Η εκτέλεση ενός αθώου ελέφαντα

[Όταν η επιστήμη έχει γίνει τυφλό όργανο της κερδοσκοπίας]

elephant21.3.16

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Πρόσφατα διάβαζα κάπου μια έκκληση συλλογής υπογραφών υπέρ της απελευθέρωσης ενός δύστυχου ελέφαντα, που κάποιοι ιερείς στην Ινδία, νομίζω Βραχμάνοι, είχαν καθηλώσει με αλυσίδες στον περίβολο ενός ναού. Η φρικτή αυτή ιστορία που παραπέμπει στον δικό μας παπά στην Πάτρα που έβγαλε πέρυσι, στην τελετή της Ανάστασης, ένα αρνάκι επί σφαγήν στη λοταρία, απλά μας θυμίζει πόσο διαστροφικά πρόσωπα επανδρώνουν σε μεγάλο ποσοστό τα ιερατεία των διαφόρων θρησκειών, ζητώντας να καλύψουν τα κενά της ύπαρξής τους, μέσα από αυτούς τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς χειραγώγησης των κουτών, των φοβισμένων ή των ανισόρροπων  ανθρώπων.  Αυτοί που ζουν εκμεταλλευόμενοι τα ελαττώματα των συνανθρώπων τους, είναι απόλυτα βέβαιο πως δεν θα σεβαστούν τα δικαιώματα των ζώων.  Όμως τέτοιες άθλιες συμπεριφορές βλέπουμε και εκεί που δεν το περιμένουμε, ακόμη και στις τάξεις κορυφαίων επιστημόνων, γιατρών, εφευρετών κλπ. Στην ιστορία που ακολουθεί, συγκρούονται δυο επιστήμονες με διαφορετική άποψη πάνω σε κάποιο σοβαρό επιστημονικό θέμα, που αφορά και την κοινωνία, όμως στην ουσία συγκρούονται δυο είδη ανθρώπου, ο άπληστος και ο αθώος και φαίνεται πόσο εύκολο είναι ο πρώτος να διαπράξει ένα φοβερό κακούργημα, ακόμη και προσχηματικά στο όνομα της Επιστήμης ή της απονομής Δικαιοσύνης.

Βρισκόμαστε στις 4 Γενάρη του 1903, στην Ελλάδα πρωθυπουργεύει ο λαϊκιστής Δηλιγιάννης, στην Αμερική όμως μαίνεται από το 1888 η μάχη για το είδος του ηλεκτρικού ρεύματος που πρέπει να χρησιμοποιηθεί από το κοινό (Ο Τέσλα προτείνει εναλλασσόμενο-ΑC,  ο Έντισον συνεχές-DC).  Μιλώντας πολύ συνοπτικά θα έλεγα πως ο Τέσλα ήταν ένας ασκητής της Επιστήμης,  ένας ανιδιοτελής άνθρωπος με ψυχολογικά προβλήματα όμως από μικρός, μετανάστης στις ΗΠΑ από τα 28 του (1884), με σπουδές στην Πράγα, μετά στο Παρίσι, γιός ενός σκληρού Σέρβου Ορθόδοξου παπά που τον προόριζε για κληρικό ή στρατιωτικό. Η φτώχια του ξένου, τον ανάγκασε αρχικά να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία του βασιλιά των εφευρέσεων, του αυτοδίδακτου Έντισον, αν και ήταν γνωστή και στους δυο η στρατηγική διαφορά τους γύρω από το είδος του ρεύματος. Όμως ο πρώτος από ανάγκη, ο δεύτερος, που ήταν ταυτόχρονα και μεγάλος επιχειρηματίας, από διάθεση οικονομικής εκμετάλλευσης των υπηρεσιών μιας προσφερόμενης μεγαλοφυϊας, συνεργάστηκαν. Επρόκειτο για τη συνύπαρξη δυο αντίθετων κόσμων, που αναπόφευκτα οδηγήθηκε σε σύγκρουση όταν ο στυγνός επιχειρηματίας Έντισον εξαπάτησε τον αφελή, εργατικό, ικανότατο και ρομαντικό Τέσλα σχετικά με την αμοιβή που του είχε υποσχεθεί αρχικά. Θα άξιζε να αναφερθούμε εκτενέστερα στον ανιδιοτελή Tesla, που δεν πλούτισε ποτέ από την επιστημονική και εφευρετική του μεγαλουργία, η οποία είχε κατακτήσει ενορατικές διαστάσεις. Όμως δεν είναι το θέμα μας κι εδώ απλά θα σημειώσω πως ο φτωχούλης, πάντα ιδιόρρυθμος, λιτοδίαιτος, μοναχικός και οραματιστής ενός καλύτερου κόσμου Tesla, που περιβάλλεται από τη μεταθανάτια φήμη του μυστηρίου των εικαζόμενων άγνωστων μεγάλων του ανακαλύψεων,  κατάντησε ουσιαστικά ψυχασθενής, να ζει στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, όπου αγάπησε ένα περιστεράκι που τον επισκεπτόταν τακτικά και η καρδιά του ράγισε όταν αυτό πέθανε στα χέρια του. Ο ίδιος πέθανε στα 1943 και για δυο ημέρες το πτώμα του έμεινε στο δωμάτιό του χωρίς να τον αναζητήσει κανείς.

Ήταν εκ προοιμίου άνισος ο αγώνας μεταξύ του εφευρέτη του φωνόγραφου και του μηχανικού, ευρεσιτέχνη και έντιμου επιχειρηματία George Westinghouse, που υιοθέτησε την άποψη του Tesla, κατά του αδίστακτου αντιπάλου τους, που μέσα στην κορύφωση του πολέμου των ηλεκτρικών ρευμάτων, δεν δίστασε να εκτελεί από το 1888 με το ηλεκτρικό ρεύμα των ανταγωνιστών του, για να δείξει στον όχλο πόσο επικίνδυνο ήταν, σκυλιά, ακόμη και άλογα και τελικά, κλήθηκε ως ειδικός να κάνει «ευθανασία» στην επαναστατημένη ελεφαντίνα Tόπσυ και άδραξε τη χρυσή ευκαιρία να χρησιμοποιήσει το AC.  Είχε στο μεταξύ εκμεταλευτεί ακόμη και ανθρώπινα ατυχήματα για να δυσφημήσει τους αντιπάλους του, όμως τελικά η λογική αναπόφευκτα επικράτησε. Μικρότερες ενεργειακές απώλειες και λεπτότερα καλώδια κατά τη μεταφορά του AC, ευκολότερη μεταβολή της τάσης του (υποβιβασμός για οικιακή χρήση ή ανύψωση κατά τη μεταφορά του για λόγους οικονομίας), αυτά ήταν τα πλεονεκτήματα που το επέβαλαν τελικά.

elephant2_21.3.16Όμως ας μιλήσουμε για την ελεφαντίνα Τόψυ, που πήρε το όνομά της από τη γνωστή μικρή δούλα,  ηρωίδα της «Καλύβας του μπαρμπα-Θωμά». Γεννήθηκε στα 1875 κάπου στη Νότια Ασία και λανσαρίστηκε στις ΗΠΑ όπου απήχθη, ως δήθεν ο πρώτος αμερικανογεννημένος ελέφαντας. Το αιχμάλωτο ζώο δούλεψε για 25 χρόνια σε τσίρκο, όπου υπέστη την κτηνώδη εκπαίδευση που συνηθιζόταν εκείνην την εποχή (βασανισμός με μυτερά εργαλεία κλπ), δεν ξέρω τι γίνεται τώρα, γιατί ο κατάπτυστος θεσμός της σε μικρό χώρο αιχμαλωσίας των ζώων, συνεχίζεται (όπως κι εκείνος των πειραματόζωων). Εξελίχθηκε σε ‘φίρμα’, όμως τα βάσανα εξάντλησαν την υπομονή της και κατηγορήθηκε πως σκότωσε τρεις από τους βασανιστές της. Το πράγμα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις στα 1902, οπότε ένας μεθύστακας εκπαιδευτής προσπάθησε να την αναγκάσει βασανίζοντάς την να πιει ουίσκυ πιέζοντας ένα αναμμένο τσιγάρο στην προβοσκίδα της κι αυτή εκτός εαυτού τον συνέτριψε. Το συμβάν αυτό έγινε αιτία να υποχρεωθεί η Τόψυ σε καταναγκαστικά έργα, μεταφέροντας βαριά υλικά οικοδομής για μια παραμυθένια κατασκευή ενός κάστρου σε ένα Λούνα παρκ η οποία ονομάστηκε «Ταξίδι στο φεγγάρι». Αποκαλύφθηκε όμως πως κι εκεί βασανίστηκε με αιχμηρά εργαλεία, εξωθούμενη να αποδώσει το μέγιστο. Η σταγόνα ξεχείλισε όταν ο εκπαιδευτής της την καβάλησε μεθυσμένος σε μια κεντρική λεωφόρο. Ο ηλίθιος συνελήφθη και η Τόψυ τον ακολούθησε για να τον εκδικηθεί, προσπαθώντας να εισβάλει στο αστυνομικό τμήμα. Με δεδομένη τη δυσκολία χειρισμού της, αποφασίστηκε μετά από πολλές συζητήσεις να της γίνει ευθανασία. Έγιναν διάφορες προτάσεις εξόντωσής της με πυροβόλο ή με απαγχoνισμό, όταν εμφανίστηκε σαν από μηχανής θεός ο έμπειρος πλέον στην εξόντωση ζώων, Έντισον.

Γύρω στα χίλια άτομα μαζεύτηκαν να απολαύσουν το θέαμα, σε μια επίδειξη μεσαιωνικής σκληρότητας. Υπήρξαν πολλά τεχνικά προβλήματα σχετικά με την εκτέλεση, που τελικά ξεπεράστηκαν. Ρίχτηκε και η ιδέα να κοπεί εισιτήριο για τους ανώμαλους φιλοθεάμονες, όμως ευτυχώς η φιλοζωϊκή SPCA (‘Society for the Prevention of Cruelty to Animals’-‘Ένωση για την Παρεμπόδιση της Κτηνωδίας προς τα Ζώα’), το απέτρεψε.

Η ελεφαντίνα πρόβαλε σθεναρή αντίσταση σε όλα τα στάδια της μεταφοράς της και της εκτέλεσης. Το δύστυχο ζώο είχε αντιληφθεί πως όλοι αυτοί γύρω της απεργάζονταν το χαμό του. Αρνήθηκε επίμονα αρχικά να φάει και δηλητηριασμένα με (καυστικό στη γεύση) κυανιούχο κάλιο καρότα, που της προσφέρθηκαν. Ένας από τους δήμιους της χτυπήθηκε κι αυτός από το ρεύμα και το αθώο ζώο έφυγε τυραννισμένο, έχοντας σίγουρα τα χειρότερα αισθήματα για το ανθρώπινο είδος, που της φέρθηκε από γεννησιμιού της με ανείπωτη κτηνωδία. Παρ’όλα αυτά, ακόμη και οι φιλόζωοι θεώρησαν την εκτέλεσή της ως την λιγότερο επώδυνη που μπορούσε να επιτευχθεί.

Η εκτέλεση απαθανατίστηκε από τον μαέστρο της σε ταινία και προβλήθηκε για τους γνωστούς σκοπούς του σε όλη τη χώρα. Ακόμη και ελέφαντα σκοτώνει συμπολίτες μου το AC!  Για χρόνια ακούγονταν ιστορίες για το φάντασμά της (εικ.3) που υποτίθεται πως περιφερόταν στην περιοχή. Ένα «μνημείο», μια πολύχρωμη, κακόγουστη και μικρή μεταλλική κατασκευή,  αφιερωμένο στη μνήμη της βρίσκεται στο Μουσείο του Coney Island, στο Μπρούκλιν της Ν.Υ. Κανένα σοβαρό δικαστήριο πάντως, δεν θα καταδίκαζε ένα γενναίο ζώο που πρόβαλε απόλυτα θεμιτή αντίσταση στους δεσμοφύλακες και στους βασανιστές του.

Ο δήμιός της ο Έντισον, πέθανε στα 84 του, 28 χρόνια μετά. Δεν φαίνεται να είχε τύψεις για αυτό το έγκλημα που διέπραξε, ούτε για τα υπόλοιπα. Υπήρξε και υποστηρικτής της ηλεκτρικής καρέκλας, ως μιας ανθρωπιστικής μεθόδου εκτέλεσης βαρυποινιτών. Για να είμαστε έντιμοι μαζί του, δεν ανήκε ακριβώς στο είδος του παλιανθρώπου. Θα έλεγα ότι ήταν ένα επιφανειακά μάλλον ηθικό στοιχείο, αντιρρησίας συνείδησης, οπαδός της μια βίας, ακόμη και δηλωμένος εχθρός της βίας κατά των ζώων. Στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις ήταν μάλλον αγνωστικιστής, αν και είχε «κατηγορηθεί» στη συντηρητική κοινωνία για αθεϊα. Τελικά νομίζω πως ο ανθρωπισμός του σταματούσε στο σημείο εκκίνησης του οικονομικού του συμφέροντος. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος προοδευτικός άνθρωπος υπήρξε από αυτούς που θα λέγαμε αντιφατικούς. Νομίζω πως η Λυδία λίθος που κρίνει την ουσία η μη της «προοδευτικότητας», είναι η σχέση του καθενός με το χρήμα. Θα πρόσθετα και με την εξουσία ή τη μεγαλομανία, η ζωή μας έδωσε τελευταία κάποια κραυγαλέα παραδείγματα για το τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τη μάσκα του προοδευτικού, που είναι πανέτοιμος να συνεργαστεί με το διάβολο και το προαναγγέλλει κιόλας στο κακομαθημένο ή απελπισμένο ακροατήριό του.

***

ΥΓ
Η εκτέλεση της Τόψυ

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Πολιτισμός-Τέχνες, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

12 απαντήσεις στο Η εκτέλεση ενός αθώου ελέφαντα

  1. Ο/Η Kύρος Γρανάζης λέει:

    1888: One Newfoundland, for Thomas Alva Edison

    On this date in 1888, a 76-pound Newfoundland was electrocuted before a crowd in a lecture hall at the Columbia College School of Mines (now the School of Engineering and Applied Science at Columbia University) in New York City. The pooch was an innocent bystander who’d fallen victim to the War of Currents between Thomas Edison and his electrical adversary, George Westinghouse.

    Edison was a proponent of direct current (DC), where the electricity flows in one direction from source to receiver. Westinghouse, one the other hand, favored AC, alternating current, where the electrical current will reverse direction from time to time and electricity doesn’t flow from the source to the receiver so much as in between them.

    Although the regular newspapers loved this bit of theater, the trade magazine The Electrical Engineer claimed the experiment was unscientific. The magazine offered a terrible little poem about the proceedings:

    The dog stood in the lattice box,
    The wires around him led,
    He knew not that electric shocks
    So soon would strike him dead…
    At last there came a deadly bolt,
    The dog, O where was he?
    Three hundred alternating volts,
    Had burst his vicerae

  2. Ο/Η Kύρος Γρανάζης λέει:


    Tesla wearing a folk costume, c. 1880

    Nikola Tesla’s father Milutin, Orthodox priest in the village of Smiljan
    http://chowderheadbazoo.typepad.com/.a/6a00d8345282f769e20133ed7a2cd3970b-pi
    O Tέσλα με μια φίλη του
    Topsy the Elephant.
    To μνημείο της Τόπσυ

  3. Ο/Η Όφη Σόφη λέει:

    Eίμαστε όλες και όλοι με την Τόψη την ελεφαντίνα και την μαυρούλα
    Η Τόψη και η Εύα από την καλύβα του Μπαρμπαθωμά.

  4. Ο/Η rodia λέει:

    Reblogged στις rodia και σχολίασε
    να το θυμαμαι.. Ευχαριστώ Ροίδη 🙂

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Το άρθρο σας, πιθανόν να ξενίσει αρκετούς άθεους οι οποίοι πιστεύουν πως η επιστήμη αποτελεί, αν όχι τον μοναδικό, τουλάχιστον τον μεγαλύτερο αντίπαλο της θεοκρατίας και της μεταφυσικής. Ανακριβές. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος της θεοκρατικής εξουσίας, είναι η υιοθέτηση αντίθετων αξιών και ιδανικών από την κάθε είδους εξουσία. Η επιστήμη δεν παράγει ιδανικά, κατά συνέπεια είναι ευάλωτη στην εξουσία και δεν χρειάζεται να αναφέρω παραδείγματα, πόσο χρήσιμη είναι στους εξουσιαστές(Ναζιστές, μυστικές υπηρεσίες, ψυχιατρική στην υπηρεσία του κατεστημένου κλπ). Ακόμη και το ιερατείο, το αντιλήφθηκε και την χρησιμοποιεί άφοβα. Μπορεί κάποιος να είναι άθεος και να ζει μια χαρά, υιοθετώντας θρησκευτικά ιδανικά΄. Ετσι εξηγώ, ότι οι ρασοφόροι συχνά έχουν καλύτερες σχέσεις με την Αριστερά παρά μεταξύ τους. Να μου επιτραπεί εδώ, να παραθέσω ένα χωρίο από την Γενεαλογία της ηθικής, του Νίτσε. Οποιος έτυχε να μην το έχει υπόψιν του και θέλει να κάνει τον κόπο, ας το διαβάσει (ιδιαίτερα οι άθεοι, που τον επικαλούνται συχνά). «Όχι! Ας μη μου αντιπροτείνει κανείς την επιστήμη όταν εγώ ζητώ τον φυσικό ανταγωνιστή του ασκητικού ιδανικού, όταν εγώ ρωτώ: «που είναι η αντίπαλη θέληση που εκφράζει το αντίπαλο ιδανικό;» Η επιστήμη είναι ελάχιστα αυτόνομη για να αναλάβει ένα τέτοιο ρόλο, πρώτα χρειάζεται, από κάθε άποψη, ένα ιδανικό αξίας, μια δύναμη που να δημιουργεί αξίες, (εννοεί την φιλοσοφία) στην υπηρεσία της οποίας να μπορεί να πιστεύει στον εαυτό της- η ίδια δεν δημιουργεί ποτέ αξίες. Η σχέση της με το ασκητικό ιδανικό δεν είναι καθόλου ανταγωνιστική, θα μπορούσε μάλιστα να ειπωθεί ότι αντιπροσωπεύει την κινητήρια δύναμη στην εσωτερική ανάπτυξη του ασκητικού ΄ιδανικού. Αν το εξετάσουμε καλύτερα, αυτό το οποίο αντιτίθεται κι αυτό το οποίο πολεμά δεν είναι το ασκητικό ιδανικό, αλλά οι εξωτερικές του ‘όψεις, οι μεταμφιέσεις του και το μασκάρεμα του, η προσωρινή του δογματική σκλήρυνση και ακαμψία. Αρνούμενο τις εξωτερικές όψεις του ελευθερώνει τη ζωή που υπάρχει μέσα του. Η επιστήμη και το ασκητικό ιδανικό, και τα δυο τους στηρίζονται στην ίδια βάση, στην υπερεκτίμηση της αλήθειας…….Μια υποτίμηση του ασκητικού ιδανικού συνεπάγεται και μια υποτίμηση της επιστήμης: δεν έχετε παρά να ανοίξετε τα μάτια σας και να τεντώσετε τα αυτιά σας για να το αντιληφθείτε!» «Πιστεύει κανείς στα αλήθεια, ότι η ήττα της θεολογικής αστρονομίας υπήρξε και ήττα του ασκητικού ιδανικού; Μήπως ο άνθρωπος άρχισε να έχει λιγότερη ανάγκη από μια υπερβατική λύση του αινίγματος της ύπαρξης του, τώρα που η ύπαρξη αυτή εμφανίζεται στα μάτια του πιο αυθαίρετη, πιο άθλια και μηδαμινή μέσα στην ορατή τάξη των πραγμάτων; Μήπως η τάση του ανθρώπου για μείωση του εαυτού του, η θέληση για μείωση του εαυτού, έχει προοδεύσει ασταμάτητα από την εποχή του Κοπέρνικου και μετά; Αλίμονο, η πίστη στην αξιοπρέπεια και στην μοναδικότητα του ανθρώπου, στο αναντικατάστατο του μέσα στην τεράστια αλυσίδα των ‘όντων, ανήκει στο παρελθών-έγινε ένα ζώο, ζώο στην κυριολεξία, χωρίς περιορισμούς και επιφυλάξεις, αυτός που προηγουμένως πίστευε ότι ήταν σχεδόν Θεός, «παιδί του Θεού». Από τον Κοπέρνικο και μετά, ο άνθρωπος μοιάζει να βρίσκεται σε επικλινές έδαφος-και κατρακυλάει, όλο και πιο γρήγορα μακριά από το κέντρο- προς τα πού; Προς το οδυνηρό συναίσθημα της μηδαμινότητας του; Ε, λοιπόν! αυτός δεν θα ήταν ο δρόμος που οδηγεί κατευθείαν στο παλιό ιδανικό;» (εκδοτική Θεσσαλονίκης)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      «Η επιστήμη δεν παράγει ιδανικά, κατά συνέπεια είναι ευάλωτη στην εξουσία και δεν χρειάζεται να αναφέρω παραδείγματα, πόσο χρήσιμη είναι στους εξουσιαστές»

      Πολύ σωστό, έχουμε δει επιστήμονες να υπηρετούν τη στυγνή εξουσία, έχουμε δει ακόμη και φιλόσοφους να το κάνουν.
      Με την ευκαιρία, επιτρέψτε μου:

      https://roides.wordpress.com/2015/06/20/20june15/
      Συρακούσες: Οι σοφοί και ο τύραννος

  6. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Κάθε συμετοχή των ανθρώπων (φιλοσόφων, διανοούμενων, στοχαστών, απλών ανθρώπων) στα πολιτικά συστήματα και γενικά στην πολιτική ζωή, έως τώρα, μπορεί να γίνει με δυο τρόπους: Είτε με την εξουσία είτε ως θύμα της εξουσίας. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να επινοήσουμε άλλο τρόπο. Μπορούμε να το αντιληφθούμε σήμερα, καθώς καλούμαστε να ψηφίζουμε κάθε τρία- τέσσερα χρόνια και μετά αποχή από την ροή της πολιτικής, έως τις επόμενες εκλογές. Η σημερινή Δημοκρατία ελάχιστη σχέση έχει με την άμεση Δημοκρατία, και όμως, υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε και την σημερινή..

  7. Επειδή τό άρθρο σου κύριε Λασκαράτε αναφέρεται περισσότερο στήν συμπεριφορά ΄τού ανθρώπου στά ζώα μέ τήν δύστυχη ελεφαντίνα, παραθέτω παρακάτω τόν σύνδεσμο ενός πολύ σημαντικού γεγονότος. Η Νέα Ζηλανδία αλλάζει τά δεδομένα καί χαράζει νέους ορίζοντες στήν συμπεριφορά μας καί στήν σχέση μας μέ τά ζώα. Βαριές ποινές, καί υψηλά πρόστιμα επιβάλονται σέ όποιον κακοποιήσει ζώο. Ο νόμος εκεί εξισώνει τά ζώα μέ τούς ανθρώπους, ως έχοντα νοημοσύνη, καί αισθήματα όπως ο άνθρωπος. Δέν ξέρω, βέβαια τί έχει κάνει στό θέμα τής κρεατοφαγίας. Η αποψή μου είναι πως κάποτε η ανθρωπότητα θα συνειδητοποιήσει πως τά ζώα εκτός από τήν υψηλή νοημοσύνη που διαθέτουν αισθάνονται πόνο, αγάπη, μίσος, καί είναι κοινωνικά όντα μέ δημιουργία ακόμη καί οικογένειας καί ανατρέφουν τά νεογέννητα τους όπως εμείς μέ στοργή καί προστασία, θα παύσει ο άνθρωπος όχι μόνο νά τά κακοποιεί καί νά τα σκοτώνει, αλλά καί να τά τρώει, διότι τά ζώα δέν είναι κρέας. Κρέας τά κάναμε εμείς. Πιστεύω πως τότε θά εισέλθουμε σέ μιά νέα ηθική που θά σεβεται όλα τά έμβια όντα καί φυσικά τόν συνάνθρωπό μας. Η ανθρωπότητα έχει εθιστεί στό αίμα καί στήν σαρκοφαγία. Μέ τήν ευκολία που σκοτώνεις ένα ζώον καί βλέπεις τό αίμα του νά ρέει, χωρίς νά σέ νοιάζει, μέ τήν ίδια ευκολία σκοτώνεις καί έναν άνθρωπο. Μιά τέτοια αλλαγή, θά επιφέρει περισσότερη ειρήνη καί αγάπη στόν κόσμο καί είμαι βέβαιος πως οί πόλεμοι άν δέν σταματήσουν τελείως τόυλάχιστον θά ελλατωθούν κατα πολύ. Σημερα η σαρκοφαγία καί η εμπορία κρέατος προκαλεί ανεπανόρθωτη μόλυνση τού περιβάλοντος καί φυσικά είναι αιτία πολλών ασθενειών,καρδιοπαθειών, κακής χοληστερίνης, καρκίνων, παχυσαρκίας, κ.λ.π. Ευχομαι τό παράδειγμα τής Νέας Ζηλανδίας νά ακολουθήσει κάί ο υπόλοιπος κόσμος. Σημειωτέον πως η Νέα Ζηλανδία έχει πολύ χαμηλή εγκληματικότητα, αλλά είναι καλύτερα νά διαβάσετε τό άρθρο πρακάτω.

    http://kourdistoportocali.com/ipeople/soozies-friends/afstiros-nomos-gia-ti-prostasia-ton-zoon-pou-echoun-noimosyni-opos-i-anthropi/

    • Ο/Η Ιωάννα λέει:

      Aγαπητέ κύριε αυτό εδώ επιβεβαιώνει αυτά που λέτε για τα ζώα. Σκέπτονται, πονούν, έχουν αισθήματα

      http://www.peoplegreece.com/article/ratzou-aichmalotos-ke-thima-vasanistirion-gia-50-oloklira-chronia/

      Θύμα βασανιστηρίων επί 50έτη: Δείτε τον ελέφαντα που δακρύζει με την απελευθέρωσή του

      ΚΕΙΜΕΝΟ: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΦΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
      10/07/2014 03:00:03 πμ

      Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας που ξυλοκοπήθηκε και κακοποιήθηκε για πενήντα χρόνια, κατάφερε επιτέλους να απελευθερωθεί. Μία ομάδα από το Βόρειο Λονδίνο ταξίδεψε μέχρι την Ινδία για να απελευθερώσει τον Ρατζού που υπέφερε από αιμορραγίες αφού ήταν γεμάτος πληγές από τις αλυσίδες που χρησιμοποιούσε το αφεντικό του προκειμένου να τον περιφέρει στους δρόμους και να βγάζει χρήματα. Όταν το ζώο απελευθερώθηκε έκλαιγε με δάκρυα ανακούφισης αφού διασώθηκε από μια φιλανθρωπική οργάνωση για την άγρια ζωή σε μια επιχείρηση που έγινε μεσάνυχτα και συγκεκριμένα την επομένη Ημέρα της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών.

      Το τεράστιο ζώο που ζύγιζε πάνω από πέντε τόνους, αναγκαζόταν καθημερινά να σηκώνει τον κορμό του και να επαιτεί για λίγα κέρματα από τους περαστικούς.

      Ο εκπρόσωπος της φιλανθρωπικής οργάνωσης, περιέγραψε τη διάσωση ως «απίστευτα συναισθηματική» για την ομάδα. Είπε ότι ο Ρατζού έχει περάσει τα τελευταία 50 χρόνια με αλυσίδες 24 ώρες την ημέρα και πως όλοι έμειναν έκπληκτοι όταν είδαν τα μάτια του ζώου να πλημμυρίζουν δάκρυα.

  8. Ο/Η Vegan λέει:

    http://www.veganforum.gr/index.php?topic=3630.0
    Θέμα: Το πείραμα του Έντισον

    Απ: Το πείραμα του Έντισον

    « Απάντηση #1 στις: Ιανουάριος 14, 2010, 10:49:37 μμ »

    Αυτός ο Έντισον πρέπει να ήταν μεγάλο καθίκι τελικά και τον μαθαίναμε σαν σπουδαίο στα μαθητικά μας χρόνια… Όλα αυτά τα άτυχα ζώα με τελευταία την Τόπσι, που τα εκτέλεσε διοχετεύοντάς τους εναλλασσόμενο ρεύμα (που είχε εφεύρει ο Nicola Tesla με τον Westinghouse), ήταν μόνο και μόνο για να αποδείξει πόσο επικίνδυνο είναι το εναλλασσόμενο σε σχέση με το συνεχές ρεύμα (που είχε εφεύρει ο ίδιος, και ήθελε να καθιερώσει στην αγορά!) Πώς λέμε το κέρδος πάνω απ’ όλα; Έτσι…

    Η δε Τόπσι, απ’ ότι έχω διαβάσει ήταν μια πολύ ιδιαίτερη ελεφαντίνα, πολύ ευφυής και δυνατή, στο Λούνα Παρκ του Coney Island, και είχε φτάσει στο σημείο να σκοτώσει τρεις «εκ-παιδευτές» της γιατί δεν σήκωνε την κακομεταχείριση.
    Ο τελευταίος από τους 3 ήταν ένας ιδιαίτερα βίαιος τύπος που τον σκότωσε όταν της έδωσε να φάει αναμμένο τσιγάρο.

    Μετά από αυτό αποφάσισαν να την σκοτώσουν σαν επικίνδυνη και ο Έντισον άρπαξε την ευκαιρία για να δυσφημίσει τους ανταγωνιστές του: Αν το εναλλασσόμενο μπορεί να σκοτώσει ένα τέτοιο θηρίο, φανταστείτε τι μπορεί να γίνει αν μπει στα σπίτια!
    Η εκτέλεση αποτέλεσε μέγα γεγονός της εποχής και έγινε μπροστά σε ένα κοινό 1500 ατόμων. Ο ίδιος ο Έντισον κινηματογράφησε το φιλμάκι που βλέπουμε σήμερα στο youtube, και το επεδείκνυε για να αποδείξει τη θέση του.

    Αργότερα, το Coney Island κάηκε σε μια μεγάλη πυρκαγιά που χαρακτηρίστηκε σαν εκδίκηση της Τόπσι, ο δε Έντισον «κέρδισε» μόνο την κακία του και το κακό κάρμα τόσων φόνων πάνω του, γιατί το εναλλασσόμενο επικράτησε του συνεχούς…

  9. Επανέρχομαι, στό θέμα, μόνο μέ δυό λόγια. Τό μεγάλο λάθος τού ανθρώπου είναι πως δέν έχει καταφέρει νά αξιοποιήσει τίς σχέσεις του καί νά εκτιμήσει ό,τι υπάρχει σέ αυτόν τόν πλανήτη. Δέν έχει αξιποιήσει τίς σχέσεις του μέ τούς ανθρώπους, συνανθρώπους, δέν έχει αξιοποιήσει τίς σχέσεις του μέ τά άλλα νοήμοτα όντα, τά οποία σέ πολλές περιπτώσεις υπερβαίνουν σέ νοημοσύνη παρα πολλούς ανθρώπους. Εχουν, εκτός από αισθήματα ίδια με εμάς, φόβους καί ανησυχίες,κ.λ.π. έχουν αισθήσεις όπως ακοή, όραση, όσφρηση, ένστικτο, καί πάνω απ’ολα διαισθάνονται καταστάσεις καί η αντίληψή τους υπερβαίνει κατα πολύ τίς δικές μας ικανότητες. Ο άνθρωπος δέν έχει αξιοποιήσει τήν σχέση του μέ τόν πλανήτη, τού οποίου κατατρώει τά σπλάχνα καί έχει δημιουργήσει ανεπανώρθοτες ζημιές στό περιβαλλον, αέρα ξηρά καί θάλασσα, καί η ζωή του καί η ύπαρξή του εδώ, είναι σέ επικίνδυνη κατάσταση. Ετσι λοιπόν, αυτός ο καταστροφέας άνθρωπος, λυσσασμένος γιά κέρδος καί κυριευμένος από απληστεία καί λαιμαργία, λές καί θά ζήσει γιά πάντα, αυτός ο ανόητος εφήμερος άνθρωπος αναζητά άλλους πλανήτες νά μεταναστεύσει, διότι εδώ δέν θά μπορέσει νά ζήσει κάτω από τίς άθλιες συνθήκες τίς οποίες ο ίδιος έχει δημιουργήσει.. Ο άνθρωπος κάνει τά πάντα ώστε νά δημιουργήσει ολέθριες καταστροφικές καταστάσεις γιά τά πάντα γύρω του. Κοιτάξτε, μόνο τήν τραγωδία που έχει δημιουργήσει στούς κατατρεγμένους πρόσφυγες καί τώρα ψάχνει εναγωνίως γιά λύσεις στό μεγάλο πρόβήμα που ο ίδιος εδημιούργησε. Τί ειρωνία, λοιπόν, τί ειρωνία, νά έχεις τό καλύτερο σπίτι μέ τά πάντα γιά μιά ευτυχισμένη ζωή, τόσο σύντομη, καί νά κάνεις τά πάντα νά τό καταστρέψεις καί μετά νά διαπιστώνεις πως οί συνθήκες που εδημιούργησες δέν σού επιτρέπουν νά ζήσεις εδώ καί ψάχνεις γιά άλλο σπίτι. Ανύκουστη τραγωδία.

  10. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Τι μας δείχνει το παράδειγμα της Ν. Ζηλανδίας; Ότι η συμβολή του νομοθέτη και αλλά και η εξασφάλιση ότι οι νόμοι θα τηρηθούν, είναι ζωτικής σημασίας. Οσο όμως οι άνθρωποι ΄και η κοινωνία -πολίτες, πολιτική-οι, οικονομία, επιστήμη, θεοκρατία θα διακατέχονται από εξουσιαστική μανία, αυθεντία, αλάθητο, εργαλεία τα οποία χρησιμοποιούν για να εξασφαλίσουν την διαιώνιση τους με κάθε τίμημα, όσοι ελέφαντες η άλλα ζώα και αν σωθούν, πάντα θα υπάρχουν άλλα, περισσότερα που ζώα που θα θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους και της μεγαλομανίας. Η συμπόνια είναι αξιέπαινη, αλλά χρειάζεται αλλαγή του τρόπου σκέψης και της συνείδησης σ’ όλα τα επίπεδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s