[Οι νέοι ηγέτες της Συρίας αντιγράφουν τις σκληρότητες του καθεστώτος Άσαντ που εκδίωξαν]
Die Welt 22/7/25
Οι νέοι ηγέτες της Συρίας αναγκάζουν ηλικιωμένους άνδρες υπό την απειλή όπλων να γαβγίζουν «σαν σκυλιά» και σφαγιάζουν αμάχους. Τα θύματά τους : Δρούζοι. Στα μάτια των ισλαμιστών είναι άπιστοι. Τι μαθαίναμε στα γερμανικά μήντια σχετικά με αυτό ; Τίποτα – μέχρι που παρενέβει το Ισραήλ.
Οι μειονότητες στη Μέση Ανατολή ζούσαν πάντα σε κίνδυνο. Προστατεύονται μόνο στο Ισραήλ – και έχουν πάντα το Ισραήλ στο πλευρό τους. Ένα γεγονός που πολλοί στη Μέση Ανατολή έχουν αναγνωρίσει εδώ και καιρό. Για τους ηθικολόγους στη Δύση, ωστόσο, αυτό ακριβώς το πράγμα είναι η απόλυτη πρόκληση.
Στη Σουγουάιντα, στη νότια Συρία, οι Ισλαμιστές διέπραξαν πρόσφατα σοβαρά εγκλήματα. Σε μια περίπτωση, ανάγκασαν αρκετούς άνδρες να κάνουν βουτιά θανάτου από ένα μπαλκόνι κάτω από ένα καταιγισμό σφαιρών. Οι δράστες ήταν Σουνίτες Βεδουίνοι – άνδρες που τώρα επιτρέπεται να υπηρετούν ως αστυνομικοί και στρατιώτες υπό την προστασία των νέων Ισλαμιστών ηγεμόνων στη Συρία. Τα θύματά τους ήταν Δρούζοι. Στα μάτια των Ισλαμιστών είναι άπιστοι.
Οι νέοι ηγέτες της Συρίας αντιγράφουν τις σκληρότητες του καθεστώτος Άσαντ που εκδίωξαν. Ηλικιωμένοι άνδρες αναγκάζονται υπό την απειλή όπλου να γαβγίζουν «σαν σκυλιά». Τα μουστάκια τους ξυρίζονται – στοχευμένες πολιτισμικές ταπεινώσεις που έχουν γίνει συνηθισμένες στη Μέση Ανατολή. Άμαχοι έχουν δολοφονηθεί. Νεκρά σώματα βρίσκονται στην άκρη του δρόμου. Νέοι περιπλανιόντουσαν σε υπερπλήρη τμήματα επειγόντων περιστατικών, αναζητώντας τους πατέρες και τους αδελφούς τους.
Βίντεο που τραβήχτηκε από τους ίδιους τους δράστες
Το συσσωρευμένο μίσος των ισλαμιστικών ομάδων μαίνεται εναντίον μειονοτήτων όπως οι Δρούζοι. Οι πράξεις τους καταγράφονται σε βίντεο, συχνά καταγεγραμμένα από τους ίδιους τους δράστες και αναρτημένα στο διαδίκτυο χιλιάδες φορές. Όποιος καταλαβαίνει αραβικά μπορεί να δει αυτές τις εικόνες. Όποιος καταλαβαίνει αραβικά μπορεί επίσης να ακούσει και να διαβάσει τη συνοδευτική ρητορική μίσους. Διάφορα συριακά παρατηρητήρια παρέχουν καθημερινές αναφορές για την κατάσταση στη χώρα. Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα.
Τι ακούμε γι’ αυτό από το κοινό στα δημοκρατικά κράτη ; Εκκωφαντική σιωπή. Καμία διαμαρτυρία στους δρόμους, κανένα hashtag. Καμία κατάληψη αίθουσας διδασκαλίας πουθενά, κανένα σχόλιο για μαζικές δολοφονίες ή ύποπτη γενοκτονία. Καμία συζήτηση για την πολιτική της Γερμανίας στη Συρία.
Οι δράστες στη Συρία δεν είναι ξένοι. Φορούν τις στολές της αστυνομίας της «νέας τάξης» στη νέα Συρία, ένα χωνευτήρι τζιχαντιστικών πολιτοφυλακών υπό την διοίκηση του Abu Mohammed al-Jolani. Το γεγονός ότι τώρα αυτοαποκαλείται Ahmad al-Sharaa και φοράει γραβάτες δεν αλλάζει πολλά στον χαρακτήρα του : ο Al-Jolani ήταν πολέμαρχος της Αλ Κάιντα που ασχολούνταν με την εξάλειψη όσων δεν ακολουθούσαν την ιδεολογία του.
Οι τελευταίες μέρες ήταν ένα ακόμη μάθημα για τα διπλά μέτρα και σταθμά. Ενώ οι φλόγες έβγαιναν από τα σπίτια, οι γυναίκες και τα παιδιά έφευγαν, οι άνδρες δολοφονούνταν και οι ηλικιωμένοι παρενοχλούνταν, δεν υπήρχε ούτε μια ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις ενέργειες και τους δράστες.
Μέχρι που το Ισραήλ παρενέβη και – όπως είχε κάνει στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας – έσπευσε στρατιωτικά να βοηθήσει τους διωκόμενους Δρούζους. Αλλά τότε! Τότε ξαφνικά εμφανίστηκε: αγανάκτηση : Πώς μπορούσε το Ισραήλ να «παρουσιάζεται ως προστάτιδα δύναμη» ! Ο Αλ-Τζολανί απαγόρευσε οποιαδήποτε παρέμβαση και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν την αλληλεγγύη του Ισραήλ ως πρόβλημα «αντίθετα με το διεθνές δίκαιο». Κι όμως, ο στρατός του Ισραήλ έκανε αυτό που η ίδια η Δύση έπρεπε να είχε κάνει εδώ και πολύ καιρό. Και το έκανε υπό την πίεση της δικής του κοινότητας Δρούζων στο Ισραήλ, η οποία είχε ήδη συνδέσει τη μοίρα της με αυτή του εβραϊκού κράτους το 1948. Το Ισραήλ προστάτευσε ενεργά τους διωκόμενους.
Γνωρίζουμε καλά τα διπλά μέτρα και σταθμά. Όποιος μοιράζεται εικόνες από τη Γάζα και καταγγέλλει το Ισραήλ δεν λέει ποτέ λέξη για τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 και τους απαχθέντες ομήρους που εξακολουθούν να κρατούνται αιχμάλωτοι σε σήραγγες, δεν έχει συμπόνια. Ούτε έχει συμπόνια για τον λαό της Γάζας, ο οποίος χρειάζεται μόνο ένα πράγμα : ελευθερία από τον τρόμο της Χαμάς.
©Ahmad Mansour Die Welt 22/7/25
Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές 
Παράθεμα: Η εκκωφαντική σιωπή των «ανθρωπιστών» για τις σφαγές των Δρούζων από τους ισλαμιστές | ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ
Ποιος αφελής έγραψε αυτό το αφελές άρθρο; Ποιος έριξε τον Άσαντ, αν όχι το Ισραήλ με την βοήθεια της Τουρκίας και έφερε τους Τζιχαντιστές στην εξουσία – θυμόμαστε την χειραψία του φιλέλληνα – ώστε να υπάρχει ένας συνεχής εμφύλιος στην Συρία, η οποία συμπεριλαμβάνεται στο μεγάλο Ισραήλ;
Το Ισραήλ δεν ενδιαφέρεται για φίλους. Μισεί τους φιλικούς προς αυτό, δεν το εξυπηρετούν στα σχέδια του. Το Ισραήλ θέλει γύρω του εχθρούς – που προηγουμένως αυτό φρόντισε να τους φέρει στην εξουσία.
Το καθεστώς του Σάχη ήταν ακραία φιλικό προς την δύση και αρκετά φιλικό προς το Ισραήλ. Αυτό όμως δεν βόλευε στους περιούσιους του θεού.
Έτσι, Μοσάντ, CIA, μουλάδες και κομμουνιστές τον έριξαν και έφεραν στην εξουσία τον πράκτορα τους, τον Χομεϊνί – από πατέρα Ινδό και Εβραία μητέρα – ο οποίος έπιασε αμέσως δουλειά: ανακήρυξε το Ισραήλ σαν σι ωνι στικό καρκίνο.
Το Ισραήλ έμπλεξε σε πόλεμο το Ιράν με το Ιράκ με σκοπό να φθείρει τις δύο χώρες, ενώ έδινε στο Ιράν όπλα – ΗΠΑ – και έπαιρνε πετρέλαιο. Τώρα θέλει να ρίξει το καθεστώς που το ίδιο έφερε..
Έριξαν τον Άσαντ, ο οποίος όχι μόνον δεν επιτέθηκε ποτέ στο Ισραήλ, αλλά δεν εκτόξευσε ούτε λεκτική απειλή. Είπαμε: το Ισραήλ θέλει εχθρούς, σιχαίνεται τους φίλους, δεν θέλει φίλους. Και βέβαια, ο Άσαντ δεν επιτέθηκε ουδέποτε ούτε σε Χριστιανούς ούτε στους Δρούζους μήτε σε κάποιον άλλον.
Αυτός που έγραψε αυτό το άρθρο δεν μάς ενημερώνει πως το Ισραήλ με την πτώση του Άσαντ εισέβαλε στην Συρία και κατέχει παράνομα το 25% του συριακού εδάφους, και μάλιστα την περιοχή που υπάρχουν οι πιο πλούσιες υδάτινες πηγές της χώρας..
Χρηματοδότησαν την ίδρυση της Χαμάς – πράκτορες της Μοσαντ – για να εξουδετερώσουν τον διαλεκτικό Αραφάτ, ο οποίος είχε συμφωνήσει με τον Γιτζάκ Ράμπιν στην ύπαρξη των δύο κρατών. Τότε, μέλος του κόμματος του Νετανιάχου δολοφόνησε τον Ράμπιν και τον αντικατέστησε ο Νετανιάχου…
Αποτέλεσμα να έρθει στην εξουσία η Χαμάς, που κήρυξε τον πόλεμο στο καημένο το Ισραήλ, το αιώνιο θύμα, που αντί να φθείρει με τόσους εχθρούς, όλο και γίνεται πιο ισχυρό, πιο φασιστικό. Άλλη μια φορά, ο Νετανιάχου φρόντισε να έχει εχθρούς. Αν μια συνταγή λειτουργεί θαυμάσια, δεν υπάρχει λόγος να την αλλάξεις.
Όλα τ’ άλλα, είναι για τους αφελείς, για να το πω ευγενικά.
Ας δούμε κατευθείαν από τις πηγές, ποια πολιτική πρέπει να εφαρμόζει το Ισραήλ και πως πρέπει να μισεί τους φιλικούς προς αυτό.
Ας δούμε από τις γνήσιες πηγές, τι οφείλει να κάνει το Ισραήλ, ώστε να έχει μόνον εχθρούς τους οποίους με την βοήθεια του θεού – ΗΠΑ, Βρετανία – τους κατατροπώνει.
Υποτίθεται μιλάει ο θεός στο Ισραήλ, στο Δευτερονόμιον (από την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο. Μία έξοδος που δεν συνέβη ποτέ)
«Θέλεις να δανείσεις τους εχθρούς σου (εννοεί χρήματα), αλλά δεν θα δανεισθείς υπό αυτών. Έτσι θα τους κυβερνάς για πάντα και ποτέ δεν θα σε κυβερνήσουν αυτοί. Θέλεις είσαι η κεφαλή και ποτέ η ουρά.
Σε όποια χώρα πας θα τους ζητάς να παραδοθούν. Αν το κάνουν, τότε θα αρκείσαι να λαμβάνεις φόρους απ’ αυτούς.
Αν αρνηθούν, τότε να να κυριαρχήσεις την χώρα τους και να τους λεηλατήσεις και να πάρεις όλα τα αγαθά τους.
Αλλά όταν ο Κύριος (Σι ων, εννοεί) σε οδηγήσει στην χώρα που κατοικείται από άλλους λαούς και θα σου την δώσει σε εσένα, εκεί δεν θα αφήσεις κανέναν ζωντανό. Θέλεις σκοτώσεις άνδρες, γυναίκες, νήπια, θέλεις βιάσεις, δεν θέλεις λυπηθεί ούτε τον καρπό της κοιλίας τους (εννοεί, τις εγκύους).
Αυτό είναι το Ισραήλ. Όλα τ’ άλλα είναι παραμύθια για παιδιά.