Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης

Η Εκκλησία προωθεί τον Αντισημιτισμό (Σήμερα του οσίου Νίκωνα)

(Eικόνα: Βλάση Ρασσιά «Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών», Αθήναι 2003, εκδ. “Ανοιχτή Πόλη”)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Σήμερα (26.11.) είναι η γιορτή του οσίου Νίκωνα και διαβάζω στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Σπάρτης: “Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων”.

Νομίζω πως αυτές οι ναζιστικές αθλιότητες θα έπρεπε να επισύρουν την προσοχή του κ. Εισαγγελέα. Από πότε ξεσπιτώνονται με τη βία αθώες οικογένειες και γυναικόπαιδα κι αυτή η κατάπτυστη βαρβαρότητα πλασάρεται ως πράξη Αγιότητας; Έχει χαθεί κάθε μέτρο ηθικής στον κόσμο της Εκκλησίας; Ποιά ήταν η ηθικοπλαστική προσπάθεια αυτού του φανατικού; Η Μητρόπολη της Σπάρτης φαίνεται πως πάσχει-αν κρίνουμε από αυτό- από βαθιά ηθική πώρωση.

Δεν μπαίνει βέβαια στον κόπο η Ι.Μ. να μας πει σε τι συνίστατο η «άσχημη διαγωγή” των Ισραηλιτών και με ποιο τρόπο συντελέστηκε αυτή η απαλλαγή και η έξωση των γυναικόπαιδων. Λεπτομέρειες που τις αποφεύγει η Εκκλησία, που είναι έτοιμη να σηκώσει γη κι ουρανό, όχι μόνο αν διωχθούν κλοτσηδόν οι καλόγεροι από κάποια λιμνοθάλασσα που δεν τους ανήκει, αλλά αν μπει κάποιος μικρός φόρος στα τσιφλίκια και στα μέγαρά της. Όλοι καταλαβαίνουμε, όσο κι αν ο Συναξαριστής του Αγίου χρεώνει κάθε βαρβαρότητα που έγινε στην πόλη απ’ ευθείας στον ορθόδοξο θεό, πως η έξωση των Ιουδαίων θα συνοδεύτηκε από βαθύ ανθρώπινο πόνο και από ωμή βία, αφού όταν σήμερα το χριστιανικό μας κράτος πάει να κατεδαφίσει πολιτισμένα κάποιο αυθαίρετο ενός (φτωχού πάντα) ελληνορθόδοξου οικιστή, αυτός υψώνει την ελληνική σημαία, ταμπουρώνεται στο σπίτι του και απειλεί να αυτοκτονήσει μαζί με τα παιδάκια του.

Ασφαλώς η Σπάρτη έχει μια βαθιά παράδοση ευσέβειας, η οποία ίσως να δικαιολογεί τον ιερό ζήλο του πολιούχου της. Ο Εισαγγελέας Γυθείου, ο αξέχαστος δημοκράτης Παύλος Δελαπόρτας, στο “Ημερολόγιο ενός Πιλάτου”, περιγράφει τη δράση των ευσεβών Ταγμάτων Ασφαλείας της Λακωνίας Εκτός από τον ιερό φονιά Νίκωνα, από εδώ φαίνεται πως καταγόταν και η ενάρετη συζυγοκτόνος αυτοκράτειρα Θεοφανώ, χήρα Ρωμανού Β΄ και Νικηφόρου Φωκά, ερωμένη Ιωάννη Τσιμισκή και τελικώς μοναχή. Από εδώ ξεκίνησε και ο εθνικόφρων Προκόπης Μενούτης, έκπτωτος δεσπότης Κεφαλλονιάς και τεμαχιστής του πτώματος του αγ. Γεράσιμου, από εδώ και ο πάνσεμνος πατριαρχικός κληρικός που συνελήφθη (από παρεξήγηση) στα 1985 στις τουαλέτες αθηναϊκού πορνοκινηματογράφου πλάι σε κάποιον νεαρό (αθωώθηκε πανηγυρικά από την αδέκαστη Δικαιοσύνη) και έκτοτε εφησυχάζει σεβαστός από όλους και ιερουργών όπου κληθεί τιμητικώς. Πρόσφατα έλαμψε και η αρετή του αρχιμανδρίτη Φώτιου Μ. πνευματικού τέκνου του ιερού Καλλίνικου, ο οποίος εδρεύει στον Κορυδαλλό συκοφαντημένος πως τάχα περιηγείτο παιδοφιλικές ιστοσελίδες.

Οι σημερινοί πιστοί του Αγίου τον θέλουν ντε και καλά Έλληνα, σε μια εποχή που εθνικές συνειδήσεις με τη σημερινή έννοια δεν είχαν διαμορφωθεί και το “ Έλληνας” ήταν για την Εκκλησία βρισιά, αδιαφορώντας αν θα τρίζουν τα κόκαλά του από την προσβολή. Περιφρονούν τη γνώμη του άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη που γράφει πως «ούτος εκ της των Αρμενίων ώρμητο χώρας» (Μηναίον έκδοσις Ανδρέως Σπινέλου εν Ενετία, 1551) και ότι «κατήγετο εξ Αρμενίας» (Μέγα ωρολόγιον, έκδοσις εις Βενετία, 1870).

Αλλά και ο Συναξαριστής του γράφει πως πατρίδα του ήταν «η παρά το Αρμενικό θέμα, Πολεμωνιακή χώρα», η οποία είναι η αρχαία Παφλαγονία. Αυτό τον καθιστά στα μάτια των οπαδών της αίρεσης του φυλετισμού “Πόντιο”, άρα με κάποιο λογικό άλμα και Έλληνα (όπως κι ο Μιθριδάτης;;;) φορέα των ελληνικών γονιδίων που έχουν ανιχνεύσει στο εργαστήριο ο δρες Άνθιμος, Αμβρόσιος & Σεραφείμ. Ότι και να ήταν ο διεστραμμένος καλόγερος, όσο κι αν η βλάσφημη Εκκλησία του πιστώνει πιο πολλά θαύματα κι από τον ίδιο το Χριστό, αυτό που είναι βέβαιο είναι πως ήταν απατεώνας, βάναυσος, φονιάς, κήρυκας μίσους και αντισημίτης, που γυρολογούσε εκεί που τον έσπερνε ο αφέντης του ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, από την Κρήτη στην Πελοπόννησο για να εκχριστιανίσει με τη βία Σαρακηνούς ή Λάκωνες εθνικούς, ή Σλάβους παγανιστές, ή Εβραίους εμπόρους. Είχε βέβαια στη Λακωνία από το 970 έως το θάνατό του (η Εκκλησία τον τοποθετεί το 998) τις πλάτες του στρατηγού της Πελοποννήσου Βασίλειου Απόκαυκου και του ξενομερίτη επισκόπου Θεόπεμπτου.

Η Λακωνία του 10ου-11ου αιώνα είχε πολύχρωμη θρησκευτική σύνθεση ως επαρχία του πολυφυλετικού μεν αλλά θρησκευτικά μισαλλόδοξου θεοκρατικού ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, που ήθελε μόνο μια θρησκεία μέσα στα όριά του και ει δυνατόν και έξω από αυτά, γι’ αυτό και ασκούσε ιμπεριαλισμό και εξωτερική πολιτική με το πρόσχημα της Ιεραποστολής, πολιτική που συνεχίζει και σήμερα το νεοελληνικό κράτος χρηματοδοτώντας με μυστικά κονδύλια βορβορώδη ρατσιστικά πατριαρχεία όπως αυτό των Ιεροσολύμων. Στη Σπάρτη λοιπόν (τη μεσαιωνική Λακεδαιμονία, που χτίστηκε πάνω στα ερείπια που άφησε ο χριστιανός Αλάριχος και οι φανατικοί του καλόγεροι και που μετά ερήμωσε δίνοντας τη σκυτάλη στο Μυστρά-εικ.2) επικρατεί ο χριστιανικός πληθυσμός ενώ στην ύπαιθρο υπάρχουν πληθυσμοί ακόμη και συμπαγώς σλαβικοί, που διατηρούν την παγανιστική θρησκευτικότητα. Αλλά και στους ελληνόφωνους πληθυσμούς υπήρχαν άνθρωποι, που είχαν παγανιστική συνείδηση. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος παραδέχεται ότι οι κάτοικοι του κάστρου Μαΐνης δέχθηκαν το βάπτισμα μόλις επί Βασιλείου Α’ Μακεδόνος (867-886) (21) και ασφαλώς η νέα θρησκεία θα άργησε να κυριαρχήσει ιδιαίτερα στα ορεινά. Ο Νίκων είχε λοιπόν μπόλικη δουλειά να διεκπεραιώσει και στρογγυλοκάθισε για τα καλά στο σβέρκο της πόλης (που ο βιογράφος του τη λέει άλλοτε Σπάρτη, για να δείξει τις ιστορικές γνώσεις του, κι άλλοτε Λακεδαιμονία) εξασφαλίζοντας οικονομικά το ιερό κονάκι του με τρία τουλάχιστον μετόχια, τα δυο στο Σ(κ)λαβοχώρι (τις σημερινές και αρχαίες Αμύκλες) και στο Παρόρι. Το πρώτο από τα κτήματα αυτά γειτόνευε, όπως δείχνει και το όνομα του, με οικισμό Σλάβων, Μηλιγγών όπως θα δούμε παρακάτω.

Ασφαλώς οι Εβραίοι δεν είδαν άσπρη μέρα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έπρεπε να έλθουν οι Οθωμανοί για να δώσουν ανεξιθρησκία και να μπορέσουν οι Εβραίοι να ζήσουν κάπως σαν άνθρωποι, ιδιαίτερα όσοι διώχτηκαν από τη χριστιανική Δύση. Η αγριότητα της προσωπικότητας του αυτοκράτορα επηρέαζε την πάγια αντιεβραϊκή πολιτική, που όμως δεν έφτασε ποτέ τις ακραίες βιαιότητες της Καθολικής Δύσης. Ο Ιουστινιανός ο Α΄, ο Ηράκλειος ο Α΄, ο Λέων ο Γ΄, ο Βασίλειος ο Α΄, ο Ρωμανός ο Α΄, δεν τους άφησαν σε χλωρό κλαρί. Τα υποχρεωτικά βαπτίσματα και το υβρεολόγιο του νοσηρού μίσους που επιβιώνει και σήμερα στα λειτουργικά κείμενα, ήταν το λιγότερο που έπαθαν. Το 608 οι Εβραίοι της Αντιόχειας αναγκάστηκαν να εξεγερθούν και έσυραν τον πατριάρχη μέσα στους δρόμους της πόλης και το 614 είδαν στην Ιερουσαλήμ τους Πέρσες σαν απελευθερωτές. Τη σκυτάλη των διωγμών πήραν από το Βυζάντιο οι Σλάβοι ορθόδοξοι τσάροι και βοεβόδες στη Βουλγαρία, στη Βλαχία, στη Ρωσία και για αιώνες έκαναν τους Εβραίους να φτύνουν το γάλα της μάνας τους (εικ.3). Η αρσενική χαρτορίχτρα, ο φίλος του Αλή πασά, ο γυρολόγος αμαθής Βλάχος καλόγερος Κοσμάς ο Αιτωλός, χειροτέρεψε την κατάσταση διαδίδοντας ανάμεσα σε άλλα ψέματα και πως τάχα οι Εβραίοι σφάζουν χριστιανόπουλα και τους πίνουν το αίμα. Η βδελυρή αυτή συκοφαντία προκάλεσε εκατοντάδες πογκρόμ όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στη Ρουμανία, στη Σερβία και στη Ρωσία, όπου διέπρεψαν ιερές μορφές της Ορθοδοξίας στον Αντισημιτισμό όπως ο πατριάρχης-πρωθυπουργός Μύρων, ο άγιος χιτλερικός επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, και ο “Ιππότης του Επουρανίου Βασιλείου” και “Μέγας Υβριστής” Ηλιόδωρος του Τσαρίτσιν (μετά το 1917, τόσκασε στις ΗΠΑ, πέταξε τα ράσα και παντρεύτηκε) .

Πριν την έλευση του καλόγερου η Σπάρτη ήταν μια σχεδόν κοσμοπολίτικη πόλη, με τις βιοτεχνίες της και με το εμπόριό της, με τους αριστοκρατικούς της οίκους που είχαν οικονομικό πάρε δώσε με τη Βενετία, με την ανθηρή παρουσία Ενετών και Ιουδαίων στο οικονομικό γίγνεσθαι όπως επισημαίνει ο William Miller. (“Iστορία της Φραγκοκρτίας….», μτφρ. Σπ. Λάμπρου) Το κλείσιμο των σφαγίων της πόλης τα οποία ελέγχονταν από τους Εβραίους, με τον εκβιασμό του αγύρτη πως αν τάχα οι Σπαρτιάτες δεν έδιωχναν αυτούς που τολμούσαν να σφάζουν τα ζώα κυριακάτικα , δεν θα κόπαζε η επιδημία (που ήταν θεϊκή οργή), ήταν τεράστιο πλήγμα για την οικονομική ζωή της πόλης της οποίας οι Ιουδαίοι ήταν ζωντανό στοιχείο. Μπορούμε να υποθέσουμε πως ο Όσιος, όπως ακριβώς και ο αγύρτης Κοσμάς Αιτωλός, εκπροσωπούσε οικονομικά συμφέροντα χριστιανών που έβλεπαν τις Κυριακές να έχουν διαφυγόντα κέρδη. Κέρδη έχανε και το κράτος από την εκτόπιση των Εβραίων, και μόνο από τις απώλειες φόρων (εικ.4), αλλά αυτά ήταν ψιλά γράμματα για τους φανατικούς αυτοκράτορες που βούλιαζαν την αυτοκρατορία σε πολέμους και καταχρήσεις. Δεν είναι τυχαίο που η επέτειος που ο Όσιος έφυγε για την Κόλαση καθιερώθηκε ως εμποροπανύγηρις μέσα στο κάστρο της Λακεδαίμονος. (Άννα Λαμπροπούλου, «Οι πανηγύρεις στην Πελοπόννησο…», από το “Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο”, Αθ.1989) Ο Νίκων λοιπόν που καλά καλά δεν ξέρανε πούθε κρατά η σκούφια του, με την απειλή των όπλων και με τη θρησκευτική τρομοκρατία απειλώντας πως τάχα ο λοιμός θα αποδεκάτιζε τους κατοίκους, ζήτησε γραπτή υπόσχεση για τον εκτοπισμό των Εβραίων από μια ιστορική αρχαία πόλη που είχε διαχρονικά μέχρι τότε σχέσεις μαζί τους Για τις οικονομικές επιπτώσεις αυτού του διωγμού, ο Νίκων συνάντησε αντιδράσεις από όσους θίγονταν οικονομικά, χωρίς βέβαια να μπορεί κανείς να αποκλείσει και διαμαρτυρίες Σπαρτιατών χριστιανών ή παγανιστών που διατηρούσαν κάποια ανθρωπιά και δεν μπορούσαν να ανεχθούν το ξεσπίτωμα των γειτόνων και φίλων τους από κάποιο παρείσακτο καλόγερο. Οι Ν.Βέης (περ.Νουμάς 3, 1905, «Οι Εβραίοι της Λακεδαίμονος…») και ο Ανδ.Ανδρεάδης («Οι Εβραίοι εν τώ Βυζαντινώ κράτει»-Επετ.Βυζ. Σπουδών 1929), ομολογούν πως οι Εβραίοι είχαν το εμπόριο στα χέρια τους. Δεν είναι τυχαίο πως διαρκώς πίσω από τους διωγμούς των Εβραίων στην Ισπανία, στη χιτλερική Γερμανία, στο Βραχώρι από το μέντιουμ Πατροκοσμάς, στη Σπάρτη κλπ κρύβεται πάντα το οικονομικό κίνητρο, κρυμμένο πίσω από φυλετικά ή θρησκευτικά ιδεολογήματα. Ο βιογράφος του Νίκωνα, κάποιος άγνωστος ηγούμενος του 11ου ή 12ου αιώνα, γίνεται αστείος στην προσπάθειά του να μετακυλήσει την ευθύνη των φονικών (που έκανε ο άγιος και οι τραμπούκοι του, καλόγεροι και λαϊκοί, από αυτά τα λούμπεν στοιχεία που πλαισιώνουν τους παπάδες, και ψωμοζούν από την Εκκλησία), στο θεό του. Ένας από τα θύματα του φονιά Νίκωνα, ήταν και ο άρχοντας Ιωάννης Άρατος επειδή υπερασπίστηκε τους διωκόμενους. Η απόπειρά του να επαναφέρει στην πόλη Ιουδαίο τεχνίτη ειδικευμένο στη λεύκανση των υφασμάτων προσέκρουσε στο βίαιο αντισημιτισμό του Οσίου. Είδε λέει λοιπόν “ο Άρατος ο τρισκατάρατος” (φράση που επιβιώνει σήμερα στη Λακωνία) στον ύπνο του δυο άντρες που τον μάλωσαν.. Την άλλη μέρα ξύπνησε με υψηλό πυρετό Το παραμύθι λέει πως ο Άρατος τον οποίο ο βιογράφος περιλούζει με βρισιές, μετάνιωσε και ζήτησε να του φέρουν τον Νίκωνα, από τον οποίο ζήτησε συγγνώμη. Ο καλόγερος λοπόν του είπε: «τα όσα έκανες σε μένα, αδελφέ είναι συγχωρεμένα. Επειδή από το Θεό έχει οριστεί ο θάνατός σου, κανείς δε μπορεί να το αλλάξει αυτό» Δυό μέρες μετά ο Άρατος πέθανε. («Βίος, και Πολιτεία, Εικονογραφία, θαύματα και ασματική Ακολουθία του Οσίου και θεοφόρου πατέρος ημών Νίκωνος του «Μετανοείτε»». Εν Αθήναις 1933, τύποις Ιωάνν. & Αριστ. Γ. Παπανικολάου. Βίος του Οσίου, όπως αυτός κατεγράφη και βρίσκεται σε μοναστηριακούς βυζαντινούς κώδικες) Αυτός λοιπόν ήταν τότε ο θεός σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, ένας μικροπρεπής φονιάς που εκδικιόταν όποιον πήγαινε κόντρα στα αίσχη των καλόγερων. Τώρα τι απέγιναν οι Εβραίοι; Μάλλον πήγαν στην μετέπειτα Αναβρυτή όπου ήκμασε η τοπική νεροκίνητη Βιοτεχνία, σίγουρα στον μετέπειτα Μυστρά, χωρίς να αποκλείεται κάποιοι μετά το ραντεβού του Νίκωνα με το Διάβολο να γύρισαν πίσω.

Οι διωγμοί των Εβραίων στη Λακεδαιμονία, χρονολογούνται από τους J.Starr (“Jews in the Byzantine Empire” -1939) και D.Jacoby (“Les Juifs de Byzance: une communauté marginalisée”) στα 985. Αλλά και μετά το θάνατό του Νίκωνα οι εκδικητικοί θάνατοι και οι βίαιες ουρανόπεμπτες τιμωρίες που βέβαια δεν ήταν τίποτα άλλο παρά εγκληματικές ενέργειες των καλόγερων που παρουσιάζονταν αργότερα στον τρομαγμένο όχλο ως θαύματα, συνεχίστηκαν. Ο Δούκας των Εθνικών Αντίοχος (εθνικό το όνομά του, στρατιωτικός επικεφαλής κάποιας μειονότητας, ίσως των Σλάβων ορεινών δηλ.των Μηλιγγών, γιατί υπήρχαν και στη Λακωνία οι πεδινοί Σλάβοι Εζεροί ή Εζερίτες, που ζούσαν στα έλη των εκβολών του Ευρώτα) μια μέρα πήγε στο μετόχι (μάλλον του Σλαβοχωρίου) και απαίτησε να καταλύσει εκεί. Οι μοναχοί προσπάθησαν να τον αποτρέψουν, επικαλούμενοι την τάχα διαθήκη του Νίκωνα, που το απαγόρευε αυτός όμως έστησε τη σκηνή του εκεί. Τη νύχτα εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο όσιος και τον χτύπησε στο πλευρό με το ραβδί του. Τον έπιασε δυνατός πόνος, ταράχθηκε και ξεκίνησε να πάει στη Σπάρτη, αλλά στο δρόμο πέθανε. Το πτώμα του μεταφέρθηκε στην πόλη και την επόμενη νύχτα έπεσε φωτιά και έκαψε το νεκροκρέβατό του μαζί με το σώμα του. Προφανώς ο Δούκας άσκησε το δικαίωμα να στήσει το “άπληκτον” δηλαδή το στρατόπεδό του όπου ήθελε και οι αφιλόξενοι καλόγεροι που δεν ήθελαν να επιβαρυνθούν με τα επακόλουθα (τροφοδοσία κλπ) επικαλέστηκαν μια διαθήκη που δήθεν το απαγόρευε κι όταν η μέθοδος απέτυχε, κατέφυγαν στην εγκληματική μπαμπεσιά.

Ο όσιος λοιπόν φύλαγε ζηλότυπα κι απ’ τον τάφο του τα προικιά της Μονής του. Μηλιγγοί “ληστές” (ή άραγε απλά πεινασμένοι;) που οπλισμένοι άρπαξαν τα ζώα του μετοχιού είδαν στον ύπνο τους τον όσιο με δύο μεγάλα σκυλιά και, αφού πρώτα τους ξυλοκόπησε, έριξε τα σκυλιά εναντίον τους κι όταν ξύπνησαν είχαν πρησμένα μάτια σπασμένα σαγόνια, μελανιές μώλωπες πληγές και δαγκωνιές και πονούσαν πολύ. Όταν επέστρεψαν τα κλοπιμαία, η υγεία τους αποκαταστάθηκε. Φαίνεται λοιπόν πως ο Νίκων είχε συγκεντρώσει πολύ πλούτο γιατί στον τάφο του ιδρύθηκε μονή, που φέρεται πως δέχθηκε πολλές επιθέσεις, τις οποίες με πολύ κόπο απέκρουσε ο ηγούμενός της Γρηγόριος Παφλαγών, συμπατριώτης προφανώς και πνευματικόν τέκνον του Οσίου, ο οποίος θα διδάχτηκε από αυτόν τις αρετές της ελεημοσύνης αλλά (κυρίως) και της παρθενίας.

Αυτοί οι ευσεβείς είναι απίστευτα ψεύτες. Ένας από δαύτους, ο Φώτης Κόντογλου (“Άγιος Νίκων ..” -«Ασάλευτο Θεμέλιο, Ακρίτας 1996), μέσα στις εξιστορήσεις των πιό απίθανων θαυμάτων του Αγίου που θα τα ζήλευε και ο Μάγος Μέρλιν, δεν λέει κουβέντα για διωγμούς μόνο γράφει ξεδιάντροπα: “Στο μεταξύ βαφτιζόντανε οι Εβραίοι, που υπήρχανε πολλοί σ΄ αυτά τά μέρη, και πλήθαινε η πίστη του Χριστού..«. Ο ίδιος μας διαβαβαιώνει πως “από τον τάφο του ανάβρυσε άγιο μύρο, και πολλοί άρρωστοι γιάνανε, τυφλοί, στηθικοί, υδρωπικοί, παράλυτοι κι’ άλλοι που βασανιζόντανε από διάφορες αρρώστιες». Γι’ αυτό και το απολυτίκιό του λέγει:
Χαίρει έχουσα η Λακεδαίμων
θείαν λάρνακα των Σων λειψάνων
αναβρύουσαν πηγάς των ιάσεων…»

Προτείνω λοιπόν κι εγώ, ο εκάστοτε μητροπολίτης Μονεμβασίας (που το ΠΑΣΟΚ τώρα του εξασφάλισε-από την τσέπη μας-καλοπληρωμένο βοηθό επίσκοπο, ενώ το Δημόσιο απολύει εργαζόμενους) όταν αρρωστήσει να προστρέξει στον Άγιο και να μην ξευτελίζεται όπως ο Χουντόδουλος που μιξόκλαιγε και πήγε με τα λεφτά μας στις ΗΠΑ για να κλέψει μόσχευμα. Ας μην ξεχνά ο δεσπότης πως από τον όσιο θεραπεύτηκε και ο στρατηγός Απόκαυκος (το βεβαιώνουν 69 Συναξαριστές), που συνέδραμε από τότε δια πυρός και σιδήρου την Ιεραποστολή του Νίκωνα.

Ελπίζω οι αντιρατσιστικές οργανώσεις (από την Αριστερά που υποστήριξε την εθνοθρησκευτική κάθαρση των Σέρβων ορθόδοξων εθνικιστών στο Κόσσοβο, δεν περιμένω τίποτα), να ενεργοποιηθούν και να απαιτήσουν από την Ορθόδοξη Εκκλησία, (εντάξει ας πουλάει στους βλάκες τα παραμύθια της, αλλά) να πάψει να προπαγανδίζει εκδηλώσεις θρησκευτικής κάθαρσης και ομογενοποίησης ως θεάρεστες πρακτικές. Προσβάλει με αυτόν τον τρόπο και τον Χριστό αλλά και στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα. Ελπίζω πως θα βρεθούν να κάνουν πρώτοι αυτό το βήμα δημοκρατικοί Σπαρτιάτες, για να ξεπλύνουν αυτοί την κραυγαλέα ντροπή της πόλης τους, τον Νίκωνα, που τόσο βλάσφημα η Εκκλησία τον τιμά και τον προτείνει στους πιστούς της ως παράδειγμα για μίμηση!!!.

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης. Bookmark the permalink.

116 Responses to Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης

  1. Ο/Η Po λέει:

    Άλλο ένα κείμενο-διαμάντι που γενναιόδωρα προσφέρει ο κ. Λασκαράτος προς μελετητές και αναγνώστες μέσω του ιστολογίου μας.

  2. Ο/Η m.servetus λέει:

    Πες τα, χρυσόστεομε.

    Αυτές οι πτυχές πότε θα μπουν στα βιβλία της Ιστορίας;

  3. Ο/Η QUEBECKROMEOVICTOR λέει:

    Εξαιρετικό κείμενο!

  4. Κι όμως είναι ο αγαπημένος τους άγιος. Σε αυτόν προσκυνούν περισσότερο από ότι οι Θεσσαλονικείς στον Άη Μήτσο κι οι Κερκυραίοι στο Άη Πίπι

  5. Ο/Η Κλείτωρ λέει:

    ευχαριστούμε τον Λασκαράτο. Πράγματι διαμάντι.

  6. Ο/Η kimon λέει:

    αγαπητέ Λασκαράτε έξοχως εξαιρετικό το κείμενο με τις αναφορές σου,δυστυχώς απευθύνεται σε «ώτα μη ακουόντων» επιπρόσθετα ήθελα να πω πως η Φόνισσα αυτοκράτειρα θεοφανώ στο βυζάντιο είχε το υποκοριστικό «καρβουνοψίνα ή Καρβουνοψήνα» λόγω των εξαιρετικά μαύρων ματιών της.

  7. Ο/Η Po λέει:

    Και οι «ενδιαφερόμενοι» πιστοί λουφάζουν και καλώς πράττουν.

    Πότε επιτέλους θα καταλάβουν ότι οι Αντιπρόσωποι μιας θρησκείας δεν διαφέρουν σε απολύτως τίποτα από τους Αντιπροσώπους οιουδήποτε βιομηχανικού ή εμπορικού προϊόντος;

    Ας είναι. Εμείς θα συνεχίσουμε να τα λέμε κι αργά, σταθερά θα συνεχίζουν να πληθαίνουν (ευτυχώς, δεν μειώνονται Ποτέ…) και αυτοί που σκέπτονται, προβληματίζονται.

  8. Ο/Η Mitsakos λέει:

    Συγχαρητήρια για το κείμενο, για όλη τη προσφορά που κάνετε. Ένα από τα προβλήματα σήμερα είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι μη φανατικών και «χαλαρών» Χριστιανών όταν έρχονται αντιμέτωποι με τις φρικαλεότητες που προκάλεσε και συνεχίζει να συντηρεί η εκκλησία τους, κουνάνε μεν συγκαταβατικά το κεφάλι αλλά σχεδόν ποτέ η σκέψη δεν κάνει ένα βήμα μπροστά για να καταδικάσουν ενεργητικά αυτή τη διαχρονική οργάνωση απατεώνων και δολοφόνων.

  9. Ο/Η Kρητικός Σαρακηνός λέει:

    Θέτω υπόψιν σας πως δικαιολογεί η ΟΟΔΕ την μεταστροφή των Κρητικών στην Ορθοδοξία. Δεν έγινε με τη βία λέει, έγινε με το μαλακό.
    Πως αλλάζουν έτσι εύκολα θρησκεία οι πιστοί μουσουλμάνοι μας το εξηγεί η ΟΟΔΕ. Θαυμάστε

    Δυο απορίες μόνο.
    Αν η μουσουλμάνοι Κρητικοί ήταν ελάχιστοι και μάλιστα σε βυζαντινή εποικράτεια, πως τόλμησε ο όχλος των ελαχίστων να ξεσηκωθεί κατά του αγίου.
    Δεύτερον.
    Αν αλλάζουν έτσι εύκολα θρήσκευμα οι μουσουλμάνοι γιατί σήμερα η Εκκλησία δεν καταφέρνει να αλλάξει ούτε έναν;

    ΟΟΔΕ:

    //Καμιά πληροφορία από τον βίο του δεν μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Όσιος Νίκων «κατέσφαξε τους Κρήτες Εθνικούς», όπως άθλια ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές. Να τονίσουμε, πως δεν αναφέρονται καν «Κρήτες Εθνικοί», αλλά μόνο Κρήτες εξισλαμισμένοι.

    Συγκεκριμένα, όταν έφτασε στο νησί ο Όσιος, βρήκε κάποιους ιθαγενείς Κρήτες να έχουν αφομοιωθεί τελείως από τους Μουσουλμάνους. Τα βδελυρά ήθη και όργια των Σαρακηνών ήταν κυρίαρχα παντού και είχαν μεταδοθεί σε όλους. Αμέσως λοιπόν άρχισε αυτός να κηρύττει μεγαλοφώνως το «Μετανοείτε». Όλοι οι κάτοικοι, ο συμπεφυρμένος στην ασέβεια και τα όργια των Σαρακηνών όχλος μαινόμενος εξεγέρθη και ήθελαν να τον σκοτώσουν. Τους θορυβούσε το καινοφανές και το ασύνηθες του κηρύγματος, διότι καθώς προείπαμε, ήταν όλοι προκατειλημμένοι στη δεισιδαίμονα πλάνη των Σαρακηνών.

    Όταν ο Όσιος τους είδε, ούτε ο θόρυβος τον αποθάρυνε ούτε η εξέγερσή τους τον πτόησε. Εννόησε το ανυπότακτο, το αδυσώπητο και το αμείλικτο των κατακτητών Σαρακηνών αλλά και των αφομοιωμένων κατοίκων, και άλλαξε δρόμο και μέθοδο σωτηρίας τους. Άρχισε να επικοινωνεί απ’ ευθείας και κατ’ ιδίαν με διάφορους από των εξέχοντων ισχυρών παραγόντων. Σκοπός της επικοινωνίας ήταν να σχηματιστεί γνώμη συμπαθής γι’ αυτόν. Αφού το πέτυχε αυτό, με τον καταπλήσσοντα ενάρετό του βίο και παντού το όνομά του ευφημώς και με σεβασμό προφέρονταν, και αφού έγινε στο τέλος αντικείμενο εξαιρετικού θαυμασμού, άρχισε να ασκεί αυστηρό έλεγχο επί των πράξεων αυτών που τον συναναστρέφονταν.

    Ήδη όλος ο προηγουμένος αδυσώπητος και αμείλικτος και ασεβής όχλος, άρχισε να θαυμάζει τον Όσιο. Η αρετή του κατηύγασε το νου και γέμισε με σύνεση τις καρδιές όλων. Το σφοδρό μίσος, η οργή ο θυμός και η μανία, κάτω από την δύναμη της καταυγάζουσας αρετής μετατράπηκαν σε εύνοια, σε αγάπη, σε επίδοση στο καλό και σε προκοπή και αύξηση στη χριστιανική πίστη. //

  10. Ο/Η πατρο-Κοσμάς ο Αμαρτωλός λέει:

    Φοβόταν και τους Ιουδαίους γιατρούς ο Νίκων δεν τους ήθελε στη Σπάρτη, γιατί πως να καταπιεί πως γιατρεύανε ανθρώπους χωρίς ξόρκια και μαγικά της Ορθοδοξίας. Ήθελε τους κατοίκους δέσμιους της δυσειδαιμονίας και οι Εβραίοι είχαν καλή Ιατρική καρπό της περιπλάνησής τους σε όλο το γνωστό κόσμο και της ιατρικής παράδοσης που κουβαλούσαν.

    History of the Byzantine Jews: a microcosmos in the thousand year …

    Elli Kohen, Elli Kohen – 2007 – History – 268 σελίδες
    Sparta with Nikon did not need its Jewish doctors anymore, who under the guise of healing could introduce their evil doctrines and poison the souls of the …

    http://books.google.gr/books?id=r-9qJRP20MIC&pg=PA59&lpg=PA59&dq=nikon+jews&source=bl&ots=kZ6mwTswjC&sig=zaXyzxxdFPBLmj2ctbIClB10d_Q&hl=el&ei=QKXvTMehAoaphAe4yM3wCw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&ved=0CB0Q6AEwAg#v=onepage&q=nikon%20jews&f=false

  11. Ο/Η Λάκων λέει:

    Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιεράς Μητροπόλεως Σπάρτης και Μονεμβασίας.
    Τέκνον του οσίου Νίκωνος του Μετανοείτε
    Δόξα Σοι Κύριε Δόξα Σοι

    Στο ίδιο κελί (μάλλον) με τον Παντελεήμονα

    29.1.2009

    Την πρώτη εντολή του Μωυσή «Εγώ είμαι ο κύριος ο Θεός σου, δεν πρέπει να έχεις άλλους θεούς εκτός από μένα» λησμόνησε ο 44χρονος αρχιμανδρίτης και υποψήφιος μητροπολίτης Φώτης Μακρυστάθης. Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όμως με έναν άλλο «Μωυσή» (όπως βαφτίστηκε η γιγαντιαία αστυνομική επιχείρηση των δώδεκα συλλήψεων και των είκοσι πέντε ενταλμάτων) φρόντισε να του το υπενθυμίσει. Ο ρασοφόρος λάτρης της παιδικής πορνογραφίας που «φτιαχνόταν» να βλέπει με άυπνα μάτια βρέφη δύο μηνών δεμένα πισθάγκωνα να κακοποιούνται σεξουαλικά, από χθες το βράδυ κάνει παρέα και μοιράζεται το ίδιο κελί με τον πρώην μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα Μπεζενίτη στην έκτη πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Εικοσιτέσσερις ώρες νωρίτερα, ο αμαρτωλός ιερέας έψελνε όλη τη νύχτα στην Ασφάλεια εκλιπαρόντας το Θεό να τον συγχωρέσει.

    Ο πανοσιολογιότατος Φώτης Μακρυστάθης που αγόραζε με πιστωτική κάρτα από το Διαδίκτυο βρομερές εικόνες, οι οποίες σε τριτοκοσμική χώρα θα επέσειαν τη θανατική ποινή, συνελήφθη από την Ασφάλεια μέσα στο σπίτι του στην Καλλίπολη του Πειραιά, επί της οδού Κλεισόβης 115. Στο λαϊκό ισόγειο που διέμενε μαζί με τη μητέρα του (με καταγωγή από τη Μύκονο, παλιά επίτροπο στην ενορία του Αγίου Σπυρίδωνα), ένα σκυλί Δαλματίας και μια μάινα τον αναζητούν. Ο ίδιος ξέρει ότι θα αργήσει να τα ξαναδεί. Παρέβη νόμους του Θεού και των ανθρώπων και το έχει ήδη καταλάβει. Ο πατέρας του παπα-Σωτήρης, που πέθανε πριν από χρόνια από εγκεφαλικό, ήταν ιερωμένος σε ενορία του φίλου του, μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευσταθίου. Ο παπα-Φώτης, που έχει άλλα δύο αδέρφια, έναν δικηγόρο και έναν διακοσμητή, ήταν ένα κλασικό παπαδοπαίδι.

    Πνευματικό παιδί του πρώην Πειραιώς Καλλινίκου χειροτονήθηκε διάκος από τον γηραιό ιεράρχη και αρχιμανδρίτης από τον συνταξιούχο σήμερα πρώην Κυθθήρων Ιάκωβο.

    Σημείωση Λάκωνα
    Ο Καλλίνικος τα ξέρετε ο δε Ιάκωβος, παρέα του Γιοσάκη:

    Ο Μητροπολίτης Κυθήρων Ιάκωβος (Κορόζης) υπέβαλε την παραίτησή υπό την πίεση των καταγγελιών για ηθικά και άλλα έκτροπα στην περιοχή ευθύνης του, τα οποία μάλιστα επί μακρόν απασχόλησαν συγκεκριμένες τηλεοπτικές εκπομπές και υπό τη δαμόκλειο σπάθη της αποφάσεως της Διαρκούς Συνόδου να τον θέσει επί εξάμηνο σε διαθεσιμότητα.

    Διαβάστε περισσότερα: http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:OwVhErbk7v0J:www.tovima.gr/default.asp%3Fpid%3D2%26ct%3D6%26artid%3D95110+%CE%9A%CF%85%CE%B8%CE%AE%CF%81%CF%89%CE%BD+%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82&cd=3&hl=el&ct=clnk&gl=gr#ixzz16OKry9Qp

  12. Ο/Η kimon λέει:

    Αγαπητέ Ρο
    Το σε «ώτα μη ακουόντων» είχε μεταφορική έννοια,ήθελα να σου πω ,πως το διαδίκτυο μέσω των blogs (ιδιαίτερα το δικό σου) έχει προβληματίσει και επηρεάσει σημαντικά τους ανθρώπους και μάλιστα τους νέους,το πουλόβερ έχει αρχίσει να ξηλώνεται ,απλά καθυστερούμε λίγο στην ταχύτητα και την ποσότητα,πιστεύω όμως οτι η συγκυρία των κοινωνικών φαινομένων λόγω οικονομικής κρίσης ,θα ευνοείσει τον προβληματισμό πάνω στις ιδέες μας.

    • Ο/Η Dr. NoNoNo λέει:

      Το διαδίκτυο έδρασε καταλυτικά σε αυτή την κατεύθυνση για τα δεδομένα της χώρα μας (όπου ακόμα βιώνουμε την απουσία χωρισμού κράτους-εκκλησίας, την κατήχηση στην παιδεία, την απουσία θεολογικών προβληματισμών ή έστω ουδετερότητας στα ΜΜΕ κλπ).

      Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, -βλέποντας με (κατα)θλίψη πως ο «μέσος έλληνας» (ναι, πάλι αυτός) αντί να χρησιμοποιεί το ίντερνετ για να συζητήσει το διαφορετικό, να προβληματιστεί, να ενημερωθεί, προτιμάει να διαβάζει αυτά που ταίριαζαν στην προ-ίντερνετ κοσμοαποψάρα του- έχω χάσει μεγάλο μέρος της αρχικής αισιοδοξίας μου.

      Ακόμα χειρότερα, το ελληνικό ίντερνετ τείνει να μετατραπεί σε καθρέφτη του χειρότερου προσώπου της ελληνικής κοινωνίας: Εθνικισμός, θρησκοληψία, μισαλλοδοξία, ξενοφοβία, φημολογία, δεισιδαιμονίες, οπισθοδρομισμός… Τέτοια κείμενα αναρτώνται κατά 100δες καθημερινά, διαβάζονται, ανακυκλώνονται και ενίοτε βρίσκουν το δρόμο για συζήτηση ακόμα και στη βουλή (το 2011 κατατέθηκαν 2 κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, από βουλευτές 2 διαφορετικών κομμάτων για το αν μας …ψεκάζουν χημικά από τα αεροπλάνα).

      Κάντε μια αναζήτηση πόσες ιστοσελίδες έχουν στη προμετωπίδα τους κάλεσμα για αγώνα και «αφύπνιση» ενάντια σε φαντασιακούς εχθρούς όπως «νέες τάξεις», «νεοταξίτες», «σιωνισμούς», «σχέδια παγκοσμιοποίησης» κλπ. Και μετά δείτε πόσοι συμπολίτες επιλέγουν να ενημερώνονται καθημερινά(!) από αυτές τις σελίδες. Απογοήτευση…

      Στη σούμα, τελικά δεν ξέρω άμα ποσοτικά η πλειοψηφία (ναι αυτή που εκλέγει κυβερνήσεις) φωτίστηκε ή συσκοτίστηκε ακόμα περισσότερο από αυτό το εξαιρετικό εργαλείο στη χώρα μας.

      Υ.Γ. Η τελευταία παράγραφος πολύ απαισιόδοξη μου βγήκε…. Μάλλον ξύπνησα στραβά σήμερα και τα βλέπω όλα μαύρα. Καλημέρα σε όλους 🙂

  13. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αγαπητοί φίλοι, κύριε Ροϊδη ευχαριστώ.
    Νομίζω πως το πρόβλημα που θέτει ο Mitsakos είναι σοβαρό. Οι πολλοί παρ’όλο που ψυλλιάζονται τι αίσχος και τι δυσωδία κρύβεται, δεν μεταφράζουν την υποψία τους σε έρευνα και σε καταγγελία ούτε καν σε διαχωρισμό της θέσης τους.

    Τραγικό. Μια ολόκληρη πόλη να τιμά έναν κακούργο και να μην σηκώνεται μια τοπική φωνή να κραυγάσει:
    Σταματείστε, ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ, φτάνει πιά.

    Kimon,
    η Καρβουνοψίνα ήταν η Ζωή, ερωμένη αρχικά και 4η σύζυγος μετά του αυτοκράτορα Λέοντα Στ, αυτού που όρισε πρώτος πως ο γάμος είναι μυστήριο και πρέπει να ιερολογείται από την Εκκλησία!!!!!
    Ο ανήλικος αδελφός του, ο άγιος Στέφανος, γιός του επαγγελματία πόρνου πρώην σταυλίτη και μετά αυτοκράτορα του Μακεδόνα Βασίλειου, διορίστηκε από τον ίδιο στα 19 του πατριάρχης.
    Οχετός πραγματικός.

    • Ο/Η Σταύρος λέει:

      Λασκαράτε, πολύ ορθώς νομίζω επισημαίνεις και υποστηρίζεις την παρατήρηση του Mitsakos.

      Το ανυπόφορο αυτό είδος ανθρώπου, στο οποίο αναφέρεται ο Mitsakos, στα νιάτα μου, το τραγουδούσα, μαζί με το μπουζούκι μου ως εξής, και παρ’ όλο άθεος τυγχάνων:

      ΝΑΙΑΛΛΑΕΛΛΗΝΑΣ

      Ναιαλλαέλληνας θα πει
      πως κάτι τι του φταίει
      κι όταν κατέχει το αίτιο
      ναι μεν αλλά να λέει

      Αντί για πάτριους θεούς
      να έχει απ’ την Ασία
      ν’ αλλάζει τον Απόλλωνα
      με έναν Μαλαχία

      Βαφτίζει δούλους τα παιδιά
      πριν πάρουνε χαμπάρι
      ατόφιους Χατζηέλληνες
      μέσα στον Ιορδάνη

      Αθήνα ή Ιερουσαλήμ
      η χώρα δεν καρπίζει
      όσο αυτό το ερώτημα
      απάντηση δε χρήζει

  14. Ο/Η Abravanel λέει:

    Πολύ καλό κείμενο με παραπομπές.

    Αξίζει να προσθέσουμε οτι με την έκρηξη της Ελλ.Επανάστασης δεν επέζησε ούτε μια εβραϊκή κοινότητα στην Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα με τις σφαγές στο Αγρίνιο και την Τρίπολη να είναι αυτές που ξεχωρίζουν. Μόνη εξαίρεση: η Χαλκίδα και αυτό γιατί παραδόθηκε στην Ελλάδα μετά την λήξη της Επανάστασης από τους Ευρωπαίους.

    Κυρίαρχο ρόλο σε αυτές τις σφαγές έπαιξε η αντισημιτική προπαγάνδα της Εκκλησίας, μιας και οι «διαφωτιστές» της Επανάστασης λειτουργούσαν με διαφορετικό τρόπο όπως φαίνεται από τις επαφές και βοήθεια που λάμβαναν από εβραϊκές κοινότητες του εξωτερικού.

    Πάντως αν επιτραπεί να προσθέσω οτι πέρα από το Βραχώρι και Αγρίνιο που αναφέρθηκαν, πιστεύω οτι περισσότερο αποκαλυπτική είναι η περίπτωση των πογκρόμ (εβραϊκές σφαγές δηλαδή) στην Οδησσό και η διασύνδεση τους με την ελλ.παροικία. Επίσης στην wikipedia έχει ένα πολύ καλό άρθρο για το πογκρόμ της Ρόδου.

  15. Ο/Η Orthodox devil λέει:

    O Kanados orthodox arxiepiskopos ton syllavane gia paiderastia

    Orthodox archbishop charged with sexual abuse
    Date Published: 11/25/2010

    Publication: Postmedia News (Canada)

    Kenneth Storheim (Photograph by: Postmedia News)

    WINNIPEG — A former Archbishop of Canada in the Orthodox Church whose career has taken him around the world has been arrested by Winnipeg police on two charges of sexual assault.

    Videos
    http://www.cbc.ca/canada/manitoba/story/2010/11/25/mb-archbishop-sexual-assault-winnipeg.html

    http://www.ctv.ca/CTVNews/Canada/20101125/seraphim-storheim-archbishop-charges-101125/

  16. Ο/Η stavroula λέει:

    Ro and La
    ap oti vlepw exete sovaro sunagwnismo edw sthn blogosfaira…

    http://www.rowatch.blospot.cpm

  17. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    ΝΙΚΩΝ Ο ‘ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ’, Ο ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

    Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά: «Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών», εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη».

    600 περ. Η «Λακεδαιμονία», η οποία επί δύο περίπου αιώνες εστέγαζε την δράκα των τοποτηρητών της Πρωτοβυζαντινής αυταρχίας, με άρχοντα διοικητή διορισμένο πότε απευθείας από τους θεομανείς αυτοκράτορες της Nova Roma (Νέας Ρώμης) του Βοσπόρου και πότε από τον στρατηγό του «Θέματος Πελοποννήσου» που ήδρευε στην Κόρινθο, εγκατελήφθη σταδιακώς υπό των μη Εθνικών στοιχείων, η χριστιανική της Επισκοπή έκλεισε και αρκετοί εκ των Σπαρτιατών του Ταϋγέτου και του Πάρνωνος επέστρεψαν σε αυτή, μαζί με τα λείψανα των πολιτικοθρησκευτικών Εθνικών θεσμών τους. Οι ελάχιστες εκκλησίες ερημώθησαν και, όπως αποδεικνύεται από την πλήρη απουσία βυζαντινών νομισμάτων της μετά τον Γιουτπράδα (Ιουστινιανό) εποχής, οι ελεύθεροι Έλληνες της Λακωνικής γής κατέφυγαν στην ανταλλακτική οικονομία προς εξασφάλιση της αυταρκείας και αυτονομίας τους.

    700 περ. Μη χριστιανοί Μελιγγοί και Εζερίτες Σλάβοι, κατήλθαν ειρηνικώς έως την Πελοπόννησο και, αναζητώντας έναν ασφαλή τόπο να εγκατασταθούν μακριά από τη βία των χριστιανών, ίδρυσαν οικισμούς στις πλαγιές του Πάρνωνος και του Ταϋγέτου, ανεμπόδιστοι από τους εκεί Έλληνες Εθνικούς. Τρείς μη χριστιανικές εθνικές κοινότητες, οι Έλληνες Εθνικοί, οι Σλάβοι και οι κάποιοι ελάχιστοι Ιουδαίοι μέσα στην πόλη της «Λακεδαιμονίας», θα ζήσουν έκτοτε επί πολλές δεκαετίες δίχως προστριβές, παρόλο που η κάθε κοινότητα κρατούσε τα δικά της ειωθότα, σε μία θαυμαστή ανεκτικότητα που άντεξε όσο έμεινε μακριά από τη Λακωνική η μισαλλοδοξία των Βυζαντινών.

    783 Μετά από στρατιωτική προσπάθεια των Βυζαντινών να επέμβουν στην ελευθέρα Λακωνία, ο Βυζαντινός «Πατρίκιος και Λογοθέτης του Οξέως Δρόμου» Σταυράκιος, κατέστειλε μεγάλη ανταρσία των μη χριστιανών της περιοχής και μετέφερε πλήθος εξανδραποδισθέντων εντοπίων και λαφύρων στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου.

    800 περ. Αποτυχημένη απόπειρα του σφόδρα αποστρεφομένου την Εθνική Παράδοση Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου (784 – 806), να εκχριστιανίσει με την βία των όπλων τους απομονωμένους μη χριστιανούς πληθυσμούς της Λακωνικής. Ο Ταράσιος, ήταν ένας από τους ελάχιστους Βυζαντινούς που εκείνη την εποχή κατείχαν μία αμυδρά γνώση ρητορικής και φιλοσοφίας, ως αποτέλεσμα προσωπικών του μελετών σε εκκλησιαστικές βιβλιοθήκες που περιείχαν βιβλία Εθνικών,

    849 Ο Βυζαντινός στρατηγός Θεόκτιστος Βριαίνιος, κατά διαταγή του αυτοκράτορος Μιχαήλ Γ (842 – 867), κατέπνιξε μεγάλη υπερδεκαετή ανταρσία των Μελιγγών και Εζεριτών της Λακωνικής.

    880 – 900 περ. Η τελευταία μαζική λατρεία των Ολυμπίων Θεών, εκείνη των απομονωμένων κατοίκων της Λακωνικής, εξησθένισε ακόμη περισσότερο μετά από μανιώδεις επιχειρήσεις εκχριστιανισμού. Ο Κωνσταντίνος Ζ ο Πορφυρογένητος, έγραψε στο «Περί Διοικήσεως Της Αυτοκρατορίας» τα εξής: «Ίστεον ότι οι του κάστρου Μαϊνης οικήτορες, ουκ εισίν από της γενεάς των προρρηθέντων Σλαύων, αλλ’ εκ των παλαιοτέρων Ρωμαίων, οι και μέχρι του νύν παρά των εντοπίων Έλληνες προσαγορεύονται, δια το εν τοίς προπαλαιοίς χρόνοις ειδωλολάτρας είναι και προσκυνητάς των ειδώλων κατά τους παλαιούς Έλληνας, οίτινες επί της βασιλείας του αοιδίμου Βασιλείου (σημ. 867 – 886) βαπτισθέντες, Χριστιανοί γεγόνασιν…» Επί πολλές δεκαετίες, τα απομεινάρια των Ελλήνων Εθνικών ανήλθαν ξανά στα απρόσιτα σημεία του Ταϋγέτου που ήδη φιλοξενούσαν τους ανυποτάκτους Μελιγγούς, αλλά δεν ενώθησαν μαζί τους, διατηρήσαντες πλήρως τον εθνισμό τους και τους ιδιαιτέρους οργανωτικούς τους θεσμούς.

    945 – 988 Ο σκληρός Αρμένιος προσηλυτιστής Νίκων, ο επιλεγόμενος «Μετανοείτε», εκτός από την κατασφαγή των εν «Λακεδαιμονία» Ιουδαίων και των ανεπιδέκτων εκχριστιανισμού παγανιστών Σλάβων της Λακωνικής (των Μελιγγών και Εζεριτών, ή τσουβαληδόν των «Τελχίνων» όπως τους έλεγαν σε προσπάθεια δαιμονοποιήσεως οι Βυζαντινοί) εφρόντισε επίσης και για την εξολόθρευση των τελευταίων ιχνών της «αρχαίας ειδωλολατρίας» που, προστατευομένη υπό του δυσπροσίτου Ταϋγέτου, λειτουργούσε ελευθέρα και ανενόχλητος υπό την ηγεσία του Έλληνος «Εφόρου των Εθνικών γαιών» και «Δουκός των Εθνικών», Αντιόχου («…ός την δουκικήν μεν αρχήν διείπε της των εθνικών χώρας…», «Βίος Νίκωνος» 156 β) . Ο Αρμένιος προσηλυτιστής εξόντωσε με τα ίδια του τα χέρια τον κατά τον βιογράφο του «φιλοδαίμονα» και «αλαζόνα» Αντίοχο (τη δολοφονία αυτή, ο βιογράφος του Νίκωνος την παρουσιάζει βεβαίως ως… μεταθανάτιο θαύμα του «Οσίου» !), εθανάτωσε τους ιερείς και όλους τους «τολμητίες και θρασυκαρδίους» αμεταπείστους, αφού προηγουμένως, όπως φαίνεται από την λεγομένη «Διαθήκη» του, με αφορμή μια από τις πολλές επιδημίες («θανατικά») της εποχής, παρεκίνησε από τις Αμύκλες τους επήλυδες χριστιανούς της περιοχής (ο ίδιος ο βιογράφος του ομολογεί στον «Βίο» του ότι επρόκειτο περί «των της Λακεδαίμονος εποίκων», 130 α 25) να κυνηγήσουν τους Ιουδαίους της περιοχής και να καταστρέψουν τους τελευταίους Εθνικούς και τα επί του Ταϋγέτου πτωχικά Ιερά τους: «Εις τους οποίους εγώ απικρίθηκα ότι επειδή και η οργή είναι θεϊκή, εσείς δεν έχετε πού να φύγετε, διατί ο Θεός όπου κατοικά εις τους ουρανούς κυριεύει και την Ανατολήν και την Δύσιν, και εις οποίον τόπον εσείς θέλετε υπάγηι, ευρίσκει σας. Όμως εσείς κάμετέ μου μίαν ομολογίαν ιδιόχειρον, ότι να μου υπακούσετε εις εκείνα οπού μέλλω να κάμω. Το οποίον είναι τούτο: να ευγάλω τους Εβραίους από μέσα από την χώραν, να υπάγουν έξω. Και τα μακελιά οπού είναι προς τον άγιον Επιφάνειον να τα χαλάσουν…» («Διαθήκη Νίκωνος», όπως δημοσιεύθηκε στο «Νέο Ελληνομνήμονα», τεύχος 3.1906, με πολύ ενδιαφέρον το εντελώς άσχετο τρίτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιείται στο «να τα χαλάσουν»). Στην ίδια στην πάλαι ποτέ «κατείδωλον» Σπάρτη, έκτισε αμέσως μετά από όλα αυτά εκκλησία του «Σωτήρος Χριστού» πάνω στο ιερό λόφο του ιστορικού Ναού της Θεάς Χαλκιοίκου Αθηνάς, αφού προηγουμένως πέθανε («συνέβη και απέθανε») μυστηριωδώς ένας ακόμη Εθνικός που τον εμπόδιζε να κτίσει την εκκλησία του στον ιερό τόπο, καθώς και αναρίθμητες άλλες εκκλησίες επάνω σε άλλα Ιερά (ή χρησιμοποιώντας τα συντρίμμια τους ως δομικά υλικά, όπως λ.χ. στις εκκλησίες των Γερονθών), ενώ οι Βυζαντινοί ολοένα έφερναν και εγκαθιστούσαν στη Λακωνική κατά ομάδες επήλυδες χριστιανούς, για να αλλοιώσουν την εθνική σύνθεση των εντοπίων.

    Εκεί, στα τέλη του 10ου αιώνος της χρονολογήσεως των χριστιανών, και παρά το ότι έως και τον 14ο αιώνα, τουλάχιστον, οι Μανιάτες εξακολουθούσαν να διαστέλλονται φυλετικά από τους εκχριστιανθέντες Σλάβους ή τους επήλυδες Βυζαντινούς χριστιανούς, έσβησε το τελευταίο ίχνος της Αιωνίας Σπάρτης, της ενδόξου εκείνης πόλεως που εδίδαξε και υπηρέτησε την Ελευθεροπρέπεια και την Αρετή και, μέσα από το επί αιώνες εκχυθέν αίμα των υπέροχων ανθρώπων της, έγινε αιώνιο, φωτεινό σύμβολο για ολόκληρη την ανθρωπότητα, καθώς και οδηγός της κάθε φορά που αυτή επιθυμεί να ανυψωθεί από την χαμέρπεια και τη δουλοφροσύνη που καλλιεργούν επιμόνως οι τυραννίες όλων των εποχών. Εκεί, στα τέλη του 10ου αιώνος της χρονολογήσεως των χριστιανών…

    http://ethnikoi.org/NikonMurderer.html

  18. Παράθεμα: Tweets that mention Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης « Ροΐδη Εμμονές -- Topsy.com

  19. Ο/Η stavroula λέει:

    PS
    sugnwmh den 3erw gt den vghke h istoselida
    Einai kapoiou Nikou o Metanoeite

    • Ο/Η Souzana Spaik λέει:

      Παλιός γνώριμος του ιστολογιου Σταυρούλα μου ο Νίκος ο μετανοείτε. Έβριζε και κατηγορούσε. Τώρα έχει καταπιεί τη γλωσσα του

  20. Ο/Η stavroula λέει:

    To esteila gt exei fovero endeiaferon. Se kapoio ar8ro ths istoselidas tou eixa steilei munhma gt kathgorouse ton Mhxalopoulo tou «xairete» ws protestanth klp klp
    Thn duswdia pou vgainei ap to ekklhsiastiko katesthmeno den mporei na thn dei. Milame gia tufla.

    • Ο/Η Xριστιανός λέει:

      ωραία το λες Σταυρούλα από το κατεστημένο. ΟΧριστός μας δεν φταίει σε τίποτα.Οι έμποροι τουονόματός του τον διασύρουν. Υπάρχουνόμως και καλοί κληρικοί πουπονούν για τοκατάντημα της επισκοπωσύνης.

  21. Ο/Η Κωλόγερας λέει:

    Συμφωνώ με όλα, πλην ενός. Δεν μιλάμε για εθνοκάθαρση, η αυτοκρατορία δεν ήταν εθνικό κράτο, ήταν κάθαρση με βάση το θρήσκευμα. Αυτοί μόνο θρησκεία είχαν, η πετριά του Ελληνοορθόδοξου Μαλαχία ήρθε κυρίως μετά το 21.

    • Ο/Η Πρεζόνι λέει:

      Kωλόγερα, αυτό ακριβώς λέει και ο κ.Λασκαράτος:

      @
      Η Λακωνία του 10ου-11ου αιώνα είχε πολύχρωμη θρησκευτική σύνθεση ως επαρχία του πολυφυλετικού μεν αλλά θρησκευτικά μισαλλόδοξου θεοκρατικού ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, που ήθελε μόνο μια θρησκεία μέσα στα όριά του και ει δυνατόν και έξω από αυτά, γι’ αυτό και ασκούσε ιμπεριαλισμό και εξωτερική πολιτική με το πρόσχημα της Ιεραποστολής, πολιτική που συνεχίζει και σήμερα το νεοελληνικό κράτος χρηματοδοτώντας με μυστικά κονδύλια βορβορώδη ρατσιστικά πατριαρχεία όπως αυτό των Ιεροσολύμων.

  22. Ο/Η Κωλόγερας λέει:

    Ναι ναι δεν διαφωνώ. Απλώς κάπου ελαφρώς ξεφεύγει η ορολογία εκεί που λέει για «εθνική σύνθεση» και ότι την πολιτική αυτή «συνεχίζει» το ελληνικό κράτος. Δεν είναι σημαντικό, εντάξει.

  23. Ο/Η Βαγγέλης Κρητικός λέει:

    Πιστεύω θα σας ενδιαφέρει σχετική αλληλογραφία που είχα με τον «υπέυθυνο ιστοσελίδας» της Μητρόπολης… Παρατηρήστε το: «ιστορικό – κοινωνικό χώρο της εποχής»….

    ——————————————————–
    Αγαπητέ κύριε Κρητικέ,
    Σας απάντησα ήδη ότι «Η φράση για την οποία ζητάτε διευκρινήσεις, καθώς και το υπόλοιπο κείμενο που διαβάσατε, έχει παρθεί από βιογράφους – συναξαριστές του Αγίου Νίκωνα και έχει μεταφερθεί στην ιστοσελίδα μας.».
    Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα στοιχεία γύρω από την συγκεκριμένη φράση και γιατί την χρησιμοποιεί ο βιογράφος – συναξαριστής του Αγίου, μπορείτε να ανατρέξετε στο ιστορικό – κοινωνικό χώρο της εποχής που έζησε ο Βιογράφος και να βρείτε τις σχετικές απαντήσεις.
    Ο Θεός Μαζί σας
    π. Αθανάσιος Σπηλιώτης υπεύθυνος ιστοσελίδας

    —– Original Message —–
    From: Vangelis Kritikos
    To: mitropoli spartis
    Sent: Thursday, December 02, 2010 9:38 AM
    Subject: Re: Όσιος Νίκων

    Αντίθετα, εγώ θα ήθελα να με ενημερώσετε για την «μάστιγα των ισραηλιτών» και τον τρόπο εκδίωξής τους.

    — Στις Τετ., 01/12/10, ο/η mitropoli spartis έγραψε:

    Από: mitropoli spartis
    Θέμα: Re: Όσιος Νίκων
    Προς: «Vangelis Kritikos»
    Ημερομηνία: Τετάρτη, 1 Δεκέμβριος 2010, 10:11

    Αγαπητέ κύριε Κρητικέ,
    Η φράση για την οποία ζητάτε διευκρινήσεις, καθώς και το υπόλοιπο κείμενο που διαβάσατε, έχει παρθεί από βιογράφους – συναξαριστές του Αγίου Νίκωνα και έχει μεταφερθεί στην ιστοσελίδα μας.
    Εάν γνωρίζετε κάτι περισσότερο για το βίο του Αγίου μας, που ίσως να μην το γνωρίζουμε εμείς και που να ανατρέπει τα όσα διαβάσατε, είμαστε στη διάθεσή σας προκειμένου να τα αξιολογήσουμε και μελετήσουμε.
    Ο Θεός Μαζί σας
    π. Αθανάσιος Σπηλιώτης υπεύθυνος ιστοσελίδας

    —– Original Message —– From: «Vangelis Kritikos»
    To: ;
    Sent: Friday, November 26, 2010 7:48 PM
    Subject: Όσιος Νίκων

    > Καλησπέρα σας.
    >
    > Παρακαλώ να μου διευκρινήσετε την κατωτέρω φράση:
    >
    > «Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων. »
    >
    > Ευχαριστώ,
    > Ευάγγελος Κρητικός

    • Ο/Η Po λέει:

      Κύριε Β. Κρητικέ.
      Πολύ ενδιαφέρουσα «αλληλογραφία» μουγκών και κωφών.
      Κοιτάξτε, το ενδιαφέρον στην υπόθεση της πίστης, είναι ότι οι ιεραρχία της, ουσιαστικά ομολογεί τα… κακά της, ταυτόχρονα δε –το εντυπωσιακότερο– μόνο οι πιστοί της δεν είναι σε θέση να τα «κατανοήσουν», πόσο μάλλον δε, να τα αποκωδικοποιήσουν!

      Έτσι και η Εκκλησία της Ελλάδος, ξέρει πολύ καλά το επίπεδο συνείδησης και αντίληψης του ποιμνίου της. Να είστε βέβαιος.

      • Ο/Η Boλταίρος λέει:

        To link που άνοιγε τις παρλαπίπες της Μητρόπολης Σπάρτης απενεργοποιήθηκε. Η μητρόπολη έσβησε τις παπαριές της για τον Νίκωνα. Μονο που αυτές σώζονται σε πολλά άλλα αγια μπλογκς

        Google
        Σχετικά με 69 αποτελέσματα (0,18 δευτερόλεπτα) Αποτελέσματα αναζήτησηςΗ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ: Όσιος Νίκων Ο “Μετανοείτε”15 Απρ. 2010 … Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον …
        eklisval.blogspot.com/2010/…/blog-post.html – Προσωρινά αποθηκευμένηΝίκων ο Μετανοείτε | Κρήτες Άγιοι | Συναξάριον | Ιερά Μητρόπολις …Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και …
        http://www.imka.gr/…/krites…/krites-agioi53.html – Προσωρινά αποθηκευμένηΑγιον Ορος • Προβολή θέματος – Όσιος Νίκων ο «Μετανοείται»1 δημοσίευση – 1 συντάκτης
        Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και …
        http://www.agiooros.net/…/viewtopic.php?f... – Προσωρινά αποθηκευμένηΛήψη περισσότερων αποτελεσμάτων συζητήσεων
        Το Αγίασμα του Αγίου Αθανασίου • Ο Όσιος Νίκων ο Μετανοείτε (26 …Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και …
        96.0.18.35/forum/viewtopic.php?p… – Προσωρινά αποθηκευμένηPyles.tv – Forum1 δημοσίευση – Τελευταία καταχώρηση: 3 Απρ.
        Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον …
        pyles.tv/Forums.aspx?forumid=12… – Προσωρινά αποθηκευμένηΛήψη περισσότερων αποτελεσμάτων συζητήσεων
        Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης « Ροΐδη Εμμονές26 Νοεμ. 2010… στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Σπάρτης: “Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, …
        roides.wordpress.com/2010/11/…/26nov10/ – Προσωρινά αποθηκευμένηΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο » ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ «ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΕΟΡΤΑΖΕΙ 26 – ΝΙΚΟΣ …26 Νοεμ. 2010 … Ο «όσιος» Νίκων μεταφέρει τον λόγο του Ναζωραίου στους Έλληνες Εθνικούς …. Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, … Δεν μπαίνει βέβαια στον κόπο η Ι.Μ. να μας πει σε τι συνίστατο η “άσχημη διαγωγή” των Ισραηλιτών και με ποιο τρόπο συντελέστηκε …
        nikoschilaris.blogspot.com/2010/…/26.html – Προσωρινά αποθηκευμένηΑντιδογματισμός • View topic – Έκτρωση10 δημοσιεύσεις – 3 συντάκτες – Τελευταία καταχώρηση: 24 Αυγ. 2008
        Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον …
        http://www.antidogma.gr/…/viewtopic.php?... – Προσωρινά αποθηκευμένηΛήψη περισσότερων αποτελεσμάτων συζητήσεων
        Πίστη Και ΟρθοδοξίαΣτη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και …
        mixaliszaf.blogspot.com/ – Προσωρινά αποθηκευμένηΑρχείο από 1 Ιανουαρίου 20101 Ιαν. 2010 … Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον …
        1myblog.pblogs.gr/2010/…/pages/6.html – Προσωρινά αποθηκευμένη

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Οι Χρυσαυγίτες δεν είναι παγανιστές.
        Είναι Σατανιστές.
        Η Εκκλησία (εννοώ τους προοδευτικούς θεολόγους-κληρικούς, γιατί οι υπόλοιποι, ζαμάν φου, τι είναι η Χ.Α., δεν έχουν ηθικές αναστολές ούτε στο ελάχιστο) αρνείται να το δει αυτό κατάματα γιατί αν το παραδεχτεί πρέπει να αυτοκτονήσει από τη στιγμή που οι ιερείς της χωρίς να αντιδρά ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ευλογούν τη σατανιστική αυτή οργάνωση.
        Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού.
        Είναι τόσο παγανιστές όσο σχέση έχει και ο Ξένιος Δίας με τα μικρά Νταχάου του Δένδια.

      • Ο/Η Άγις λέει:

        http://meta-journalist.blogspot.gr/2012/11/blog-post_26.html

        Τη Δευτέρα 26 Νοεμβρίου του 2012 πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του πρώτου ορόφου της Νομικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών μια εκδήλωση με κεντρικό θέμα «Ο Νεοναζιστικός παγανισμός και η Ορθόδοξη εκκλησία». Την οργάνωση ανέλαβε ο εκδοτικός οίκος Άρτος Ζωής και το ΠΜΣ Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημ. Διοίκησης του ΕΚΠΑ. Ομιλητές ήταν οι: μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, ο ιερέας Βασίλειος Θερμός, θεολόγος και ψυχίατρος, ο κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, θεολόγος και σύμβουλος του υπ. Παιδείας και ο κ. Σταύρος Ζουμπουλάκης, πρόεδρος Δ.Σ του ιδρύματος «Άρτος Ζωής».

        Ομολογώ πως ο ίδιος ο τίτλος της συγκεκριμένης εκδήλωσης αποτέλεσε από μόνος του την κύρια αιτία που με ώθησε να κατέβω στο κέντρο και να ακούσω με μεγάλη προσοχή τα όσα είχαν να πουν οι ομιλητές. Ήταν άλλωστε και το άρθρο του κ. Ζουμπουλάκη στην «Καθημερινή» λίγες εβδομάδες νωρίτερα που με είχε προϊδεάσει κατάλληλα για τα όσα θα άκουγα. Συγκεκριμένα αυτό που περίμενα να παρακολουθήσω (γι’αυτό και θεώρησα τη συγκεκριμένη εκδήλωση μεγάλης σημασίας), ήταν η χάραξη μιας νέας στρατηγικής της ορθόδοξης εκκλησίας σε ότι αφορά την τακτική της απέναντι στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία. Όμως τελικά οι υποψίες μου διαψεύστηκαν. Και εξηγούμαι:

        Ο πρώτος ομιλητής ήταν ο μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος. Επέλεξε να σταθεί στην κρίση του πνεύματος των Ελλήνων (απόρροια της οποίας είναι η άνοδος του φασισμού) και έκανε λόγο για μια ανάγκη στροφής σε μια παιδεία που θα συνδυάζει το κλασσικό πνεύμα και το ευαγγέλιο (βέβαια δεν μίλησε για τις προηγούμενες απόπειρες «στροφής» σε μια τέτοιου είδους ελληνοχριστιανική παιδεία – βλ. Μεγάλη ιδέα, άνοδος εθνικισμού και Χούντα)! Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του αποτέλεσαν «τσιτάτα» (quotes) αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων!

        Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη αποτέλεσε η ομιλία του θεολόγου και σύμβουλου του υπ.παιδείας κ. Γιακάζογλου, ο οποίος αφιέρωσε ένα 80% περίπου της ομιλίας του εξετάζοντας τις διαχρονικές σχέσεις του χριστιανισμού με τον ολοκληρωτισμό και το φασισμό. Στάθηκε ιδιαίτερα στην περίοδο της χούντας και τη φιλική στάση των ιεραρχών απέναντι στους στρατηγούς, ενώ εν συνεχεία ήρθε στο σήμερα θίγοντας το ζήτημα της σχέσης του πολιτικού εθνικισμού και του θρησκευτικού (χριστιανικού) φονταμενταλισμού. Για τον Παγανισμό έκανε ελάχιστες αναφορές προς το τέλος της ομιλίας του, κάνοντας λόγο αόριστα για «έναν νεοναζιστικό παγανισμό που εμφανίστηκε σε όλη την Ευρώπη από τις αρχές της δεκαετίας του 80 και εξής».

        Ο τρίτος ομιλητής ήταν ο ιερέας Βασίλειος Θερμός. Αφιέρωσε όλη του την ομιλία πραγματοποιώντας μια εξαίσια ψυχανάλυση του τρόπου σκέψης ενός ναζιστή, ενώ στο τέλος παραδέχτηκε πως η κινητήρια δύναμη της Χρυσής Αυγής δεν είναι άλλη από το χριστεπώνυμο πλήθος.

        Η τοποθέτηση του τέταρτου ομιλητή του πάνελ, του κ. Ζουμπουλάκη, φάνηκε να είναι η μόνη που δικαιολόγησε απόλυτα τον τίτλο της εκδήλωσης. Για να εισάγει το κοινό στα όσα ήθελε να επικοινωνήσει, ανέγνωσε αρχικά ορισμένους υβριστικούς αντιχριστιανικούς στίχους τραγουδιού συγκροτήματος στο οποίο ανήκει ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Γιώργος Γερμενής.
        Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν κατάφερε να γίνει κατανοητή τη σχέση του παγανισμού με τον ναζισμό, αφού ο όρος «παγανισμός» ουδέποτε τοποθετήθηκε σε ένα σαφές πλαίσιο από τον ομιλητή. Αντιθέτως ως ετυμολογία της φράσης «παγανισμός» χρησιμοποιήθηκαν οι φράσεις «συνώνυμο της βίας», «λατρεία του τόπου», «λατρεία του αίματος» και άλλα παρόμοια, επιεικώς ανιστόρητα ( που προκαλούν αρκετά ερωτηματικά), ιδίως για έναν άνθρωπο του πνεύματος όπως ο κ. Ζουμπουλάκης που διαθέτει ευρύτητα πνεύματος.
        Στη συνέχεια ούτε ο πρόεδρος του Δ.Σ του «Άρτου Ζωής» δεν κατάφερε να… ξεφύγει από το κεντρικό -όπως αποδείχτηκε- θέμα της εκδήλωσης, αναφερόμενος στην » ανάγκη αναθεώρησης της στάσης της εκκλησίας απέναντι στην πολιτική», ζητώντας παράλληλα από την κεντρική διοίκηση της ιεραρχίας να πάρει μια ξεκάθαρη θέση απέναντι στο φαινόμενο «Χρυσή Αυγή».

        Συμπερασματικά

        Συνοψίζοντας τα της συγκεκριμένης εκδήλωσης, ο γραφών δεν έχει παρά να θέσει ένα ουσιαστικό ερώτημα το οποίο περιλαμβάνει τρεις πιθανές απαντήσεις:

        Ποιος ήταν πραγματικά ο σκοπός των διοργανωτών και των συμμετεχόντων στο πάνελ;

        1) Να αναδείξουν τις ενδοεκκλησιαστικές κόντρες σχετικά με το φλερτ αρκετών ιεραρχών της εκκλησίας της Ελλάδας και της Χρυσής Αυγής;

        2) Να διαχωρίσουν τη στάση της εκκλησίας από τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής, «ξορκίζοντας» παράλληλα τις αντεθνικές θέσεις αρκετών ιεραρχών της πρώτης σε περιόδους όπως η κατοχή ή η Χούντα;

        3) Να προσπαθήσουν να ταυτίσουν τεχνηέντως τον Παγανισμό με την Χρυσή Αυγή, «φορτώνοντας» στους αρχαιόθρησκους τις ρίζες του φασισμού στην Ευρώπη και στην Ελλάδα;

        Ίσως να ισχύουν και τα τρία μαζί.
        Παρακολουθώντας την εκδήλωση τα τελικά μου συμπεράσματα είναι τα εξής: Για τους δικούς του λόγους ο κ. Ζουμπουλάκης έχει αποφασίσει να σηκώσει τελευταία (με αφορμή την άνοδο της Χρυσής Αυγής) το «λάβαρο» της σύνδεσης του Παγανισμού και του φασισμού, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τα κείμενα μιας χούφτας μελών της Χρυσής Αυγής από τη δεκαετία του 80′, αδιαφορώντας για το… χριστιανικό προφίλ μέσω του οποίου έχει ανεβάσει κατακόρυφα τα ποσοστά της τα τελευταία χρόνια αλλά και τη συνεργασία της με ορθόδοξους ιεράρχες. Τα επιχειρήματα που προσπάθησε να αναδείξει αποδείχτηκαν έωλα, από τη στιγμή που δεν κατάφερε καν να παρουσιάσει ούτε καν έναν ακαδημαϊκώς αποδεκτό ορισμό του παγανισμού, επιχειρώντας να τον συνδέσει με τη «φιλοσοφία» οργανώσεων τύπου 3ου Ράϊχ ή Χρυσής Αυγής.
        Αντιλαμβανόμενοι το «κενό» αυτό, οι υπόλοιποι τρεις συνομιλητές του προτίμησαν να στρέψουν το ζήτημα στην ιστορική πραγματικότητα και στη διαχρονική σχέση φασιστικών και ολοκληρωτικών συμπεριφορών με την εκκλησία.
        Αποκορύφωμα όλων των παραπάνω ήταν η σύντομη τοποθέτηση του γενικού γραμματέα θρησκευμάτων, κ. Γιώργου Καλαντζή, ο οποίος υποστήριξε πως κεντρικός πυλώνας της ιδεολογίας της Χρυσής Αυγής και των Ναζί είναι ο αντισημιτισμός. Ξέχασε βέβαια να αναφέρει ότι οι ρίζες του αντισημιτισμού στην νεότερη Ευρώπη εντοπίζονται στους συντηρητικούς χριστιανούς αντεπαναστάτες του 18ου και 19ου αιώνα που στέκονταν απέναντι σε Διαφωτιστές και Ιακωβίνους…

        Ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο ιστορίας φαίνεται πως είναι έτοιμο να ανοίξει στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας. Ή μήπως θα κλείσει κακήν κακώς πριν καλά καλά διαβάσουμε την πρώτη του σελίδα;

        Υ.Γ Κατά τη διάρκεια των ερωτήσεων του κοινού ανέβηκε στο βήμα ο συγγραφέας Βλάσης Ρασσιάς ο οποίος αφού έδωσε συγχαρητήρια στους ομιλητές για τις αντιφασιστικές θέσεις που ανέπτυξαν, διερωτήθηκε δικαίως τι θέση είχε ο παγανισμός στον τίτλο της εκδήλωσης, αφού οι ομιλίες που αναπτύχθηκαν αφορούσαν μάλλον… εσωτερικά ζητήματα της ορθόδοξης εκκλησίας! (βλ. τη φωτό του άρθρου)

        Μηνάς Παπαγεωργίου (meta-journalist), 26/11/2012

      • Ο/Η Άγις λέει:

        http://megaseniautos.blogspot.gr/2012/11/blog-post_26.html

        Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

        Η «αποκαλυπτική» ομιλία «Ο νεοναζιστικός παγανισμός και η Ορθόδοξη Εκκλησία»

        Πριν λίγο γύρισα από την Νομική όπου υπό την οργανωτική ευθύνη της χριστιανικής οργάνωσης (ίδρυμα) «άρτος ζωής» πραγματοποιήθηκε η αρκετά διαφημισμένη διάλεξη με τίτλο «Ο νεοναζιστικός παγανισμός και η Ορθόδοξη Εκκλησία».

        Ομιλητές οι: μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, π. Βασίλειος Θερμός, θεολόγος Σταύρος Γιαγκάζογλου και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης της οργάνωσης.

        Καθώς από την μία με κάτι Τατσόπουλους, από την άλλη με κάτι Jungle report, άντε και με κάτι αντι-ΧΑ παπάδες διαφαίνεται μια προσπάθεια ταύτισης του χριστιανικού φαινομένου ναζισμός/φασισμός κτλ με τον παγανισμό ώστε να αποκτήσει το απαραίτητο άλλοθι αλλά και εξιλαστήριο θύμα ο χριστιανισμός και απο γεννήτορας των αυτών φαινομένων να στρέψει αλλού την προσοχή, πήγα ετοιμοπόλεμος. Βέβαια αναρωτιόμουν αν τελικά είναι ο παγανισμός νεοναζιστικός, ή ο ναζισμός παγανιστικός.Είχα επίσης και άλλα τέτοια ερωτήματα που ήλπιζα να απαντηθούν στην πολύ σημαντική ομιλία όπως αν υπάρχει αναλόγως και κομουνιστικός παγανισμός η παγανιστικός σοσιαλισμός κτλ.

        Είχα ξεσκονίσει λοιπόν τις σημειώσεις μου, είχα ξαναδεί όλη την σαθρή μεν υπαρκτή δε επιχειρηματολογία των προηγουμένων περιπτώσεων (ίσως επεκταθούμε και μια άλλη φορά), πήγα δηλαδή για μάχη. Το ίδιο όπως διαπίστωσα έπραξαν και άλλοι πολυθεϊστές που βρέθηκαν εκεί. Τίποτα όμως δεν μας προϊδέαζε για τα πεπραχθέντα.

        Η μικρή εισαγωγή του οργανωτή κου Ζουμπουλάκη ήταν αντιγραφή προδημοσιευμένων απόψεων όπου ως παγανισμός ορίζεται :

        «Ο παγανισμός είναι μια έννοια ευρύτερη της ειδωλολατρίας: δεν είναι είναι η αφελής θρησκεία της λατρείας των ξοάνων και των ειδώλων· είναι το ρίζωμα στην τοπικότητα, είναι η αυτοχθονία, η λατρεία της Γης και της Φυλής, του αίματος, η έξαρση της φυσικής ρώμης»
        , γεγονός που με έκανε να σφιχτώ και να πάρω το στυλό ανα χείρας έτοιμος για σημειώσεις. Συνέχισε με το πώς αντιτίθεται σε αυτά ο βιβλικός χριστιανισμός (γκλούπ χαχαχαχ) και κάτι βλακείες του Λεβινάς (Έλα Ίσις και Όσιρι, πως δεν είναι φυλετική θρησκεία ο βιβλικός μονοθεϊσμός πρώτη φορά το άκουγα) Κάπου εκεί όμως τελείωσε όπου απλά μηδένισα την έκθεση-πρόλογο του κου Ζουμπουλάκη αφού δεν ήξερε όχι μόνο ακαδημαϊκά τι σημαίνει παγανισμός αλλά ούτε και τι σημαίνει για τους χριστιανούς καθώς ο ορισμός του (θεολογικός μάλιστα όπως προσπάθησε να μου υποστηρίξει ιδιαιτέρως μετά) δεν υπάρχει απλά πουθενά και δεν έχει καμιά σχέση (το παραδέχτηκε) με οποιονδήποτε υπαρκτό ορισμό.

        Πρώτος μετά τον πρόλογο μίλησε ο Άνθιμος. Ξεκίνησε αναγνωρίζοντας πως ίσως είναι λίγο εκτός θέματος. Η ομιλία του ήταν κλασσικό παράδειγμα θετικού χριστιανισμού με βελούδινη αυτοκριτική όπου παραδεχόμενος την αδιαμφισβήτητη σχέση Χρυσής Αυγής και μερίδας της επίσημης εκκλησίας και του χριστεπώνυμου κοπαδιού προσπάθησε να αναδείξει τον οικουμενικό, αγαπησιάρικο χαρακτήρα της ορθοδοξίας. Με αρκετή επιτυχία θα έλεγα καθώς στην προσπάθεια του ανέσυρε προς επικύρωση των χριστιανικών του λόγων και των δημοκρατικών του πεποιθήσεων και πλήθος ιστορικών ανεκδότων, ρήσεων και παραδειγμάτων από την «παγανιστική» ελληνική αρχαιότητα!!!. Τα περισσότερα μάλιστα επιχειρήματα ήταν παγανιστικά και όχι από την χριστιανική «παράδοση». Τώρα να υποθέσω πως αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος βρήκε πιο πολλά στοιχεία για υποστήριξη δημοκρατικών και ανθρωπιστικών απόψεων στους παγανιστές απ’ ότι στους δικούς του…. ε μάλλον κάτι τέτοιο έγινε. Με αυτά λοιπόν έκλεισε κάνοντας μια κριτική στην πολιτική των άκρων, στα προβλήματα του λαού, στην ανάγκη αποφυγής των σειρήνων του φασισμού, νεοναζισμού κτλ.
        Και ο «παγανισμός»του τίτλου;. Στην μισάωρη ομιλία του πουθενά εκτός από ένα σημείο όπου στο άσχετο εκεί που χρησιμοποιούσε ως παραδείγματα Στωικούς της αρχαιότητας ανέφερε πως έτσι πρέπει να είναι ο πραγματικός χριστιανός εν αντιθέσει με τον «παγανισμό του αίματος» μπλα μπλα για να είναι μάλλον εντός θέματος. Θα τον έκοβα βέβαια γιατί με τέτοια τρικ του στύλ λέω 100 άσχετα και πετάω και τον τίτλο να είμαι μέσα δεν περνάς το μάθημα αλλά επειδή είμαι ψυχοπονιάρης και επειδή ήταν θετικός και είχε διαβάσει παγανιστές τον περνάμε.

        Δεύτερος πήρε τον λόγο ο καθηγητής θεολόγος της παρέας Σταύρος Γιαγκάζογλου όπου άρχισε να αναλύει τις ιστορικές συνθήκες ανάπτυξης του φασισμού/ναζισμού την σύνδεση του με τον χριστιανισμό (ναι όχι τον παγανισμό, τον χριστιανισμό καλά διαβάσατε) το μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει στην εκκλησία (Καθολική, ορθόδοξη, προτεσταντική όλες) λόγω αυτής της περίπου καθολικής ταύτισης, πως παρασύρονται και οι χριστιανοί από τέτοιες ιδεολογίες πώς τώρα έχουμε την Χρυσή Αυγή να επαναλαμβάνει τα πράγματα, και πώς πρέπει να ξεκαθαρίσει η σωστή καλή χριστιανική εκκλησία από αυτά τα μιάσματα του ιστορικού της παρελθόντος. Καταχειροκρότησα ούτε εγώ να την είχα γράψει την ομιλία.
        Και για τον παγανισμό του τίτλου; Ε κάποια στιγμή ανέφερε τον λαικό εθνικισμό αυτών των κινημάτων με τα αποκρυφιστοπαλαβά στοιχεία, ανέφερε την Χρυσή Αυγή και για παράδειγμα «έλληνα παγανιστή» έδωσε αυτούς που υποστηρίζουν πως ο Χριστός είναι Έλληνας ονόματι Ιάσων και όχι βρωμοεβραίος. Έλα Αδωνη και Αφροδίτη μου λέω από μέσα μου ενώ έχω κοκκινίσει από την προσπάθεια να μην με πιάσει σπαστικό γέλιο καθώς ανταλλάσσουμε πονηρά σημειώματα χάσκοντας με τον Περίκαλο. Καλός βαθμός στον καθηγητή -παρά του ότι και αυτός δεν ξέρει τι είναι ο παγανισμός – για όλα τα ιστορικά στοιχεία σύνδεσης χριστιανισμού φασισμού/ναζισμού και για το άφθονο γέλιο με τους ουφολόγους και Λιακόπουλους που μου θύμισε.

        Τρίτος ό έτερος ιερώμενος, της επιστήμης της ψυχολογίας π. Βασίλειος Θερμός. Λίγο μαζεμένος ξεκινά με την επιστήμη του και περιγράφει ψυχολογικά χαρακτηριστικά του φασισμού/ναζισμού και κάτι τέτοια ενώ και αυτός επισημαίνει την ιστορική ταύτιση της μεγαλύτερης μερίδας των χριστιανών με το φαινόμενο. Έλα Δία και Διώνη μου όλα τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που λέει ταυτίζονται με τα του μονοθεϊσμού και αρχίζω να κοκκινίζω πάλι όταν ακούω κάτι θετικά για το πως όταν είσαι ερωτευμένος (Ερως=παγανισμός) με κάποιον τους βλέπεις όλους θετικά (το αντιθετο δηλαδή με το τι συμβαίνει στον χριστιανισμό με τον ζηλότυπο Γιαχβέ), κάτι για παρανοϊκή σχιζο-κάτι και την δημιουργία ανύπαρκτων εχθρών που πρέπει να διώκονται (όπως στον τίτλο δηλ οι αθώοι παγανιστές) κτλ κτλ. 20 λεπτά τέτοια.Τι για ελευθερίες, τι για δημοκρατίες τι για δικτατορίες και εκκλησίες πανικός. Πουθενά παγανισμός. Καταχειροκρότησα. Εύγε πες τα παπά μου με τους κομπλεξικούς, συμπλεγματικούς σχοζοειδοπαρανοικό πως το πες χριστιανούς.

        Και κλείνει ο κος Ζουμπουλάκης. Λεω ε ρε γαμώτο αυτός είναι ο οργανωτής θα ξεσπαθώσει κατά του παγανισμού, δεν μπορώ άλλο γέλιο και αποδείξεις περί σύνδεσης χριστιανισμού με φασισμούς και Χρυσή Αυγή για μάχη ήρθα ο άνθρωπος όχι για να χειροκροτώ παπάδες. Και όμως απογοήτευση. Εκτός οτι και αυτός επισήμανε το μέγα πλήθος χο που στηρίζουν την Χρυσή Αυγή, λίγο πολύ διαμαρτυρόμενος ο ταλμουδιστής που ξώκυλε η εκκλησία απο τον βιβλικό της χαρακτήρα, μας λέει πως πυρήνας του Ναζισμού είναι ο αντισημιτισμός (σώωωωωωωωωωωωωωωπα κοίτα λίγο Iron Guard, «ɡarda de ˈfjer» , Codreanu πως να στο πω βρε παιδί μουυυυυυυυυυυυυυυυυυ), και πως πρέπει να επιστρέψει ο σωστός χριστιανικός χαρακτήρας…..εν αντιθέσει με τον κακό «παγανισμό του αίματος» μπλα μπλα μπλα. Έλα Ερμή και Αθηνά μου δεν πάμε καλά, αυτοί μπερδέψανε την Αριοσοφία λίγο προ του τρίτου Ραίχ με τον παγανισμό και τον μπερδέψανε και με όλα τα χριστιανικά χαρακτηριστικά και τώρα έχουν εσωτερικό πρόβλημα μεταξύ τους οι δημοκράτες με τους χρυσαυγήτες.

        Και οι παγανιστές; Πεθάναμε στο γέλιο.

        Μάλιστα τους προτείνω αφού όλα τα θετικά που είπαν τα βρήκαν στον «παγανισμό» να έρθουν να τους πούμε και άλλα για να αντιμετωπίσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα με τον φασιστικό χαρακτήρα της πλειοψηφίας των παπάδων εκκλησιών κτλ. Εμείς θα χαρούμε να βρούν οι άνθρωποι τον σωστό δρόμο, έστω και «χριστιανικά»……

        Τέλος ερχεται ο λόγος στο ακροατήριο όπου βρισκόταν και ο Βλ. Ρασσίας που με απορία ρωτάει ο άνθρωπος – αφού ορθώς συνεχάρει τους ομιλητές για τα δημοκρατικά τους αισθήματα και την καταδίκη στον ναζισμό – προς τι ο τίτλος παγανισμός ο οποίος στοχοποιεί αδίκως για όλα αυτά τα χριστιανικά φαινόμενα που μιλάνε τόση ώρα τους πολυθεϊστές κτλ. Πάγος…. Το ακροατήριο δεν καταλαβαίνει τίποτα, Ο Ζουμπουλάκης δίνει τον δικό του ορισμό του παγανισμού….καθάρισε.

        Ε έπειτα ανέβηκε στο βήμα μνημονιακός βουλευτής να πεί και αυτός την μαλακία του, έγινε της Πόπης όπου χριστιανοί, άθεοι, παγανιστές, ότι να ναι, γιουχάραν και βρίζαν απο κοινού, οι οργανωτές υπο τον φόβο επεισοδίων το λήξαν, και τελείωσε ευχάριστα μια βραδιά στην Νομική.

        Αυτά τα ωραία και για όποιον δεν με πιστεύει παίζει και απομαγνητοφώνιση.

  24. Παράθεμα: Φώτης Κόντογλου, ένας τυφλωμένος φανατικός « Ροΐδη Εμμονές

  25. Ο/Η Dikaiopolis λέει:

    Το γεγονός είναι ότι και ο Αρμένιος Όσιος Νίκων στη Σπάρτη, και ο Εβραίος όσιος Σαρρόν του Ισραήλ στην Παλαιστίνη ζήσανε τον δικού τους κόσμο.

    Όσο όμως ο γρίφος της σχιζοφρένειας τις σχέσης του ΕΓΩ με ΑΥΤΗ του ΧΡΗΜΑΤΟς, και μέσω αυτού την ΕΞΟΥΣΙΑ επί του ΠΛΗΣΙΟΝ, ο απελευθερωτικός αγώνας του Ιησού μετά τον καταπιεσμένων Ιουδαίων Εβραίων, κατά των αργυραμοιβών, Γραμματέων και Φαρισαίων , μέσα στο ναό του «οίκου του θεού» του χρήματος, πιστοί και ΜΗ ιστορικοί και φιλόλογοι θα δίνουν νόημα στο κενό της καθημερινότητας, ασχολούμενοι και αναλύοντας καταστάσεις και γεγονότα, χωρίς να έχουν στο υπόβαθρο της σκέψης τους τα πραγματικά αίτια ενός δράματος, ακόμα και πάνω στον έλεγχο των σφαγείων της Σπάρτης.

    (β.λ. από το 11´)
    http://www.freeandreal.org/mmedia/tv/moviecase/the-money-masters/

  26. Ο/Η κυπραιος αντιφασιστας λέει:

    να ποιοι ειναι οι αθεοπαγανιστες.εβραιοι!

  27. Ο/Η κινημα εναντια στη μαλακια λέει:

    Τη φωλιά εισαστε ρε σεις εδω μέσα; Πραγματικά τα κειμενα ειναι για πολυ φτηνη προπαγάνδα.Δεν αξιζει καν καποιος να μπει να σας αντικρουσει. Εχετε εμποτιστει με τετοια ανοησια και κανετε τέτοια άλματα λογικης που μόνο να γελάει μπορει κάποιος με αυτά που διαβάζει. Ιδεολογικά μηρυκαστικά , πνευματικά ζομπι που ο ένας συμπληρώνει τον άλλον στην ανακυκλωση του επικινδυνα διαστρεβλωμένου κομπλεξικου μικροκοσμου

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      κινεις το εναντια, Η την μαλακια αγαπητε ? μηπως ανηκεις στην παρεα του φωτου Η στην αλλη των πουστηδων? το αλμα λογικης τι ειναι ? για της γριας το πηδημα εχεις ακουσει?
      νοπαγανιστης μεταχριστινισμου? παυλιανιστης? διακος?

  28. Παράθεμα: Μακρυγιάννης: Ένας (μισαλλόδοξος) Ρωμιός [2] « Ροΐδη Εμμονές

  29. Ο/Η Ξηροκάμπιος λέει:

    http://xairete.blogspot.com/2009/01/blog-post_2069.html

    Ο Μητροπολίτης Σπάρτης, πάει να βγάλει τρελό τον παιδόφιλο αρχιμανδρίτη του!

    Μεγάλο σοκ προκάλεσε η περίπτωση του 44χρονου αρχιμανδρίτη και υποψήφιου μητροπολίτη Φώτη Μακρυστάθη, του ρασοφόρου που ήταν λάτρης της παιδικής πορνογραφίας που «φτιαχνόταν» να βλέπει με άυπνα μάτια βρέφη δύο μηνών δεμένα πισθάγκωνα να κακοποιούνται σεξουαλικά!

    Ας δούμε όμως τίνος οικοδόμημα ήταν ο συγκεκριμένος «πάτερ», οικοδόμημα που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

    Μαθαίνουμε λοιπόν, ότι ο άνθρωπος, αυτός, είχε πράγματι… «εκκλησιαστικές» ρίζες!!!..

    Η μητέρα του, έχει καταγωγή από τη Μύκονο, και ήταν παλιά επίτροπος στην ενορία του Αγίου Σπυρίδωνα.

    Ο πατέρας του, ήταν λέει ιερωμένος σε ενορία του φίλου του, μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευσταθίου.

    Στην ίδια μητρόπολη (Μονεμβασίας και Σπάρτης) ιερουργούσε (μετά το θάνατο του πατέρα του) και ο παπα-Φώτης!

    Ο ίδιος μάλιστα ο μητροπολίτης, τώρα που ξέσπασε το σκάνδαλο, το παίζει Πόντιος Πιλάτος νίπτοντας τας χείρας του, λέγοντας ότι ο αρχιμανδρίτης αυτός «δεν είναι δημιούργημα δικό του»! Δηλαδή, δεν τον χειροτόνησε αυτός!

    Έχουμε μάθει όμως ότι, διάκο, τον έχει χειροτονήσει ο Καλλίνικος (ήταν πνευματικό παιδί του). Ο Καλλίνικος, που ήταν μητροπολίτης Πειραιά και που αναγκάστηκε να παραιτηθεί – σχετικά πρόσφατα – μετά το σκάνδαλο και τη ρετσινιά του… «πούστη».

    Αρχιμανδρίτη, τον έκανε ένας άλλος εσχατόγηρος σήμερα, ο πρώην Κυθήρων Ιάκωβος. Ήταν στην παρέα (αν θυμάμαι καλά) με τον Παντελεήμονα (Ζακύνθου τότε) ο οποίος Παντελεήμονας ακούστηκε στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας (το 1993) να αποκαλεί «πούστη» τον μητροπολίτη Περιστερίου.

    Πρωτο-διορίστηκε, στη Νέα Ιωνία, για τον μητροπολίτη δε της περιοχής αυτής έχει κάνει σειρά εκπομπών ο Σπύρος Καρατζαφέρης (με καταγγελίες για ομοφυλοφιλία, κλπ) και ο μητροπολίτης έχει κάνει αγωγή εναντίον του…

    Πληροφορούμαστε ακόμα από ρεπορτάζ του κ. Στεφάνου Χίου στην Εσπρέσο, σήμερα, ότι ο αρχιμανδρίτης, τελευταία «ξαποσταίνει» στην ενορία του Αγίου Δημητρίου, στο χωριό Τσεραμιό, σε μια γραφική περιοχή πέντε χιλιόμετρα έξω από τη Σπάρτη.

    Μαθαίνουμε ακόμη ότι, …τώρα, ξύπνησε (;) ο μητροπολίτης Σπάρτης και (προσπαθώντας να τον προστατέψει άραγε;) δηλώνει για τον αρχιμανδρίτη ότι:
    «Στην υγεία του αυτός ο άνθρωπος δεν είναι καλά, υπάρχει στη μητρόπολη ο φάκελός του, το βιβλιάριο και τα φάρμακα. Είναι ψυχοπαθής ο άνθρωπος αυτός».

  30. Παράθεμα: «ΤΟ ΒΗΜΑ» ξέρει τι σημαίνει «αυτοδικία»; « Ροΐδη Εμμονές

  31. Ο/Η Spartan λέει:

    Ο Πάγκαλος προσκυνητής στον Νίκωνα

  32. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    Μπλογκ θεολογικό

    http://bigbigmama.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html

    Ελένη Λιντζαροπούλου

    Αναρτήθηκε από Big Mama στις 22.11.10
    Ετικέτες Κοινωνική Θεολογία 2 σχόλια:
    Ανώνυμος είπε…
    Βρίζουν τον όσιο Νίκωνα

    Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης
    26/11/2010 από Po

    https://roides.wordpress.com/2010/11/26/26nov10/

    11/28/2010
    Big Mama είπε…
    Ανώνυμος/Ανώνυμη

    Βρίζουν γιατί δίνει δικαιώματα η Μητρόπολη Σπάρτης να αμαυρώνεται το όνομα του Οσίου Νίκωνα προβάλλοντας από την βιογραφία του στοιχεία που ήταν προϊόντα της εποχής και των συνθηκών και όχι της αγιότητας με τα οποία κανείς δεν μπορεί να συμφωνήσει σήμερα.
    Να διαβάζετε και να προβληματίζεστε και να μας ενημερώνετε για ό,τι θέλετε

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      τι λες μωρη κατιγκω ? γουσταρεις αγιοτητα ε? παντα η αγιοτητα ειχε αγνα και τρυφερα αισθηματα ! μπρος & πισω…. ΟΥΣΤ ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΔΕΣ!!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΣΑΤΕ ΛΙΘΟΝ ΕΠΙ ΛΙΘΟΥ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΨΕΤΕ !! ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΣΦΟΥΓΓΟΚΩΛΑΡΙΟΙ … ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΤΙ ! ΑΑΑ ΚΑΤΙΓΚΩ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΤΟΓΡΑΨΕΣ ? ΞΕΡΕΙΣ & ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΙΟΛΑ ?

      • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

        ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟ ΣΑς στον αγιο τουτο τοπο ?

  33. Ο/Η laskaratos λέει:

    Η μητρόπολη Σπάρτης επανέφερε ξεδιάντροπα και φέτος τις αντισημιτικές της αθλιότητες, αντί να ζητήσει συγνώμη για λογαριασμό του αισχρού Αγίου της:

    http://www.immspartis.gr/?p=543

    «Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων».

  34. Ο/Η χρηστοσ λέει:

    παιδια χαλαρωστε.απο ιστορια ξεχασατε πολλα.οπως ποιοι σωσανε πολλα ελληνικα συγγραματα -οι μοναχοι-ποιοι σωσανε την Ελλαδα του βυζαντιου-οι Ελληνες Χριστιανοι-1000 χρονια αμυνωνταν με το σταυρο στο χερι- το 1940 με την Παναγια ΒΛΕΠΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΕΠΟΧΗΣ -βλεπε στρατιωτικες ιταλικες και τουρκικες αναφορες που εβλεπαν την Παναγια να βοηθαει τους Ελληνες, και στο στρατο οι αναφορες ειναι καταγεγραμμενες και σοβαρες οχι μυθοπλασιες και μαγικα.Πολλα κι αλλα εχω να πω, τελοσπαντων ομως πιο πολυ πιστευω τον Κολοκοτρωνη τον Μακρυγιαννη,Καραισκακη, Παυλο Μελλα,Αγ. Κοσμα και αλλους παμπολους που χυσανε το αιμα τους και δωσανε την ζωη τους για την Ελλαδα στο ονομα του Χριστου παρα να πιστεψω φιλοσοφους και αναλυτες ιστοριας του σημερα που στην τελικη δεν εχουν να επιδειξουν εργο παρα μονο εξυπνες θεωριες και καλα.Παιδια κρατειστε μια πισινη διοτι οι αρχαιοι ελεγαν συνετο ειναι να γνωριζεις αυτον που πολεμας.Τον Χριστο τον δειρανε τον βρισανε και τον βριζουνε ακομη αυτος ομως μας αγαπαει ολους.

    • Ο/Η Po λέει:

      αν είναι ακόμα ζωντανός ο Χριστός που βρίσανε και «μας αγαπά ακόμη», να μας αφήσετε τη διεύθυνση και το τηλέφωνο του παρακαλώ.

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      εμεις δεν θα σε δειρουμε, βρισουμε …αλλα μηπως εχεις ακουσει τι ειπε ο ιησους σε κατι σαν και σε ? ρε ειμαι γιος του πατερα μου, , οπως ολοι!! . ΑΝΤΕ ΓΑΜ…..ΤΕ !…. ΚΙ ΕΜΕΙΣ… Σ ΑΓΑΠΑΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ! ΕΠΕΙΔΗ ειμαστε γιοι του πατερα μας και σας εχουμε ///// ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ !

  35. Ο/Η chretienorthodox λέει:

    Κυριε Λασκαρατο

    Παρακαλω πολυ να μου επιτρεψετε να σας πω οτι παραλειψατε να πειτε οτι ο ανθρωπος αυτος συνιστουσε – στους αλλους – να μετανοησουν, γι αυτο απεκτησε το προσωνυμιο «ο μετανοειτε». Δεν γνωριζω αν καποιος δεχτηκε τη προτροπη του και μετενοησε, γνωριζω ομως οτι εγω επι μακραν σειραν ετων, συνιστω στον εαυτο μου να μετανοηση, και να σταματηση τη πολυφαγια, αλλα αυτος σηκωθηκε τη περασμενη νυχτα και εφαγε ολες τις κονσερβες που του εδωσε μια κυρια του Ερυθρου Σταυρου. Τρωει μερα – νυχτα ο αθεοφοβος και αμετανοητος φαγας.

    Με εκτιμηση και φιλία
    Γεωργιος Θεοδοσιου

  36. Ο/Η eklag λέει:

    Ποίημα: Όταν θα μεγαλώσω

    Όταν θα μεγαλώσω,
    θα γίνω τεμπέλης,
    θα φύγω να μην βλέπω τα κορόιδα να ξεπατώνονται
    για τις Παγκόσμιες Εβρα’ι’κές Τράπεζες,
    θα πάω εκεί μακριά στην Γαλλία
    να τρώω του σκασμού δωρεάν κονσέρβες
    και να χαζεύω στο δωρεάν Internet
    που δίνουν οι καλές κυρίες του Ερυθρού Σταυρού
    -μεγάλη η χάρη του γιατί άμα περίμενα από Εβραίους και Ισλάμ
    δεν θα είχα Internet ούτε τίποτα άλλο –
    άρα όταν θα μεγαλώσω,
    θα την περνάω ζωή και κότα,
    αρκεί να κάνω λίγη υπομονή,
    ο καιρός περνάει γρήγορα στο Βασίλειο των Χαμένων Πραγμάτων,
    μέχρι να μεγαλώσω!

    Αφιερωμένο
    -Στον Τσαρλς Μπουκόφσκι
    -Στα αναδρομικά των Βολευτών
    -Στους μετανοούντες
    -Στους αμετανόητους
    -Στον Νίκο Δαδινόπουλο και στο Λούνα Παρκ

  37. Ο/Η random λέει:

    τραγική ειρωνεία.. το άγαλμα του Λεωνίδα να αγναντεύει την μητρόπολη Σπάρτης! Ποιός μπορεί να παντρεύει στο μυαλό του τέτοιες σχιζοφρενικές καταστάσεις;

  38. Ο/Η Δημήτρης Φύσσας λέει:

    Αγαπητέ χρήστοσ

    αφού η παναγία βοηθούσε, όπως γράφετε τους Έλληνες κατά των Ιταλών μέχρι τις 5 Απριλίου του 1941, γιατί δε συνέχισε να τους βοηθάει και κατά των Γερμανών, από τις 6 Απριλίου και πέρα; Μήπως έχετε υπόψη σας τι μπορεί να μεσολάβησε και η παναγία άρχισε να υποστηρίζει, πλέον, τους Γερμανούς;

    Υ.Γ. Γεια σου φίλτατε Βαγγέλη Κρητικέ (εκτός αν πρόκειται για συνωνυμία)

  39. Παράθεμα: Αντίσταση στην κυριαρχία: για έναν επιθετικό αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και την κριτική θεωρία του σήμερα | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια

  40. Ο/Η Στα νερά του Βασιλοπόταμου λέει:

    http://skalalakonias.wordpress.com/2012/11/15/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9/

    Αντίσταση στην κυριαρχία: για έναν επιθετικό αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και την κριτική θεωρία του σήμερα

    Posted on Νοεμβρίου 15, 2012 by furdenkommunismus

    * Κείμενο της συλλογικότητας με αφορμή τα γεγονότα της Σπάρτης και της επετείου της 17ης Νοέμβρη.
    «Ακόμη και η γαλήνη της τελευταίας κατοικίας παραβιάζεται.Οι δηώσεις των νεκροταφείων δεν είναι παρεκτροπές του αντισημιτισμού, αλλά αυτός ο ίδιος. Οι εκδιωγμένοι αφυπνίζουν αναγκαστικά την επιθυμία για εκδιώξεις. Πάνω στο σημάδι που τους άφησε η βία αναφλέγεται ακατάπαυστα η βία»
    Τ. Αντόρνο/ Μ. Χόρκχαϊμερ (Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού).

    Ξύπνησαν τα ζόμπι του φασισμού και διεκδικούν την αποκλειστικότητα στην καθημερινότητα του θεάματος. Πογκρόμ εναντίων μεταναστών, κοκορομαχίες στην βουλή,βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων, εμπρησμοί, τάγματα εφόδου στον δρόμο, μαχαιρώματα, επιχειρήσεις σκούπα της αστυνομίας, στρατόπεδα κράτησης.

    Πολλοί αναρωτιούνται πως φτάσαμε εδώ, πολλοί μιλούν για την καπιταλιστική κρίση. Το σίγουρο όμως είναι ότι ελάχιστοι μιλούν για την κατάσταση που επικρατούσε πριν από αυτήν. Θα θέλαμε λοιπόν να τους θυμίσουμε μερικά γεγονότα από το “τότε” και το “σήμερα”.

    Από τότε: αρμονική συνεργασία Ελλήνων με τους ναζί στην “εκκαθάρηση της Θεσσαλονίκης από τους Εβραίους στον δρόμο προς το Άουσβιτς, γενοκτονία των Εβραίων στην αναβρυτή Λακωνίας από τον “προστάτη”της Σπάρτης Νίκωνα την περίοδο του μεσαίωνα..

    Σήμερα: Πογκρόμ σε Αλβανούς το 2004, σκληρή εκμετάλλευση εργατών πακιστανικής καταγωγής στην Σκάλα από γαιοκτήμονες, πυροβολισμός Πακιστανού στο Έλος Λακωνίας(2011), πογκρόμ σε μετανάστες στους Μολάους (2011). Γεγονότα που δεν αποτελούν παρά μονάχα μια σταγόνα από τα βρομόνερα του ελληνικού βούρκου.

    Ας το κάνουμε λιανά..Ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός,ο εθνικισμός, η ομοφοβία και ο σεξισμός ήταν για χρόνια μόνιμα γνωρίσματα της κυρίαρχης “εθνικής αφήγησης” και του ελληνικού όχλου. Το Ελληνικό κράτος δεν έγινε, ήταν ρατσιστικό.
    ■Και στην Λακωνία…

    Οι νέες ορέξεις των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής στην Σπάρτη προκάλεσαν την οργή μας. Ύστερα από ένα πραγματικά προκλητικό αίτημα που κατέθεσαν στον Δήμο Σπάρτης, ζήτησαν την κεντρική πλατεία της πόλης για να διοργανώσουν εκδήλωση στις 17ης Νοεμβρίου, την μέρα της επετείου για τα 39 χρόνια της εξέγερσης ενάντια στην φασιστική δικτατορία. Το δημοτικό συμβούλιο αντί να τους στείλει από την αρχή στα τσακίδια μπήκε σε δίλλημα. Να σημειώσουμε ότι αποτελείται κυρίως από τις παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και όπως είναι φυσιολογικό επόμενο, στις γραμμές των “πατριωτικών δυνάμεων” υπήρχαν αμφιταλαντεύσεις για το αν πρέπει να δώσουν την πλατεία στους Ναζί ή όχι.

    Όμως δεν τους πέρασε. Ας μην τους αφήσουμε να τους περάσει και στο μέλλον, με την δική μας δράση και την οικοδόμηση ενός επιθετικού αντιφασισμού στην θεωρία και την πρακτική, στην Λακωνία και ευρύτερα. Στην Χρυσή Αυγή πρέπει να δούμε την εμπροσθοφυλακή ενός συστήματος σε κατάρρευση που προσπαθεί να μας παρασύρει στην Βαρβαρότητα. Γιαυτό καλούμε όλους όσους θέλουν να δράσουν ενάντια στον φασισμό (ανεξάρτητα πόσο συμφωνούν μαζί μας) και να οικοδομήσουμε ένα πλατύ αντιφασιστικό μέτωπο. Αλλά και όσους που μαζί με την συντριβή του φασισμού επιθυμούν να ανοίξουν το δρόμο της εξόδου από τον πολιτισμό της βαρβαρότητας.

    Αφήνοντας πίσω το πτώμα της ιδεολογίας να χαράξουμε ένα νέο μονοπάτι κριτικής και επαναπροσδιορισμού της ανατροπής.Μακρυά από τις λογικές της περιχαρακωμένης αριστεράς που βλέπει στον καπιταλισμό, τραπεζίτες(φιγούρα του αιώνιου Εβραίου) και όχι μια οικονομική και κοινωνική οργάνωση. Να αφήσουμε πίσω μας τις διαχειριστικές λογικές των αντιμνημονιακών μετώπων, των αριστερών κυβερνήσεων και τα εθνικιστικά παραληρήματα “περί κατοχής της χώρας”. Να χτίσουμε της δική μας διεθνιστική, συλλογική οργάνωση πάντα βασισμένη στην άμεση δημοκρατία και τον σεβασμό στην ατομική αυτονομία. Για την επίθεσης μας ενάντια στο εθνικό κορμό – για την αυτοδιαχείριση και τον κομμουνισμό. Τίποτα δεν τελείωσε όλα τώρα αρχίζουν.

    Αυτόνομη Πρωτοβουλία ενάντια στην Λήθη (κομμουνιστική πρωτοβουλία από την Σκάλα Λακωνίας) Νοέμβρης 2012

  41. Ο/Η Νίκων Αρκουδέας, spirit of λέει:

    http://www.rassias.gr/SPARTA15.html

    945 – 988 Ο αφιχθείς στην Λακωνική σκληρός Αρμένιος προσηλυτιστής Νίκων, ο αποκαλούμενος «Μετανοείτε», εκτός από την κατασφαγή των εν «Λακεδαιμονία» Ιουδαίων και των ανεπιδέκτων εκχριστιανισμού παγανιστών Σλάβων των πεδινών οικισμών της περιοχής (των «Τελχίνων» όπως τους έλεγαν σε μία προσπάθεια δαιμονοποιήσεως οι Βυζαντινοί), εφρόντισε και για την εξολόθρευση των τελευταίων ιχνών της «αρχαίας ειδωλολατρίας» που, προστατευομένη υπό του δυσπροσίτου Ταϋγέτου, ελειτουργούσε ελευθέρως και απροσκόπτως υπό την ηγεσία του Έλληνος «Εφόρου των Εθνικών γαιών» και «Δουκός των Εθνικών», Αντιόχου («…ός την δουκικήν μεν αρχήν διείπε της των εθνικών χώρας…», περιγράφεται στον «Βίο Νίκωνος» 156 β), επιδείξασα μάλιστα εξαιρετική αφομοιωτική δύναμη, δεδομένου ότι οι συνοικήσαντες Μελιγγοί είχαν εξελληνισθεί πλήρως, όπως προείπαμε, «ουδέν ίχνος αφήσαντες της επί του Ταϋγέτου εξοικίσεως αυτών» (Περικλέους Ζερλέντου, ως άνω, σελ. 9). Ο Αρμένιος προσηλυτιστής εξόντωσε με τα ίδια του τα χέρια τον «φιλοδαίμονα» και «αλαζόνα» Αντίοχο, (την δολοφονία αυτή, ο βιογράφος του Νίκωνος την παρουσιάζει βεβαίως σαν… μεταθανάτιο θαύμα του «Οσίου» !), εθανάτωσε τους ιερείς και όλους τους «τολμητίες και θρασυκαρδίους» αμεταπείστους, αφού προηγουμένως, όπως φαίνεται εκ της λεγομένης «Διαθήκης» του, με αφορμή μία εκ των πολλών επιδημιών («θανατικών») της εποχής, παρεκίνησε εξ Αμυκλών τους επήλυδες χριστιανούς της περιοχής (ο ίδιος ο βιογράφος του ομολογεί στον «Βίο» του ότι επρόκειτο περί «των της Λακεδαίμονος εποίκων», 130 α 25), να κυνηγήσουν τους Ιουδαίους της περιοχής και να καταστρέψουν τους τελευταίους Εθνικούς και τα επί των υψωμάτων πτωχικά Ιερά τους: «Εις τους οποίους εγώ αποκρίθηκα ότι επειδή και η οργή είναι θεϊκή, εσείς δεν έχετε πού να φύγετε, διατί ο Θεός όπου κατοικά εις τους ουρανούς κυριεύει και την Ανατολήν και την Δύσιν, και εις οποίον τόπον εσείς θέλετε υπάγηι, ευρίσκει σας. Όμως εσείς κάμετέ μου μίαν ομολογίαν ιδιόχειρον, ότι να μου υπακούσετε εις εκείνα οπού μέλλω να κάμω. Το οποίον είναι τούτο: να ευγάλω τους Εβραίους από μέσα από την χώραν, να υπάγουν έξω. Και τα μακελιά οπού είναι προς τον άγιον Επιφάνειον να τα χαλάσουν…» («Διαθήκη Νίκωνος», όπως εδημοσιεύθη στον «Νέο Ελληνομνήμονα», τεύχος 3.1906, με πολύ ενδιαφέρον το εντελώς άσχετο τρίτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιείται στο «να τα χαλάσουν»). Στην ίδια την πάλαι ποτέ «κατείδωλον» Σπάρτη, έκτισε αμέσως μετά από όλα αυτά εκκλησία του «Σωτήρος Χριστού» επάνω στον ιερό λόφο του ιστορικού Ναού της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Προηγουμένως μάλιστα, εξοντώθη («συνέβη και απέθανε») μυστηριωδώς ένας ακόμη Εθνικός που τον εμπόδιζε να κτίσει την εκκλησία του στον ιερό τόπο, καθώς και αναρίθμητες άλλες εκκλησίες επάνω σε άλλα Ιερά (ή χρησιμοποιώντας τα συντρίμμια τους ως δομικά υλικά, όπως λ.χ. στις εκκλησίες των Γερονθών). Ταυτοχρόνως, οι Βυζαντινοί ολοένα μετέφεραν και εγκαθιστούσαν στην πεδινή Λακωνική κατά ομάδες, επήλυδες χριστιανούς, για ν’ αλλοιώσουν την εθνική σύνθεση των εντοπίων.

    Με αφορμή τις κακουργίες του Αρμενίου προσηλυτιστού, κάποιες εκ των οποίων ο ίδιος ο βιογράφος του έκαμε το λάθος να διασώσει, όπως έκαμαν, ευτυχώς για την ιστορική αλήθεια και άλλοι όμοιοί του, όπως λ.χ. ο ανεκδιήγητος εκείνος Μάρκος Διάκονος, πρέπει να μην αφήσουμε ασχολίαστο ένα λυπηρό αλλά κατά κόρον παρουσιαζόμενο φαινόμενο. Το ότι στρέφουν αποτόμως οι διαφόροι Ρωμιοί συγγραφείς «Ιστοριών» της Σπάρτης, ή της Ελλάδος ευρύτερα, έναν αόρατο διακόπτη του μυαλού
    τους και όλως ξαφνικά καθυβρίζουν για την μ.α.χ.χ. χρονική περίοδο τους ίδιους τους προγόνους τους, πλέκοντας εγκώμια από την άλλη στους αδικαιολογήτους σφαγείς τους. Χαρακτηριστικό τέτοιο δείγμα αποτελεί η υπό του Π. Δούκα απαράδεκτη καθύβριση ως… «διεφθαρμένων» (…) των τελευταίων Λακεδαιμονίων Εθνικών, εκείνα τα ζοφερά χρόνια που εδέχοντο την τελική επίθεση των Βυζαντινών τα Ελληνικά Πάτρια και Τρόποι: «…προ πάντων δε τότε παρεκώλυον την διάδοσιν και επικράτησιν των χριστιανικών ιδεών…», λες και είναι κάτι το θετικό, πόσο μάλλον υποχρεωτικό, «…αφενός μεν οι εν τη Δυτική Μάνη Μηλιγγοί Σλάβοι, αφετέρου δε οι εν Σπάρτη χάριν εμπορίου Ιουδαίοι, και τινες διεφθαρμένοι ευπατρίδαι συμπράττοντες μετ’ αυτών».

  42. Ο/Η Iερομόναχος Αυνάν λέει:

    http://metanoeite.blogspot.gr/

    Νίκος ο Μετανοείτε

    Για Μένα

    Νίκος ο Μετανοείτε
    Είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος και ΟΧΙ Παλαιοημερολογίτης… Έχω μπόλικα πάθη/ελαττώματα τα οποία προσπαθώ να καταπολεμώ με τις μεθόδους που ορίζει η Εκκλησία… Δεν ανέχομαι τους συκοφάντες του Χριστού και της Εκκλησίας που, σαν τους Φαρισαίους της παραβολής, επειδή δεν μπορούν οι ίδιοι να μπουν στον Παράδεισο εμποδίζουν και τους άλλους… Έχω δυο ιστολόγια… Το «Μετανοείτε» είναι προσωπικό. Το «Παρατηρητήριο του Ροίδη» το έφτιαξα για να καταγράφω δημοσίως τις συκοφαντίες αυτού του λυσσασμένου αντιχρίστου που επέλεξε το όνομα του μακαρίτη συγγραφέα Εμμανουήλ Ροίδη… κι έχει στήσει το αντίχριστο μαγαζάκι του στη διεύθυνση https://roides.wordpress.com. Μην περιμένετε βέβαια να ασχολούμαι συνέχεια με αυτόν… Έχω σημαντικότερα πράγματα να κάνω. Θα ασχολούμαι όταν το επιτρέπει η πνευματική μου κατάσταση… Γιατί όποιος ανακατεύεται με τους βόθρους στο τέλος μυρίζει βοθρίλα… Προβολή πλήρους προφίλ

    Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

    Ο ΑΝΩΜΑΛΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΠΟΥΣ ΚΡΙΣΤΙ…

  43. Ο/Η Proud of beiing Jewish λέει:

    Diana Gilliland Wright
    http://nauplion.net

    Outtakes from my work as a historian of the 15th-century intersection of the Byzantines, the Venetians, and the Ottomans.

    Ag. Nikon of Sparta

    November 26
    Thanksgiving in the US, but it is the Feastday of Ag. Nikon of Sparta. I do not like Ag. Nikon, but I am going to try to be fair.

    http://surprisedbytime.blogspot.gr/2009/11/ag-nikon-of-sparta.html

    http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/judaica/ejud_0002_0019_0_18944.html
    During the tenth century there were Jews in Sparta; they were engaged in commerce. When a plague broke out in Sparta, the monk Nikon (10th century) refused to come to the village’s aid as long as the Jews, who were an obstacle in the spreading of Christianity, were not expelled. His incitement was without effect. The presence of Jews is mentioned during the reigns of the Palaeologi emperors (1261–1453). When Sigismondo Malatesta conquered Mistra in 1465, he burnt down the Jewish quarter. There is evidence of the presence of Jews again during the 16th and 17th centuries. They were engaged in the silk industry and in commerce. The French author Chateaubriand, who visited Greece in 1806, mentions the Jewish quarter of Sparta. During the Greek Revolution (1821–1829), the Albanians, who invaded Peloponnesus, destroyed the Jewish community

  44. Ο/Η Proud of beiing Jewish λέει:

    http://www.jewishjournal.com/jews_and_mormons/item/greek_orthodoxy_anti-semitism_and_religious_intolerance_39110303/

    These teachings are sorely needed in a country where a neo-Nazi (Nikolaos Michaloliakos)was elected to the Athens city council last fall, where a prominent composer (Mikis Theodorakis) exclaimed “We’re in danger! Zionism and its leaders are here, meeting in our country!” in a television interview while a delegation of Jewish leaders was visiting the country, where the Supreme Court acquitted a Holocaust denier (Kostas Plevris) of inciting racial hatred last year because his book only detailed the Jews’ “conspiratorial pursuit of global domination,” and where an Orthodox Metropolitan (Seraphim) declared on national television last month that “world Zionism” was conspiring to destroy Greece and the Orthodox Church. [In a “statement of clarification,” the Metropolitan added, “My public vehement opposition against International Zionism refers to the organ that is the successor of the ‘Sanhedrin’ which altered the faith of the Patriarchs, the Prophets and the Righteous of the Jewish nation through the Talmud, the Rabbinical writings and the Kabbalah into Satanism, and always strives vigorously towards an economic empire set up throughout the world with headquarters in the great land beyond the Atlantic for the prevalence of world government and pan-religion.”]

    I am certainly not claiming that there is an anti-Semite behind every Athenian corner or that anti-Semitism is widespread in Greece. Rather, I tend to agree with writer Andrew Apostolou that the Greeks’ sins are indifference and apathy. In the Wall Street Journal, Apostolou wrote: “The fundamental problem with Greek anti-Semitism is not that it is rampant. It is that in a country of 11 million with just 5,000 Jews, few Greeks care to resist it. Greece suffers from a lack of moral, religious and social leadership denouncing the embarrassment of anti-Semitism.” Anti-Semitism is not just a character defect, it is evil. History has shown that societies that tolerate virulent anti-Semitism have serious underlying problems. Greece’s recent financial meltdown, corruption scandals and civil unrest show that it is no exception.

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      PLEAAAAAASE !!! WHAT IS THIS = » JEWS NATION » ???? AND AFTER THIS STUPIDITY YOU DONT STOPED !!!! THE » ANTI-SEMITISM» WHAT IS??? SORRY MY LOVE, BUT CHANGE A LITTLE ALL THIS REPETITIONS OF NOTHING ! WITH YOUR STYLE WE HAVE TOO «NAZI NATION» AND ANTI-INDOEUROPEANS » !!!!! PLEEEEEEESE A RELIGION IS NEVER A NATION !!!!

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      WHAT IS THE JEWS NATION ?? A RELIGION IS NOT A NATION !!!

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      Α ! ΓΙΑΤΙ ΛΟΓΟΚΡΙΝΟΥΜΕ?

      • Ο/Η Po λέει:

        what?

      • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

        ΤΙ ΙΣ ΚΑΜ ΜΠΑΚ ΟΙ «ΝΙΚΩΝΕΣ» ΜΑΚΑΒΑΙΟΙ ΠΟΥ ΞΕΠΑΣΤΡΕΨΑΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΟΥΔΑΙΑ? ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΤΟΥ ΤΙΤΟΥ ΠΟΥΚΑΝΑΝ ΤΑ ΙΔΙΑ? ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΕΣ ΑΛΛΑ ΕΘΝΟΣ ΝΟΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ !!! ΠΟΣΟΙ ΘΑ ΞΕΠΑΣΤΡΕΦΤΟΥΝ ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΘΝΗ = ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΣΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΥΤ …. ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΗΡΕΜΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΠΑ ΣΤΟ ΦΑΚ ΟΦ & ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΑΖΙ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΤΟΥ ! ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΚΟΛΩΝΑ ΠΙΛΟΝ, ΝΑ ΝΤΗΘΕΙ ΜΕ ΜΑΛΛΙΝΑ ΣΑΚΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΠΑΝΑΕΙ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΗΡΩΔΗ ΕΠ ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΜΕ 60 ΒΑΘΜΟΥΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ???
        τι λετε ρε ??
        ΙΔΟΥ =
        Κεφάλαιον Κ’
        1 ΚΑΙ ἐλάλησε Κύριος πάντας τοὺς λόγους τούτους λέγων•
        2 ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. 3 οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ
        . 4 οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς. 5 οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς• ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με 6 καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσί με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰ προστάγματά μου.
        7 οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ• οὐ γὰρ μὴ καθαρίσῃ Κύριος ὁ Θεός σου τὸν λαμβάνοντα τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπὶ ματαίῳ.
        8 μνήσθητι τὴν ἡμέρα τῶν σαββάτων ἁγιάζειν αὐτήν. 9 ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου• 10 τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου• οὐ ποιήσεις ἐν αὐτῇ πᾶν ἔργον, σὺ καὶ ὁ υἱός σου καὶ ἡ θυγάτηρ σου, ὁ παῖς σου καὶ ἡ παιδίσκη σου, ὁ βοῦς σου καὶ τὸ ὑποζύγιόν σου καὶ πᾶν κτῆνός σου καὶ ὁ προσήλυτος ὁ παροικῶν ἐν σοί. 11 ἐν γὰρ ἓξ ἡμέραις ἐποίησε Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ• διὰ τοῦτο εὐλόγησε Κύριος τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτήν.
        12 τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται, καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἧς Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι.
        13 οὐ μοιχεύσεις.
        14 οὐ κλέψεις.
        15 οὐ φονεύσεις.
        16 οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ.
        17 οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου. οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου οὔτε τὸν ἀγρὸν αὐτοῦ οὔτε τὸν παῖδα αὐτοῦ οὔτε τὴν παιδίσκην αὐτοῦ οὔτε τοῦ βοὸς αὐτοῦ οὔτε τοῦ ὑποζυγίου αὐτοῦ οὔτε παντὸς κτήνους αὐτοῦ οὔτε ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστί.
        ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΛΕΤΕΣ (ΕΤΕΟΚΡΗΤΕΣ) Μ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΛΛΗΡΗΜΑ ΜΙΣΟΥΣ?????
        ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΤΤΙΚΟΤΕΡΟΝ = ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΕΝ ΣΦΑΓΕΣ??
        ΘΑ ΑΠΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΠΑΡΟΘΡΗΣΚΙΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙ ?
        ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ (ΤΖΟΥΙΣ) ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΕΘΝΟΣ? ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ?
        ΧΑΜΕΡΠΕΙΣ ΒΟΡΕΙΟΙ , ΔΙΧΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΕΙΝΑΙ ! ΤΙ ΜΠΕΡΔΕΥΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ Η ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ, ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΩΔΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ 1,000,000 ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΙΑΒΑΣΑΝ, ΕΛΛΗΝΙΣΑΝ & ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΑΝ «ΚΑΚΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ» ??? φυσικα και σιγα σιγα το κρατος και αργοτερα (οταν αντιληφθουν την αληθεια το ισραηλ θα ελληνησει παλι!!!
        ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΟΛΟΙ ?
        ΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΕΜΑΣ ΠΟΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΒΑΡΒΑΡΟ?
        ΤΟ ΟΤΙ Ο ΝΙΚΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ …. ΟΛΟΥΣ ΩΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ !!!!! ΕΘΝΙΚΟΣ = ΕΛΛΗΝ
        ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΤΕ ΟΛΟΙ ΤΡΑΓΙΚΑ ΛΑΘΗ??
        ΚΕ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !
        ΟΜΩΣ ΤΑ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΑ ΜΑΛΛΑ !!!
        ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΝΤΑΠΟΛΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΠΟΛΗ ΤΗς ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ
        ΣΦΑΓΕΣ ΠΑΛΑΙΣΤ/ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΒΕΒΑΙΩΣ , ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΠΕΡΙ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ !!!
        ΦΤΑΝΕΙ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

  45. Ο/Η Του κώλου λέει:

    OOΔΕ το ανάγνωσμα. Δεν δολοφόνησαν τα τσιράκια του Νίκωνα. Ο Θεός παρεμβαίνει και καθαρίζει έναν Σπαρτιάτη ευπατρίδη που τόλμησε να υπερασπιστεί τους δύστυχους Εβραίους της Σπάρτης, για λογαριασμό του Νίκωνα:

    http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/Nikwn1.htm

    Ο Ρασσιάς υπαινίσσεται («μυστηριωδώς») ότι κι αυτόν τον έσφαξε ο Όσιος Νίκων. Χωρίς στοιχεία. Χωρίς αποδείξεις. Χωρίς ενδείξεις. Με την παγανιστική αυθαίρετη εξαγωγή συμπερασμάτων. Το κείμενο μιλά για θαυματουργικό θάνατο-τιμωρία εκ Θεού.

    Ο Ιωάννης Άρατος έβριζε, διέβαλε και απειλούσε τον Όσιο Νίκωνα. Την επόμενη νύχτα είδε στον ύπνο του ότι δυο άντρες τον επιτιμούσαν που έβρισε και απείλησε τον Όσιο. Την άλλη μέρα ξύπνησε με σφοδρό πυρετό και άρρωστος. Αντιλαμβανόμενος ότι έφταιξε, ζήτησε να του φέρουν τον Όσιο Νίκωνα, από τον οποίο ζήτησε συγγνώμη. Ο Όσιος του είπε: «τα όσα έκανες σε μένα, αδελφέ, από τη δική μου πλευρά είναι συγχωρεμένα. Επειδή από το Θεό έχει οριστεί η μετάστασή σου, κανείς δε μπορεί να αλλάξει τη βουλή του Θεού» (αρχαίο κείμενο: «τα επ’ εμοί πραχθέντα σοι, αδελφέ, όσον εις εμέ ήκον, συγχωρετέα σοι. Επεί δε άνωθεν η του βίου σοι ώριστε μετάστασις, ουδείς έσται του λοιπού, ως φησιν ο προφήτης, ο δυνάμενος βουλήν Θεού διασκεδάσαι») κι έφυγε (σελ. 105). Ο Άρατος πέθανε μετά από 2 μέρες από την αρρώστεια.

    • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

      Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΣΗ Η ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ! επιλεξτε ολοι =κριση ειναι επιλογη απο τον οποιον σοβαρο ανθρωπο !!! αρε θαυματα που χρειαζεστε ολοι ! ΠΟΙΟΥΣ ΠΑΥΛΙΑΝΙΣΜΟΥΣ (ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥΣ) ΙΟΥΔΑΙΣΜΟΥΣ, ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥΣ, ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΥΣ (ΑΛΛΟ ΕΘΝΟΣ !) ΚΑΝΙΒΑΛΩΝ ! ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΧΕΤΙΣΜΟΥΣ οι οποιοι απαγορευσαν οτι ωραιο απαγορευσαν το καλλος !

  46. Παράθεμα: Ο σφαγέας Νίκων ο «Μετανοείτε» όσιος της Ορθοδοξίας (26/11)! » ΑΘΡΗΣΚΟΣ

  47. Ο/Η Άδαμάντιος Κοραής λέει:

    Περί τής σφαγής τών Κρητών, το 961, από τον Νικηφόρο Φωκά
    Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011 |

    Η Γενοκτονία 270.000 Ελλήνων το 961 από τους βυζαντινούς κατακτητές

    Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές.

    Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν(!!!) τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο.

    Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

    Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισσάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός.

    Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, που ήταν πολύ γενναίοι μαχητές και θεοσεβείς. Οι Κρητικοί ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.

    Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος.

    Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.

    Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών.

    Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες».

    Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.

    Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.

    Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.

    Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.

    Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές.

    Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των βυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.

    Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα.

    Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.

    Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.

    Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.

    Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.

    Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).

    Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.

    Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».

    Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.

    Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.

    Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου…

    Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.

    Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».

    Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.

    Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.

    Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.

    Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.

    Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.

    Οι βυζαντινοί κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό.

    Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.

    Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο…

    Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.

    Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192, όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου μας.

    Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.

    Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο «πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν από δύο χρόνια, έστησε τον …ανδριάντα(!) του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη(!!!).

    Όπως δείχνουν τα γεγονότα υπάρχουν ακόμη ανοικτοί λογαριασμοί μεταξύ Ελλήνων και βυζαντινών…

    Πηγές:
    Λέων Διάκονος, Ιστορία.
    M. Canard, Byzance et les Arabes.
    Πρίσκος, Κρητικά, στην συλλογή Jus Graeco-Romanum.
    Γρηγορίου Παπαδοπετράκη, Ιστορία των Σφακίων, Αθήνα 1971

    Διαβάστε περισσότερα: Περί τής σφαγής τών Κρητών, το 961, από τον Νικηφόρο Φωκά | Πάρε-Δώσε http://www.pare-dose.net/?p=4345#ixzz2DMb1u7Oc

  48. Ο/Η Κωλόγερας λέει:

    Συμφωνώ με το άρθρο. Αλλά υπάρχει μια διαφορά: ο κωλόγερος Νίκων δεν ήταν ναζιστής, ήταν κάτι άλλο. Η Εκκλησία σήμερα ομνύοντας σε αυτόν τον κωλόγερο, είναι ναζιστική, δεν είναι κάτι άλλο.

  49. Ο/Η Ιερομόναχος Αυνάν λέει:

    http://athriskos.gr/web/26/11/2012/1527/

    Χριστιανισμός. Η Πίστη που αφήνει νηστικά παιδιά και ταΐζει καντήλια αγίων

    Αναρτήθηκε 26 Νοεμβρίου. 2012, ώρα 7:59 πμ.

    Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο κανδήλι, πού ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. και τότε μπήκε στο δί­λημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού; Αποφασιστικά όμως έκαμε τον Σταυρό της και είπε στην Παναγία:«Παναγία μου! ‘ Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί ή μέρα πού ξημε­ρώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Συ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά».

  50. Ο/Η L.the S. λέει:

    Το Μάη ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε τον πρώτο βουλευτή της Αριστεράς στη Λακωνία τον Σταύρο Αραχωβίτη.
    Τον Ιούνιο ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε 70% στο νομό, αλλά δεν έβγαλε βουλευτή.
    Ο εκλογικός νόμος και ο όσιος Νίκων έκαναν το θαύμα τους.
    Ίσως ο Σταύρος κάτι να έλεγε, του δίνω 1% να το έκανε αν τον τσιγκλαγαμε.
    Να δούμε στις επόμενες εκλογές

  51. Ο/Η Aαρών λέει:

    Η ΟΟΔΕ να απαντήσει αν είναι σωστό και σύμφωνο με τη θρησκεία σας να γίνεται εθνοκάθαρση σε μια πόλη με διωγμό μιας ολόκληρης μειονότητας.
    Σας αρέσει να γίνει αυτό κατά Ορθοδόξων;

  52. Ο/Η Κωλόγερας λέει:

    Ο Κωλόγερος Νίκων δεν έκανε εθνοκάθαρση, ούτε ήταν ναζιστής, γιατί τον 10ο αι. ούτε έθνη υπήρχαν, ούτε ναζισμός. Ας είμαστε περισσότερο ακριβείς στους όρους. Ο Κωλόγερος Νίκων ήταν ένα κάθαρμα, αλλά ούτε εθνικιστής ήταν ούτε ναζιστής. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Το μόνο που προκύπτει με αυτές τις προσεγγίσεις είναι ένας ιστορικός αχταρμάς. Οι απλοϊκές προσεγγίζεις και οι ανιστόρητες γεφυρώσεις δεν αποδεικνύουν δημοκρατική ευαισθησία, το μόνο που κάνουν είναι να κοπρίζουν τη σκέψη μας.

    • Ο/Η Ααρών אהרון λέει:

      Κωλόγερα καλά τα λες אתה צודק, εχεις δίκιο. Εννοώ τη σημερινή θέση του δεσπότη της Σπάρτης που δικαιολογεί το αίσχος του Νίκωνα γιατί με σημερινούς όρους έδιωξαν ένα θρησκευτικο έθνος, έναν λαό, ασφαλώς ήταν σε μικρή έκταση, σε μια μόνο πόλη μια κάποια εθνοκάθαρση

      אהרון

      • Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ λέει:

        τωρα μαλιστα ο βακχος μας ελειπε ! βλεπω λοιπον τι ειναι το μπλογκ σας ΦΟΡΑΤΕ ΚΑΙ ΚΙΠΑ? ΣΥΝΑΓΩΓΕΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΤΕ? ΠΑΛΙ ΜΕ ΑΛΕΦ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΟΔΙΑ ΜΠΛΕΞΑΜΕ?
        ΑΛΦΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΝ (ΓΟΝΟΣ ΣΠΕΡΜΑ) ΑΛΓΟΡ/ΜΟς 1 !!

  53. Ο/Η Αναρχολάκωνας λέει:

    OOΟΔΕ OOΟΔΕ OOΟΔΕ

    «..Εδέχθη να μεταβεί στη Σπάρτη και υποσχόταν να την απαλλάξει εάν οι κάτοικοι πρώτα απέλαυναν άνευ όρων και περιορισμών τους Ιουδαίους της Σπάρτης, για να μην τους μιαίνουν αυτοί με τα βδελυρά ήθη και την ιουδαϊκή θρησκεία τους» (αρχαίο κείμενο: «εί γε και αυτοί το προσοικούν αυτοίς Ιουδαϊκόν φύλον έξω της αυτών πόλεως απελάσειαν, ίνα μη κατά χρόνον είη αυτούς τοις βδελυροίς ήθεσι και μιάσμασι της ιδίας θρησκείας»). Αυτοί δέχτηκαν και «με την παρουσία του η νόσος ελαττωνόταν και οι Ιουδαίοι αποικίζονταν έξω από την πόλη» (αρχαίο κείμενο: «..και οι Ιουδαίοι έξω της πόλεως απωκίζοντο») (σελ. 97).

    Πού είδαν οι Νεοπαγανιστές ότι ο Νίκων έσφαξε τους Ιουδαίους; Στον ύπνο τους; Δεν ντρέπονται να λένε τέτοια ψέμματα; Ή μήπως δεν γνωρίζουν ελληνικά; «Απωκίζοντο» γράφει ο βίος. Όχι «εφονεύοντο». Τους Νεοπαγανιστές δεν τους ενδιαφέρει όμως τί γράφει ο βίος. Αυτοί θέλουν απλώς να σπιλώσουν ένα χριστιανό Άγιο πάσει θυσία, ακόμη και με διαστρέβλωση κειμένων.

    OOΔΕ ΟΟΔΕ ΟΟΔΕ

    Ελάτε καλέ δεν τους σκότωσαν μόνο τους διώξαν από τα σπίτια τους και από την πόλη.
    Μπα σε καλό σας πως κάνετε έτσι.
    Πηγαίνετε και σεις να εξορίσετε το δεσπότη μας στην Αναβρυτή.
    Θα του αρέσει;

  54. Ο/Η Ι. Μπάκας λέει:

    @Ααρών

    Δεν έχω άμεση γνώση του θέματος. Με τους «Βίους Αγίων» ως πηγές πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί, ως προς τον τρόπο με τον οποίο τις διαβάζουμε. Ο Κωλόγερος Νίκων και οι διώξεις του δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με όρους 20ου αιώνα. Είναι γελοίο και, στην τελική, ενισχύει το κυρίαρχο αφήγημα. Οι προκαταλήψεις εναντίον των Εβραίων υπήρχαν εν γένει στον Μεσαίωνα και το γιατί και το πως είναι θέμα τόμων και τόμων διατριβών. Σίγουρα είναι καταδικαστέες (δεν το συζητάμε καν αυτό), αλλά θεωρώ ότι ο τάδε Κωλόγερος Νίκων=Χίτλερ=Μιχαλολιάκος=Εκκλησία της Ελλάδος έχει ξεκάθαρη πολιτική στόχευση, αλλά είναι σίγουρα ανιστόρητο.

  55. Ο/Η ZAK λέει:

    Έχει πλάκα, αλλά η Ιστορία των θαυματουργών διασώσεων των Μωραϊτών φτάνει μέχρι τα χρόνια μας. Αυτό το βρήκα σε «ιστορικό» μπλογκ των Φιλιατρών:

    «…Στην εποχή της γερμανικής και ιταλικής κατοχής τα Φιλιατρά απειλήθηκαν με αφανισμό, όταν χτυπήθηκε η φάλαγγα των Γερμανών στην Χώρα Τριφυλίας από τους αντιστασιακούς μας. Με όραμα που παρουσιάστηκε στο Γερμανό διοικητή σώθηκε η πόλη. Και το όραμα εκείνο δεν ήταν παρά ο προστάτης πολιούχος Άγιος Χαραλάμπης. Για τούτο το θαύμα και για άλλα που έχουν γίνει με τις μεσιτείες του προστάτη Άγιου η πόλη, η Τριφυλία και η Πελοπόννησος όλη, προσέρχονται και προσκυνούν τη σεπτή εικόνα στο ναό της Παναγιάς της Γουβιώτισσας…»

    Γύρευε τι ιστορίες με ταγματασφαλίτες κρύβει το θαύμα. Αφου εμφανίστηκε και σε Γερμανό…

  56. Ο/Η Επισκέπτης λέει:

    http://xairete.blogspot.gr/2012/11/blog-post_8204.html

    Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

    Φωτο: Η μητρόπολη Σπάρτης, τίμησε την… «μετάνοια», την «απλότητα», την «λιτότητα»… (και τον «άγιο» κίναιδο;)

    Διαβάζω:
    Η Σπάρτη, τίμησε με λαμπρότητα τον Πολιούχο της, τον όσιο Νίκωνα τον «Μετανοείτε».

    Μητροπολίτης Σπάρτης Ευστάθιος:
    Μετανοήστε! Ζείτε απλά και λιτά! Δεν βλέπετε εμάς;

    Μητροπολίτες 1. Χίου, και 2. Κηφισίας:
    Αμήν!

    Βοηθοί Επίσκοποι 1. Σαλώνων και 2. Ανδρούσης:
    Αμήν!

    Στο βάθος, ο καθηρημένος Παντελεήμονας Μπεζενίτης;

    Αναρτήθηκε από P. MICHALOPOULOS στις 5:26 μ.μ.

  57. Παράθεμα: Αντίσταση στην κυριαρχία: για έναν επιθετικό αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και την κριτική θεωρία του σήμερα | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια

  58. Παράθεμα: Το Μώλυ » Μακρυγιάννης: “Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα”

  59. Ο/Η Νίκων ο αμετανόητος λέει:

    http://skalalakonias.wordpress.com/2013/08/17/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%ba%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd/

    Πορεία Πακιστανών Μεταναστών στην Σκάλα Λακωνίας Σεπτεμβρης

    Δημοσιεύθηκε στις 13 Αύγ 2013

    Διαδήλωση Πακιστανών εργατών γης στην Σκάλα Λακωνίας ενάντια στα μέτρα εξόντωσης τους από τον εθνικό κορμό τον Σεπτέμβρη του 2010.

    Το βίντεο είναι διασκευή ενός παλιότερου που υπήρχε στο youtube και όχι δικό μας. Το ανεβάζουμε εδώ για αρχειακούς λόγους, πάντα στην κατεύθυνση της ελεύθερης αντιπληροφόρησης.

    Μετά την επιστροφή από την δουλειά στη συλλογή πορτοκαλιών βρήκαν τις πόρτες των σπιτιών και των καταλυμάτων που διέμεναν κλειδωμένες από τους ιδιοκτήτες τους και τα αφεντικά τους , με πεταγμένα τα πράγματα έξω από τα σπίτια. Αποτέλεσμα πάνω από πεντακόσιοι να μείνουν στο δρόμο.

  60. Ο/Η Amyklas λέει:

    «Φωτιές» στη Χρυσή Αυγή βάζει η τέως υποψήφια βουλευτής Λακωνίας Γρηγορία Στραβοκέφαλου…
    03/10/2013

    Στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα μίλησε το τέως στέλεχος της Χρυσής Αυγής Σπάρτης και υποψήφια με το κόμμα της Χ.Α. στη Λακωνία, Γρηγορία Στραβοκέφαλου.

    Η κα. Στραβοκέφαλου μεταξύ άλλων κατάγγειλε ότι στα γραφεία της Χ.Α. Σπάρτης έφτασαν από χρηματοδότες πολύ μεγάλα ποσά, τα οποία με κάποιο τρόπο κακοδιαχείρισης, εξαφανίστηκαν, ενώ υπεύθυνος για το τοπικό τμήμα κατά την κα. Στραβοκέφαλου είναι ο κ. Ορφανάκος ο οποίος διαχειριζόταν όλα αυτά τα χρήματα.

    Στην εκπομπή παρενέβη ο βουλευτής της Χ.Α. Ηλίας Κασιδιάρης, ο οποίος είπε ότι την κα. Στραβοκέφαλου δεν την γνωρίζουν στη Χ.Α. και δεν ξέρει αν ήταν ποτέ υποψήφια με τη Χ.Α., κάτι που αυτό διαψεύδεται διότι τουλάχιστον εδώ στη Λακωνία γνωρίζουμε ότι η κα. Στραβοκέφαλου ήταν υποψήφια με τη Χ.Α. στις τελευταίες εκλογές, αλλά φαίνεται ξεκάθαρα και στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου εσωτερικών http://ekloges.ypes.gr

    Τα όσα ακολούθησαν μπορείτε να τα παρακολουθήσετε στο παρακάτω video μετά το 30 λεπτό…

    http://www.apela.gr/article/104392/foties-sti-hrisi-augi-bazei-i-teos-upopsifia-bouleutis-lakonias-grigoria-strabokefalou

    • Ο/Η Παρορίτης λέει:

      http://iteanet.blogspot.gr/2012/09/blog-post_14.html

      Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

      Σπάρτη: μετά τον θάνατο του Χρυσαυγίτη και τις εμπρηστικές βόμβες άρχισαν και οι αποχωρήσεις από το κόμμα

      Ύστερα από το γνωστό επεισόδιο στην Σπάρτη κατά το οποίο εμπρηστικός μηχανισμός είχε σκάσει στα χέρια Χρυσαυγίτη και προκάλεσε τον θάνατό του όπως και την ανακάλυψη 60 έτοιμων βομβών σε σπίτι άλλου Χρυσαυγίτη, έχουμε την παραίτηση της υποψήφιας βουλευτού από το κόμμα στην Σπάρτη και την ανακοίνωσή της.
      Σε αυτήν αναφέρει οικονομικη…
      αδιαφάνεια, αρχιγηλήκια και κλιμακούμενη βία από την Χρυσή Αυγή που είναι αντίθετη στις δημοκρατικές αξίες.

      Αυτοί είναι οι λόγοι που αποχώρισα από την Τοπική Οργάνωση της Χρυσής Αυγής Σπάρτης

      12/09/2012

      Γρηγορία Στραβοκέφαλου
      Αφού το θέμα της αποχώρησης της Γρηγορία Στραβοκέφαλου από την Τοπική Οργάνωση της Χρυσής Αυγής Σπάρτης, έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις τόσο από το πρώτο μας θέμα στα σχόλια του facebook όσο και στα Αθηναϊκά ΜΜΕ, η ίδια επανέρχεται με νέα ανακοίνωση, εξηγώντας αυτή τη φορά γιατί αποχώρισε, αφήνοντας αιχμές για οικονομικές ατασθαλίες στην Τοπική Οργάνωση.

      Η νέα ανακοίνωση αναφέρει:

      «Σας διευκρινίζω ότι η διαφωνία επήλθε μεταξύ εμού και της Τ.Ο. Σπάρτης στο ότι εξέφρασα την άποψη μου για οικονομική διαφάνεια στα οικονομικά της Τ.Ο. και ύστερα από αντιδράσεις των σε «ρόλο αρχηγού μελών της Τ.Ο», οι οποίοι αρνήθηκαν τον οποιοδήποτε έλεγχο και από εμένα.

      Κατόπιν τούτου και σε συνδυασμό ότι παράλληλα εξέφρασα την αντίθετη άποψη μου στην κλιμακούμενη βία που προβαίνει η «Χρυσή Αυγή», η οποία αντίκητε στις Δημοκρατικές αξίες μου, κλιμακούμενη μετά τις εκλογές, με ανάγκασαν να προβώ στην δήλωση αποχώρησης μου.

      Ως ενεργός πολίτης θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για την πατρίδα μου δυναμικά κάτω από τα ιδεώδη της Δημοκρατίας».

      Γρηγορία Στραβοκέφαλου

      http://www.apela.gr

  61. Ο/Η Jews in Sparta λέει:

    http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/judaica/ejud_0002_0019_0_18944.html

    SPARTA,
    city in Greece; ancient city-state in the Peloponnesus, called Mistra in Crusader times. The earliest information on the relations between Sparta and the Jews is the letter said to have been sent by Areus, king of Sparta (309–265 B.C.E.), to the high priest *Onias I (I Macc. 12:20–23). In this letter Areus sends his greetings to the Jews and proposes a full alliance in the words, «your cattle and goods are ours, and ours yours.» It also refers to a written tradition that the two peoples are of the stock of Abraham (cf. Jos., Ant., 14:255; see *Pergamum). This was apparently included in one of those books dealing with the genealogy of the various nations, which were widespread in the Hellenistic era, or it may have been based on the well-known work of *Hecateus of Abdera. It is possible that the contemporary political situation, the relations between the *Ptolemies and Sparta on the one hand and the Jews on the other (idem, 109) forms the background to this alliance, as well as perhaps some sympathy of ideas (cf. Y. Baer, in: Zion 17 (1952), 35). Josephus, who quotes the text of the letter (Ant. 12:22–26), adds some details which do not appear in I Maccabees. I Maccabees (12:6–18) also quotes a letter of Jonathan the Hasmonean to the Spartans and (14:20–23) a letter of the Spartans to Simeon the Hasmonean. Some scholars regard these letters as either wholly or in part fictitious (see F.M. Abel, Les Livres des Maccabées (1949), 231–3). Corroborating evidence for these relations is to be found in II Maccabees (5:9) which describes the flight of the high priest Jason to Sparta because its people were close to his. The inhabitants of Sparta are also mentioned in I Maccabees (15:23), but it is doubtful whether the existence of a Jewish settlement can be inferred from there, as some scholars have attempted to do. There is no explicit mention of a Jewish settlement in Sparta, though Jews were living in the Peloponnesus during the first century C.E. (Philo, Legatio and Gaium, 281).

    During the tenth century there were Jews in Sparta; they were engaged in commerce. When a plague broke out in Sparta, the monk Nikon (10th century) refused to come to the village’s aid as long as the Jews, who were an obstacle in the spreading of Christianity, were not expelled. His incitement was without effect. The presence of Jews is mentioned during the reigns of the Palaeologi emperors (1261–1453). When Sigismondo Malatesta conquered Mistra in 1465, he burnt down the Jewish quarter. There is evidence of the presence of Jews again during the 16th and 17th centuries. They were engaged in the silk industry and in commerce. The French author Chateaubriand, who visited Greece in 1806, mentions the Jewish quarter of Sparta. During the Greek Revolution (1821–1829), the Albanians, who invaded Peloponnesus, destroyed the Jewish community.

    BIBLIOGRAPHY:

    F.R. de Chateaubriand, Itinéraire de Paris à Jérusalem, 1 (1859), 161, 166; M. Schwab, Rapport sur une Mission de Philologie en Grèce (1913), 117f.; A. Andréades, in: Economic History, 3 (1934–37), 1–23; Rosanes, Togarmah, 3 (1938), 129–200.

    • Ο/Η Κλεομένης λέει:

      ΣΠΑΡΤΗ ,
      πόλη στην Ελλάδα ? αρχαία πόλη-κράτος της Πελοποννήσου , που ονομάζεται Μυστρά στην Crusader φορές . Τα πρώτα στοιχεία για τις σχέσεις μεταξύ της Σπάρτης και των Εβραίων είναι η επιστολή ανέφερε ότι έχει σταλεί από Areus , βασιλιάς της Σπάρτης ( 309-265 π.Χ. ) , στον αρχιερέα * Onias I ( I Macc . 12:20-23 ) . Στην επιστολή αυτή Areus στέλνει τους χαιρετισμούς του στους Εβραίους και προτείνει μια πλήρη συμμαχία με τα λόγια , « τα βοοειδή και τα προϊόντα σας είναι και δικές μας , η δική σας και η δική μας ». Αναφέρεται επίσης σε γραπτή παράδοση, ότι οι δύο λαοί είναι το απόθεμα του Αβραάμ ( . cf Jos. , Ant , 14:255 ? . δείτε * Περγάμου ) . Αυτό προφανώς περιλαμβάνονται σε ένα από αυτά τα βιβλία που ασχολούνται με τη γενεαλογία των διαφόρων εθνών , που ήταν διαδεδομένη στην ελληνιστική εποχή , ή μπορεί να έχουν με βάση το γνωστό έργο του * ΕΚΑΤΑΙΟΣ των Αβδήρων . Είναι πιθανό ότι η σύγχρονη πολιτική κατάσταση , οι σχέσεις μεταξύ των Πτολεμαίων * και η Σπάρτη από τη μία πλευρά και τους Εβραίους στην άλλη ( idem , 109 ), αποτελεί το υπόβαθρο αυτής της συμμαχίας , καθώς και ίσως κάποια συμπάθεια των ιδεών ( βλέπε Υ. Baer , σε : Zion 17 ( 1952 ) , 35 ) . Ιώσηπος , ο οποίος παραθέτει το κείμενο της επιστολής ( Ant. 12:22-26 ) , προσθέτει κάποιες λεπτομέρειες που δεν εμφανίζονται στο I Μακκαβαίων . I Μακκαβαίων ( 12:6-18 ) αναφέρει επίσης επιστολή Jonathan το Hasmonean στους Σπαρτιάτες και ( 14:20-23 ) επιστολή των Σπαρτιατών να Συμεών ο Hasmonean . Ορισμένοι μελετητές θεωρούν αυτές τις επιστολές ως εν όλω ή εν μέρει πλασματική ( βλ. FM Abel , Les Livres des Μακκαβαίων ( 1949 ) , 231-3 ) . Ενδείξεις που επιβεβαιώνουν αυτές τις σχέσεις είναι να βρεθεί σε Μακκαβαίων II ( 5:09 ), το οποίο περιγράφει την πτήση του αρχιερέα Ιάσονα στην Σπάρτη , επειδή οι άνθρωποι του ήταν κοντά του . Οι κάτοικοι της Σπάρτης αναφέρονται επίσης στο I Μακκαβαίων ( 15:23 ) , αλλά είναι αμφίβολο κατά πόσον η ύπαρξη ενός εβραϊκού οικισμού μπορεί να συναχθεί από εκεί , όπως μερικοί μελετητές έχουν προσπαθήσει να κάνουν . Δεν υπάρχει καμία ρητή αναφορά ενός εβραϊκού οικισμού στη Σπάρτη , αν και οι Εβραίοι ζούσαν στην Πελοπόννησο κατά τη διάρκεια του πρώτου μ.Χ. αιώνα ( Philo , Legatio και Gaium , 281 ) .

      Κατά τη διάρκεια του δέκατου αιώνα υπήρχαν Εβραίοι στη Σπάρτη ? Ασχολούνταν με το εμπόριο. Όταν μια μάστιγα ξέσπασε στη Σπάρτη , ο μοναχός της Nikon ( 10ος αιώνας) αρνήθηκε να έρθει στην ενίσχυσή του χωριού εφ ‘όσον οι Εβραίοι, οι οποίοι αποτελούσαν εμπόδιο στην εξάπλωση του Χριστιανισμού , δεν εκδιώχθηκαν . Υποκίνηση του ήταν χωρίς αποτέλεσμα . Η παρουσία των Εβραίων αναφέρεται στα χρόνια της βασιλείας των αυτοκρατόρων Παλαιολόγων ( 1261-1453 ) . Όταν Sigismondo Μαλατέστα κατέκτησε Μυστρά το 1465 , που έκαψαν την εβραϊκή συνοικία . Υπάρχουν ενδείξεις για την παρουσία των Εβραίων και πάλι κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα . Είχαν εμπλακεί στη βιομηχανία μεταξιού και στο εμπόριο . Ο Γάλλος συγγραφέας Chateaubriand , ο οποίος επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1806 , αναφέρει η εβραϊκή συνοικία της Σπάρτης . Κατά την Ελληνική Επανάσταση (1821-1829) , οι Αλβανοί , οι οποίοι εισέβαλαν στην Πελοπόννησο , κατέστρεψε την εβραϊκή κοινότητα .

  62. Ο/Η Λακεδαίμων λέει:

    http://eurotas.wordpress.com/2013/12/28/%ce%bb%ce%b1%ce%ba%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd-%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%bf%ce%bd-2014-%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%b5%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf/

    «Λακωνικόν Ημερολόγιον 2014», αφιερωμένο στον Ευρώτα

    Το φετινό τεύχος είναι αφιερωμένο στον Ευρώτα. Σε πάνω από 200 σελίδες (από τις 255 συνολικά του ημερολογίου) το ποτάμι-σύμβολο της Λακωνίας παρουσιάζεται από πάρα πολλές διαφορετικές απόψεις: ιστορία, αρχαιολογία, χαρτογραφία, φυσικό περιβάλλον, ποίηση, τέχνη, περιηγητές, αναμνήσεις και παλιές φωτογραφίες…

    Μπορείτε να αναζητήσετε το «Λακωνικό Ημερολόγιο» στα βιβλιοπωλεία της Σπάρτης, στις εκδόσεις «Ιδιομορφή» (Ορέστη 7, Σπάρτη, τηλ.: 27310 82203, idiomorf@otenet.gr), αλλά και σε πολλά βιβλιοπωλεία της Αθήνας (όπως: Πολιτεία, Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Χριστάκης, Πρωτοπορεία, Καρδαμίτσας, Αλφειός, Φάρφουλας)

  63. Ο/Η Αριστερός Λάκωνας λέει:

    Aριστερής προέλευσης ο δήμαρχος της Σπάρτης, δεν είναι μέλος το ΚΚΕ, αλλά έχει συμπορευτεί μαζί του.
    Οι άνθρωποι όπου βρουν καθαρό πρόσωπο το ψηφίζουν

    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3197159&publDate=

    Σάββατο 14 Γενάρη 2006 – 1η έκδοση

    ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
    Σελίδα 14

    ΣΤΟΠ ΣΤΟ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

    ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΑΛΙΩΤΗΣ

    Δήμαρχος Οινούντος Λακωνίας

    http://voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=180584&cat=10001

    Κομμουνιστής δήμαρχος στη Σπάρτη

    Ο Βαγγέλης Βαλιώτης, που προέρχεται από το ΚΚΕ, εξελέγη δήμαρχος Σπάρτης, κερδίζοντας στον δεύτερο γύρο τον αντίπαλό του, Σταύρο Αργειτάκο

    26 Μαι 2014

  64. Παράθεμα: Οι Είλωτες της Σκάλας Λακωνίας | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  65. Παράθεμα: Οι Είλωτες της Σκάλας Λακωνίας | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές | crockorozistas

  66. Παράθεμα: Οι Είλωτες της Σκάλας Λακωνίας | grassrootreuter

  67. Ο/Η Θέκλα Φακλάνα-σεκσολόγος λέει:

    Ο ΣύΡιΖΑ εξέλεξε βουλευτή τον Αραχωβίτη.
    Ιδού το πήδημα που θάλεγε και ο πανύβλαξ αρχηγός του.
    Αντιρατσιστικός νόμος υπάρχει για τη Μητρόπολη Σπάρτης!

  68. Παράθεμα: Ερωτήματα για Αντισημιτισμό, Ναζισμό, Σατανισμό, στη Μητρόπολη Σπάρτης | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  69. Ο/Η Λυκούργος λέει:

    Πωπω πόνος από τους Εν Ελλάδι Ιουδαίους..
    Εαν δεν σας αρέσει υπάρχει και το Ισραήλ,στο καλό…

  70. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    https://lascapigliata.wordpress.com/2014/04/04/%CE%B5%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CF%87/

    Εβραίοι στον Ελλαδικό χώρο : από την αρχαιότητα ως το 19ο αιώνα

    Posted on Απριλίου 4, 2014 by lascapigliata

    Προσαρμογή από το βιβλίο : «Οι Εβραίοι στον Ελληνικό Χώρο: Ζητήματα Ιστορίας στη μακρά διάρκεια – Πρακτικά του Α’ Συμποσίου Ιστορίας – Θεσσαλονίκη, 23-24 Νοεμβρίου 1991», της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού, Εκδόσεις Γαβριηλίδης., 1995. Εισηγήσεις των : Άννα Λαμπροπούλου, Γιώργος Χανιώτης, Μερόπη Αναστασιάδου.evraiki istoria

    Η παρουσία των Εβραίων στον Ελλαδικό χώρο δεν είναι κάτι που διδασκόμαστε στα σχολεία. Πολύ περισσότερο ότι είναι συνεχής και τεκμηριώνεται για περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια.

    Από την αρχαιότητα ως το Βυζάντιο

    Η έξοδος των Εβραίων λόγω διαφόρων γεγονότων στην Ιουδαία είχε ξεκινήσει από την αρχαιότητα. Το 2ο πΧ αι. εβραϊκές κοινότητες αναφέρονται στη Σπάρτη, στη Σικυώνα, στην Κρήτη, στη Ρόδο, στη Δήλο κ.α.

    Ο Ιουδαίος Φίλων αναφέρει ότι τον 1ο μΧ αι. εβραϊκές κοινότητες υπήρχαν σε Θεσσαλία, Βοιωτία, Μακεδονία, Αιτωλία, Αττική, Άργος, Κόρινθο και σε άλλα μέρη στην Πελοπόννησο, στα νησιά, Εύβοια, Κύπρο, Κρήτη. Οι παράγοντες που ευνόησαν τους Εβραίους ως Ρωμαίους πολίτες να εγκατασταθούν στην περιοχή ήταν η ηρεμία και η ασφάλεια, αλλά και συγκεκριμένες ενέργειες των ρωμαίων αυτοκρατόρων. Με την θεσμοθέτηση τουχριστιανισμού ως επίσημη θρησκεία του κράτους τον 4ο αι. είχε ως συνέπεια τη μεταβολή της αντιμετώπισης των Εβραίων κάτω από άλλη οπτική γωνία, όπως υπαγορεύεται κάτω από τη Διδασκαλία των Πατέρων και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Κατά αυτή την πολιτική ο Θεοδοσιανός Κώδικας επιδιώκει να επανακαθορίσει σύμφωνα με τις παλαιότερες διατάξεις των ρωμαίων αυτοκρατόρων τα δικαιώματα των Εβραίων και όχι να τα καταργήσει.

    Από την περίοδο 9ο – 13ο αι. η τύχη του εβραϊκού στοιχείου διαμορφώνεται από την πολιτική των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και τα προβλήματα που αυτοί αντιμετωπίζουν. Τα κυριότερα από αυτά τα προβλήματα που οδήγησαν σε μέτρα αντιιουδαϊκού χαρακτήρα ήταν το εικονομαχικό, που έληξε το 843, και η Παυλικιανή αίρεση, που ανάγκασε τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες να λάβουν μέτρα όπως η μαζική βάπτιση των Εβραίων, που επέβαλλε ο Βασίλειος Α’. Ο γιος του Λέων ΣΤ’ ανάγκασε τους Εβραίους να ζουν σύμφωνα με τις αρχές του χριστιανισμού. Ο Ρωμανός Λακαπηνός εξόρισε τους Εβραίους και εκείνοι κατέφυγαν στο βασίλειο των Χαζάρων, βόρεια του Εύξεινου Πόντου. Από την εποχή του Λακαπηνού και μετά δεν λαμβάνεται άλλο αντιιουδαϊκό μέτρο. Αντίθετα η νομοθεσία του 10ου καθορίζει το πλαίσιο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των Εβραίων, όπως η απαγόρευση κατοχής Χριστιανών ως δούλων, απαγόρευση προσηλυτισμού, απαγόρευση κατοχής πολιτικού ή στρατιωτικού αξιώματος, απαγόρευση ίδρυσης νέων συναγωγών, αλλά και προστασία των κατοικιών και των παλαιών συναγωγών κ.ά.

    Εβραίος έμπορος, πηγή Ιόλη Βιγγοπούλου

    Η αλλαγή των πολιτικών κατά το τέλος του 10ου αι. και τις αρχές του 11ο αι. είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική εγκατάσταση Εβραίων στο βυζαντινό κράτος. Η πολιτική εξάλλου της Εκκλησίας προς τους Εβραίους προσδιοριζόταν κυρίως από τις αποφάσεις της εν Τρούλλω συνόδου του 691/692 μ.Χ., και συγκεκριμένα από τον ια’ κανόνα, όπου θεσπίζονται απαγορεύσεις, όπως να μην συνεορτάζουν, να μη συλλούνονται, μην έχουν κοινωνικές σχέσεις Ιουδαίοι και Χριστιανοί, να μην καταφεύγουν οι τελευταίοι σε εβραίους γιατρούς κ.λ.π, απαγορεύσεις και περιορισμοί θρησκευτικού και μόνο χαρακτήρα, των οποίων η επανάληψη, τόσο στα νομικά όσο και στα εκκλησιαστικά κείμενα υποδηλώνει τη συχνή παραβίαση τους στην καθημερινότητα.

    Το 12ο αι. και περί το 1147 ο Ρογήρος Β’ εκστρατεύοντας με τους Νορμανδούς στην Ελλάδα, κατέλαβε την Κέρκυρα, την Κεφαλλονιά, τη Θήβα, την Κόρινθο καθώς και το υπόλοιπο της ακτής (της Πελοποννήσου), εώς και τη Μονεμβασιά, μεταφέροντας όλους τους Εβραίους αυτής της χώρας στη Σικελία. Η μεταφορά των Εβραίων έγινε όπως φαίνεται με κριτήριο τη γνώση τους στην υφαντουργία, γιατί όταν λίγο αργότερα αποφασίστηκε η επαναφορά των αιχμαλώτων αυτών, από το μέτρο εξαιρέθηκαν κατά τον Νικήτα Χωνιάτη όσοι προέρχονταν από την Κόρινθο και από τη Θήβα και γνώριζαν την τέχνη της υφαντουργίας.

    Αποδιοπομπαίος τράγος και δικαιοσύνη

    Ένα αντιιουδαϊκό περιστατικό περιγράφεται στο Βίο του Οσίου Νίκωνος, αγιολογικό κείμενο του 10ου αι. (συντάχθηκε τον 11ο αι.). Στη μεσοβυζαντινή Σπάρτη μαρτυρείται πολυάριθμη εβραϊκή κοινότητα. Ο Όσιος απουσίαζε από τη Σπάρτη και πληροφορήθηκε ότι εμφανίστηκε λοιμός και μάστιζε την πόλη. Σε ερώτηση για το πώς θα απαλλαχθούν από το λοιμό ο Όσιος έδωσε σαν μοναδική λύση την απομάκρυνση των Εβραίων εκτός των ορίων της. Η απομάκρυνση πραγματοποιείται και ο λοιμός παίρνει τέλος. Μάλιστα καταγράφονται και σημαντικές λεπτομέρειες : τα δύο μέρη συμφωνούν εγγράφως ότι θα τηρήσουν τη συμφωνία, και τα μακελεία των Εβραίων που βρίσκονται κοντά στο ναό του Αγίου Επιφανίου θα καταστραφούν, ενώ η ημέρα εμπορίας του κρέατος θα μετατεθεί από την Κυριακή στο Σάββατο.

    Ο Βίος του Οσίου συνεχίζει με τον Όσιο μετά το λοιμό να ξεκινά μαζί με τους κατοίκους την οικοδόμηση του ναού του Σωτήρος. Αλλά ο ευκατάστατος Λάκωνας Ιωάννης Άρατος αντιδρά στο έργο και προσπαθεί να το παρεμποδίσει. Αυτός υποστήριξε ότι η απομάκρυνση των Ιουδαίων έγινε με άδικο τρόπο και χωρίς εύλογη αιτία. Αλλά δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά παραβίασε τη διαταγή και άφησε Εβραίο στιλβωτή υφασμάτων να εισέλθει στην πόλη. Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα την εκ νέου απομάκρυνση του Ιουδαίου και το θάνατο του Άρατου.

    Το απόσπασμα αυτό του Βίου του Νίκωνος ερμηνεύτηκε ως ενδεικτικό τάσεων αντιιουδαισμού, πράγμα που δεν ανταποκρίνεται στις ιστορικές συνθήκες. Στην πραγματικότητα ο Όσιος είχε αναλάβει με αυτοκρατορική πρωτοβουλία το έργο του εκχριστιανισμού των Σλάβων, που σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πορφυρογέννητου υπήρχαν στην περιοχή, και αντιμετωπίζει το δυναμισμό του εβραϊκού στοιχείου προς το οποίο εκφράζει τη δυσφορία του και τελικά απομακρύνει από την πόλη. Παρ’ όλα αυτά ο θρησκευτικός φανατισμός του Νίκωνα δεν φαίνεται να εκφράζει μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της πόλης, με το οποίο το εβραϊκό στοιχείο συμβίωνε αρμονικά ως τότε. Η εκδήλωση του λοιμού και ο εμπορικός ανταγωνισμός που ασφαλώς θα υπήρχε, δημιούργησαν την αφορμή και τις προϋποθέσεις για την επίτευξη της επιδίωξης του Νίκωνα.

    Λίγα χρόνια αργότερα οι απόγονοι των Εβραίων της Σπάρτης εγκαταστάθηκαν στο Μυστρά, όπου οργάνωσαν μια από τις πιο σημαντικές εβραϊκές κοινότητες της Πελοποννήσου. Ενδεικτική για την αντιμετώπιση του εβραϊκού στοιχείου είναι η επιστολή του Ευσταθίου, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, πόλη στην οποία ζούσε η πολυπληθέστερη, μετά τη Θήβα, εβραϊκή κοινότητα. Σε επιστολή του στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ζητά να αποδοθεί δικαιοσύνη στους Εβραίους της πόλης, που είχαν εγκατασταθεί αρκετά χρόνια πριν, σε εγκατελειμμένα από τους Χριστιανούς της πόλης σπίτια. Μολονότι δεν γνωρίζουμε την έκβαση αυτής της παρέμβασης, αυτή η επιστολή του Ευστάθιου αποτελεί σαφώς προσπάθεια επιβολής ισονομίας και δικαιοσύνης μεταξύ των ετερόθρησκων κατοίκων.

    Κέρκυρα και ¨Οβριακή»

    Κανείς δεν ξέρει πόσο παλιά είναι η ιστορία των Εβραίων στην Κέρκυρα λόγω της παρανοήσεως της λέξης «Ιωνία» και «Ιόνια». Οι Εβραίοι της Μικράς Ασίας και των Ιονίων νησιών στα ξένα κείμενα συγχέονταν («IONIA» και στις δύο περιπτώσεις). Το 12ο αι φτάνει στην Κέρκυρα ο ραβίνος Βενιαμίν της Τουδέλας. Αυτός αναφέρει την ύπαρξη ενός και μόνο Εβραίου, ονόματι Ζοζέ. Το 1267, υπό τη βασιλεία των Ανζού, ηγεμόνων της Νεάπολης, η κοινότητα μετρούσε καμιά εκατοστή άτομα. Το 1537 η κοινότητα που είχε αυξηθεί από Ιταλούς πρόσφυγες, με την πολιορκία του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, μειώθηκε κατά χίλια άτομα (λόγω έλλειψης χώρου στο Φρούριο, διώχθηκαν απ’ αυτό, μαζί με τους πρόσφυγες από την εξοχή).

    Στη διάρκεια της κατοχής των Ανζού οι Εβραίοι έλαβαν κάποια προνόμια, τα οποία αυξήθηκαν στη συνέχεια με την ενετική κυριαρχία στα Ιόνια Νησιά. Υπό τους Ενετούς οι Εβραίοι βρέθηκαν μπλεγμένοι σε ένα πολιτικό παιχνίδι με προσφορά και στέρηση προνομίων. Οι Ενετοί, από τη μια πλευρά βοηθούσαν τους εβραίους υπηκόους, από την άλλη όμως δεν ήθελαν να έρχονται σε ρήξη με το χριστιανικό πληθυσμό και την εκκλησία. ‘Οταν οικονομικές κρίσεις έπλητταν την Βενετία – λόγω των συχνών πολέμων για την κατάκτηση και τη συντήρηση των αποικιών – η κυβέρνηση, ως δικαιολογία των δυσκολιών, καταδίκαζε με στέρηση των δικαιωμάτων τους Εβραίους για να κατευνάσει τα πνεύματα. Βέβαια παρά τις δύσκολες στιγμές, ποτέ δεν έγιναν διωγμοί και τιμωρίες βάναυσες όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μόλις η οργή των χριστιανών καταλάγιαζε, τα προνόμια επιστρέφονταν. Κάποιες φορές μάλιστα έπαιρναν και ένα πρόσθετο ως αποζημίωση. Εξάλλου, σε ό,τι αφορά τις ενετικές επαρχίες τα κατασταλτικά μέτρα αργούσαν να τεθούν σε εφαρμογή ή δεν εφαρμόζονταν καθόλου. Γι’ αυτό 46 χρόνια μετά τους ομόθρησκους τους στην Βενετία, οι κερκυραίοι Εβραίοι θα περιοριστούν σε «Γκέτο». Λόγω των συχνών πολέμων, η ενετική επικράτεια είχε ανάγκη την οικονομική βοήθεια της εβραϊκής κοινότητας.

    Πρώτοι οι Ενετοί θα ξεχωρίσουν τους Εβραίους υπηκόους από τους άλλους. Επέβαλαν νόμους και διακριτικά σημεία στην ενδυμασία τους ανά περιόδους, όπως ο «Κίτρινος Δίσκος»(1397), ο «Κίτρινος Σκούφος» και η μαντίλα στις γυναίκες (1622). Περιοδικώς, επίσης, απαγορεύτηκαν τα κέρδη από τα ενοίκια, οι ιδιοκτησίες, οι τοκισμοί, η διαμονή ή η είσοδος εντός της πόλεως της Βενετίας. Στο 1562, πρώτοι οι Εβραίοι, οι διαμένοντες εντός της Βενετίας θα περιοριστούν σε συγκεκριμένη συνοικία γι’ αυτούς (στο Ghetto).

    Το 1540 οι Εβραίοι διωκόμενοι από την Απουλία, καταφθάνουν πρόσφυγες στην Κέρκυρα ανά κύματα και δημιουργούν την «Πουλιέζικη» κοινότητα (στην οποία θα ενσωματώσουν αργότερα οι Ενετοί τις προσφυγικές οικογένειες των Σεφαρδιτών και των Πορτογάλων). Έχουμε, λοιπόν, δύο κοινότητες : των «Γραικών», (προερχόμενοι από τον ελλαδικό χώρο, οι ονομαζόμενοι «Ρωμανιότες») και των «Πουλιέζων». Στην αρχή οι Πουλιέζοι πρότειναν κοινή κοινότητα, αλλά οι Γραικοί δεν δέχθηκαν για να μην χάσουν τα προνόμια τους. Οι δύο κοινότητες βρίσκονταν σε μόνιμη διαμάχη. Αυτή η κατάσταση θα διατηρηθεί ως το 1939.

    Οι Εβραίοι της Κέρκυρας παρεβρίσκοντο στις ανάγκες του τόπου τους τόσο με την παρουσία τους όσο και οικονομικά. Αλλά αυτό δεν καθησύχαζε τους χριστιανούς συντοπίτες τους, πράγμα που προκάλεσε αρκετά αντισημιτικά κρούσματα. Ο τραγικός έρωτας της Ραχήλ Βιβάντε και του Σπυρίδωνα Βούλγαρη, θα μυθοποιηθεί από το λαό στο ¨Τραγούδι του Βιβάντε».

    Το 1558, κατά τον Βάιλο Φοσκαρίνι, 100 Εβραίοι κατοικούσαν στην Κέρκυρα, και το 1663 σημειώνονται 500 πλούσια σπίτια. Για να φτάσουμε στα 1171 άτομα το 1760. Στα τέλη του 19ου αιώνα, υπολογίζεται η κοινότητα γύρω στις 7.000 ψυχές εντός και εκτός της Οβριακής.

    Στην ασταθή στάση των Ενετών απέναντι στους Εβραίους θα θέσουν τέλος οι Δημοκρατικοί Γάλλοι το 1797 (έως το 1799). Τον Μάρτιο του 1800 οι Ρώσοι-Τούρκοι κηρήσσουν την Επτάνησο «Δημοκρατία» έως το 1807, που με τη συνθήκη του Τιλσίτ οι Γάλλοι επανέρχονται και την κηρύσσουν «Γη της Αυτοκρατορίας» έως το 1814. Οι ίδιοι οι καταργούν και το κερκυραϊκό «Γκέτο», την Οβριακή. Το 1814 οι Άγγλοι καταλαμβάνουν την Επτάνησο. Σ’ αυτή την περίοδο, όσον αφορά τα Ιόνια Νησιά, οι ντόπιοι Εβραίοι χάνουν πολλά από τα πολιτικά και νομικά προνόμια, παρ’ όλη την οικονομική και πολιτιστική τους άνθηση.

    Στο μεταξύ η Ελλάδα κερδίζει την ανεξαρτησία της. Η Ελλάδα μετά τη Γαλλία και πριν την Ελβετία και Αγγλία αναγνώρισε τα δικαιώματα των πολιτών της ανεξαρτήτως θρησκεύματος και αυτό δίνει μια ελπίδα. Το 1864 τα Ιόνια Νησιά γίνονται ένα από τα 16 διαμερίσματα του ελληνικού βασιλείου. Με την Ένωση η εβραϊκή κοινότητα ξαναβρήκε την ισοτιμία της με τη χριστιανική. Όλα έδειχναν πως ο δρόμος είχε ανοίξει για καλύτερες μέρες. Δείγμα αυτών των ελπίδων ο Ηλίας Μόρδος, που ψηφίστηκε παμψηφεί αντικαταστάτης δήμαρχος στη θέση του πρώτου δημάρχου μετά την Ένωση, όταν αυτός παραιτήθηκε.

    Συκοφαντία δια του αίματος

    Το 1891 θα λάβουν χώρα τα «Εβραϊκά», που οι Εβραίοι θα τα ονομάσουν : «Gheveza del Novanda Un» («Συκοφαντία δια του Αίματος του ’91»). Συκοφαντία που δεν σπάνιζε την εποχή εκείνη, τόσο από το μεσογειακό χώρο, όσο και από τον ευρωπαϊκό. Επρόκειτο για το θάνατο της μικρής Ρουμπίνας Σαρδά, κόρης του Βίτας-Χάιμ Σαρδά, που οι φήμες μεταμφίεσαν σε τελετουργική θυσία ενός χριστιανόπαιδού. Τα πράγματα, που είχαν αιτίες πολιτικές, εξελίχθηκαν γρήγορα και πήραν διεθνείς διαστάσεις. Το κράτος κινήθηκε αργά, αλλά νωρίτερα έφθασαν οι Άγγλοι από τη Μάλτα. Η χριστιανική κοινότητα κατακρίθηκε από άλλες, τόσο στην Επτάνησο, όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τελικά, θύματα δεν υπήρξαν, αλλά υπήρξαν λεηλασίες, τραυματισμοί και τρομοκρατία. Η ρήξη αυτή μεταξύ των δύο κοινοτήτων ήταν η πιο βίαιη, η μεγαλύτερη και η τελευταία.

    Μετά την Γκεζέρα, η ζωή άλλαξε στην Οβριακή. Οι κάτοικοί της ένιωσαν ανασφαλείς εμπρός στον αντισημιτισμό που ξεσήκωσαν οι πολιτικοί της Κέρκυρας. Από τότε άρχισε η «Έξοδος» των Εβραίων προς άλλες εύπορες πόλεις., όπου είχαν συγγενείς: Αλεξάνδρεια, Μάντσεστερ, Μασσαλία, Ρώμη, Τεργέστη. Από τους 5.000-7.000 κατοίκους εβραϊκού θρησκεύματος δεν απέμειναν παρά 3.000 στις αρχές του 20ου αι. και ως τις παραμονές του πολέμου του ’40 2.000. Στο νησί παρέμειναν κυρίως οι φτωχοί, οι αναλφάβητοι, οι εργάτες. Το σχολείο έκλεισε και οι μαθητές μεταφέρθηκαν σε χριστιανικά σχολεία. Οι εύπορες οικογένειες κατοικούσαν εκτός της Οβριακής. Μα παράλληλα με τα «Εβραϊκά» η Κέρκυρα εκείνη την εποχή χάνει την εμπορική της δύναμη, καθώς νέα λιμάνια της Μεσογείου και η βιομηχανική εποχή, τα νέα κράτη, οι πόλεμοι, δημιουργούν έναν νέο σκηνικό που βάζει το νησί στο περιθώριο των οικονομικών ανταλλαγών.

    Θεσσαλονίκη – Εβραϊκά επαγγέλματα
    {….}

  71. Ο/Η Nikolaow λέει:

    Ο Αγιος Δημήτριος των Νεκρών Εβραίων

    Τον Μάρτιο του 2013 η διαμερισματική σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης Τίλντα Καράσσο κατά την διάρκεια της ομιλίας της στην πλ.Ελευθερίας είπε κάτι που πιστεύω ερμηνεύει ορθά την σημερινή κατάσταση στις σχέσεις Εβραίων και Χριστιανών στη Θεσσαλονίκη: “…ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε οτι η πορεία μας στην Κατοχή δεν υπήρξε κοινή”. Ομολογώ οτι δεν έχω συζητήσει μαζί της το τι την οδήγησε σε αυτή την διαπίστωση ή το τι αλλαγές θα οδηγούσε η παραδοχή αυτή της διαπίστωσης. Αυτό που όμως ξέρω είναι οτι το Ολοκαύτωμα της Θεσσαλονίκης δεν ορίζεται απλώς μέσω της απουσίας του αλλά και διαμέσου της απτής παρουσίας του. Και δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από την πιο γνωστή εκκλησία της πόλης, τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου.

    το μέγεθος της καταστροφής μετά την πυρκαγιά του 1917/ πηγή: Δήμος Θεσσαλονίκης
    Ο Ι.Ν. του Αγίου Δημητρίου είναι ίσως ο πλεον χαρακτηριστικός ναός της πόλης. Χρονολογείται από τον 5ο αιώνα αν και συνεχείς αναστηλώσεις σημαίνουν οτι ο ναός είναι ουσιαστικά σύγχρονος. Σημαντικότερη είναι η τελευταία μετά την Πυρκαγιά του 1917 που τον κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά. Για πολλά χρόνια έμεινε ερειπωμένος μέχρι την έναρξη εκτεταμένων εργασιών αναστήλωσης που σταμάτησαν το 1938, λίγο πριν τον θάνατο του αρχιτέκτονα Ζάχου που τις είχε αναλάβει. Ετσι αναφέρει τόσο η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όσο και το Υπουργείο Πολιτισμού – αυτό που όμως δεν αναφέρεται είναι η εμπλοκή τους στο Ολοκαύτωμα και την τύχη του Παλαιού Εβραϊκού Νεκροταφείου.

    Το Εβραϊκό Νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης ήταν το μεγαλύτερο εβραϊκό νεκροταφείο του κόσμου με περίπου 350.000 υπαρκτούς τάφους, (η Εβραϊκή θρησκεία απαγορεύει αυστηρά την εκταφή των νεκρών), εξιστορώντας την ιστορία της παλαιότερης θρησκευτικής ομάδας της Θεσσαλονίκης. Τάφοι επιζούν, ακόμα και σήμερα, από τον 3ο αιώνα ΜΚΕ (1) και υπήρξε η τελευταία κατοικία εβραίων για αιώνες μέχρι τους νεκρούς εβραίους στρατιώτες στο αλβανικό μέτωπο και τα πρώτα θύματα του Ολοκαυτώματος. Προπολεμικά είχαν υπάρξει προσπάθειες απομάκρυνσης του εκ μέρους των Χριστιανών που είχαν αποβεί άκαρπες λόγω της σθεναρής αντίστασης των Εβραίων. Η Γερμανική Κατοχή όμως επέτρεψε την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων και έτσι ενώ οι Εβραίοι ήταν κλεισμένοι στα γκέτο, συνεργεία του Δήμου Θεσσαλονίκης μπήκαν για να αρχίσουν την καταστροφή. (2) (3) Μια συμβολική αρχή, γιατί όπως είναι εύκολα κατανοητό, το μέγεθος του νεκροταφείου ήταν τέτοιο, που ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί σε μερικούς μήνες, αν όχι χρόνια εν μέσω πολέμου. Οι πρώτες καταστροφές όμως έδωσαν το σήμα να αρχίσει το πλιάτσικο στα πολύτιμα οικοδομικά υλικά του νεκροταφείου – τα μάρμαρα και τα τούβλα των τάφων- αλλά και στους ίδιους τους νεκρούς, με το ψάρεμα κρανίων για την εξαγωγή των χρυσών δοντιών (4) ή των πτωμάτων για ιατρικά πειράματα (5). Εχουμε μιλήσει στο thess για τις χιλιάδες ταφόπλακες με τις οποίες είναι κτισμένη η Θεσσαλονίκη, αλλά ο Ναός του Αγίου Δημητρίου μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε για την συμμετοχή της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης.

    Ηδη από τον Ιανουάριο του 1943, την ώρα που οι Εβραίοι ήταν μαντρωμένοι σε γκέτο εντός της πόλης, το εκκλησιαστικό συμβούλιο των 40 Εκκλησιών ζήτησε τούβλα “εκ των κατεδαφιζόμενων Ισραηλιτικών Νεκροταφείων”. (6) Δεν υπήρξε η μόνη, αλλά υπήρξε η πλεον καταδικαστέα χρήση, μιας και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε από την πείνα, ούτε από την άγνοια για το μέγεθος της ιεροσυλίας. Συνέχισαν άλλες ενορίες, όπως της Αγίας Σοφίας, της Παναγίας Χαλκέων, του Γρηγορίου Παλαμά, του Αγίου Κωνσταντίνου, της Οσίας Ξένης, της Υπαπαντής, των Αγίων Πάντων, του Αγ.Γεωργίου στην Νεάπολη, του Αγίου Ελευθερίου του Ντεπώ, του Αγ.Θεράποντος στην κάτω Τούμπα, του Φιλύρου, του Νέου Ρυσίου, της Παναγίας στην Καλλιθέα, της Καλαμαριάς και της Πυλαίας. Μεταξύ των ενοριών είναι και αυτή του Αγίου Δημητρίου, όταν και τον Οκτώβριο του 1943 με το α/α 1189-18/10/43 έγγραφο της ζητάει την παρέμβαση της Μητρόπολης προς την υπηρεσία δημοσίων έργων της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας (και συνεπακόλουθα στους Γερμανούς που έλεγχαν τη διάθεση των υλικών) 500 ταφόπλακων και 20.000 πλίνθων. Το αίτημα εγκρίνεται μέσα σε 20 μέρες με το έγγραφο α/α 1310-15/11/43.

    Τα υλικά αυτά ήταν απαραίτητα γιατί η αναστήλωση του ναού, που ήταν ακόμα ημιτελής μιας και υπήρχαν ακόμα διαφωνίες για το αν έπρεπε να ακολουθηθεί το σχέδιο Ζάχου από την επιτροπή των Σωτηρίου/Ορλάνδου/Παρασκευόπουλου/Ξυγκόπουλου/Πελεκανίδη/Βασιλείου/Μαλάκη που τον είχε διαδεχθεί. (7)

    ‘Οταν επέστρεψαν είτε από τα βουνά που κατέφυγαν, μαζί με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, είτε από το Αουσβιτς, οι Εβραίοι αντιμετώπισαν μια τραγική κατάσταση. Τα σπίτια τους είχαν γίνει βόρα μεσεγγυούχων και αντιμετώπιζαν την εχθρότητα τόσο των Χριστιανών, όσο και των δημοσίων αρχών. (8) Το νεκροταφείο ήταν σαν ένας βομβαρδισμένος τόπος αλλά ακόμα διατηρούνταν πολλοί τάφοι. Αυτό φαίνεται από το απλό γεγονός οτι συνέχιζαν τις τυμβωρυχίες για τα χρυσά δόντια, όσο και από το γεγονός οτι ακόμα μέχρι το 1947 υπήρχαν προσπάθειες τερματισμού του βανδαλισμού με τοποθέτηση φρουρών. (9) Αλλωστε αποτελεί πεδίο έρευνας το πού έθαβαν οι Εβραίοι τους νεκρούς τους από την απελευθέρωση το ’44 μέχρι και την δημιουργία του Νέου Εβραικού Νεκροταφείου στην Σταυρούπολη – χαρακτηριστικά αναφέρω έγγραφο ενός Εβραίου προς την ΙΚΘ, τον Δεκέμβριο του ’45, με το οποίο αρνείται το διορισμό του σε επιτροπή προς εύρεση νέου νεκροταφείου. (10) Ακόμα και οι μεταπολεμικές φωτογραφίες της καταστροφής, μαρτυρούν για εκατοντάδες άθικτων τάφων όπως η παρακάτω.

    Saloniki, Greece, Two men in the ruined cemetery, 1945.
    Εβραίοι πάνω σε σωρό κατεστραμμένων ταφόπλακων το 1945. Πίσω τους φαίνονται – άθικτοι – παλαιότεροι τάφοι/πηγή: Γιαντ Βασέμ
    Saloniki, Greece, A building constructed with Jewish tombstones.


    Ο Αγ.Δημήτριος με ταφόπλακες. Διακρίνεται η διαφήμιση της Αίγλης/ πηγή: Γιαντ Βασέμ
    Αιτήματα χρήσης ταφόπλακων ως οικοδομικό υλικό κατέθεσαν τόσοι πολλοί δημόσιοι φορείς, που ουσιαστικά πρέπει να αναρωτηθούμε ποιός δεν συμμετείχε. Δημοσιευμένες αναφορές περιλαμβάνουν τον Δήμο που χρησιμοποιήσε ταφόπλακες για πεζοδρόμια μέχρι και την πλακόστρωση της λεωφ.Στρατού, την Μητρόπολη που αναφέραμε ήδη, το Πανεπιστήμιο (πρωτού καν μεταφερθεί στην νέα πανεπιστημιούπολη), την Ιωαννίδειο Σχολή για κατασκευή τουαλέτων κοκ. (2) Η περίπτωση του Ι.Ν.Αγίου Δημητρίου πρέπει να ήταν η πλέον εμβληματική, μιας και είναι η μόνη για την οποία σώζονται δημόσιες και επανελλειμένες προσπάθειες της ΙΚΘ για τον τερματισμό της λεηλασίας, όπως και αναφορές εβραίων ιστορικών, που κατά τ’άλλα δίσταζαν να μιλήσουν.


    Εβραϊκές ταφόπλακες στον Αγιο Δημήτριο/ πηγή: In Memoriam via https://abravanel.wordpress.com/2008/06/29/metropolite-anthimos-and-his-irrefutable-archives/
    Κομβικό σημείο αποτελούσε η άρνηση του εφόρου αρχαιοτήτων Πελεκανίδη να σταματήσει χρησιμοποιεί ταφόπλακες, ακόμα και 2 χρόνια μετά την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1946. Η απάντηση του στις εκκλήσεις της ΙΚΘ ήταν οτι το κράτος είχε απαλλοτροιώσει το νεκροταφείο και άρα τα οικοδομικά υλικά εντός του ήταν δικά του. Επίσης υποστήριζε οτι πολλές ταφόπλακες ήταν κλεμμένες χριστιανικές ταφόπλακες και επίσης οτι οι Χριστιανοί ξεθάβουν τους νεκρούς και άρα δεν υπάρχει πρόβλημα να συμβεί το ίδιο και με τους Εβραίους, αντιθέτως η χρήση των ταφοπλακων είναι για “ιερό” σκοπό. Αυτή η σύνοψη, μαζί με την περίπτωση της χρησιμοποίησης χριστιανικών ταφόπλακων για την πλακόστρωση της πλ.Συντάγματος επί δημαρχίας Γιατράκου στην Αθήνα, αποτελούν το κυρίως σώμα των απολογητών της καταστροφής του νεκροταφείου. (12) Αξίζει το κόπο να δούμε ένα προς ένα τα επιχειρήματα του:


    Καρτ Ποστάλ της εποχής, διακρίνονται οι στοίβες από τις ταφόπλακες/ πηγή: Fb group: Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης, Λυκίδης?
    Α. το νεκροταφείο, έκτασης περίπου 350 στρεμμάτων από την Παλαιά Φιλοσοφική μέχρι το Καυταντζόγλειο, ήταν ιδιοκτησία της Ισραηλιτικής Κοινότητας. Οι τίτλοι για περίπου 50 στρέμματα ήταν σύγχρονοι, ενώ για τα υπόλοιπα ήταν εθιμικώ δικαίω ιδιοκτησία της. (13) Αλλωστε και το ίδιο το κράτος δεν αμφισβητούσε την ιδιοκτησία, ενώ η νομική υπηρεσία του Δήμου μεσούσης του πολέμου θεώρησε οτι ο Δήμος δε μπορούσε να ζητήσει μερίδα γιατί ήταν ιδιωτική ιδιοκτησία. (2) Το νεκροταφείο ποτέ δεν απαλλοτροιώθηκε, απλώς μεταγράφηκε ως “εγκατελειφθέν εκ των ιδιοκτητών” (!) το 1943. Απόφαση που μεταπολεμικά προσβλήθηκε από την ΙΚΘ και έμεινε μετέωρη για δεκαετίες, μιας και το Δημόσιο δεν είχε ούτε τίτλους ιδιοκτησίας, ούτε να παρουσιάσει απόφαση απαλλοτροίωσης ή κάποια αποζημίωση.

    Β. Οι ίδιοι οι αρχαιολόγοι ομολογούν οτι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να προχωρήσουν σε ανασκαφές. Τα συνολικά ευρήματα τους (7), (14) ήταν 32 ταφόπλακες με λατινικές/ελληνικές επιγραφές, 12 επιτύμβιοι βωμοί, 3 τμήματα αγαλμάτων, ένα αέτωμα, 6 κομμάτια σαρκοφάγων με παραστάσεις και ένα βυζαντικό ανάγλυφο. Ας σημειωθεί οτι λόγω των περιορισμών της εβραϊκής θρησκείας τα αγάλματα και τα ανάγλυφα είναι αδύνατον να χρησιμοποιήθηκαν από Εβραίους και άρα έχουμε περίπου ένα ποσοστό 0,009% των εβραϊκών ταφόπλακων που ήταν χριστιανικές που χρησιμοποιήθηκαν από τους Εβραίους. Αξίζει να σημειωθεί οτι αυτό τις έκανε άξιες διάσωσης – σήμερα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο – αλλά όχι η ηλικία ή ιστορική αξία τους.

    Γ. Σύμφωνα με τον εβραϊκό θρησκευτικό νόμο τα νεκροταφεία είναι περισσότερο ιερά και από τις συναγωγές, δεν υπάρχει πιο ιερό σημείο. (15) Ο εβραϊκός νόμος απαγορεύει την μετακίνηση των νεκρών, όπως και την χρήση οποιουδήποτε υλικού από το νεκροταφείο για οποιαδήποτε χρήση – ούτε καν των λουλουδιών. Η ανασκαφή σε εβραϊκό νεκροταφείο, η χρήση ταφόπλακων/τούβλων ως οικοδομικών υλικών αποτελεί την ύψιστη ιεροσυλία που θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και σήμερα, το 2015, ο χώρος του Πανεπιστημίου σύμφωνα με ορισμένους ραβίνους θεωρείται ιερός, λόγω της παρουσίας οστών, και απαγορεύεται πχ η πρόσβαση Κοανίμ σε αυτόν.

    Δ. Σύμφωνα με την Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκεία η εκταφή των νεκρών επιτρέπεται και μάλιστα συνήθως στην τριετία ή πενταετία. (16) Σύμφωνα με τους κανονιμούς λειτουργίας των χριστιανικών νεκροταφείων οι δε ταφόπλακες μπορούν να παραδωθούν στην Διεύθυνση Οδοποίας μετά από σχετικό αίτημα και να χρησιμοποιηθούν. (12) Μπορεί να είναι, ανάλογα με την αισθητική του καθενός, κακόγουστο αλλά είναι νόμιμο και δεν απαιτεί βανδαλισμό τάφων. Αντίθετα η Εβραϊκή θρησκεία δεν επιτρέπει την εκταφή. Η χρήση εβραϊκών ταφοπλακων ως οικοδομικό υλικό υποδηλώνει ότι κάποιος ή κάποιοι τις έκλεψαν και για να το κάνουν βεβήλωσαν τάφους. Πρόκειται δηλαδή για τα ποινικά κολάσιμα αδικήματα της κλοπής και της προσβολής νεκρού.

    Επιπλέον αυτές οι πλάκες αποτελούν τις μόνες αποδείξεις ύπαρξης των οικογενειών που δολοφονήθηκαν στο Αουσβιτς και έσβησαν οριστικά. Δηλαδή αποτελούν απόδειξη τόσο ενός εγκλήματος ποινικού, θρησκευτικού και όσο και ιστορικού. Δεν είναι απλά εγκατελλειμένα υλικά σε δεύτερη χρήση αλλά αντικείμενα ιστορικής και συναισθηματικής αξίας που στο τέλος τέλος αποτελούν προϊόντα εγκλήματος.

    Σήμερα ο Αγιος Δημήτριος παραμένει μια εκκλησία που θεμελιώθηκε σε ένα έγκλημα, τόσο ποινικό, όσο και θρησκευτικό. Τα τούβλα και μερικές ταφόπλακες χρησιμοποιήθηκαν, αν και αρκετές ταφόπλακες επέζησαν γιατί προορίζονταν για την πλακόστρωση, που δεν πραγματοποιήθηκε λόγω αρχαιολογικών εργασιών. Ακόμα και σήμερα μερικές ταφόπλακες στο πάτωμα του Ναού εμφανίζουν μερικά εβραϊκά γράμματα, ενώ στο πάρκο επιζούν θραύσματα παρά την συμφωνία αφαίρεσης τους μεταξύ Μητρόπολης και Ισραηλιτικής Κοινότητας. Δε ξέρω το τι θα μπορούσε να γίνει – η αφαίρεση των ταφόπλακων/τούβλων είναι αδύνατη πλεον – αλλά αυτό που ξέρω είναι οτι ο Μπουτάρης έχει δίκιο όταν λέει οτι η ευθύνη δεν είναι συλλογική και ούτε μεταβιβάζεται, αλλά από την άλλη οι φορείς έχουν θεσμική συνέχεια και είναι φορείς μνήμης με συνέχεια στον χρόνο. Ξέρω επίσης οτι η ανάγκη ανάγνωσης των διαφορετικών πορειών μας είναι ακόμα στην αρχή και απαιτεί ένα ψυχικό σθένος γιατί αμφισβητεί τις βεβαιότητες πάνω στις οποίες έκτισαν οι Εβραίοι και Χριστιανοί την μεταπολεμική ζωή τους. Ειναι όμως απαραίτητο για να καθαρίσει το νέφος από ψιθύρους, ένοχες φήμες και για τους δυο και να μπορέσει η Θεσσαλονίκη να εγκαταλείψει τον 20ο αιώνα και να προχωρήσει τον 21ο.

    http://thess.gr/blog/4547

  72. Ο/Η א λέει:

    http://dragonerarossa.gr/2016/06/09/o%CE%B9-%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%80%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B1%CF%8B%CE%B3%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%AC%CF%84%CF%81/

    Oι κρυπτο-Εβραίοι του Ταϋγέτου
    του Πάτρικ Λη Φέρμορ

    dragonerarossateam

    «Καθώς προχωρούσαμε μέσα στα δροσερά δάση, μέχρις εκεί που αρχίζουν οι μεγάλες στροφές για τ’ ανέβασμα, επανέλαβα τις ερωτήσεις για τους κατοίκους της Αναβρυτής. «Ναι», είπε, ανοίγοντας το δρόμο του με κορναρίσματα ανάμεσα από ένα κοπάδι κατσίκια• τα στριμμένα τους κέρατα μας κύκλωσαν για λίγο σε μια λόχμη. «Όλοι λένε πως είναι Εβραίοι, μα κανείς δεν ξέρει γιατί ή από πού κατάγονται. Πολύ πιθανό νάναι μονάχα λόγια».

    Ήταν πολύ αινιγματικό. Ίσως και να είχε δίκιο. Κι όμως ο Ελληνικός κόσμος, μ’ όλες τις αφομοιώσεις, τις διασπορές του και τις οδύσσειες διακλαδώσεις του, είναι ένα ανεξάντλητο κουτί της Πανδώρας, γεμάτο από εκκεντρικότητες και εξαιρέσεις σε όλους τους πιθανούς κανόνες. Σκέφθηκα την αφθονία που υπάρχει από παράξενες κοινότητες: τους διασκορπισμένους Μπεκτατσήδες και τους Ρουφαγιάνους, τους Μεβλεβήδες δερβίσηδες του Πύργου των Ανέμων, του Λιάπηδες του Σουλίου, τους Πομάκους στη Ροδόπη, τους Σλαβόφωνους στη βόρεια Μακεδονία, τους Κιζιλμπάσηδες κοντά στο Κέχρο, τους Πυροβάτες της Μαυρολεύκης, τους Λαζούς των Ποντιακών ακτών, τους Λινοβάμβακους – κρυπτο-Χριστιανοί Μουσουλμάνοι της Κύπρου – τους Donmeh- κρυπτο-Εβραίοι Μουσουλμάνοι της Θεσσαλονίκης και της Σμύρνης – τους Κουτσόβλαχους της Σαμαρίνας και του Μετσόβου, τους Τσάμηδες της Θεσπρωτίας, τους σκορπισμένους Σουλιώτες της Ρούμελης και της Επτανήσου, τους Αρβανίτες της Αργολίδας και της Αττικής, τους Κραβαρίτες ζητιάνους της Αιτωλίας, τους περιπλανώμενους τσαρλατάνους της Ευρυτανίας, τους φαλλοφόρους Μπουρανιώτες του Τυρνάβου, τους Τρωγλοδύτες της Καππαδοκίας, τους Τσάκωνες του Αργολικού κόλπου, τους Αγιασσιώτες της Λέσβου, τους Καθολικούς Φραγκολεβαντίνους των Κυκλάδων, τους Τουρκόφωνους Χριστιανούς της Καραμανίας, τους βαφείς της Όσσας, τους Μάγκες του Πειραιά, τους Ενετούς Ευγενείς του Ιονίου, τους Παλαιοημερολογίτες της Κερατέας, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά της Θάσου, τους Νομάδες Σαρακατσάνους του Βορρά, τους Τούρκους της Θράκης, τους Θεσσαλονικείς Σεφαρντίμ, τους σφουγγαράδες της Καλύμνου και των υφάλων της Καραϊβικής

  73. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://skalalakonias.wordpress.com/2016/06/25/oievraioitislakedemonias/

    Φάκελος Λακωνική Ιστορία #06 «Οι Εβραίοι της Λακεδαιμονίας»

    yorona

    .Εισαγωγικό σημείωμα της ομάδας μελέτης

    Η ομάδα μελέτης της ιστορίας της Λακωνίας έχει την χαρά να παρουσιάζει σήμερα τρία κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδος «ΧΡΟΝΙΚΑ» αριθμός φύλου 225, που κυκλοφόρησε τον Γενάρη/Φλεβάρη του 2010. Τα τρία αυτά κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στο τεύχος κρίναμε ότι είναι σημαντικά για την έρευνα μας και αυτό γιατί είναι από τα λίγα που έχουμε στο αρχείο μας σχετικά με την Εβραϊκή παρουσία στην Λακωνία. Ωστόσο και γενικότερα οι πηγές για το ζήτημα αυτό δεν είναι πάρα πολλές, γιαυτό οι ελάχιστες που υπάρχουν ύστερα από κοπιαστική έρευνα λίγων ιστορικών είναι ιδιαίτερα πολύτιμες.

    Πρόκειται για τα κείμενα «Τι απέγιναν οι Εβραίοι της Λακεδαιμονίας» του κ. Δημήτρη Σαραντάκου, μια συνοπτική εξιστόρηση με ενδιαφέροντα στοιχεία που αποδεικνύουν την Εβραϊκή παρουσία στην περιοχή, καθώς και για τον ρόλο του προστάτη «οσίου» της Σπάρτης Νίκωνα. Το δεύτερο κείμενο με τίτλο «Όταν οι Ιουδαίοι γνώρισαν τους Λακεδαιμόνιους» του Καθηγητή Πέτρου Θέμελη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ το 2005, και πραγματεύεται την σχέση του πληθυσμού με το Εβραϊκό θρησκευτικό στοιχείο. Τέλος το αναλυτικό μελέτημα του Καθηγητή Αλέξη Γ.Κ. Σαββίδη για την παρουσία Εβραίων στην Σπάρτη στα τέλη του 10ου μ.Χ. αιώνα.

    Όπως έχουμε υπογραμμίσει και σε προηγούμενα εισαγωγικά σημειώματα, για μας η μελέτη της ιστορίας σε βάθος μπορεί να παίξει έναν αποφασιστικό ρόλο στην απόκρουση και απογύμνωση των επιχειρημάτων της ελληνικής ιδεολογικής αφήγησης του σύγχρονου καπιταλιστικού κράτους, και των μύθων του περί συνέχισης της ελληνικής φυλής από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Βέβαια στόχος μας δεν είναι μόνο αυτός. Θεωρούμε ότι η φώτιση πλευρών της ιστορίας μπορεί επίσης να συμβάλει στην παραπέρα ανάγνωση και ανάπτυξη της κριτικής σκέψης που τόσο ανάγκη έχουμε σήμερα. Μια διαλεκτική επαναπροσέγγιση της ιστορίας και κατανόησης των παραγόντων που οδήγησαν στην κατασκευή των εθνικών ταυτοτήτων που έφερε η Γαλλική επανάσταση και ο διαφωτισμός. Αλλά και τις ταξικές και άλλες συγκρούσεις της εποχής εκείνης, τα πογκρόμ και τις σφαγές που κρύβει καλά η κυρίαρχη εθνική αφήγηση. Η μελέτη της ιστορίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας σύγχρονης κομμουνιστικής πολιτικής, και αυτό γιατί βοηθάει την ανατρεπτική και ανταγωνιστική κίνηση για να περάσουμε στην πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας. Την σημερινή μας δημοσίευση επιμελήθηκαν 2 άτομα της ομάδας μελέτης και την αφιερώνουμε σε όλους όσους στην Λακωνία μας ζητούσαν αποδείξεις και στοιχεία, για το αν ζούσαν Εβραϊκές κοινότητες στην περιοχή. Ειδικά το κείμενο του κ. Σαραντάκου που αναφέρει για τα σλαβικά φύλα όπως αυτό τον Μηλλιγγών, το χρονικό της Μονεμβασίας (που θα γράψουμε αναλυτικά στο μέλλον) , το αφιερώνουμε σε όσους/ες βγάζουν πύρινους λόγους σε καφενεία της περιοχής για το ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Σπαρτιατών. Και εδώ δεν εννοούμε μόνο τους οργανωμένους φασίστες, αλλά και άτομα από άλλους πολιτικούς χώρους που δεν θα κατονομάσουμε. Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το ΧΡΟΝΙΚΑ αριθ. φύλου 225. εδώ Τελειώνοντας αυτό το εισαγωγικό σημείωμα πρέπει να πούμε ότι οι υπογραμμίσεις με μαύρους χαρακτήρες είναι δικές μας.

    Η ομάδα μελέτης 25 Ιουνίου 2016

    2. Οι Εβραίοι της Λακεδαιμονίας

    Το θέμα των Εβραίων στη Λακεδαιμονία, η ύπαρξη Ισραηλιτικής Κοινότητας ήδη από την π.Χ. εποχή, έχει απασχολήσει τους ιστορικούς που το εξέτασαν από διάφορες πλευρές. Στο
    παρόν περιοδικό έχουν δημοσιευθεί σχετικά άρθρα στα τεύχη 24/σελ. 8, 66/4, 90/14 και 99/15.

    Σήμερα παρουσιάζουμε μία συγκεντρωτική παρουσίαση-αφιέρωμα με τη δημοσίευση συνοπτικής εξιστόρησης από τον κ. Δ. Σαραντάκο, κείμενο για συνεργασία του βασιλέα της
    Σπάρτης Αρέα με τον αρχιερέα των Ιουδαίων Οινία Α ́ από τον Καθηγητή κ. Π. Θέμελη και αναλυτικό μελέτημα του Καθηγητή Αλέξη Γ.Κ. Σαββίδη για την παρουσία Εβραίων στην Σπάρτη στα τέλη του 10ου μ.Χ. αιώνα.

    Τι απέγιναν οι Εβραίοι της Λακεδαιμονίας;

    Του Δημήτρη Σαραντάκου

    Λακεδαιμονία ονομαζόταν κατά την ύστερη Αρχαιότητα και τον πρώιμο Μεσαίωνα (από τον 5 ο ως τον 11 ο αιώνα), η Σπάρτη. Το αρχαίο όνομά της είχε περιπέσει σε αχρηστία γιατί δεν ήταν συμπαθές στους Ρωμαίους. Εξακολουθούσε πάντως για μερικούς αιώνες να παραμένει σημαντική πόλη, πριν παρακμάσει κι αυτή και ο πληθυσμός της σκαρφαλώσει στον γειτονικό λόφο «του Μυζηθρά», που έγινε ο Μυστράς των Δεσποτών του Μορέως και της Τουρκοκρατίας. Στη Λακεδαιμονία λοιπόν υπήρχε σημαντική ισραηλιτική παροικία, συγκροτημένη σε κοινότητα,
    που συντηρούσε επιβλητική συναγωγή. Για το πότε ήρθανε στη Λακωνία Εβραίοι δεν είναι εξακριβωμέ νο ιστορικά. Υπάρχει μια μαρτυρία, που την καταγράφει ο Ιώσηπος, σύμφωνα με την οποία ο βασιλιάς της Σπάρτης Άρειος, αναζητώντας συμμάχους και υποστηρικτές στην αναμέτρησή του με τους Μακεδόνες, έστειλε επιστολή στον Αρχιερέα Ονία τον Γ’, μνημονεύοντας τις πανάρχαιες σχέσεις μεταξύ Σπαρτιατών και Εβραίων, που ξεκινούσαν από την κοινή καταγωγή τους από την εποχή του Αβραάμ.

    Η πληροφορία αυτή όμως δεν διασταυρώνεται από καμιάν άλλη πηγή. Επί πλέον δεν υπήρξε βασιλιάς της Σπάρτης με το όνομα Άρειος, αλλά δύο με το όνομα Αρεύς, ο Αρεύς Α ́ (309-265 π.Χ.) και ο Αρεύς Β ́ που πέθανε όταν ήταν ακόμη παιδί το 255.Προφανώς ο Ιώσηπος (ασχέτως από την παραλλαγή του ονόματος, που συνήθιζε), εννοεί τον πρώτον,που ήταν όμως σύγχρονος με τον αρχιερέα Ονία τον Α ́, παππού του Ονία του Γ ́.Την παρουσία πάντως Εβραίων στην Σπάρτη-Λακεδαιμονία (όπως άλλωστε και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας), την επιβεβαιώνουν τόσο ιστορικές πηγές όσο και αρχαιολογικά ευρήματα.Τον 8 ον αιώνα, Άραβες από τη Βόρεια Αφρική, που έκαναν συνεχείς επιδρομές στα παράκτια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατάκτησαν την Κρήτη, που την κράτησαν για 138 χρόνια (823-961). Μολονότι ήταν ανεκτικοί απέναντι στις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες (ιουδαϊσμό και χριστιανισμό), αφού αναφέρεται πως, στο διάστημα της αραβικής κατοχής, έγιναν ως και Σύνοδοι (χριστιανών) ιεραρχών της Κρήτης, ένα μέρος του πληθυσμού φαίνεται πως μεταστράφηκε (με εξαναγκασμό ή όχι) στο Ισλάμ.

    Όταν επί Νικηφόρου Φωκά οι Βυζαντινοί ανέκτησαν τη μεγαλόνησο, δεν έδειξαν την ίδια με τους Άραβες ανοχή και όσοι εξισλαμισθέντες επέζησαν από τις πολεμικές επιχειρήσεις, ξανάγιναν


    Εβραϊκός τάφος στο Μυστρά. Ταφόπλακα
    του Αβραάμ Τωβίλ, ο οποίος έζησε μαζί με την οικογένειά του στο λεγόμενο «Εβραιομαχαλά» του Μυστρά.

    με τη βία χριστιανοί. Στον επανεκχριστιανισμό αυτών των Κρητών, πρωτοστάτησε ένας καλόγερος από την Παφλαγονία, ο Νίκων ο επονομαζόμενος «Μετανοείτε». Μετά την ανάκτηση της Κρήτης ο Νίκων ήρθε στη Λακεδαιμονία, όπου ίδρυσε μοναστήρι και εγκαταστάθηκε εκεί ως το τέλος της ζωής του (998). Την εποχή εκείνη στις γειτονικές με τη Λακεδαιμονία περιοχές και κυρίως στη χερσόνησο του Ταϋγέτου, στη Μάνη, επιβίωναν σε σημαντικό ποσοστό Εθνικοί, οπαδοί δηλαδή της αρχαίας θρησκείας, καθώς και οι, μη εκχριστιανισμένοι ακόμη, Σλάβοι της φυλής των Μηλιγγών. Υπήρχαν βεβαίως και Χριστιανοί, όπως μαρτυρούν, οι πολυάριθμοι παλαιοχριστιανικοί ναοί που βρέθηκαν σ ́ολόκληρη τη Μάνη. Τόσο οι Έλληνες (Εθνικοί και Χριστιανοί) όσο και οι Σλάβοι, συμβίωναν ειρηνικά με την εποπτεία του ειδικού «Εφόρου των εθνικών γαιών και δουκός των Εθνικών» που λογοδοτούσε απευθείας στον Αυτοκράτορα, στην Πόλη και ο οποίος την εποχή εκείνη ονομαζόταν Αντίοχος. Οι Σλάβοι, μετά την αποτυχία τους να κυριαρχήσουν στην Πελοπόννησο (783), άρχισαν να ενσωματώνονται στον πληθυσμό της, βαθμιαία να εκχριστιανίζονται και εν συνεχεία να εξελληνίζονται. Μετά τον 14 αιώνα δεν αναφέρονται κοινότητες Σλάβων. Απέμειναν μόνο τα άφθονα σλαβικά τοπωνύμια (95 μόνο στη Μάνη) και πολλά γλωσσικά δάνεια στις τοπικές διολέκτους.Ο Νίκων ο Μετανοείτε επηρεασμένος ακόμη από την ατμόσφαιρα της ανάκτησης της Κρήτης, αποφάσισε να επιταχύνει τον εκχριστιανισμό τόσο των Ελλήνων Εθνικών όσο και των Σλάβων Μηλιγγών και με την ευκαιρία στράφηκε και κατά των Εβραίων της Λακεδαιμονίας. Κατάργησε την κοινότητά τους, κατεδάφισε τη συναγωγή τους και τελικά τουςέ διωξε από την πόλη. Οι περισσότεροι Εβραίοι κατέφυγαν τότε στον Ταΰγετο (αρχικά στην ανατολική του πλευρά και αργότερα σ ́ όλόκληρη τη Μάνη),όπου, αφενός μεν δεν έφτανε το χέρι της εξουσίας του Νίκωνα, αφετέρου δε η ειρηνική συμβίωση πληθυσμών εποχή εκείνη , αποτελούσε ευνοϊκόν παράγοντα για τη διαμονή τους εκεί.Για την μετοικεσία των Εβραίων της Λακεδαιμονίας στη Μάνη και την μετέπειτα τύχη τους, ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν. Η νότια Ελλάδα γενικά δεν συγκέντρωνε την προσοχή των βυζαντινών καθώς ήταν μακριά από τα οικονομικά κέντρα και τους εμπορικούς δρόμους της Αυτοκρατορίας. Σε χρονικό της Μονής του Ντέγκουλου αναφέρεται πως τον 13 ο αιώνα η οικογένεια Πουλαντζά της Τσίμοβας (Αρεόπολης) ήταν ισραηλιτικού θρησκεύματος ενώ υπήρχε στην Τρύπη ερειπωμένο κτίριο με εβραϊκές επιγραφές, οι οποίες καταστράφηκαν επί δικτατορίας της 4 ης Αυγούστου.

    Υπάρχει όμως μία μαρτυρία, την αξία της οποίας πρέπει να εκτιμήσουν ειδικοί ερευνητές: τα προσωπικά ονόματα των Μανιατών. Όπως είναι γνωστό σε κάθε τόπο προτιμούνται ορισμένα προσωπικά ονόματα, εξ ου και η παροιμία «όπου Χιώτης, Παντελής κι όπου Συμιακός, Νικήτας». Στη Λέσβο για παράδειγμα συχνότατο είναι το όνομα Στρατής, στην Κρήτη ο Μανόλης κ.ο.κ. Έτσι τα πιο συνηθισμένα μανιάτικα προσωπικά ονόματα είναι Ηλίας, Γρηγόρης, Μιχάλης και Δημήτρης, που φυσικά ανήκουν όλα στο χριστιανικό εορτολόγιο. Υπάρχουν όμως και κάποια ονόματα εκτός χριστιανικού εορτολογίου, όπως Δικαίος, Βρεττός ή Καλαπόθος. Τέλος υπάρχουν πολλά εβραϊκής προέλευσης προσωπικά ονόματα, όπως Σαμπάτης (Σαμπεθάι), Αβράμης (Αβραάμ), Δάβος (Δαβίδ), Αρώνης (Ααρών), Λεβής (Λεβύ) καθώς και Μπενιζέλος (Μπεν Ζελόν), ίσως και Αλαφούζος. Φυσικά πολλά από τα προαναφερθέντα ονόματα δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως προσωπικά, έχουν όμως επιβιώσει σε επώνυμα, όπως Βρεττάκος, Καλαποθάκος, Αβραμάκος, Δαβάκης, Λεβέας κ. ά. Από το Μπενιζέλος εξ άλλου και συγκεκριμένα από τον Μπενιζέλο Κρεβατά, έχουμε το επώνυμο Βενιζέλος. Θα άξιζε λοιπόν τον κόπο να γίνει σχετική έρευνα, λαογραφικού, ιστορικού και γλωσσολογικού χαρακτήρα.

    Βιβλιογραφία:

    Πηγές:

    – Φλάβιου Ιωσήπου: Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Κάκτος) βιβλίο ΙΒ ́σ.211-212
    – Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου: Περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας Διαθήκη Νίκωνος, Νέος Ελληνομνήμων τεύχος 3/1906

    Γενικά έργα:

    – Κ. Παπαρρηγοπούλου: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (Ελευθερουδάκης) τόμος Δ ́ σ.95-97, 299

    – Συλλογικό Έργο: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (Ελληνική Εκδοτική) τόμος Η ́ σ.39, 109, 331

    Ειδικά έργα και δημοσιεύσεις:

    – Φαίδων Μαλιγκούδης: Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα (Βάνιας) σ. 55, 60
    – W.G. Forrest: A history of Sparta (Hutchinson University Library).
    – Λεία Ελισάβετ Μπαλόγλου – Νικόλαος Νίντος: «Τζίμοβα – Αρεόπολη» Τεχνικά Χρονικά τ.10-12/87, σ.15

    [Ο Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Μυτιλήνη από πατέρα Μανιάτη. Σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει σατιρικό περιοδικό και ασχολείται
    με το γράψιμο. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει ένδεκα βιβλία του].

  74. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://skalalakonias.wordpress.com/2016/06/25/oievraioitislakedemonias/

    Όταν οι Ιουδαίοι γνώρισαν τους Λακεδαιμόνιους
    Του Καθηγητή Πέτρου Θέμελη

    Είναι δυνατόν να υπήρχε αδελφική σχέση ανάμεσα στους Σπαρτιάτες και τους Ιουδαίους; Κι όμως, ο ίδιος ο Βασιλιάς τns Σπάρτης, Αρέας (309 – 264 π.Χ.), σε επιστολή προς τον μέγιστον αρχιερέα των Ιουδαίων Οινία Α’, ανακοινώνει πως σε «ιερό κείμενο» βρέθηκε γραμμένο ότι «από την ίδια γενιά κατάγονται Ιουδαίοι και Λακεδαιμόνιοι, κατευθείαν από τον Αβραάμ». Ο Αρέας τονίζει στην ίδια επιστολή: «Εφόσον είμαστε αδέλφια, δίκαιο είναι να νεμόμαστε εμείς τα δικά σας, και τα δικά μας να τα έχουμε κοινά με σας». Εφεύρημα του Αρέα, θα μου πείτε, η δήθεν κοινή καταγωγή Ιουδαίων και Σπαρτιατών, για να εξασφαλίσει συμμαχία. Δεν ζητά εντούτοις πολεμική βοήθεια, αλλά προτείνει κοινοκτημοσύνη στα αγαθά. Απίστευτο για τα δεδομένα της εποχής! Στην Παλαιά Διαθήκη, πάντως, παρατίθεται η απερίφραστη εκ μέρους των Ιουδαίων αποδοχή τns πρότασης: «η ύπαρξις (τα υπάρχοντα) υμών ημίν έσται, και τα ημών υμίν» (Μακκαβαίων Α’, κεφ. 12, 22). Η υπόθεση έχει και συνέχεια. Το 168 π.Χ., επί Αντιόχου Δ’ (175 -163 π.Χ.), ο μέγιστος αρχιερέας των Ιουδαίων, Ιάσων, εξόριστος από τα Ιεροσόλυμα, καταφεύγει στην «αδελφή-πόλη» Σπάρτη (Μακκ. Β’, κεφ. 5, 9). Το 145 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι έχουν κατακτήσει την Ελλάδα, ο μέγιστος αρχιερέας των Ιουδαίων, Ιωνάθαν, στέλνει πρεσβεία στη Ρώμη για ανανέωση τns φιλίας και τnς συμμαχίας τους. Ταυτόχρονα, στέλνει επιστολή στους Σπαρτιάτες, που αρχίζει ως εξής:«Ιωνάθαν αρχιερέας και η γερουσία του έθνους και οι ιερείς και ο λοιπός δήμος των Ιουδαίων, Σπαρτιάταις τοις αδελφοίς χαίρειν». Στη συνέχεια υπενθυμίζει στους Σπαρτιάτες την παλαιά επιστολή του Αρέα και τους δεσμούς φιλίας των δύο λαών – με βάση τα «ιερά βιβλία» – και τονίζει ότι οι Ιουδαίοι δεν παραλείπουν να μνημονεύουν τους Σπαρτιάτες στις γιορτές, τις καθημερινές θυσίες και τις προσευχές τους. Οι ίδιοι- αναφέρει – έχουν δοκιμάσει πολλές πικρίες και ταλαιπωρίες από πολέμους, αλλά δεν θέλησαν ποτέ να ενοχλήσουν τους φίλους και συμμάχους, γιατί έχουν «την εξ ουρανού βοήθειαν» (Ιώσηπος, Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, 13, 163-166. Μακκαβαίων Α’, 12, 2 – 23). Είναι προφανές ότι η παράδοση και η πίστη για κοινή εξ Αβραάμ καταγωγή Σπαρτιατών και Ιουδαίων υπήρχε παλαιόθεν. δεν ήταν ευκαιριακό εφεύρημα του Αρέα. Το «ιερό Βιβλίο» των Σπαρτιατών, που διέσωζε αυτήν την παράδοση, δεν υπάρχει δυστυχώς. Ο Ηρόδοτος πάντως (4, 147 -149) μαρτυρεί ότι ο Λάκων Θήρας καταγόταν απευθείας από τον Φοίνικα Κάδμο γι’ αυτό και οι πρώτοι Φοίνικες κάτοικοι του ομώνυμου νησιού (Θήρα – αποικία Σπαρτιατών) τον δέχθηκαν ασμένως και τον λάτρεψαν ως ήρωα – οικιστή. Στο γνωστό «ιερό βιβλίο» των Ιουδαίων, την Παλαιά Διαθήκη, ο Κεδμά (Κάδμος;) είναι ένας από τους δώδεκα γιους του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ (Γένεσις, κεφ. 21, 15).

    [Ο κ. Πέτρος Θεμέλης είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας – Το παραπάνω σημείωμα δημοσιεύτηκε στα «Νέα», 15.9.2005].

    Ο Λάκων Ιωάννης Άρατος και οι Ιουδαίοι της Σπάρτης
    στα τέλη του 10ου μ.Χ. αιώνα

    Του Καθηγητή Αλέξη Γ. Κ. Σαββίδη

    Η δυνατότητα αλλά και η ικανότητα προσαρμογής των ιουδαϊκών πληθυσμών στο Βυζάντιο σ’ όλες τις ιστο­ρικές περιόδους της μεσαιωνικής Ελληνικής Αυτοκρα­τορίας είναι σε γενικές γραμμές αρκετά γνωστές και έ­χουν μελετηθεί συστηματικά, ιδιαίτερα στη διάρκεια της τελευταίας πεντηκονταετίας. Οι παλαιές εργασίες του Jo­shua Starr ανάμεσα στα 1939-1949, καθώς και η πολύτιμη συμβολή του Zvi Ankori για τους Καραΐτες στο Βυζάντιο, το 1959, έχουν συμπληρωθεί μέσα στις τελευταίες δεκαε­τίες από τεκμηριωμένα συγγράμματα των Andrew Sharf, Steven Bowman και David Jacoby, που καλύπτουν το πρόβλημα των βυζαντινοϊουδαϊκών σχέσεων από τον 6ο αιώνα ως το τέλος του Βυζαντίου. Επίσης, η προγενέστε­ρη περίοδος (υστερορωμαϊκή για άλλους, πρωτοβυζαντινή για μας) καλύπτεται σε αρκετά σημαντικό αριθμό με­λετών για τις τύχες των Ιουδαίων στην Ύστερη Ρωμαϊ­κή/Πρώιμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. (1)
    Ακόμη, πρέπει να πούμε εδώ, ότι ποικίλες πτυχές της ιουδαϊκής παρουσίας στο Βυζάντιο, αλλά και στην εποχή της τουρκικής κυριαρχίας στον ελλαδικό χώρο, έχουν αρχίσει να μελετώνται συστηματικά και στην Ελλάδα, αν κρίνουμε από το συνέδριο ιστορίας-αρχαιολογίας με τίτλο «Η εβραϊκή παρουσία στον ελλαδικό χώρο, 4ος-19ος αιώνας», (2) το οποίο πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1993, και του οποίου τα πρακτικά εκδόθηκαν πρόσφατα (2008).

    Γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές τις σκληρές και συνε­χείς διώξεις, με ελάχιστα διαστήματα κάποιας ύφεσης και ανοχής εκ μέρους του κράτους, που υπέστησαν oι Ιουδαίοι στα πλαίσια της πολιτικής πολλών Βυζαντινών αυτοκρατόρων – κυρίως των Ιουστινιανού Α’ (527-565), Ηρακλείου Α’ (610-641), Λέοντα Γ’ Ίσαύρου (717-741), Βασιλείου Α’ του Μακεδόνα (867-886) και Ρωμανού Α’ Λακαπηνού (920-944). Οι διώξεις αυτές συγκεκριμενοποιήθηκαν με διάφορα έκτακτα μέτρα, όπως λ.χ. ο εκχριστιανισμός με το υποχρεωτικό βάπτισμα, αλλά, πολύ πιο συγκεκριμένα, με ποικίλες νομοθετικές ρυθμίσεις, τις ο­ποίες ερευνούν οι μελετητές του βυζαντινού δικαίου. Πα­ράλληλα, ένας μεγάλος αριθμός βυζαντινών κειμένων, γραμμένων κυρίως από εκκλησιαστικούς λογίους και α­πολογητές του χριστιανικού δόγματος, δίνει ανάγλυφα το μέγεθος της πολεμικής κατά του Ιουδαϊσμού στο Βυ­ζάντιο. Όπως καταδεικνύει η μελέτη διαφόρων βυζαντινών ι­στοριογραφικών πηγών, υπήρξαν κατά καιρούς διάφοροι επώνυμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, οι οποίοι ανελάμ­βαναν, με ιδιαίτερο μάλιστα ζήλο, την τήρηση των μέ­τρων κατά των Ιουδαϊκών παροικιών της βυζαντινής επι­κρατείας. Για το λόγο αυτόν ιδιαίτερη σημασία έχει, νο­μίζουμε, το θέμα της ανακοίνωσής μας αυτής, αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σαφώς αντίθετη περίπτωση ως προς τον κανόνα – συγκεκριμένα με τη δράση του Βυζαν­τινού άρχοντα της Λακωνίας, του ευγενή Ιωάννη Άρατου (περ. 930 – περ. 986/987) της «Λακεδαίμονος» (όπως ονομαζόταν η αρχαία Σπάρτη στις μεσαιωνικές πηγές). Ο Άρατος προσπάθησε, στη διάρκεια της προτελευ­ταίας δεκαετίας του 10ου αιώνα, να υπερασπιστεί, όπως δείχνουν οι σχετικές μαρτυρίες, τους Ιουδαίους της πε­ριοχής του (3) ενάντια στις διώξεις που είχε κηρύξει εναν­τίον τους ο ένθερμος ιεραπόστολος ζηλωτής, ο μικρασια­τικής καταγωγής (από τον Πόντο) όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε» (περ. 925/930 – περ. 998 ή 1005), (4) σύγχρονος του Άρατου, στα πλαίσια της προσπάθειάς του να εδραιώσει το Χριστιανισμό στη Λακωνική, ιδιαίτερα στις περιοχές που είχαν πληγεί από τις επιδρομές Μουσουλμάνων πειρατών. (5) Ο Νίκων κατόρθωσε να οδηγήσει τους Ιουδαίους κα­τοίκους της Σπάρτης έξω από την πόλη στα πλαίσια μιας «αληθινής σταυροφορίας», για να θυμηθούμε μια χαρα­κτηριστική φράση του Γεράσιμου Καψάλη. (6) Ο λόγος; Οι Ιουδαίοι αυτοί είχαν θεωρηθεί από τον όσιο υπεύθυ­νοι της καταστροφικής λοιμικής νόσου που μάστιζε την πόλη, καθώς παραδίδουν οι δύο διασκευές του «Βίου» του οσίου Νίκωνος, (7) μιας σημαντικής, αλλά πάντως όχι πάν­τα αξιόπιστης πηγής, (8) της όποιας η συγγραφή χρονολο­γείται αφενός μεν στα μέσα περίπου του 12ου αιώνα (ά­ποψη, μεταξύ άλλων,των Δ. Ζακυθηνού, Ι. Καραγιαννόπουλου, G. Weiss και Οδ. Λαμψίδη, ο οποίος έχει δώσει την συνθετικότερη μέχρι σήμερα παρουσίαση των δύο διασκευών, με ενδελεχή φιλολογικό και ιστορικό σχολιασμό (9) και αφετέρου στα μέσα περίπου του 11ου αιώνα (άποψη των R. Jenkins – C. Mango, που πρόσφατα αναβιώθηκε από το νέο εκδότη και μεταφραστή του «Βίου» στα αγγλικά, Denis Sullivan, ενώ επίσης έγινε αποδεκτή στο «Λεξικό του Βυζαντίου της Οξφόρδης»). (10)

    Η ρήξη αυτή ανάμεσα στον όσιο Νίκωνα και τον Ιωάννη Άρατο, ο οποίος περιλούζεται με βαρείς χαρα­κτηρισμούς στον «Βίο Νίκωνος», πιστεύουμε ότι χρονο­λογικά πρέπει να τοποθετηθεί μετά την οριστική εγκα­τάσταση του δραστήριου ιεραπόστολου στη Λακωνική, σε κάποιο ακαθόριστο διάστημα ανάμεσα στο 970 και 980 – πιθανόν από το 975 και εξής κατά τον Λαμψίδη (11) – και, βέβαια, πριν το θάνατο του Άρατου. «Αν δεχθούμε, έστω, το 997/998 ως πιθανό έτος θανάτου του οσίου, τότε η εκδοχή αυτή αποτελεί βέβαια terminus ante quem για το θάνατο του Άρατου, που εμείς τον χρονολογούμε στο 986/987. (12) Άρα, τα γεγονότα που μας απασχολούν εδώ, θα μπο­ρούσαν υποθετικά να χρονολογηθούν στην περίοδο ανά­μεσα στο 975 και στο 986/987. Πρόσφατα ο D. Jacoby χρονολόγησε την αποπομπή αυτή των Ιουδαίων της Σπάρτης στο 985, χρονολογία την οποία είχε υιοθετήσει πριν από 55 χρόνια ο J. Starr. (13 Τελικά, παρά την αντίδραση του Άρατου, που δεν απο­κλείεται πάντως να είχε κάποια υποστήριξη από το τοπι­κό στοιχείο στις ενέργειές του, (14) οι προσπάθειες του Νίκωνα έμελλαν να καρποφορήσουν σε δύο φάσεις, πρώτα όταν κατόρθωσε να εξαποστείλει τους Ιουδαίους από τη Σπάρτη, για να γλυτώσει η πόλη από το λοιμό -κάτι που έγινε ακαριαία, όπως μαρτυρεί ο «Βίος» του ο­σίου – και κατόπιν όταν ματαίωσε τις ενέργειες του Άρατου να ξαναφέρει κάποιον (ίσως και ορισμένους άλλους από αυτούς) πίσω στην πόλη, γεγονός που, κατά το «Βίο», συνδυάστηκε με την ξαφνική ασθένεια και το θά­νατο του «ασεβούς» Άρατου, καθώς και τον ηθικό «θρίαμβο» του οσίου,ο οποίος είχε προβλέψει το άσχη­μο τέλος του άρχοντα και τον είχε μάλιστα προειδοποιή­σει σχετικά. (15) Έτσι, καθώς φαίνεται, τουλάχιστον προ­σωρινά επήλθε τέλος στον συγχρωτισμό Χριστιανών και Ιουδαίων στην πόλη της Λακεδαίμονος, χωρίς όμως αυ­τό να σημαίνει ολοσχερή απουσία της ιουδαϊκής κοινό­τητας στο λακωνικό χώρο, ιδιαίτερα στους επόμενους αιώνες, όπως θα δούμε παρακάτω.

    Σε ανακοίνωσή του για τα ιστορικοκοινωνικά δεδομέ­να σε βίους Πελοποννησίων αγίων της μεσοβυζαντινής περιόδου, ο Παύλος Νιαβής, από το βήμα του σχετικού συνεδρίου του 1993, συνήγαγε ότι «η Σπάρτη του τέλους του 10ου αιώνα υπήρξε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ του χρι­στιανικού και του εβραϊκού στοιχείου της», ιδιαίτερα αν κανείς συναξιολογήσει και συνερμηνεύσει την ύπαρξη τριών δεδομένων: «της εκτόπισης των Ιουδαίων έξω της Σπάρτης, της σπουδής του οσίου Νίκωνος να χτίσει…ναό (16) και της αντίδρασης του Ιωάννη Άρατου». (17) Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε ο συνάδελφος, αν και ο ίδιος σωστά παραδέχτηκε πως στην ουσία δεν έχουμε συγκε­κριμένα στοιχεία ούτε ως προς την πραγματική ισχύ και επιρροή της ιουδαϊκής κοινότητας της Σπάρτης, αλλά ούτε και για το αν ο Νίκων πολέμησε ανοικτά τους Ιουδαίους, (18) εννοώντας προφανώς ότι δεν υπάρχουν άλλες παράλληλες πηγές για να τεκμηριώσουν τις πληροφορίες του «Βίου» του Νίκωνος σχετικά με τα γεγονότα. Αλλά, εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: στην α­πουσία παράλληλων πηγών, αφού, εάν υιοθετήσουμε τα στοιχεία που παρέχει ο «Βίος» αυτά καθαυτά, τότε και αρκετά ισχυρή Ιουδαϊκή κοινότητα φαίνεται να υπήρχε στη Λακωνική, αλλά και επίπονο αγώνα φαίνεται ότι δι­εξήγαγε ο όσιος εναντίον της. Μας φαίνεται, μάλιστα, ότι οι δύο ξεχωριστές φάσεις του αγώνα αυτού θα πρέπει να έλαβαν χώρα με παρέλευση αρκετά μεγάλου χρονικού διαστήματος μεταξύ τους. Αποφεύγοντας να αναφερθώ, έστω και υπό μορφή πα­ράφρασης στα γεγονότα αυτά καθαυτά, καταθέτω εδώ τα κυριότερα σημεία που μας ενδιαφέρουν κατά χρονική α­κολουθία:

    1ον. Ο Νίκων φθάνει στη Σπάρτη, που στενάζει από «λοιμικήν νόσον», πιθανόν ανάμεσα στο 975 και 980. Στη συνέχεια κατορθώνει «το …Ιουδαϊκόν φύλον έξω της αυτών πόλεως απελάσαιεν, ίνα μη καταχραίνον είη αυ­τούς [= τους Σπαρτιάτες] τοις βδελυροίς ήθεσι και μιάσμασι της ιδίας θρησκείας». (19) Η απέλαση αυτή θα πρέ­πει να έγινε αργότερα και ας θυμηθούμε εδώ ότι οι Starr και Jacoby τη χρονολόγησαν στο 985. (20) Άρα, τα γεγο­νότα από την άφιξη του Νίκωνα ως την απέλαση των Ιουδαίων μπορεί να έγιναν μέσα σε μια ολόκληρη δεκα­ετία ή και λίγο παραπάνω (c. 975 – c. 985/86).

    2ον. Στο τέλος της προαναφερθείσης διαδικασίας, ό­ποια και να υπήρξε η χρονική της διάρκεια, ο Νίκων με τη συμπαράσταση του αθηναϊκής καταγωγής επισκόπου Σπάρτης, Θεόπεμπτου, (21) προχώρησε στη θεμελίωση του ναού της Αγίας Κυριακής, που προαναφέραμε, για να δοξαστεί η σωτηρία της Σπάρτης από τη θαυματουργή παρέμβαση κατά του λοιμού, μετά την αποπομπή των Ιουδαίων. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, κατά τη χρονική αλληλουχία του «Βίου» εμφανίζεται ο Ιωάννης Άρατος να αντιδρά στην ίδρυση της Αγίας Κυριακής, (22) αφού «την των Ιουδαίων έξω του άστεως μετοίκισιν ου δικαίως γενέσθαι ούδ’ ευλόγως διισχυρίζετο». (23) Ας χρονολογή­σουμε τις εξελίξεις αυτές υποθετικά στο 985/86.

    3ον. Από εδώ ξεκινά η β’ φάση της αντιϊουδαϊκής δράσης του Νίκωνα, σε ευθεία πια αντιπαράθεση με τον Άρατο, που επιχείρησε να επαναφέρει στην πόλη και στην υπηρεσία του ένα Ιουδαίο τεχνίτη στη στίλβωση, την επεξεργασία λεύκανσης δηλ. των υφασμάτων, (24) που βέβαια, συμπεριλαμβάνονταν σ’ αυτούς που είχαν εκδιωχθεί προηγουμένως από την πόλη. Η έντονη αντίδραση του «αδιάλλακτου αντισημίτη», (25) του Νίκωνα, είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη της οργής του Άρατου, που ο­δήγησε στους περιγραφόμενους στο «Βίο» εφιάλτες του, στον υψηλό πυρετό και στον θάνατό του, παρά το γεγο­νός ότι, κατά τον «Βίο» πάντα, έφθασε να εκλιπαρεί τον Νίκωνα για τη σωτηρία του, κάτι που κατά τον όσιο, ή­ταν γραφτό να μη συμβεί. (26)

    Σοβαρά προβλήματα παρουσιάζει η χρονολόγηση της β’ αυτής φάσης της ρήξης. Αν υποθέσουμε ότι η εκφρασθείσα άποψη (27) περί ενίσχυσης του Νίκωνα, στον κατά του Άρατου αγώνα του, από τον «πραίτορα» και στρατη­γό του θέματος Πελοποννήσου, Βασίλειο Απόκαυκο, (28) είναι ορθή, τότε παρουσιάζεται κάποια αμυδρή λύση στο χρονολογικό μας πρόβλημα. Και αυτό διότι αν υποτεθεί ότι ο Απόκαυκος έσπευσε ως αρωγός του Νίκωνα την περίοδο αυτή, λογικό θα ήταν κάτι τέτοιο να γίνει σε ένδειξη θαυμασμού, αλλά και ευγνωμοσύνης, του αξιωμα­τούχου προς τον όσιο, ο οποίος είχε θεραπεύσει τον ίδιο από βαρειά αρρώστεια και είχε προφητεύσει την αναχώ­ρηση του βουλγαρικού κινδύνου κατά την α ́ βουλγαρι­κή επιδρομή στη βορειοανατολική Πελοπόννησο. Η τελευταία, σύμφωνα με τις επικρατέστερες κατά τη γνώ­μη μας ενδείξεις, έλαβε χώρα στο 986 (29) και όχι στο 996/997, (30) περίοδο της β’ βουλγαρικής επιδρομής, η οποία όμως συνδέεται όχι με τον Απόκαυκο, αλλά -και εδώ εκφράζουμε την προσωπική μας άποψη- με τον «πρωτοσπαθάριο» Ιωάννη Μαλακηνό, (31) που γνώρισε κι αυτός τις προφητικές ιδιότητες του οσίου, ο οποίος του προανήγγειλε την απαλλαγή του από την προφανώς άδικη κατηγορία, ότι σκόπευε να κινηθεί επαναστατικά με βουλγαρική βοήθεια («ως τα των Βουλγάρων φρονών»). (32) Άρα, συμπεραίνουμε εδώ, η εξουδετέρωση του Άρα­του θα πρέπει να έλαβε χώρα το νωρίτερο λίγο μετά την α’ βουλγαρική επιδρομή του 986, ίσως το 986/87. Γι’ αυ­τόν το λόγο χρονολογούμε το θάνατο του Άρατου στην εποχή αυτή, δηλ. πάνω από μία δεκαετία πρίν από το θά­νατο του οσίου αντιπάλου του.

    Τι συνέβη, όμως, στους Ιουδαίους που οδηγήθηκαν έξω από την Σπάρτη (33) στα πλαίσια της α’ φάσης των διώξεων του Νίκωνα εναντίον τους; Υπήρξε αυτή η εκ­τόπισή τους μόνιμη; Επηρέασε το γεγονός αυτό την δε­δομένη σημαντική εμπορική κίνηση της πόλης, (34) όπου, μετά το θάνατο του προστάτη αγίου της καθιερώθηκε, στην επέτειο της κοίμησής του (26 Νοεμβρίου), μεγάλη εμποροπανήγυρις μέσα στο κάστρο της μεσαιωνικής «Λακεδαίμονος»; (35) Ή μήπως η εκδίωξη των Ιουδαίων υπήρξε προσωρινή και ανεστάλη μετά το θάνατο του ο­σίου, με αποτέλεσμα η ακμή αυτή της εμποροπανήγυρης, που αναφέραμε, να οφείλεται σ’ αυτήν ακριβώς την ανθη­ρή ιουδαϊκή παρουσία και συμμετοχή, παράλληλα με τη δραστήρια παρουσία των Βενετών εκεί; Ας θυμηθούμε εδώ την σαφή αναφορά του William Miller στην ταυτό­χρονη παρουσία Ιουδαίων και Βενετών στις αγορές της Σπάρτης ήδη από τον 10ο αιώνα:

    «Ήδη δε κατά τον 10ο αιώνα Βενετοί έμποροι εφοίτουν εις την ευημερούσαν ταύτην αγοράν, αι δε απόπειραι του οσίου Νίκωνος, επιδιώξαντος την από της πόλεως έξωσιν των Ιουδαίων, παρέχουσι νέαν απόδειξιν περί της εμπορικής αυτής σημα­σίας εν ταύτη τη περιόδω». (36) Επίσης τη σημαντική νεα­νική συμβολή του Νίκου Βέη, που από το 1905 είχε δεί­ξει ότι οι Ιουδαίοι της Λακωνίας πρέπει να χρονολογη­θούν ασφαλώς στην πριν του Βενιαμίν της Τουδέλας επο­χή, δηλ. πριν από το β’ μισό του 12ου αι., ενώ ο βασικός τους ρόλος στην οικονομική και εμπορική ζωή της Λα­κεδαιμόνιας είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. (37) Ο Αν­δρέας Ανδρεάδης, μάλιστα, συμφώνησε με την άποψη του Βέη ότι η δραστηριότητα αυτή των Ιουδαίων τους είχε εξασφαλίσει τη φιλία και την συμπάθεια μερικών αρχόντων της χώρας. (38)

    Ας τονίσουμε επίσης την αναμφισβήτητη παρουσία Ιουδαίων στις περισσότερες περιοχές του ελλαδικού χώρου στους αιώνες 11ο και ιδιαίτερα 12ο. Ατυχώς, πάν­τως, δεν αναφέρεται η περιοχή της Λακωνίας στο «Βι­βλίο των Ταξιδιών» του Ισπανοϊουδαίου περιηγητή Βε­νιαμίν της Τουδέλας (39) (μεταφράστηκε και σχολιάστηκε πρόσφατα στα ελληνικά), που στο β’ μισό του 12ου αι. ανάμεσα στο 1165 και 1166 κατά τη χρονολόγηση της πλειοψηφίας των ερευνητών, (40) επισκέφθηκε τα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την εποχή βασιλείας του Μανουήλ Α’ Κομνηνού περνώντας και από δύο σημαντικά κέντρα του βόρειου πελοποννησιακού χώρου (Πάτρα, Κόρινθο) στο δρόμο του για την Κωνσταντινούπολη. (41) Αλλά έχουμε όμως σχεδόν παράλληλη χρονολογικά με το Βενιαμίν πηγή, τον Άραβα γεωγράφο αλ-Ιντρίσι, που αναφέρεται έμμεσα στην ιουδαϊκή παροικία της «al-Kedemona» γύρω στο 1153-1154, περί τα 13 χρόνια πρίν την άφιξη του Βενιαμίν στον ελλαδικό χώρο. (42)
    Και βέβαια δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω εδώ τις πλού­σιες μνείες, ιδιαίτερα για την μετά το 1204 περίοδο, περί παρουσίας ακμαζουσών ιουδαϊκών κοινοτήτων στο Μυστρά, στη Σπάρτη και σ’ άλλες περιοχές της Λακωνικής. (43)

    Κλείνοντας, ας τονίσουμε ότι προβλήματα έρευνας ζη­τημάτων τέτοιου ακριβώς τύπου, -όπως για παράδειγμα η παραμονή και επιβίωση της ιουδαϊκής κοινότητας της Σπάρτης μέσα από τις αντίξοες συνθήκες που της δημιούργησαν οι διώξεις του όσιου Νίκωνα και των οπαδών του, θα έπρεπε να ερευνηθούν συστηματικότερα από τους ερευνητές του μεσαιωνικού λακωνικού χώρου, περισσό­τερο, θα έλεγα, από τις εύκολες και κάπως επίπεδες δια­πιστώσεις ότι ο Ιωάννης Άρατος υπήρξε, όπως και oι άλλοι κοσμικοί που αντιτάχτηκαν στις διώξεις του Νίκωνα, αντιδραστικός, (44) ή ότι η φράση «Άρατε κατάρατε», που επιζεί ως τις μέρες μας στον βόρειο Ταΰγετο, χρησιμοποιείται ως έντονη επιτίμηση, απηχώντας το δραματι­κό τέλος του, (45) ή τέλος ότι η λοιμική ασθένεια εξαφανίστηκε (46) μετά την πρωτοβουλία του όσιου να εκδιώξει από την πόλη το σημαντικότερο ίσως στοιχείο της οικο­νομικής ευημερίας της!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      https://skalalakonias.wordpress.com/2016/06/25/oievraioitislakedemonias/

      Υποσημειώσεις:

      1. Από τις βασικές μονογραφίες για τις βυζαντινοϊουδαϊκές σχέσεις σημειώνουμε: J. Starr, The Jews in the Byzantine Empire 641-1204, Α­θήνα 1939. του ιδ., Romania: the Jewries of the Levant after the 4th Crusade, Παρίσι 1949. Ζ. Ankori, Karaites in Byzantium. The formative years 970-1100, Παν/μιο Columbia 1959. A. Sharf, Byzantine Jewry from Justinian to the 4th Crusade, Λονδίνο 1971. S. Bowman, The Jews of Byzantium 1204-1453, Παν/μιο Alabama 1985. Βλ. επίσης: D. Jacoby, Les quartiers juifs de Constantinople à l’ époque byzantine, Byzantion 37, 1967, 167 – 227 (= Société et démographie à Byzance et en Romanie latine, Λονδίνο 1975, VR, μελέτη II). του ιδ., Les Juifs de Byzance: une communauté marginalisée, στον τόμο: Oι περιθωριακοί στο Βυζάντιο. Πρακτικά ημερίδας, Αθήνα 1993, 103-154 (= Juifs). Βλ. ακόμη την γε­νική θεώρηση στο Oxford Dictionary of Byzantium, Νέα Υόρκη – Οξ­φόρδη 1991 (= ODB), λήμματα Jews (S. Bowman) και Anti-Semitism in Byzantium (S. Bowman – A. Cutler). Ενημερωμένη, τέλος, βιβλιο­γραφία για τις βυζαντινοϊουδαϊκές σχέσεις στην πρόσφατη ελληνική έκδοση του οδοιπορικού του Βενιαμίν της Τουδέλας: Βενιαμίν εκ Τουδέλης: Το Βιβλίο των Ταξιδιών στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρι­κή 1159-1173, μετάφρ. Φ. Βλαχοπούλου, εισαγ. – σχολ. – βιβλιογρ. Κ. Μεγαλομμάτης – Α. Σαββίδης, Αθήνα 1994, 249-257.

      2. Συνδιοργάνωση Εταιρείας Mελέτης Eλληνικού Eβραϊσμού (Θεσσα­λονίκη) και ΚΒΕ/ΕΙΕ: μέγαρο Παλαιάς Βουλής (24-25 Νοεμβρίου 1993).

      3. Γενικά για τις ιουδαϊκές εγκαταστάσεις της Σπάρτης και του Μυστρά βλ. τη μελέτη του S. Bowman, The Jewish settlement in Sparta and Mistra, BNJ 22, 1977-1984 (έκδ.1985), 131-146, με ανάλυση των τριών σημαντικότερων για τους Ιουδαίους της περιοχής πηγών (Βίου Νίκωνος, Επιδημίας Μάζαρι, Χρονικού Minus Σφραντζή) και εξέτα­ση της εποχής ως την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

      4. Για το 998 ως έτος θανάτου του Νίκωνα βλ., μεταξύ άλλων, H.-G. Beck, Kirche und theologische Literatur im byzantinischen Reich, Μό­ναχο 1959, 577, 589- Δ. Σιγαλός, Η Σπάρτη και η Λακεδαίμων, Β’, Α­θήνα 1962, 378. Έμ. Κωνσταντινίδης, λ. στο ΠΒΛ 7, 1987, 237. Καλ­λιόπη Διαμαντή, Οι τοιχογραφίες του ασκηταριού του αγίου Νίκωνος στην Τρύπη της Λακωνίας, ΑΣ 9, 1988, 349. Φωτεινή Βλαχοπούλου, λ. στην ΕΠΕ 4, 1989, 124-127. D. Nicol, Βιογραφικό λεξικό της Βυζαντι­νής Αυτοκρατορίας, Αθήνα 1993, 267. Την ίδια χρονολογία είχε υιοθε­τήσει και ο Οδ. Λαμψίδης, «Η προβληματική περί την έρευναν του βίου του οσίου Νίκωνος», ΛΧ 4, 1979, 103, ο οποίος όμως, λίγο αργότε­ρα, αναθεώρησε την άποψη αυτή, υιοθετώντας την περίοδο των πρώτων χρόνων του 11ου αι., μάλλον το 1105: βλ. Επί τη εκδόσει του βίου του Οσίου Νίκωνος κατά τον Barber. 583, ΑΠ 37, 1980, 7 και Ο εκ Πόντου όσιος Νίκων ο Μετανοείτε. Κείμενα – σχόλια, Αθήνα 1982 (=Νίκων), 377, 421, 477 και passim. Στο πρόσφατο περί Νίκωνος λήμμα στό ODB (των Α. Kazhdan – Alice Mary Talbot – Nancy Sevaenko) δίνεται ως χρονολογία θανάτου του οσίου το 1000 περίπου.

      5. Ο κύριος όγκος των επιδρομών αυτών εντοπίζεται στην περιοχή της Μονεμβασίας. βλ. σχετικά Α. Savvides, Morea and Islam 8th-15th centuries: a survey, JOAS 2, 1990, 50 έξ. (= Βυζαντινοτουρκικά μελε­τήματα. Ανατύπωση άρθρων 1981-1990, Αθήνα 1991, [300] έξ.). του ιδ., Πελοπόννησος και Μουσουλμάνοι: οι αραβικές επιδρομές και οι πλη­ροφορίες των Αράβων συγγραφέων 8ος – 13ος αι., ΒΜ 4, 1992, 371 έξ., 374 έξ. (= Μελετήματα βυζαντινής, μεσαιωνικής και ισλαμικής Ιστο­ρίας. Ανατύπωση άρθρων 1984-1994, Αθήνα 1995, [232] έξ., [235]
      έξ.). Βλ. και τις λεπτομέρειες στον Π. Νιαβή, Οι αραβικές επιδρομές στη Λακωνική κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο, ΒΜ 3, 1991, 261-275- πρβλ. Ε. Kislinger, Λακεδαιμόνια, Δέμεννα και το Χρονικό της Μονεμβασίας, ΒΜ 3, 1991, 109 έξ.. επίσης Ν. Κουτράκου (εδώ σημ. 34), 236 έξ.

      6. Στη ΜΕΕ, λ. Λακεδαιμόνια – Λακεδαίμων (Γ. Καψάλης).

      7. Πρόκειται για τον αθωνιτικό κώδικα του Κουτλουμουσίου, που εκ­δόθηκε από τον Σπ. Λάμπρο, Ο βίος Νίκωνος του Μετανοείτε, ΝΕ 3, 1906, 131-222 (και 223-228, όπου εκδίδεται η διαθήκη του οσίου), καθώς και για τον παλαιότερο Βαρβερινιανό κώδικα, που ήταν ως πρόσφατα γνωστός από παλαιά λατινική μετάφραση των αρχών του 17ου αι. (που τυπώθηκε το 1729, δηλ. εκατό και πλέον χρόνια αργότερα), έως ότου εκδοθεί από τον Οδ. Λαμψίδη, Νίκων, 11-159 (με τη λατινική μετάφρα­ση στις δεξιές σελίδες). την έκδοση είχε προεξαγγείλει ο Οδ.
      Λαμψί­δης στο ΑΠ 37, 1980, 3-15 (εδώ παραπάνω, σημ.4). Επίσης ο Λαμψίδης επανεξέδωσε και τον κουτλουμουσιανό κώδικα: Νίκων, 161-240. Αγγλι­κή μετάφραση και σχόλια έγιναν πρόσφατα από τον D. Sullivan, The life of Saint Nikon, Brookline Mass. 1987 (= Life). Ανάλυση της κουτλουμουσιανής διασκευής παλαιότερα από την G. da Costa – Louillet, Saints de Gréce aux 8e, 9e et 10e siècles, Byzantion 31, 1961, 346-365.

      8. Σχετικές επιφυλάξεις διατύπωσαν πρόσφατα οι Τ. Gregory – Ν. Sevcenko, λ. Lakedaimon, ODB, σ. 1170 (για το μη αμερόληπτο ορι­σμένων μαρτυριών στον βίο).

      9. Δ. Ζακυθηνός, λ. Νίκων, ΜΕΕ. Ι. Καραγιαννόπουλος, Πηγαί βυ­ζαντινής ιστορίας, Θεσσαλονίκη 1987 5 , 285 αρ. 354. J. Karagiannopulos – G. Weiss, Ouellenkunde zur Geschichte von Byzanz, Βισμπάντεν 1982, 380-381 αρ. 286. Λαμψίδης, στο ΑΠ 37, 1980, 8-11 και Νίκων, 294, 318, 351-353, 355, 357, 380 και passim. Πρβλ. το λ. του
      Τ. Γριτσόπουλου, στη ΘΗΕ 9, 1966, στήλη 557 και την έρευνα της da Costa – Louillet, ό.π., 348 – 349.

      10. R. Jenkins – C. Mango, A Synodicon of Antioch and Lacedaemonia, DOP 15, 1961, 225-242, ιδαίτ. 240. D. Sullivan, The versions of the Vita Niconis, DOP 32, 1978, 159-173. του ιδ., Life, passim. Πρβλ. τις παρατηρήσεις του Λαμψίδη, ΑΠ 37, 1980, 11-13 και Νίκων, 335 – 337, όπου πάντως ορθά αναγνωρίζεται η επιτυχημένη από τον Sullivan συ­σ χέτιση των βίων Νίκωνος και οσίου Λουκά του Στειριώτη. Τις από­ψεις Sullivan υιοθέτησαν η κριτής της έκδοσής του, Dorothy Abrahamse, Speculum 64.5, 1990, 1060-1061 (η οποία όμως δείχνει να αγνοεί τη θεμελιακή συνολική έκδοση Λαμψίδη), καθώς και οι συντάκτες του πε­ρί Νίκωνος λήμματος στο ODB, όπου υποστηρίζεται η άποψη ότι ο αγιογράφος – ηγούμενος της μονής του Νίκωνος πιθανόν να γνώριζε τον όσιο προσωπικά και μπορεί να παρακολούθησε ο ίδιος μερικά από τα αναφερόμενα μέσα στον «Βίο» θαύματα. Και εδώ αναφέρεται πως έχει δανειστεί στοιχεία από τον βίο του οσίου Λουκά. Πρόσφατα δέχε­ται τη χρονολόγηση συγγραφής στον 11ο αι. και ο Jacoby, Juifs, ό.π., 147 σημ. 93.

      11. Βλ. Νίκων, 476-477. Για την εκδοχή του 970 και εξής, βλ. Sullivan, DOP 32, 1978, 159, 161 σημ. 16 και Life, passim. Κωνσταντινίδης, ΠΒΛ 7, 1987, 237 και ODB, σ. 1484. Το 968 αναφέρουν συγκε­κριμένα ως χρόνο εγκατάστασης οι G. Stadtmuller, στον συλλογικό τόμο (έκδοση του Γερμανικού Επιτελείου Στράτου Κατοχής) με τίτλο: Der Peloponnes. Landschaft – Geschichte – Kunststatten, Αθήνα 1944, 108 και πρόσφατα ο Γ. Βέργαδος, Η Αγόριανη του Ταϋγέτου και η βόρεια Λακεδαίμων, Αθήνα 1992, 50. Για την εκδοχή του 980 και εξής βλ. Βλαχοπούλου, ΕΠΕ 4, 1989, 126.

      12. Βλ. παραπάνω, σημ. 4.

      13. Βλ. Starr, Jews (εδώ σημ. 1), 167-168 και Jacoby, Juifs, ό.π., 122-123, 147, 149 (χωρίς όμως τη σχετική τεκμηρίωση).

      14. Κατά την da Costa – Louillet, ό.π., 354, ο «defaitiste» Άρατος «etait le seul Spartiate qui se plaignit de l’ expulsion des Juifs…». Ορθά, όμως, ο Ν. Βέης, Οι Εβραίοι της Λακεδαίμονος και του Μυστρά, Ο Νουμάς 3, 1905, 10-11, τόνισε ότι ο Νίκων βρήκε αντίσταση στα κατά των Ιουδαίων σχέδιά του, επειδή οι τελευταίοι είχαν το εμπόριο στα χέρια τους, καθώς και την συμπάθεια και τη φιλία μερικών αρχόντων της περιοχής. Μ’ αυτά συμφώνησε και ο Ανδρ. Ανδρεάδης, Οι Ε­βραίοι εν τω βυζαντινώ κράτει, ΕΕΒΣ 6, 1929, 32-33 σημ. 4.

      15. Τα γεγονότα στο «Βίο»: εκδ. Λάμπρου, ΝΕ 3, 1906, 162- 167 (κουτλουμουσιανός κώδικας) = εκδ. Λαμψίδη, Νίκων, 188-193. Επίσης Λαμψίδης, Νίκων, 64-73 (βαρθερινιανός
      κώδικας με την παλαιά λατινι­κή μετάφρ. στις δεξιές σελίδες). Η αγγλ. μετάφρ. στην έκδ. του Sullivan, Life, 110-125. Οι δύο φάσεις των διώξεων του οσίου κατά των Ιουδαίων, που επέφεραν και τη ρήξη με τον Άρατο, περιγράφονται περιληπτικά από την G. da Costa – Louillet, ό.π., Byzantion 31, 1961, 354-355 και στην εκλαϊκευτική διασκευή του βίου από τον αρχιμανδρί­τη Ιερόθεο Κυριαζόπουλο, Ο όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε», Σπάρτη 1963, 27-28 (οι Ιουδαίοι αναφέρονται ως «Ισραηλίται»), 29-30 (ηθική καταδίκη Άρατου από τον νεότερο διασκευαστή, που
      «υπερθεματίζει» χωρίς καθόλου να προβληματίζεται για το αν ο βίος δίνει πιθανώς μια υπερβολικά καταδικαστική εικόνα του Άρατου, αφού αποτελεί διαρκές εγκώμιο των πράξεων και της δράσης του Νίκωνα και κάθε άλλο παρά αμερόληπτη πηγή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί).

      16. Αφιερωμένο στον Χριστό, την Παναγία και την αγία Κυριακή «εις βοήθειαν πάσης της πόλεως… και σωτηρίαν»: εκδ. Λάμπρου, 164 = έκδ. Λαμψίδη, 190 (και 68 για τη βαρβερινιανή διασκευή). Καθώς τονίζει ο Π. Νιαβής (βλ. επόμενη σημ.), 312 σημ. 15, ο βιογράφος κάνει την επίκληση προς την αγία Κυριακή εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό την έχθρα του οσίου προς το εβραϊκό Σάββατο.

      17. Π. Νιαβής, Βίοι Πελοποννησίων αγίων της μεσοβυζαντινής πε­ριόδου: ιστορικοκοινωνικά δεδομένα, ΒΜ 5, 1993, 307-322, εδώ 312-313.

      18. ό.π., 312.

      19. Έκδ. Λάμπρου, 162-163 = έκδ. Λαμψίδη, 188-189 (κουτλουμουσιανός) και 64-67 (βαρβερινιανός). Σύμφωνα με την da Costa – Louillet, ό.π., 354 σημ. 2, εδώ έχουμε χαρακτηριστικό παράδειγμα κειμένου ελ­ληνικού αντισημιτισμού στην Ελλάδα του 10ου αι. («dans ce texte, tout un chapitre bien interessant sur l’ antisémitisme en Grèce au 10e siècle»). Για το σημαντικό αυτό ζήτημα βλ. τη βιβλιογραφία στη σημ. 1, καθώς και το κεφάλαιο I (Persecution and intolerance) στη μονογραφία του J. Starr, Jews (1939).

      20. Εδώ παραπάνω, σημ.13.

      21. Τα έτη της ιεραρχίας του υπολογίζονται ανάμεσα στο 970 και το 998, ενώ είναι γνωστή η συνεισφορά του στις προσπάθειες του Νίκωνα να εκχριστιανίσει τα σλαβικά φύλα του Ταϋγέτου. Πάντως, εάν ισχύει το ότι ο Θεόπεμπτος κήδευσε τον όσιο, σύμφωνα με τη χρονολόγηση θανάτου του Νίκωνα ανάμεσα στο 1000 και στο 1005 θα μπορούσε βέ­βαια να αναχρονολογηθεί και ο θάνατος του Θεόπεμπτου σε post c. 1005. Γι’ αυτόν βλ. Εμ. Παντελάκης, λ. στη ΜΕΕ- Τ. Γριτσόπουλος, λ. Λακεδαιμονίας μητρόπολις, ΘΗΕ 8, 1966, στήλ. 79-80 και Λαμψίδης, Νίκων, 294, 426, 429, 456-457, 462-465 με ποικίλα σχόλια και παρατη­ρήσεις. Οι σχετικές μ’ αυτόν μνείες στον «Βίο»: εκδ. Λάμπρου, 164, 173, 183 = έκδ. Λαμψίδη, 190, 197-198, 207 (κουτλουμ.) και 66-69, 80-81, 96-98 (βαρβερ).

      22. Ας σημειωθεί εδώ ότι οι προσπάθειες του Άρατου να παρεμποδί­σει την ίδρυση της εκκλησίας αναφέρονται και στη Διαθήκη του Νίκωνος, χωρίς όμως επώνυμη αναφορά στον αξιωματούχο αυτόν: εκδ. Λάμ­πρου, 224-225 = έκδ. Λαμψίδη, 252.

      23. Εκδ. Λάμπρου, 165-166 = έκδ. Λαμψίδη, 191 (κουτλουμ.) και 68-71 (βαρβερ.).

      24. Για την ειδίκευση αυτή των Ιουδαίων τεχνιτών και για το επάγ­γελμα βλ. Ειρ. Χρήστου – Κατ. Νικολάου, Στοιχεία για την κοινωνία και τον καθημερινό βίο στην περιοχή Λακωνικής (9ος – 12ος αι.) από αγιολογικά κείμενα, ΒΜ 2, 1990, 218-219 με τη σημ. 51.

      25. «Antisemite intransigeant» κατά την da Costa – Louillet, ό.π., 355.

      26. Έκδ. Λάμπρου, 166-167 = έκδ. Λαμψίδη, 191-193 (κουτλουμ.) και 70-73 (βαρβερ.).

      27. Φ. Βλαχοπούλου, ΕΠΕ 4, σ. 126.

      28. Οι μνείες του «Βίου» στον αξιωματούχο αυτό, που διορίστηκε στη θέση του στρατηγού Γρηγορίου, ο οποίος είχε έλθει σε μεγάλη αντιπα­ράθεση με τον Νίκωνα (βλ. Δ. Σοφιανός, Οι Βυζαντινοί άγιοι του ελλαδικού χώρου…, Αθήνα 1993, 37. για τον Γρηγόριο: έκδ. Λάμ­πρου, 172, 174 = έκδ. Λαμψίδη, 197, 199 [κουτλουμ.] και 80, 82 [βαρ­βερ.] με σχόλια 428-429, 457), βλ.: έκδ. Λάμπρου, 174-175, 184-185 = έκδ. Λαμψίδη, 199, 207-208 (κουτλουμ.) και 82-84, 98-101 (βαρβερ.), με τα ιστορικά σχόλια στις σσ. 429-430, 473, 477, όπου ο Απόκαυκος σχετίζεται, εσφαλμένα κατά τη γνώμη μας, με τη β’ βουλγαρική επιδρομή στην Πελοπόννησο (996/997). Επίσης σύντομη αναφορά στον Απόκαυκο («Απόκαυχον») στη διαθήκη του Νίκωνα: έκδ. Λάμπρου, 227 = έκδ. Λαμψίδη, 255. Πάντως, κατά τον D. Polemis, The Doukai…, Λον­δίνο 1968, 101, κατείχε το αξίωμά του γύρω στο 990.

      29. Αυτό το είχε συμπεράνει ορθά πριν από 100 χρόνια περίπου (στο γαλλικό πρωτότυπο) ο G. Schlumberger, Η βυζαντιακή εποποιία κατά τα τέλη του 10ου αι., Β’, Αθήνα 1904 (ανατ. 1977), 322-325, 343-344 και μάλιστα όταν δεν είχε ακόμη εκδοθεί ο «Βίος» από τον Λάμπρο! Τη χρονολόγηση αυτή αμφισβήτησε ο Runciman (βλ. επόμενη σημ.). Για το 986 βλ. επίσης Ι. Καραγιαννόπουλος, Ιστορία βυζαντινού κράτους, Β’, Θεσσαλονίκη 1981 2 (ανατ. 1991), 436 σημ. 739 με σημαντικές παρα­τηρήσεις για την παράλληλη εξέταση σχετικά των βυζαντινών πηγών με μια σημαντική αραβική, τον Γιαχύα της Αντιοχείας (11ου αι.). Πάν­τως, στους Karagiannopulos – Weiss, Quellenkunde, 380 αρ. 286, η σχε­τιζόμενη με τον Απόκαυκο βουλγαρική επιδρομή χρονολογείται στο 996! Το λάθος οφείλεται, κατά τη γνώμη μας, στο ότι τα περιγραφόμενα στον «Βίο» γεγονότα στην Κόρινθο και τον Ισθμό (όπου ο Απόκαυκος, βαριά άρρωστος και αντιμετωπίζοντας επικείμενη επίθεση των δυνά­μεων εισβολής του τσάρου Σαμουήλ, κάλεσε εναγώνια κοντά του τον όσιο Νίκωνα, που όχι μόνο τον θεράπευσε, αλλά του προμήνυσε ότι οι Βούλγαροι θα υποχωρήσουν) έχουν συνδεθεί από τους περισσότερους βυζαντινολόγους με την β⌥ και όχι με την α⌥ αναφορά σε βουλγαρική εισβολή στην Πελοπόννησο στα χρονικά των Ιωάννη Σκυλίτζη (έκδ. Thurn, 330 [α’ του 986 μ.Χ.], 341 [β’ του 996 μ.Χ.]) και Γεωργίου Κεδρηνού (έκδ. Βόννης, Β’, 436, 449-450). Επίσης σημειώνουμε ότι στο 981 χρονολόγησαν την α’
      επιδρομή του Σαμουήλ ως την Πελοπόννησο, συνδυάζοντάς την με την αντίσταση του Απόκαυκου, οι Μ. Καραμάνος, ΜΕΕ 5, 155-156 και Τ. Γριτσόπουλος, ΘΗΕ 9, 1966, στήλη 555. Για την ίδια χρονολόγηση βλ. σχετικά και τη μελέτη του Δρόσου Κραθαρτόγιαννου, Απόψεις περί της επι­δρομής των Βουλγάρων στην Ελλάδα τον 10ο αι. και το δαλματικό τοπωνύμιο Σάλωνας, ΒΔ 1, 1987, 213-220, ιδίως 217-218. Τέλος, αόριστα μεταξύ 986- 996 χρονολόγησε τα γεγονότα με τον Απόκαυκο στην Κόρινθο η da Costa – Louillet, ό.π., 358-359, ενώ επίσης αχρονολόγητα αναφέρεται στα γεγονότα της Κορίνθου ο αρχιμ. Κυριαζόπουλος (εδώ σημ. 15), 32-33, που όμως αναφέρει τον Απόκαυκο ως «Απόκαυστο»!

      30. Λαμψίδης, Νίκων, 367, 429-430, 473, 477. Για τη χρονολόγηση αυτή βλ. επίσης S. Runciman, History of the First Bulgarian Empire, Λονδίνο 1930, 220 σημ. 3. A. Bon, Le Peloponnese byzantin jusqu’ à 1204, Παρίσι 1951, 81 σημ. 1, 95, 186 αρ. 3. Δ. Ζακυθηνός, Βυζαντινή ιστορία 324- 1071, Αθήνα 1977 2 (ανατ. 1989), 430. Μ. Κορδώσης, Συμβολή στην ιστορία και τοπογραφία της περιοχής Κορίνθου στους μέσους χρόνους, Αθήνα 1981, 90, 91. Αικ. Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινή ιστορία, Β’ 2, Αθήνα 1988, 164 σημ. 5. Ορθά ο Καραγιαννόπουλος, Ιστορία, Β’, 448-449 αποσυνδέει τον Απόκαυκο από τη β’ βουλγαρική επιδρομή στην Πελοπόννησο (996-997).

      31. Η πολύ σύντομη μνεία των Σκυλίτζη (έκδ. Thurn, 343) και Κεδρηνού (έκδ. Βόννης, Β’, 451) στα μέτρα του Βασιλείου Β’ κατά του κινήματος του Μαλακηνού συμπληρώνεται με τα πλούσια στοιχεία που παρέχει για την υπόθεση αυτή ο «Βίος» (έκδ. Λάμπρου, 177-181 = έκδ. Λαμψίδη, 201-204 [κουτλουμ.] και 88-93 [βαρβερ.] – πρβλ. και ευρετήριο για άλλες αναφορές στη δράση του Μαλακηνού, όπως λ.χ. στη σ. 226 της διαθήκης στην έκδ. Λάμπρου = σ. 253 στη έκδ. Λαμψίδη), κατά τον οποίο ο στρατηγός όχι μόνο απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες, αλλά έγινε και συγκλητικός. την άποψη αυτή δεν δέχεται η Αικ. Χριστοφιλοπούλου, Η σύγκλητος εις το βυζαντινόν κράτος, Αθήνα 1949, 77, αλλά την αποδέχεται στα σχόλιά του ο Λαμψίδης, Νίκων, 431-432, 447, 473-474. Περί του Μαλακηνού βλ. επίσης Bon, Peloponnese, ό.π., 183, 203 αρ. 63- Ν. Ανδριώτης, λ. στη ΜΕΕ 16, 563 (χρονολόγηση στο 997). Σοφιανός, Βυζαντινοί άγιοι (εδώ σημ. 28), 38. Για τον υπαινιγμό στην παλιά λατινική μετάφραση του βαρβερινιανού κώδικα του «Βίου» ότι τα γεγονότα με τον Μαλακηνό πιθανόν να έλαβαν χώρα πολύ αργότερα, δηλ. το 1009, βλ. τις σωστές παρατηρήσεις του Schlumberger, Εποποιία, Γ’, Αθήνα 1905 (ανατ. 1977), 196 σημ. 2. πρβλ. τον σχολιασμό της da Costa – Louillet, Byzantion 31, 1961, 359-360 με τη σημ. 2.

      32. Για τη χρονολόγηση στο 996/997 βλ. Λαμψίδης, Νικών, 432 και J.-Cl. Cheynet, Pouvoir et contestations a Byzance 963-1210, Παρίσι 1990, 34 αρ. 17. Παραδόξως η Καλλιόπη Μπουρδάρα, Καθοσίωσις και τυραννίς κατά τους μέσους βυζαντινούς χρόνους… 867-1056, Αθήνα -Κομοτηνή 1981, 97-98, χρονολογεί τα γεγονότα αυτά στο 986! Το ίδιο σφάλμα είχε διαπράξει παλαιά ο Schlumberger, Εποποιία, Β’, 324, που απέδωσε την απαλλαγή του Μαλακηνού μετά από πρωτοβουλίες του ό­σιου Νίκωνα λίγο μετά την αναχώρηση των Βουλγάρων
      από τον Ισθμό, αλλά κατά την α’ επιδρομή τους το 986, που, όπως έχουμε διαπιστώσει, συνδέεται με τον Βασίλειο Απόκαυκο (βλ. παραπάνω σημ. 29).

      33. Κατά τον Γριτσόπουλο, ΘΗΕ 9, στήλ. 554, «απωκίσθησαν μακρυά από την πόλη».

      34. Γενικά για την εμπορική αυτή δραστηριότητα στην περιοχή βλ. Bon, Peloponnese, 86 έξ., 132 έξ. (12ος αι. – πρβλ. εδώ παρακάτω σημ. 43). Ζακυθηνός, Ιστορία, 303 Μ. Κορδώσης, Το εμπόριο στη βυζαντι­νή Λακωνία 9ος αι. – 1204 μ.Χ., ΠΣ Α’ Λακωνικών Σπουδών, Αθήνα 1983, 107-112, ιδίως 108 έξ. (βενετική παρουσία), 112 (Ιουδαίοι). Για την ιουδαϊκή παροικία βλ. και Γ. Καψάλης, λ. Λακεδαιμόνια, ΜΕΕ 15, 717’ γενικά για τη Σπάρτη στα μεσοβυζαντινά χρόνια βλ. Νίκη Κουτράκου, Η εικόνα της Σπάρτης: ιδεολογικά σχήματα και πραγματικό­τητα στους μέσους βυζαντινούς χρόνους, ΒΜ 4, 1992, 222-243.

      35. Βλ. σχετικά Άννα Λαμπροπούλου, Οι πανηγύρεις στην Πελοπόν­νησο κατά τη βυζαντινή εποχή, ΠΑΣ «Η καθημερινή ζωή στο Βυζάν­τιο», ΚΒΕ/ΕΙΕ, Αθήνα 1989, 294-295.

      36. W. Miller (μετάφρ.-σχόλ. Σπ. Λάμπρος), Ιστορία της Φραγκοκρα­τίας εν Ελλάδι 1204-1566, 2 τόμοι, Αθήνα 1909-1910 (ανατ. 1960), Α, 41-42 και μετάφρ. Αγ. Φουριώτης, Αθήνα 1960 (ανατ. 1990), 62.

      37. Βλ. Βέης (εδώ σημ. 14), 10-11 αρ. 166 πρβλ. Ανδρεάδης (επίσης σημ. 14), 25. Πολύ σημαντική εδώ η μαρτυρία του συγχρόνου του Βε­νιαμίν της Τουδέλας, του Αβραάμ μπεν Νταούντ, επίσης Ισπανο-εβραίου που άκμασε στον 12ο αι.

      38. Πρβλ. εδώ παραπάνω σημ. 14.

      39. Παρά τη διαβεβαίωση του Καψάλη, ΜΕΕ 15, 717, ότι, εκτός του αλ-Ιντρίσι, επισκέφθηκε τη Λακωνία και ο Βενιαμίν! Βλ. όμως σωστά Ανδρεάδης, ό.π., 32-33 σημ. 4.

      40. Βλ. σχετικά την εισαγωγή στην πρόσφατη ελληνική μετάφρ. Βενιαμίν (εδώ σημ. 1), 34-36 σημ. 7 για τις διάφορες εκδοχές χρονολόγησης.

      41. Νεοελληνική μετάφρ. του τμήματος του οδοιπορικού του Βενιαμίν που περιγράφει τα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στις 62-67 και αντίστοιχα τα σχόλια στις σημ. 77-135.

      42. Βλ. al-Idrisi, γαλλ. μετάφρ. P. Jaubert, Β’, Παρίσι 1840 (ανατ. Άμστερνταμ 1975), 125. Μ. Κορδώσης, Η περιγραφή της Ν.-Α. Πελοποννήσου από τον Άραβα περιηγητή Edrisi, ΠΔΣ Β’ Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα 1981-1982, 261-268, ιδίως 262-263. R.-J. Lilie, Handel und Politik zwischen dem byzant. Reich und den italienischen Kommunen… 1081-1204, Άμστερνταμ 1984, 199. πρβλ. Savvides, JOAS 2, 53-54 (= Βυζαντινοτουρκικά…, ό.π., [303-304]) καί BM 4, 1992 (= Μελετήματα…, εδώ σημ. 5, [242]). Γενικά για τους Ιουδαίους στη Σπάρτη, με έμφαση στον 12ο αι., βλ. Bon, Peloponnese, 85-87 και Bowman (εδώ σημ. 3).

      43. Ιδιαίτερα πλούσιες οι μνείες για τον 15ο αι.: βλ. Bon, ό.π., 86-87 με τη σημ. 5. Ά. Βασίλιεφ, Ιστορία Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Αθή­να 1954 (ανατ. 1973), 794 σημ. 175, με αναφορά στην «Επιδημία Μάζαρι εν Άδου». Βλ. επίσης D. Zakythenos, Le Despotat grec de Moree, Β’, Αθήνα 1953 (β’ έκδ. με προσθ. Χρύσας Μαλτέζου, Λονδίνο 1975, VR), 42-44. I. Medvedev, Mistra (ρωσικά), Λένινγκραντ 1973, 85 και Bowman (εδώ σημ. 3), Passim. Για τους Ιουδαίους του Μυστρά βλ. επίσης S. Bowman, λ. Jews, ODB, σ. 1040, χωρίς όμως να αναφέρονται Ιουδαίοι στη Σπάρτη. Κατά τον Καψάλη, ΜΕΕ 15, 717, οι εκδιωχθέντες από τον Νίκωνα Ιουδαίοι επανήλθαν στη Σπάρτη από το χωριό της Τρύπης, στις υπώρειες του Ταϋγέτου, όπου είχαν καταφύγει δίνοντας στο μέρος την ονομασία «Εβραϊκή Τρύπη», λόγω του πλήθους όσων είχαν καταφύγει εκεί.

      44. Βλ. Βέργαδος (εδώ σημ. 11), 50.

      45. Στο ίδιο.

      46. Ασχολίαστα αναφέρουν την «εξαφάνιση» αυτή, μεταξύ άλλων, οι Γριτσόπουλος, ΘΗΕ 9, στήλ. 554 και S. Runciman, Μυστράς, βυζαν­τινή πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, Αθήνα 1986, 12.

      ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΕΣ ΒΡΑΧΥΓΡΑΦΙΕΣ

      ΑΠ: Αρχείον Πόντου (Αθήνα)

      ΒΔ: Βυζαντινός Δόμος (Αθήνα)

      ΒΜ: Βυζαντιναί Μελέται (Αθήνα)

      BNJ: Byzantinisch – neugriechische Jahrbiicher (Αθήνα)

      DOP: Dumbarton Oaks Papers (Washington)
      EEBS: Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών (Αθήνα)

      ΕΠΕ: Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού ‘Ελληνισμού (Θεσ/νίκη)

      ΘΗΕ: Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (Αθήνα)

      JOAS: Journal of Oriental and African Studies (Αθήνα)

      KBE/EIE: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Αθή-
      να)

      ΛΣ: Λακωνικαί Σπουδαί (Αθήνα)

      ΜΕΕ: Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «ΠΥΡΣΟΥ» (Αθήνα)
      ΝΕ: Νέος Ελληνομνήμων (Αθήνα)

      ODB: Oxford Dictionary of Byzantium (New York – Oxford)

      ΠΒΛ: Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό (Εκδοτικής Αθηνών)
      Π(Δ)Σ: Πρακτικά (Διεθνούς) Συνεδρίου

      VR: Variorum Reprints (London)

      [Ο Καθηγητής κ. Αλέξης Γ. Κ. Σαββίδης έχει ασχοληθεί με μεσαιωνικά, μεταβυζαντινά και ισλαμικά ιστορικά θέματα. Η παραπάνω μελέτη του είναι από το βιβλίο του «Από το Βυζάντιο στην Τουρκοκρατία», εκδόσεις Απ. Χαρίση, 1997].

  75. Ο/Η Νικωνας λέει:

    Σκασε ρε πουστη ανημερα της γιορτης μου χαιβανι.

  76. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ιστοσελίδα Μητρόπολης Σπάρτης:

    http://www.immspartis.gr/?p=26351

    Ύψιστη τιμή στον Αρχιεπίσκοπο κατά την πανήγυρη του Πολιούχου της Σπάρτης
    26/11/2016
    …………


    Δεύτερος από τα Αριστερά (χωρίς γραβάτα), ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αραχωβίτης τιμά με την παρουσία του τη γιορτή του Αντισημίτη καλόγερου.

    http://www.koutipandoras.gr/article/poioi-mitropolites-enishyan-ti-hrysi-aygi-oi-ieres-sheseis-me-tin-egklimatiki
    Ποιοι Μητροπολίτες ενίσχυαν τη Χρυσή Αυγή – Οι ιερές σχέσεις με την εγκληματική οργάνωση

    Στο ηλεκτρονικό υλικό – που διαβιβάστηκε από τα εγκληματολογικά εργαστήρια της ασφάλειας στο ανακριτικό γραφείο των Ιωάννας Κλάπα και Μαρίας Δημητροπούλου – ο λαλίστατος προφυλακισμένος γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής αποκαλύπτει ποιοι ρασοφόροι της ιεραρχίας τον ενίσχυαν οικονομικά και σε ψήφους και ποιους έχει στη «μαύρη λίστα» που δεν ασπάζονται καθώς φαίνεται την ναζιστική ιδεολογία του.

    Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ακούγεται να λέει: Έχουμε Μητροπολίτες που αξίζουν. Ο Πειραιώς Σεραφείμ που δεν καταλαβαίνει τίποτε… Αποκαλεί τον Άνθιμο «Μεγάλο πολιτικάντη και σκατιάρη».

    «Αυτός ο σκατιάρης αν δεν ήτανε δεν θα ήταν Αρχιεπίσκοπος ο Ιερώνυμος, θα ήταν ο Ευστάθιος που είναι καθαρός… Το έπαιξε δίπορτο ο Άνθιμος…. Ο Σπάρτης είναι πολύ καλός, δέχτηκε τα παιδιά από την τοπική οργάνωση, έβαλε ένα ολόκληρο γηροκομείο και μας ψήφισε στις εκλογές ο Σπάρτης.

    • Ο/Η του κώλου λέει:

      http://www.apela.gr/article/123488/stis-bruxelles-o-arahobitis

      Στις Βρυξέλλες ο Αραχωβίτης

      20/10/2016

      Στις Βρυξέλλες και στα εγκαίνια της έκθεσης «Άθως. Το Άγιον Όρος» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, βρέθηκε ο βουλευτής Λακωνίας του ΣΥΡΙΖΑ Σταύρος Αραχωβίτης, την Τρίτη 18 Οκτωβρίου, ως μέλος της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο). Την Έκθεση διοργάνωσε η Δ.Σ.Ο, με την ευκαιρία του έτους Ρωσίας στην Ελλάδα και Ελλάδας στην Ρωσία αλλά και της χιλιόχρονης παρουσίας Ρώσων μοναχών στο Άγιον Όρος. (…) Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν επίσης (….) ο Μητροπολίτης Βελγίου κ. Αθηναγόρας, εκπρόσωποι του Πατριαρχείου Μόσχας και της Εκκλησίας της Κύπρου,

  77. Ο/Η Ιερομόναχος Αυνάν λέει:

    http://www.orthodoxos.com.gr/phpBB3/viewtopic.php?f=5&t=2447&p=39952#p39893
    Ορθοδοξία
    Ορθόδοξος Χριστιανικός Χώρος Ενημέρωσης και Διαλόγου

    Αν θέλεις εύνοια Θεού να ʽχεις και ευλογία
    Αφιερώσου ολόκαρδα, κάνʼ το με προθυμία.

    Δημοσίευση από Αναστάσιος » Κυρ Σεπ 24, 2017 5:33 pm

    ΑΙΣΧΡΑ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ ΣΕ ΑΙΣΧΡΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ!!!

    Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης
    Posted by Po
    Η Εκκλησία προωθεί τον Αντισημιτισμό (Σήμερα του οσίου Νίκωνα)

    (Eικόνα: Βλάση Ρασσιά «Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών», Αθήναι 2003, εκδ. “Ανοιχτή Πόλη”)

    Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

    Κύριε Ροΐδη,
    Σήμερα (26.11.) είναι η γιορτή του οσίου Νίκωνα και διαβάζω στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Σπάρτης: “Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων”.

    Πηγή : https://roides.wordpress.com/2010/11/26/26nov10/

    ΚΑΙ ΤΟ «ΚΑΛΥΤΕΡΟ» ΑΠ’ ΌΛΑ ΤΑ ΣΧΌΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΌ ΤΟ ΆΡΘΡΟ.

    «Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής…»
    Κορυφή
    Άβαταρ μέλους Αναστάσιος
    Δημοσιεύσεις: 102
    Εγγραφή: Παρ Αύγ 04, 2017 1:57 pm
    Τοποθεσία: Νέα Μάκρη
    Re: Κοινωνικοπολιτική επικαιρότητα
    Δημοσίευσηαπό Αναστάσιος » Κυρ Σεπ 24, 2017 5:39 pm

    Συγχώρεσέ με Θεέ μου αλλά όσο βλέπω τέτοια πράγματα τόσο περισσότερο γίνομαι κακός και τους μισώ. Συγχώρεσέ με Παντοδύναμε!

    ΚΎΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ!!!

    ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, ΣΩΣΩΝ ΗΜΑΣ!!!

    «Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής…»

    Δημοσίευση από Anastasios68 » Δευτ Σεπ 25, 2017 2:19 am

    Αναστάση μου, δεν χρειάζεται να αναρτάς κείμενα των ανθρώπων αυτών.
    Άλλα διαβάζουν κι άλλα καταλαβαίνουν. Προσευχήσου μόνο γι’ αυτούς και μην αφήνεις τον θυμό να σε καταλαμβάνει.

    «ὃς δ’ ἂν εἲπῃ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ, ῥακά, ἒνοχος ἒσται τῷ συνεδρίῳ»
    Κατά Ματθαῖον, Κεφ. 5, 22

    Δημοσίευση από Αναστάσιος » Δευτ Σεπ 25, 2017 6:17 pm

    Anastasios68 έγραψε:
    Αναστάση μου, δεν χρειάζεται να αναρτάς κείμενα των ανθρώπων αυτών.
    Άλλα διαβάζουν κι άλλα καταλαβαίνουν. Προσευχήσου μόνο γι’ αυτούς και μην αφήνεις τον θυμό να σε καταλαμβάνει.

    Σπαράζει η καρδιά μου κύριε Αναστάσιε όταν βλέπω αθεϊστικά, υβριστικά για την Ορθοδοξία μας κείμενα. Με πιάνει κάτι που δεν περιγράφεται. Αν μελετήσετε και το υπόλοιπο site στο οποίο βρίσκεται το κείμενο που δημοσίευσα παραπάνω θα φρίξετε. Κάθε βράδυ προσεύχομαι στον Θεό και συνεχίζω πιστεύοντας ότι όλα θα αλλάξουν.

    «Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής…»
    Κορυφή
    Άβαταρ μέλους Anastasios68
    Τρί Σεπ 26, 2017 11:09 am

    Αυτό να κάνεις Αναστάση μου. Να προσεύχεσαι, να διατηρείς τη γαλήνη και την ψυχραιμία σου. Μη ξεχνάς ότι ο Κύριος μας είπε «όστις θέλει» και δεν υποχρέωσε κανένα να τον ακολουθήσει.
    Ας κάνουν αυτοί οι άνθρωποι ότι νομίζουν και εμείς ας κάνουμε αυτό που πιστεύουμε. Το Φως το Αληθινό δεν μπορεί να κρυφτεί ό,τι κι αν γίνει, οπότε μην αφήνεις την ταραχή να σε κυριεύει ποτέ.

  78. Παράθεμα: Απάντηση στην αντίδραση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη κατά του συνεδρίου στη Σπάρτη, για την αρχαία φιλία της με τους Εβραίους.

  79. Ο/Η Αναβρυτινός λέει:

    http://skourtdim.blogspot.com/2015/08/blog-post_15.html
    ΣΑΒΒΑΤΟ, 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015

    Υπάρχουν Εβραίοι στη Μάνη; Η σχέση τους με την αρχαία Σπάρτη.

    Μια εκπληκτική λαϊκή παράδοση της Πελοποννήσου διασώζει ο Άγγλος ταξιδιώτης Πάτρικ Λη Φέρμορ, που ήταν και Σύνδεσμος με τους αντάρτες στην Κατοχή.
    Είναι μια παράδοση που κανείς Έλληνας ερευνητής δεν θα πρόσεχε, γιατί θα ήταν επηρεασμένος από άλλους μύθους της φυλής… Όπου εδώ «μύθος»=παραμύθι, ψέμα…

    Πιο κάτω όμως θα δούμε αν ισχύει η ίδια ερμηνεία στον Μύθο που θα ακούσουμε…

    Από το παρακάτω κείμενο έχω αφαιρέσει όλες τις περιγραφικές λεπτομέρειες και τα αφηγηματικά στοιχεία που απομακρύνουν από το κύριο θέμα:

    Υπάρχουν Εβραίοι στη Μάνη; Η σχέση τους με την αρχαία Σπάρτη.

    “Καλά θα κάνεις να προσέχεις, αν πηγαίνεις πάνω στην Αναβρυτή. Είναι ένα περίεργο συνάφι”.
    “Γιατί πρέπει να προσέχω;»
    “Γιατί;” ρώτησε ο χωροφύλακας. “Θα σου πάρουν το σακάκι!”.
    Ρώτησα γιατί τάχα θα πρέπει να τους φοβάται κανείς τόσο πολύ.
    «Επειδή είναι Εβραίοι», είπε ο χωροφύλακας.
    «Έτσι λένε» πρόσθεσε ένας Σπαρτιάτης.
    «Και βέβαια είναι Εβραίοι», φώναξε ο Αρκάδας. «Όλοι οι χωριάτες στην Αναβρυτή και την Τρύπη είναι Εβραίοι. Πάντα ήτανε».
    Οι άντρες, που μέχρι τώρα ήταν σοβαροί, ξεσπάσανε σε ακράτητα γέλια, με την ιδέα αυτών των δύο σημιτικών χωριών στην κορφή του Ταΰγετου.

  80. Ο/Η Αναβρυτινός λέει:

    http://news.935radio.gr/%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B1/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B1/120501-%CE%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CF%89%CE%BD,-%CE%B7-%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%A3%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%82.html

    «Όσιος» Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης !
    SUNDAY, 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2017 ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΛΑΚΩΝΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΑ


    Ενα πάντα επίκαιρο κείμενο, χρήσιμο σε όσους αναζητούν την ΑΛΗΘΕΙΑ…

    Σήμερα (26.11.) είναι η γιορτή του «οσίου» Νίκωνα και διαβάζω στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Σπάρτης: «Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων».

    ..Νομίζω πως αυτές οι ναζιστικές αθλιότητες θα έπρεπε να επισύρουν την προσοχή του κ. Εισαγγελέα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.