Σαδιστής και φασίστας μητροπολίτης, βασανιστής σκύλων, αναφωνεί «παρούσα» στη Σύνοδο

[Ιστορικό ανάγνωσμα ιερής προδοσίας, μίσους, διαφθοράς και υποκρισίας]

sadistis-papas21.11.15a

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Αυτή είναι μια ιστορία που ξεπερνάει τις συνήθεις διαστροφές και ατιμίες κληρικών. Ο δεσπότης που πρωταγωνιστεί ήταν ένα πραγματικό θηρίο. Θα μπορούσε κάποιος υπερβολικά καλοπροαίρετος να ξεπεράσει την περίπτωσή του ως μια ατυχή μονάδα, αν η Εκκλησία δεν τον τιμούσε μέχρι σήμερα, αν δεν χρησιμοποιούσε τους παρακρατικούς μηχανισμούς της για να εξοντώσει αυτούς που τον κατήγγειλαν, αν είχε ζητήσει συγνώμη από τα θύματά του. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη κι έτσι η ενοχή είναι συλλογική, αφού φτάνει μέχρι του σημείου να παρουσιάζεται ως «άγιος» ένας από τους ρασοφόρους διαστροφικούς συνεργάτες του.

Τον άγιο Ιερόθεο Β΄ (Παρασκευόπουλο) της Αιτωλοακαρνανίας, τον από Παροναξίας (φωτ 2 και 1), διώκτη έντιμων κληρικών, ιερόσυλο κλέφτη και άρπαγα ακόμη και του ψωμιού των πεινασμένων φτωχών, φασίστα, συνεργάτη των κατακτητών, σαδιστή βασανιστή ζώων, που ευλόγησε τον στρατό Κατοχής στις 10 Οκτώβρη του 1943 στην πλατεία του Αγρινίου, τον ξεσκέπασε ο αντιστασιακός κομμουνιστής συγγραφέας Θέμος Κορνάρος. Ο Ιερόθεος, όχι μόνο δεν λογοδότησε, αλλά καταδίκασε τον συγγραφέα σε δυο χρόνια φυλακή για δυσφήμηση με μια κλασσική δίκη-παρωδία, στα μετεμφυλιοπολεμικά δικαστήρια. Όμως την ευχή του «να είναι πάντα νικηφόρα τα γερμανικά στρατεύματα» την είχαν μεταφέρει το 1943 οι Ναζίδες σε όλα τα ορεινά χωριά με προκηρύξεις, που έριξαν από τα αεροπλάνα τους, όλοι την ήξεραν μαζί με το διαβόητο βίο του, αλλά το στημένο δικαστήριο δεν κράτησε κανένα πρόσχημα. Λένε πως η εικόνα του Χριστού έπεσε κάτω όταν ο Ιερόθεος κατέθεσε στο δικαστήριο, δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά έτσι έχει ειπωθεί. Ο Κορνάρος, που οι Ναζί τον είχαν βασανίσει στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και το ελληνικό Κράτος στον Αη Στράτη, παραθέτει μια σειρά ονομάτων από κληρικούς και λαϊκούς, πολλούς έμμισθους πράκτορες της Γκεστάπο, με τους οποίους ο δεσπότης επάνδρωσε την φασιστική του οργάνωση με σκοπό να εξουδετερώσει την τοπική Εθνική Αντίσταση, με επικεφαλής τον πρωτοσύγκελο Πούλο (Kωνσταντίνο, μετέπειτα φιλοχουντικό μητροπολίτη Διδυμοτείχου, που εκθρονίστηκε χωρίς δίκη από τον χουντικό αρχ.Σεραφείμ), τον άγιο βιαστή αρχιμανδρίτη Βενέδικτο και τον ερωτύλο διαφθορέα ηγούμενο Θεόφιλο. Τα στοιχεία είναι πολύ συγκεκριμένα και σαφή, έχουν ονοματεπώνυμο και είναι συντριπτικά. Από όλους τους θιγόμενους, μόνο ο δεσπότης τόλμησε να πάει στη Δικαιοσύνη, γιατί ήταν και ο μόνος που κατείχε τα εργαλεία της χειραγώγησής της. Οι υπόλοιποι κατάπιαν τις βαριές κατηγορίες αδιαμαρτύρητα.

Ο Κορνάρος περιγράφει αναλυτικά τις αθλιότητες του μητροπολίτη που το 1934 μετατέθηκε αντικανονικά στο Μεσολόγγι από την Παροναξία, ο λαός της οποίας ανακουφίστηκε και ευχαρίστησε το Θεό, στο βιβλίο του «Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία», που εκδόθηκε στα 1946 και νομίζω πως ο τίτλος του έχει διαχρονική αξία η οποία φτάνει ως τις μέρες μας. Το 1944 παρά την κατακραυγή ανοίγει τον τάφο του προκατόχου του Κωνσταντίνου (Κωνσταντινίδη) και με όχημα των Ναζίδων μεταφέρει τα κόκαλά του σε άλλο τάφο αφού πρώτα έκλεψε την πατερίτσα του και το εγκόλπιό του. Ο δημοσιογράφος Θέμος Κορνάρος, που θα φέρει το θέμα στην δημοσιότητα, βρίσκεται με τις δολοπλοκίες των ακροδεξιών και εκκλησιαστικών μηχανισμών κατηγορούμενος. Ο Ιερόθεος στο δικαστήριο ισχυρίζεται ότι τον τάφο τον άνοιξε γιατί ο προκάτοχός του τον επισκέπτονταν στον ύπνο του και του έλεγε ότι θα έπρεπε τα κειμήλια αυτά να επιστραφούν στην Εκκλησία.

Την ίδια χρονιά της τυμβωρυχίας, ο Ιερόθεος, όπως περιγράφει ο Κορνάρος, είχε πουλήσει τα άλευρα που προορίζονταν για το χωριό Ζευγαράκι και στους 500 πεινασμένους χωρικούς, κυρίως γυναικόπαιδα που ξεσηκώνονται και φωνάζουν έξω από την Επισκοπή, δηλώνει ότι τα έκλεψαν από το δεσποτικό μέγαρο. Όμως καμία καταγγελία κλοπής δεν είχε γίνει και κανείς δεν ήταν τόσο τρελός για να κλέψει το δεσπότη στο πολυτελές κονάκι του (φωτ. στην παλιά πόλη), που το είχε χτίσει με εράνους και με τα σχετικά τερτίπια ο προκάτοχός του, όπου ξημεροβραδιαζόταν ο Ιταλός στρατηγός της Μεραρχίας Καζάλε, κάποιος Μάριο Ματζάνι και το οποίο φρουρείτο συνεχώς από Γερμανούς και Ιταλούς σκοπούς. Το πράγμα εξόργισε τον κόσμο και πηγαίνοντας ο Ιερόθεος για λειτουργία στο Αιτωλικό λιθοβολείται από το λαό και εξαπολύει την γερμανική του φρουρά να διαλύσει το πλήθος. Το σκηνικό της πάνδημης αποδοκιμασίας επαναλήφθηκε και στην έδρα του, όπου το πλήθος τον εμποδίζει να λειτουργήσει πετώντας του ψόφιες γάτες. Ιστορικά έμειναν τα γλέντια του με τον Ματζάνι στα οποία έπαιρναν μέρος και γυναίκες, ενώ δίπλα στην Επισκοπή βρίσκονταν οι φυλακές των πατριωτών, εξ αιτίας των οποίων ο Ιερόθεος κρατούσε τα παράθυρά του σφαλιστά για να μην τον ενοχλούν οι ικεσίες τους και οι κραυγές τους. Ο Κορνάρος περιγράφει τα σκελετωμένα παιδάκια που συνωστίζονταν στα πρόθυρα και στις σκάλες του επισκοπικού μεγάρου, περιμένοντας με λαχτάρα πότε θα τους πετάξουν τα ψίχουλα και τα αποφάγια του γλεντιού. Η λίστα εγκλημάτων του είναι ατελείωτη. Η μητρόπολη Μεσολογγίου συντάσσει καταλόγους προγραμμένων πατριωτών που τους δίνει στους Ναζίδες. Ο μητροπολίτης στήνει την οργάνωση «Εθνικός Συναγερμός» που στελεχώνεται με κατακάθια, ληστές μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας και έχει ως κύριο στόχο της την υπονόμευση του ΕΛΑΣ. Η οργάνωση αυτή επιβιώνει και στον εμφύλιο οπότε δρα ως παρακρατικό αντικομουνιστικό απόσπασμα.

sadistis-papas21.11.15bb

Παλιό Μεσολόγγι-το Μητροπολιτικό Μέγαρο (μερική άποψη)

Εκλεκτά μέλη της και ιερείς του περιβάλλοντος του δεσπότη, όπως ο παπα-Σπύρος Παπαθανασίου, λοχαγός των Ταγμάτων με το γιό του Γιώργο εθελοντή στο ναζιστικό στρατό και τον παπα-Γιάννη Παπαποστόλου, οργανωτή γερμανικής επίθεσης στο Παναιτωλικό με θύματα 28 Έλληνες αιχμαλώτους και αγνοούμενους και με οδηγό το γιό του Απόστολο. Ο δεσπότης τον προβίβασε σε εφημέριο της Μητρόπολης. Ο Κορνάρος δεν φείδεται απαξιωτικών χαρακτηρισμών για τον αποκτηνωμένο Αρχιερέα του Αντίχριστου, παραθέτοντας πολλά περιστατικά και επώνυμες καταγγελίες δεσποτικών απειλών, εκβιασμών, οικονομικής εκμετάλλευσης, ακόμη και σε βάρος των ιερέων της Μητρόπολης, οι οποίοι υποχρεώνονται να κουβαλάνε πεσκέσια στον επίσκοπο, σε βάρος των ενοριτών τους. Ο μητροπολίτης είναι ένας αδίστακτος σιμωνιακός που πουλάει τις ενορίες σε κληρικούς, όπως αναφέρει τα συμβάντα ο Κορνάρος με ονόματα. Τον ηγούμενο της μονής Αρέθα του Βάλτου, Ιάκωβο Σούγια, που αρνήθηκε να υποκύψει στις παράλογες οικονομικές απαιτήσεις του μητροπολίτη τον απολύει και τον αναγκάζει να γίνει περιπλανώμενος ζητιάνος. Ο ανιψιός του δεσπότη, Αντρέας Παρασκευόπουλος, δικηγόρος, ληστεύει το 1937 όλο το λάδι, 2.700 οκάδες, της μονής Παναγίας της Κατερινούς και το κουβαλάει στην Αθήνα. Ο παιδεραστής Σπύρος Καραβιάς, έμμισθος γκεσταπίτης και μέλος του προειρημένου ‘Εθνικού Συναγερμού’, χειροτονείται παπάς, παρά την απόλυτη αντίδραση των ενοριτών του στο χωριό Σπολάιτα, οι οποίοι δεν παρακολουθούν τις λειτουργίες του. Ανάλογα συμβαίνουν και με τη χειροθεσία μιας μοναχής, για την οποία αναγκάζεται ο Φθιώτιδος Αμβρόσιος να τον μηνύσει στην Ι.Σύνοδο, χωρίς αποτέλεσμα. Όμοιος ομοίω πελάζει στη Σύνοδο, ποιος να τον δικάσει; Στον Άγιο Δημήτριο Αιτωλικού χειροτονεί και διορίζει εφημέριο τον Χρήστο Μπουρδούνη, που αποπλανεί ως ιερέας μια κοπέλα, την αφήνει έγκυο και την αναγκάζει να κάνει έκτρωση. Παραβιάζοντας προκλητικά τους Ι.Κανόνες διορίζει ηγούμενο έναν 24χρονο, τον Θεόφιλο Ζησόπουλο (απλή συνωνυμία με τον επικεφαλής της «Λυδίας»), παρά την αντίδραση των μοναχών. Ο νεαρός πιάνει ερωτικές σχέσεις με μια Βλαχοπούλα και χαρίζει στον πατέρα της τα 160 πρόβατα του μοναστηριού για να του κλείσει το στόμα. Ο ερωτύλος διορίζεται από τον Ιερόθεο αρχιερατικός επίτροπος και καταληστεύει τους παπάδες με τους φόρους και τα πεσκέσια που απαιτεί. Ο Κορνάρος παραθέτει ολόκληρο κατάλογο με τα ονόματα των ιερέων που έπεσαν θύματά του, αναλυτικά με το τι δωρεές τους ζητούσε. Ο δεσπότης, που έχει μεγάλη αδυναμία στο νεαρό, τον στέλνει να σπουδάσει Θεολογία στην Αθήνα, όπου αυτός διαφθείρει μια 17χρονη με την υπόθεση να διαρρέει στις τοπικές εφημερίδες χωρίς όμως καμία συνέπεια. Άλλη μια αδυναμία του Ιερόθεου ήταν ο αρχιμανδρίτης Βενέδικτος Πετράκης, κυνηγημενος από τα Γιάννενα για διάφορες βρωμοδουλειές, που ο δεσπότης τον μαζεύει και του δίνει τον τίτλο του ιεροκήρυκα στο Αγρίνιο. Εκεί το Νοέμβρη του 1942 αποπειράται να βιάσει μια κοπέλα, ο κόσμος ξεσηκώνεται, ο παπάς αποσύρεται και κρύβεται στη Μητρόπολη, η υπόθεση κουκουλώνεται. Τον Μάρτη του ’44 επιτίθεται σε ένα μικρό κοριτσάκι, τον Απρίλη τρίτο κρούσμα, τρώει άγριο ξύλο από τον κόσμο και τις δυο φορές. Δικαιολογείται πως δοκίμαζε την αρετή τους, ο δεσπότης τον επαινεί στον κηροπλάστη Κ.Φαφούτη, που φτάνει απεσταλμένος του κόσμου από το Αγρίνιο για να διαμαρτυρηθεί και να απειλήσει πως θα σκοτώσουν τον τράγο. Η Εκκλησία παρουσιάζει σήμερα με επιμονή τον όσιο Βενέδικτο ως «σύγχρονο άγιο!».

Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της υποκρισίας αλλά και της παραχάραξης που μηχανουργείται χάρις στην αδιαφορία της κοινωνίας. Ο κομμουνιστής συγγραφέας απευθύνει εύλογα αναπάντητα ερωτήματα στην Ι.Σύνοδο που καταδίωξε τους κληρικούς που αντιστάθηκαν στο δεσπότη με γελοίες κατηγορίες για σκανδαλισμό των πιστών λόγω αριστερής τοποθέτησης και επιτέλεσαν το ιερατικό και πατριωτικό τους καθήκον ως μέλη της ανθρωπιστικής οργάνωσης «Εθνική Αλληλεγγύη», καταλήγοντας για τους Συνοδικούς στο συμπέρασμα: «Ίδιοι είναι…». Μνημονεύει και τον ιερέα Κωνσταντίνο Τσιβελέκα που δολοφονήθηκε από τους ταγματασφαλίτες.

Ο Θέμος Κορνάρος ψυχαναλύει τον δεσπότη, ψάχνει απεγνωσμένα να του βρει λίγη ανθρωπιά και καταλήγει πως είναι νοσηρά σκληρόκαρδος, ανίκανος να αγαπήσει. Παραθέτει το βασανιστήριο ενός σκύλου, το οποίο υπεραρκεί κατά τη γνώμη μου για να σκιαγραφήσει την αρρωστημένη προσωπικότητα του μητροπολίτη: «Στην περίπτωση του Ιερόθεου, ένα σκυλί κρεμασμένο στη σκάλα της Αρχιεπισκοπής, ουρλιάζει και λέει πως άδικα ψάχνουμε. Ο ίδιος το κρέμασε με σπάγκο στη σκάλα γιατί υποψιάστηκε λέει πως του έπνιξε ένα κουνέλι. Ο κόσμος μαζεύτηκε, ζητούσε να γλυτώσει το ζώο κι αυτός γελούσε….: «Εδώ κρεμούνε ανθρώπους και δε λυπόμαστε και θα κλάψουμε για ένα σκύλο;».

Ο Κορνάρος δεν είναι παθιασμένος αντικληρικαλιστής κι ας αποκάλυψε πολλά σε βάρος του ράσου με αποκορύφωμα το ξεγύμνωμα του Αγίου Όρους (Οι άγιοι χωρίς μάσκα»). Υπερασπίζεται τους καλούς τοπικούς ιερείς που καταδίωξε η Ιεραρχία, στέκεται με ιδιαίτερη στοργή, διεκτραγωδεί τα βάσανα και προβάλει το πρόσωπο του τίμιου παπά-Κωνσταντίνου Βαλή, που πολέμησε μέσα από ηρωικές επικίνδυνες αποστολές τον κατακτητή διακινδυνεύοντας τα πάντα, στήριξε την Αντίσταση και κυνηγήθηκε από το sadistis-papas21.11.15δεσπότη και από την κρατική Εκκλησία, η οποία δεν του συγχώρησε το αριστερό, πατριωτικό, δημοκρατικό, και ιερατικό του φρόνημα. Ο ίδιος κάνει αναφορά στον ιερομόναχο Νασόπουλο (Βασίλειο που μόνασε στην Αγία Λαύρα Καλαβρύτων), που εκτελέστηκε από τους Ναζί, χωρίς ο παιδικός του φίλος Ιερόθεος να μετριάσει το ζήλο των φιλικών του δοσοληψιών με τους Γερμανούς στρατιωτικούς που του χάρισαν και ένα σελωμένο άλογο. Η κτηνωδία του ήταν τέτοια που στο μνημόσυνο των 120 πατριωτών που εκτελέστηκαν τη Μ.Παρασκευή του ’44 στην πλατεία του Αγρινίου από τους Ναζίδες και τους ταγματασφαλίτες του ταγματάρχη Γ. Τολιόπουλου, (στην φωτ. ο Αβραάμ Αναστασιάδης που άφησαν το πτώμα του κρεμασμένο ολονυχτίς, κάτω από τη δυνατή βροχή), δήλωσε: «Ομολογώ όμως ότι καλώς έπαθον διότι ήσαν προπαγανδισταί του κομμουνισμού».

Έσπασε ο διάβολος το ποδάρι του και μια πτυχή της χυδαιότητας του δεσπότη αλλά και του αρχιερατικού συναφιού, αποκαλύφθηκε επίσημα από ατύχημα. Ο διάδοχός (1965) του Ιερόθεου στη Μητρόπολη Μεσολογγίου Θεόκλητος, απειλούμενος το 2003 από το Χουντόδουλο με υποχρεωτική συνταξιοδότηση για λόγους υγείας, μέσα στην απελπισία του που θα έχανε το ζηλευτό χαλιφάτο της λιμνοθάλασσας που το πολιορκούσαν πολλοί ανυπόμονοι ρασοφόροι μνηστήρες, για να ξεμπροστιάσει τους συναδέλφους του και για να εκδικηθεί, αποκάλυψε το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς της Ιεραρχίας, αλλά το έκανε με τόσο αισχρό τρόπο, επαινώντας χυδαία τον αποθηριωμένο Ιερόθεο, που έδειξε έτσι και τη δική του ηθική κατάπτωση. Η Ιεραρχία «αποστράτευσε» το Θεόκλητο, αυτός δεν το άντεξε και πέθανε πάρα πολύ πικραμένος, τότε τον κήδεψαν με μεγάλες τιμές και τον τιμούν με ύμνους της αρετής του μέχρι σήμερα, έχοντας θάψει το τελευταίο γράμμα του προς τον Αρχιεπίσκοπο: «Αυτήν τη στιγμή έρχεται εις τον νούν μου κάποιο περιστατικό που έχει σχέσιν με τον αείμνηστον προκάτοχόν μου Κυρόν Ιερόθεον, … άνδρα και λεβέντη συνάμα. Εγένετο λοιπόν συνεδρία της Ιεράς Συνόδου. Αρχικά εξεφωνούντο τα ονόματα των συνέδρων. Όταν λοιπόν εξεφωνήθη το όνομα μακαριστού αδελφού, ο αείμνηστος Ιερόθεος φώναξε «Παρούσα». Αναστάτωση εις την αίθουσαν. Φωνές, διαμαρτυρίες, σάλος, σχόλια… Το συμβάν όμως απεσιωπήθη εντός της αιθούσης. Κανείς δεν εκινήθη εναντίον του Ιεροθέου. Όλοι δάγκωσαν τη γλώσσα τους, ένοχοι και συνένοχοι» («Η διαφθορά ενδημεί στην Ιερά Σύνοδο»- Θ.Τσάτσης, ‘Ελευθεροτυπία’-17.3.2003). Αυτή είναι η κατάσταση λοιπόν, όπως περιγράφεται αδιάψευστα από αρχιερατικά χείλη.

Αυτή η κρατική Εκκλησία τιμά ξεδιάντροπα τον Ιερόθεο, παρουσιάζοντάς τον παντού, όπως από την ιστοσελίδα της Μητρόπολης Παροναξίας, αυτής της ‘πνευματικής εστίας’, που στέγαζε έως πρόσφατα τον παιδεραστή αρχιμανδρίτη όσιο Θεόκλητο Ρενέση (2013, 25 χρόνια κάθειρξη), που φαίνεται πως τον έκρυβαν και τον φυγάδευαν οι μητροπολίτες από επισκοπή σε επισκοπή κάθε που μαθευόταν το ποιόν του: «… Υπήρξε εις εκ των δυναμικότερων Ιεραρχών της εποχής του».

This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

25 απαντήσεις στο Σαδιστής και φασίστας μητροπολίτης, βασανιστής σκύλων, αναφωνεί «παρούσα» στη Σύνοδο

  1. Ο/Η Αγρινιώτης λέει:

    http://www.agriniopress.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%AD/

    Το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» και το κέντρο του Αγρινίου κάποτε…

    Ο Γιώργος Στρατούλης και η σελίδα agriniomemories μας ταξιδεύουν στο παλιό Αγρίνιο, τις γειτονιές, τα καταστήματα του τότε.
    Κάθε Κυριακή απόγευμα ο πατήρ Βενέδικτος Πετράκης,Αρχιμανδρίτης και Ιεροκήρυκας,από το μπαλκόνι που έβλεπε προς την γεμάτη από κόσμο πλατεία,έκανε κήρυγμα και παράλληλα εξαπέλυε μύδρους κατά των κομμουνιστών.

  2. Ο/Η Castellio λέει:

    Εντάξει μωρέ. Έκανε και αυτός κάποια λαθάκια ως νεαρός. Κανείς δεν είναι τέλειος. Κατά τα άλλα, είτε διαβάζεις το βίο του Ιερόθεου είτε Ευαγγέλιο (το βίο του Χριστού), ένα και το αυτό….

  3. # Αγρίνιο, Γερμανοί και ταγματασφαλίτες παρακολουθούν επίσημη παρέλαση μετά αρχιερατικής λειτουργίας:
    Πρώτη φωτογραφία και δεύτερη φωτογραφία

    # Η Μεγάλη Παρασκευή με 120 εκτελεσμένους Τάφοι εκτελεσμένων Φωτογραφία

    # Και αν θέλετε τη φωτογραφία με τον Αβραάμ Αναστασιάδη κρεμασμένο στην πλατεία, 14/04/1944 σε καλύτερη ευκρινέστερη μορφή, εδώ

  4. Ο/Η Αγρινιώτης λέει:

    Για τον Ιερόθεο και για τον πρωτοσύγκελό του Καλλίνικο Πούλο που αναφέρετε στο ιστορικό αφήγημά σας, το δεξί χέρι του Ιερόθεου, δυο πραγματάκια, το πρώτο τα λέει ωμά, το δεύτερο είναι από ένα υμνογράφημα πίσω από το οποίο όποιος ξέρει να σκέπτεται θα διαβάσει την πραγματικότητα:

    https://www.alfavita.gr/apopsin/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-1944-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CE%BF

    Η Μεγάλη Παρασκευή του 1944 στο Αγρίνιο

    Δημοσιεύτηκε: Παρασκευή, 10 Απρίλιος, 2015 – 11:41

    (….)

    Τετρακόσιοι πενήντα άνθρωποι άκουγαν τα φτυάρια και περίμεναν να ξημερώσει. Η Μεγάλη Παρασκευή ήταν για αυτούς η αποφράς ημέρα. Εκατόν είκοσι άνθρωποι κληρώθηκαν για να εκτελεστούν απ’ τους Γερμανούς και τους γερμανοτσολιάδες φίλους τους και συνεργάτες.

    Ο ναζί μητροπολίτης του Μεσολογγίου Ιερόθεος και γνωστό κάθαρμα που καταπίεζε και λήστευε για χρόνια τους αγρότες της περιοχής στην επιμνημόσυνη δέηση στο Αγρίνιο για τους 120 τέλειωνε με τούτα τα λόγια: «Ομολογώ όμως ότι καλώς έπαθον διότι ήσαν προπαγανδισταί του κομμουνισμού».

    (…..)

    http://www.agriniopress.gr/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF/

    Αφιέρωμα στον Ναυπακτιώτη Μητροπολίτη Εδέσσης Αείμνηστο Καλλίνικο Πούλο
    (…..)
    Σε ηλικία είκοσι επτά χρονών στρατεύτηκε στα ΛΟΚ (Δυνάμεις Ορεινών Καταδρομών ) ήταν εποχή του συμμοριτοπόλεμου και ως στρατιώτης κήρυττε το λόγο του Θεού εμψυχώνοντας στρατό και λαό. Τελείωσε το Στρατό την 1 Απριλίου 1949. Είχε όμως διοριστεί από το 1942 ως Γραμματέας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, οπότε συνεχίζει και μετά από το στρατό να εργάζεται εκεί.

    Από τη θέση αυτή δίνει μεγάλη σημασία στη Κατήχηση των παιδιών. Λειτουργεί Κατηχητικά Σχολεία, διδάσκει το λόγο του Θεού με θέρμη, γίνεται αγαπητός σε όλα τα παιδιά των Σχολείων. …….
    Μετά την εκλογή του αδελφού του Κωνσταντίνου σε Μητροπολίτη Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας, ο Επίσκοπος Ιερόθεος προκειμένου να αναπληρώσει τη θέση του Πρωτοσύγκελλου προχώρησε σε χειροτονία, το Δημήτριο. …
    Την επόμενη ημέρα 24 Νοεμβρίου και στον ίδιο Ναό χειροτονήθηκε Διάκονος από τον αδελφό του Επίσκοπο Κωνσταντίνο. ..
    Ακολούθησε η χειροτονία του σε Πρεσβύτερο και η προχείρισή του σε Αρχιμανδρίτη έγινε μετά από μια εβδομάδα, την 1 Δεκεμβρίου 1957, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αγρινίου.

    Ο Μητροπολίτης Ιερόθεος προσβάλλεται από καρκίνο …Ο Καλλίνικος τώρα γίνεται η ψυχή και η καρδιά της Μητροπόλεως…. Οι σχέσεις του με τον Ιερόθεο ήταν άριστες, η προσωπικότητα του Επισκόπου τον επηρέασε πάρα πολύ. Δύο χρόνια πριν την κοίμησή του έγραφε για τα προσόντα και τα χαρίσματα που είχε ο Πρωτοσύγκελλός του:

    «Από της 31ης Ιουλίου 1942 μέχρι του διορισμού του ως Πρωτοσυγκέλλου διετέλεσε Γραμματεύς της Ιεράς Μητροπόλεως επιδειξάμενος εξαιρετικήν διοικητικήν και επιστημονικήν ικανότητα ….ως Ιεροκήρυξ ….και εν τω Στρατεύματι ….

    Στις 12 Μαΐου 1961 μετά από πολύμηνη ταλαιπωρεί με τον καρκίνο, εκοιμήθει ο Μητροπολίτης Ιερόθεος

    (. ………)

    Ο νέος Μητροπολίτης Θεόκλητος, κατάλαβε ότι ο Καλλίνικος είχε πολλά χαρίσματα και έτρεφε μεγάλη αγάπη και εκτίμηση στο πρόσωπό του. Τον διατήρησε στη ίδια θέση με όλες τις αρμοδιότητες που είχε προηγουμένως.
    (…..)

    Διετέλεσε τακτικός Ιεροκήρυξ εν ταις ενταύθα Φυλακαίς και εν τω εν Μεσολογγίω εδρεύοντι Κέντρω Εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων Μεσολογγίου…
    (…..)
    Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, προεδρεύοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, συνεδριάζει στις 24 Ιουνίου 1967 ….Ο Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Πούλος τοποθετείται Μητροπολίτης στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης και Πέλλης. (……….)

    • Ο/Η Από τη λιμνοθάλασσα λέει:

      Να σε διορθώσω αγαπητέ πατριώτη σε κάτι

      Πρωτοσύγκελος και στενός συνεργάτης στα έργα του Ιερόθεου την επίμαχη περίοδο ήταν ο Κωνσταντίνος Πούλος, αδελφός του Καλλίνικου και αυτός ήταν ο πρωτοσύγκελος Πούλος στον οποίο αναφέρεται μόνο με το επώνυμο ο μακαρίτης ο Κορνάρος. Ο Καλλίνικος τον διαδέχθηκε πολύ αργότερα από την Κατοχή στη θέση και ήταν καλύτερος, ως άνθρωπος, από τον αδελφό του.
      Ο Κωνσταντίνος Πούλος υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κάπου εκεί από το 41. Το 1957 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος και το 1973 εργάστηκε για την «περίλαμπρον νίκην του Δημοψηφίσματος» του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Στις 13 Ιουλίου 1974 κηρύχθηκε αντικανονικά έκπτωτος του θρόνου χωρίς δίκη και απολογία, με το έτσι θέλω, μαζί με άλλους 11 μητροπολίτες οι οποίοι για διάφορους λόγους (όχι πολιτικούς, όλοι τους ήταν χουντικοί σαν τους διώκτες τους) δεν ήταν αρεστοί στην κλίκα του χουντικού αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Πέθανε το 1994.
      Στην παρακάτω φωτογραφία τον βλέπετε

  5. Ο/Η Ντούτσαγας λέει:

    ΣΙΩΠΕΣ-ΝΤΡΟΠΕΣ-ΑΜΝΗΣΙΑ-ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ-ΚΑΜΕΝΑ ΑΡΧΕΙΑ-ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ

    [[[[[[Κάθε Παιδόπολη διοικούνταν από µια Εφορευτική Επιτροπή. Σε αυτήν συµµετείχαν έγκριτα µέλη της τοπικής κοινωνίας, όπως διευθυντές τραπεζών, εκπρόσωποι της εκκλησίας, ………Από τις τρεις αυτές κατηγορίες, τα µέλη της Εφορευτικής Επιτροπής, άτοµα µε περίοπτη κοινωνική θέση στην κοινωνία του Αγρινίου, τους εργαζόµενους στην Παιδόπολη και τα παιδιά, δεν γνωρίζουµε κανένα µέχρι τώρα που να έχει δηλώσει δηµόσια αυτού του είδους τη δραστηριότητα του. Γενικότερα, για την Παιδόπολη Αγρινίου γνωρίζουµε πολύ λίγα. Το αρχείο της δε βρέθηκε]]]]]].

    http://www.epoxi.gr/memories45.htm

    Μνήμες και αναδρομές:

    ΤΟΠΟΙ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΜΝΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΙΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑ:

    Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ «ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ» ΚΑΙ Η ΠΑΙ∆ΟΠΟΛΙΣ «ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ» ΑΓΡΙΝΙΟY

    Της Τασούλας Βερβενιώτη* και της Χρυσούλας Σπυρέλη**

    Το κείμενο αυτό στοχεύει να αναδείξει κάποιες πλευρές του τρόπου κατασκευής της μνήμης σε μια κοινωνία που βρέθηκε βαθειά διχασμένη, εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου και εξαιτίας του Ψυχρού Πολέμου που χώρισε την ανθρωπότητα σε δυο διακριτούς «κόσμους». Θα ασχοληθεί με τη μνήμη και την αμνησία στο Λόγο (δημόσιο ή ιδιωτικό, γραπτό ή προφορικό) αλλά και στα αρχειακά υλικά, τα οποία άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα έγινε προσπάθεια να καταστραφούν ή να παραποιηθούν.

    ………….
    Τα δύο επόμενα παραδείγματα αποτελούν τόπους αμνησίας, τόσο της συλλογικής μνήμης όσο και των αρχείων. Αφορούν τι «Φυλακές Κρυονερίου» και την Παιδόπολη του «Σωτήρος» Αγρινίου. Η Παιδόπολη ιδρύθηκε στη διάρκεια του εμφυλίου (1948) από τον «Έρανο Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος» υπό την Υψηλήν Προστασίαν της Α.μ. της Βασιλίσσης». Το αρχείο της έχει καταστραφεί (σε κάποια από τις δύο πυρκαγιές που υπέστησαν τα αρχεία των Παιδοπόλεων) και – επιπλέον – δεν καταγράφεται στη συλλογική μνήμη των κατοίκων του τόπου. Αντίθετα, οι Φυλακές Κρυονερίου δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα, αλλά «κατά λάθος» καταγράφηκαν στα αρχεία. Η μη ύπαρξή τους ανακαλύφθηκε μετά από ανακοίνωση σε τοπικό συνέδριο, την αφίσα του οποίου κοσμούσαν οι «φυλακές Κρυονερίου».
    ………….

    Θεωρούμε όμως ότι η πρόσβαση ή όχι των ιστορικών στα αρχεία καθορίζει, εκτός από την πορεία της ιστοριογραφίας και τη δόμηση/ κατασκευή της συλλογικής μνήμης. Οι ταγματασφαλίτες του Αγρινίου, οι φυλακές και η Παιδόπολη δεν «μνημονεύονται», όπως όλα σχεδόν τα «έργα» του εμφυλίου, γιατί καμιά κοινωνική ή εθνική ομάδα δε θέλει να αναδεικνύει η ιστορία της «πλευρές οδυνηρές και δυσάρεστες, για τις οποίες, με το πέρασμα του χρόνου, κανείς πια δεν αισθάνεται άνετα και περήφανος» ούτε θέλει να θυμάται «όσα θεωρείται ότι δεν βοηθούν τους καλούς αγώνες»

    ……….

    Η Παιδόπολη «του Σωτήρος» Αγρινίου

    Το δεύτερο παράδειγµα αφορά την Παιδόπολη «του Σωτήρος». Στο Αγρίνιο η Παιδόπολη ιδρύθηκε το 1948. Εκείνη τη χρονιά η χώρα ήταν βαθειά διχασµένη. Υπήρχαν δύο κυβερνήσεις (η επίσηµη κυβέρνηση στην Αθήνα και στο Βουνό η Προσωρινή ∆ηµοκρατική Κυβέρνηση) και δύο στρατοί που αντιµάχονταν. Η απόφαση για την ίδρυση της πάρθηκε από την Εκτελεστική Επιτροπή του «Εράνου ‘Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος’ υπό την Υψηλήν Προστασίαν της Α.Μ. της Βασιλίσσης» ή αλλιώς τον Έρανο της βασίλισσας ή απλώς τον Έρανο, το Μάρτιο του 1948. ∆υο µήνες νωρίτερα, η κυβέρνηση της Αθήνας είχε καταγγείλει στην Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Βαλκάνια, ότι ο ∆ηµοκρατικός Στρατός Ελλάδας, στον οποίο ηγεµόνευε το ΚΚΕ και εκφραζόταν πολιτικά από την κυβέρνηση του Βουνού µετέφερε παιδιά έξω από τα σύνορα της χώρας µε σκοπό να τα µετατρέψει σε «γενίτσαρους» και να τα «αφελληνίσει». Το θέµα της µεταφοράς των παιδιών, πέρα από θέµα εσωτερικής αντιπαράθεσης µεταξύ των αντιµαχοµένων παρατάξεων, συζητήθηκε και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ως µέρος του «ελληνικού ζητήµατος», δηλαδή του εµφυλίου πολέµου. Η συζήτηση αυτή είχε ξεκινήσει ήδη από το 1946 και αποτέλεσε πεδίο αντιπαράθεσης µεταξύ Ηνωµένων Πολιτειών και Σοβιετικής Ένωσης, αφού ήδη η ανθρωπότητα είχε µπει στη λογική του Ψυχρού Πολέµου. Στον ΟΗΕ, η κυβέρνηση της Αθήνας ζήτησε την επιστροφή των παιδιών που είχαν µεταφερθεί στις ανατολικές χώρες από το ΚΚΕ και επιπλέον συγκέντρωνε και αυτή παιδιά για να τα «σώσει» από τους κοµµουνιστές. Τα παιδιά αυτά τα εγκαθιστούσε σε Παιδοπόλεις. Η δεξιά προπαγάνδα ονόµασε τη συγκέντρωση των παιδιών και την ίδρυση των Παιδοπόλεων «παιδοφύλαγµα», σε αντιδιαστολή µε τις ενέργειες του ΚΚΕ που τις ονόµασε «δεύτερο παιδοµάζωµα» – το πρώτο το είχαν κάνει οι Τούρκοι, προαιώνιοι εχθροί των Ελλήνων27. Οι πρώτες Παιδοπόλεις στην Ελλάδα ιδρύθηκαν από τον Έρανο της βασίλισσας. Από το ξεκίνηµά του, το καλοκαίρι του 1947, µέχρι το τέλος του χρόνου είχε ιδρύσει επτά Παιδοπόλεις για «προσφυγόπουλα» ορφανά, εγκαταλελειµµένα ή άπορα28. Η συνεργασία του µε την κυβέρνηση της Αθήνας ξεκίνησε επίσηµα τον Απρίλιο του 1948. Τότε δηµιουργήθηκε η Ειδική Υπηρεσία Περιθάλψεως Ελληνοπαίδων (ΕΥΠΕ) που ίδρυσε, µε τη συνεργασία του Εράνου, Παιδοπόλεις για παιδιά «απειλούµενα» από τους κοµµουνιστές. Ο αριθµός των Παιδοπόλεων έφτασε, συνολικά, τις 5329. Όσες ιδρύθηκαν µετά τον Απρίλιο του 1948 εξαρτιόταν διοικητικά από την ΕΥΠΕ. Η Παιδόπολη του Σωτήρος στο Αγρίνιο εξαρτιόταν απευθείας από τον Έρανο της βασίλισσας, αφού ιδρύθηκε πριν αρχίσει επίσηµα η συνεργασία του Εράνου µε την ΕΥΠΕ. Έπρεπε να περιλαµβάνει παιδιά ορφανά ή εγκαταλειµµένα ή άπορα από τα γύρω ορεινά χωριά που οι κάτοικοί τους, λόγω που εµφυλίου, εκόντες ή άκοντες, βρίσκονταν εγκατεστηµένοι στο Αγρίνιο, το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως Κέντρο Ασφαλείας.

    Κάθε Παιδόπολη διοικούνταν από µια Εφορευτική Επιτροπή. Σε αυτήν συµµετείχαν έγκριτα µέλη της τοπικής κοινωνίας, όπως διευθυντές τραπεζών, εκπρόσωποι της εκκλησίας, διευθυντές εκπαίδευσης, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, Οδηγοί, Πρόσκοποι, πρόεδροι ή µέλη φιλανθρωπικών, χριστιανικών ή γυναικείων οργανώσεων. Επιπλέον υπολογίζουµε ότι στο προσωπικό της Παιδόπολης πρέπει να δούλεψαν πάνω από 30 εργαζόµενοι, οι περισσότεροι µέλη της τοπικής κοινωνίας. Από τις τρεις αυτές κατηγορίες, τα µέλη της Εφορευτικής Επιτροπής, άτοµα µε περίοπτη κοινωνική θέση στην κοινωνία του Αγρινίου, τους εργαζόµενους στην Παιδόπολη και τα παιδιά, δεν γνωρίζουµε κανένα µέχρι τώρα που να έχει δηλώσει δηµόσια αυτού του είδους τη δραστηριότητα του. Γενικότερα, για την Παιδόπολη Αγρινίου γνωρίζουµε πολύ λίγα. Το αρχείο της δε βρέθηκε.

    Οι γνώσεις µας περιορίζονται στις αναφο- ρές που συγκεντρώθηκαν από τα πρακτικά της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εράνου, τα οποία εντοπίσαµε το 1998 στα κεντρικά γραφεία του Εθνικού Οργανισµού Προνοίας (ΕΟΠ). Ο ΕΟΠ αποτελεί µια µετεξέλιξη του Εράνου, ο οποίος ιδρύθηκε µεσούντος του εµφύλιου και η διάρκεια του προβλεπόταν εξάµηνος. Και µετά τη λήξη όµως της ένοπλης σύγκρουσης η άδεια λειτουργίας του ανανεωνόταν συνεχώς και το 1956 µετονοµάστηκε σε «Βασιλική Πρόνοια». Στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας (1967-1974), όταν η βασιλική οικογένεια έφυγε από την Ελλάδα, ονοµάστηκε «Εθνικός Οργανισµός Προνοίας» (ΕΟΠ). Τότε, σύµφωνα µε µαρτυρίες, κάηκε ένα µέρος του αρχείου. Μετά τη µεταπολίτευση, λίγες µέρες πριν πάρει το ΠΑΣΟΚ την εξουσία (1981), το κτίριο που στεγαζόταν το αρχείο του ΕΟΠ πήρε φωτιά. Σε αυτές τις δύο πυρκαγιές φαίνεται ότι κάηκε και το αρχείο της Παιδόπολης Αγρινίου, γιατί µετά το τέλος της ένοπλης σύρραξης από τις 53 Παιδοπόλεις του εµφυλίου, το 1950, διατηρήθηκαν µόνο οι 13. Τα αρχεία όσων Παιδοπόλεων σταµάτησαν τη λειτουργία τους πήγαν στον Έρανο – Βασιλική Πρόνοια – ΕΟΠ. Αυτά βρέθηκαν, ό, τι σώθηκε από τις δύο πυρκαγιές, στον αρχείο του ΕΟΠ. Τα πρακτικά της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εράνου σώθηκαν, γιατί φυλάσσονταν στο γραφείο το ∆ιευθυντή, στο κέντρο της Αθήνας30. Σήµερα που ο ΕΟΠ έχει διαλυθεί, γιατί ενσωµατώθηκε στο Εθνικό Σύστηµα Κοινωνικής Φροντίδας, στο Κράτος δηλαδή, το αρχείο βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, εγκιβωτισµένο, µη προσβάσιµο δηλαδή στους ερευνητές. Αξίζει όµως, «για την Ιστορία», να καταθέσουµε όσα γνωρίζουµε για την Παιδόπολη Αγρινίου. Η απόφαση για την ίδρυση της πάρθηκε από την Εκτελεστική Επιτροπή του Εράνου (ΕΕ) στις 19 Μαρτίου 1948. Προβλεπόταν και συνεργασία µ ε το Ίδρυµα Εγγύς Ανατολή (Near East Foundation). Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί οι ντόπιοι αποκαλούσαν την Παιδόπολη και «Νιαρίστι»31. Ο Έρανος επίσης ανέλαβε από 1ης Απριλίου 1948 µε όλο της τον εξοπλισµό την Παιδική Στέγη Αγρινίου, η οποία βρισκόταν στις µισθωµένες αποθήκες της Κατίνας Τσουλούφη. Η Παιδική αυτή Στέγη µετονοµάσθηκε σε Παιδόπολη «Του Σωτήρος» Αγρινίου. Εκεί η ΕΕ του Εράνου υπολόγιζε να στεγάσει 250 «προσφυγόπαιδα». Από τα παιδιά που περιθάλπονταν στην Παιδική Στέγη κρατήθηκαν µόνο όσα ανήκαν σε αυτήν την κατηγορία. ∆εν ξέρουµε τι έγιναν τα υπόλοιπα. Ως υπεύθυνη της Παιδόπολης είχε οριστεί η Καίτη Μεγαπάνου32, «Εντεταλµένη Κυρία» του Εράνου της βασίλισσας. ∆υο µήνες µετά την ίδρυση της Παιδόπολη Αγρινίου, το Μάιο του 1948, επειδή το θέµα της µετακίνησης των παιδιών είχε ενταχθεί για τα καλά στην εµφυλιοπολεµική λογική και η συγκέντρωση παιδιών από τον Κυβερνητικό Στρατό είχε πάρει µεγάλες διαστάσεις, η ΕΕ του Εράνου αποφάσισε να στεγάσει και άλλα 150 παιδιά, όχι «προσφυγόπουλα» αυτή τη φορά, αλλά «απειλούµενα» από τους κοµµουνιστές. Πρακτικά όµως ήταν ανέφικτο να γίνει κάτι τέτοιο και τελικά αποφασίστηκε ότι το ανώτατο όριο που θα περιέθαλπε η Παιδόπολη θα ήταν 300 παιδιά.33 ∆εν ξέρουµε εάν η απόφαση της ΕΕ τηρήθηκε. Πάντως το Φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, από την 1η Οκτωβρίου 1948, ο Έρανος νοίκιασε και το διπλανό οικόπεδο από την καπναποθήκη (όπου στεγαζόταν η Παιδόπολη), γιατί κρίθηκε «ως ζωτικής σηµασίας χώρος»34. Τον Οκτώβριο επίσης η ΕΕ του Εράνου ενέκρινε τις δαπάνες επισκευής των βοηθητικών χώρων του κτιρίου καθώς και το διαχωρισµό του. Αποφάσισαν επίσης να εγκαταστήσουν ένα παράπηγµα τύπου Romney. Τις εργασίες είχε αναλάβει να εκτελέσει η Υπηρεσία Ανοικοδοµήσεως Αγρινίου35. Στις αρχές του 1949, η ΕΕ του Εράνου ενέκρινε επίσης ένα χρηµατικό ποσό για να διαρρυθµιστεί το υπόγειο της Παιδόπολη καθώς και οι εσωτερικοί χώροι, ώστε να µπορέσει να στεγάσει και άλλα 100 παιδιά. Ηλεκτροφώτισαν επίσης και το παράπηγµα36. Είναι φανερό ότι η Παιδόπολη στέγασε πάνω από 400 ή περίπου 400 παιδιά. Στον τοπικό τύπο του Αγρινίου, ούτε πουθενά αλλού, δεν είχε γραφτεί έως τώρα κανένα κείµενο που να µνηµονεύει την Παιδόπολη των 400 παιδιών, τα περισσότερα των οποίων κατάγονταν από τα γειτονικά χωριά, ούτε των ντόπιων µελών του προσωπικού της. Και κανένα από τα έγκριτα µέλη της τοπικής κοινωνίας που συµµετείχαν στην Εφορευτική Επιτροπή της Παιδόπολη δεν έχει κάνει κάποια δηµόσια δήλωση για το «κοινωφελές» έργο στο οποίο πήρε µέρος. Η σιωπή των ανθρώπων όπως και το κάψιµο των αρχείων δυσκόλεψαν την έρευνα. Και τα δυο εντάσσονται στο taboo του εµφυλίου, ο οποίος άρχισε να ερευνάται µετά το τέλος του Ψυχρού Πολέµου, στα µέσα της δεκαετίας του 1990. Πιο συγκεκριµένα η εµφυλιοπολεµική υπόθεση «παιδοµάζωµα/ παιδοφύλαγµα» είχε, τότε, βαθειά διχάσει την κοινωνία. Και σήµερα ακόµα δεν έχει ερευνηθεί σε βάθος. Επιπλέον η κατάργηση της βασιλείας µε δηµοψήφισµα (1974) και οι προηγούµενες επεµβάσεις της βασίλισσας σε ζητήµατα πολιτικής την είχαν καταστήσει µη δηµοφιλή, σε σηµείο που πολλοί αντί Φρειδερίκη την ονοµάζουν «Φρίκη». Το έργο των Παιδοπόλεων είναι συνδεδεµένο µε τη δική της δράση, και παρόλο που η περίθαλψη των παιδιών ήταν ένα «θεάρεστο» έργο σε κείνες τις δύσκολες συνθήκες, κανείς δε θέλει να συνδέσει το όνοµά του µε µια βασίλισσα τόσο «µισητή». Με τα λίγα αρχειακά δεδοµένα και µε το σκεπτικό ότι η Παιδόπολη Αγρινίου αποτελεί µέρος της ιστορίας µας, του παρελθόντος µας, που θέλαµε να το γνωρίσουµε, ξεκινήσαµε την έρευνα. Αρχικά έπρεπε να εντοπιστεί ο χώρος. Σε αυτό σηµαντική ήταν η προσφορά της Μαρίας Αγγέλη, η οποία, µας επισήµανε ότι στη διάρκεια εκπόνησης της διδακτορικής της διατριβής και ενώ φωτογράφιζε τις αποθήκες Ηλιού, µία διερχόµενη κυρία της είπε ότι είχε ακούσει ότι οι αποθήκες είχαν στεγάσει ένα ορφανοτροφείο.37 Οι αποθήκες Κατίνας Τσουλούφη που αναφέρονταν στα πρακτικά της ΕΕ του Εράνου ήταν γνωστές στο Αγρίνιο ως αποθήκες Ηλιού, από το επίθετο του πρώτου συζύγου38 της Κατίνας Τσουλούφη, ο οποίος πεθαίνοντας της άφησε την «επικαρπία» των αποθηκών του. Αφού εντοπίστηκε ο χώρος έµενε να εντοπιστούν οι άνθρωποι. Σε αυτό µεγάλη ήταν η στήριξη που µας παρείχε ο Αριστείδης Μπαρχαµπάς, ο οποίος είχε κάνει µακροχρόνια έρευνα για την ιστορία του Αγρινίου. 39 Μας πληροφόρησε τα ονόµατα δύο Οµαδαρχισσών που δούλευαν στην Παιδόπολη. Προχωρώντας η έρευνα εντόπισε και τα παιδιά. Πολύτιµα ήταν τα µνηµονικά στοιχεία και το φωτογραφικό υλικό που µας παρείχε η ∆ήµητρα Καρτσακάλη, πρώην τρόφιµος της Παιδόπολης [Φωτογραφίες Νο 4 και 5]. Οι συνεντεύξεις µε την πρώην Οµαδάρχισσα Λ. Α. και τη Μ. Φ.. Η τελευταία, ως Οµαδάρχισσα και «ιµατιοφύλαξ», µας παρείχαν στοιχεία για τον τρόπο στέγασης διαβίωσης, διατροφής και γενικότερα για την καθηµερινότητα στην Παιδόπολη40. Ελπίζουµε ότι θα µπορέσουµε να εντοπίσουµε και την Τρίτη συνιστώσα: τα µέλη της Εφορευτικής Επιτροπής. Η έρευνα βρίσκεται στο αρχικό της στάδιο, αλλά έτσι κι αλλιώς δύο πυρκαγιές αρχειακού υλικού και η σιωπή, η αµνησία, των ανθρώπων καθιστούν την ανάπλαση της ιστορίας του εµφυλίου πολέµου δύσκολο εγχείρηµα. Η µνήµη και η αµνησία για την Παιδόπολη «Του Σωτήρος» Αγρινίου αποτελεί ένα απτό παράδειγµα.

  6. Ο/Η Ντούτσαγας λέει:

    http://www.neoi-kairoi.gr/%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%81-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84/

    Να ανακηρυχθεί Άγιος ο πατήρ Βενέδικτος Πετράκης

    Με εισήγησιν του Σεβασμιωτάτου κ.κ. Κοσμά

    Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τορόντο του Καναδά κ.κ. ΣΩΤΗΡΙΟΣ προ ημερών ήλθε, τη αδεία και ευλογία του Σεβ. κ.κ.ΚΟΣΜΑ, στο Αγρίνιο και ετέλεσεν μετά του κ.κ. ΚΟΣΜΑ και πλήθος κληρικών Μνημόσυνον για τον αείμνηστον φλογερόν Ιεροκήρυκα πατέρα ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΝ ΠΕΤΡΑΚΗΝ στον Ιερό Ναό Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου.

    Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος κ.κ.ΣΩΤΗΡΙΟΣ διετύπωσεν μίαν πρωτάκουστη και ενδιαφέρουσαν πρότασιν: Να γίνει ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ στο ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ του πεφωτισμένου και γενναίου αγωνιστή της Πίστεως και Πατρίδος που έζησε και έδρασε στα δύσκολα χρόνια των πολέμων και της κατοχής βοηθώντας πνευματικά και υλικά την νεολαίαν και τον δυστυχισμένον τότε λαό της περιοχής μας – πρόταση που επεκροτήθηκε ενθουσιωδώς από όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς.

    http://www.agrinionews.gr/%CE%BF-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80/
    Ο Γέροντας Παϊσιος στρατιώτης στην πόλη του Αγρινίου

    Από πού είστε εσείς παλικάρια;
    Από το Αγρίνιο γέροντα, του απαντώ.
    Από το Αγρίνιο, γνωρίζετε και τον π. Σπυρίδωνα που είναι στην Νέα Σκήτη;
    Μάλιστα γέροντα, είμαστε πνευματικά παιδιά του, μας έκανε κατηχητικό.
    Από την πόλη σας έχω πολλές αναμνήσεις εκεί υπηρέτησα ως διαβιβαστής της 9ης Μεραρχίας,

    . Μια Κυριακή του καλοκαιριού, το βραδάκι ήρθαν συνάδελφοί μου και μου είπαν να βγω στο μπαλκόνι. «Έβγα γιατί κάποιος δικός σας μιλάει από το ξενοδοχείο «ΙΛΙΟΝ ΠΑΛΛΑΣ» (το μετέπειτα ΑΚΡΟΠΟΛ) και πρέπει να τον ακούσεις» Εγώ αρνήθηκα γιατί δεν μπορούσα να αφήσω το καθήκον μου, αυτοί όμως επέμειναν και με πήραν «τραβώντας» στο μπαλκόνι, ενώ οι ίδιοι πήραν τη θέση μου στους ασυρμάτους.Πράγματι μιλούσε ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας Αρχιμανδρίτης πατήρ Βενέδικτος Πετράκης, ενώ η πλατεία ήταν γεμάτη από κόσμο, πολλοί δε από αυτούς ήταν όρθιοι και άκουγαν το κήρυγμα από τα μεγάφωνα.. (Κάθε καλοκαίρι ο π.. Βενέδικτος μιλούσε στην κεντρική πλατεία τις περισσότερες φορές από το ξενοδοχείο Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ, για κοινωνικά θέματα, από την ίδια θέση μιλούσε και ο τότε Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας ΙΕΡΟΘΕΟΣ).Εγω δεν γνώριζα τον πατέρα Βενέδικτο μέχρι τότε προσωπικά, ενώ είχα ακούσει πολλά για την πνευματική και Εθνική του δράση. Μετά το τέλος της ομιλίας κατέβηκα κάτω στο δρόμο και τον περίμενα στην πόρτα του ξενοδοχείου.

  7. Ο/Η Κάποιος λέει:

    http://diktiospartakos.blogspot.gr/2015/08/picme18-1944.html
    Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

    Ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας, PICME/18 Ιουλ 1944

    μετάφραση απο πρωτότυπο

    ΑΠΟΡΡΗΤΟ

    PIC/263/21
    PIC PAPER No 55
    ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
    Παρατηρήσεις
    1. Στην παρούσα έκθεση η λέξη «δοσίλογος» αναφέρεται σ’ εκείνους που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς αλλά δεν υποδηλώνει κατ’ ανάγκη φιλογερμανικά αισθήματα. Ο όρος «δυνάμεις δοσιλόγων» χρησιμοποιείται για όλα εκείνα τα σώματα που δέχθηκαν όπλα από τους Γερμανούς για χρήση στο πεδίο μάχης εναντίον άλλων Ελλήνων.

    [……..]

    ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ,
    Ταγματάρχης Διοικητής ενός λόχου του 2ου Τάγματος Ασφαλείας της Πάτρας. Μετατέθηκε στο Αγρίνιο στις 10 Φεβρουαρίου του ‘44.
    5. Θεσσαλία
    Τα Τάγματα Ασφαλείας φαίνεται πως αποτελούν νέο χαρακτηριστικό της Θεσσαλίας, όπου πλαισιώνονται από τις άλλες ένοπλες οργανώσεις δοσιλόγων, την ΕΑΣΑΔ και την ΕΕΕ (βλέπε αλλού). Οι πρώτες αναφορές σχετικά με τη δράση των Θεσσαλικών Ταγμάτων Ασφαλείας έφτασαν το Μάϊο του ‘44. Πέντε άνδρες φονεύθηκαν από τον ΕΛΑΣ επειδή έκαναν πλιάτσικο σε δύο χωριά κοντά στην Καρδίτσα, όπου λεγόταν ότι ήταν εγκατεστημένο απόσπασμα 80 ανδρών. Στις 17 Μαΐου έγιναν από τμήμα 150 Ευζώνων συλλήψεις και εκτελέσεις στο χωριό Καζακλάρ (•) στα βόρεια του Τύρναβου. Από την άλλη μεριά, ένας άνδρας του Ράλλη δολοφονήθηκε με μαχαίρι στην Ελασσόνα αφού είχε βγάλει λόγο, μάλλον υπέρ της στρατολόγησης, στη δημοτική πλατεία.
    Κατά τη διάρκεια του Μαΐου πιστεύεται ότι σχηματίζονταν Τάγματα στην Καρδίτσα (με διοικητή τον Άνχη Κυριαζή) και τη Λάρισα. Απόσπασμα από τη Λάρισα αναμενόταν στη Σιάτιστα στο τέλος Μαΐου για να συμπληρώσει τη Γερμανική φρουρά. Ακόμα υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη Ταγμάτων Ασφαλείας στο Βόλο, γιατί μια πηγή που έφυγε από την πόλη στις 2 Μαΐου αναφέρει ένα από τα τρία αστυνομικά τμήματα ως τη θέση του Τάγματος Ασφαλείας του Βόλου. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτό το «Τάγμα» δεν ήταν απόσπασμα από τη Λάρισα σε προσωρινή υπηρεσία. Τα Τάγματα δε φαίνεται να ανθούν σ’ αυτή την κυρίως αντάρτικη περιοχή, και η πρώτη μεγάλης κλίμακας αυτομολία στρατιωτών του Ράλλη (προς το 14ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ) πιστεύεται ότι συνέβη στην πεδιάδα της Θεσσαλίας στις 16 Ιουνίου του’44.

  8. Ο/Η Kάποιος λέει:

    http://www.agriniopress.gr/14-%CF%83%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-1944/

    Το Τάγμα Ασφαλείας Αγρινίου

    Τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν ελληνικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί που συγκροτήθηκαν από την δωσίλογη κυβέρνηση Ράλλη για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και υπάγονταν στον Γερμανό Στρατιωτικό Διοικητή Ελλάδας στρατηγό Βίλχελμ Σπάιντελ (Wilhelm Speidel) και τον Ανώτερο Διοικητή των Ες – Ες και της Αστυνομίας Βάλτερ Σιμάνα (Walter Schimana).

    Στο Αγρίνιο, εμφανίστηκε ένα Τάγμα τους πρώτους μήνες του 1944, με δύναμη 200 περίπου ανδρών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΕΑΜ είχε καταβάλει προσπάθειες αποτροπής συγκρότησης τέτοιας Μονάδας από το 1943, όταν φιλογερμανικά στοιχεία της πόλης, με το πρόσχημα της προστασίας των περιουσιακών τους στοιχείων, επιδίωκαν την δημιουργία της, καθώς και ότι είχε σχεδιάσει την ανατίναξη του τρένου που τους μετέφερε στο Αγρίνιο, δίχως, τελικά, να πραγματοποιηθεί. Έτσι, γρήγορα ο αριθμός του Τάγματος αυξήθηκε στους 1000, είτε με την βίαιη στρατολόγηση, είτε με την εθελοντική κατάταξη από αξιωματικούς, χωροφύλακες και άνδρες που προέρχονταν από διαλυμένες ανταρτοομάδες αντίθετες προς το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    Το Τάγμα ανέλαβε καθήκοντα επιβολής της τάξης και συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον του ΕΛΑΣ, είτε μόνο του, είτε από κοινού με τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, οι οποίες επιδίωκαν -όπως προαναφέρθηκε- να περιορίσουν την δράση του ΕΛΑΣ και να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους, τους σημαντικούς οδικούς άξονες της περιοχής. Στην δράση του συμπεριλαμβάνονται τρομοκρατία του ντόπιου πληθυσμού, συλλήψεις, βασανισμοί και εκτελέσεις, γεγονός που έκανε τις συνθήκες κατοχής ακόμα πιο επώδυνες.

    Ο λαός του Αγρινίου βίωσε από την αρχή της παρουσίας του τον προδοτικό ρόλο και την αισχρή συμπεριφορά των ανδρών που επάνδρωσαν το συγκεκριμένο Τάγμα. Τον Μάρτιο του 1944 συμμετείχε στην μαζική προσαγωγή αρρένων, βοηθώντας τις γερμανικές αρχές στις τελικές συλλήψεις. Μάλιστα, η συγκέντρωση των ‟υπόπτων” έγινε στις αποθήκες Παναγόπουλου, χώρου στρατωνισμού του Τάγματος Ασφαλείας.

    Τέλη του μήνα, οι Ταγματασφαλίτες δεν δίστασαν να ληστέψουν τους 524 ηπειρώτες Εβραίους που μεταφέρθηκαν στο Αγρίνιο και παραδόθηκαν σ’ αυτούς από τις γερμανικές δυνάμεις. Η μικροψυχία και η αρπαχτική διάθεση αυτών των ανθρώπων, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ανθρωπισμό και την φιλαλληλία που υπέδειξαν οι Αγρινιώτες στους συμπατριώτες τους Εβραίους, προστατεύοντας και φυγαδεύοντάς τους όταν κινδύνεψαν.

    Τον επόμενο μήνα έγιναν πρωταγωνιστές μιας από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που συγκλόνισαν το Αγρίνιο και που αποτελεί ένα ακόμα όνειδος της νεότερης ιστορίας μας. Αρχικά, εκτέλεσαν στην Μεγάλη Χώρα και τα 11 μέλη εφοδιοπομπής, ύστερα από επιτυχημένη ενέδρα με τις γερμανικές δυνάμεις. Δεν εισάκουσαν καθόλου τις προτροπές των μόλις τριών συνοδών εφεδροελασιτών να αφήσουν τους υπόλοιπους διότι δεν είχαν καμιά σχέση με την αντίσταση, ούτε έδειξαν τον παραμικρό οίκτο προς τους τραυματίες.

    Στην συνέχεια, οι Ταγματασφαλίτες ανέλαβαν την ευθύνη επιλογής και εκτέλεσης αριθμού κρατουμένων των φυλακών της Αγίας Τριάδας κατόπιν απόφασης των γερμανικών αρχών να εφαρμόσουν το μέτρο της συλλογικής ευθύνης ως αντίποινα της επίθεσης του ΕΛΑΣ σε αμαξοστοιχία στο χωριό Σταμνά, στις 9 Απριλίου 1944. Επιπλέον, πίεσαν να αυξηθεί ο αριθμός των πατριωτών που θα εκτελούνταν σε 120 από 60 που πρότειναν οι κατακτητές.

    Απ’ αυτούς, οι Πάνος Σούλος, Χρήστος Σαλάκος και Αβραάμ Αναστασιάδης απαγχονίστηκαν στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου, με τον υπεύθυνο Ταγματασφαλίτη δήμιο να βρίζει και να κλωτσά το σκαμνί του Σαλάκου επειδή τον αναγνώρισε, ενώ η μοναδική γυναίκα που εκτελέστηκε, η Κατίνα Χατζάρα, βασανίστηκε προηγουμένως άγρια απ’ τους συνεργάτες των Γερμανών για να της αποσπάσουν πληροφορίες, δίχως όμως να πετύχουν τον σκοπό τους.

    Οι παραπάνω εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν εντός της σημαντικότερης περιόδου της χριστιανικής πίστης, αυτής του Μεγαλοβδόμαδου. Η μεν πρώτη Μ. Τρίτη 11 Απριλίου, η δε δεύτερη ανήμερα της Σταυρωμένης Παρασκευής, 14 Απριλίου, αποδεικνύοντας τόσο την αμείλικτη συμπεριφορά των Ταγματασφαλιτών, όσο και την υποκρισία τους και τις έκπτωτες αξίες που αντιπροσώπευαν.

    Οι Ταγματασφαλίτες ήταν υπεύθυνοι για τον βασανισμό και την εκτέλεση και άλλων γυναικών που ήταν οργανωμένες στο ΕΑΜ. Η Ελένη Ανδρεοπούλου υπέστη φρικτά μαρτύρια πριν θανατωθεί, όπως και η Αγγέλλω Στεργιάκη, η οποία εκτελέστηκε από τον ίδιο τον διοικητή του Τάγματος, τον Γεώργιο Τολιόπουλο.

    Στις 31 Ιουλίου 1944 πραγματοποιήθηκε άλλη μια ομαδική εκτέλεση στο χωριό Καλύβια, ως αντίποινα επίθεσης του ΕΛΑΣ την προηγούμενη μέρα, προκαλώντας τον θάνατο 8 Γερμανών στρατιωτών. Οι Ταγματασφαλίτες απαγχόνισαν τέσσερεις (Α. Παπαϊωάννου, Α. Τσιαπούρης, Ι. Μαυρέλης, Π. Πάσχος), εκτέλεσαν 55 και, πριν φύγουν, έκαψαν το χωριό. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος θανάτου του Αντώνη Παπαϊωάννου (Καπετάν Δίας). Στο τηλεγραφόξυλο που τον κρέμασαν, ένα καρφί κράτησε το πουκάμισό του και προς στιγμή φάνηκε να προδιαγράφεται η σωτηρία του.

    Ένας Ταγματασφαλίτης, όμως, το πρόσεξε την τελευταία στιγμή και κάλεσε πίσω το απόσπασμα των Γερμανών και συναδέλφων του -το οποίο είχε ήδη απομακρυνθεί από τον χώρο- για να τον αποτελειώσουν με τις ξιφολόγχες τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σχετικός κατάλογος με τα ονόματα των εκτελεσθέντων είχε συνταχθεί από τους Ταγματασφαλίτες και πριν παραδοθεί στους Γερμανούς, ο Τολιόπουλος πρόσθεσε και αυτά των συναδέλφων του Αξιωματικών Παπαϊωάννου και Αποστόλη Τσιαπούρη (Καπετάν Βάκχος).

    Το Τάγμα Ασφαλείας, πιστό στον όρκο που έδωσε στον Φύρερ, συμμετείχε επίσης και στις ευρείας κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των κατοχικών δυνάμεων εναντίον του ΕΛΑΣ, τόσο εντός του νομού, όσο και στην Ήπειρο.

    Για παράδειγμα, στις 18 Μαρτίου ακολούθησαν τις γερμανικές δυνάμεις στην Κρυοπηγή Πρεβέζης και συνέλαβε 28 κατοίκους, τους οποίους μετέφερε στις φυλακές της Αγίας Τριάδας στο Αγρίνιο.

    Στις 15 Ιουλίου, μετά την μάχη της Αμφιλοχίας στην οποία συμμετείχε στο πλευρό των κατακτητών, πραγματοποίησε με τις γερμανικές δυνάμεις εκκαθαριστική επιχείρηση στο Ξηρόμερο. Για τέσσερεις μέρες οι Ταγματασφαλίτες πλιατσικολογούσαν και έκαιγαν χωριά, βασάνιζαν, ατίμαζαν και εκτελούσαν κατοίκους. Παρόμοιες επιδρομές στην συγκεκριμένη περιοχή είχαν ξεκινήσει από τον Απρίλιο και συνεχίστηκαν ως τα τέλη Αυγούστου με την ίδια καταστροφική μανία. Τα ίδια έπραξαν και στον Άγιο Βλάση στις 7 Αυγούστου, στην περιοχή της Καμαρούλας στις 20 του μηνός, παροτρύνοντας μάλιστα οι ίδιοι τους Γερμανούς να επιτεθούν στα εκεί ΕΛΑΣίτικα τμήματα, στο Θέρμο και οπουδήποτε αλλού βρέθηκαν.

    Ήταν, πράγματι, τόσο αδίστακτοι που δεν σεβάστηκαν ούτε την Μονή Προυσού, την οποία λεηλάτησαν σε ένα πέρασμά τους από κείνα τα μέρη. Όσον αφορά τον διοικητή του Τάγματος, τον Ταγματάρχη Γιώργο Τολιόπουλο με καταγωγή από την Υπάτη Φθιώτιδας, ο σαδισμός και η βίαιη συμπεριφορά του, δίκαια του απέδωσαν τον χαρακτηρισμό «Κτηνάνθρωπος», ενώ το εγκληματικό του έργο προκαλεί ακόμα και σήμερα αποτροπιασμό.

    Ανέλαβε την διοίκηση ύστερα από παραίτηση του προηγούμενου διοικητή, του Αγρινιώτη Άγγελου Κέντρου, ο οποίος εναντιωνόταν στην εκτέλεση των 120 και, εκτός τις αποφάσεις που πήρε για τις ομαδικές εκτελέσεις, δίχως ίχνος ενδοιασμού εκτελούσε προσωπικά κρατούμενους και ήταν υπεύθυνος και για την εκτέλεση της Μαρίας Δημάδη, η οποία εργαζόταν στο Γερμανικό Φρουραρχείο του Αγρινίου για λογαριασμό του ΕΑΜ.

    Ο ίδιος, κατέστρωσε το σχέδιο δολοφονίας της και το εξετέλεσε παραμονές της αποχώρησης των Γερμανών. Φοβόταν ότι η Μ. Δημάδη γνώριζε πολλά για την προδοτική τους δράση και δεν ήθελε να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία. «Που θα πας, τον τάφο σου τον έχουμε έτοιμο» της είπαν κάποια στιγμή Ταγματασφαλίτες, βλέποντας την στον δρόμο. Και, πράγματι, στις 31 Αυγούστου 1944 έπεσε νεκρή από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ταγματασφαλιτών, κατ’ εντολή του Τολιόπουλου. Αυτό το τέλος έμελλε να έχει η μεγάλη αυτή αγωνίστρια που το «έγκλημά» της ήταν να βοηθά τον βασανισμένο λαό του Αγρινίου και τον απελευθερωτικό αγώνα, εν αντιθέσει με τους συνεργάτες των κατακτητών, οι οποίοι μεταπολεμικά έλαβαν τιμές, διακρίσεις, προνόμια και η δράση τους χαρακτηρίστηκε πατριωτική και εθνοσωτήρια.

    Τελευταία αποστολή του Τάγματος Ασφαλείας ήταν να αποτελέσει την οπισθοφυλακή των γερμανικών δυνάμεων κατά την αποχώρησή τους από το Αγρίνιο στις 10 Σεπτεμβρίου, οι οποίες φρόντισαν να το εφοδιάσουν με άφθονο πολεμικό υλικό. Μάλιστα, έλαβε και τους επαίνους του διοικητή της 104ης Ορεινής Μεραρχίας Κυνηγών, Χάρτβιγκ φον Λούντβιγκερ (Hartwig von Ludwiger), για τις υπηρεσίες που προσέφερε και ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, οι οποίες είχαν ήδη περικυκλώσει την πόλη. Αξίζει, δε, να σημειωθεί ότι σε κάποιες από τις πρώτες συμπλοκές που έγιναν, ανάμεσα στους νεκρούς Ταγματασφαλίτες ήταν κι ένας ιερέας ο οποίος είχε λάβει κατά την κατάταξή του τον βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού από τους Γερμανούς.

    Αυτή ήταν η δράση του Τάγματος Ασφαλείας κατά την 9μηνη παραμονή του στο Αγρίνιο. Για την προδοτική στάση και τα εγκλήματα που διέπραξαν τα «Σκυλιά των Γερμανών» -έτσι αποκαλούσαν τους Ταγματασφαλίτες- εύλογα θα περίμενε κανείς την ολοκληρωτική τους εξόντωση από τον ΕΛΑΣ, καθώς άξιζε κάθε τιμωρία στον συγκεκριμένο δοσίλογο σχηματισμό, όπως και σε κάθε συνεργάτη των κατακτητών. Ο συμφιλιωτικός χαρακτήρας, όμως, των αρχών του ΕΑΜ που ήθελε την αναίμακτη παράδοση της πόλης και η γενναιοφροσύνη του πολύπαθου αγρινιώτικου λαού που έπνιξε τον πόνο, την οργή και το καθολικό αίτημα για τιμωρία των προδοτών, αποδεχόμενος τις εκκλήσεις των υπευθύνων για ειρηνική λύση, απέτρεψαν την εμφύλια σύρραξη που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει τις συνέπειές της και το μαρτυρικό Αγρίνιο υποδέχθηκε πανηγυρικά την ελευθερία του στις 14 Σεπτεμβρίου 1944.

    Ημέρα όπου εορτάζεται η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού κατά το χριστιανικό εορτολόγιο και συμβόλιζε κατά κάποιο τρόπο την ανάσταση των Αγρινιωτών από την 3χρονη τυραννία τους.

    Σύνοψη

    Πένητες, εγκληματικά στοιχεία, νοικοκυραίοι που φοβόντουσαν μην τους πάρουν τις περιουσίες οι κομμουνιστές, εθνικόφρονες, μέλη οργανώσεων που διαλύθηκαν από τον ΕΛΑΣ, Αξιωματικοί του στρατού και Χωροφύλακες πιστοί στο Στέμμα, αντικομουνιστές ή εθελοντές που βίωσαν την ‟βία” του ΕΑΜ, όποια κι αν ήταν η σύνθεση του συγκεκριμένου Τάγματος, δεν δικαιολογείται το εύρος των εγκλημάτων που διέπραξαν και η ωμή βία που άσκησαν. Δικαίως, ως σήμερα, οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτό προκαλεί αποστροφή και η ύπαρξή του θεωρήθηκε η πληγή και η ντροπή του τόπου μας. Κρίνεται, συνεπώς, απαραίτητο να πάψει επιτέλους η ιστορία του ένοπλου δοσιλογισμού να είναι θέμα ταμπού για την τοπική κοινωνία και να μελετηθούν η πολιτικοκοινωνική προέλευση, τα κίνητρα, τα αίτια και οι συνθήκες που οδήγησαν τους «άλλους» συμπατριώτες μας στην συνεργασία με τον κατακτητή, ώστε να ερμηνευθεί τόσο η χαρακτηριστική μανία που υπέδειξαν στην τέλεση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων, όσο και το πώς εκλάμβαναν οι ίδιοι την έννοια της Αντίστασης.

    Και, μέχρι να διαφωτιστεί η μελανή αυτή σελίδα της ιστορίας του τόπου μας, ας αποδίδουμε τις ανάλογες τιμές σε επετειακές μέρες σαν την συγκεκριμένη, ως ελάχιστη εκδήλωση ευγνωμοσύνης σε όλους εκείνους που επέλεξαν να πολεμήσουν τον τύραννο και όχι να είναι αμέτοχοι ή, ακόμα χειρότερα, καιροσκόποι των συνθηκών που δημιούργησε η Κατοχή. Άλλωστε, στα δύσκολα και επικίνδυνα μονοπάτια της σημερινής πραγματικότητας, η διατήρηση της Ιστορικής Μνήμης κρίνεται επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε.

    Κωνσταντίνος Μ. Σαλταούρας Γαλάτσι, Σεπτέμβριος 2015

  9. Ο/Η Red λέει:

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=2713033
    Κυριακή 13 Φλεβάρη 2005


    Σελίδα 14

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ

    Ο «ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ» Ο ΚΟΡΝΑΡΟΣ

    (Επίκαιρος και στο σήμερα)

    ΤΟ «ΣΙΡΙΑΛ» της διαφθοράς σε Εκκλησία, Δικαιοσύνη, Τύπο τραβάει το «δρόμο» του και όλα φανερώνουν πως η δυσωδία, που αναδίνεται δεν είναι περιστασιακή, τυχαία. Εχει την προϊστορία της. Εχει βαθιές ρίζες. Και ανιχνεύεται σ’ όλη τη διαδρομή της εθνικής μας ζωής.

    Ο «ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ ΡΙΖΟΣ» προχτές μας θύμισε αιχμηρά κείμενα για «Κοτσαμπάσηδες, πασάδες, και σεβάσμιους Δεσποτάδες» ανθολογημένα από το σπουδαίο εκείνο βιβλίο του «Ανωνύμου του Ελληνος» η «Ελληνική Νομαρχία». Με οργή ο ανώνυμος συγγραφέας της στηλιτεύει τους επισκόπους για τον σαρδαναπαλικό τους βίο. Γράφει:

    «Τρώγωσι και πίνωσι ως χοίροι. Κοιμώνται δεκατέσσαρας ώρας τη νύχτα και δύο ώρας μετά το μεσημέρι, λειτουργούσι δύο φοράς τον χρόνο και όταν δεν τρώγωσι, δεν πίνωσι, δεν κοιμώνται, τότε κατεργάζονται τα πλέον αναίσχυντα και ουτιδανά έργα, οπού τινας ή μπορεί να στοχασθή…».

    ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ επίσης τους καλογέρους για την εξαπάτηση των ανυποψίαστων χριστιανών με τα ψευδολείψανα αγίων: «… Αυτοί έχουσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνουσι και έπειτα ονοματίζουσι άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους, άλλα του Αγίου Γρηγορίου, εν ενί λόγω δεν αφήνουν άγιον χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκαλά τους…».

    ΝΑ πάμε στα χρόνια του Αγώνα. Τότε οι κυριότεροι παράγοντες της εκκλησιαστικής εξουσίας – σε αντίθεση με τον κατώτερο κλήρο, που θυσιάστηκε για την εθνική υπόθεση – προσχωρούν σε φατρίες και πρωτοστατούν στους πολιτικούς ανταγωνισμούς. Η χριστεμπορία θα ευδοκιμήσει και μετά την απελευθέρωση.

    ΤΗΝ αγοραπωλησία των μητροπολιτικών εδρών σατιρίζει ο Γ. Σουρής: Οι μίτρες οι δεσποτικές εβγήκαν στο παζάρι/ λοιπόν αμέσως λύσετε, δεσπότες, το κεμέρι/ όποιος θα δώση πιο πολλά, εκείνος και θα πάρει/ του επισκόπου το ραβδί στο άγιό του χέρι…».

    ΗΤΑΝ ένας 80άρης, και «βάλε», σύντροφος που προχώρησε τη συζήτηση για όλα αυτά τα δυσώδη, για την μπόχα, που μας βγαίνει απ’ όλες τις μεριές. Κι εκεί πάνω στη συζήτηση, πέταξε το λόγο του. Θύμισε τον κουμπάρο, που δεν ήταν άλλος από το Θέμο Κορνάρο.

    Ο ΘΕΜΟΣ Κορνάρος, ο κουμπάρος όπως ήταν ο χαιρετισμός του γενικά προς όλους γνωστούς κι άγνωστους, γεννημένος στη Μεσαρά της Κρήτης είχε πάρει δραστήριο μέρος στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση ενάντια στους χιτλερικούς κατακτητές. Επεσε στα χέρια τους και τον βασάνισαν με αφάνταστο τρόπο, τον άφησαν σχεδόν μισοπεθαμένο όταν τελικά τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι.

    ΑΛΛΑ από τη φοβερή αυτή δοκιμασία ο Κορνάρος μας έδωσε το βιβλίο του «Στρατόπεδο Χαϊδαρίου», για το οποίο ο Κ. Βάρναλης θα γράψει πως είναι «το πιο ώριμο και το πιο ενδιαφέρον έργο του και από την άποψη του γραψίματος και από την άποψη του θέματος». Είναι «ένα βιβλίο γραμμένο με πόνο, βάσανα και αίμα ενός ολόκληρου λαού», θα γράψει στο «Ρ» ο Τάκης Αδάμος.

    ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του «Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία» δημοσιεύονται δύο διηγήματα αφιερωμένα στον κλήρο. Στο πρώτο για να καυτηριάσει την αντεθνική δράση ενός ανώτερου κληρικού (του μητροπολίτη Ιερόθεου Μεσολογγίου). Στο δεύτερο για να προβάλει και να εξάρει την αγάπη για την πατρίδα και το πνεύμα αυτοθυσίας του κατώτερου κλήρου.

    ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ στενή του μητροπολίτη με τους ξένους καταχτητές καταπίεζε και λήστευε τους αγρότες της περιφέρειας. Στην επιμνημόσυνη ομιλία του για τους 120 πατριώτες που εκτελέστηκαν στο Αγρίνιο τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τέλειωνε με τούτα τα λόγια: «Ομολογώ όμως ότι καλώς έπαθον διότι ήσαν προπαγανδισταί του κομμουνισμού».

    Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ του Μεσολογγίου και οι δικαστικοί μηχανισμοί της εξουσίας τελικά καταδίκασαν σε δυο χρόνια φυλάκιση τον Κορνάρο. Τα «Ελεύθερα Γράμματα» στο πρωτοσέλιδο άρθρο τους, 1η Οκτώβρη 1946 ανάμεσα στ’ άλλα γράφουν: «… Σε όποιο άλλο μέρος της Ευρώπης κι αν ζούσε όχι μόνο η διανόηση του τόπου του θα ήταν περήφανη γι’ αυτόν μα και το κράτος θα τον θεωρούσε σαν έναν από τους πνευματικούς ήρωές του. Εδώ όμως;

    ΕΔΩ όμως βρίσκεται στις φυλακές γιατί είχε τη «λόξα» να κατηγορήσει όσους συνεργάστηκαν με τον εχθρό. Αυτό και μόνο το γεγονός μαρτυρά σε ποιο εθνικό βάραθρο έχουμε πέσει».

    Του
    Νίκου ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΥ

  10. Ο/Η μπαρμπα Ρούσης, κομμωτής των SS λέει:

    http://www.crashonline.gr/%cf%83%ce%bf%ce%ba-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%cf%84%ce%b7%ce%bd%ce%bf%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%86%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=Twitter

    ΣΟΚ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ: Κτηνοτρόφος κατέληξε στο νοσοκομείο, μετά από σεξουαλική συνεύρεση με πρόβατο

    19. Νοεμβρίου, 2015

  11. Ο/Η Κάσυ Διάρη (μοδίστρα των ταγμάτων) λέει:

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2012/07/29/mparmparousis/

    Ονομα: Μπαρμπαρούσης – Βαθμός: Ανθυπασπιστής (ΠΖ) – Μονάδα: …

    Posted by Βασιλική Μετατρούλου στο 2012/07/29

    Διαβάζοντας, λοιπόν, στο γράμμα «Μ», βλέπουμε:

    Ονομα: Μπαρμπαρούσης Δημοσθένης
    Βαθμός: Ανθυπασπιστής (ΠΖ), δηλαδή Πεζικού
    Μονάδα: 3ο Σύνταγμα Ευζώνων [Σ.Σ.: Πρόκειται για τις περιοχές Αγρινίου και Ναυπάκτου, Αιτωλοακαρνανία].
    Δοικητής: Υποστράτηγος Αλέξανδρος Ορφανάκος.

    Σορπράιζ!!! (ε, όχι και τόσο, για να είμαστε ειλικρινείς)

    https://xyzcontagion.wordpress.com/tag/%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82/

    Posts Tagged ‘Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης’

    Η ιστορία του αρχιφύλακα Γεώργιου Μιχαλολιάκου: Πρόδωσε το ΕΑΜ για να πάει στα Τάγματα Ασφαλείας, μένοντας πιστός στον όρκο του προς τον Χίτλερ μέχρι το τέλος

    Posted by Κλέων Νεμέας στο 2015/02/19

    Αρχιφύλακας Γεώργιος Μιχαλολιάκος: Πρόδωσε την πατρίδα, πρόδωσε το ΕΑΜ, αλλά δεν πρόδωσε τους Γερμανούς και τον όρκο του προς τον Χίτλερ

    http://www.fimes.gr/2012/09/mparmparousis-roberto-chaidi/

    Aλβανός μόδιστρος στο πλευρό του Μπαρμπαρούση της ΧΑ;

    Σεπ 19, 2012
    Μεγάλη εντύπωση προκαλεί η πληροφορία ότι ο Κώστας Μπαρμπαρούσης είχε στο πλευρό του στα επεισόδια στο Μεσολόγγι τον Αλβανό μόδιστρο, Roberto Chaidi. Ποιος ο Roberto Chaidi;

    http://www.iefimerida.gr/news/68975/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF

    Το πρωτοπαλίκαρο του Μπαρμπαρούση με το ξενοδοχείο στην Αλβανία [εικόνες και βίντεο]

    22|09|2012 13:01

    Πριν από λίγες ημέρες πρωταγωνιστούσε στην έφοδο της Χρυσής Αυγής στην λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου καταστρέφοντας πάγκους αλλοδαπών μικροπωλητών, στο πλευρό του βουλευτή Κώστα Μπαρμπασούση, γνωστού και ως «Καραϊσκάκη».

  12. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Ο μητροπολίτης τηρεί από τότε κι ως σήμερα σιγήν ιχθύος

    http://koronida.blogspot.gr/2014/11/25_25.html#more
    Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

    ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΝΑΞΟ Ο ΒΑΡΥΠΟΙΝΊΤΗΣ (25 χρόνια κάθειρξη) πρώην ρασοφόρος Νικόλαος (Θεόκλητος) ΡΕΝΕΣΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΟΙ ΚΩΜΙΑΚΙΤΕΣ

    Στις 3 Δεκεμβρίου κάθεται και πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Νάξου ο πρώην ρασοφόρος Νικόλαος (Θεόκλητος) Ρενέσης, καταδικασμένος ήδη πριν ένα χρόνο σε κάθειρξη 25 ετών για ασέλγεια σε ανήλικα αγόρια και σε έναν ενήλικα με νοητική υστέρηση στο Ίλιο. Αυτή τη φορά, σύμφωνα με πληροφορίες, κατηγορείται για όσα φέρεται να διέπραξε στην Κωμιακή Νάξου το διάστημα 2010-2011 που ήταν εκεί εφημέριος….

    Μάλιστα, οι Κωμιακίτες είχαν αμφισβητήσει έντονα τη γνησιότητα αυτών που στη συνέχεια επιστράφηκαν και είχαν ζητήσει να γίνει έλεγχος από αρχαιολόγο για να πιστοποιηθεί αν αυτά είναι τα γνήσια ή κίβδηλα.
    Αξίζει να σημειωθεί, ότι παρά το θόρυβο, τις καταγγελίες και τις αντιδράσεις των φορέων και του λαού της Κωμιακής για το θέμα, η Μητρόπολη Παροναξίας, δεν προχώρησε σε καμιά ενέργεια όπως είχε υποχρέωση προκειμένου να εξεταστούν από την Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων όσα «κειμήλια» έφερε πίσω ο Ρενέσης και να πιστοποιηθεί αν αυτά είναι τα γνήσια ή κίβδηλα.

    Την κύρια όμως ευθύνη για το θέμα αυτό την έχουν το εκκλησιαστικό συμβούλιο της ενορίας Κωμιακής και κυρίως ο μητροπολίτης Παροναξίας, τον οποίο προσωπικά είχε ενημερώσει ο πρώην βουλευτής για τις παράνομες αυτές ενέργειες του Ρενέση, ενώ είχε δημοσιεύσει και σχετικό άρθρο στην εφημερίδα ΚΟΡΩΝΙΔΑ τον Απρίλιο 2010. Ο ίδιος δηλώνει ότι είχε πάρει απ’ τη μητρόπολη Παροναξίας διαβεβαιώσεις ότι ήταν σε γνώση τους η μεταφορά των κειμηλίων στην Αθήνα για «συντήρηση» και τον διαβεβαίωσαν ότι αυτά τα κειμήλια θα μεταφερθούν στην Αθήνα με όλα τα μέσα προστασίας και θα επιστρέψουν ασφαλή.
    Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο του Ρενέση στο Ίλιο και προφυλακίστηκε, ο μητροπολίτης Παροναξίας δεν ζήτησε απ’ την αρμόδια Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, όπως ήταν υποχρεωμένος ως ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος, να εξεταστούν τα κειμήλια αυτά από αρχαιολόγο, ώστε να πιστοποιηθεί αν είναι τα γνήσια ή είναι ψεύτικα αντίγραφα από αυτά που κυκλοφορούν στην αγορά.

    Ο μητροπολίτης τηρεί από τότε κι ως σήμερα σιγήν ιχθύος.

    http://www.i-m-paronaxias.gr/paronaxia/index.php?option=com_content&view=article&id=407&Itemid=502

    Μητροπολίτες έως σήμερα

    ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΔΙΕΠΟΙΜΑΝΑΝ ΟΙ ΕΞΗΣ:

    ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ: 1914-1934. Γεννήθηκε τό 1878. Κατα­γόταν ἀπό τά Καλάβρυτα. Ἐσπούδασε Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί ἀνηγορεύθη Διδάκτωρ αὐτῆς τό 1905. Διετέλεσε Διευθυντής τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς Τριπό­λεως, Ἱεροκήρυξ Ἱερῶν Μητροπόλεων. Στούς πολέμους 1912-1913 ἔλαβε μέρος ὡς στρατιωτικός ἱερεύς. Ὡς Μητροπολίτης Παροναξίας ἀναδιοργάνωσε τήν Ἱερά Μη­τρόπολη πού ἦταν σέ χηρεία ἐπί τέσσερα χρόνια. Συνεπλήρωσε καί ἐφημεριακά κενά, ἀνασυγκρότησε τίς Ἱερές Μονές. Κατά τήν παραμονή του στήν Νάξο ὑπηρέτησαν μέ τήν ἰδιότητα, τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ καί τοῦ ἱεροκήρυκος σπουδαῖοι κληρικοί. Τό ἔτος 1934 μετετέθη εἰς τήν Μητρόπολη Αἰτωλοακαρνανίας. Ὑπήρξε εἰς ἐκ τῶν δυναμικό­τερων Ἱεραρχῶν τῆς ἐποχῆς του. Ἀπεβίωσε τήν 12ην Μαΐου 1961.

  13. Ο/Η laskaratos λέει:

    Διαστροφικοί ή φασίστες παπάδες της Χιλής, μια ρατσίστρια καλόγρια, βιασμένα παιδιά, βασανισμένα σκυλιά, ιερή υποκρισία, στο μικροσκόπιο του κινηματογράφου. Η ταινία παίζεται στην Ααβόρα και χτες το κοινό της είχε να αντιμετωπίση τους χούλιγκανς του Παναθηναικού και την αδυναμία του πελατειακού Κράτους να επιβάλει στοιχειωδώς τα νόμιμα. Η Καθολική Εκκλησία, δρώντας στο δύσκολο γι’αυτήν πολιτισμικό περιβάλλον της Δύσης, είναι υποχρεωμένη να λογοδοτεί, να απολογείται, να τιμωρεί έστω για τα μάτια τους διεστραμμένους ρασοφόρους και να τηρεί προσχήματα σε αντίθεση με την ασύδοτη θυγατέρα της την ορθόδοξη, που δρα ανεξέλεγκτη σχεδόν στην καθυστερημένη Ανατολή και ξέρει την τέχνη να κρατάει τα στόματα κλειστά και να σβήνει ιστορικές μνήμες.

    http://www.athinorama.gr/cinema/article/i_mustiki_lesxi_-2510134.html

    Η Μυστική Λέσχη

    Χιλιανή ταινία, σκηνοθεσία Πάμπλο Λαραΐν με τους: Αλφρέντο Κάστρο, Ρομπέρτο Φαρίας, Χοσέ Σόζα

    Μια ομάδα καθολικών ιερέων που έχουν κατηγορηθεί για διαφόρων ειδών αξιόποινες πράξεις ζει σε μια απομονωμένη «λέσχη» μιας παραθαλάσσιας χιλιανής πόλης. Όταν, όμως, ένα σκάνδαλο το οποίο έχει να κάνει με το παρελθόν ενός ιερέα ξεσπά, ένας ιησουίτης ψυχαναλυτής-διαχειριστής κρίσεων αποστέλλεται από τις εκκλησιαστικές αρχές για να διευθετήσει την υπόθεση.

    Από Χρήστο Μήτση

    Σε μια παραθαλάσσια χιλιανή κωμόπολη μια καλόγρια και τέσσερις ιερείς που έχουν κατηγορηθεί για διαφόρων ειδών αξιόποινες πράξεις ζουν σε ένα απομονωμένο σπίτι αποπεμφθέντες, αλλά μη καταδικασθέντες: ένας για βιασμό ανηλίκου, άλλος για κατάχρηση, κάποιος για συνεργασία με το χουντικό καθεστώς, για αγοραπωλησία βρεφών, για κακοποίηση… Ελεύθεροι φυλακισμένοι, τα μέλη του ιδιότυπου αυτού κλαμπ περνούν τις ώρες τους μαγειρεύοντας, καθαρίζοντας, δήθεν αναζητώντας μετάνοια για το παρελθόν τους, αλλά κυρίως εκπαιδεύοντας το σκύλο τους για τις τοπικές κυνοδρομίες, από τις οποίες επιστρέφουν σχεδόν πάντα κερδισμένοι.

    Μέχρι που το θύμα ενός από τους παπάδες εγκαθίσταται στην πόλη τους και αρχίζει να δημοσιοποιεί άκομψα όλα όσα έχει υποστεί, οδηγώντας τα πράγματα σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Για να αποφευχθεί το σκάνδαλο, ένας ιησουίτης ψυχαναλυτής-δια­χειριστής κρίσεων αποστέλλεται από τις εκκλησιαστικές αρχές για να μάθει την αλήθεια και να διευθετήσει την υπόθεση.

    Η αντικληρική επίθεση του Λαραΐν είναι σφοδρή, μετωπική, μα ψύχραιμη. Συνδυάζεται εξαρχής με ένα βιτριολικό χιούμορ που στάζει σαδιστικά με το σταγονόμετρο, ενώ το δισυπόστατο των χαρακτήρων που υποβάλλουν οι αριστοτεχνικές ερμηνείες και τα καλυμμένα με ομίχλη και τυλιγμένα στο γαλάζιο ημίφως πλάνα της ταινίας (γυρισμένη σε μεγάλο βαθμό κατά το λυκόφως και το λυκαυγές ) βυθίζουν το θαρραλέο αυτό «κατηγορώ» σε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και αόρατης απειλής.

    Κι αν η έλευση του πάτερ Γκαρσία αλλάζει επιδέξια τις εσωτερικές ισορροπίες του δράματος, ο Λαραΐν επιφυλάσσει περαιτέρω σεναριακές εκπλήξεις, οι οποίες δένουν κόμπο τη σχέση «παλιάς» και «νέας» εκκλησίας, αμαρτίας και συγχώρεσης, ιερού σκοπού και ανίερων μέσων. Με τις μινιμαλιστικές μελωδίες του Άρβο Περτ να στοιχειώνουν τα μυστικά και ψέματα κάθε λογής εξουσίας και το φως να μην μπορεί να ξεχωρίσει ποτέ εντελώς από το σκοτάδι.

  14. Ο/Η laskaratos λέει:

    Και που τα δημοσίευσε ο Κ.Βαξεβάνης;
    Και που τα στοιχεία είναι συντριπτικά και με ονοματεπώνυμα;
    Και που η χώρα βουλιάζει οικονομικά;
    Τι έκανε η κυβέρνηση Τσίπρα, τι έκανε ο υπουργός κατά της διαφθοράς κ.Παπαγγελόπουλος, τ.δικαστικός «των αρχειοθετήσεων» και τ. διοικητής της καραμανλικής ΕΥΠ;
    Άκουσε κανείς κάποια αντίδραση;
    Ισχύουν οι γνωστοί ακατάλυτοι, νεοελληνικοί νόμοι της σιωπής;
    http://hotdoc.gr/article/lathremporio-xrisou-kai-ekviasmoi-i-emploki-ekklisias-kai-sdoe/
    Λαθρεμπόριο χρυσού και εκβιασμοί
    Η εμπλοκή Εκκλησίας και ΣΔΟΕ

     Γράφει o Κώστας Βαξεβάνης  12 Νοεμβρίου 2015, 12:40 πμ

    Στα τέλη Νοεμβρίου του 2013, τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν μια ιστορία που έχει όλα τα συστατικά του καταναλώσιμου ρεπορτάζ: λαθρεμπόριο χρυσού, επίορκα στελέχη του ΣΔΟΕ, μεγαλοδικηγόρους που συνελήφθησαν και μια καλά στημένη επιχείρηση του τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων της Αστυνομίας. Η ιστορία, που περιγράφει το αστυνομικό ρεπορτάζ, μοιάζει με καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Μια 36χρονη επιχειρηματίας, η οποία μπήκε στην αγορά χρυσού μετά την κρίση, εκβιάστηκε από στέλεχος του ΣΔΟΕ προκειμένου να της επιστρέψει 16 κιλά κατασχεμένου χρυσού και να της παράσχει μελλοντική ασυλία από ελέγχους…

  15. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2011/06/h.html

    Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

    H εκκλησία στην Κατοχή

    […….]

    Ας δούμε τώρα μερικά από τα θεάρεστα στελέχη της ελληνορθόδοξου εκκλησίας που διορίστηκαν ή έδρασαν κατά την περίοδο της Κατοχής…(Πηγές: Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία, Θέμος Κορνάρος. Υλικό και ντοκουμέντα Λεωνίδα Χρηστάκη)

    Μητροπολίτης Μεσολογγίου Ιερόθεος

    […….]
    Ιερέας Σπύρος Καραβιάς

    Ιερέας του χωριού Σπολάιτα και έμμισθος γκεσταπίτης μέλος της οργάνωσης Εθνικός Συναγερμός.

    Ιερέας του χωριού Δοκίμιο

    Ληστής, χαφιές και φασίστας πρώτης κατηγορίας. Λειτουργούσε με το αυτόματο κρεμασμένο στο στήθος.

    Ιερέας Σπύρος Παπαθανασίου

    Τιμητικός λοχαγός των Ταγμάτων Ασφαλείας με το παιδί του εθελοντή στον γερμανικό στρατό.

    Ιερέας Γιάννης Παπαποστόλου

    Πράκτορας στων ναζί στο Παναιτώλιο. Όταν τον αποκαλύφθηκε από το ΕΑΜ κινδύνευσε και έφυγε για το Αγρίνιο. Τα πράγματά του μετέφεραν εκεί γερμανικά αυτοκίνητα. Τρεις ημέρες μετά βοηθά στην οργάνωση επιδρομής των Γερμανών στο Παναιτώλιο. Συλλαμβάνονται 28 πατριώτες και εκτελούνται σε άγνωστη τοποθεσία

    Ηγούμενος της μονής Αγγελοκάστρου Θεόφιλος

    Διορισμένος από τον μητροπολίτη Ιερόθεο και δεξί του χέρι. Πούλησε την εκκλησιαστική περιουσία της μονής σε ντόπιο τσοπάνο με τον οποίο είχε έχθρα λόγω της σχέσης του με την κόρη του. Αργότερα διορίζεται επόπτης ιερέων και μοναστηριών. Σε αυτή την θέση καταληστεύει επιβάλλοντας φόρο τα γειτονικά μοναστήρια. Το χειμώνα του 1944 διαφθείρει κορίτσι 17 ετών και το κλέβει μεταφέροντάς το στο Αιτωλικό. Η σιωπή της οικογένειας εξαγοράζεται από τον Ιερόθεο. Τον Μάρτη του 1944 επιτίθεται σε δεύτερο κορίτσι μικρής ηλικίας. Τον δέρνουν και αιτιολογεί την πράξη του ως τεστ αρετής. Ο Θεόφιλος αργότερα στελεχώνει και την Χ.

  16. Παράθεμα: Για τον παπα-Ρωμανίδη, «προφήτη της Ρωμιοσύνης» | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  17. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:

    Στη φωτογραφία ο σαδιστής Μητροπολίτης Μεσολογγίου Ιερόθεος εγκαινιάζει το οικοτροφείο του παλαβού παπα Αυγουστίνου Καντιώτη (πίσω του), αργότερα δεσπότη Φλώρινας, στην Αθήνα.

  18. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.parembasis.gr/index.php/menu-teyxos-32/3778-1999-32-03
    Εκοιμήθη ο πατήρ Ιερόθεος Κατσάνος

    Ο επί εικοσιπενταετία (1965-1990) Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου

    Για τον λόγο αυτό τις ημέρες των Χριστουγέννων του 1952 ο Θεόφιλος κείρεται μοναχός στο Εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων Αγρινίου από τον πατέρα Βενέδικτο και λαμβάνει το όνομα Ιερόθεος, προς τιμήν του τότε Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Ιεροθέου. Αυτή η κουρά έμεινε χαραγμένη στην μνήμη όλων που είχαν την ευλογία από τον Θεό να την ζήσουν. Ο π. Βενέδικτος που έκανε τις ερωτήσεις προς τον υποψήφιο μοναχό: “Πώς ήλθες ώδε, αδελφέ,…” ήταν τόσο έντονες που έπιανε φόβος μπρός στο μυστήριο της εισόδου στο μοναχικό βίου ενός 25άρη, προικισμένου με πολλά χαρίσατα από τον Θεό. Διατηρώ ακόμα στην μνήμη μου και πιστεύω και πολλοί άλλοι θα ενθυμούνται το γεγονός, όταν τελείωσε η κουρά ο πατήρ Βενέδικτος με έντονο ύφος απευθυνόμενος στον νέο μοναχό, αντί για ευχές, όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο καλός εκείνος γιατρός των ψυχών του είπε: “Αν δεν γίνεις καλός κληρικός και αντί να ωφελήσεις βλάψεις και ζημιώσεις την Εκκλησία του Χριστού, αυτή την στιγμή να πεθάνης, να πεθάνης μπροστά μας!” Όλοι πάγωσαν μέσα στον Ναό από τα λόγια αυτά του 47άρη τότε στην ηλικία π. Βενέδικτου, αυτός όμως ήταν και γι’ αυτό έκανε και τόσο μεγάλο έργο στα λίγα χρόνια που τον ζήσαμε.

  19. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    http://www.lifo.gr/team/sansimera/35598


    Ο παπά-Κουμπούρας. «Ο ιερέας του αρχηγείου του ΕΛΑΣ που βρίσκονταν πάντα κοντά στον Άρη Βελουχιώτη σε ανάπαυλα ή σε μάχη. Δυστυχώς λίγα μας είναι γνωστά για το πραγματικό του όνομα. Το 1944 ο παπά-Κουμπούρας έφυγε για την Αιτωλοακαρνανία για να κυρήξει εκεί στα χωριά την ανάγκη να σηκώσουν όπλα ενάντια στον κατακτητή. Εκεί ο Στυλιανός Χούτας, παρά την συνθήκη του Περτουλίου τον συλλαμβάνει και χωρίς προφανή λόγο τον εκτελεί» (ιστολόγιο Κόκκινος Φάκελλος).

    «Ο Παπά-Βαλής έδρασε στις τάξεις του ΕΑΜ Αγρινίου (…) Πολλές φορές, ο Παπά-Βαλής επισκέπτονταν τις φυλακές με πρόσχημα την εξομολόγηση των κρατουμένων και τους έφερνε υλικά για να δραπετεύσουν ή μηνύματα απο το ΕΑΜ. Σε μια ορισμένη περίπτωση βοήθησε στην δραπέτευση ενός ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ απο τις φυλακές Αγρινίου φέρνοντάς του ένα μικρό σιδεροπρίονο μέσα σε ένα γιαούρτι. Αργότερα όταν οι Ιταλοί διώκονταν απο τους Γερμανούς και ο ΕΛΑΣ είχε έρθει σε συνεννόηση μαζί τους για να τους φυγαδεύσει και να του δώσουν τα όπλα τους, ο Παπά- Βαλής έλυσε δραστικά το πρόβλημα τις μεταφοράς των όπλων απο την πόλη του Αγρινίου στις ανταρτομάδες του ΕΛΑΣ. Σκαρφίσθηκε να τα μεταφέρει με την κοινωτική νεκροφόρα, μέσα σε φέρετρα, μέχρι το νεκροταφείο έξω απο την πόλη» (από το μπλογκ Κόκκινος Φάκελος).

  20. Παράθεμα: Απάντηση στους Γλέζο-Άδωνι-Αρχ. Ιερώνυμο | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s