Άγιοι Όλγα και Βλαδίμηρος, κτηνώδεις εξουσιαστές της Ορθοδοξίας

Η Εκκλησία που ενέδωσε στον πειρασμό της εξουσίας

του Αναγνώστη Λασκαράτου
lask25dec14aΣτην μεγάλη αλυσίδα των ανθρωπόμορφων εστεμμένων τεράτων, που η αντιευαγγελική αίρεση της Ορθοδοξίας αγιοποίησε και παρουσιάζει ως υπόδειγμα στους πιστούς της, θα βρούμε μια βδελυρή γιαγιά με το βάρβαρο εγγονό της, την Όλγα (890-969) και το Βλαδίμηρο (περί το 958-1015). Η πρώτη πέρασε στην ονοματοδοσία των πιστών της χώρας μας, λόγω της βασιλείας (1867) της 16χρονης Όλγας Ρομάνοβα στην Ελλάδα, ο δεύτερος έμεινε απ’έξω, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχει και στο ελληνικό εορτολόγιο, σε πολύ χαμηλή χρήση. Ο υποτιθέμενος φιλελληνισμός των Ρώσων,  δεν κατάφερε ούτε αυτή τη συμβολική επικοινωνία των δυο λαών, αφού η Ορθοδοξία λειτουργεί σήμερα στις δυο αυτές χώρες ως μια σκληρή εθνικιστική και κρατική αίρεση με πολλές διαεκκλησιαστικές αντιθέσεις, που όπου συγκρούονται εξουσιαστικά και κοσμικά συμφέροντα γίνονται σχέσεις μίσους.

Η Όλγα, κόρη Βαράγγων-πιο γνωστών ως Βίκινγκ-αρχηγών που τη ονόμασαν Χέλγκα γεννήθηκε στα τέλη του 9ου αιώνα. Πλέοντας στα μεγάλα ρωσικά ποτάμια οι Βάραγγοι αγριάνθρωποι έφταναν μέχρι την Κωνσταντινούπολη, όπου επάνδρωναν τη βασιλική σωματοφυλακή και πήραν μερικές φορές μέρος στην αλληλοσφαγή των εκάστοτε ευλαβών διεκδικητών του θρόνου της Βασιλίδος. Η μικρή Όλγα καλοπαντρεύτηκε τον πρίγκιπα του Κίεβου Ιγκόρ, έναν μονάρχη που είχε προσπαθήσει δυο φορές να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Ο αρπακτικός Ιγκόρ δολοφονήθηκε στα 945 από τους υποτελείς του Δρεβλιανούς, τους οποίους είχε καταληστέψει με τη φορολογία του. Ο Λέων ο διάκονος, ένας βυζαντινός παλατιανός ρασοφόρος χρονογράφος του 10ου αι. ισχυρίζεται πως τον διαμέλισαν με τη μέθοδο του δικού μας Σίνη του Πιτυοκάμπτη, δένοντάς τον σε δυο λυγισμένα δέντρα. Η χήρα του τότε που ανέλαβε επίτροπος του μοναδικού γιού τους, του 3χρονου Σβιατοσλάβου, αποφάσισε να τον εκδικηθεί όσο πιο άγρια μπορούσε, με μπαμπεσιά και με αγριότητα, που νομίζω όμοιά της δεν θα βρει κανείς σε καμία από τις σατανικές γυναίκες της Ιστορίας, ούτε ακόμη και στις αγίες Θεοδώρα και Ειρήνη την Αθηναία, που ήταν τόσο κτηνώδεις (η δεύτερη τύφλωσε θανάσιμα με πυρωμένες λαβίδες ακόμη και το γιό της), που το διαστροφικό ορθόδοξο παπαδαριό, γοητευμένο από τη σκληρότητά τους αλλά και από τις υπηρεσίες τους στην Εκκλησία, τις αγιοποίησε.

lask25dec14bΤο ρωσικό ‘Χρονικό του Ράντζιβιλ’ (14ος αι.), εικονογραφεί (βλ. βασανιστήρια, κάψιμο, θάψιμο, πετσόκομμα των εικ. 1, 2, 3, μπροστά στην απολαμβάνουσα Αγία) και περιγράφει τις μεθόδους της, που θα έκαναν να ανατριχιάσει από φρίκη ακόμη και ο μητροπολίτης Αμβρόσιος ή ένας Χρυσαυγίτης μαχαιροβγάλτης, που για να κινηθεί η ευαίσθητη ανεξάρτητη Δικαιοσύνη μας εναντίον του χρειάζεται πρωθυπουργική παρέμβαση. Άλλους διαμέλισε, άλλους έκαψε ή έθαψε ζωντανούς, άλλους έπνιξε στη θάλασσα, άλλους ποδοπάτησε με άλογα, άλλους συνέθλιψε, όλους, άνδρες και γυναικόπαιδα τους τελείωσε με αργό μαρτυρικό θάνατο.

Ο Λεοπόλδος φον Ζάχερ-Μαζόχ (1836-1895), ένας ουτοπιστής σοσιαλιστής και δημοκράτης διανοούμενος, του οποίου οι περιγραφές βασανιστηρίων έγιναν αφορμή να lask25dec14cχρησιμοποιηθεί το όνομα από τον ψυχίατρο βαρόνο φον Κραφτ-Εμπινγκ για τον όρο μαζοχισμός, στο περίφημο έργο του «Η Αφροδίτη με τη γούνα», ασχολείται με το σαδισμό της αγίας Όλγας: «Διέταξε να διαμελίσουν κάποιους από αυτούς και μετά να τους αποκεφαλίσουν. Άλλοι συνθλίφτηκαν μεταξύ μεγάλων ξύλων στο πάνω μέρος των οποίων τοποθετήθηκαν χοντρές γυναίκες, προκαλώντας τους αργό θάνατο. Άλλοι δεμένοι χειροπόδαρα τοποθετήθηκαν πάνω σε αιχμηρά παλούκια βυθισμένα στο έδαφος. Η Μεγάλη Δούκισσα, η ζωντανή εικόνα της θεάς της εκδίκησης, καβάλα στο άσπρο άλογο του άντρα της, οδήγησε νεαρούς αλαζονικούς  βογιάρους ιππείς πάνω στους κατάκοιτους αιχμαλώτους που έτρεμαν κάτω από τις οπλές τους. Οι καβαλάρηδες έφυγαν μόνο μετά την εκπνοή και του τελευταίου θύματος. Μερικοί από τους φτωχούς Δερεβλιανούς ψήθηκαν στη σχάρα με λαμπρή φωτιά. Καθώς οι φλόγες τους έτρωγαν έκλαιγαν και ούρλιαζαν  σαν άγρια θηρία από τον ανυπόφορο πόνο. Μεγάλες τρύπες ανοίχτηκαν στο έδαφος και ανά δέκα άνθρωποι θάφτηκαν σε κάθε μια τους ζωντανοί. Σε κάθε πλευρά της πύλης μια πυραμίδα από κομμένο κεφάλια απλών Δερεβλιάνων στοιβάχτηκε ψηλά. Η κτηνώδης γυναίκα διέταξε να τιμωρήσουν τον αρχηγό τους με ακρωτηριασμό   χεριών και ποδιών και τον άφησε έτσι να ζει το υπόλοιπο της ζωής του γλείφοντας ψίχουλα στο πάτωμα κάτω από το τραπέζι της». Αυτή η γυναίκα ανακηρύχτηκε το 1587 Αγία.

Λίγα χρόνια μετά η λάμια βαφτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη παίρνοντας το όνομα μιας άλλης σαδίστριας μέγαιρας της αγίας Ελένης, μάνας του δολοφόνου και βασανιστή αγίου Κωνσταντίνου. Το να ισχυριστεί κανείς πως αυτό της το τελετουργικό πέρασμα από την αμαρτωλή Πόλη, δηλαδή από ένα Σχολείο Εγκλήματος, μετέστρεψε μια κακούργα σε αναγεννημένη Χριστιανή, είναι το λιγότερο αστείο και άλλωστε δεν προκύπτει από πουθενά η παραμικρή ‘μετάνοια’ της βαπτισμένης. Ξαναπήγε στην Πόλη λίγο μετά και αυτή της η επίσκεψη περιγράφεται με λεπτομέρειες στο έργο του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου «Περί της βασιλείου τάξεως».  Κάποιοι Σλάβοι χρονογράφοι ισχυρίζονται πως η γριά μέγαιρα σαλιάρισε με το Ρωμαίο βασιλιά, πράγμα που πολλοί απορρίπτουν με ανόητα επιχειρήματα, όπως το ότι ο αυτοκράτορας ήταν ήδη παντρεμένος και πολύ νεότερός της, όμως νομίζω πως πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο πως μια τόσο έκφυλη προσωπικότητα θα το έκανε, με την ίδια ευκολία που ο μακαρίτης μητροπολίτης Ολυμπίας και Τριφυλίας, ο τιμημένος άγιος Στέφανος, (κατηγορήθηκε δημόσια πως) ασελγούσε συστηματικά πάνω σε ένα 12χρονο φτωχό κοριτσάκι, χωρίς να υποστεί την παραμικρή συνέπεια και χωρίς η υπόθεση αυτή, παρά τη δημοσιότητα που πήρε, να ξεκαθαρίσει δικαστικά ή έστω με τρόπο που να μην αφήνει υποψίες.

Ο γιός της Σβιατοσλάβος, ακολούθησε τα χνάρια της σε σκληρότητα και επειδή έλειπε σε συνεχείς κατακτητικές εκστρατείες άφηνε τη στρίγγλα να τον αναπληρώνει. Το 969 ο λαός γλύτωσε από τη λατρεμένη, σαν γ.γ. του Κ.Κ. Β.Κορέας, βασίλισσά του, που πέθανε, ταμπουρωμένη στο κρύο κάστρο του Βίσγκοροντ σε βαθιά γεράματα στις 11 Ιουλίου, οπότε και το παπαδαριό και οι πιστοί του γιορτάζουν την εφιαλτική της μνήμη. Είναι χαρακτηριστικό πως οι συναξαριστές της δεν φιλοτιμήθηκαν να σκηνοθετήσουν κάποια επιθανάτια συγνώμη για τα εγκλήματά της και επειδή αυτή δεν προνόησε να βαπτιστεί μια ημέρα πριν πεθάνει όπως ο πονηρός Ισαπόστολος συνάδελφός της Κωνσταντίνος, σίγουρα η τοποθέτησή της στον ορθόδοξο Παράδεισο δεν διαθέτει κανένα φύλλο συκής. Ο εγγονός της ο Βλαδίμηρος, που κάθισε στο σβέρκο των Ρως στα 980, ένας αισχρός μεθύστακας που αράδιασε μεγάλο και απροσδιόριστο αριθμό παιδιών με το χαρέμι του, έκανε στην μέχρι τότε θρησκευτικά ανεκτική παγανιστική Ρωσία, ανεπανόρθωτο κακό καταδικάζοντάς την στον αιώνιο αυταρχισμό. Εκβίασε τους Ρώσους να ασπαστούν την Ορθοδοξία, γεγονός που απέκοψε τη χώρα αυτή από τη Δύση και την κατάντησε να πέφτει από τον τσαρισμό στον σταλινισμό και από εκεί στη σατραπεία του ευσεβή χρηματοδότη της Χρυσής Αυγής, Βλαδίμηρου Πούτιν.

Ο Βλαδίμηρος σύμφωνα με το καλογερικό ρωσικό «Πρώτο Χρονικό» ή ‘Χρονικό του Νέστορος’ (αρχές 12ου αι.), μελετούσε τάχα τις μονοθεϊστικές θρησκείες με σκοπό να βρει την καλύτερη. Απόρριψε το Ισλάμ, αφού ήταν πότης, τον Ιουδαϊσμό επειδή η απώλεια της Ιερουσαλήμ σήμαινε γι’αυτόν αποδοκιμασία των Εβραίων από το Θεό και τελικά διάλεξε την Ορθοδοξία απορρίπτοντας τον Καθολικισμό και τον Προτεσταντισμό.  Υποτίθεται μάλιστα πως βάρυνε στην επιλογή του το γεγονός ότι  τάχα οι απεσταλμένοι του ενθουσιάστηκαν από την απόκοσμη μαγεία της θείας λειτουργίας που παρακολούθησαν στην Αγιασοφιά. Πίσω από αυτήν την αφελή περιγραφή του μοναχού, θα πρέπει να διαβάσουμε το στρατιωτικό και πολιτικό συμφέρον του βάρβαρου για συνεννόηση με τους ισχυρούς Βυζαντινούς γείτονές του. Άλλωστε πούλησε ακριβά το τομάρι του ο χοντράνθρωπος απαιτώντας και παίρνοντας το χέρι της Ρωμαίας πριγκίπισσας Άννας, της κόρης της συζυγοκτόνου Θεοφανούς, της πορφυρογέννητης αδελφής του άγριου αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου, της πρώτης βυζαντινής γαλαζοαίματης που δινόταν σε ξένο βάρβαρο, δηλαδή πολύ πιο πρωτόγονο από τους αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης. Οι αραβικές πηγές όμως, ακόμη και οι χριστιανικές, όπως ο lask25dec14dΜελχίτης γιατρός Γιαχία της Αντιόχειας (11ος αι.) στην Ιστορία του (‘Patrologia Orientalis’, τ.18), είναι πιο ρεαλιστικές. Ο ασπασμός της Ορθοδοξίας προέκυψε ύστερα από τη συμμαχία του με το Βασίλειο με σκοπό την αντιμετώπιση του εξεγερμένων στρατηγών Βάρδα Σκληρού και Βάρδα Φωκά, o δεύτερος μάλιστα έπεσε απόπληκτος και μόνο στη θέα των Βαράγγων. Άλλωστε, μετά το θάνατο της Άννας στα 48 της, ο πορνόγερος παντρεύτηκε την εγγονή του Όθωνα του Μεγάλου. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…» είπε ο Χριστός αλλά για την κοσμική αίρεση της Ορθοδοξίας που βαφτίζει ακόμη και μωρά, ο Χριστός έλεγε ανοησίες. Με διάταγμα ο Ισαπόστολος, που στο μεταξύ είχε βαφτιστεί και ονομαστεί Βασίλειος, κάλεσε τους υπηκόους του να κάνουν το ίδιο, αλλιώς θα τους έκανε εχθρούς του. Θέλοντας και μη στίφη παγανιστών του Κίεβου βαφτίστηκαν στο Δνείπερο από το ορθόδοξο παπαδαριό που είχε φτάσει από τη Χερσόνησο και από τη Βασιλεύουσα. Δεν πρωτοτύπησε, η βάφτιση με τη βία ήταν συνήθης πρακτική κι ας λέει ο Ευαγγελιστής πως προαπαιτείται πίστη «Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται» (Μαρκ. 16, 16) κι ας είναι ξεκάθαρο πως ο Χριστός φτάνει να αποκηρύξει ακόμη και την αμυντική βία (στρέψον αυτώ και την άλλην). Ενδεικτικά ο αυτοκράτορας Λέων ο Α΄ διέταζε να παρουσιάζονται στις κρατικές αρχές οι αβάπτιστοι συν γυναιξί και τέκνοις για να «ζητήσουν το σωτήριο βάπτισμα», ειδ’άλλως δεν θα έχουν «κανένα πολιτικό δικαίωμα», ούτε θα δικαιούνται να έχουν περιουσία «κινητή ή ακίνητη» («Προς Διόσκωρον, Έπαρχον…». Μτφρ. Αφ. Καμάρα). Όμως η κρατική μας Εκκλησία σήμερα δεν θέλει να ξέρει κάτω από ποιες συνθήκες εξαπλώθηκε «ειρηνικά» ο δήθεν ‘Χριστιανισμός’ της και η Ορθοδοξία δεν ευτύχησε ποτέ-δεν θα μπορούσε από τη μέτρια σε όλα φύση της-να αναδείξει έναν τίμιο και γενναίο επίσκοπο σαν το Βαρθολομαίο ντε Λας Κάζας, που περιέγραψε αγανακτισμένος την «καταστροφή των Ινδιάνων» της Ν.Αμερικής, που όμοιά της σε έκταση και σκληρότητα ‘ιεραποστολή’, ίσως δεν έχει να επιδείξει η χριστιανική Ανατολή.

Σαν καθαρά κοσμικός εξουσιαστικός μηχανισμός που είναι η Ορθοδοξία, επιχορηγούμενος από τις κυβερνήσεις, θέλει επέκταση και ισχύ. Η ουσία, για το πως έπεισε η κάθε εστεμμένη Ισαπόστολος Όλγα το λαό της να βαφτιστεί, δεν την ενδιαφέρει. Ο Βλαδίμηρος μετά τη βάπτισή του (εικ.4- Χρονικό του Ράντζιβιλ’) κατέστρεψε παγανιστικούς ναούς, γκρέμισε ξύλινα αγάλματα, πέταξε στο Δνείπερο το είδωλο του θεού Περούν και άνοιξε την όρεξη σε τοπικούς ηγεμονίσκους, να  υποχρεώσουν και αυτοί τους υπηκόους τους σε ομαδικό «εκχριστιανισμό». Ο εκ μητρός θείος του Ντομπρίνια, όπως καταγράφει το ‘Χρονικό του Ιωακείμ’ εξανάγκασε τους Νοβογκοροντιανούς να βαπτιστούν «διά πυρός» και δια του ξίφους. Όμως ξέσπασε μια μικρή στάση εναντίον του που κατέληξε με την πυρπόληση της κατοικίας του και με τη θανάτωση της γυναίκας του μαζί με άλλους συγγενείς του. Ο πρώτος επίσκοπος του Νοβογκορόντ, ο άγιος Ιωακείμ  από τη Χερσώνα δεν δίστασε να χτίσει τον πρώτο ναό τον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας, πάνω σε παγανιστικό νεκροταφείο και να πετάξει το άγαλμα του θεού Περούν στον ποταμό Βόλκοφ. Όμως αυτός ο θεός της αστραπής δεν έμεινε άνεργος, ταυτίστηκε στη συνείδηση των επινοητικών Ρώσων κρυφοπαγανιστών Ορθόδοξων με τον μάντη (προφήτη) Ηλία, που αναλήφθηκε στα ουράνια μέσα στις φλόγες. Έτσι και τα ξύλινα αγάλματα των θεών της πατρογονικής θρησκείας αντικαταστήθηκαν από ξύλινες θαυματουργές εικόνες και ο αρχαίος μυστικισμός των Ρώσων παγανιστών εκφυλίστηκε σε κλασσικό ορθόδοξο αποκρυφισμό, που φτάνει μέχρι και σε λατρείες πτωμάτων. Σταδιακά αναπτύχθηκε και η ρωσική Ιερά Εξέταση που έστειλε στις φλόγες Ρασκόλνικους και Ιουδαϊζοντες Χριστιανούς, στο βυθό των ποταμών τους Στριγγόλνικους, αλυσοδεμένους μέσα σε βαθιές τρύπες τους Χλίστι, τους Σκόπτσι, τους ειρηνιστές Μολοκανούς και τους Δουχοβόρζιους και σε πογκρόμς τους Εβραίους.

