Το κόμικ και η ταινία: «Ο θάνατος του Στάλιν»

[Ο εξευτελισμός της τυραννίας και του τυράννου και μια αναφορά στη σχέση τους με την Ορθόδοξη Εκκλησία]

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Tον Ιούλιο του 2017, εκδόθηκε στην Αγγλία το πολιτικό σατιρικό κόμικ «Ο θάνατος του Στάλιν»  βασισμένο στο ομότιτλο γαλλικό «La mort de Staline», που είχε προηγηθεί. Συγγραφέας ο Fabien Nury, σκιτσογράφος ο Thierry Robin, μεταφράστηκε (Κατερίνα Φράγκου) την ίδια χρονιά στην Ελλάδα και εκδόθηκε από τις εκδ. Οξύ («Ο σουρεαλιστικός θάνατος του Στάλιν τώρα και σε graphic novel»). Με βάση το κόμικ, γυρίστηκε λίγο μετά το ομώνυμο φιλμ που προβλήθηκε στη Βρετανία τον Οκτώβρη, μια μαύρη κωμωδία και πολιτική σάτιρα σε διασκευή σεναρίου και σκηνοθεσία του Σκωτσέζου Armando Iannucci. Συμπτωματικά το 2017 πέθανε στα 75 του και ο εγγονός του Στάλιν, ο σκηνοθέτης του θεάτρου Αλεξάντρ Μπουρντόνσκι. Ένα άλλο εγγόνι, ο 80χρονος Ευγένιος Ντζουγκασβίλι,απόφοιτος την σχολή Μηχανικών Ικάρων, βρέθηκε στα τέλη του 2016 νεκρός σε ένα δρομάκι της Μόσχας κοντά στο σπίτι του. Όλα αυτά συνέπεσαν και συνέβησαν μέσα σε λιγότερο από χρόνο.

Το κόμικ και το φιλμ («THE DEATH OF STALIN»-OFFICIAL TRAILER) που παίζεται από την Πέμπτη αυτής της βδομάδας και στην Ελλάδα, διεκτραγωδούν τα κωμικοτραγικά συμβάντα, που ακολούθησαν το τελευταίο εγκεφαλικό επεισόδιο που έπληξε τον Στάλιν και τα οποία αποδεικνύουν πως η ζωή ξεπερνάει και την πιο τολμηρή φαντασία, συνθέτοντας έναν ατιμωτικό διαχρονικό λίβελο για τον τύραννο, την τυραννίδα και τους αποκτηνωμένους αυλικούς της. Στο πρόσωπο του Στάλιν μπορεί να βάλει κανείς, αν θέλει να περιοριστεί στην δική μας Ανατολή, τον Bυζαντινό αυτοκράτορα, τον Οθωμανό Σουλτάνο ή το Ρώσο τσάρο που πεθαίνει, ενώ οι επίδοξοι διάδοχοι και η παλαιά κατάσταση δίνουν γύρω από τη νεκρική του κλίνη τη μάχη της εξουσίας αλλά και της απλής επιβίωσης.

Την 1η Μαρτίου 1953, o Στάλιν παθαίνει σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.  Από εκεί και πέρα η υπόθεση εξελίσσεται σε ιλαροτραγωδία. Το κόμικ και η ταινία αποκαλύπτουν τη χυδαιότητα, την εξουσιομανία, την ποταπότητα, την αχαλίνωτη φιλοδοξία, την αναξιοπρέπεια, τη δουλοφροσύνη και τη δειλία του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, που έτρεμε ακόμη και το πτώμα του δικτάτορα, ο οποίος είχε από μόνος του αυτοπαγιδευτεί και υψώσει τα ανυπέρβλητα εμπόδια για να μην τύχει μιας στοιχειώδους ιατρικής βοήθειας, αφού η κατατρομοκράτηση γιατρών και περιβάλλοντος και η αποξένωση του ασθενή από κάθε οικογενειακή επαφή, επέτρεψαν στους επίδοξους διαδόχους του να ολιγωρήσουν από δειλία αλλά και από σκοπιμότητα να τον περιθάλψουν. Η παράνοια του δικτάτορα, τον είχε στρέψει κοντά στο τέλος του, ενάντια στον παραδοσιακό στόχο όλων των τυράννων, τους Εβραίους, αλλά δεν σταμάτησε εκεί, έπληξε και τους έμπιστους γιατρούς του, που κρίθηκαν πράκτορες, ιδιαίτερα οι Εβραίοι από αυτούς, αλλά και πολλά πολιτικά του στελέχη, στα οποία η γιγαντωμένη πια ψυχωτική καχυποψία του, έβλεπε συνωμότες που βυσσοδομούσαν εναντίον του. Κανενός το κεφάλι δεν ήταν σίγουρο. Χρουστσόφ, Μαλενκόφ (κατέληξε Χριστιανός), Καγκάνοβιτς, Μολότοφ, Μπέρια, ξεγυμνώνονται αμείλικτα, σαν φοβισμένα, συνωμοτούντα, μεγαλομανή και αδίστακτα ιδιοτελή ανθρωπάκια, φορτωμένα χάριτι Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς, με προνόμια, παράσημα και εξουσίες, στο όνομα ενός λαού που το κόμμα «του», τον είχε στριμώξει στο πιο σκοτεινό περιθώριο. Κάποιοι, όπως ο υπουργός που οι Φινλανδοί είχε δώσει ειρωνικά το όνομά του στις εμπρηστικές βόμβες, εμφανίζονταν κυριευμένοι από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, ο Μολότοφ ειδικά έδειχνε να λατρεύει αυτόν που εξαθλίωσε τη ζωή του, φυλακίζοντας τη γυναίκα του. Μετά την διαπίστωση του οριστικού τέλους του και μετά την κηδεία του, αυτοί που συμμάχησαν για να τον στείλουν μια ώρα αρχύτερα στην Κόλαση («Joseph Stalin’s funeral»-YouTube), ξεκίνησαν τον αγώνα της αλληλοεξόντωσης με πιο εμβληματικό του θύμα τον φοβερό κομισάριο και αδίστακτο βιαστή και εραστή νεαρών γυναικών, όχι βέβαια χάρις στη γοητεία του, Λαυρέντι Μπέρια. Στο εύλογο ερώτημα αν όλα αυτά τα εφιαλτικά πρόσωπα, με πρώτον τον ηγέτη τους, εκβράστηκαν από μια συρροή σατανικών συμπτώσεων ή ήταν μια νομοτελειακή κατάληξη ενός ολοκληρωτικού πραξικοπήματος, νομίζω πως η απάντηση, που, πιστέψτε με, καθόλου δεν θέλει να δικαιώσει τον Καπιταλισμό ή να τον θεωρήσει ως την τελευταία λέξη της Ιστορίας, βρίσκεται στη δεύτερη εκδοχή. Στην ένσταση πως το κίνημα του 1917 κινητοποίησε χιλιάδες αγνούς ανθρώπους, η απάντηση είναι πως τους καλύτερους από αυτούς τους έφαγε μετά η Επανάσταση και πως ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις (Βλ. και Περικλή Κοροβέση «Aγαθές αυταπάτες»).

Το φιλμ έχει ενοχλήσει τώρα τη νέα νομενκλατούρα. Η αυταρχική και καταπιεστική κυβέρνηση Πούτιν, προς την οποία προσέβλεπαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, ενώ προσβλέπουν ακόμη προς τα εκεί, το παραλογιζόμενο εθνικιστικό Ρωσόφιλο σταλινικό μπουλούκι του  Λαφαζάνη και η διαβολική συμμορία της ΧΑ, απαγόρευσε την ταινία και αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν πριν ένα μήνα στον μεγαλοπρεπή κινηματογράφο της Μόσχας Pioner, που προχώρησε για δύο ημέρες στην προβολή του φιλμ, επικαλούμενος πως δεν είχε ακόμη επισημοποιηθεί η απαγόρευση. Έντονες ήταν και οι επικρίσεις του αντιδραστικού, πατριωτικού και ευσεβούς Κ.Κ.Ρωσίας («Russian Patriarch Honors Communist Party Leader», 27.6.2014), που χαρακτήρισε την ταινία ως «ψυχολογική πίεση κατά της χώρας». Όποιος βλέπει σε αυτήν την υστερική κρίση λογοκρισίας, μόνο την κομμουνιστική καταγωγή του Πούτιν ή την διαστροφική νοσταλγία ενός μεγάλου μέρους του μοχθηρού «σοφού λαού» προς τον κακούργο πατερούλη, που τον τάιζε με παράτες, ψωμί, κρατική δουλειά, περίθαλψη και στενάχωρη στέγη, σε αντιστάθμισμα μιας ηδονικής ατμόσφαιρας μαζοχιστικού φόβου που απλωνόταν παντού, μαζί με το θέαμα των στελεχών που ρίχνονταν βορά στα θηρία της αόρατης αρένας, κάνει λάθος. Είναι φυσικό ο Πούτιν να θεωρεί πως στο πρόσωπο του Στάλιν βάλλεται και η δική του εξουσιαστική αυθαιρεσία, όπως ο Στάλιν πολύ σωστά είχε δει στο πρόσωπο του Ιβάν του τρομερού του ομώνυμου φιλμ του Αϊζενστάιν [Ivan The Terrible-Trailer (1945)] τον εαυτό του, αυτόν δηλαδή που η Ιστορία τον καλεί να τιμωρήσει τους «προδότες» και να οδηγήσει το ρωσικό λαό ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Μέχρις εδώ όλα ήταν καλά, όμως η ταινία απομυθοποιούσε την εξουσία, έδειχνε τη μοναξιά και τα αδιέξοδα του εξουσιαστή, πράγμα που είχε τότε εξοργίσει τον Στάλιν και οδήγησε στην απαγόρευση του δεύτερου μέρους της. Στα 1992 δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο «Η λογοκρισία του Κρεμλίνου» (G. Maryamov «Kremlevskii tsenzor»-Moscow, 1992, σελ 84-92- «Кремлевский цензор. Сталин смотрит кино» Г. Марьямов”), τα πρακτικά ή έστω ένα επιλεγμένο μέρος τους της συζήτησης που έγινε στα τέλη του Φλεβάρη του 1947, μεταξύ των Στάλιν, Ζντάνοφ και Μολότοφ με τον Αϊζενστάιν και τον ηθοποιό Νικολάι Τσερκάσοφ που ενσάρκωνε τον τσάρο Ιβάν. Από εκεί προκύπτει με τρόπο ανατριχιαστικό η ταύτιση του ημιπαρανοϊκού Γεωργιανού αγριάνθρωπου με τον ευσεβή δυνάστη και για πολλοστή φορά η ασφυκτική έως και θανάσιμη πίεση που ασκούσε το Κρεμλίνο στους καλλιτεχνικούς δημιουργούς και στους στοχαστές. Μερικά από τα επιχειρήματα του Στάλιν είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτα, όπως π.χ. ο ισχυρισμός του, ως απάντηση σε παρατήρηση του Μολότοφ, πως ο Χριστιανισμός βοήθησε τη Ρωσία (‘JV Stalin: The Discussion withSergei Eisenstein on the Film Ivan the Terrible‘), γιατί την πλησίασε στη Δύση και την απέσπασε από την Ανατολή.

Το κόμικ ομολογεί στα προλεγόμενά του, πως ένα μέρος των διεκτραγωδούμενων είναι συνδυασμός πραγματικών γεγονότων και δημιουργικής φαντασίας, που όμως ουσιαστικά νομίζω πως δεν αλλάζουν τίποτα από την ωμή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, σε μια έξαρση του κωμικοτραγικού στοιχείου, ο Στάλιν παθαίνει το μοιραίο εγκεφαλικό διαβάζοντας την επιθετική επιστολή της γενναίας Εβραιοπούλας πιανίστριας Μαρίας Γιουντίνα, η οποία είχε μεταστραφεί στην Ορθοδοξία, χωμένη στη θήκη ενός δίσκου του Νο 23 κονσέρτου του Μότσαρτ («Η ΜΕΓΑΛΗ ΡΩΣΙΔΑ ΠΙΑΝΙΣΤΡΙΑ»), που της ζητήθηκε να του στείλει (Maria Yudina plays Mozart Concerto No. 23). Το γράμμα του είχε πράγματι σταλεί από την κοπέλα παλιότερα (1944), χωρίς περιέργως αυτή να έχει υποστεί συνέπειες και φυσικά δεν ήταν αυτό που τον κεραυνοβόλησε. Η πιανίστρια, που είχε συγγενείς θύματα του Στάλιν, του είχε γράψει πως θα προσευχηθεί στο Θεό να συγχωρηθούν τα εγκλήματά του (βλ. σελίδα από το κόμικ «Death of Stalin»). Όμως, έτσι ή αλλιώς, η μορφή αυτής της γυναίκας, συνοδεύεται από πολλές ιστορίες, ανεξακρίβωτες, αλλά ισχυρές ως εκδοχές, όπως πως με κάποιο βραβείο που είχε πάρει από τον θαυμαστή της τέχνης της Στάλιν, έκανε δωρεά στην Ορθόδοξη Εκκλησία για να προσεύχονται οι ιερείς υπέρ της συγχώρησης των ανομημάτων του δικτάτορα. Ίσως η μόνη λίγο άδικη ζαβολιά του φιλμ, να είναι το πυρ που το κόμικ δείχνει να άνοιξαν οι στρατιώτες κατά διαταγή του Χρουστσόφ σε ένα πλήθος ηλίθιων επαρχιωτών, που ήθελαν να παρακολουθήσουν την κηδεία του μεγάλου Ηγέτη τους. Το γεγονός, έτσι όπως σκηνοθετείται,  παραπέμπει συνειρμικά, με έναν σουρεαλιστικό τρόπο στην τσαρική Ματωμένη Κυριακή, του Γενάρη του 1905 («Ορθόδοξη Ρωσία: Η σφαγή των «Αγανακτισμένων»). Σίγουρα εν μέρει αδικεί τον Χρουστσόφ, που όμως από ανικανότητα είχε γίνει η αιτία να χαθούν εκατοντάδες ποδοπατημένοι έφηβοι, παιδιά, γυναίκες και γέροι, από το συνωστισμό και τον πανικό στην κηδεία του πατερούλη.

Για να μην ξεχνάμε και την ιδιαιτερότητα του μπλογκ μας, θα ήταν άδικο να  μην αναφερθούμε στην ολότελα ιδιότυπη σχέση του Στάλιν με την Oρθοδοξία.  Άλλωστε, στο κόμικ (στην ελληνική έκδοση στη σελίδα 88), δίνεται η αφορμή. Εμφανίζονται δυο εκπρόσωποι της ρωσικής Εκκλησίας, προφανέστατα Επίσκοποι (ο ένας με λευκό ρωσικό μητροπολιτικό επανωκαλύμμαυχο), στην κηδεία του τυράννου, παλιού σπουδαστή της μεγαλοπρεπούς Ορθόδοξης ιερατικής Σχολής της Τιφλίδας («Tbilisi Spiritual Seminary»), με την προτροπή της θρησκόληπτης μητέρας του («Mother’s memoir reveals sensitive Stalin»), που τον ήθελε παπά, αλλά ο γιός της τελικά δεν αποφοίτησε ποτέ («Stalin as a Theological Student»), αντιλαμβανόμενος πως η παπαδική δεν του ταίριαζε. Ο σκιτσογράφος δεν γνωρίζει καλά το θέμα ενδυματολογικά (Issue #2 Page 30) και τους εμφανίζει με επιστήθιο σταυρό αρχιμανδρίτη, αντί για αρχιερατικό εγκόλπιο, μάλιστα κάνει το λάθος να σχεδιάσει και δαχτυλίδι στο χέρι του ενός (το φορούν οι καθολικοί επίσκοποι).  Στην ταινία το θέμα παίρνει έκταση, οι επίσκοποι είναι ολόκληρη κουστωδία, σωστά σκηνοθετημένη, καλεσμένη από τον σατανικό Μπέρια που θέλει να υποδυθεί τον μεταρρυθμιστή, προκαλώντας όμως τις αντιδράσεις των υπολοίπων. Γεγονός είναι πως το κομμουνιστικό καθεστώς είχε επιτρέψει στα 1917 την ανασύσταση του (από το 1589) πατριαρχείου, που είχε καταργήσει στα 1721 ο Μέγας Πέτρος. Ο Στάλιν είχε αναγκαστεί στη διάρκεια του πολέμου να στραφεί προς τον Εθνομπολσεβικισμό και προς την Εκκλησία για να κινητοποιήσει και να εμπνεύσει το «σοφό λαό» και τους στρατιώτες στην υπεράσπιση της Μητέρας Πατρίδας, η οποία χωρίς το όπιο της Ορθοδοξίας ήταν πάντα αβίωτη. Στην ιστορική συζήτησή του με τρεις Ρώσους μητροπολίτες τη νύχτα της 4ης Σεπτεμβρίου 1943,  η θαρραλέα φράση του πατριαρχικού Tοποτηρητή μητροπολίτη Νοβγκορόντ Σέργιου, που άρεσε στον τύραννο, χάρισε στον πρώην σχισματικό της φιλοσοβιετικής «Ζώσας Εκκλησίας» λίγες ημέρες μετά τον τίτλο του πατριάρχη Μόσχας («His Holiness Patriarch Sergius»), θέση που χήρευε μετά τον θάνατο του αντιδραστικού Τύχωνα το 1925 που η Εκκλησία τον αγιοποίησε («Patriarch Tikhon»): «Εκπαιδεύαμε έναν για ιερέα και αυτός έγινε ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τίμησε τον δικτάτορα, που δεν νομίζω ότι ήταν πιο άθεος από τους Ορθοδόξους Αρχιερείς. Στην πολιτική κηδεία του, στάθηκαν τιμητική φρουρά στο φέρετρό του (εικ.3) ο Μητροπολίτης Κρουτίτσης και Κολόμνας Νικόλαος, ένας αφοσιωμένος σταλινικός επίσκοπος, μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης, πιθανότατα και μυστικός πράκτορας του καθεστώτος, οι Αρχιεπίσκοποι Νίκων από την Ουκρανία και Παλλάδιος από τη Σιβηρία και  ο  πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Kolchitsky [Journal of the Moscow Patriarchate-JMP, (Журнал Московской Патриархии -ЖМП)-1953, №3, p. 5; №4, p. 3-4 ].

Ο ίδιος ο πατριάρχης, ο Αλέξιος Α΄, τον τίμησε με μια δουλική επικήδεια ομιλία του (9.3.1953) στον καθεδρικό, την ώρα που ο Στάλιν κηδευόταν αλλού: «..Οποιαδήποτε αίτημα, με το οποίο απευθυνθήκαμε σε αυτόν, δεν απορρίφθηκε από αυτόν. Τα ικανοποίησε όλα όσα ζητήσαμε και πολύ καλό και χρήσιμο αποτέλεσμα, χάρη στην υψηλή του εξουσία, έχει συντελεστεί για την Εκκλησία μας από την κυβέρνησή μας…η προσευχή μας, έμπλεη χριστιανικής αγάπης, φτάνει στο Θεό …και στον αγαπητό και αξέχαστο Ιωσήφ Βισσαριόνοβιτς, εμείς ευσεβώς, με βαθιά και γεμάτη πάθος αγάπη, διακηρύσσουμε αιώνια μνήμη». Μπορούσε να κάνει κι αλλιώς; Μπορούσε νομίζω, αν το ήθελε, να ήταν αξιοπρεπώς συγκρατημένος, οι Βυζαντινοί παπάδες είναι μαιτρ των λεκτικών περικοκλάδων και της διπλωματικής πονηριάς.

Τίποτα όμως το περίεργο δεν υπάρχει στα παραπάνω. Η ρωσική Εκκλησία από την ίδρυσή της με διαταγές αιμοβόρων αυτοκρατόρων («Άγιοι Όλγα και Βλαδίμηρος, κτηνώδεις εξουσιαστές της Ορθοδοξίας»), συνέπλευσε, συχνά μέχρι ταυτισμού με την εκάστοτε εξουσία, τσαρική, σοβιετική ή μετακομμουνιστική. Στο εύλογο ερώτημα και θέμα της συμβατότητας των αυταρχικών μορφών Εξουσίας με το Θεό,  ο Nτοστογιέφσκι, στο ‘Μεγάλο Ιεροεξεταστή’ των «Αδελφών Καραμαζώφ»,  εστιάζει τον προβληματισμό του  στον περίφημο πειρασμό του Χριστού στην έρημο, συγκεκριμένα σε αυτόν από τους τρεις με τον οποίο ο Διάβολος του έδινε την εξουσία σε όλα τα βασίλεια του κόσμου. Ο φιλόσοφος και Χριστιανός αναρχικός καθηγητής Ζακ Ellul («Αναρχισμός και Χριστιανισμός»-1991, «Γιατί κάθε πραγματικός χριστιανός οφείλει αναγκαστικά να είναι αναρχικός»),  σχολιάζοντας το κομμάτι αυτό υπογραμμίζει πως αυτό σημαίνει ότι κατά το Χριστό η εξουσία του Κράτους πηγάζει από το Σατανά και όχι από το Θεό, επειδή είναι δύναμη  σφετερισμού που αποκτιέται με εξαναγκασμό και με βία. Αν οι δυναστικές κοσμικές εξουσίες πηγάζουν από τον Θεό, όπως τόσο παράλογα και ανήθικα ισχυριζόταν ο Απ.Παύλος, πως θα τολμούσε ο Σατανάς να τις υπόσχεται στο γιο του θεού; Αυτά ήταν ψιλά γράμματα για τους Επισκόπους που σε όλη τη διάρκεια των εποχών από τη βίαιη επιβολή του Χριστιανισμού στη Ρωσία μέχρι σήμερα, με την εξαίρεση της πράγματι ουσιαστικής συμβολής όσων παρέμειναν μέσα στη Ρωσία στον πόλεμο κατά του Ναζιστή εισβολέα, υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πιο σκοτεινές ιδέες, συμφέροντα και εξουσίες, αυτό δηλαδή που ο Ντοστογιέφσκι θα αποκαλούσε Διάβολο («Ο Μπακούνιν για την Εκκλησία»).

Οι Λένιν και Στάλιν ξεπάστρεψαν πολλά επισκοπικά καθάρματα, όπως ο άγιος Επίσκοπος Ερμογένης του Τομπόλσκ («Οι εκτελέσεις επισκόπων από τους Μπολσεβίκους»), αλλά ο δεύτερος, με μια έννοια, ευεργέτησε την Εκκλησία. H ρωσική Ορθοδοξία διατηρεί μια σχέση μίσους, διαστροφικού έρωτα και νοσταλγίας με τον Στάλιν («Russian Orthodox Church under fire over Stalin calendar», 9.1.2014), ενώ έχουν ακουστεί φωνές από κληρικούς αλλά και από το ΚΚ, που ζητούν την αγιοποίηση του μυστακοφόρου «μεγαλύτερου Ρώσου της Ιστορίας» («Could Josef Stalin be made a saint?», 22.7.2008).

Νομίζω πως συνδετικός κρίκος της ρωσικής Ορθοδοξίας και του σοβιετικού Κομμουνισμού είναι το σωτηριολογικό-τελεολογικό περιεχόμενο του πυρήνα των ιδεολογημάτων τους, η ιστορική ή η θεόθεν αποστολή των λαϊκών μαζών (εργατικής τάξης) ή του ποιμνίου (περιούσιου λαού και Έθνους), η κοινή εχθρότητα κατά των δυτικών ουμανιστικών αξιών, ο ασφυκτικά περίκλειστος ολοκληρωτισμός τους και ο αμείλικτος εξουσιασμός και δογματισμός των ηγεσιών τους. Η ιστορική πορεία είναι ευθύγραμμη προς τον τελικό σκοπό του Κομμουνισμού ή του μετά θάνατον Παραδείσου. Ο Κροπότκιν και οι Ρώσοι αναρχικοί  («Η Έμμα Γκόλντμαν για τον Πιότρ Κροπότκιν»), οι Χριστιανοί αναρχικοί όπως ο Τολστόι, που αφορίστηκε («O αφορισμός του Τολστόϊ», «Το κίνημα των οπαδών του Τολστόι»), ο Ντοστογιέφσκι, ο Μπερντιάγιεφ, η Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα, οι ιερείς  Αλέξανδρος και Αλέξιος Αλεξάνδροβιτς Γκλαγκόλεφ, αλλά και πολλοί άλλοι, ακόμη και κορυφαίοι θρησκευόμενοι Ρώσοι Επιστήμονες («Ορθόδοξος Μυστικισμός και Μαθηματικά στην ΕΣΣΔ»), δείχνουν πως υπάρχουν και καλύτερες ερμηνείες των δυο κοσμοθεωριών. Μένει να αποδειχθεί πως υπάρχουν και οι εφαρμογές τους. Προς το παρόν η Ρωσία παραμένει μια χώρα όπου ο ανορθολογισμός, το παράλογο, ο μυστικισμός και ο τρόμος που επιβάλλει η αυταρχική διακυβέρνηση που δολοφονεί τους πολιτικούς αντιπάλους της, αποτελούν τα υποστυλώματα της εξουσίας.

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Το ΚΚΕ υπερασπίζεται και σήμερα τον Στάλιν

Advertisements
This entry was posted in φασισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, Θεωρίες Συνωμοσίας, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

26 Responses to Το κόμικ και η ταινία: «Ο θάνατος του Στάλιν»

  1. Ο/Η Μητροπολίτης Κουτσούμπας λέει:




    http://www.protothema.gr/politics/article/590494/o-suriza-einai-to-paidi-gia-oles-tis-douleies-/


    Ο Δημήτρης Δανίκας συναντά τον ΓΓ του ΚΚΕ

    28/06/2016

    – Ενα πράγμα που μου έκανε εντύπωση. Γιατί το ΚΚΕ δεν ψήφισε το σύμφωνο συμβίωσης; Εμένα προσωπικά με ενόχλησε αυτό.
    «Το τι κάνει κάποιος στο σπίτι του είναι δικαίωμά του. Είναι αντιδραστική και ρατσιστική άποψη να επεμβαίνεις στις προσωπικές επιλογές του άλλου και γι’ αυτό πρέπει να είναι και αυστηρός ο νόμος για όσους προσβάλλουν τη σεξουαλική επιλογή κάθε ατόμου».

    – Η διαφωνία ποια είναι;

    «Το ζήτημα της υιοθεσίας παιδιών. Θεωρούμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η δυνατότητα, της υιοθεσίας παιδιών, από ομόφυλα ζευγάρια. Αυτή την επιφύλαξη είχαμε εμείς. Και αυτό προειδοποιούσαμε και στον πρώτο νόμο. Και τώρα θα ανοίξει κι άλλο ζήτημα, θα φέρουν νόμο για το κοινωνικό φύλο, τέτοιος προσδιορισμός».

    – Τι είναι αυτό; «Οτι δεν πρέπει να προσδιορίζεται το μωρό τη στιγμή της γέννησης με τα βιολογικά χαρακτηριστικά. Συνήθως όταν γεννιέται ένα παιδί, βλέπεις αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Και λένε αυτοί ότι στα 18 να διαλέγεις το φύλο που θέλεις να είσαι! Να αυτοπροσδιορίζεσαι σεξουαλικά».

    – Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Γεννάει η μάνα ένα αγοράκι…

    «Ναι. Δίπλα δεν θα γράφει “άρρεν”, αλλά θα λέει “παιδί” γενικά, ουδέτερο πράγμα. Ο προσδιορισμός θα γίνεται στην αρχή της ενηλικίωσης και θα λέει “είμαι άντρας ή είμαι γυναίκα”. Σε άλλες χώρες έχει γίνει. Στις ΗΠΑ και δεν θυμάμαι πού αλλού. Είναι η θεωρία του κοινωνικού φύλου, με την οποία είμαστε αντίθετοι».


    – Στο ΚΚΕ δεν έχετε αποκλεισμούς στους ομοφυλόφιλους;

    «Οχι, βέβαια, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Απλώς για ανήλικους πρέπει να δεις και το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης. Ο ενήλικος έχει δικαίωμα να επιλέξει, αλλά να μην προκαλεί. Προκλητικότητα είναι, για παράδειγμα, να είσαι παντρεμένος, να κοιμάσαι με μία ή και δύο γκόμενες και να κυκλοφορείς σαν γύφτικο σκερπάνι. Το ίδιο και για μια γυναίκα. Να έχει τον έναν, τον άντρα, τον γκόμενο και να είναι, ας πούμε… Εντάξει, ρε φίλε, άμα δεν γουστάρεις, χώρισε, αν θέλεις να κάνεις κάτι, κάν’ το, αλλά μην προκαλείς και κοκορεύεσαι. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Γιατί και το ήθος έχει κι αυτό την κοινωνική του διάσταση. Εξάλλου είναι και το ατομικό, το τι νιώθω εγώ, ζούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπους δίπλα μας, έχουμε παιδιά».

  2. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Έχω διαβάσει το BD και θα δω και την ταινία.
    Ο Στάλιν ήταν αντικομμουνιστής, κομπλεξικός, κρυφοχριστιανός και συντηρητικός. Ο Στάλιν έχει αποκηρυχθεί, το 1956, από το ΚΚΣΕ και το ΚΚΕ. Όπως όλοι οι «μικροί», έτσι και ο Στάλιν είχε επιβάλει μία τρομοκρατία, εξ αιτίας τής οποίας φαίνεται και ότι αποβίωσε νωρίτερα· ενώ είχε πάθει εγκεφαλικό, κανείς δεν τολμούσε να καλέσει ιατρό. Ποιον ιατρό; Οι ιατροί υποτίθεται ότι «συνωμοτούσαν». Και αν ο Στάλιν πεθάνει; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη που κάλεσε τους συγκεκριμένους ιατρούς; Η απόφαση έπρεπε να είναι συλλογική, ώστε και να διαχέεται η ευθύνη. Και, έτσι, χάθησαν πολύτιμες ώρες.
    Η «νέμεσις» (που δεν υπάρχει) εκδικήθηκε με τον καλύτερο τρόπο ένα ανθρωπάκι που (από φοβίες και ανασφάλεια) είχε κατατρομοκρατήσει τόσα εκατομμύρια ανθρώπων!

    • Ο/Η Po λέει:

      να μην ξεχνάμε ότι ο ιδρυτής του συγκεκριμένου ολοκληρωτισμού, ήταν ο Λένιν.
      Το σοβιετικό κράτος, είχε προετοιμάσει κατάλληλα το έδαφος για έναν μελλοντικό Στάλιν.
      (έφτασα πλέον σε σημείο να αποδεχτώ πράγματα που κάποτε δεν ήθελα να παραδεχθώ)

      • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

        Κύριε Ροΐδη,
        Είδα (με τη γυναίκα μου) και την ταινία. Σαφώς λιγότερο καλή από το BD (αλλά αυτός είναι ο κανών: η ταινία που γίνεται από βιβλίο είναι λιγότερο καλή από το βιβλίο). Σε κάθε περίπτωση, συνιστώ σε όλες και όλους αφενός να διαβάσουν το BD και αφετέρου να δουν την ταινία.
        Επειδή έχω διαβάσει (νομίζω ότι δεν είμαι εγωιστής ούτε ψώνιο) περισσότερο από το μέσο όρο για κομμουνισμό, «κομμουνισμό», ανύπαρκτο σοσιαλισμό και σταλινισμό, επίτρεψτε μου να γράψω και μία ιστοριούλα τής σταλινικής καθημερινότητας (έτσι, απλά, και μόνον για να ευθυμήσουμε και λίγο):
        «Ο Л (γνωστός λιμοκοντόρος, απατεών, μπιλιαρδόρος, που ζούσε και με στοιχήματα αλλά και με “τυχηρά παίγνια”, ένα από τα πάμπολλα “παράσιτα” τής σταλινικής περιόδου) μπήκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε (σοβιετικό) τραμ. Φίσκα. Σαρδέλλες. Εννοείται, αφενός οι κηφήνες τού κόμματος και αφετέρου τα σοβιετικά “παράσιτα” ποτέ δεν “καταδέχονται” να πάρουν λεωφορείο ή τραμ. Λοιπόν, ο Л βρέθηκε στριμωγμένος (μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή του). Μπροστά του, μία κοπελλίτα τού κοπανούσε συνέχεια το γόνατο με ένα κοφίνι· πίσω του, μία χοντρή κόντευε να τού συνθλίψει την πλάτη με τους τεράστιος μαστούς της. Και βέβαια, μία “βοή” που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά από έναν καυγά (μήπως και “νευρωτική εκτόνωση” τών καταπιεσμένων;). Συνήθως, αυτοί οι καυγάδες ξεκινούν από έναν ιδιότροπο (κατά κανόνα, μεσήλικα ή υπερήλικα) που έχει μανία με τα μικρόβια και, για κάποιο μυστήριο (και έτι ανεξήγητο) λόγο, επεκτείνεται σε όλες και όλους τους επιβάτες (!) ακόμη και σε αυτές και σε αυτούς που μπήκαν (στο τραμ) μισή ώρα αφότου ξεκίνησε ο καυγάς – και συνεχίζεται ακόμη και μετά από μισή ώρα αφότου κατέβηκε (από το τραμ) αυτός που το ξεκίνησε!».
        Καληνύχτα. Ο Στάλιν πέθανε το 1953· δυστυχώς (για μας), υπάρχουν ακόμη σταλινικοί (και ζουν ανάμεσα μας).

  3. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Το βίντεο του 902 για τον Στάλιν, είναι «όλα τα λεφτά». Οι άνθρωποι έχουν βιδωμένο και στραμμένο το κεφάλι τους πρός το παρελθόν. Και μάλιστα, ένα φασιστικό και απολύτως σκοτεινό παρελθόν. Ενώ ταυτόχρονα, επί δεκαετίες έχουν στρογγυλοκαθίσει στην βουλή της αστικής… δικτατορίας και δείχνουν έναν αφύσικο έρωτα με τους μισθούς του καπιταλισμού. Τι υποκρισία!..
    Θέλω να κάνω μία επισήμανση που είναι αυτονόητη, αν και όχι για όλους.
    Ο ρωσικός λαός (ξανθό γένος), ουδέποτε κυβερνήθηκε με δημοκρατικές μεθόδους. Ουδέποτε. Ισως τίποτα να μην είναι πιο ξένο σ’ αυτόν τον λαό, από την δημοκρατία. Και αν έχει κάποιες ελάχιστες σχέσεις μαζί της, αλλά και με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, οφείλεται στο ότι η Ρωσία εκ των πραγμάτων έπρεπε, πέρα από την εσωστρέφεια που την διακρίνει, ή όποια σχέση της με τον έξω κόσμο να έχει την κατεύθυνση της Ευρώπης, καθόσον το όποιο ενδιαφέρον της προς την Ανατολή θα καταδίκαζε τον μεγαλοϊδεατισμό που την διακατέχει.
    Ετσι μέσα από την λογοτεχνεία, την μουσική, τους πολέμους, την σφοδρή επιθυμία της για διέξοδο προς την Μεσόγειο και την σχέση με τα ομόδοξα κράτη των Βαλκανίων ήρθε σε επαφή με την Ευρώπη.
    Μα παρ’ όλα αυτά, παρέμεινε επί αιώνες εσωστρεφής και αλαζονική. Χωρίς, ποτέ, να γνωρίσει την έστω ελλιπή αστική δημοκρατία. Και μ’ ένα λαό, που μας δείχνει ότι δεν ενοχλείται απ’ αυτό το γεγονός που τον απομονώνει από την υπόλοιπη Ευρώπη.
    Και την ίδια στιγμή εδώ στην Ελλάδα, υπάρχει μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων που είτε πιστεύουν πως αυτό το έθνος που «λατρεύει» κάθε είδους αυταρχισμό θα μας σώσει εκπληρώνοντας το σχέδιο του Θεού! είτε πιστεύει πως αυτό το έθνος κατά την διάρκεια της ύπαρξης της ΕΣΣΔ, ήταν υπόδειγμα για όλο τον κόσμο προς μία δίκαιη και.. αταξική κοινωνία.

  4. Ο/Η Po λέει:

    Παγκόσμια Μέρα Γυναίκας: Κατά του Ολοκληρωτισμού, απ’ όπου κι αν προέρχεται [Photo: Woman in a burqa selling glamour magazines © Larry Towell Kabul, Afghanistan 2010.]

  5. Ο/Η Άγριος λέει:

    Ο Στάλιν δεν πήγε σε κανονικό σχολείο, αλλά σε ιερατικό. Έτσι, διαστρεβλώθηκε έτι περισσότερο η ήδη διεστραμμένη προσωπικότητα του. Ως γνωστόν, η σεξουαλική στέρηση (ιδίως κατά την εφηβεία) δημιουργεί στρεβλώσεις. Βρείτε μία νέα ή ένα νέο που να μην επιθυμεί να γαμήσει.
    Γι’ αυτό, άλλωστε, και όσες και όσοι προέρχονται από θρησκευτικές οργανώσεις διακατέχονται (και) από κακία· φθονούν τις άλλες και τους άλλους επειδή απήλαυσαν ό,τι αυτές και αυτοί στερήθησαν.

    • Ο/Η Γιάννης λέει:

      Πράγματι, η σεξουαλικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή του ανθρώπου και η στέρηση της, είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την πορεία της ζωής του.
      Αυτό όμως – κατά την γνωμη μου – που καθορίζει την ζωή μας, είναι η επιθυμία να (κατ)έχουμε δύναμη και ισχύ κατά την δίαρκεια του βίου μας.
      Και εδώ αρχίζει το μεγάλο πρόβλημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι, συρρόμενοι εκόντες άκοντες πίσω από εξουστικά σχήματα, όπως είναι τα θρησκευτικά, πολιτικά κ.α . προσπαθούν να βιώσουν αυτό το φυσικό αίσθημα για δύναμη, ασκώντας βία προς τους συνανθρώπους τους για να νιώσουν δυνατοί. Και επειδή πίσω από κάθε μορφή εξουσίας υπάρχει ένας μεγάλος προσωπικός πόνος, ένα μεγάλο προσωπικό κενό, η εξουσιαστική δύναμη λειτουργεί σαν ένα (προσωρινό) παυσίπονο του εσωτερικου πόνου του ατόμου. Πράγμα που σημαίνει ότι το άτομο πρέπει να ασκεί βία προς τους άλλους ξάνά και ξανά, ώστε να ανκουφίζεται πρόσκαιρα από προσωπικό του πρόβλημα.
      Σ’ αυτήν την περίπτωση νομίζω ότι πρέπει να κατατάξουμε τον Στάλιν, τον Χίτλερ, τον Μάο και όλους αυτούς τους γνωστούς αλλά και άγνωστους -ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Ανθρωποι με βαθιά προσωπικά συναισθηματικά προβλήματα που ουδέποτε κατάφεραν να – έστω – υποψιαστούν ότι το αίσθημα της δύναμης πριν από όλα πρέπει να αφορά τον αυτοέλεγχο και το περίφημο «γνώθι σεαυτόν». Και όποιος ξέρει να χρησιμοποιεί υγειώς την δύναμη του προς τον εαυτό του, ξέρει και να την χρησιμοποιεί υγειώς και προς τους άλλους. Οπως, όποιος ξέρει να αγαπάει τον εαυτό του πριν από όλα, ξέρει να αγαπάει και τους άλλους.
      Ολα αυτά που έγραψα, καθόλου δεν στοχεύουν να αναιρέσουν το εύστοχο του σχόλιου σας με το οποίο συμφωνώ, χωρίς καμία αμφιβολία. Ηθελα να το «εμπλουτίσω» – αν τα κατάφερα.

  6. Ο/Η Mίμης ο Σιδεράς λέει:

    Είδα την ταινία, που μου άρεσε. Την εμφάνιση των δεσποτάδων στην κηδεία την δείχνει μαζί με διάλογο μεταξύ των μελών του ΠΓ από τον οποίο προκύπτει, πως οι μητροπολίτες κλήθηκαν από τον Μπέρια, ενώ οι υπόλοιποι διαφωνούσαν.

  7. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    https://www.newsbeast.gr/world/arthro/2379482/tragika-peristatika-apo-ti-zoi-tou-stalin-me-ta-pedia-tou

    Τραγικά περιστατικά από τη ζωή του Στάλιν με τα παιδιά του


    Η οικογένεια του «Πατερούλη» και τα δεινά τού να μοιράζεσαι την ίδια ντάτσα με τον «κόκκινο τσάρο»

    Αν πέρασαν ανείπωτα δεινά οι Σοβιετικοί στα χέρια του Στάλιν, το μοτίβο επαναλήφθηκε αναγκαστικά και στη ζωή των τριών παιδιών του, του Γιάκοβ, του Βασίλι και της Σβετλάνα.

    Πώς ήταν ο βίος τους κάτω από την ίδια στέγη με τον σκληρότερο ηγέτη της ΕΣΣΔ; Όπως και της δεύτερης συζύγου του, Ναντέζντα Αλιλούγεβα, που όσες κακοποιήσεις και απιστίες κι αν υπέμενε από τον Στάλιν γύριζε πάντα σπίτι. Εκτός από κείνη την αποφράδα μέρα στο Κρεμλίνο, στους εορτασμούς της 15ης επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης, που αρνήθηκε να υψώσει το ποτήρι στην πρόποση του Στάλιν, επέστρεψε κακήν κακώς στην οικία της και έγραψε μια φαρμακερή επιστολή που αποκήρυττε τον ηγέτη ως τύραννο που μάστισε τόσο τον λαό όσο και την οικογένειά του.

    Κατόπιν πήρε το περίστροφο και αυτοπυροβολήθηκε.

    Ο Στάλιν συγκάλυψε την αυτοκτονία, όταν ξαναβρήκε τον εαυτό του, καθώς όπως μαθαίνουμε από τον διαπρεπή βρετανό ιστορικό Σάιμον Μοντεφιόρε και αυθεντία στα αρχεία του Στάλιν: «η αυτοκτονία τού προκάλεσε τέτοιο σοκ που οι φίλοι του ανησυχούσαν επί εβδομάδες ότι θα έβαζε και ο ίδιος τέλος στη ζωή του. Όταν ανέκαμψε, δεν έπαυε να επαναλαμβάνει ότι η αυτοκτονία της Νάντιας ήταν προδοσία, ότι το έκανε για να τον πλήξει!».

    Κι έτσι τη μέρα της κηδείας της, που δεν παρέστη φυσικά, την αποκήρυξε πικρόχολα λέγοντας πως «πέθανε σαν εχθρός». Τον τάφο της δεν τον επισκέφθηκε ποτέ …

    Στάλιν και Γιάκοβ

    Λέγεται πως ο Στάλιν άλλαξε πολύ όταν πέθανε η πρώτη του γυναίκα, Αικατερίνη Σβανίντζε. Στη δική της κηδεία εξάλλου έσπευσε να σημειώσει πως «μαζί της πέθανε και το τελευταίο θερμό συναίσθημά μου για την ανθρωπότητα». Κι έτσι απομακρύνθηκε πολύ από τον πρωτότοκο γιο που απέκτησε με την Αικετερίνη, τον Γιάκοβ. Όταν παντρεύτηκε μάλιστα με τη δεύτερη σύζυγό του, έπινε ήδη πολύ και κουβαλούσε στο σπίτι όλες τις περιπέτειες με τη σιδηρά διακυβέρνηση του «κόκκινου» κράτους.

    Είχε γίνει μάλιστα τόσο εριστικός και αχαρακτήριστος που η Ναντέζντα έπαιρνε συχνά τα τρία παιδιά και πήγαινε να ζήσει με τους γονείς της. Ο Στάλιν της απαγόρευσε τώρα να φυγαδεύει τον Γιάκοβ, μιας και δεν ήταν δικό της παιδί. Κι έτσι απέμεινε να ζει με τον «Πατερούλη». Η ζωή μόνο εύκολη δεν ήταν, γι’ αυτό και το 1930 ο πρωτότοκος αυτοπυροβολήθηκε στο στέρνο.

    Ο Στάλιν ειδοποιήθηκε να μεταβεί στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί είχαν σώσει μόλις τη ζωή του. Όταν τον είδε στο κρεβάτι με τους επιδέσμους, περιορίστηκε να τον ειρωνευτεί: «Κοίτα τον, ούτε να πυροβολήσει καλά δεν μπορεί»! Το γεγονός επιβεβαίωσε η ανιψιά του Στάλιν, Κίρα Αλιλούγεβα, που έζησε στην ντάτσα του στο Ζουμπάλεβο από το 1931 ως το 1939 και θυμόταν:

    «Κορόιδευε ασταμάτητα τον πρωτότοκο γιο του, Γιάκοβ, τον οποίο είχε αποκτήσει με την πρώτη του σύζυγο και ήταν αξιολάτρευτος. Μια μέρα ο Γιάκοβ προσπάθησε να αυτοκτονήσει, αλλά απέτυχε. Ο Στάλιν του είπε ‘‘Ούτε αυτό δεν είσαι ικανός να καταφέρεις’’».

    Ο Γιάκοβ παντρεύτηκε μια κοπέλα εβραϊκής καταγωγής, γνωρίζοντας τον αντισημιτισμό του πατέρα του. Ο Στάλιν έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να σταματήσει τον γάμο, κάποια στιγμή άρχισε ωστόσο να τη συμπαθεί κάπως. Όχι ότι αυτό θα τον απέτρεπε φυσικά από το να στείλει σε γκουλάγκ!

    Ο Γιάκοβ πήρε μέρος στον Β’ Παγκόσμιο, όταν η μονάδα του αναγκάστηκε να παραδοθεί στους Γερμανούς το 1941. Για να πλήξουν το ηθικό του Στάλιν, οι ναζί του έστελναν φωτογραφίες με τον αιχμάλωτο Γιάκοβ, μιας και δεν είχαν διαβάσει προφανώς το μανιφέστο του «Πατερούλη» που αποκαλούσε όσους Σοβιετικούς παραδίδονταν «μοχθηρούς αποστάτες, οι οικογένειες των οποίων θα συλλαμβάνονται».

    Δεν είχε λοιπόν σκοπό να παραβεί τους όρκους τιμής του για τον γιο του. Κι έτσι, πιστός στις δεσμεύσεις του, συνέλαβε τη νύφη του και την έστειλε στη Σιβηρία, αφήνοντας την τρίχρονη εγγονή του χωρίς γονείς. Όσο μάλιστα ο Β’ Παγκόσμιος κοντοζύγωνε στη λήξη του, ο Χίτλερ προσπάθησε να διαπραγματευτεί την παράδοση του Γιάκοβ με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του στρατάρχη του. «Δεν θα ανταλλάξω έναν αρχιστράτηγο με έναν υπολοχαγό», απάντησε ο Στάλιν, και στις επόμενες προτάσεις έλεγε κάτι υπέροχα τύπου «δεν έχω κανέναν γιο που να ονομάζεται Ιάκωβος» και «όλοι οι σοβιετικοί στρατιώτες είναι παιδιά μου».

    Ο Γιάκοβ πέθανε δεινοπαθώντας στα ναζιστικά κολαστήρια του θανάτου. Και σίγουρα δεν τον βοήθησε καθόλου το γεγονός ότι περιβαλλόταν από πολωνούς αιχμαλώτους πολέμου, οι οποίοι του έκαναν την καθημερινότητα κόλαση όταν έμαθαν ότι ήταν γιος του ανθρώπου που είχε σφάξει μερικές χιλιάδες Πολωνούς στο Κατίν!

    Χωρίς ελπίδα και με την καθημερινότητα αφόρητη, ο Γιάκοβ έπεσε πάνω στα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου, κάνοντας για πρώτη φορά τον πατέρα του περήφανο. Ο Στάλιν απελευθέρωσε αμέσως τη νύφη του και έδειχνε τώρα τις φωτογραφίες του Γιάκοβ με καμάρι: «Δείτε», έλεγε, «ένας άντρας ευγενής μέχρι το τέλος». Δεν έγινε ποτέ σαφές αν ήταν απόπειρα αυτοκτονίας ή απόδρασης…

    Στάλιν και Σβετλάνα

    Την ώρα που ο Γιάκοβ σάπιζε στη ναζιστική φυλακή, η Σβετλάνα ερωτευόταν παράφορα. «Ως τον πόλεμο ο Στάλιν διόρθωνε τα μαθήματα των δύο μικρότερων παιδιών του κάθε βράδυ. Λάτρευε την κόρη του Σβετλάνα, την οποία σκέπαζε με φιλιά», ανακαλούσε η ανιψιά του.

    Στο δέκατο μνημόσυνο της μητέρας της, η 17χρονη κόρη ερωτεύτηκε έναν 38χρονο κινηματογραφιστή, ο οποίος την παρηγόρησε από τη θλίψη της, χόρεψε μαζί της και της έδωσε να διαβάσει μια σειρά βιβλίων που ο πατέρας της είχε εντωμεταξύ απαγορεύσει. Ο Στάλιν εξοργίστηκε φυσικά. Έβαλε τη μυστική αστυνομία να παρακολουθεί τις τηλεφωνικές συνομιλίες των δύο ερωτευμένων και όταν σιγουρεύτηκε για τον δεσμό, έστειλε τον άντρα στα γκουλάγκ για μια δεκαετία!

    Μετά πέρασε στη Σβετλάνα, κατσαδιάζοντάς τη ότι ερωτοτροπούσε την ώρα που οι Σοβιετικοί πέθαιναν στα χαρακώματα του πολέμου. Όταν εκείνη επέμεινε πως το ζευγαράκι αγαπιόνταν, ο Στάλιν τη χαστούκισε λέγοντάς τη: «Κοιτάξου στον καθρέφτη. Ποιος θα σε ήθελε; Ανόητη!».

    Η Σβετλάνα ερωτεύτηκε όμως και πάλι, αυτή τη φορά έναν εβραίο συμφοιτητή της στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, με τον οποίο παντρεύτηκε και απέκτησε έναν γιο. Ο «κόκκινος τύραννος» αρνήθηκε να τον γνωρίσει από την ώρα που του ανακοίνωσε τον αρραβώνα τους: «Δεν θα συναντηθώ ποτέ με τον εβραίο σου», είπε κοφτά στο χαϊδεμένο του παιδί.

    Όταν αποξενώθηκε από τον Γκριγκόρι, θέλησε να κάνει το χατίρι του πατερούλη της και παντρεύτηκε έναν έμπιστο του Στάλιν. Όχι ότι αυτό έπαιξε κανέναν ρόλο, καθώς μέχρι τότε ο ηγέτης δεν νοιαζόταν καθόλου για τα παιδιά του. «Ο πατέρας μου έχασε κάθε ενδιαφέρον για μένα», εξομολογήθηκε στο ημερολόγιό της.


    Κι έτσι η Σβετλάνα μίσησε τον πατέρα της τόσο πολύ που άλλαξε πολλές φορές το όνομά της στη διάρκεια του βίου της προσπαθώντας να σβήσει κάθε σχέση με τον Στάλιν. Το 1967, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να μεταφέρει την τέφρα του ινδού συντρόφου της, διέφυγε στην Ινδία και από εκεί ζήτησε άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Ο Στάλιν δεν ήταν παρά μια παλιά και κακιά ανάμνηση, ένα «ηθικό και πνευματικό τέρας», εκεί που κάποτε ήταν για τον πατερούλη της το «μικρό μου σπουργιτάκι». Παρά το γεγονός ότι «μου κατέστρεψε τη ζωή», όπως έλεγε στις αμερικανικές εφημερίδες, δήλωσε κάποια στιγμή πως «ήταν ένας απλός άνθρωπος. Ένας αγροίκος, πολύ σκληρός. Ήταν πολύ απλός μαζί μας. Με αγαπούσε και ήθελε να γίνω μια καλά καταρτισμένη μαρξίστρια». Πέθανε το 2011, στα 85 της, σε οίκο ευγηρίας των ΗΠΑ ως «πριγκίπισσα του Κρεμλίνου»…

    Στάλιν και Βασίλι

    Ο Βασίλι πέθανε αλκοολικός σε ηλικία 40 ετών. Αυτός ήταν ο «πρίγκιπας του Στάλιν», όπως έλεγε μάλλον πικρόχολα η Σβετλάνα, καθώς απολάμβανε προνόμια που τα άλλα παιδιά μόνο να ονειρεύονταν μπορούσαν. Όταν μάλιστα έπεσε ο Γιάκοβ στα χέρια του εχθρού, ο πατέρας κατέβασε στο έδαφος τον ιπτάμενο Βασίλι φοβούμενος μη χάσει άλλον έναν γιο.

    Ο Βασίλι φαινόταν πάντως να εκμεταλλεύεται το όνομά του για να κάνει καριέρα. «Αλκοολικό με γαλόνια στρατηγού», τον αποκαλούσαν στα πηγαδάκια της σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας, καθώς δεν ήταν πιθανότατα ο ικανότερος πιλότος ή διοικητής που έβλεπαν ποτέ οι Σοβιετικοί. Ήταν «πέρα για πέρα αλκοολικός», είπε και η Σβετλάνα για τον μικρότερο αδερφό της.

    Ο Στάλιν μάλιστα δεν μπορούσε να δεχτεί με τίποτα την προαγωγή του Βασίλι στον βαθμό του στρατηγού αμέσως μετά τον πόλεμο (1946) και συγκατατέθηκε τελικά στην προαγωγή του μόνο όταν του τον παρουσίασαν για τρίτη φορά ως «στρατηγό Βασίλι Τζουγκασβίλι»!

    Ο «Πατερούλης» δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι το πώς χρησιμοποιούσε ο γιος το όνομά του για να αποκτά προνόμια και θέσεις και προσπάθησε μάλιστα συχνά πυκνά να ανακόψει τον ρυθμό της αναρρίχησής του στη στρατιωτική ιεραρχία. Το 1943 οι σχέσεις τους γνώρισαν νέο ιστορικό χαμηλό όταν ο Βασίλι πήγε με τα φιλαράκια του για ψάρεμα. Με το βομβαρδιστικό του! Η μεθυσμένη παρέα έριχνε βόμβες στη λίμνη ως τρόπο ψαρέματος, αν και μία από δαύτες ξεστράτισε και σκότωσε έναν παρασημοφορημένο αξιωματικό.

    «Να διώξετε τον συνταγματάρχη Βασίλι Στάλιν αμέσως», έγραψε ο «Πατερούλης» στον μέραρχο του γιου του, «και να ανακοινώσετε ότι ο συνταγματάρχης Στάλιν αποτάσσεται για αλκοολισμό, ακολασίες αλλά και διαφθορά κατά του καθεστώτος». Παρά το γεγονός ότι ζούσε μάλλον έκλυτο βίο, ο Βασίλι έτρεμε μπροστά στον πατέρα του, γι’ αυτό και έκανε ό,τι έκανε το 1950, όταν κατέπεσε το αεροπλάνο που μετέφερε την εθνική ομάδα χόκεϊ της ΕΣΣΔ, της οποίας ήταν επικεφαλής. Στο αεροπορικό δυστύχημα σκοτώθηκαν 11 παίκτες και άλλα 8 μέλη της αποστολής και ο Βασίλι κεραυνοβολήθηκε από τα νέα, τρέμοντας την αντίδραση του πατερούλη του.

    Κι έτσι αντικατέστησε στα γρήγορα όλη την ομάδα, απαγόρευσε στους δημοσιογράφους να γράψουν για το δυστύχημα και απείλησε όποιον ήξερε και δεν ήξερε για να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Και τα κατάφερε! Γνώριζε όμως ότι δεν ήταν και πολύ δημοφιλής και όταν θα έφευγε ο Στάλιν από το τιμόνι της Ένωσης θα είχε ενδεχομένως πρόβλημα.

    Πόσο δίκιο είχε! Όταν πέθανε ο «κόκκινος τύραννος» το 1953, τον κατηγόρησαν αμέσως για κακοδιαχείριση κρατικής περιουσίας (είχε φτιάξει τη μεγαλύτερη πισίνα της ΕΣΣΔ -για να εντυπωσιάσει μια κοπέλα- αλλά και ένα προσωπικό κυνηγετικό παράδεισο με κονδύλια της Πολεμικής Αεροπορίας).

    Ο Χρουστσόφ τον άφησε τελικά ελεύθερο το 1960, τον εξόρισαν ωστόσο στο Καζάν σε λιγότερο από έναν χρόνο, αυτή τη φορά για την εμπλοκή του σε ένα τροχαίο δυστύχημα. Εκεί πέθανε το 1962, από επιπλοκές του χρόνιου αλκοολισμού του, κατηγορώντας όλους και όλα για τα δεινά του. Αποκαταστάθηκε κομματικά το 1999…

  8. Ο/Η massilia λέει:

    Στις 28/1/53, με την ευκαιρία της απονομής του βραβείου Στάλιν στον Ιλυα Ερενμπουργκ, ο Λουί Αραγκόν δήλωνε:
    «Το βραβείο αυτό φέρει τ’ όνομα του ανθρώπου στον οποίοι οι λαοί όλου του κόσμου εναποθέτουν τις ελπίδες τους για θρίαμβο της υπόθεσης της ειρήνης, του ανθρώπου του οποίου κάθε φράση αντηχεί στον κόσμο όλο, του ανθρώπου ο οποίος έφερε το σοβιετικό λαό στο σοσιαλισμό. Αυτή η βράβευση φέρει τ’ όνομα του μεγαλύτερου φιλόσοφου του καιρού μας. Αυτού που μορφώνει τους ανθρώπους και μετασχηματίζει τη φύση, αυτού που δήλωσε πως ο άνθρωπος αποτελεί τη μεγαλύτερη αξία πάνω στη γη, αυτού του οποίου τ’ όνομα είναι ότι πιο όμορφο, πιο κοντινό, πιο εκπληκτικό υπάρχει γι’ αυτούς που σ’ όλες τις χώρες παλεύουν για την αξιοπρέπειά τους. Το όνομα του σύντροφου Στάλιν.»

  9. Ο/Η massilia λέει:

    Μέσα στο γενικό χαμό που ακολούθησε το θάνατο του Στάλιν, η επίσημη λογοτεχνική επιθεώρηση του ΚΚΓ «Γαλλικά Γράμματα» (Les Lettres Francaises), που διευθύνονταν από τον πάντα πρόθυμο Αραγκόν, κυκλοφόρησε στις 12 Μαρτίου 1953 ένα ειδικό τεύχος με υπέρτιτλο «Τι χρωστάμε στον Στάλιν», στο κέντρο ένα πορτραίτο του Στάλιν από τον Πικάσο και παντού πλήθος από τους γνωστούς πανηγυρικούς (« Η Γαλλία χρωστάει στο Στάλιν όλα όσα έκανε, από τότε που τέθηκε επικεφαλής του κόμματος των μπολσεβίκων, για να κάνει το σοβιετικό λαό αήττητο, με τον κόκκινο στρατό, με την εμπιστοσύνη στο Στάλιν, τον άνθρωπο που έλεγε πως να κυβερνάς σημαίνει να προβλέπεις και ο οποίος πάντα πρόβλεπε σωστά….»

    Ομως, το (ελάχιστο ρεαλιστικό) σχέδιο ενός νεαρού Στάλιν έπεσε σαν βόμβα στους βαρυπενθούντες Γάλλους κομμουνιστές. Κατακλυσμός από γράμματα διαμαρτυρίας («Όχι, αυτό δεν είναι το πρόσωπο του Στάλιν, αυτό το πρόσωπο που ήταν ταυτόχρονα τρυφερό και ισχυρό, το τόσο εκφραστικό πρόσωπο που μας γέμιζε εμπιστοσύνη στην ειλικρίνεια του αγαπημένου μας μεγάλου Στάλιν» ή «Πού είναι η ακτινοβολία, το χαμόγελο, η ευφυία – με μια λέξη η ανθρωπιά, πάντα τόσο εμφανής στα πορτραίτα του αγαπημένου μας Στάλιν;»).

    Στις 18 Μαρτίου, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΓ πήρε θέση μέσω της Humanite:
    » Η Γραμματεία του γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος αποδοκιμάζει κατηγορηματικά τη δημοσίευση στα Γαλλικά Γράμματα της 12ης Μαρτίου του πορτραίτου του Μεγάλου Στάλιν από το σύντροφο Πικάσο. Χωρίς ν’ αμφισβητεί τα αισθήματα του μεγάλου καλλιτέχνη Πικάσο, του οποίου όλοι γνωρίζουμε το δεσμό με την εργατική τάξη, η Γραμματεία του γαλλικού κομμουνιστικού Κόμματος λυπάται που ο σύντροφος Αραγκόν, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και διευθυντής των Γαλλικών Γραμμάτων, που κατά τ’ άλλα μάχεται γενναία για την ανάπτυξη της ρεαλιστικής τέχνης, επέτρεψε αυτή τη δημοσίευση. Η Γραμματεία του γαλλικού κομμουνιστικού Κόμματος ευχαριστεί και συγχαίρει τους πολυάριθμους συντρόφους που αμέσως έσπευσαν να κάνουν γνωστή στην Κεντρική επιτροπή την αποδοκιμασία τους. Αντίγραφα όλων των επιστολών που ελήφθησαν θα σταλούν στους συντρόφους Αραγκόν και Πικάσο. Η Γραμματεία του γαλλικού κομμουνιστικού Κόμματος ζητά από τον σύντροφο Αραγκόν να φροντίσει για τη δημοσίευση ουσιαστικών αποσπασμάτων αυτών των επιστολών που θα συνεισφέρουν σε μια θετική κριτική.»

    Πάντα πρόθυμος να αυτοεξευτελιστεί για το σοσιαλισμό, ο σύντροφος Αραγκόν, στο τεύχος της 19ης Μαρτίου των Γαλλικών Γραμμάτων απευθύνθηκε στο σύντροφο Πικάσο:
    » Σχετικά με το επίμαχο θέμα, νομίζω πως κατάλαβα τί θέλησες να κάνεις. Μόνο, καταλαβαίνεις Πάμπλο, μπορούμε να επινοήσουμε λουλούδια, κατσίκες, ταύρους ακόμα και άνδρες και γυναίκες – αλλά τον Στάλιν μας, αυτόν δεν μπορούμε να τον επινοήσουμε. Γιατί, για τον Στάλιν, η επινόηση – ακόμα κι αν είσαι εσύ Πικάσο που τον επινοείς – είναι αναπόφευκτα κατώτερη της πραγματικότητας. Ατελής και κατά συνέπεια άπιστη. Κι έτσι, αυτοί που τον αγαπούσαν περισσότερο, οι εργάτες, δεν τον αναγνωρίζουν. Κι αυτό είναι άδικο, και για τον Στάλιν και για τους εργάτες. Ξέρεις το καλύτερο θα ήταν, και θα ήταν μια εκπληκτική απάντηση και στο Κόμμα και στους εχθρούς μας, να φτιάξεις τώρα τον Στάλιν, τον πραγματικό Στάλιν»

    Για τον ποιητή του Πρελούδιου του Καιρού των Κερασιών («…..Απαιτώ την Τρομοκρατία με όλα μου τα πνεμόνια, Υμνώ την Γκεπεού που σχηματίζεται, στη Γαλλία αυτή τη στιγμή, Υμνώ τη Γκεπεού, την απαραίτητη για τη Γαλλία…») κανένας εξευτελισμός δεν ήταν αρκετός.

    Ευτυχώς ο Πικάσο δεν ακολούθησε την οδηγία του Αραγκόν για έναν πραγματικό Στάλιν. Μιλώντας, στον Πιέρ Νταί, που ο Αραγκόν είχε στείλει να τον καλοπιάσει, ο μαιτρ σχολίασε
    «Σκέφτηκα να φτιάξω τον ήρωα ολόγυμνο.. Ναι, αλλά ο ανδρισμός του; Αν του έφτιαχνα ένα αρχαιοελληνικό τσουτσούνι, όλοι θα εξοργίζονταν: «Αυτό για τον πατέρα των λαών; Είναι δυνατόν; Τόσο μικρό;» Οπότε του δίνω τον ανδρισμό του Μινώταυρου: «Μα, τον φτιάξατε σαν μανιακό, σαν σάτυρο! Κρύφτε το, είναι αποκρουστικό» Κι αν, σαν καλός ρεαλιστής, υπολογίσω το ακριβές μέγεθος, τα πράγματα θάναι ακόμα χειρότερα: Φτιάξατε τον Στάλιν σαν ένα κοινό άνθρωπο. Οπότε αποφασίζεις να θυσιαστείς και φτιάχνεις ένα εκμαγείο από το πράμα σου. Τρισχειρότερα. Πώς τολμάς να περνιέσαι για τον Στάλιν; Στην τελική, ο Στάλιν, πρέπει να είχε μόνιμη στύση, όπως τα Ελληνικά αγάλματα…. Πες μου, εσύ που ξέρεις από σοσιαλιστικό ρεαλισμό, να κάνω τον Στάλιν με ή χωρίς στύση;»

    Που αποδεικνύει ότι σε ηθικά χρεωκοπημένους καιρούς ο μόνος γίγαντας της ιστορίας διατηρούσε το χιούμορ του.

    • Ο/Η laskaratos λέει:


      Voroshilov, Molotov, Stalin, Nikolai Yezhov
      Ο Nikolai Yezhov, ένας σταλινικός διαστροφικός δολοφόνος, ο επικεφαλής της κρατικής αστυνομικής συμμορίας NKVD, εκτελέστηκε το 1940 από τον εντολέα του και εξαφανίστηκε από τις φωτογραφίες. Η υιοθετημένη κορούλα του

      επεστράφη στο Ορφανοτροφείο και υποχρεώθηκε να αλλάξει επώνυμο.

      Το ΚΚΕ μπορεί εκμεταλλευόμενο την αστική Δημοκρατία να ψευδολογεί ασύστολα και να προκαλεί, εμείς όμως το χρωστάμε και στους τίμιους κομμουνιστές που έδωσαν τη ζωή τους γιατί πίστευαν σε κάποια πράγματα, να φερόμαστε όπως ο Πικάσσο, να το εξευτελίζουμε στα μάτια των οπαδών του, να το αναγκάσουμε ή να αλλάξει ή να εξαφανιστεί.

      Ο Στάλιν του Πικάσσο κλπ


      • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

        Κύριε Λασκαράτε,
        Ο κομπλεξικός εγκληματίας Στάλιν αναβίωσε και τη damnatio memoriæ [τιμωρία μνήμης που λάμβανε χώρα στην αρχαία Ρώμη: μετά τη φυσική εξόντωση όποιου έπεφτε σε δυσμένεια, επακολουθούσε και πλήρης καταστροφή οποιουδήποτε στοιχείου που δείκνυε την ύπαρξη του (δηλ. δεν υπήρξε)]. Επί Στάλιν, λοιπόν, ξεκίνησε ένα παρανοϊκό montage φωτογραφιών όλων όσων είχαν πέσει σε δυσμένεια· εξαφανίζονταν! Δεν άργησε η damnatio memoriæ να διαδωθεί σε όλα τα καθεστώτα τού ανύπαρκτου σοσιαλισμού, καθώς και στη χιτλερική Γερμανία (το «δυσάρεστο» ήταν ότι η damnatio memoriæ είχε την «τιμητική» της στα καθεστώτα τού ανύπαρκτου σοσιαλισμού πολύ περισσότερο από ό,τι στη χιτλερική Γερμανία!). Αναβιωτής ήταν ο Στάλιν.
        Για τον ερευνητή συνιστώ, ανεπιφύλακτα, το βιβλίο (με πληθώρα σχετικών φωτογραφιών) τού Alain Jaubert: «Le commissariat aux archives – les photos qui falsifient l’histoire», «éditions Bernard Barrault», Paris 1986.

  10. Ο/Η Λιάνα Παπαρήγα λέει:

    Το σταλινικό κολαστήριο της Κολιμά
    4 videos
    No1

    The Kolyma region (pronounced kah-ly-MAH) is located in the far north-eastern area of Siberia. The people of the Soviet Union feared Kolyma more than any other region of the Gulag Empire. «Kolyma znaczit smert» was the common phrase whispered at the time, and translates, without loss, to «Kolyma means death.»
    No4

    Children of the Gulag


    ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΙΜΑ
    SHALAMOV VARLAM

    Τι είναι λοιπόν οι «Ιστορίες από την Κολιμά»; Είναι ένα ντοκουμέντο, μια μαρτυρία, και ταυτόχρονα υψηλή λογοτεχνία. Είναι ο πλέον ωμός ρεαλισμός μπολιασμένος αριστοτεχνικά με το φαντασιακό της τέχνης σε τέτοιο βαθμό που ο αναγνώστης να δυσκολεύεται να τα ξεχωρίσει. Οι ήρωές του είναι πρόσωπα υπαρκτά, με τις ζωές τους, τη δραστηριότητά τους, την τραγική μοίρα τους, και την ίδια στιγμή γίνονται οι ήρωες ενός ασύλληπτου, σκοτεινού κόσμου: μισητοί θύτες (εδώ όλοι οι δολοφόνοι αναφέρονται με τα πραγματικά τους ονόματα, όπως διευκρινίζει κι ο ίδιος) και τρομοκρατημένα, μπερδεμένα, θυμωμένα θύματα (για πολλά εξ αυτών χρησιμοποιεί ονόματα ποιητών, συγγραφέων, λογοτεχνικών ηρώων, κ.λ.π.). (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

    Ο Βαρλάμ Σαλάμοφ έζησε την εμπειρία του σοβιετικού γκουλάγκ από τα 21 ώς τα 50 του χρόνια. Δεν πρόλαβε «να δράσει», δεν πρόλαβε «να ζήσει», όπως λαχταρούσε όταν, νεαρός έφηβος στον κύκλο του Μαγιακόφσκι ονειρευόταν «μιαν άλλη ποίηση και μιαν άλλη κοινωνία». Τον Φεβρουάριο του 1929 συλλαμβάνεται την ώρα που τυπώνει στον πολύγραφο μια επιστολή-διαθήκη του Λένιν με αρνητικές παρατηρήσεις για την προσωπικότητα του Στάλιν: τον στέλνουν στο στρατόπεδο του Βίσερα, κοντά στα Ουράλια, όπου αντιλαμβάνεται ότι «η μοναξιά είναι η ευνοϊκότερη συνθήκη για τον άνθρωπο» · το 1935 αποφυλακίζεται· το 1937 συλλαμβάνεται και πάλι, για «αντεπαναστατική τροτσκιστική δράση» και καταδικάζεται σε εγκλεισμό στο στρατόπεδο Κολιμά, εκεί όπου «ο χειμώνας διαρκεί δώδεκα μήνες»: είναι ένα κάτεργο πολύ πιο «αναβαθμισμένο» από εκείνο που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στις «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων», τόπος ανθρωποφαγικός, στερημένος από κάθε ανθρώπινο αίσθημα, κολαστήριο που ξεπερνάει όσα μπορεί να φανταστεί το «φτωχό ανθρώπινο μυαλό».
    Ο Σαλάμοφ θα ζήσει στην Κολιμά δεκαέξι χρόνια· θα απελευθερωθεί μόλις το 1953, με τον θάνατο του Στάλιν. Ύστερα, θα εγκατασταθεί στη Μόσχα, θα προσπαθήσει να επανενταχθεί. Δεν θα είναι εύκολο. Τα κείμενά του, «το τίμημα του πόνου σε μορφή μαρτυρίας», όπως τα έλεγε ο ίδιος, κυκλοφορούν στο εξωτερικό σε μορφή σαμιζντάτ. Όμως, τις ανά χείρας Ιστορίες του, το magnum opus του, εκδομένο επιτέλους στη γλώσσα μας σε εξαιρετική μετάφραση και σπάνια τυποαισθητική -ένα πεζό, που σύμφωνα με τα λόγια του Αντρέι Σινιάφσκι ο οποίος και το μετέφρασε στα γαλλικά το 1966, «είναι σαν να έχει γραφτεί από έναν άνθρωπο ήδη νεκρό» – θα τις αποκηρύξει ο ίδιος το 1972, πιεζόμενος από την KGB, από τις σελίδες της Literatournaya Gazetta. Ισως γιατί οι δοκιμασίες του τον έχουν μεταμορφώσει και τον ίδιο στον διανοούμενο που περιγράφει στις «Ιστορίες» του, σ’ ένα δειλό ανθρωπάριο εξουθενωμένο από τους ξυλοδαρμούς, τη λιμοκτονία, την αποκτήνωση, ένα πλάσμα ηθικά εκμηδενισμένο, «φοβισμένο για πάντα».
    Κι ύστερα, θα ακολουθήσουν για τον Σαλάμοφ τριάντα χρόνια «κίβδηλης ελευθερίας». Στην ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα της Μόσχας, «πικραμένος, σκοτεινός, αγέλαστος», γράφει συνέχεια με μολύβι σε μικρά σχολικά τετράδια, χρησιμοποιώντας τη γραφή για να «φωνάξει, να απειλήσει να κλάψει». Αλλά είναι πια «μισός άνθρωπος». Συγκρούεται με τους φίλους του, επιτίθεται στον Σολτζενίτσιν και τις «φτενές, αν και εμφατικές, περιγραφές της φρίκης που αγιογραφούν μονάχα τον εαυτό του», απομακρύνεται από τα παιδιά του. Το τέλος τον βρίσκει μόνο, κουφό και τυφλό, να παραληρεί σ’ ένα ψυχιατρείο της Μόσχας, όπου και θα πεθάνει τον Ιανουάριο του 1982. «Πιο αληθινός κι από την αλήθεια την ίδια» και γι’ αυτό πιο ζοφερός από το σκοτάδι και πιο πικρός από το φαρμάκι, ο Σαλάμοφ ήταν εκείνος που συνόψισε τη σταλινική τρομοκρατία σε μία μονάχα φράση: «Έπρεπε να δουλεύεις αφοσιωμένα, όπως ταιριάζει στον «σοβιετικό άνθρωπο» · ωστόσο μπορούσες να προδώσεις τον διπλανό σου, για μια γόπα, για ένα ευνοϊκό βλέμμα του φύλακα».

    (ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/1/2012)

  11. Ο/Η Θεολόγος λέει:



    http://www.npress.gr/home-post/%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B4-%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B7/

    Οι σχέσεις ΕΣΣΔ (με Στάλιν) και ορθόδοξης εκκλησίας της Ρωσίας
    28/05/2016

    …Ενώ οι Γερμανοί βρίσκονταν προ της Μόσχας κι η ΕΣΣΔ αντιμετώπιζε μεγάλη πρόκληση, ο Στάλιν έκανε μια κίνηση σημαντική, που έφερε αλλαγή και στις σχέσεις ΕΣΣΔ και ορθόδοξης εκκλησίας! Η ανάγκη για ευαισθητοποίηση και τόνωση του ηθικού των λαών της ΕΣΣΔ οδήγησε σε συνάντηση του Στάλιν με εκπροσώπους της Ορθόδοξης εκκλησίας. Κι εδώ συνέβη το παράδοξο από τη μια να είναι ο «πατερούλης» Στάλιν κι από την άλλη ο Μητροπολίτης Σέργιος, που ανέφερε στον πανίσχυρο Στάλιν ότι «δεν έχουν δυναμικό για να βοηθήσουν περισσότερο» κι ο Στάλιν ρώτησε «γιατί δεν έχετε δυναμικό;» κι η απάντηση που αναφέρεται ότι δόθηκε από τον ανώτατο κληρικό ήταν «Δεν έχουμε δυναμικό για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι εκπαιδεύαμε έναν για ιερέα και αυτός έγινε ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης» … κι ο Στάλιν τότε λέγεται ότι απάντησε: «Ναι, ναι, ήμουν μαθητής θεολογικής σχολής και άκουσα για σένα μια φορά». (Στα χρόνια που ο Στάλιν ήταν μαθητής στην ιερατική σχολή, ο Μητροπολίτης Σέργιος, μετέπειτα Πατριάρχης, ήταν πρύτανης της Θεολογικής Σχολής της Αγίας Πετρούπολης).
    Αυτή η στιχομυθία (αναφέρεται ότι έγινε) είχε αποτέλεσμα να «σπάσει ο πάγος»!

    Ο Στάλιν θυμήθηκε τα χρόνια στην ιερατική σχολή, ανέφερε την λύπη της μάνας του που δεν έγινε ιερέας κι η συζήτηση κράτησε αρκετές ώρες σε χαλαρό πλαίσιο και στο τέλος της ο Στάλιν θέλοντας να δώσει με την κίνηση αυτή μήνυμα σε κάθε κομμουνιστή και σε κάθε πατριώτη της ΕΣΣΔ, κρατώντας ως διάκονος τον Μητροπολίτη από το μπράτσο τον συνόδεψε έξω λέγοντας: «Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα τώρα».Αυτά έγιναν 4 Σεπτεμβρίου του 1943. Ο Στάλιν ήταν έξυπνος και συνειδητοποίησε ότι σε έναν πόλεμο για επιβίωση, η κομμουνιστική ιδεολογία δεν ήταν αρκετή και χρειαζόταν στήριγμα στις παραδοσιακές πεποιθήσεις και σύμβολα, που ενέπνεαν τον λαό της Ρωσίας για να αντισταθεί στον εισβολέα πολεμώντας με τεράστιες θυσίες και πόνο. Έτσι χωρίς να υπάρχει επίσημη γραπτή οδηγία οι σκληρές αντι-θρησκευτικές διώξεις κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε μεγάλο βαθμό έπαψαν κι η Ορθόδοξη Εκκλησία πρόσθεσε το «πατριωτικό της βάρος» στον αγώνα.

    Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Στάλιν έχοντας κλονιστεί σοβαρά από τη γερμανική εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, δεν απευθύνθηκε στο λαό, μέχρι και έντεκα ημέρες μετά τον πόλεμο! Όταν μίλησε δεν απευθύνθηκε στον λαό αποκαλώντας τον μόνο «σύντροφοι», αλλά κι «αδελφοί και αδελφές»! Στην επέτειο της μπολσεβίκικης επανάστασης, στις 7 Νοεμβρίου του 1941, στην επιθεώρηση της παρέλασης στην Κόκκινη Πλατεία, επικαλέστηκε ονόματα από το πολεμικό παρελθόν της Ρωσίας – μεταξύ των οποίων, τον Alexander Nevsky, πρίγκιπα του Νόβγκοροντ του 13ου αιώνα, ο οποίος αργότερα αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία, τον Αλέξανδρο Suvorov, στρατηγό του 18ου αιώνα (θεωρείται ο μεγαλύτερος στρατιωτικός όλων των Ρώσων) και τον Μιχαήλ Κουτούζοφ, στρατιωτικό αρχηγό που ξεγέλασε τον Ναπολέοντα στο Πατριωτικό Πόλεμο του 1812-1813. Κι είναι χαρακτηριστικό ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έμεινε στην ιστοριογραφία ως ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος».

    Μάλλον υπήρξε συνειδητή ηχώ του «έπους» του 1812, αλλά η σύγκρουση αυτή ήταν μεγαλύτερος και ακόμα πιο τρομερός πόλεμος. Οι περισσότεροι σοβιετικοί στρατιώτες πολεμούσαν για την πατρίδα τους, όχι για το μαρξισμό – λενινισμό και τον σταλινισμό! Παρά την διείσδυση στο στρατό κατηγορίας πολιτικών υπαλλήλων (διάδοχοι των επιτρόπων που ο Τρότσκι είχε εισάγει στον Κόκκινο Στρατό στον εμφύλιο πόλεμο για να εξασφαλίσει την πολιτική αφοσίωση των στελεχών που στο παρελθόν είχαν υπηρετήσει τον Τσάρο), η κομμουνιστική ιδεολογία είχε υποβιβασθεί μπρος στην πατριωτική και αντι – γερμανική προπαγάνδα. Οι κοσμικοί κι οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί βλέπουν στις συνομιλίες του Στάλιν με τους ιεράρχες στις 4 Σεπτεμβρίου 1943 κάτι ιδιαίτερο και τις θεωρούν ως ένα από τα πιο σημαντικά βήματα για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και Σοβιετικής κυβέρνησης. Αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης ήταν η σύγκληση της συνόδου των επισκόπων (8 Σεπτεμβρίου 1943), όπου έγινε de facto κύρωση των ενεργειών των ηγετικών κλιμακίων της Ορθόδοξης εκκλησίας.

    Στη σύνοδο αυτή ο Μητροπολίτης Σέργιος ονομάστηκε Πατριάρχης Πασών των Ρωσιών και λίγο μετά επανεκδόθηκε το περιοδικό του Πατριαρχείου της Μόσχας. Στις 8 Οκτωβρίου 1943 συγκροτήθηκε επιτροπή για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως μέρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού με επικεφαλής τον Γκεόργκι Karpov. Κι η Ορθόδοξη εκκλησία της Ρωσίας στη σύνοδο των επισκόπων μέσω του νεοεκλεγέντος Πατριάρχου Σέργιου αναφέρθηκε στην πατριωτική διακονία στα χρόνια του πολέμου. Η ομιλία του κι η έννοια της «πατριωτικής διακονίας» ήταν κυρίαρχο θέμα συζήτησης και προβληματισμού για τις σχέσεις ΕΣΣΔ κι Ορθόδοξης εκκλησίας.
    Η στάση της ηγεσίας της εκκλησίας εκείνης της εποχής – επικυρώθηκε μετά από όλους τους κατοπινούς ιεράρχες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και τους σοβιετικούς ηγέτες. Υπήρξε βέβαια στις τάξεις της εκκλησίας και τάση αντίθετη, οι φιλελεύθεροι κι οι άμεσοι αντίθετοί τους – οι «λευκοί» πατριώτες – που επέκριναν τον κομφορμισμό στις σχέσεις με τις «άθεες αρχές», οι οποίες, αν επέτρεπαν την εκκλησία να «αναπνεύσει», αυτό το έκαναν για ευκαιριακούς στόχους. Ο Πατριάρχης Σέργιος κατηγορήθηκε ότι η δράση του οδήγησε στην πλήρη υποταγή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις σοβιετικές αρχές. Οι πράξεις του σοβιετικού καθεστώτος οφείλονταν σε καιροσκοπισμό. Η «ανάσταση της εκκλησίας» θεωρήθηκε ως a priori προσωρινή και επιφανειακή. Ο ισχυρισμός αυτός έχει κάποια βάση.

    Παρά τις αλλαγές στην «εκκλησιαστική πολιτική» του σοβιετικού κράτους, η επίσημη μάχη κατά της θρησκείας, η αθεϊστική προπαγάνδα κι οι διώξεις επισκόπων και πιστών συνεχίστηκαν. Ο κρατικός έλεγχος του Πατριαρχείου Μόσχας αυξήθηκε επίσης. Όσον αφορά τις δραστηριότητες της σοβιετικής ηγεσίας για το «θέμα της εκκλησίας», αυτές συχνά επιβλήθηκαν ως αποτέλεσμα ευκαιριακών εκτιμήσεων. Και παράλληλα υπήρξε και μια άλλη ανάγκη, που ώθησε τον Στάλιν να δείξει αυτή τη στάση έναντι της Ορθόδοξης εκκλησίας. Στα κατεχόμενα μέρη της Ρωσίας ήδη από τις πρώτες ημέρες άρχισε μια αυθόρμητη ανάσταση της θρησκευτικής ζωής. Εκκλησίες (όχι μόνο Ορθόδοξες) άνοιξαν ξανά κι ενορίες ιδρύθηκαν. Μέχρι το 1943, 6.500 ορθόδοξοι ναοί λειτουργούσαν στο κατειλημμένο από τον εχθρό έδαφος.

    Την ίδια στιγμή, στο υπόλοιπο της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσαν μόλις 3.329 εκκλησίες. Πολλές από τις εκκλησίες στα κατεχόμενα αναβίωσαν με τη βοήθεια του γερμανικού στρατού και μάλιστα στα πλαίσια της προπαγάνδας των Γερμανών μες στρατηγούς κι τους αξιωματικούς της Βέρμαχτ να παρευρίσκονται στην τελετή ανοίγματος των θυρών τους. Χαρακτηριστικά ο στρατηγός Fedor von Bock και μέλη του επιτελείου του έφτασαν ειδικά για τα θυρανοίξια στον ανακαινισμένο ναό στο Μπορίσοφ (Λευκορωσία).

    Πάντως κατά κανόνα κι άσχετα της συμπεριφοράς της ΕΣΣΔ προς αυτούς, οι Ορθόδοξοι κληρικοί από τις πρώτες ημέρες του πολέμου είχαν πατριωτικές θέσεις. Στις 22 Ιουνίου 1941, στην εορτή των Αγίων Πάντων, ο Μητροπολίτης Σέργιος έστειλε μήνυμα προς τους «ποιμένες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας» όπου τους καλούσε να υπερασπιστούν την πατρίδα από τους «εχθρούς της Ορθοδοξίας». Στις 26 Ιουνίου 1941, έλαβε χώρα προσευχή στον καθεδρικό ναό των Θεοφανείων της Μόσχας υπέρ της νίκης του ρωσικού στρατού κι έγιναν εισφορές από τους πιστούς για τις ανάγκες του μετώπου. Κατά το πρώτο έτος του πολέμου, οι ορθόδοξες ενορίες της Μόσχας έδωσαν στο Ταμείο Άμυνας περισσότερα από 3 εκατομμύρια ρούβλια. Οι πιστοί από το Γκόρκι (Νίζνι Νόβγκοροντ) έδωσαν 4 εκατομμύρια ρούβλια.

    Το 1942, έλαβε χώρα μαζική συνεισφορά για την υποστήριξη της κατασκευής τανκ. Στο πρώτο από αυτά, δόθηκε το όνομα «Dmitry Donskoy» και παρουσιάστηκε από τον Μητροπολίτη Νικόλαο στον κόκκινο στρατό στις 7 Μαρτίου 1944. Οι πιστοί από το Νοβοσιμπίρσκ συγκέντρωσαν 110.000 ρούβλια για παραγωγή αεροσκαφών για την μοίρα που είχε όνομα «Για την Πατρίδα!» Κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου, οι Ορθόδοξοι πιστοί συγκέντρωσαν πάνω από 300 εκατομμύρια ρούβλια για το Ταμείο Εθνικής Άμυνας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ίδρυσε ειδικό ταμείο για τα παιδιά, ενώ μοναστήρια μεταβλήθηκαν σε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία. (Εδώ αξίζει να σημειωθεί το έργο σημαντικών κληρικών, όπως του Αγίου Λουκά του ιατρού κα). Πολλοί πιστοί, ιδιαίτερα γυναίκες, εργάζονταν εκεί εθελοντικά. Στα κατεχόμενα εδάφη πολλοί κληρικοί και πιστοί έγιναν πράκτορες των μονάδων των ανταρτών. Αρκετές εκατοντάδες συνελήφθησαν από τους Γερμανούς κι εκτελέστηκαν για αυτές τις δραστηριότητές.Τον Νοέμβριο του 1942, ο Μητροπολίτης Νικόλαος έγινε μέλος της έκτακτης επιτροπής που είχε σχεδιαστεί για να διερευνήσει εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές.

    Η συνεργασία της ηγεσίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τις σοβιετικές αρχές στα χρόνια του πολέμου, κάποιες φορές ονομάζεται «πολιτική του συμβιβασμού με τους Σοβιετικούς» και γίνεται αντικείμενο κριτικής. Ο Σέργιος κι ο διάδοχός του, Αλέξιος, ο οποίος εξελέγη τον Φεβρουάριο του 1945 κατηγορούνται για «έγκριση της κατοχής των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης» και για την άνευ όρων υποστήριξή τους στις κρατικές θρησκευτικές πολιτικές, που είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό μιας «προνομιούχου κάστας πιστών κάτω από τη διατροφή του μαχητικού αθεϊσμού».
    Η απάντηση που δίνεται είναι ότι η πολιτική είναι «η τέχνη του εφικτού». Ο Σέργιος, ως επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, έκανε πλήρη χρήση των ευκαιριών που προσφέρθηκαν σε αυτές τις ιστορικές συνθήκες για την αποκατάσταση της εκκλησίας στη Σοβιετική Ένωση. Ο Σέργιος επίσης, δεν ήταν μόνο ο πρώτος ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά ένας πατριώτης, που έβλεπε την πατρίδα του να δέχεται επίθεση. ….

  12. Ο/Η Po λέει:

    THE DEATH OF STALIN
    Trailer, Ο θάνατος του Στάλιν: σατιρική κωμωδία με all-star cast

    Ο θάνατος και η διαδοχή του Στάλιν γίνονται ταινία, η οποία συγκεντρώνει ένα πραγματικά λαμπρό cast με κωμικούς τιτάνες υπό την καθοδήγηση του βετεράνου των σατιρικών πολιτικών κωμωδιών, Armando Iannucci. Έχουμε το πρώτο trailer.

    O βραβευμένος με Emmy και προτεινόμενος για Όσκαρ σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός Armando Iannucci, γνωστός ως ο δημιουργός της εξαιρετικής βρετανικής σατιρικής σειράς The Thick Of It και της πολυβραβευμένης αμερικάνικης προσαρμογής της, Veep, επιστρέφει για μόλις δεύτερη φορά στη μεγάλη οθόνη, με το The Death of Stalin.

    Όπως προδίδει ο τίτλος της, η νέα ταινία του Σκοτσέζου σατιριστή αφηγείται τις ημέρες λίγο πριν και μετά τον θάνατο του διαβόητου πολιτικού ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Στάλιν, το 1953, αν και όσοι είναι γνώριμοι με τη δουλειά του Iannucci θα ξέρουν ότι δεν πρέπει να περιμένουν μία πιστή μεταφορά της ιστορίας, αλλά μία ξεκαρδιστική πολιτική σάτιρα.

    Το The Death of Stalin μας ταξιδεύει, λοιπόν, σε μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα στιγμή από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας του πλανήτη και το επίσημο trailer της ταινίας, το οποίο κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες, μας συστήνει τους πρωταγωνιστές ή πιο απλά, τους σημαντικότερους υποψήφιους διαδόχους του Στάλιν.

    Στο trailer ξεχωρίζει, πέρα από το χαρακτηριστικό στυλ του Iannucci, το γεγονός ότι στην ταινία πρωταγωνιστούν τεράστια ονόματα της κωμωδίας.

    Ειδικότερα, μεταξύ άλλων, ο θεούλης Steve Buscemi ανέλαβε τον ρόλο του Nikita Khrushchev, ο Jason Isaacs εκείνον του Georgy Zhukov, ο Rupert Friend υποδύεται τον γιο του Στάλιν, Vasily, το μέλος των θρυλικών Monty Python, Michael Palin, είναι ο Vyascheslav Molotov, ο μεγάλος Jeffrey Tambor υποδύεται τον Georgy Malenkov και ο Simon Russell Beale τον Lavrentiy Beria.

    Ο αναπληρωτής, ο πολιτικός, ο γιος, ο αρχικατάσκοπος, ο στρατηγός και όλοι οι άλλοι μνηστήρες δολοπλοκούν για να γίνουν ο Στάλιν στη θέση του Στάλιν, τον οποίο υποδύεται ο Adrian McLoughlin, με κωμικά αποτελέσματα. Γνωρίστε τους:

    The Death of Stalin – Official Trailer

    Ο Στάλιν έφυγε από τη ζωή στις 5 Μαρτίου 1953, έχοντας υποστεί εγκεφαλική αιμορραγία ως αποτέλεσμα υπέρτασης τρεις ημέρες νωρίτερα, στην οικεία του στη Μόσχα. Ο θάνατός του έχει βρεθεί στο επίκεντρο διαφόρων θεωριών συνωμοσίας, όπως για παράδειγμα εκείνης σύμφωνα με την οποία τον δολοφόνησε ο Beria, επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας της ΕΣΣΔ, NKVD.
    Ο Iannucci φαίνεται ότι επιχειρεί να αποφύγει μεγαλύτερες ερμηνείες για τα καλά καταγεγραμμένα και αμφιλεγόμενα έργα και ημέρες του Στάλιν, επικεντρωμένος μόνο σε όσα ακολούθησαν τον θάνατό του, με στόχο να δημιουργήσει μία ταινία η οποία προσφέρει γέλιο, ενώ σατιρίζει τις μηχανορραφίες των επίδοξων διαδόχων και τη σκιά που ρίχνουν οι «απόλυτοι ηγέτες» ακόμα και μετά θάνατον.

    Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη, «το εσωτερικό πολιτικό τοπίο της σοβιετικής Ρωσίας της δεκαετίας του ’50 παίρνει μία σκοτεινά κωμική μορφή στη νέα ταινία του Iannucci. Μετά τον θάνατο του Στάλιν, η βασική ομάδα συμβούλων του παλεύουν για τον έλεγχο -κάποιοι θέλουν θετική αλλαγή, κάποιοι άλλοι έχουν πιο μοχθηρά σχέδια. Το κοινό χαρακτηριστικό τους; Όλοι παλεύουν να μείνουν ζωντανοί».

    Στην τελευταία πρόταση της σύνοψης κρύβεται η κινητήριος δύναμη της ταινίας: ο τρόμος που ασκούσε η προσωπικότητα (και οι πράξεις) του Στάλιν, ακόμα και στους πιο στενούς του συνεργάτες.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δυναμικής των σχέσεων στον περίγυρο του Σοβιετικού ηγέτη είναι ότι ακόμα και όταν ο Στάλιν δεν σηκώθηκε από το κρεβάτι τη συνηθισμένη του ώρα, επειδή είχε υποστεί εγκεφαλικό, κανείς δεν τολμούσε να χτυπήσει την πόρτα, για να μην τον ενοχλήσει, με αποτέλεσμα να τον βρουν κατάκοιτο μόνο όταν βρήκαν το θάρρος να τον αναζητήσουν αρκετές ώρες μετά.

    Μέσα από το γνωστό σατιρικό πρίσμα του Iannucci, το The Death of Stalin περιγράφει -βασισμένο χαλαρά στα πραγματικά γεγονότα- την τρέλα που περιέβαλε τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονταν γύρω από τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, μόλις αυτός έφυγε ξαφνικά από τη ζωή. Ενδεχομένως, η ταινία θα μπορούσε να σατιρίζει κάθε «κούρσα διαδοχής» στην ιστορία.

    Η ταινία θα κάνει την πρώτη δημόσια εμφάνιση της τον Σεπτέμβριο, στο φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και την επίσημη πρεμιέρα της, στη Βρετανία, στις 20 Οκτωβρίου. Η IFC Films έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα για να διανείμει την ταινία στους προλεταρίους όλου του κόσμου, αλλά ακόμα αποτελεί κρατικό μυστικό πότε θα τη δούμε.

    Η πολιτική σάτιρα The Death of Stalin βασίζεται εν μέρει στο γαλλικό graphic novel A Morte De Stalin του Fabien Nury.

  13. Ο/Η ΚΔ λέει:

    Ο Ριζοσπάστης ξέρει την αλήθεια

    https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9686834
    Παρασκευή 26 Γενάρη 2018

    Σελίδα 21
    ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

    Μαύρος αντικομμουνισμός

    «Ο θάνατος του Στάλιν», είναι ο τίτλος της αντικομμουνιστικής ταινίας που πρόκειται να προβληθεί στους κινηματογράφους. Το δίλεπτο τρέιλερ της ταινίας είναι αρκετό για να αντιληφθεί κανείς ότι πρόκειται για μια ακόμα επιχείρηση ωμού και χυδαίου αντικομμουνισμού, διαστρέβλωσης και παραχάραξης της Ιστορίας, καθώς εμφανίζει τον Στάλιν ως τον «φόβο και τον τρόμο του έθνους» και άλλες προσωπικότητες της εποχής (π.χ. τον στρατάρχη Ζούκοφ) ως άθλιες καρικατούρες.
    Αποκαλυπτικό είναι όμως και το κείμενο της περίληψης από την εταιρεία διανομής «ODEON», που συνοδεύει την ταινία και δημοσιεύεται στα μέσα ενημέρωσης. Αναφέρει η εταιρεία διανομής, διαφημίζοντας την ταινία ως «κωμωδία που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα»: «Τη νύχτα της 2ας Μαρτίου του 1953, ένας άνδρας πεθαίνει. Ενα τρομαχτικό εγκεφαλικό επεισόδιο ταράζει ολόκληρο το σώμα του. Γεμίζει σάλια και λερώνει τον εαυτό του… Αυτός ο άνδρας δεν είναι άλλος από τον Ιωσήφ Στάλιν – δικτάτορας, τύραννος και Γενικός Γραμματέας της ΕΣΣΔ. «Ο Θάνατος του Στάλιν» είναι μία σάτιρα για τις ημέρες πριν από τις κηδείες του Εθνοπατέρα. Μέρες που ρίχνουν ένα σαρδόνιο φως σε όλη την τρέλα και την απάνθρωπη κατάσταση του ολοκληρωτισμού. Μέρες που δείχνουν όλους όσοι τον περιστοίχιζαν να μάχονται για να κληρονομήσουν την υπέρτατη εξουσία του. Και όλα βασίζονται σε αληθινά γεγονότα».
    «Δικτάτορας», «τύραννος», «απανθρωπιά», «ολοκληρωτισμός», «υπέρτατη εξουσία»… Ολα τα συστατικά του χυδαίου αντικομμουνισμού, ανακατεμένα σ’ ένα χαρμάνι και γαρνιρισμένα με τη «σάτιρα» και την «κωμωδία», για να γίνει πιο εύπεπτος και διεισδυτικός στο κοινό.

    • Ο/Η Po λέει:

      νομίζουν ότι ο «αντικομμουνισμός» που προσάπτουν σε όσους είναι κατά του ολοκληρωτισμού, είναι ρετσινιά.
      αυτά μας τέλειωσαν.

  14. Ο/Η Kostas Pagan λέει:

    η ταινια κανει πλακα με αηδιαστικα εγκληματα του σταλιν και των υπολοιπων.Εκτελουνται ανθρωποι στα πλαισια του αστειου και του χιουμορ.Δεν κολανε ,ολα αυτα.Απο τη μια να ακουγονται οι εκτελεσεις και απο την αλλη να γελαμε.Δε γινεται αυτο.Δεν τα καταφερε ο συγγραφεας και ο σκηνοθετης.Αποτροπαια και φρικτα εγκληματα και κωμωδια,Δε γινεται αυτο δε μπορουνε να συνδυαστουνε.Σωστα βεβαια απο ιστορικης αποψεως.Πως και δε διαμαρτυρηθηκε το τιμημενο κκε με ανακοινωσεις και φυλλαδια και γιουργια στις αιθουσες οπως με την ελενη του γκατζογιαννη και το ραμπο?

  15. Ο/Η Ιωάννης Δάσκαλος λέει:

    Κύριε Ροΐδη,
    Εκτός από τους περίπου 1500 νεκρούς, υπήρξαν πολλοί περισσότεροι νεκροί που ποδοπατήθησαν ή είχαν οικτρό τέλος από ασφυξία κατά τη διάρκεια της κηδείας του Στάλιν (οπότε παρατηρούμε ότι ο Στάλιν σκότωνε και μετά θάνατον!) από ανοργανωσιά, στριμωξίδι και τον επακολουθήσαντα πανικό.
    Αυτές οι χιλιάδες νεκρών ήταν «επτασφράγιστο» μυστικό για την НКВД και τη μετέπειτα КГБ. Μήπως γνωρίζετε εάν επί Михаил Горбачёв ανοίχθησαν οι φάκελοι (τα αρχεία) και δημοσιοποιήθηκε ο αριθμός των νεκρών;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ναι άνοιξαν, το θυμάμαι,
      κι αν δείτε στο κείμενο επισημαίνω το ποδοπάτημα και τους θανατους τους οποίους το κόμικ χρεώνει άδικα σε πυροβολισμούς

  16. Ο/Η Παλιός λέει:


    Dmitri Dudko

    Διάσημος παπάς, πολέμιος του ΚΚΣΕ που έγινε μετά την πτώση του καθεστώτος οπαδός του Στάλιν

    Dmitri Dudko, 82, Foe of Stalin Who Recanted and Praised Him
    By SOPHIA KISHKOVSKYJULY 1, 2004

    https://roides.wordpress.com/2017/04/29/29-4-17/

    «….Ο διάσημος στη Δύση πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Dudko (“The Cry of the New Martyrs – Fr. Dimitri Dudko”), έγινε γνωστός μέσα από τα πύρινα κηρύγματα κατά της αθεϊας, τις χιλιάδες βαπτίσεις, το συγγραφικό του έργο και την αρθογραφία του σε δυτικές εφημερίδες. Κόκκινο πανί για το καθεστώς που τον ανεχόταν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, λατρεύτηκε από χιλιάδες πιστούς με το φωτοστέφανο του ομολογητή. Ξαφνικά στα 1980 φυλακίζεται για 6 μήνες. Έκπληκτοι τότε οι πιστοί είδαν τον νεομάρτυρα να εμφανίζεται στην τηλεόραση και να αρθογραφεί στην «Ισβέστια», ζητώντας συγγνώμη για την δράση του. Παρ’όλο που ο βράχος της πίστης δεν έδωσε ποτέ πειστικές εξηγήσεις για την συμπεριφορά του, οι οπαδοί συνέχισαν να τον τιμούν έστω και χλιαρότερα διαδίδοντας πως βασανίστηκε ή πως μίλησε υπό την επήρεια ναρκωτικών.

    Σα βρεγμένη γάτα μαζεύτηκε για 10 χρόνια, αλλά στα 1990 προσχώρησε στην φανατική εθνικιστική μερίδα, υμνώντας τον Στάλιν και αρθογραφώντας στην ακροδεξιά «Zavtra», όπου προέβαλε το πρώτυπο μιας αυταρχικής διακυβέρνησης που θα ένωνε την αγία Ρωσία ενάντια στον δυτικό Αντίχριστο. Η κηδεία του τον Ιούλιο του 2004 έγινε με εξαιρετικές τιμές από πλευράς Εκκλησίας, αλλά μάταια ο επίσκοπος και οι δεκάδες κληρικοί περίμεναν την άφιξη του Γ.Γ. του Κ.Κ. και του αλλοπρόσαλου ηγέτη των εθνικιστών Ζιρινόφσκι, που φαίνεται πως έκριναν φρόνιμο να απουσιάσουν. (“Εconomist”, 8.7.2004).


    Father Dmitry Dudko. From the priest’s thoughts about Stalin
    https://christ-kommuna.livejournal.com/249515.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.