[Ο πόλεμος αυτός λειτούργησε ως καθρέφτης για τον ελληνικό δημόσιο διάλογο, αποκαλύπτοντας τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις και τα όρια των παλαιών βεβαιοτήτων]
Μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου στην Ουκρανία, έχει ξεθωριάσει ο παλιός μύθος της αήττητης και γεωπολιτικά πανίσχυρης Ρωσίας, που μπορούσε δήθεν να επιβάλει τη βούλησή της γρήγορα και αποφασιστικά στη «γειτονιά» της. Η αρχική εικόνα μιας σύντομης στρατιωτικής επιχείρησης που θα επιβεβαίωνε το κύρος της Μόσχας αντικαταστάθηκε από έναν παρατεταμένο, φθοροποιό πόλεμο, με σοβαρές απώλειες, διεθνή απομόνωση και αυξημένη εξάρτηση από δυνάμεις όπως η Κίνα, ενώ παράλληλα το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίστηκαν πιο συσπειρωμένα απ’ ό,τι πολλοί ανέμεναν.
Ένα τμήμα του λεγόμενου «φιλορωσικού (και αριστερού!) προοδευτισμού» στην Ελλάδα —ρεύματα που για χρόνια εστίαζαν σχεδόν αποκλειστικά στην κριτική προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ— βρέθηκε σε εμφανή αμηχανία: όταν μια δύναμη που παρουσιαζόταν ως αντίβαρο στον δυτικό ιμπεριαλισμό προχωρά σε ανοιχτή εισβολή, το ιδεολογικό σχήμα της μονομερούς αντι-ΝΑΤΟϊκής ερμηνείας δεν επαρκεί.
Έτσι, παρατηρείται είτε σιωπή είτε μετατόπιση της συζήτησης σε γενικόλογες εκκλήσεις για «ειρήνη» χωρίς σαφή αναγνώριση της ευθύνης της επιτιθέμενης πλευράς, κάτι που υποδηλώνει κρίση αξιοπιστίας και ηθικής συνέπειας.
Ο πόλεμος αυτός λειτούργησε ως καθρέφτης για τον ελληνικό δημόσιο διάλογο, αποκαλύπτοντας τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις και τα όρια των παλαιών βεβαιοτήτων.
ΥΓ: διαβάστε επίσης: «Φυσικά η αδιαφορία, η ακόμα και η εχθρικότητα, των «προοδευτικών» συμπολιτών απέναντι στους Ουκρανούς κάθε άλλο παρά ανεξήγητη είναι. Στην συγκεκριμένη εισβολή δεν υπάρχει τρόπος να εξυπηρετηθεί το αντιδυτικό και αντιδημοκρατικό μένος, ούτε υπάρχουν πουθενά κακοί Εβραίοι να πολεμούν καλοσυνάτους Ισλαμιστές. Κάποιοι «προοδευτικοί» (πιο απενοχοποιημένοι από τους υπόλοιπους) βαφτίζουν τους Ουκρανούς «Ναζί» και χτίζουν ολόκληρα αφηγήματα επιπέδου «μα και αυτή φορούσε μίνι». Αλλά οι περισσότεροι σύντροφοι καταλαβαίνουν ότι όσο και να τους γοητεύει ο Πούτιν και όσο κι αν θαυμάζουν το αυταρχικό καθεστώς του, δεν μπορούν να βγουν και να τον στηρίξουν ευθέως. Οπότε προτιμούν τη μουγκαμάρα ή μια χλιαρή καταδίκη, η οποία πάντα συνοδεύεται από ένα τεράστιο «αλλά» – συγχωροχάρτι για να εγκλήματα των Ρώσων. Ξέρουν καλά ότι όταν δεν μπορείς ευθέως να υποστηρίξεις τον θύτη, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τον εξισώσεις με το θύμα….»
Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές 