[Οι μετριότητες της ΕΕ δεν καλούν λ.χ. τον Μάριο Ντράγκι να ηγηθεί, αφού οι πολιτικοί τύπου Κόστα εξασφαλίζουν την ψευδαίσθηση της διαρκούς ειρήνης και τον quiet sleep, ενώ οι ευρωδίαιτες ΜΚΟ θα συνεχίσουν να μας διδάσκουν τις ανθρώπινες αξίες]
Η καταστροφή του εργοστασίου της αμερικανικής εταιρείας Flex Ltd στην Ουκρανία από πλήγμα με ρωσικό πύραυλο τύπου Κρουζ, 21 Αυγούστου 2025. Πηγή εικόνας: Andrii Sybiha/X
του ©Μανώλη Βασιλάκη στην ARB »»»
1.
Αν αυτό είναι η Ευρώπη…
Το μέλλον που προσπαθεί 3,5 χρόνια να αποφύγει η Ευρώπη είναι ήδη ορατό κι εκείνη δεν έκανε τίποτε ουσιαστικό για να προετοιμαστεί. Δεν χρειάζεται να έχεις την οξυδέρκεια ενός Μάριο Ντράγκι ή τη σοφία του Ουίνστον Τσώρτσιλ για να το δεις: το μέλλον αφορά την ίδια την ύπαρξη της Ευρώπης (όχι μόνο την μαχόμενη Ουκρανία). Η Ουκρανία ίσως δεν έχει συμμορφωθεί με την οδηγία για την υποχρεωτική ένωση των καπακιών στα πλαστικά μπουκάλια, ώστε να πληροί τις προϋποθέσεις ένταξης στην ΕΕ. Η απάντηση των Βρυξελλών στον Πούτιν αλλά και στον Τραμπ πρέπει να είναι η ένταξη «εδώ και τώρα» της Ουκρανίας στην ΕΕ με fast track διαδικασίες. Διότι η Ουκρανία μάχεται για την Ευρώπη, για την ελευθερία και τη δημοκρατία σε όλη την γηραιά ήπειρο. Η Ουκρανία είναι η ψυχή και η καρδιά της Ευρώπης. Αν ηττηθεί η Ουκρανία θα έχει ηττηθεί η Ευρώπη, η Δύση, η ελευθερία, η δημοκρατία. Και «η ψευδαίσθηση ότι η οικονομική διάσταση από μόνη της εξασφαλίζει οποιαδήποτε μορφή γεωπολιτικής ισχύος», όπως είπε ο Μάριο Ντράγκι, όχι μόνο θα διαλυθεί, αλλά θα διαπιστώσουν σύντομα και την ραγδαία συρρίκνωση της οικονομικής ισχύος. Ούτε η αχαρακτήριστη εκ μέρους του Τραμπ αντιμετώπιση της Ευρώπης και όλης της Δύσης τους χάλασε τον quiet sleep: συνεχίζουν να κινούνται με τους γραφειοκρατικούς ρυθμούς Βρυξελλών.
Στις έκτακτες περιστάσεις όμως απαιτείται έκτακτη αντιμετώπιση. Μια μετριότητα Αντόνιο Κόστα είναι Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τη στιγμή που χρειαζόμαστε έναν πανευρωπαϊκού/διεθνούς κύρους έμπειρο ηγέτη, που είναι εδώ, αλλά δεν τον καλούμε. Ο πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν παραιτήθηκε τον Μάιο 1940 και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Ουίνστον Τσώρτσιλ περιλαμβανομένου και του αντιπάλου του Κλέμεντ Άττλι. Οι μετριότητες της ΕΕ δεν καλούν λ.χ. τον Μάριο Ντράγκι να ηγηθεί, αφού οι πολιτικοί τύπου Κόστα εξασφαλίζουν την ψευδαίσθηση της διαρκούς ειρήνης και τον quiet sleep, ενώ οι ευρωδίαιτες ΜΚΟ θα συνεχίσουν να μας διδάσκουν τις ανθρώπινες αξίες. Δεν διανοούνται να εκφράσουν, με πράξεις, ένα “Whatever it takes” προς τον δικτάτορα του Κρεμλίνου. Λ.χ., δεν διανοούνται να χρησιμοποιήσουν τα δεσμευμένα στην Ευρώπη 300 δισ. κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας για τον στρατιωτικό εξοπλισμό της Ουκρανίας και εν συνεχεία για την ανοικοδόμησή της. Δεν διανοήθηκαν να επιβάλουν τις κυρώσεις με τρόπο που θα στραγγάλιζαν την ετοιμόρροπη ρωσική οικονομία, αλλά ανέχθηκαν την συστηματική παραβίαση και ακύρωσή τους μέσω Τουρκίας! Δεν διανοούνται να συγκροτήσουν ένα έκτακτο νέο όργανο, ένα Πανευρωπαϊκό Πολεμικό Συμβούλιο (ή αν το προτιμούν Αμυντικό), στο οποίο να μετέχει οπωσδήποτε η Μεγάλη Βρετανία.
Οφείλουν τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες να «κτίσουν» ένα Σιδηρούν (και Ηλεκτρονικό/Δορυφορικό) Παραπέτασμα θωρακίζοντας τα ευρωπαϊκά σύνορα με τη Ρωσία, το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί «Γραμμή Τσώρτσιλ» (Churchill Line) προς τιμήν του πραγματικού πατέρα της ενωμένης Ευρώπης, καθώς παραπέμπει και στην περίφημη ομιλία του για το Iron Curtain το 1946. Τότε ήταν το Σοβιετικό Σιδηρούν Παραπέτασμα το οποίο, όπως ανέφερε ο Τσώρτσιλ, εκτεινόταν από το Στετίνο της Βαλτικής έως την Τεργέστη στην Αδριατική και πίσω από αυτή τη γραμμή βρίσκονταν οι πρωτεύουσες όλων των παλαιών κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης: Βαρσοβία, Βερολίνο, Πράγα, Βιέννη, Βουδαπέστη, Βελιγράδι, Βουκουρέστι και Σόφια, εξαιρουμένης της Αθήνας. Τώρα είναι οι ελεύθερες χώρες της Σκανδιναβίας και της Βαλτικής, έως τη Βουλγαρία που πρέπει να υψώσουν το νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα, της Ελευθερίας όμως: Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Εσθονία, Λεττονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ουκρανία, Μολδαβία, Ρουμανία, Βουλγαρία. Το Σιδηρούν Παραπέτασμα της Ελευθερίας, η «Γραμμή Τσώρτσιλ», πρέπει να εκτείνεται από τη Φινλανδική Λαπωνία στην Αρκτική έως το Μπουργκάς και τα βουλγαροτουρκικά σύνορα και καλό θα ήταν να βαίνει προς ολοκλήρωση το 2026, ογδόντα χρόνια μετά το Σοβιετικό. Σ’ αυτό το Σιδηρούν (και Ηλεκτρονικό/Δορυφορικό) Παραπέτασμα πρέπει να συμβάλει όλη η Ευρώπη και η Μ. Βρετανία, και όχι μόνον οι χώρες της Βαλτικής που μέχρι στιγμής δημιουργούν φράχτες και διάφορα οχυρωματικά έργα.
Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές 