(και)Λόγω Novartis μάθαμε ότι, ΤΟ σκάνδαλο λεγόταν Άρειος Πάγος

[Το πρόβλημα για την ελληνική δικαιοσύνη είναι εξαιρετικά σοβαρό]

Honore Daumier «Gens de Justice» -λιθογραφία του 1845

«Το μόνο ελληνικό που εμπιστεύομαι είναι η φέτα…»

του ©Μάνου Βουλαρίνου/Athens Voice

Mπορεί ο σύντροφος Παπαγγελόπουλος (ο άνθρωπος που πριν γίνει υπουργός του Αλέκση είχε διοριστεί επικεφαλής της ΕΥΠ από τον Κωνσταντίνο τον Εργατικό/Ικανό/Έντιμο) να μην έλεγε την αλήθεια όταν έλεγε ότι το «σκάνδαλο Novartis είναι το μεγαλύτερο από συστάσεως του ελληνικού κράτους», αλλά δεν είχε πέσει και πάρα πολύ έξω. Η υπόθεση Novartis, έτσι όπως την παρουσίασαν οι κυβερνητικοί και οι παρατρεχάμενοί τους, ήταν τελικά μια τρύπα στο νερό, αλλά έγινε η αφορμή να αποκαλυφθεί ένα άλλο σκάνδαλο. Ένα σκάνδαλο που και αυταπόδεικτο είναι, και υπάρχει η πιθανότητα να είναι το μεγαλύτερο από συστάσεως του ελληνικού κρατούς. Το σκάνδαλο Άρειος Πάγος.

Όσοι διαβάζετε αυτά που γράφω ή με ακούτε στο ραδιόφωνο θα ξέρετε ότι το μόνο ελληνικό που εμπιστεύομαι είναι η φέτα και κατά συνέπεια στην ελληνική δικαιοσύνη ιδιαίτερη εμπιστοσύνη δεν έχω. Κάτι η αποδοχή από ελληνικό δικαστήριο των 600 δισ. του Σώρρα (φανταστείτε πόσους ανθρώπους έχει καταστρέψει ο δικαστής που δέχτηκε ότι ο κύριος αυτός είχε αυτό το ποσό), κάτι η αμισθί (και καθ’ όλα νόμιμη βεβαιώς βεβαίως) απασχόληση της Προέδρου του Αρείου Πάγου στο Γραφείο του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της, κάτι οι περιπέτειες του Μανώλη του Βασιλάκη εξαιτίας των αγωγών του συντρόφου Κοτζιά, κάτι από εδώ, κάτι από εκεί (αν κάτσω να τα σκεφτώ, μαζεύονται πολλά), έχω οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως όσο πιο έντιμος και ηθικός είσαι, τόσο πιο μακριά πρέπει να μένεις από τους ναούς της Θέμιδας. Αλλά ακόμα και για μένα, αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό είναι σχεδόν απίστευτο και –είτε έτσι, είτε αλλιώς– αποδεικτικό του μεγάλου προβλήματος της ελληνικής δικαιοσύνης. Συνέχεια

Advertisements
Posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, κοινωνία/πολιτική | 4 Σχόλια

Η Αριστερά του Αλέκση και του Αλέξη

[O tempora o mores]

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Ενώ ο Αλέκσης δηλώνει πως έπεσε θύμα των παραπλανητικών δημοσκοπήσεων που πατρόναρε το κόμμα του και πως δεν ήξερε τίποτα για τις μετατάξεις (άλλωστε οι άλλοι έκαναν πολύ χειρότερα) και τους διορισμούς (ακόμη και στο γραφείο του) και ενώ η κυρία Τασία του κυρίου Δρίτσα (υπερασπιστή φοροκλεφτών ταβερνιάρηδων κοσμικών νησιών) πήγε σπίτι της και ο Βούτσης (πατήρ), που αρχικά δεν αισθανόταν απολογούμενος, απολογήθηκε στη συνέχεια, μια νότα αριστερής χαράς και αισιοδοξίας έρχεται από τις Βρυξέλες, όπου εκτός από την υπερχρεωμένη Κουντουρά («Τα υπέρογκα χρέη»), τον επαναστάτη Κόκκαλη και τον υπόδικο Λαγό, ο σοφός λαός έστειλε για να περνάει πολύ ωραία και το μορφονιό Αλέξη, πρώην δημοτικό σύμβουλο της ΝΔ, που αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω των καταγγελιών πως δεν πάτησε το πόδι του στο δημαρχείο («Λάρισα: Παραιτήθηκε»).

Όπως διαβάζουν οι χιλιάδες αριστερές θαυμάστριές του «Περνάει τέλεια ο Α.Γεωργούλης»: «Απερίγραπτη είναι η χαρά του Αλέξη Γεωργούλη, ο οποίος βρίσκεται στις Βρυξέλλες και κάνει photoshooting… προσπαθώντας να προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο ως ευρωβουλευτής, όχι σε κάποια σειρά ή ταινία αλλά στην πραγματικότητα. Ο αγαπημένος ηθοποιός, ο οποίος εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με τον «ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία», στις εκλογές της 26ης Μαϊου, ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram φωτογραφίες από τη βελγική πρωτεύουσα, ποζάροντας έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο 2019. Η περίοδος προσαρμογής είναι ακόμη την αρχή και οι πρώτες εντυπώσεις ευοίωνες! @europeanparliament #brussels #euparliament», έγραψε χαρακτηριστικά».

Posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική | 2 Σχόλια

[Novartis] Οι καταγγελίες του Ιωάννη Αγγελή ή, το Μέγα σκάνδαλο ονόματι «Δικαιοσύνη»

[Ιωάννης Αγγελή: Από τα ΜΜΕ πληροφορήθηκα ότι, μου αποδίδεται η «παράνομη πράξη» (και μάλιστα ύστερα από όψιμη αναφορά εναντίον μου, που συνειρμικά με οδηγεί στον κ. Ρασπούτιν) ότι ελέγχομαι για «παράνομη αντιγραφή Αρχείων της κας Τουλουπάκη»]

ο Μάρλον Μπράντον στον Νονο του Κόπολα ©Times Magazine

Όσα αναφέρει και καταγγέλλει ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ.Αγγελής :
«Επειδή κατά τις τελευταίες ημέρες εγράφησαν και ακούστηκαν πολλά αναληθή, σχετικώς με την εμπλοκή του ονόματός μου στην έρευνα της υπόθεσης NOVARTIS, γνωστοποιώ προς αποκατάσταση της αλήθειας, αλλά και προς διαφύλαξη της επαγγελματικής και προσωπικής τιμής και υπόληψής μου, αλλά και προς ενημέρωση του μέσου Έλληνα πολίτη, ο οποίος ευλόγως παρακολουθεί τα συμβαίνοντα στο χώρο της δικαιοσύνης, τα παρακάτω:

1) Όλες μου οι ενέργειες σχετικά με την υπόθεση NOVARTIS έγιναν στα πλαίσια των υπηρεσιακών μου καθηκόντων, υπό την εποπτεία και τον έλεγχο της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κας Ξένης ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, την οποία ενημέρωνα σχεδόν επί καθημερινής βάσεως για τις ενέργειές μου, για την πορεία των ερευνών και για τις άστοχες δικονομικές ενέργειες των διενεργούντων την ποινική έρευνα εισαγγελικών λειτουργών. Όλα τα παραπάνω γινόταν με βάση την αρχή της ιεραρχίας που διέπει τον Εισαγγελικό θεσμό δηλαδή, εγώ επόπτευα κατά νόμο, ενώ ταυτόχρονα ήμουν και «εποπτευόμενος» κατά νόμο, από την κα Εισαγγελέα Αρείου Πάγου. Με απλά λόγια, ένας «αντί», έστω και του Αρείου Πάγου, δεν «κάνει του κεφαλιού του», διότι κάθε πράξη του θεωρείται νομικώς ότι είναι πράξη της Εισαγγελίας, όπου υπηρετεί.

2) Από κοινού με την κα Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Ξένη ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ και στα πλαίσια των καθηκόντων μας, είχαμε ενημερώσει τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Μιχάλη ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, σχετικά με «τον δικονομικώς στραβό δρόμο», που είχε λάβει η ανακριτική πορεία της υπόθεσης NOVARTIS, αλλά και για το εν γένει «αλαλούμ», που επικρατούσε στην λεγομένη «Εισαγγελία καταπολέμησης διαφθοράς», λόγω της ανεπάρκειας των διενεργούντων αυτήν (έρευνα NOVARTIS). Του προτείναμε νομικές λύσεις προς επίλυση του προβλήματος, που όμως χρειαζόταν πολιτική απόφαση (ενδεικτικώς: συγχώνευση – ενσωμάτωση της Εισαγγελίας διαφθοράς, στην Εισαγγελία Οικονομικού εγκλήματος). Συνέχεια

Posted in φασισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική | 3 Σχόλια

Αρείος Πάγος: «Πνευματικός άνθρωπος» ο Βελόπουλος(!)

[Μια ακόμη εγκληματική απόφαση του Αρείου Πάγου]

Σερ Ναθάνιελ Ντανς Χόλαντ (1735-1811), Χωρίς τίτλο, άγνωστη χρονολογία, Πινακοθήκη Τate, Λονδίνο.

Γνωρίζουμε ότι ο κατά τον Άρειο Πάγο «πνευματικός άνθρωπος» Βελόπουλος πουλάει και το «Τελοπόν», φάρμακο που θεραπεύει άνοια, αλτσχάιμερ και πόνους στη μέση, αποτελεσματικό διά πάσαν νόσον.

Στη μνήμη του Κώστα Κάρη

του ©Μανώλη Βασιλάκη στην Athens Review of Books

Όπως ο Σώρρας ίδρυσε πολιτικό κόμμα έχοντας στην προμετωπίδα του μια κατάπτυστη αμετάκλητη δικαστική απόφαση που βεβαίωνε ότι ο εν λόγω απατεώνας διέθετε τα δισεκατομμύρια από αέρα κοπανιστό, έτσι και ο Βελόπουλος δικαιούται να αναρτήσει την απολύτως εγκληματική απόφαση 1462/2005 του Αρείου Πάγου. Η απόφαση αυτή παρανόμως επιδίκαζε ένα τεράστιο ποσόν σαν «χορηγία» συγκεκριμένων αρεοπαγιτών στον προφανώς ομοϊδεάτη τους Βελόπουλο. Και δεν αρκούνταν σ’ αυτό, αλλά με εξωφρενική θρασύτητα τον ανακήρυσσαν και «πνευματικό άνθρωπο»! Οι αρεοπαγίτες, που ούτε για τους τύπους δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε αξιότιμους, απεφάνθησαν ότι ο Βελόπουλος «είναι γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος,… [ο οποίος] τόσο με την εκπομπή του αυτή όσο και με τα βιβλία του προβάλλει θέματα ιστορικού κυρίως περιεχομένου και δίδει έμφαση γενικά στα επιτεύγματα του Ελληνικού Πολιτισμού και ειδικότερα εκείνα της Μακεδονίας και συχνά επισημαίνει τους κινδύνους που απειλούν σήμερα τον Ελληνισμό». Έτσι, ο επίμαχος χαρακτηρισμός εθνικοπαράφρων «μπορούσε να βλάψει και πράγματι βλάφθηκε και προσβλήθηκε η τιμή και υπόληψη του ενάγοντος και θίχτηκε η προσωπικότητά του τόσο ως ατόμου όσο και ως πνευματικού ανθρώπου και επαγγελματία

Για την υπόθεση αυτή ο «πνευματικός άνθρωπος» Βελόπουλος εισέπραξε ένα υπερβολικό ποσόν ως υλική αποζημίωση για την …ηθική βλάβη που υπέστη. Στη συνέχεια η Ελλάδα, όπως αναμενόταν, καταδικάστηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ΕΔΔΑ). Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, το ελληνικό Κράτος Αδίκου έχει φροντίσει να κρατά τα χρήματα ο εκβιαστής ώστε να έχει κίνητρο να επαναλάβει με άλλα θύματα παρόμοια φάμπρικα, ενώ τον εναγόμενο αποζημιώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι! Οι δικαστές που παρανομούν, διασύροντας τη χώρα ενώπιον των Ευρωπαϊκών δικαστηρίων, δεν υφίστανται καμιά συνέπεια. Αντιθέτως προάγονται κανονικά, ίσως φθάσουν και στην θέση του Βασίλη Πέππα. Συνέχεια

Posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική | 5 Σχόλια

Η Χρυσαυγή (θα έπρεπε να) ευγνωμονεί τον ΣΥΡΙΖΑ που φρόντισε να πέσουν στα μαλακά

[ Ευνοϊκότερος είναι ο νέος Ποινικός Κώδικας αναφορικά με το κακουργηματικό αδίκημα της διεύθυνσης σε εγκληματική οργάνωση, μία πράξη που έχει αποδοθεί και στους 18 νυν και πρώην βουλευτές της Χρυσής Αυγής]

Δίκη Χρυσής Αυγής: Αλλαγές στις ποινές για τους διευθυντές της εγκληματικής οργάνωσης

της ©Αντωνίας Ξυνού στο news247.gr

Άμεσο αντίκτυπο στην εξέλιξη της δίκης για τη Χρυσή Αυγή θα έχει ο νέος Ποινικός Κώδικας, ο οποίος προβλέπει σειρά αλλαγών και στις βασικές κακουργηματικές πράξεις που αφορούν στην εγκληματική οργάνωση. Λαμβάνοντας υπόψη τη βασική αρχή ότι ισχύει πάντοτε ο ηπιότερος νόμος, ακόμη και αναδρομικά, αλλάζει σημαντικά το πλαίσιο ποινής, τουλάχιστον για το αδίκημα της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο αφορά όλα τα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής.

Σύμφωνα με τον καινούργιο κώδικα, έρχεται μία σημαντική μείωση ως προς το ελάχιστο όριο ποινής αναφορικά με το αδίκημα της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης. Έτσι, από ποινή κάθειρξης 10 έως 20 έτη που προβλεπόταν μέχρι πρότινος, από 1η Ιουλίου ο «διευθυντής» εγκληματικής οργάνωσης (ΠΚ 187 παρ.3) τιμωρείται με ποινή κάθειρξης τουλάχιστον πέντε χρόνων. Επί της ουσίας, ο καταδικασθείς για διεύθυνση αντιμετωπίζει πλέον την ίδια ποινή με εκείνη του απλού μέλος μίας εγκληματικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα, όπως επισημαίνει ο συνήγορος πολιτικής αγωγής, Κ. Παπαδάκης, υπάρχει και η απαλοιφή της επιβαρυντικής περίστασης για τους διευθυντές που υπήρχε στο αρχικό σχέδιο νόμου, έτσι ώστε η εξίσωση της ελάχιστης ποινικής ευθύνης διευθυντών και εκτελεστικών οργάνων να είναι πλήρης και αδιάκριτη. Συνέχεια

Posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, κοινωνία/πολιτική | 7 Σχόλια

Πελατειακόν: 70 εκπαιδευτικοί έγιναν αίφνης διοικητικοί υπάλληλοι δια χειρός Γαβρόγλου

[διορίσανε-διορίσανε-διορίσανε…]

Κλικ για μεγέθυνση / πηγή @GeorghyZhukov -twitter

Posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική | 1 σχόλιο

Ο μετριοπαθής ορθολογισμός δεν στερείται του σφρίγους…

[Το άρθρο που ξεχωρίσαμε]

Πραϋντική παύση από τοξικά πάθη

της ©Τασούλας Καραϊσκάκη στην «Κ»

Μια αναλαμπή μετριοπάθειας μέσα στον θερμό ρυθμό μας ήταν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, μια αισθητή χειραφέτηση από τα τοξικά πάθη. Αντίθετα προς την παγκόσμια τάση υποχώρησης των δυνάμεων που οδηγούν στην ειρήνη και την ευημερία. Αντίθετα στο σαρωτικό ρεύμα του ανορθολογισμού, της κινδυνολογίας, του λαϊκισμού, της δημαγωγίας, της αναζωπύρωσης των διαφορών, του αυταρχισμού, της αλαζονείας της εξουσίας. Εν μέσω πλανητικών αναστατώσεων, μετακινήσεων πληθυσμών, μισαλλόδοξων φωνών, ανεξέλεγκτων καταστάσεων, διαδικτυακών ψευδών, οικονομικών κρίσεων, οξύτατων ανταγωνισμών. Κάναμε μια παύση. Αραγε χάρη στο θαύμα μιας προαιώνιας ιδέας ή επειδή κουραστήκαμε από τις υπερβολές, την αμετροέπεια, τις εμφυλιοπολεμικές αντιπαραθέσεις, τα ναζιστικά μορφώματα, τον αντιδημοκρατικό αντιεξουσιαστικό ακτιβισμό, τις κραυγές;

Από το «μηδέν άγαν» του Χίλωνα, το «μέτρον άριστον» του Κλεόβουλου και το «μέτρα φυλάσσεσθαι· καιρός δ επί πάσιν άριστος» (κρατάτε το μέτρο· και υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για όλα) του Ησίοδου έχουν περάσει 27 αιώνες. Ομως ακόμη λέμε «μην πετάς πέτρες εάν ζεις σε γυάλινο σπίτι» (παροιμία). Συνέχεια

Posted in σκέψεις, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική | 4 Σχόλια