Αν είχαν Ντογιάκο στην Ισπανία…

Επιστολή από το Σωτήριο Έτος 1901 μ.Χ. εν μέσω «Ευαγγελικών» επεισοδίωντου Βλάση Γαβριηλίδη*

dogiakos«Η Κριστίνα των Βουρβόνων, κόρη της Σοφίας και εγγονή της Φρειδερίκης, είναι το πρώτο μέλος στην ιστορία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας που οδηγείται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Η εισαγγελία των Βαλεαρίδων νήσων απήγγειλε χθες στην 49χρονη αδελφή του βασιλιά Φιλίππου δύο κατηγορίες συνέργειας σε φορολογικές απάτες, οι οποίες επισείουν ποινή φυλάκισης ώς και οκτώ ετών.»

Έτσι αντιλαμβάνεται τον ρόλο της Δικαιοσύνης ο ισπανός δικαστής Χοσέ Κάστρο. Εμείς όμως έχουμε τον περιβόητο Ισίδωρο Ντογιάκο. Που αντιλαμβάνεται αλλιώς τον ρόλο της Δικαιοσύνης: ως υπηρέτριας και μαύρης χείρας τού Σαμαρά. Μια καλή επισκόπηση του ζητήματος δίνει η αρθρογραφία του Κώστα Βαξεβάνη:

###

[*] Οι αγώνες του Βλάση Γαβριηλίδη για την ελευθερία της έκφρασης είχαν σκληρό τίμημα. Οι επιδρομές των εθνικοφρόνων τραμπούκων της εποχής του δεν τον έκαμψαν όμως, ακόμα κι όταν το 1894 κατέστρεψαν ολοσχερώς τα τυπογραφεία της εφημερίδας του («Ακρόπολις»)

Advertisements
This entry was posted in Ασμοδαίος, Βλάση Γαβριηλίδη, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

5 απαντήσεις στο Αν είχαν Ντογιάκο στην Ισπανία…

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Γιατί υπάρχουν δικαστές στην Ιταλία:

    Αντιγράφω από χτεσινό ρεπορτάζ της ‘Εφ.τ.Συντακτών’, με αφορμή την εξάρθρωση της αδελφής της Χ.Α. φασιστικής εγκληματικής ιταλικής συμμορίας, πριν προλάβει να εκδηλωθεί:

    https://www.efsyn.gr/arthro/neofasistes-etoimazan-epitheseis
    Νεοφασίστες ετοίμαζαν επιθέσεις
    23.12.2014

    Θεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελλάκης

    Μετά τη συνάντηση ακροδεξιών ευρωπαϊκών δυνάμεων στο Μιλάνο, το περασμένο Σαββατοκύριακο, οι νεοφασιστικές οργανώσεις συνεχίζουν να βρίσκονται στην πρώτη θέση της ιταλικής επικαιρότητας. Κατά τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας οι καραμπινιέροι προχώρησαν σε περισσότερες από πενήντα εφόδους σε όλη την Ιταλία και σε δεκατέσσερις συλλήψεις ακροδεξιών.
    ……………………………
    Για τη διάδοση των παραληρηματικών ιδεών τους, ο Μάνι και οι άλλοι 13 κατηγορούμενοι έκαναν και μεγάλη χρήση του διαδικτύου, με ιδιαίτερη αδυναμία σε σελίδες του Facebook. Ο προσηλυτισμός νέων μελών, όμως, διακόπηκε χάρη στην προσεκτική δουλειά των εισαγγελέων, οι οποίοι, στην Ιταλία, καλό είναι να υπενθυμίσουμε ότι δεν υπόκεινται (όπως και οι δικαστές) σε πολιτικούς ελέγχους και πιέσεις, αφού οι προαγωγές και μεταθέσεις τους αποφασίζοντα αυτόνομα, από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο………..».
    ___________
    Στην Ελλάδα είναι σαφέστατα εκφρασμένη η πολιτική βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να συνεχιστεί η παρούσα κατάσταση. Το κόμμα αυτό δεν έχει ασκήσει τον παραμικρό δημόσιο έλεγχο στα πεπραγμένα της Δικαιοσύνης, ούτε καν στην προκλητική της αρχική ολιγωρία να δικάσει εγκλήματα της Χ.Α. και γενικά ρατσιστικά εγκλήματα και μοναδική του ενασχόληση με αυτήν είναι είτε η συμμετοχή μεγαλοδικηγόρων ηγετικών στελεχών του σε σκανδαλώδεις αναβολές δικών είτε η μαχητική υποστήριξη των προκλητικών μισθολογικών απαιτήσεων των συνδικαλιστικών δικαστικών ενώσεων.
    ____________

    Ιδιαίτερα εκκωφαντική είναι η σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ στα ζητήματα του δεύτερου ιερού παραδικαστικού (όπως και του πρώτου).
    Την υπόθεση χειρίζεται ο κ.Ντογιάκος και περιμένουμε με αδημονία τα πορίσματά του, τα οποία νομίζω πως αργούν, υποθέτω λόγω του τεράστιου όγκου της υπόθεσης:

    http://www.koutipandoras.gr/article/103087/paradikastiko-zei-ola-ta-onomata-kai-oi-ypoklapeises-synomilies
    Το παραδικαστικό ζει: Όλα τα ονόματα και οι υποκλαπείσες συνομιλίες
    02 Ιανουαρίου 2014
    ………………………..

    http://directnews.gr/greece/6411–2.html
    28-9-2011

    «Εμπλέκουν τον Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο στο παραδικαστικό κύκλωμα Νο2 !

    Τον Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο, εμπλέκει ο διαβόητος αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Γιοσάκης στο παραδικαστικό κύκλωμα Νο2!

    Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την «έκθεση ανάλυσης» των χιλιάδων τηλεφωνικών συνομιλιών που έχει καταγράψει ο “αρχικοριός” της ΕΥΠ, προκειμένου να εντοπίσει μια από τις μεγαλύτερες συμμορίες που λυμαινόταν το χώρο της Δικαιοσύνης.

    Η έκθεση αυτή υπογράφεται από δυο αξιωματικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής και βρίσκεται στα χέρια του εισαγγελέα Εφετών, Ισίδωρου Ντογιάκου, που διερευνά την υπόθεση.

    Τον Μητροπολίτη Σύρου “ανακατεύει” σε συνομιλίες που είχε με το Γιοσάκη ο γνωστός επικοινωνιολόγος και από τους στενούς συνεργάτες του μακαριστού Αρχιεπίσκοπου Αθηνών Χριστόδουλου, Σωτήρης Τζούμας.

    Συγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με την «έκθεση ανάλυσης» – η οποία βρίσκεται στη διάθεση του directnews.gr – στο διάστημα 27 Απριλίου 2010 έως 14 Ιουνίου 2010, Γιοσάκης και Τζούμας είχαν διάφορες τηλεφωνικές συνομιλίες για μια δίκη που θα γινόταν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λαμίας.

    Κατηγορούμενοι, ήταν ο πρωτοπρεσβύτερος του Μητροπολιτικού ναού Μυκόνου και ένας ιερομόναχος ονόματι «Χάρης» οι οποίοι είχαν γνωριμίες με celebrities στο νησί της Μυκόνου και υπεξαιρούσαν εικόνες μεγάλης αξίας για να τις πουλήσουν. στη Λαμία, όπου και συνελήφθησαν.

    Λίγο πριν την εκδίκαση της υπόθεσης από το Δικαστήριο, ο Γιοσάκης λέει στο Τζούμα ότι αναλαμβάνει να τους “καθαρίσει” αλλά χρειάζονταν 100.000 ευρώ για να δοθούν στους δικαστές της έδρας!!!

    «Είναι το alter ego του Δεσπότη»

    Ειδικότερα, στην τηλεφωνική επικοινωνία της 27-4-2010 ο Τζούμας, ζητά από το Γιοσάκη να του πει για την υπόθεση που ενδιαφέρει τον «Σύρου», τον οποίο πιθανόν να δει την επόμενη ημέρα και τι ακριβώς πρέπει να γίνει για να «αθωωθεί τελείως».

    Ο Γιοσάκης αναφέρει πως ο Δεσπότης δεν τον έχει θέσει σε αργία μέχρι τώρα, παρότι η αρχαιοκαπηλία ιερής εικόνας είναι αδίκημα ιδιαίτερης απαξίας.
    ………………..
    Το τεκμήριο αθωότητας φυσικά ισχύει για όλους, μέχρις ότου αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

    Ωστόσο, τα δημόσια πρόσωπα όπως και οι θρησκευτικοί ταγοί υποχρεούνται να μιλούν δημόσια και να ξεκαθαρίζουν τη θέση τους».

  2. Ο/Η Doul λέει:

    Δηλαδή τι προτείνει ο Βαξεβάνης; Να ασκηθεί ποινική δίωξη για ποιος αδίκημα; Και μη μου πείτε ότι αυτό θα το βρεί ο εισαγγελέας. Ο κρινόμενος εισαγγελέας αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για διάπραξη κάποιου αδικήματος αν πιστεύει κάποιος το αντίθετο ας διευκρινήσει τι θα έκανε αυτός στη θέση του.
    Όσο για την παράνομη καταγραφή, αυτή διαπράχθηκε και από τους δύο και προκαλεί εντύπωση η ασυλία που καλύπτει τον φερόμενο ως εμπλεκόμενο λαζόπουλο.
    Επιτέλους αναγνωρίστε τη χυδαιότητα και τη γελοιότητα της όλης υπόθεσης και της συμπεριφοράς των ψεκαςμένων και τη σαφή πολιτικόκομματική στόχευση του Βαξεβάνη.

    • Ο/Η Red λέει:

      http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_178.html
      Με το εισαγγελικό πόρισμα τυλίξτε καμιά ρέγγα

      Η εισαγγελική έρευνα “μπάζει” και νομικά και σε ό,τι αφορά τα τεχνικά της στοιχεία. Ο Εισαγγελέας, όπως γράψαμε από την πρώτη στιγμή πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το αποδεικτικό υλικό των βίντεο. Η μη αποδοχή του υλικού ως νόμιμου, ήταν η βάση της απαλλαγής του Αποστολόπουλου και έγινε με την επιφανειακή πρόταξη των νόμων και των αδικημάτων. Δηλαδή στην εισαγγελική λογική, υπήρξε ένα αδίκημα και ένα αποδεικτικό υλικό από παράνομη καταγραφή, άρα το συμπέρασμα είναι πως έπρεπε να απορριφθεί.

      Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ένα απλό αδίκημα, αλλά μια προσπάθεια να πληγεί το δημόσιο συμφέρον, να παραχαραχθεί η λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράζεται από τις εκλογές και να απειληθεί το Σύνταγμα. Είχαμε λοιπόν όπως καλά γνωρίζει ο κύριος Εισαγγελέας, λόγους Δημοσίου συμφέροντος τους οποίους δεν προέταξε για να κάνει αποδεκτό το υλικό. Συμπεριφέρθηκε ως να επρόκειτο για ένα αδίκημα χωρίς δημόσια διάσταση και πολιτικές προεκτάσεις.

      Σαν να κατέγραφε ένας σύζυγος τη σύζυγο και το υλικό πήγε στον Εισαγγελέα. Ο κύριος Παναγιωτόπουλος γνώριζε επίσης πως υπάρχει η απόφαση 277/2014 του Αρείου Πάγου, η οποία σε αντίστοιχη περίπτωση νομιμοποίησης τέτοιου υλικού, θεωρεί πολύ απλά πως όταν η καταγραφή δεν αφορά προσωπικά θέματα αλλά τη δημόσια σφαίρα και τη λειτουργία των προσώπων μέσα σε αυτή, το υλικό είναι νόμιμο.

      Το δεύτερο νομικό φάουλ, όπως λένε συνάδελφοι του κυρίου Παναγιωτόπουλου, είναι ότι κλείνει την υπόθεση και δεν ασκεί δίωξη, παρότι υπάρχει παραδοχή του αδικήματος. Δηλαδή ενώ και ο Χαϊκάλης και ο ίδιος ο Αποστολόπουλος παραδέχονται πως υπήρξε πρόταση χρηματισμού, ο Εισαγγελέας δεν ασκεί δίωξη, αλλά κάνει την παραδοχή πως η προσπάθεια αυτή του Αποστολόπουλου ήταν για καλό σκοπό. Για να δείξει δηλαδή στον Καμμένο και την κοινωνία ότι ο Χαϊκάλης σκόπευε να ξεπουληθεί. Βέβαια ο Αποστολόπουλος ούτε στον Καμμένο το είπε αυτό ούτε σε κάποιο Εισαγγελέα αλλά ο κύριος Παναγιωτόπουλος το αποδέχεται ως αληθές. Δηλαδή είναι σαν να λέμε πως κάποιος ο οποίος οδηγείται στον κύριο Παναγιωτόπουλο για απόπειρα ανθρωποκτονίας για παράδειγμα, αν δηλώσει στον Εισαγγελέα πως την απόπειρα την έκανε για να δείξει στο θύμα πως η ζωή είναι σκληρή, για να τον εκπαιδεύσει στις δυσκολίες, τότε ο κύριος Παναγιωτόπουλος δεν θα του ασκήσει δίωξη αλλά θα αποδεχθεί την καλή πρόθεση. Είναι μια ενδιαφέρουσα νομική αντίληψη και πρωτότυπη.

  3. Στό Ισραήλ κλείνουν υπουργούς στήν φυλακή. Εδώ?
    Μού θυμίζει τήν διαφήμηση «Η Μαρί Κλαίρ είναι μιά γυναικα μέ πάθος. Εσύ μαρή»?
    Εδώ η μαρή, η κατα κόσμον μωρή, αλωνίζει τό κοινοβούλειο, τά τηλεοπτικά μέσα, κλέβει, φοροδιαφεύγει, καπνίζει, πίνει καί μεθά τρελλένεται γιά μουσική. Περάστε κόσμε, περάστε κόσμε, περάστε κόσμε…. Δείτε εδώ.
    http://www.freepen.gr/2014/12/blog-post_5026.html

  4. Ο/Η Lawyer λέει:

    http://www.kathimerini.gr/797483/opinion/epikairothta/politikh/ena-vinteo-ston-aera
    ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

    Ενα βίντεο στον αέρα

    Η ​​αλήθεια είναι ότι και τα Nixon-Tapes, με τα οποία στοιχειοθετήθηκε η εμπλοκή του Αμερικανού προέδρου στη δυσώδη υπόθεση Watergate, ήταν κατά κάποιο τρόπο «προϊόν υποκλοπής». Ο Ρίτσαρντ Νίξον είχε στήσει έναν ολόκληρο μηχανισμό καταγραφής στα γραφεία που χρησιμοποιούσε και μαγνητοφωνούσε όλες τις συζητήσεις εν αγνοία των συνομιλητών του. Οταν έγινε γνωστό το σύστημα καταγραφής στην αρμόδια επιτροπή του Κογκρέσου, ο Ρίτσαρντ Νίξον αρνήθηκε να παραδώσει τις ηχογραφημένες συνομιλίες, φέροντας ως επιχείρημα τα προεδρικά προνόμια και λόγους εθνικής ασφάλειας. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ομόφωνα (8-0) έκρινε ότι τα «προϊόντα υποκλοπής» πρέπει να χρησιμοποιηθούν στην έρευνα. Η επιτροπή του Κογκρέσου έψαχνε τις πιθανές ποινικές ευθύνες του προέδρου των ΗΠΑ, για τον οποίο υπήρχαν σοβαρές υπόνοιες πως ενήργησε με σκοπό την παρεμπόδιση απονομής δικαιοσύνης.

    Φυσικά, ποτέ δεν τέθηκε θέμα απόκρυψης αυτών των συνομιλιών από τον αμερικανικό λαό. Οι διάλογοι πήγαν στην επιτροπή. Ταυτόχρονα δημοσιοποιήθηκαν και 19 ημέρες μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου ο Ρίτσαρντ Νίξον παραιτήθηκε. Αντιθέτως, στην Ελλάδα, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών κ. Ισίδωρος Ντογιάκος ανέθεσε στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για να εντοπίσει ποιοι ανήρτησαν παρανόμως στο Διαδίκτυο το επίμαχο υλικό.

    Υπάρχουν πολλές και βρώμικες πτυχές στην απόπειρα χρηματισμού του βουλευτή κ. Παύλου Χαϊκάλη και ακόμη πιο δυσώδεις προεκτάσεις. Αναφερόμαστε σε «απόπειρα χρηματισμού», διότι αυτή δεν αμφισβητείται από τους δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας, αλλά απλώς παρουσιάζουν δύο διαφορετικές αφηγήσεις για τα κίνητρα. Ο μεν κ. Χαϊκάλης ισχυρίζεται ότι ήταν απόπειρα χρηματισμού για να ψηφίσει υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ο δε κ. Γιώργος Αποστολόπουλος λέει ότι έκανε την απόπειρα χρηματισμού για να καταγγείλει τον βουλευτή ως «άτομο μειωμένης ηθικής», το οποίο αναζητούσε τρόπο να «λύσει το πρόβλημά του» διά της ψήφου του στις προεδρικές εκλογές.

    Πληγή για τη δημοκρατία

    Δεν ξέρουμε ποια από τις δύο αφηγήσεις είναι πραγματική, αλλά επ’ ουδενί πρέπει να θεωρήσουμε την υπόθεση ως μια ήσσονος σημασίας και κακής ποιότητας κωμωδία. Είτε δηλαδή κάποιος επιχείρησε να χρηματίσει ένα βουλευτή είτε ένας βουλευτής είναι αργυρώνητος και επιζητούσε χρηματισμό, υπάρχουν σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις και εικάζουμε ποινικές ευθύνες. Και ναι μεν πρέπει να ελεγχθούν οι δευτερεύουσες πτυχές της υπόθεσης –όπως η επένδυση των 5.000 ευρώ με 10% απόδοση ανά μήνα ή η εμπλοκή του κ. Λάκη Λαζόπουλου– αλλά η απόπειρα χρηματισμού, ανεξαρτήτως κινήτρων, είναι πληγή στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.

    Συνεπώς, παρά το γεγονός ότι η εισαγγελία δεν βρήκε ποινικές ευθύνες σε αυτήν τη βρώμικη υπόθεση, το εύρυθμο της δημοκρατίας απαιτεί να πέσει άπλετο φως ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου η καχυποψία περισσεύει. Πρέπει οι πολίτες, σε μια κατεξοχήν δημόσια υπόθεση, να έχουν όλες τις πληροφορίες και να κρίνουν· όχι το πιθανό ποινικό σκέλος της ιστορίας, αλλά τουλάχιστον το πολιτικό. Υπ’ αυτή την έννοια είναι άστοχη η παρέμβαση της Εισαγγελίας, που ανέθεσε στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για να εντοπίσει ποιοι ανήρτησαν παρανόμως στο Διαδίκτυο το επίμαχο βίντεο της συνομιλίας Χαϊκάλη – Αποστολόπουλου. Στο κάτω κάτω της γραφής και η συνομιλία έγινε σε δημόσιο χώρο και το θέμα της αφορά τα δημόσια πράγματα· δεν μιλούσαν για τις ερωτικές τους περιπέτειες.

    Σε πιο προηγμένες δικαιικά χώρες, όπως είναι οι ΗΠΑ, υπάρχει αυστηρή προστασία της ιδιωτικής ζωής και οι υποκλοπές τιμωρούνται. Ταυτοχρόνως υπάρχει και ισχυρή προστασία του Τύπου να ερευνά και να αποκαλύπτει θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος. Ακόμη και αν αυτές οι αποκαλύψεις βασίζονται σε προϊόντα υποκλοπής. Πάνω σ’ αυτήν τη βάση νομολόγησε και το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ όταν αντιμετώπισε μία ακριβώς όμοια με τη «Χαϊκάλης-Γκέιτ» υπόθεση. Παρά το γεγονός ότι οι υποκλοπές τηλεφωνημάτων απαγορεύονται και από τον ομοσπονδιακό και από τον πολιτειακό νόμο της Πενσιλβάνια, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αθώωσε τον δημοσιογράφο Fred Vopper, ο οποίος ραδιοφωνικά μετέδωσε προϊόν υποκλοπής, αφού ο ίδιος δεν έκανε την υποκλοπή. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή των αξιωματούχων που συνομιλούσαν στην επίμαχη κασέτα, αν και ισχυρό, δεν έχει την ίδια βαρύτητα με το δικαίωμα του κοινού να αποκτήσει τις συγκεκριμένες πληροφορίες, εφόσον ο δημοσιογράφος δεν έκανε κάτι παράνομο για να τις αποκτήσει.

    Μείζων η δημοσίευση

    «Σ’ αυτήν την υπόθεση, το έννομο συμφέρον προστασίας της ιδιωτικής ζωής των ατόμων των οποίων η συνομιλία υποκλάπηκε, αν και ισχυρό, βρέθηκε λιποβαρές σε σχέση με το έννομο συμφέρον της δημοσίευσης υποθέσεων που έχουν δημόσιο ενδιαφέρον», έγραψε ο δικαστής John Paul Stevens ως πλειοψηφούσα άποψη. Τόνισε όμως ότι οι πληροφορίες σε αυτή την περίπτωση ήταν «αδιαμφισβήτητα υπόθεση δημόσιου ενδιαφέροντος». Η καταδίκη του δημοσιογράφου και του ραδιοφωνικού σταθμού που μετέδωσε την επίμαχη συνομιλία, τόνισε ο εισηγητής της πλειοψηφίας, θα έπληττε «τον πυρήνα της Πρώτης Τροπολογίας του Συντάγματος, γιατί θα τιμωρούσε ένα Μέσο μόνο και μόνο επειδή δημοσιοποίησε αληθείς πληροφορίες δημοσίου ενδιαφέροντος… Οπως αναφέρουν οι Warren και Brandeis στο κλασικό άρθρο τους (σ.σ.: «Το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα», Harvard Law Review, 15 Δεκεμβρίου 1890): το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή δεν απαγορεύει καμία δημοσίευση θεμάτων που είναι δημοσίου ενδιαφέροντος. Το κόστος κάποιου που σχετίζεται με τα δημόσια πράγματα είναι η συνακόλουθη απώλεια ιδιωτικότητας». Να σημειώσουμε ότι η δημόσια αυτή υπόθεση –που κατά το Ανώτατο Δικαστήριο δικαιολογούσε τη μειωμένη προστασία της ιδιωτικής ζωής των συνομιλούντων– αφορούσε τον διακανονισμό των αυξήσεων μισθών που θα έπαιρναν οι δάσκαλοι μιας μικρής επαρχίας και όχι την απόπειρα χρηματισμού ενός βουλευτή για ένα τεράστιο πολιτικής σημασίας ζήτημα.

    Δεν γνωρίζουμε πώς μπήκε στο αρχείο η έρευνα των δικαστικών αρχών σχετικά με τη δυσώδη αυτή υπόθεση. Το θέμα είναι ότι για μία ακόμη φορά στη χώρα μας επιβεβαιώνεται η ρήση του Τζορτζ Στεφανόπουλου, «αν όλα πάνε στραβά, ρίξε το φταίξιμο στον Τύπο». Το πρόβλημα είναι ότι πάνω σε υπαρκτές παθογένειες των ελληνικών ΜΜΕ, σε κιτρινισμούς και παραβιάσεις της δεοντολογίας, φτιάχτηκε ένα ασφυκτικό νομικό πλαίσιο που κατ’ ουσίαν χρησιμοποιείται για συσκότιση υποθέσεων όχι απλώς δημοσίου ενδιαφέροντος, αλλά και εκείνων που άπτονται της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.

    Γράφαμε και παλιότερα ότι ειδικά στα ζητήματα λόγου κάθε τρυπούλα ανελευθερίας μπορεί να χρησιμοποιηθεί διασταλτικά από τις διωκτικές και δικαστικές αρχές, με αποτέλεσμα την καθολική λογοκρισία. Και το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οι «τρυπούλες» λογοκρισίας, αλλά οι χοάνες της. Κατ’ αρχάς είναι το ίδιο το Σύνταγμα, που αφενός προβλέπει ότι «ο Tύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται» και μετά έχει 571 λέξεις απαγορεύσεων, μεταξύ των οποίων είναι και η κατάσχεση εφημερίδων για «προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας». Οι ελληνικοί νόμοι με πρώτο το Σύνταγμα είναι γεμάτοι με λογοκριτικές διατάξεις. Πάντα για να εξυπηρετήσουν κάποιους «ανώτερους» της ελευθερίας του λόγου σκοπούς. Ολες αυτές οι διατάξεις λειτουργούν σαν τους ελληνικούς νόμους· καθεύδουν, που θα έλεγε και ο μακαριστός Χριστόδουλος. Μέχρι που κάποιος θα τους εφαρμόσει καταχρηστικά, για να αρχίσουμε όλοι να αναρωτιόμαστε: «Μα πώς συνέβη αυτό;».

    Έντυπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s