Η εθνική θρησκεία δεν έπεσε επίσης αμαχητί. Αρχικά επιβίωσε στον Άνω Βόλγα και γύρω από το Ροστόφ όπου οι χωρικοί δολοφόνησαν με αφορμή μια σιτοδεία έναν ιερέα και μερικές γυναίκες της αριστοκρατίας, ενώ χωρικοί ξεσηκώθηκαν το 1024 στο Σούζνταλ  και το ίδιο το  Νοβογκορόντ, τρεις γενιές μετά τον εκχριστιανισμό του γνώρισε μια νέα παγανιστική εξέγερση στα 1071. Ο ίδιος ο επίσκοπος της πόλης ο Θεόδωρος είδε το χάρο με τα μάτια του, αφού σύσσωμο το ποίμνιό του τον εγκατέλειψε  και ο πρίγκιπας Γκλεμπ που έμεινε πιστός στον επίσκοπο,  έκοψε για να τον σώσει έναν παγανιστή μάγο στα δυο με τον μπαλτά του (Linda J. Ivanits, «Russian Folk Belief», M.E. Sharpe-1989).

Η αγιότητα  δεν χάρισε ευτυχία στο Βλαδίμηρο. Οι πολυάριθμοι γιοί του αθεράπευτα γυναικά Άγιου αλληλοσφάχτηκαν και στα 1014, ο πιο αξιόλογος γιός του, ο Γιαροσλάβος του Κίεβου, που αργότερα (1051) έκοψε το βήχα στους Βυζαντινούς, που έστελναν Ρωμαίο επίσκοπο στο Κίεβο, διορίζοντας τον ντόπιο Ιλαρίωνα, σταμάτησε να πληρώνει φόρους στον πατέρα του. Ο Βλαδίμηρος ξεκίνησε με στρατό εναντίον του αλλά στο δρόμο πέθανε. Ο Ορθόδοξος θεός δεν άντεχε να δει έναν ακόμη άγιό του να σφάζει όπως ο Μ.Κωνσταντίνος ή η Ειρήνη η Αθηναία το παιδί του και τον έστειλε μια ώρα αρχύτερα στην Κόλαση. Το σώμα αυτού του άθλιου δυνάστη, που οι ξεδιάντροπα θεομπαίχτες παπάδες τον ονόμασαν Ισαπόστολο, κόπηκε σε κομματάκια και μοιράστηκε σε ναούς και μοναστήρια ως θαυματουργό λείψανο.

ΥΓ
Σήμερα, ημέρα των Χριστουγέννων, αξίζει να τιμήσουμε έναν από τους ελάχιστους Χριστιανούς που έζησαν στο ορθόδοξο κλίμα, το Λέοντα Τολστόι, τον εμπνευστή ενός άτυπου παγκόσμιου ρομαντικού χριστιανικού ρεύματος, τον οποίο η τσαρική ρωσική Εκκλησία αναθεμάτισε. Οι «Τολστοϊανοί» Χριστιανοί ενδιαφέρονται για το απτό ηθικό περιεχόμενο των Ευαγγελίων και πολύ λίγο για τη νεφελώδη μεταφυσική του πλευρά, την οποία εμπορεύεται, με έντονη χροιά μαγείας, ο επαγγελματικός κλήρος. Εστιάζουν στην επί του Όρους ομιλία και στην αντιεξουσιαστική οπτική του ευαγγελικού Χριστιανισμού, όπως προκύπτει από τον πειρασμό του Χριστού στην έρημο, όπου ο Σατανάς του προσέφερε την απολυταρχική (βασιλική) κοσμική εξουσία, η οποία προφανώς ανήκε σε αυτόν και όχι στο Θεό (Ζακ Ellul, «Αναρχισμός και Χριστιανισμός»-1991): «Πάλιν παραλαμβάνει αυτὸν ο Διάβολος εις όρος υψηλὸν λίαν, και δείκνυσιν αυτώ πάσας τας βασιλείας του κόσμου και την δόξαν αυτών,  και λέγει αυτώ: Ταύτα σοι πάντα δώσω εάν πεσών προσκυνήσῃς μοι,  τότε λέγει αυτώ ο Ἰησούς: Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά». Διαβάστε λοιπόν: «Το κίνημα των οπαδών του Τολστόι: Αναρχικοί, ειρηνιστές, χορτοφάγοι Χριστιανοί»

Στους αντίποδες αυτών των ολιγάριθμων Χριστιανών βρίσκεται το πολυάριθμο κοπάδι που ακολουθεί την  Εκκλησία του Καίσαρα, αυτήν που περιγράψαμε παραπάνω, το χάλι της οποίας διεκτραγωδεί και το παρακάτω άρθρο (‘Κυρ. Ελευθεροτυπία’, 24/8/2014-ΝΙΚΟΣ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ): «ΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ. Άγριοι και δολοφόνοι: Είναι συνήθως αυτοκράτορες, επίσκοποι ή πατριάρχες και γυναίκες σύζυγοι ή μητέρες αυτοκρατόρων που εξαγόρασαν την αγιοποίησή τους με «υπηρεσίες», όπως δωρεές, ανέγερση εκκλησιών, ευνοϊκούς νόμους…»

Αυτή η Εκκλησία, που καθοδηγεί διαβρωτικά από τη βρεφική κούνια του ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού μας, αποτελεί πραγματικό μεγάλο δημόσιο σκάνδαλο και οι ερωτοτροπίες της τυχοδιωκτικής προεδρικής αυλής του ΣΥΡΙΖΑ μαζί της, ενός κόμματος που κάνει το κορόιδο στο θέαμα δεκάδων κρατικών ιερέων της, που με τις ευλογίες των μιτροφόρων επισκόπων τους αγιάζουν τα ορμητήρια των εγκληματικών Ταγμάτων Εφόδου, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά την τεράστια ιστορική της εξουσιαστική και αφομοιωτική ικανότητα.

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Διεκδικήσεις, «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

12 απαντήσεις στο Άγιοι Όλγα και Βλαδίμηρος, κτηνώδεις εξουσιαστές της Ορθοδοξίας

  1. Ο/Η ataktos λέει:

    εξαιρετικο

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ευχαριστώ πολύ,
      με την ευκαιρία σου ζητώ συγνώμη γιατί άθελά μου το πρωϊ έσβησα ένα σχόλιό σου κατά λάθος.
      Αν μπορείς και θέλεις το ξαναβάζεις.

  2. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Η εκκλησία ως σκάνδαλο και ως σωτηρία

    πατήρ Φιλόθεος Φάρος

    Eκδόσεις Αρμός, 2002
    310 σελ.
    Πρόλογος του συγγραφέα

    Η Εκκλησία που είναι η πεμπτουσία της προσφοράς του Χριστού και η βασιλεία του Θεού στον κόσμο, είναι ένας τρόπος ζωής, ένας χώρος ελευθερίας και απλότητος, μια οικογένεια, που συγκροτείται με την αγάπη και την ενότητα των ανθρώπων, που την αποτελούν ως αδελφοί, με τον Θεό κοινό τους πατέρα, και που προσπαθούν να έχουν την ψυχή και την καρδία μία, να είναι αλλήλων μέλη, να μοιράζονται ότι έχουν ….

    Όμως αυτό το υπέροχο δώρο του Θεού στον άνθρωπο παραχαράχθηκε και διαστρεβλώθηκε και έγινε ένας οργανισμός με όλα τα στοιχεία φθοράς και θανάτου του κόσμου, όπως η εξουσία, η γραφειοκρατία, ο ανταγωνισμός, η συναλλαγή, η ακοινωνησία, η ανωνυμία, ο ατομικισμός, η ιδιοτέλεια, η επίδειξη και όλα τα επακόλουθά τους και από το πιο σημαντικό μέσο σωτηρίας του ανθρώπου έγινε ένα ιδιαίτερα προκλητικό σκάνδαλο…

  3. Ο/Η πατριάρχης Ρας Πούτιν λέει:

    O «Τραπεζίτης του Πούτιν» Σεργκέι Pugachev που ζει στο Λονδίνο, χάνει τη μάχη στο ανώτατο δικαστήριο για να αρθεί το πάγωμα των περιουσιακών του στοιχείων

    http://www.independent.co.uk/news/business/news/putins-banker-sergei-pugachev-loses-high-court-battle-to-have-asset-freeze-lifted-9936164.html

    Putin’s banker Sergei Pugachev loses High Court battle to have asset freeze lifted

    Author: Jim Armitage

    Date Published: 12/19/2014

    The Russian tycoon once dubbed “Putin’s banker”, who lives in London with his English TV presenter partner Alexandra Tolstoy, has failed in his attempts to have a £1bn worldwide freeze on his assets lifted.

    Άνθρωπος του πατριαρχείου Μόσχας

    http://www.pokrov.org/persons/sergei-pugachyov/

    Sergei Pugachyov

    Sergei Pugachyov is a layman in the Moscow Patriarchate. He is wanted by Russian prosecutors for embezzlement, and has been put on Interpol’s wanted list

  4. Ο/Η Σατανιστής και θεούσος λέει:

  5. Ο/Η ανώνυμος λέει:

    Whatever Gets You thru the Night …

    http://en.wikipedia.org/wiki/Alexandre_Christoyannopoulos

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Έχω αναφερθεί στον κ.Χριστογιαννόπουλο απευθυνόμενος προς (κούφιο) θορυβοποιό ψευτοαναρχικό βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ
      https://roides.wordpress.com/2013/12/07/7dec13/
      ……………
      Την ίδια στιγμή καταπίνει τα ανατριχιαστικά βασανιστήρια που γίνονται στα Νταχάου της Καστοριάς, σε βάρος των δύστυχων μινκ (φωτ.2).
      ………….
      Θα συστήσω επίσης στον κ.Διαμαντόπουλο να μελετήσει δυο βιβλία του συνομήλικού του Ελληνογάλλου Αλέξανδρου Χριστογιαννόπουλου, οικονομολόγου, πολιτικού επιστήμονα με σπουδές πάνω στη θρησκεία, του αγγλικού Πανεπιστημίου του Loughborough, το «Θρησκευτικός Αναρχισμός: Νέες Προοπτικές» (Religious Anarchism: New Perspectives-2009) και το «Χριστιανικός Αναρχισμός: Ένα πολιτικό σχόλιο στο Ευαγγέλιο» («Christian Anarchism: A Political Commentary on the Gospel»-2010) και τότε ίσως ντραπεί να ξανατρέξει πίσω από τις ρόμπες και τις αλουργίδες ακροδεξιών μητροπολιτών ή να συμμετέχει σε ετερόκλητες πατριωτικές συνάξεις. Ίσως επίσης αξιωθεί να συγγράψει και ένα σοβαρό κείμενο, να μας πει σε τι θεό πιστεύει, ποιος είναι ο αναρχισμός του, να δεσμευθεί πάνω σε ιδέες και στις εφαρμογές τους στην νεοελληνική πραγματικότητα.

  6. Ο/Η Eco λέει:

    http://panosz.wordpress.com/2014/12/25/comment-170/#comments
    Δύσκολες εκλογές

    Δεκεμβρίου 25, 2014

    Όποιος νομίζει ότι οι εκλογές που θα γίνουν, εκτός απροόπτου, σε λίγες βδομάδες θα είναι εύκολη υπόθεση για το ΣΥΡΙΖΑ, κοιμάται κι ονειρεύεται. Για δύο λόγους, κανένας εκ των οποίων δεν έχει να κάνει με το πολιτικά ξοφλημένο ΝΔΣΟΚ.

    Ο πρώτος είναι οι τεράστιες δυνατότητες του μιντιακού κατεστημένου, το οποίο θα τα δώσει όλα για λογαριασμό του και για λογαριασμό των ιδιοκτητών του. Παρεμπιπτόντως, και για το ΝΔΣΟΚ. Η διαχείριση της «υπόθεσης Χαϊκάλη» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά και υπενθύμιση, για το τι είναι διατεθειμένα αλλά και τι μπορούν να κάνουν τα μίντια.

    Ο δεύτερος λόγος είναι οι ίδιες οι αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ: εμφανής απουσία ενότητας, καθαρού πολιτικού λόγου, κραυγαλέες αστοχίες στον πολιτικό σχεδιασμό (πχ η υπόθεση της εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας) αδυναμία επιβολής της πολιτικής αντζέντας του ΣΥΡΙΖΑ (συνέβη άπαξ, με τις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης και δεν επαναλήφθηκε), αδυναμία σοβαρών ανοιγμάτων στην κοινωνία και τους πολίτες (αντ’ αυτού ΑΝΕΛ και ορφανά Κουβέλη και Τζάκρη και Γιαταγάνα, αμήχανες και από χέρι καταδικασμένες προσπάθειες προς την πλευρά της Εκκλησίας κλπ). Και σα να μην έφταναν αυτά, εμφανίζεται ιδιαίτερα ενισχυμένος ο πολιτικός ξερολισμός, η αμετροέπεια και το «πήρανε τα μυαλά μας αέρα» πολλών ανθρώπων που μιλάνε ή γράφουν εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, μη εξαιρουμένων και αρκετών πολιτικών στελεχών: ένας πραγματικός, δυναμικός ανθρωποδιώχτης!

  7. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.diakonima.gr/2009/07/15/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%81%CF%8E%CF%83%CF%89/

    Ο άγιος Βλαδίμηρος (Σβιατοσλάβιτς), βαπτιστής της Ρωσίας (958-1015), ήταν ο Μεγάλος Πρίγκιπας του Κιέβου.

    Ο άγιος Βλαδίμηρος ήταν ένθερμος ειδωλολάτρης στην πρώιμη ζωή του. Ήταν μεγάλος κατακτητής, που είχε πολλές γυναίκες, και έστησε πολλά ειδωλολατρικά αγάλματα στα εδάφη που κυβερνούσε.

    Μόλις ανακάλυψε ότι υπήρχαν και άλλες θρησκείες πέρα από τον δικό του παγανισμό, αποφάσισε να στείλει τους απεσταλμένους του στον κόσμο για να μάθει ποια ήταν η αληθινή πίστη πάνω στη γη.

    Οι απεσταλμένοι συναντήθηκαν με τους μουσουλμάνους, αλλά αισθάνθηκαν ότι δεν υπήρχε χαρά ανάμεσά τους, και ότι η πίστη τους ότι ήταν πολύ μηχανική. Οι απεσταλμένοι συναντήθηκαν επίσης με τους Εβραίους και με τους Παπικούς, αλλά εξακολουθούσαν να μην είναι εντυπωσιασμένοι.

    Τα πάντα, όμως, άλλαξαν όταν οι απεσταλμένοι του αγίου Βλαδίμηρου έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη. Έχοντας παρευρεθεί στην Θεία Λειτουργία στην Αγία Σοφία, οι απεσταλμένοι είπαν: “Δεν ξέραμε αν βρισκόμασταν στον ουρανό ή στη γη”. Ακούγοντας τον λόγο των απεσταλμένων, ο άγιος Βλαδίμηρος κανόνισε να βαπτιστεί ο ίδιος και το έθνος του ορθόδοξο.

    Ο άγιος Βλαδίμηρος άλλαξε εντελώς μετά το βάπτισμα. Κατέστρεψε όλα τα ειδωλολατρικά αγάλματα που ήταν στημένα στη Ρωσία, και τα αντικατέστησε με εκκλησίες. Επίσης προσπάθησε να ζήσει ειρηνικά όσο το δυνατόν περισσότερο με τους γείτονες, και είχε μόνο μία γυναίκα.

    Πηγή: http://www.halifaxorthodox.org/vladimir.html

  8. Ο/Η του κώλου λέει:

    Η αγία Όλγα

    Ἦταν σύζυγος τοῦ Μεγ. Ἡγεμόνα τοῦ Κιέβου Ἰγώρ καί κυβέρνησε μέ ἰσχυρή πυγμή τήν Κιεβινή Ρωσία μετά τόν θάνατό του, σάν ἐπίτροπος τοῦ γιοῦ της Σβιατοσλάβου. Ἐκδικήθηκε τόν θάνατο τοῦ συζύγου της, καίγοντας ζωντανούς τούς δολοφόνους του (τήν φυλή τῶν Δρεβλιάνων), ὅμως τό ἀπάνθρωπο ἐθιμικό δίκαιο τῆς ἐποχῆς της τήν ἀπομάκρυνε σταδιακά ἀπό τήν εἰδωλολατρεία καί τήν ὁδήγησε στό Χριστιανισμό, στόν ὁποῖο κατηχήθηκε ἀπό τόν Κιεβινό Χριστιανό Ἱερέα Γρηγόριο. Ἡ Ὄλγα βαπτίσθηκε στήν ΚΠολη τό 955 (ἤ 957). Ὁ Βυζαντινός Αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος Ζ’ ὁ Πορφυρογέννητος ἦταν ὁ ἀνάδοχός της καί ὁ ἴδιος ἔγραψε γιά τήν ἐπίσκεψή της. Ὅπως ἀναφέρει, ὁ Πατριάρχης Πολύευκτος πού τήν βάπτισε, τῆς πρόσφερε τόν Σταυρό της, σάν εὐλογία γι’ αὐτήν, καί πάνω του ἦταν γραμμένα τά ἀκόλουθα: «Ἡ Ρωσική γῆ ὑψώθηκε στήν κατά Θεόν ζωή, μέ τό βάπτισμα τῆς εὐλογημένης Ὄλγας».
    «Ἡ διατύπωσι αὐτή τοῦ Πατριάρχη – γράφει ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος Chernov – ὑπῆρξε προφητική καί σπουδαιοτάτης σημασίας. Διότι, ἐπιστρέφοντας ἡ Ὄλγα στό Κίεβο, σάν Μεγάλη Ἡγεμονίδα Ὄλγα – Ἑλένη, ἄρχισε νά διασχίζει ὁλόκληρη τήν χώρα τῶν Ρώσων, κηρύττοντας τόν Χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος ἦταν ἤδη γνωστός στό λαό ἀπό Βυζαντινούς ἐμπόρους. Ἔτσι ἔγινε Ἰσαπόστολος, ὄχι μέ μεταφορική ἔννοια, ἀλλά γνησίως καί κυριολεκτικῶς. Ἦταν ζηλώτρια τῆς νεοαποκτηθείσης Πίστεως, καθένας μποροῦσε νά τό καταλάβει καί ἀκολουθοῦσε τό παράδειγμά της. Πρίν τόν θάνατό της, ἔπεισε τόν γιό της Μεγάλο Ἡγεμόνα Σβιατοσλάβο νά δεχθεῖ τόν Χριστιανισμό, ἀλλά αὐτός τελικά ἄλλαξε γνώμη. Τότε ἐκείνη τοῦ προφήτευσε ἕνα ἀπαίσιο θάνατο καί αἰώνια ἀπώλεια, προκηρύσσοντας ταυτοχρόνως καί τό ἐπερχόμενο Βάπτισμα τῆς Ρωσίας.
    Τρία χρόνια μετά τό γεγονός αὐτό, ὁ Σβιατοσλάβος συνελήφθη αἰχμάλωτος κατά τήν διάρκεια τοῦ πολέμου μέ τούς Πετσενέγους καί αὐτοί ἔφτιαξαν μέ τό κρανίο του ἕνα κύπελο γιά τόν ἀρχηγό τους! Ἔτσι, ὁ ἐγγονός τῆς Ὄλγας Μεγ. Ἡγεμόνας ἅγ. Βλαδίμηρος, ἦταν ἐκεῖνος πού βαπτίσθηκε μέ ὅλους τούς Ρώσους, τό 988».
    Κατά τό Ρωσικό Χρονικό ἡ Ὄλγα ὑπῆρξε «ἡ πρόδρομος τῆς Χριστιανικῆς γῆς τῆς Ρωσίας, ὡς ἡ ἠώς προηγεῖται τοῦ ἡλίου καί ἡ αὐγή τῆς ἡμέρας, διότι αὐτή ἔλαμψεν ὡς ἡ σελήνη ἐν νυκτί καί ἠκτινοβόλει μεταξύ τῶν ἀπίστων ὡς ὁ μαργαρίτης ἐν βορβόρῳ».
    Τήν ἐποχή τοῦ βαπτίσματος τῆς Ὄλγας ὁ Βασιλιάς τῶν Φράγκων Ὄθων Α’ ἐκδήλωσε βλέψεις ἐπί τῶν ἀνατολικῶν Σλάβων, τούς ὁποίους προσπάθησε νά ὑπαγάγει στήν σφαίρα ἐπιρροῆς του μέσῳ τῆς ἱεραπο-στολῆς. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἔστειλε στό Κίεβο τόν Ἐπίσκοπο Λιβούτιο, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπεβίωσε κατά τήν διαδρομή, τό 960. Τόν διαδέχθηκε ὁ Ἀδαλβέρτος, ὁ ὁποῖος χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ρωσίας, ἀλλά ὅταν ἔφθασε στό Κίεβο ἀντιμετώπισε τήν ἀδιαφορία τῆς Ὄλγας καί ἀναγκάστηκε νά ἐπιτρέψει ἄπρακτος (M.G.H., SS, I, 624 – 625).Ἡ ἁγ. Ὄλγα κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 969. Τό 1009 ὁ Μέγας Βλαδίμηρος κατέθεσε τό ἀδιάφθορο Λείψανό της στόν περίφημο Ναό Κοιμ. Θεοτόκου (τῆς Δεκάτης), στό Κίεβο. Ἐκεῖ τό εἶδε σέ ἄριστη κατάσταση ὁ Χρονογράφος Ἰακώβ Mnikh (τό 1072) καί τό περιέγραψε. Μετά τήν εἰσβολή τῶν Τατάρων, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του. Ἡ μνήμη της τιμᾶται τήν 11η Ἰουλίου.

    Ἀπολυτίκιον [από εδώ]. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

    Θείας πίστεως αρχή, αγία, αναδέδειξαι, εν τη Ρωσία, προσελθούσα του Σωτήρος τη χάριτι, και εν αυτή τον λαόν σου προσήγαγες, ως αληθής βασιλίς και θεόληπτος. Όλγα ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

    ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

  9. Ο/Η Володимеръ λέει:

  10. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://www.efsyn.gr/arthro/peri-agiosynis-asevi

    Γιάννης Η. Χάρης
    .

    ……………….

    Την επομένη, Δευτέρα 11 του μηνός, ήταν της αγίας Ολγας, θυμήθηκα, κι απέναντι, στο Ναυτικό Νοσοκομείο του Πειραιά, χωνεμένο θαρρείς στον εξωτερικό τοίχο είναι ένα παρεκκλήσι στο όνομά της, που ίσα που το προσέχεις πάνω στη στροφή· μπαίνεις σ’ ένα καμαράκι δύο επί τρία: καναδυό εικονίσματα κι ένα μανουάλι με κεριά, ενώ μια στενή μαρμάρινη σκάλα οδηγεί σ’ ένα άλλο καμαράκι, τρία επί τέσσερα, άντε πέντε, αυτό είναι το εκκλησάκι, με το τέμπλο του, ένα στασίδι για τους ψάλτες και κάτι λίγες καρέκλες.

    Καθώς πλησίαζα, απ’ τα μεγάφωνα άρχισε να ακούγεται πια κήρυγμα, ατέλειωτο, όχι, δεν ήταν η φωνή του Πειραιώς, ίσως και να μην καταδέχεται τοσαδά εκκλησάκια, απέξω κόσμος στα πεζοδρόμια, μουσικοί της φιλαρμονικής περίμεναν, ασύντακτοι ακόμα, για τη λιτανεία, το κήρυγμα δεν έλεγε να τελειώσει, συνέχισα λίγο τη βόλτα, γύρισα, ακόμα το κήρυγμα, κάποτε τέλειωσε, στριμώχτηκα και μπήκα μέσα, ο μεγάλος εσπερινός ήταν στα τελειώματα, άκουσα να ψέλνουν για την Ολγα εκ Ρωσίας, δεν είχα ιδέα, τη βασιλίδα, μπα!

    Επειτα βγήκαν εξαπτέρυγα, παπάδες κι ένας ολόξανθος γαλανομάτης διάκος, ξενόφερνε, δεν ήταν ιδέα μου, σίγουρα Ρώσος, είπα, οι ψάλτες με μίνι ντουντούκα όλο παράσιτα, να σου τρυπάν τ’ αφτιά, κατεβήκαμε τα σκαλιά, στο πεζοδρόμιο έγινε η αρτοκλασία, ξεκίνησε η λιτανεία, άρχισε η μπάντα να παίζει έναν γρήγορο, σχεδόν χορευτικό, σκοπό, σκανδαλωδώς μη θρησκευτικό, θα έλεγα. Εστριψε η πομπή, εγώ πήρα το Πασαλιμάνι προς τα πίσω πια.

    Κι αμέσως μπήκα όλο περιέργεια στο ίντερνετ, να δω ποια ήταν η εκ Ρωσίας και βασιλίς:

    ⌦ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 10ου ΑΙΩΝΑ, η ευγενούς καταγωγής Ολγα παντρεύεται τον Ιγκόρ, μετέπειτα αρχηγό του κράτους των Ρως, προγόνων των σημερινών Ρώσων. Αργότερα, Δρεβλιανοί, μέλη μιας άλλης σλάβικης φυλής, δολοφονούν τον Ιγκόρ, ο θρόνος περνάει στον γιο τους, που είναι βρέφος, η Ολγα αναλαμβάνει την επιτροπεία, και βασιλεύει έτσι για δύο δεκαετίες.

    Πρώτο της έργο, να εκδικηθεί τον χαμό του άντρα της. Αποκεφαλίζει Δρεβλιανούς, άλλους τους καίει ζωντανούς, φορτώνει άλλους σε καράβια και τους βυθίζει στη θάλασσα, καλεί τάχα σε γεύμα κι άλλους, τους περνάει κι αυτούς από μαχαίρι, 3 με 5.000! Εξακολουθώ να διαβάζω, περίεργος να δω πώς άγιασε, μαρτύρησε ή τι.

    Στην πολιορκία μιας πόλης ζητάει, για να τους χαριστεί, να της δώσουν από κάθε σπίτι ένα οικόσιτο περιστέρι, κι αφού απομακρύνεται με τα δώρα της, βάζει φωτιά στα πόδια των περιστεριών (τους δένει αναμμένα κάρβουνα, σύμφωνα με άλλη πηγή), κι αυτά αλλόφρονα γυρνούν ενστικτωδώς στα σπίτια τους, παίρνουν φωτιά οι ξύλινες στέγες, καίγεται όλη η πόλη!

    Ε, μετά, η Ολγα έγινε χριστιανή, εργάστηκε για τη διάδοση του χριστιανισμού, κι έτσι ανακηρύχτηκε αγία και ισαπόστολος –τόσο απλά!

    ⌦ ΜΙΑ ΝΟΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΣΠΛΑΤΕΡ ήταν εντέλει η βόλτα μου, που τύφλα να ’χουν όλοι οι Ταραντίνο· στο σπίτι πια, διάβασα πως κάπου εκτίθενται για προσκύνημα τα ομματοϋάλια του καινούριου αγίου, του Παΐσιου –πάλι καλά, είπα, σε σχέση με τις πλαστικές παντόφλες του που είχαν εκτεθεί τώρα κοντά σε κάποια εκκλησία στην Κύπρο! Και θυμήθηκα πως μόλις πριν, στην απόλυση του εσπερινού, ανάμεσα στους δέκα-δώδεκα οσίους, αγίους, ιερομάρτυρες κτλ. που μνημονεύονται, από τους χιλιάδες που υπάρχουν, ήταν και ο Παΐσιος!

    Και βέβαια, όχι· ο Παΐσιος δεν έχει σχέση με την αγριότητα, τη νοσηρότητα καλύτερα, της Ολγας. Είναι όμως ο γέρων με τις περίφημες διδαχές, άσε τις (ψευδο)προφητείες που μας ταΐζει σχεδόν καθημερινά μια ακροδεξιά φυλλάδα, πως ο Θεός παίρνει κοντά του ακόμα και μικρά παιδιά, απ’ τη μια «γιατί ο παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια», απ’ την άλλη γιατί μπορεί να γίνονταν κακοί άνθρωποι όταν μεγαλώναν, και άλλα, εξίσου ανατριχιαστικά.

    Και σκέφτομαι πως άγιοι θα ’ναι μάλλον όσοι εξακολουθούν, με όλα αυτά, και πιστεύουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s