Ο αντισημιτισμός του Χριστιανοσοσιαλιστή Ν.Ψαρουδάκη

[Με αφορμή το αντιδυτικό Μέτωπο ΛΑΕ-ΧΔ]

psaroudakis

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Με αφορμές την πρόσφατη συμμετοχή του  Μ.Γλέζου στην εκδήλωση της Χ.Δ. με το (νομίζω επιεικώς αστείο) θέμα: «Η Αγία Τριάδα ως επαναστατικὸ κάλεσμα» (21.3), καθώς και την εξαγγελία του «αντιμνημονιακού» (sic) μετώπου των ΛΑΕ-ΧΔ,  θεωρώ χρήσιμο να συνεισφέρω με τις μικρές μου δυνάμεις στην ανάδειξη μιας σκοτεινής περιοχής αυτού του χριστιανικού  μικρόκοσμου και του ιδρυτή και πρώτου προέδρου του, διότι οι περισσότεροι που σχετίζονται με αυτό, αγνοούν (ή παριστάνουν πως αγνοούν) κάποιες θλιβερές πραγματικότητες. Νομίζω πως η αντιφατικότητα των συμπεριφορών του «αδελφού» Νίκου Ψαρουδάκη, που θα τη δούμε παρακάτω, δεν πρέπει να μας εκπλήξει, αφού οι ιθαγενείς που αυτάρεσκα αποκαλούνται «Ορθόδοξοι», ανήκουν σε μια κρατική και εθνική Εκκλησία, που η θεωρητική σχέση της με τον ευαγγελικό λόγο είναι τουλάχιστον προβληματική. Όσο για την πρακτική της, αυτή είναι καθαρά αντιευαγγελική, έτσι που να παράγει και να συντηρεί ανθρώπους και κοινότητες, που δεν μπορούν να σκεφθούν καθαρά.

Από την αρχή να πω πως σεβόμαστε τη δεδομένη αντίθεση και τους αγώνες του Ν.Ψαρουδάκη κατά της Δικτατορίας, που οδήγησαν στον εκτοπισμό του στη Γυάρο, σεβόμαστε επίσης τη μαχητική του στάση κατά του νομικισμού του χαρακτηρισμού από τον Άρειο Πάγο του αδικήματος του πραξικοπήματος ως δήθεν «στιγμιαίου», μιας απόφασης που οδήγησε στην απαλλαγή όλων των υπουργών της 7ετίας από κάθε δικαστική δίωξη για την ένοχη συμμετοχή τους σε θεμελιωδώς παράνομες και εγκληματικές κυβερνήσεις. Η στάση του αυτή, όπως διατυπώθηκε με πρωτοσέλιδο άρθρο στη «Χριστιανική» («Διαρκές το αδίκημά σας κύριοι Αρεοπαγίτες»), τον έφερε στη φυλακή, με την απόφαση μιας  «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, την ηγεσία της οποίας είχε διορίσει η ΝΔ (όπως ακριβώς κάνει συνειδητά σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας ακόμη και τη σκέψη σχετικής συνταγματικής μεταρρύθμισης).  Αυτό συνέβη επειδή ο ίδιος αρνήθηκε να εξαγοράσει την (τρίμηνη) ποινή του.  Στη δίκη του παρέλασε μια πανσπερμία μαρτύρων υπεράσπισης, από τους λιγότερο χουντίσαντες μητροπολίτες (Πειραιώς, Φιλίππων) μέχρι τον αντιστασιακό σοσιαλδημοκράτη Γ.Α.Μαγκάκη. Η αυτοθυσία του προέδρου της Χ.Δ. δεν ήταν κενή ουσιαστικού περιεχομένου, διότι πέρα από τον προφανή συμβολισμό της, έγινε αιτία να γράψει και ένα χρήσιμο βιβλιαράκι (νομίζω «Η φωνή της φυλακής μου»), στο οποίο διεκτραγωδούσε το δράμα των περιθωριακών φυλακισμένων που δεν έχουν φωνή να ακουστούν. Να προσθέσω τέλος και τη μαχητική στηλίτευση από τις στήλες της εφημερίδας «Χριστιανικής», του φασίστα μητροπολίτη-χωροφύλακα (και «υμνητή» των ανώμαλων βασανιστών της Αστυνομίας), Θανάση Λενή της Αιγιαλείας (επαγγελματικό ψευδώνυμο «Αμβρόσιος»), συνήγορου και πνευματικού τέκνου του χουντικού δεσπότη Καλλίνικου, που παραιτήθηκε «για λόγους υγείας», καταγγελλόμενος για σεξουαλικές παρενοχλήσεις ανδρών, ακόμη και μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Όλα αυτά είναι εξόχως τιμητικά για τον μακαρίτη και επέτρεψαν στο πάντα ηθικά και πολιτικά ελαστικό (σχέσεις με Τσαουσέσκου και Κ.Κ.Β.Κορέας), ΚΚΕ-ες να συνεργαστεί μαζί του, στα πλαίσια του εκλογικού φιάσκου της «Συμμαχίας» (1977: 2,7%), που τους άφησε αύτανδρους εκτός Βουλής (όπως θα τους άφηνε και ο εκλογικός νόμος του σημερινού πολιτικού κληρονόμου τους ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ). Βεβαίως στο σχήμα αυτό γνώριζαν τον αντισημιτισμό του ανδρός, αλλά έκαναν πως δεν τον γνώριζαν και πάντως κανείς τους δεν έθιξε το θέμα, τουλάχιστον δημόσια. Θέλω να πω πως η ελληνική Αριστερά σεβόταν πάντα τους νόμους της Ομερτά και δεν υπήρξε παρθένος, όπως προσποιούνται ότι θεωρούσαν όσοι τάχα τώρα «πέφτουν από τα σύννεφα» με τις αθλιότητες του Αλ Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ασκεί επίσημα αντισημητισμό, αλλά επωφελήθηκε απόλυτα από το συναφές συνωμοσιολογικό ανορθολογικό κλίμα ανακάλυψης εξωτερικών εχθρών των «Αγανακτισμένων», για να διογκωθεί παράλληλα με τη Χ.Α. και τους ΑΝΕΛ.

Υποτίθεται, κι αυτό χωράει όμως πολύ συζήτηση, πως η Αριστερά καταδικάζει τον αντισημιτισμό, ο οποίος στην Ελλάδα εκπροσωπείται, με όλη τη συκοφαντική, συνωμοσιολογική, παρανοϊκή και αποκρυφιστική του αισχρότητα, από ευρύτατους κύκλους της κρατικής Εκκλησίας, από «Αγίους» της, όπως ο Νίκων της Σπάρτης και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, από τη χιτλερική Χ.Α και από τους ΑΝΕΞΕΛ, για να μην αναφερθώ σε απίστευτες σχετικές αποφάσεις επιμέρους δικαστών αλλά και του Αρ.Πάγου, οι οποίες δεν αντέχουν στον έλεγχο της νομιμότητας και της λογικής ή σε αντισημιτικές εκδηλώσεις επώνυμων Αριστερών. Ο Ν.Ψαρουδάκης λοιπόν έχοντας ξεπέσει σε αναπαραγωγή και διακίνηση ή και σε υιοθέτηση συκοφαντιών κατά των «Εβραίων», αντάξιων του αρχισυκοφάντη υποκινητή εγκλημάτων Κοσμά του Αιτωλού, τέτοιων που θα έκαναν ακόμη και τον Μίκη Θεοδωράκη ή και υποκριτές, δήθεν «φιλοπαλαιστίνιους», αρειμάνιους «ακτιβιστές» του ΣΥΡΙΖΑ, που με απροσμέτρητο θράσος προσποιούνται πως δεν έχουν ακούσει τίποτα για τα φρικιαστικά εγκλήματα της Χαμάς σε βάρος Ισραηλινών και Παλαιστινίων, να κοκκινίσουν από ντροπή, έγινε δεκτός στην συμπαθητική αριστερή Συμμαχία των «πέντε», η οποία είχε δυστυχώς την εκλογική τύχη που θα έχει πιθανόν και ο ΣΥΡΙΖΑ σε λίγα χρόνια. Για να επιστρέψω όμως στον Ψαρουδάκη, να διευκρινίσω από την αρχή, πως σχεδόν όλα όσα αναφέρω παρακάτω για τον αντισημιτισμό του, τα πήρα από το εξαιρετικά ενδιαφέρον, τεκμηριωμένο και ενημερωμένο, βιβλίο του Δ.Ψαρρά (της δημοσιογραφικής ομάδας του ‘Ιού’): «Το μπεστ σέλερ του μίσους. ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1920-2013» (Πόλις, 2013).

Ο Ψαρουδάκης πήρε τη σκυτάλη της διακίνησης αυτών των ελεεινών πλαστογραφημάτων, από πολλούς δεσποτάδες (όπως ο Παναθλιότατος Κασσανδρείας Ειρηναίος) και από τον για λίγο ΕΑΜίτη φανατικό αρχιμανδρίτη Χριστόφορο Καλύβα, έναν διαπρύσιο κήρυκα κατά της εκκλησιαστικής διαφθοράς, που κατήγγειλε στα βιβλία του και την υποκριτική ζωή του κλήρου («Έτσι σπουδάζουν οι φτωχοί»-1954, «Φως ή φωτιά»-1956). Ο Καλύβας, που κατηγορήθηκε από ακροδεξιούς ως φιλοκομμουνιστής, τυφλωμένος από παρανοϊκό μίσος κατά των Εβραίων, είχε προτείνει στην μεταπολεμική, πολύ ηπιότερη, β΄έκδοση του σχετικού βιβλίου του, τον εκτοπισμό τους σε αραιοκατοικημένες εκτάσεις όπου θα «αυτοκαταστρέφοντο» («Εβραϊσμός και Τεκτονισμός»-1955). Ούτε ο Καλύβας ούτε ο Ψαρουδάκης ήταν οι χειρότεροι των λειτουργών και μελών της ελλαδικής Εκκλησίας. Ήταν μάλλον, ειδικά ο δεύτερος, από τους καλύτερους. Όταν όμως αυτοί λένε τέτοια πράγματα, αντιλαμβάνεται ο καθένας πως το πλεούμενο της αποκρυφιστικής κρατικής Εκκλησίας αρμενίζει στραβά και παρασύρει και τους αγνότερους επιβάτες του. Για να γίνει μάλιστα αντιληπτή η έκταση της ενοχής του Ψαρουδάκη, να σημειώσω πως πέρα από την σχετικά πρόσφατη τότε τραγωδία του ‘Ολοκαυτώματος’, που θα έπρεπε να είχε προβληματίσει κάθε ανυποψίαστο ενεργό Αντισημίτη (αν δεχθούμε πως υπάρχουν και ανυποψίαστοι στους κόλπους των καθοδηγητών), ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα, αλλά και των Ελλήνων της Ρωσίας, είχε ήδη ένα μακροχρόνιο και πυκνό αιματηρό παρελθόν ντροπιαστικών για την πατρίδα μας, άδικων εξοντωτικών συμπεριφορών σε βάρος των Εβραίων (για να μην ανατρέξουμε στο Βυζάντιο), που δεν μπορούσε και δεν επιτρεπόταν να τις αγνοεί ο ιδρυτής της Χ.Δ. και οι οποίες θα ξυπνούσαν αισθήματα θλίψης και αλληλεγγύης σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Αυτό δεν συνέβη με τον Ψαρουδάκη και είναι νομίζω το επιβαρυντικότερο στοιχείο της ηθικής του καταδίκης.

Ο Ψαρουδάκης λοιπόν, στο γελοίο βιβλίο του «Αι σκοτειναί δυνάμεις υπό το φως του Χριστιανισμού» (Χριστιανική Δημοκρατία, Αθήνα 1963), βασίστηκε στα ‘Πρωτόκολλα’ για να αποδείξει πως «οι εβραίοι σιωνιστές» για να διαλύσουν τους λαούς μετέρχονται τον άθεο Κομμουνισμό, τον Χιλιασμό και τον Μασωνισμό ! Ο συγγραφέας δεν αγνοεί τις καταγγελίες πως τα ‘Πρωτόκολλα’ είναι προϊόν συκοφαντικής πλαστογραφίας, «παραθέτει στο δικό του πρόλογο τα αποδεικτικά στοιχεία της πλαστότητάς τους, για να αποφανθεί ωστόσο στη συνέχεια ότι ‘το βιβλίο αυτό θάταν ένα ολότελα ασήμαντο κείμενο, αν η θλιβερή πραγματικότητα που περιβάλλει τα σημερινά έθνη δεν αποτελούσε μια πιστή φωτογραφία του, μια καταπληκτική εφαρμογή του!’ – κι ότι, ως εκ τούτου, ‘είτε γνήσιο είναι το βιβλίο, είτε πλαστό αλλά προφητικό (sic), είναι έργο μεγάλης σημασίας’. Μ’ άλλα λόγια, και η πίττα της ‘αντικειμενικότητας’ ολόκληρη και ο σκύλος της συνωμοσιολογίας χορτάτος» (Ιός ‘Ελευθεροτυπία’, 17/9/1995).

Προσωπικά θα έλεγα εδώ, πως ο ήρωάς μας μιμήθηκε τον Κοσμά τον Αιτωλό, που αφού πότιζε με τυφλό μίσος τον όχλο πείθοντάς τον πως οι Εβραίοι πίνουν το αίμα των παιδιών των Χριστιανών (!), μετά καλούσε τους πιστούς να τους λυπηθούν τάχα, ξέροντας πως αυτό ήταν ήδη αδύνατο. Άλλωστε, για να ‘στηρίξει’ τις τερατώδεις συκοφαντίες των πλαστογραφημάτων της τσαρικής Ασφάλειας, που δεν αντέχουν στον πιο στοιχειώδη επιστημονικό ιστορικό έλεγχο,  δεν δίστασε να αντιγράψει τον επαγγελματία Αντισημίτη, Ναζιστή και συνεργάτη των κατοχικών στρατευμάτων ηγέτη της ΕΣΠΟ (‘Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις’) Αριστείδη Ανδρόνικο, υπουργό προπαγάνδας, της φυγόδικης χιτλερικής κυβέρνησης δωσιλόγων του Τσιρονίκου στη Βιέννη. Ο Ψαρουδάκης καταφεύγει στην επιχειρηματολογία αυτού του ελεεινού, για να θεμελιώσει τον ψευδή ρατσιστικό και συνωμοσιολογικό ισχυρισμό της δήθεν εβραϊκής καταγωγής των ηγετών του Μπολσεβικισμού, ένα φτηνιάρικο στερεότυπο της Μαύρης Διεθνούς, που γίνεται εύκολα πιστευτό από τους ηλίθιους. Το πόσο παραλογίζεται και πόσο αδίστακτος είναι μέσα στο αντισημιτικό του πάθος ο Ψαρουδάκης, φαίνεται και από το γεγονός πως δεν ντράπηκε για να αποδείξει τον παρανοϊκό ισχυρισμό πως Εβραίοι τραπεζίτες χρηματοδότησαν την Επανάσταση των Μπολσεβίκων, να χρησιμοποιήσει παραπέμποντας ανοιχτά σε κείμενο του συνεργάτη του Γκαίμπελς Johann von Leers, σε βιβλίο του, που το είχαν εκδώσει στην Ελλάδα οι χιτλερικές αρχές Κατοχής («Δυνάμεις πίσω από τον Ρούζβελτ», Αθήνα-1941). Για να ολοκληρωθεί η εικόνα του «συγγραφέα», τον οποίο ο Ψαρουδάκης θεώρησε ως αξιόπιστη πηγή, να σημειώσουμε πως ο Leers μετά τη χιτλερική συντριβή, το έσκασε και βρέθηκε αρχικά στο πλευρό του Άιχμαν στην Αργεντινή, ενώ την ώρα που έγραφε τις επικίνδυνες ανοησίες του ο Ψαρουδάκης, βρισκόταν ήδη ως σύμβουλος του Νάσερ στην Αίγυπτο, συνεισφέροντας στην οργάνωση της αντισιωνιστικής εκστρατείας του,  έχοντας καταφύγει εκεί χάρις στο υποστηρικτικό δίκτυο Ναζιστών φυγάδων και έχοντας επίσημα μεταστραφεί στο Ισλάμ με το όνομα Ομάρ Αμίν!

Εγκληματικά ναζιστική και ισλαμική λοιπόν η «έγκυρη πηγή» του Ελληνορθόδοξου ερευνητή της αλήθειας, πατριώτη, Χριστιανοσοσιαλιστή, αντιστασιακού και Δημοκράτη Ψαρουδάκη, που ερμήνευε βουλησιαρχικά τα κοινωνικά φαινόμενα και τις ιστορικές εξελίξεις κάτω από το προφητικό πρίσμα των σχιζοφρενικών θεωριών της διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας. Τίποτα μεμπτό βέβαια σε αυτό υποθέτω, για την ΛΑΕ των σταλινικών φίλων του μαφιόζικου ρωσικού Καπιταλισμού και πολιορκητών του ελληνικού Νομισματοκοπείου, που συμμετείχε στην ίδια κυβέρνηση με τον Αρεοπαγίτη κ.Παπαγγελόπουλο της καραμανλικής ΕΥΠ και με έναν συνομιλητή (επί καθαρώς επιστημονικού επιπέδου») του Ρώσου Ναζιστή Ντούγκιν-«οραματιστή» της ολοκληρωτικής Ορθόδοξης Ευρασίας του Πούτιν-ο οποίος υπουργός έχω την αίσθηση πως δεν θα βλέπει την ώρα για να παραδώσει στον Ερντογάν τους Τούρκους ικέτες.

Θέλω να σημειώσω τα εξής:

1.Ο Ψαρουδάκης δεν μετανόησε και δεν ζήτησε ποτέ του δημόσια συγνώμη για την υιοθέτηση ανθρωποβόρων συκοφαντιών μίσους από αισχρές πηγές, κατά αθώων που κατακρεουργήθηκαν από το Ναζισμό (και παλιότερα και από τη Βυζαντινή Εκκλησία), όπως επιτάσσει το Ευαγγέλιο που υποτίθεται ότι ασπαζόταν. Οι ερμηνείες είναι δυο. Ή παρέμεινε μέχρι τέλους παρανοϊκά τυφλός από μίσος, στο συγκεκριμένο ζήτημα ή απλά ήταν μια από τις άπειρες περιπτώσεις (ολότελα ιδιαίτερος μέσα στην ιδιόμορφη αντιφατικότητά του) αμετανόητων Χριστιανών υποκριτών. Η εντύπωση αυτή ενισχύεται αν παρακολουθήσουμε τη διαδρομή του. Μετά την αποτυχία του να εκλεγεί το 1974 συνεργαζόμενος ως ΧΔ με την κεντρώα ΕΚ-ΝΔ του Γ.Μαύρου,  εκλέχτηκε βουλευτής σε συνεργασία της ΧΔ με το ΠΑΣΟΚ (επικρατείας-1985), για να καταλήξει αποτυχημένος υποψήφιος-μέσω προσωπικής συνεργασίας-της ΝΔ στη Β΄Αθήνας το Νοέμβρη του 1989. Αν το θυμάμαι καλά, η ΧΔ, προς τιμήν της, τότε τον διέγραψε για αυτήν του την αυτονόμηση, εκλέγοντας στη θέση του τον κ.Μηλιαράκη, που είχε υπογράψει μαζί με τον πρώην αρχηγό του και με άλλους Κρητικούς (Κ.Μπαντουβάς, Μάνος Χάρης, παπα-Χιωτάκης κλπ) τον Απρίλη του 1977 διακήρυξη (περιοδ. «Μεσογειακή Αλληλεγγύη») στην οποία καταγγέλλονταν «οι ύπουλες σιωνιστικές δυνάμεις…που οδηγούν τη χώρα μας σε πλήρη χρεοκοπία..», άλλη μια προφητεία που επαληθεύθηκε ως προς τη χρεοκοπία, άρα είναι σωστή και ως προς τα αίτια της κλπ κατά τη γνωστή άλογη λογική ή «Se non è vero, è ben trovato». Στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2007, η ΧΔ συνεργάστηκε με τον Στέλιο Παπαθεμελή, υπερασπιστή του Μιλόσεβιτς, παλιό μέλος της, πολύ προσαρμοστικό πολιτευόμενο, που είχε χρηματίσει και βουλευτής των ΕΔΗΚ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (φωτ.2).

psaroudakis2

Ασφαλώς ο Ψαρουδάκης δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος άνθρωπος που διώχτηκε για τις δημοκρατικές ιδέες του, όντας στην ουσία εχθρικός και άδικος προς τις ελευθερίες και τα δικαιώματα άλλων. Η ποικιλόμορφη μαρξιστική και κομμουνιστική Αριστερά για παράδειγμα, είναι γεμάτη από ανθρώπους αυτού του είδους, που γίνονται πραγματικοί τύραννοι και ληστές όταν και όπου παίρνουν την εξουσία. Ο εκπρόσωπος του ρωμέικου Χριστιανοσοσιαλισμού πέθανε τον Οκτώβρη του 2006 και στις 8 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, η τελική ταύτιση του πρώην αντάρτη με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, επισφραγίστηκε από τον Χουντόδουλο και τη Σύνοδο με την υψίστη διάκριση της κρατικής Εκκλησίας, το Μεγαλόσταυρο του Απ.Παύλου. Οι παλιότερες βιβλικές ιερεμιάδες του κατά της διαφθοράς και του φιλοχουντισμού της Ιεραρχίας, είχαν ήδη πάει περίπατο.

  1. Η αντιμνημονιακή, πατριωτική, αντιδυτική, χριστιανοσοσιαλιστική κλπ ΧΔ, που συνεργάζεται τώρα σε αντιευρωπαϊκό φιλορωσικό μέτωπο με τον τ.υπουργό του Τσίπρα, ψηφοφόρο του «μνημονιακού» (και όχι μόνο) κ. Παυλόπουλου, Παναγιώτη Λαφαζάνη, σεσημασμένου και αμετανόητου υπερασπιστή της δικαστικής ασυλίας των δολοφόνων των χιλιάδων αμάχων και των εκατοντάδων αγοριών της Σρεμπρένιτσα και με τον θαυμαστή του αρχιχασάπη Κάρατζιτς (και του άθεου τύραννου Χότζα και του φιλοχρυσαυγίτη Αρχιεπισκόπου Κύπρου,  και όχι μόνο) Γλέζο, κρύβει επιμελέστατα την αντισημιτική πτυχή του παρελθόντος του ιδρυτή και πρώτου Προέδρου της και σε κάθε περίπτωση, αν δεν την υιοθετεί απόλυτα, πάντως δεν την επικρίνει. Υποτίθεται πως η Χ.Δ. πιστεύει στο Χριστό, όμως προσποιείται ότι αγνοεί την θεμελιώδη εντολή του: «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Τι θα πρέπει λοιπόν να συμπεράνουμε για τη Χ.Δ. που επιλέγει τους ύμνους για τον τ.πρόεδρό της και τη λογοκριτική σιωπή για όσα τον ενοχοποιούν;

Κλείνω με το, νομίζω βασικό, ερώτημα: Όλη αυτή η συνάντηση Αριστερών και Χριστιανών «αγωνιστών» (ΛΑΕ-ΧΔ) στα ελληνικά αντιμνημονιακά πεδία όπου προεκτείνονται (και μέσω της Χ.Α.) οι ιερές ρωσικές καπιταλιστικές στέπες, τόσο προκλητικά πρόθυμων να κλείσουν τα μάτια σε οικείες ατιμίες, είναι τυχαία ή είναι η απολύτως αναμενόμενη συνάντηση των στρατιωτών δυο ετερόκλητων αθεράπευτων βουλησιαρχιών, οι οποίες υπηρετούν δυο παράλληλες ολοκληρωτικές μεταφυσικές νομοτέλειες της Ιστορίας; Για την ακρίβεια δεν έχουμε μόνο το μπέρδεμα των επιθυμιών με την πραγματικότητα, έχουμε και το κοινό μίσος κατά του δυτικού Ουμανισμού, κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την θρησκευτικού τύπου πίστη της ιδιοκτησίας της μιας και μοναδικής Αλήθειας, είτε μέσω των προφητειών του Παϊσιου και των αποκρυφιστικών χαλκευμένων φυλλάδων της τσαρικής Οχράνα, είτε μέσα από τα λενινιστικά τσιτάτα που αποστήθισαν παπαγαλίστικα, αυτοί οι συμπλεγματικοί επαγγελματίες Επαναστάτες,  που δεν μπόρεσαν να πάρουν ούτε το πτυχίο του Μαθηματικού.  Αυτή λοιπόν η ιδιοκτησία, γεννά την κοινή αντίληψη πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Έτσι η εξόντωση των Εβραίων (Αντίχριστων ή Καπιταλιστών, αναλόγως) ή η σφαγή των αγοριών της Σρεμπρένιτσα (που είναι Μουσουλμανάκια ή παιδιά φιλοαμερικανών, αναλόγως) και οι ανατινάξεις από τρελούς του Αλλάχ Εβραϊκών σχολείων, βρίσκουν τη ΧΔ και τους Λαφαζαναραίους σύμφωνους ή το λιγότερο απαθείς. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα βλέπουμε αυτά. Ολόκληρος Σαρτρ έκανε πως αγνοούσε τα εγκλήματα των σοβιετικών και Κινέζων Κομμουνιστών, θύμα, αν και φιλόσοφος, της μεταφυσικής ανάγνωσης της Ιστορίας. Τι να περιμένεις λοιπόν από τον Παπαθεμελή ή από τον Στρατούλη; Aναρωτιέμαι επίσης τι είδους αλλαγή μπορούν να επαγγελθούν τα μικρά αυτά κόμματα, που είναι έκθετα σε τόσο ελέγξιμες συμπεριφορές ηγετικών στελεχών τους για τις οποίες ποτέ δεν ζητήθηκε και ποτέ δεν δόθηκαν εξηγήσεις, σε μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να έχει τόσο ελαστική ηθική και αναζητεί για το αναπόφευκτο οικονομικό κατάντημά της ευθύνες πάντα στους «ξένους».

*

ΥΓ

Ο  Ψαρουδάκης ως αψεγάδιαστος αγωνιστής, παρουσιαζόμενος από τη μαοϊκή ΚΟΕ (τ.συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ), των βουλευτών-υποτακτικών της κρατικής Εκκλησίας Κοδέλα, Κυριακάκη,  Μεϊκόπουλου.

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

23 Responses to Ο αντισημιτισμός του Χριστιανοσοσιαλιστή Ν.Ψαρουδάκη

  1. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.orthodoxfathers.com/Agios-Kosmas-Aitolos-Didaches/Didachi-D

    Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Διδαχές / Διδαχή Δ’

    […..]
    Και τώρα μη δυνάμενοι οι Εβραίοι να τον μετασταυρώσουν τον Χριστόν, κάθε Μεγάλην Παρασκευήν τον κάνουν από κερί και τον σταυρώνουν, και ύστερα τον καίουν• ή παίρνουν ένα αρνί και το κτυπούν με τα μαχαίρια και το σταυρώνουν αντί του Χριστού. Ακούετε κακίαν των Εβραίων και του διαβόλου; Καθώς γεννηθή το Εβραιόπαιδον, αντί να το μαθαίνουν να προσκυνή τον Θεόν, οι Εβραίοι, παρακινούμενοι από τον πατέρα των τον διάβολον, ευθύς οπού γεννηθή, το μαθαίνουν να βλασφημά και να αναθεματίζη τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας• και εξοδεύουν πενήντα, εκατόν πουγγία να εύρουν κανένα χριστιανόπουλο να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του, και με εκείνο κοινωνούν. Ο διάβολος θέλει να πίνωμεν το αίμα των παιδίων, και όχι ο Θεός. Ο Χριστός μας παραγγέλει να ευχώμεθα όλον τον κόσμον. Ο Εβραίος, όσον και αν είναι φίλος σου, πήγαινε, καλημέρισέ τον, και βάλε το αυτί σου να ακούσης τι σου λέγει. Εσύ τον εύχεσαι και τον χαιρετάς, και εκείνος σε καταράται και σου λέγει, κακή ημέρα σου, διότι η καλή μέρα είναι του Χριστού, και δεν θέλει ούτε να την ακούση ούτε να την είπη ο Εβραίος. Κοίταξε εις το πρόσωπον ένα Εβραίο όταν γελά• τα δόντια του ασπρίζουν, το πρόσωπόν του είναι ωσάν πανί αφωρισμένο, διότι έχει την κατάραν από τον Θεόν, και δεν γελά η καρδία του. Έχει τον διάβολον μέσα του οπού δεν τον αφήνει. Κοίταξε και ένα χριστιανόν εις το πρόσωπον, ας είναι και αμαρτωλός• λάμπει το πρόσωπόν του, χύνει η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Σφάζει ο Εβραίος ένα πρόβατον, και το μισό το εμπροσθινόν το κρατεί διά λόγου του, και το πισινόν το μπουντζώνει και το πωλεί εις τους χριστιανούς διά να τους μαγαρίση. Και αν σου δώση Εβραίος κρασί ή ρακί, είναι αδύνατον να μη το μαγαρίση πρώτον• και αν δεν προφθάση να κατουρήση μέσα, θα πτύση. Όταν αποθάνη κανένας Εβραίος, τον βάζουν μέσα εις ένα σκαφίδι μεγάλο και τον πλένουν με ρακί, και του βγάνουν όλην του την βρώμα, και εκείνο το ρακί το φτιάνουν με μυριστικά, και τότε το πωλούν εις τους χριστιανούς ευθηνότερον, διά να τους μαγαρίσουν. Πωλούν ψάρια εις την πόλιν οι Εβραίοι; Ανοίγουν το στόμα του οψαρίου και κατουρούν μέσα, και τότε το πωλούν εις τους χριστιανούς.

    Ο Εβραίος μου λέγει πως ο Χριστός μου είναι μπάσταρδος, και η Παναγία μου πόρνη. Το άγιον Ευαγγέλιον λέγει πως το έγραψεν ο διάβολος. Τώρα έχω μάτια να βλέπω Εβραίον; Ένας άνθρωπος να με υβρίση, να φονεύση τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφό μου, και ύστερα το μάτι να μου βγάλη, έχω χρέος ωσάν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το δε να υβρίση τον Χριστόν μου την Παναγίαν μου, δεν θέλω να τον βλέπω. Και η ευγένειά σας πώς σας βαστά η καρδία να κάνετε πραγματείας με τους Εβραίους; Εκείνος οπού συναναστρέφεται με τους Εβραίους, αγοράζει και πωλεί, τι φανερώνει; Φανερώνει και λέγει, πως καλά έκαμαν οι Εβραίοι και εθανάτωσαν τους προφήτας και όλους τους διδασκάλους και όλους τους καλούς. Καλά κάμνουν και μας μαγαρίζουν και πίνουν το αίμα μας.

    Ταύτα διατί σας τα είπα, χριστιανοί μου; Όχι διά να φονεύετε τους Εβραίους και να τους κατατρέχετε, αλλά διά να τους κλαίετε, πώς άφησαν τον Θεόν και επήγαν με τον διάβολον.
    […]

  2. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.booksistor.com/product_info.php?products_id=21892
    ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ – ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ (22.274Π)
    Έτος έκδοσης: 1976
    Εκδοτικός οίκος: ΜΗΝΥΜΑ
    Μεταφραστής: ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ
    Σελίδες: 135

    εκτυπώσιμη έκδοση

    Τελική Τιμή: 14.00€

    ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ – ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ (22.274Π)

    ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΝΙΚΟΣ ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ – ΧΑΡΤΟΔΕΤΟ – ΚΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

    Τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών»

    Το όνομα της τσουκνίδας

    1. / 2. / 3
    http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950917a.htm
    Εκατό χρόνια από τηυν κατασκευή τους, τα «Πρωτόκολλα» εξακολουθούν να τρέφουν τον αντισημιτισμό

    Το μπεστ σέλερ του μίσους

    […]
    Τη μεγαλύτερη εκδοτική τους επιτυχία τα «Πρωτόκολλα» τη γνώρισαν στη μεσοπολεμική Γερμανία. Μέσα στον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας (1920) πουλήθηκαν πάνω από 120.000 αντίτυπα και οργανώθηκαν πολυάριθμες εκδηλώσεις που «εκλαϊκευαν» τις πλαστογραφημένες αποκαλύψεις. Από το 1923 ανέλαβε το έργο της διάδοσης ο επίσημος «φιλόσοφος» του ναζιστικού κόμματος, ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ, με το βιβλίο «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και η διεθνής εβραϊκή πολιτική». Οταν κατέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ το 1933, η γερμανική μετάφραση των «Πρωτοκόλλων» είχε ήδη φτάσει στην 33η επανέκδοση. Το καθεστώς των εθνικοσοσιαλιστών τα ανέδειξε φυσικά σε κύριο μοχλό της αντισημιτικής τους προπαγάνδας. Η επίσημη ναζιστική έκδοση προτρέπει τους πολίτες «να μελετήσουν τις τρομερές ομολογίες των Σοφών της Σιών και να φροντίσουν ώστε το βιβλίο να φτάσει στα χέρια όλων των Γερμανών». Το 1935 το γερμανικό υπουργείο Παιδείας συμπεριέλαβε τα «Πρωτόκολλα» στα επίσημα σχολικά εγχειρίδια.
    Η ήττα του ναζισμού και η παγκόσμια φρίκη για το Ολοκαύτωμα περιόρισε κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια τα «Πρωτόκολλα» στη θέση που τους ταιριάζει: ανάγνωσμα φαντασιόπληκτων ακροδεξιών ή θρησκόληπτων φανατικών. Τα ξανασυναντάμε σε μαζική κλίμακα τη δεκαετία του 50 στις αραβικές χώρες που έρχονται σε σύγκρουση με το νεοσύστατο Ισραήλ.

    http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950917b.htm
    Οι σύγχρονες ελληνικές εκδόσεις των «Πρωτοκόλλων» καλύπτουν όλο το ιδεολογικό φάσμα.

    Η Οχράνα στα ελληνικά βιβλιοπωλεία

    [….]
    Μια προφητική πλαστογραφία;

    Η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως μας είπε ο υπεύθυνος Τύπου Ι. Μ. Χατζηφώτης, δεν έχει επίσημη θέση για τη γνησιότητα ή μη των περίφημων «Πρωτοκόλλων». Για περισσότερες λεπτομέρειες μας παρέπεμψε στο συνεργάτη του και συντάκτη της «Εκκλησιαστικής Αλήθειας» θεολόγο Αριστείδη Πανώτη. «Δεν είναι καθόλου σαφές αν πράγματι αυτό το κείμενο είναι γνήσιο. Μπορεί να είναι έργο των μυστικών υπηρεσιών του Τσάρου. Μπορεί να είναι μιά έκθεση της «Οχράνα» σχετικά με τις απόψεις που υπήρχαν εκείνη την εποχή στο εσωτερικό του εβραϊσμού. Δεν νομίζω ότι όσοι το ανασύρουν καταφέρνουν τίποτα. Βρίζοντας τον εβραϊσμό με τέτοιες ξεπερασμένες, θα ‘λεγα παλαιοημερολογίτικες, μεθόδους το μόνο που ίσως πετυχαίνουν είναι να τον ενισχύουν».
    Ομως ο κ. Πανώτης -ακριβώς όπως και οι πάσης φύσεως οπαδοί της «σιωνιστικής συνωμοσίας» που δεν έχουν αμφιβολίες για τη γνησιότητα του «ντοκουμέντου» και το αξιοποιούν συστηματικά- διαπιστώνει ότι «το περιεχόμενο των «Πρωτοκόλλων» ιστορικά επιβεβαιώνεται. Οι περισσότεροι από τους στόχους που γράφονται σ’ αυτά έχουν πραγματοποιηθεί. Εχει υλοποιηθεί το μεγαλύτερο μέρος του σχεδίου. Μη ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι ηγέτες των ολοκληρωτικών κρατών, ιδίως της Ανατολικής Ευρώπης, ήσαν Εβραίοι. Δυστυχώς λίγο πολύ βρισκόμαστε όλοι στα χέρια των Εβραίων. Είναι οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε μας τους Ελληνες δεν έχουν πάψει να δημιουργούν καταστάσεις».
    Μιά βόλτα στα εκκλησιαστικά στέκια επιβεβαιώνει τις βλαβερές συνέπειες της προηγούμενης «κομψής» αντισημιτικής θεωρίας για το «ντοκουμέντο». Ο «Σωτήρας» πουλάει την έκδοση των «Πρωτοκόλλων» που επιμελήθηκε ο αρχιμανδρίτης Χαρ. Βασιλόπουλος. Στη «Ζωή» υποδεικνύουν τη μεταγλωττισμένη στη δημοτική έκδοση του «Νεκτάριου Παναγόπουλου», δίνοντας και τη σχετική διεύθυνση του οίκου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πολιτική του βιβλιοπωλείου της «Αποστολικής Διακονίας». Ο κ. Σπ. Καράλης -με αφορμή τη σχετική με την «απάτη του αιώνα» επιφυλλίδα του Π. Κοροβέση, στην «Ε»- μας κατήγγειλε στις 5.6 ότι το επίσημο εκκλησιαστικό βιβλιοπωλείο διακινούσε το βιβλίο. «Τους ρώτησα αν γνωρίζουν ότι αυτό το βιβλίο είναι πλαστογραφία. Μου απάντησαν πως το γνωρίζουν. Τότε γιατί το πουλάτε; Μου είπαν ότι το πουλούν επειδή το ζητάει ο κόσμος (…) «Ξέρετε ότι σ’ αυτό το βιβλίο βασίστηκαν τα πογκρόμ του τσάρου στη Ρωσία και τα κρεματόρια του Χίτλερ;» Ο υπεύθυνος του βιβλιοπωλείου δεν ήξερε τι να απαντήσει. Κάτι ψέλλισε, ότι αυτό το βιβλίο το προλογίζει κάποιος ιερέας τον οποίο θεωρούσε πνευματικό άνθρωπο». Σήμερα, πάντως, το βιβλίο έχει εξαφανιστεί από τα ράφια της Αποστολικής Διακονίας.

    Ενα βιβλίο που έγινε εφιάλτης

    «Τρομακτικό παράδειγμα» μετατροπής μιας μυθοπλασίας σε πραγματικότητα θεωρεί ο Ουμπέρτο Εκο τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών».
    [….]

    http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950917c.htm
    Α – Ω

    Από ποιον προμηθεύθηκαν οι «χριστιανοί» τα περιβόητα «Πρωτόκολλα»; Σύμφωνα με τον Λαμπελέν που τα υποστηρίζει «ή αντεγράφησαν υπό γυναικός τινός, συζύγου ή ερωμένης ενός εκ των μυημένων, ή υπεξηρέθησαν από χρηματοκιβώτιον το οποίον είχον οι Σιωνισταί εις τινα πόλιν της Αλσατίας».

    Ευαίσθητα νεύρα φαίνεται πως είχε ο πρώτος μεταφραστής των «Πρωτοκόλλων» στα αγγλικά, δημοσιογράφος Βίκτορ Μάρσντεν. «Οπως είχε εξομολογηθεί σε φίλους του», διαβάζουμε στον πρόλογο του Γκ.Πράις, «του ήταν αδύνατο να δουλέψει [ στη μετάφρασή τους ] περισσότερο από μιά ώρα κάθε φορά, γιατί τον αρρώσταινε στην κυριολεξία το «διαβολικό πνεύμα» του κειμένου». Οταν λίγο αργότερα πέθανε «ύστερα από εξαιρετικά σύντομη ασθένεια», οι θιασώτες της «εβραικής συνομωσίας» έσπευσαν, φυσικά, να ενοχοποιήσουν το εν λόγω πνεύμα…

    Ηδη από το 1920 είχε τεθεί με οξύτητα το ζήτημα της «ελευθερίας» λοφορίας των «Πρωτοκόλλων». Ο μεγάλος αμερικάνικος οίκος «Πάτναμ εντ Σον» ισχυριζόταν ότι το διέθετε υπερασπιζόμενος την «ελευθερία της κίνησης των ιδεών», ώσπου -αφού εισέπραξε τα κέρδη από τις πωλήσεις- αντελήφθη ότι το δήθεν ντοκουμέντο δεν κατατάσσεται στα βιβλία γνώμης, και διέκοψε την έκδοση.

    Και οι δύο μελετούν συστηματικά τα σχέδια της «Εβραικής συνομωσίας» κατά του ελληνισμού. Ορκίζονται στην αυθεντικότητα των «Πρωτοκόλλων» αλλά διαφωνούν σε ορισμένα …λεπτά θέματα. Ο «δημοκρατικός» Γ. Π. Φουράκης υποστηρίζει π.χ. ότι η χούντα του Παπαδόπουλου ήταν έμπνευση της Μοσάντ και τα μέλη της πράκτορές της. Η απόφαση -λέει- πάρθηκε στις 8.1.1967 στο Τελ Αβίβ! Ο βασιλόφρων Κ. Μπάρμπης τον διορθώνει: Η χούντα καθοδηγήθηκε μόνο από την αμερικάνικη DIA, η οποία βέβαια ήταν …διαβρωμένη από τον εβραισμό! Ομως η ουσία της διαφοράς τους είναι ότι ο Φουράκης κατηγορεί τα «εβραιομασονικά ανάκτορα» για σειρά προδοσιών αποσιωπώντας ότι …μασόνος και ενδοτικός ήταν ο Ε. Βενιζέλος, όπως «αποδεικνύει» ο Μπάρμπης.

    Με κάθε σοβαρότητα ο αρχιμανδρίτης Βασιλόπουλος μας διαβεβαιώνει στη δική του έκδοση των «Πρωτοκόλλων», ότι «οι Σιωνισταί Εβραίοι εδημιούργησαν ένα ακόμη αντιχριστιανικό τέρας, τον Αδόλφον Χίτλερ. Ο Χίτλερ ήταν κατά το ήμισυ Εβραίος. Στο περιβάλλον του υπήρχαν πολλοί Εβραίοι, καθώς μάγοι, σατανισταί και αποκρυφισταί». Παρόλα αυτά δεν αρνείται την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος: «Η οργή του Χίτλερ εστράφη εναντίον των ευεργετών του Εβραίων και εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς τους έκαμε σαπούνι». Ερμηνεία του φαινομένου; «Γιά μιά ακόμη φορά ο Θεός απέδειξε στους χριστιανομάχους Σιωνιστάς ότι ο Χριστός είναι ανίκητος και ότι σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν»!

    Ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Δήμου δεν συμφωνεί με την αβασάνιστη εκδοτική αναπαραγωγή των «Πρωτοκόλλων». «Η κυκλοφορία του πλαστού αυτού βιβλίου έχει απαγορευτεί στα περισσότερα δημοκρατικά κράτη της Γης. (Και μη μιλήσει κανείς για λογοκρισία:το βιβλίο δεν εκφράζει γνώμη ή άποψη -είναι προπαγανδιστικό επινόημα). Ενα από τα ελάχιστα κράτη που επιτρέπουν την κυκλοφορία του είναι η Ελλάδα. Μάλιστα πολύ συχνά το βλέπω να διαφημίζεται στο «Ποντίκι».» («Ε», 26.5.95).

    Παρά την «αντισιωνιστική» ρητορική τους, οι υμνητές των «Πρωτοκόλλων» κάποτε σπεύδουν να καταθέσουν τη συμφωνία τους με την πραγματική στοχοθεσία του σιωνισμού – τη δημιουργία δηλ. ενός αποικιακού, θρησκευτικού κράτους στην Παλαιστίνη, εις βάρος των άλλων κατοίκων της περιοχής. «Ο πόθος αυτός δε θα μπορούσε να κατακριθεί από κανένα» δηλώνει αμήχανα ο προλογίζων Φ.Φωτιάδης (1932). Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;

    Στις φυλακές Λάρισας έγκλειστος ο Κώστας Ζαφειρίου συγγράφει και βγάζει τα δικά του συμπεράσματα από τη μελέτη των «Πρωτοκόλλων» («Παγκόσμια Εβραιομασωνική Συνομωσία», εκδ. Επίγνωση, σ.144-7): «Πρέπει λοιπόν να χτυπηθεί η ορθόδοξη Ρωσία που τους είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο και κάστρο απόρθητο (…) και νικητής κατά την κήρυξη του τρίτου Παγκοσμίου Πυρηνικού Πολέμου που σε λίγο θα εκραγεί, με όλους τους Ορθοδόξους όλης της γης εναντίον του Σατανισμού!»

    Χαρακτηριστική για τη διάδοση των «Πρωτοκόλλων» ακόμα και στο χώρο της Αριστεράς είναι η πρόσφατη αρθρογραφία του κούρδικου περιοδικού Ozgur Ulke, και ειδικότερα το κείμενο του Α.Inanc «Ειδικός πόλεμος και εβραϊσμός», όπου αποδίδεται ο τουρκικός εθνικισμός στην επίδραση που είχαν τα «Πρωτόκολλα» πάνω στον Κεμάλ.

  3. Ο/Η Π.Π.Δ. λέει:

    http://www.pemptousia.gr/2013/08/mnimi-osiakis-kimiseos-kassandria/
    Γιάννης Κανατάς

    Μνήμη οσιακής κοιμήσεως Κασσανδρείας Ειρηναίου

    16 Αυγούστου 2013

    Ο Ειρηναίος υπήρξε ένας εκ των επιφανέστερων ιεραρχών στην εκκλησιαστική ιστορία της χώρας μας και ο μακροβιότερος μητροπολίτης στη μητρόπολη Κασσανδρείας, αφού ποίμανε τη συγκεκριμένη επαρχία επί 38 συναπτά έτη, από την άφιξή του στον Πολύγυρο τον Οκτώβριο του 1907 μέχρι το θάνατό του στις 16 Αύγουστο του 1945.

    (….)

    http://www.efsyn.gr/arthro/agkylotos-alla-stayros

    Αγκυλωτός, αλλά σταυρός
    07.02.2016, 09:58

    Συντάκτης:

    Τάσος Κωστόπουλος
    (…)

    Διατυπωμένες εν έτει 1943, με την ευκαιρία της ναζιστικής προπαγανδιστικής έκθεσης «Ο σοβιετικός παράδεισος», κι αποτυπωμένες σ’ ένα αντικομμουνιστικό φυλλάδιο με τον εύγλωττο τίτλο «Ο αγών της Ελλάδος κατά του μπολσεβικισμού. Ελληνικές γνώμες» (Θεσσαλονίκη 1943, εκδ. Νέα Ευρώπη), οι παραπάνω γραμμές υπογράφονται από έναν ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον μητροπολίτη Φλωρίνης Βασίλειο.

    Οσο κι αν η εξομοίωση του Αδόλφου Χίτλερ με τον (αγιοποιημένο από τη χριστιανοσύνη) Μεγάλο Κωνσταντίνο ξαφνιάζει σήμερα τον ανυποψίαστο αναγνώστη, την εποχή εκείνη αποτελούσε μάλλον συνηθισμένη παραβολή.

    Ακόμη πιο προωθημένες ήταν άλλωστε οι δηλώσεις κάποιων άλλων μητροπολιτών της Βόρειας Ελλάδας που παρατίθενται στο ίδιο φυλλάδιο.

    Ενθουσιωδέστερος όλων, ο Κασσάνδρας Ειρηναίος (πάλαι ποτέ υπότροφος του τσάρου στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου, όπως ο ίδιος υπενθυμίζει) δεν δίστασε μάλιστα να εγκολπωθεί πλήρως τη ναζιστική ιδεολογία όσον αφορά τον φυλετικό κοινό τόπο «ιουδαιομπολσεβικισμού» και «εβραιοκαπιταλισμού»:

    «Ευνόητος η χαρά και ανακούφισις ην ησθάνθην όταν ο Μέγας Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ εκήρυξε τον κατά των Μπολσεβίκων πόλεμον, προς απαλλαγήν της Αγίας Ορθοδόξου Ρωσσίας από των σκληρών και αφορήτων αυτής βασάνων και βασανιστών.

    »Μπολσεβικισμός και Μασσωνισμός ή κεφαλαιοκρατία είνε δυο δυσώδεις πηγαί αι οποίαι εκβράζουσιν όλας τας δολοπλοκίας, ψεύδη, δυστυχήματα, συμπλοκάς, αιματοχυσίας, καταστροφάς και δεινοπαθήματα από των οποίων πάσχει η σύγχρονος ανθρωπότης. Ο κατ’ αυτών πόλεμος είνε φιλάνθρωπος, ευγενής και σωτήριος. Ας ευχηθώμεν εις τα γερμανικά όπλα επιτυχίαν, καίτοι αναλογιζόμενοι το μέγεθος του αναληφθέντος αγώνος ιλιγγιώμεν, διότι αναντιρρήτως το ήμισυ του επί της επιφανείας της γης υπάρχοντος χρυσού ευρίσκεται εν ταις χερσί των Εβραίων, ο δε χρυσός είνε το ισχυρότερον των εν τω κόσμω τούτω υλικών όπλων» (όπ.π., σ. 15).

    Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως οι δουλοπρεπείς αυτές διακηρύξεις υπέρ του κατακτητή δεν ήταν παρά απόρροια της ίδιας της ξένης κατοχής – και της πατροπαράδοτης κουλτούρας προσεταιρισμού των ισχυρών από τους χριστιανορθόδοξους «εθνάρχες», την οποία η μακραίωνη πολιτική του Φαναρίου είχε κληροδοτήσει στους ιεράρχες παλαιών τε και «Νέων Χωρών».

    Η εξύμνηση του χιτλερισμού ως κοινωνικοπολιτικού προτύπου δεν πρωτοεμφανίστηκε όμως στους κόλπους της εγχώριας εκκλησιαστικής ιεραρχίας μετά την κατάρρευση του μετώπου, την άνοιξη του 1941.

    Οπως διαπιστώνουμε ξεφυλλίζοντας την «Εκκλησία», το «επίσημον δελτίον της Εκκλησίας της Ελλάδος» που εκδιδόταν από το 1922, παρεμφερείς απόψεις διατυπώθηκαν δημόσια ήδη από την επομένη της ανάρρησης των ναζί στην εξουσία, τον Ιανουάριο του 1933.

    Η επικρότηση αυτή αντανακλούσε τη συνολικότερη στάση της Εκκλησίας ως προασπιστή του κοινωνικού καθεστώτος: όπως λίγο νωρίτερα ο ιταλικός φασισμός, έτσι και ο γερμανικός ναζισμός έγινε, αρχικά τουλάχιστον, δεκτός ως μια ιδεώδης απάντηση των παραδοσιακών ευρωπαϊκών κοινωνιών στον (κοινό) εσωτερικό εχθρό και στην (εξίσου κοινή) «κρίση αξιών» που επέφερε η νεωτερικότητα.

    (….)

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Μερικοί από τους «αντιστασιακούς» Ιεράρχες του Γλέζου (δηλώσεις του σε φιέστα του Χουντόδουλου και στον Ρ.Σ. της Εκκλησίας):
    https://roides.wordpress.com/2010/11/01/1nov10b/

    http://archive.is/pspbj

    ΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ Υ.Β.Ε.-Π.Α.Ο., Η ΕΣΠΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

    Ήδη στην σελ. 7, φίλε αναγνώστη, είχαμε κάνει την πρώτη μας νύξη για το αντισημιτικό ασυνείδητο της μακεδονικής εθνικοφροσύνης στο οποίο απευθυνόταν η Π.Α.Ο.. Είχαμε όπως θα θυμάσαι, παρουσιάσει και μία σχετική προκήρυξη της Οργάνωσης, όπου ανάμεσα στα άλλα, οι συντάκτες της κατήγγειλαν πως στις γραμμές του ΕΛΑΣ, αγωνίζονταν Βούλγαροι, Αρμένιοι και Εβραίοι

    Το να καταγγέλλει βεβαίως η Π.Α.Ο. πως ανάμεσα στους ελασίτες που έπεσαν νεκροί από τα όπλα της, βρέθηκαν Βούλγαροι, είναι κατανοητό. Η αναφορά εντάσσεται πλήρως στην λογική της. Γιατί ωστόσο ο ελληνικός λαός θα πρέπει να ρωτήσει και να μάθει, εάν στις γραμμές του ΕΛΑΣ πολεμούσαν Αρμένιοι ή Εβραίοι; Δεν γνώριζε η Π.Α.Ο. πως στη Μακεδονία υπήρχαν χιλιάδες Εβραίοι από την εποχή του Αποστόλου Παύλου κιόλας; Δεν γνώριζε πως σε όλη την Ελλάδα υπήρχαν Αρμένιοι πρόσφυγες;

    Η απάντηση είναι απλούστατη: Για τους παοτζήδες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι δεν έχουν άλλα δικαιώματα στην Ελλάδα, πλην εκείνων του απλού φιλοξενούμενου. Το γεγονός δε, ότι υπάρχουν και Εβραίοι στις τάξεις του ΕΛΑΣ και που τολμούνε μάλιστα να σηκώσουν και το όπλο, στους «γνήσιους Έλληνες» της Π.Α.Ο., αποτελεί στοιχείο που πρέπει να καταγγελθεί.

    Φυσικά, η μία προκήρυξη δεν είναι το μόνο κρούσμα. Ο αρχιπραξικοπηματίας της Π.Α.Ο., ανερυθρίαστα παρουσιάζει και άλλη μία αφήγηση, όπου αφήνει να βγει η χολή και το μίσος του συντάκτη της απέναντι στον «Ισραηλίτη»…


    Διαβάζοντας τις αφηγήσεις των ανδρών της Οργάνωσης, συναντά κανείς συχνά την επιείκειά τους απέναντι στον παοτζή που αναγκάστηκε να «ομολογήσει» ψεύδη, ή να προσχωρήσει στο ΕΑΜ κατόπιν βασανιστηρίων. Στις περιπτώσεις αυτές μάλιστα, η Π.Α.Ο. υπερθεματίζει για τον μετεστραμμένο: Είναι ο αδελφός, ο συναγωνιστής που λύγισε στον «αγώνα κατά των διεθνιστών κομμουνιστών».

    Δεν συμβαίνει ωστόσο το ίδιο, στην περίπτωση του «Ισραηλίτη χωρίς όνομα», ο οποίος είχε ενταχθεί στο σώμα του Γουλγουντζή στην Πιερία – το σώμα που, όπως είδαμε (viewtopic.php?f=51&t=190505&start=135#p3103783) εξήλθε στο βουνό αντιδρώντας στις επιθέσεις του ΕΛΑΣ εναντίον αποσπασμάτων της κατοχικής Χωροφυλακής. Ο Ισραηλίτης χωρίς όνομα, συνελήφθη από τους Ελασίτες και χρεώθηκε το ρόλο του συκοφάντη. Στην περίπτωσή του ωστόσο, αυτό έγινε «κατόπιν πιέσεων», σκέτων πιέσεων, οπότε ο Ισραηλίτης χωρίς όνομα «εκθέτει ό,τι αποκυήματα της αθλίας φαντασίας του, του έρχονται». Ευτυχώς όμως, ο Ισραηλίτης χωρίς όνομα ξεσκεπάζεται και αναγκάζεται να πέσει γονυπετής και με «βροχή δακρύων» να ζητήσει συγγνώμη από τους άνδρες της Υ.Β.Ε., μπροστά μάλιστα στους Ελασίτες που εξετέθησαν.

    Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς. Το λένε ξεκάθαρα οι ιεράρχες της Υ.Β.Ε., με το σκυλολόι του μακεδονικού αντισημιτισμού να χειροκροτεί ασυγκράτητο:

    Ήδη στην σελ. 15 φίλε αναγνώστη, αναφερθήκαμε στην «πατριωτική δράση» του μυημένου στην Υ.Β.Ε. επισκόπου Ολύμπου, Καλλίνικου Χαραλαμπάκη και στην επίσκεψή του στην Ουκρανία, συνοδευόμενου από αξιωματικούς των ναζί, προκειμένου να διαπιστώσει τα εγκλήματα των «εβραιομπολσεβίκων». Είχαμε επισημάνει πως ο ιδρυτής της Υ.Β.Ε.-Π.Α.Ο. εκθειάζει στο βιβλίο του την πατριωτική δραστηριότητα του μυημένου Καλλίνικου, με τον οποίον άλλωστε, είχε περιοδεύσει και στην Φλώρινα, προκειμένου να υπάρξει «επέκτασις της οργανώσεως και η τόνωσις του εθνικού φρονήματος των κατοίκων της πόλεως Φλωρίνης, οι οποίοι σθεναρά ηγωνίζοντο με κάθε τρόπο εναντίον της βουλγαρικής προπαγάνδας».

    Τώρα, στο τέλος της αφήγησής μας, παρουσιάζουμε στον αναγνώστη, κάτι ακόμα καλύτερο: Μία ομιλία ενός μυημένου στην Υ.Β.Ε. ιεράρχη, του Μητροπολίτη Κασσανδρείας και Χαλκιδικής, Ειρηναίου, στην Έκθεση που διοργάνωσαν οι ναζί στην Ελλάδα, με τίτλο «Ο Σοβιετικός Παράδεισος». Υλικό από την Έκθεση και τις ομιλίες των «αντιστασιακών» ιεραρχών, δημοσίευσε η χιτλερόφιλη εφημερίδα της Μακεδονίας «Νέα Ευρώπη» σε ειδική έκδοσή της το 1943, με τίτλο «Ο Αγών της Ελλάδος εναντίον του Μπολσεβικισμού».


    Οι χιτλερικοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους πανηγυρίζουν στα 1943, για τις «Ελληνικές γνώμες» περί τον «Αγώνα ενάντια στον Μπολσεβικισμό» που οι ίδιοι διεξάγουν. Πρωτοπόροι στον Αγώνα, εμφανίζονται οι ιεράρχες της Υ.Β.Ε.. Οι επίσημοι απολογητές της Υ.Β.Ε. – Π.Α.Ο., παρότι ήσαν υποτίθεται ενάντιοι στις φιλοχιτλερικές αυτές εκδηλώσεις, παριστάνουν ότι αγνοούν την συμμετοχή των ιεραρχών που οι ίδιοι μύησαν…

    Οι… «άγιοι» Κασσανδρείας, Βερροίας, Εδέσσης, Καστοριάς και Ολύμπου μυούνται στην Υ.Β.Ε. και πιάνουν δουλειά, πάντα «για τον Ελληνικό Βορρά».

    Ο μακαριστός Μητροπολίτης Εδέσσης Παντελεήμων, προσέρχεται ως ομιλητής στην ναζιστική Έκθεση «Σοβιετικός Παράδεισος». Η ομοιότητα του προσώπου που τον ακολουθεί, με τον νομάρχη Πέλλας Γ. Θεμελή, ίσως και να μην είναι συμπτωματική. Ας δούμε όμως και κάτι, ακόμα καλύτερο: Πρόκειται για τον Μητροπολίτη Κασσανδρείας Ειρηναίο, την πατριωτική δράση του οποίου εκθειάζει στα απομνημονεύματά του ο Ιωάννης Παπαθανασίου:


    Ποιοι δεν γνωρίζουν την δράση του Σεβασμιοτάτου Κασσανδρείας Ειρηναίου, με τα κηρύγματά του και την διάσωση άγγλων αιχμαλώτων; Πολλοί είν’ αλήθεια! Έχουν περάσει από τότε 58 χρόνια και κανείς δεν θυμάται. Ή δεν θέλει να θυμάται. Πρώτος και καλύτερος, ο ίδιος ο Παπαθανασίου:

    Ειρηναίος Παντολέοντος (Χάλκη 1863-Πολύγυρος 1945). Ως πρώην Μητροπολίτης Μελένικου (Μέλνικ) στη Βουλγαρία, είχε κάθε λόγο προφανώς να μάχεται «Για τον Ελληνικό Βορρά». Πώς το έγραφε άλλωστε ο πολιτικός επίτροπος της Π.Α.Ο., Χρ. Νάλτσας; «Αι παροικίαι των εκ των επαρχιών Μελενίκου, Νευροκοπίου, Τζουμαγιάς κλπ, προσφυγόντων εις την ελευθέραν Ελλάδα (sic), είναι σημαντικαί, τόσον εν τη Βορείω Ελλάδι, όσον και εν τη Στερεά, αι οποίαι αναμένουν επί έτη τώρα, την τόσο ποθητήν παλιννόστησιν». (http://img847.imageshack.us/img847/5913/img182.jpg)

    https://archive.is/o/pspbj/img824.imageshack.us/i/89678809.jpg/
    https://archive.is/o/pspbj/img233.imageshack.us/i/29676911.jpg/


    Ο σεπτός «αντιστασιακός» ιεράρχης της Υ.Β.Ε., πάντα για τον «Ελληνικό Βορρά» (μην πάει ο νους σας αλλού!) ξεθάβει τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», το πλαστογράφημα αυτό, της τσαρικής Οχράνας, εκθειάζει τον αρχιπροδότη ηγέτη της ΕΣΠΟ, Αριστείδη Ανδρόνικο για την έκδοση των «Πρωτοκόλλων» και διατρανώνει: «Ευνόητος η χαρά και η ανακούφισις ην ησθάνθην ότε ο Μέγας Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ, εκήρυξε τον κατά των Μπολσεβίκων πόλεμον, προς απαλλαγήν της Αγίας Ορθοδόξου Ρωσσίας, από των σκληρών και αφορήτων αυτής τυράννων και βασανιστών. Μπολσεβικισμός και Μασωνισμός ή κεφαλαιοκρατία, είναι δύο δυσώδεις πηγαί αι οποίαι εκβράζουσιν όλας τας δολοπλοκίας, ψεύδη, δυστυχήματα, συμπλοκάς, αιματοχυσίας, καταστροφάς, και δεινοπαθήματα υπό των οποίων πάσχει η σύγχρονος ανθρωπότης. Ο κατ’ αυτών πόλεμος, είνε φιλάνθρωπος, ευγενής και σωτήριος. Ας ευχηθώμεν εις τα γερμανικά όπλα επιτυχίαν, καίτοι αναλογιζόμενοι το μέγεθος του αναληφθέντος αγώνος ιλιγγιώμεν και σταματώμεν, διότι αναντιρρήτως, το ήμισυ του επί της επιφανείας της γης υπάρχοντος παντοδυνάμου χρυσού, ευρίσκεται εν τοις χερσί των Εβραίων, ο δε χρυσός είνε το ισχυρότερον των εν τω κόσμω τούτον υλικών όπλων».

    Η δικαιολογία, είναι πάντοτε έτοιμη: «Ο επίσκοπος δεν πίστευε τα όσα έλεγε, το έπραξε για να αποφύγει τα χειρότερα, ήθελε να σώσει αθώους από τα γερμανικά αντίποινα, να προφυλάξει την Μακεδονία από τους Βουλγάρους. Απόδειξη πως έσωσε ακόμα και άγγλους αιχμαλώτους».
    Απαξιούμε καν να απαντήσουμε σε τέτοιου είδους επιχειρήματα. Αν τα παραπάνω συνιστούν αντιστασιακή δραστηριότητα – και μάλιστα δραστηριότητα που «αντιτασσόταν στην νόμιμη δράση», όπως είδαμε στην σελίδα 15 να ισχυρίζεται η Υ.Β.Ε. για τον εαυτό της – ας βγουν οι επίγονοι της Οργάνωσης να τα προβάλλουν στην ελληνική κοινή γνώμη να τους χειροκροτήσει.

    Ένα μονάχα θα υπενθυμίσουμε αναγνώστη: Την ίδια ώρα που ο «μακαριστός» ιεράρχης της Υ.Β.Ε. εκφωνούσε τους πύρινους λόγους του κατά των Εβραίων και του χρυσού τους, κατά των περιουσιών τους που έπεσαν σαν τις μύγες να τις αρπάξει το σκυλολόι των δωσιλόγων της Θεσσαλονίκης, δεκάδες χιλιάδες εβραίοι συμπολίτες μας έπαιρναν τον δρόμο χωρίς επιστροφή για τα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, τους θαλάμους αερίων και τους φούρνους των χιτλερικών. Λίγη τσίπα δεν είχε άραγε εκείνος ο άνθρωπος; Και ούτε ένας από τους παοτζήδες «συναγωνιστές» του, δεν βρέθηκε να ζητήσει μία συγγνώμη;

    Δεν βρέθηκε κανείς. Το δράμα των Εβραίων απουσιάζει παντελώς απ’ τις γνωστές εκθέσεις της Π.Α.Ο.. Αν όμως βρισκόταν ένα πιστόλι της ΟΠΛΑ να ξαπλώσει κάτω τον «αντιστασιακό» ιεράρχη με τα «πατριωτικά» του κηρύγματα, σύσσωμη η Υ.Β.Ε.-Π.Α.Ο. θα κατήγγειλε τους «αθέους κομμουνιστές που στρέφονται εναντίον της θρησκείας και των παραδόσεων»!

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.biblionet.gr/book/192367/%CE%A4%CE%BF_%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%83%CF%84_%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%81_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%BC%CE%AF%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%82

    Το μπεστ σέλερ του μίσους

    Τα «Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» στην Ελλάδα, 1920-2013

    Δημήτρης Ψαρράς

    Πόλις, 2013
    393 σελ.

    Ποιο είναι το δημοφιλέστερο βιβλίο των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα; Αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς, θριαμβευτής αναδεικνύεται ένα ταπεινό κακογραμμένο βιβλιαράκι, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου θεωρείται βεβαιωμένο πλαστογράφημα και κυκλοφορεί μόνο ως πρόχειρη μπροσούρα λαθρόβιων εκδοτικών οίκων ή αναπαράγεται μέσω του διαδικτύου.

    Ο λόγος για τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», το αγαπημένο βιβλίο του Χίτλερ, ευαγγέλιο του αντισημιτισμού επί έναν αιώνα και μοντέλο κάθε σύγχρονης θεωρίας συνωμοσίας.

    H μελέτη της εκδοτικής διαδρομής των Πρωτοκόλλων στη χώρα μας έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Το βιβλίο αυτό όχι μόνο σημαδεύει την άνθηση και τις καμπές του αντισημιτικού ρεύματος στην Ελλάδα, αλλά λειτουργεί σήμερα ως σημείο σύγκλισης διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων και χρησιμοποιείται ως κώδικας επικοινωνίας μεταξύ τάσεων της σύγχρονης Ακροδεξιάς, ομάδων του αντιιμπεριαλιστικού εθνικισμού της πατριωτικής Αριστεράς και πιστών των συνωμοτικών θεωριών που διαχέονται από το διαδίκτυο και την τηλεόραση.

    Η θεωρία της παγκόσμιας συνωμοσίας είναι και μια εύκολη απάντηση στη σημερινή πολιτική και οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα. Ένα από τα πρώτα πανό που στήθηκαν μπροστά στην ελληνική Βουλή από το ‘Κίνημα των αγανακτισμένων’ τον Ιούνιο του 2011 έφερε το σύνθημα: «Όχι στην παγκόσμια διακυβέρνηση». Δεν είναι γνωστό ποιος το έγραψε ούτε τι ακριβώς είχε ο ίδιος στο μυαλό του μ’ αυτή τη φράση. Αλλά είναι γεγονός ότι το σύνθημα αυτό πέρασε από όλες τις «διαδικασίες της πλατείας», ενώ άντεξε και τις βίαιες συγκρούσεις που προκάλεσε η αστυνομία τις μέρες που επιχειρούσε να τρομοκρατήσει και να διώξει τους συγκεντρωμένους από την πλατεία Συντάγματος. Αυτή η πεποίθηση, ότι το έθνος οφείλει σύσσωμο να αντισταθεί στην επιβουλή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», είναι κοινός τόπος για το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Τα «Πρωτόκολλα» είναι η βίβλος αυτής της πεποίθησης.

  6. Ο/Η Psycho. λέει:

    http://www.newenglishreview.org/blog_direct_link.cfm/blog_id/22804/Omar-Amin-Johann-von-Leers—-One-Of-So-Many

    Johann von Leers

    Johann von Leers, alias Omar Amin, (January 25, 1902 – March 5, 1965) was a German professor known for his anti-Jewish polemics. He was one of the most important ideologues of the Third Reich and later served in the Egyptian Information Department. He published for Goebbels, in Peron’s Argentina, and for Nasser’s Egypt. He converted to Islam, and changed his name to Omar Amin.

    Born in Vietlübbe, Mecklenburg-Schwerin. He was involved in the Free Corps. He joined the NSDAP in 1929. He wrote the notorious anti-Semitic tract (published and popular during the Third Reich), «Juden Sehen Dich An» (Jews are Observing You). He was fluent in five languages, including Hebrew and Japanese.

    In 1945 he fled to Italy, living there for five years, and then moving to Argentina in 1950. Five years thereafter he moved from Argentina to Egypt.

    Jeffrey Herf reports that in December 1942, von Leers published an article in «Die Judenfrage», a journal which belonged to the anti-Semitic intellectual world, entitled «Judaism and Islam as Opposites.» As the title indicates, the author’s perspective is Hegelian, presenting Judaism and Islam in terms of thesis and antithesis. This essay also reveals the ingratiating National Socialist perspective which von Leers projected on the Islamic past as well as the intensity of his hatred for Judaism and Jewry. The following passage is part of the original text :
    Mohammed’s hostility to the Jews had one result: Oriental Jewry was completely paralyzed. Its backbone was broken. Oriental Jewry effectively did not participate in [European] Jewry’s tremendous rise to power in the last two centuries. Despised in the filthy lanes of the mellah (the walled Jewish quarter of a Moroccan city, analogous to the European ghetto) the Jews vegetated there. They lived under a special law (that of a protected minority), which in contrast to Europe did not permit usury or even traffic in stolen goods, but kept them in a state of oppression and anxiety. If the rest of the world had adopted a similar policy, we would not have a Jewish Question (Judenfrage)…. As a religion, Islam indeed performed an eternal service to the world: it prevented the threatened conquest of Arabia by the Jews and vanquished the horrible teaching of Jehovah by a pure religion, which at that time opened the way to a higher culture for numerous peoples ….[2]

    In Nasser’s Egypt

    Leers became the political adviser to the Information Department under Muhammad Naguib. He continued to specialize in anti-Semitism, managing anti-Israel propaganda. He converted to Islam, and changed his name to Omar Amin. He was a close friend of Muhammad Amin Al-Husayni[3]. In its first decade, the West German government tried in vain to have him extradited for war crimes. He died in Cairo in 1965.

  7. Ο/Η Ένας λέει:

    http://psemataethnikiston.blogspot.gr/2014/02/blog-post_13.html

    Η φυλετική καταγωγή του κομμουνισμού

    Μετά από την φυλετική σύσταση των εθνών, μερικοί έχουν την φαντασίωση ότι και ο κομμουνισμός έχει φυλετική καταγωγή. Τι να πει κανείς……
    Ένα δισκεδαστικό βίντεο σχετικά:

    Βέβαια δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος να το δει κανείς μια και ο κύριος David Duke είναι ο (τέως) Μέγας μάγιστρος της Κου Κλουξ Κλάν κάτι που αναφέρεται στην σελίδα http://en.wikipedia.org/wiki/David_Duke (πρώην Κ.Κ.Κ. όπως μας πληροφορεί ο ίδιος), αντισημίτης λοιπόν που πήρε phd σε ένα πανεπιστήμιο της Ουκρανίας, παρόλο που είναι αρνητής του ολοκαυτώματος (μάλλον στην χώρα του δεν θα μπορούσε να πάει κάτι τέτοιο).
    Σε αυτό το πλαίσιο σοβαρής συζήτησης και χωρίς εμπάθεια οφείλω να παρατηρήσω ότι ο Λένιν είναι απόγονος Ντόνοβαν, ο Μάρξ Νεάτερταλ και ο Στάλιν Αριανών και ο Τρόστκυ από τον Σείριο…..
    Αλλά πιο τραγελαφική είναι η περίπτωση με ένα κατεβατό ονομάτων από τον κ. Αριστείδη Ι. Ανδρόνικο και μάλλον από το βιβλίο του «ΤΙ ΕΣΤΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ» Όπου μας πληροφορεί ότι το σύνολο των σημαντικών θέσεων στην εσσδ το είχαν καταλάβει Εβραίοι. Μπορούμε να το βρούμε στην σελίδα:
    http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=431702&cid=122
    Να σημειώσω ότι βρίσκεται στον χώρο που δεν επιβλέπουν οι δημοσιογράφοι και ο καθένας αναρτά ότι του έρθει στην γκλάβα……
    Από εκεί:
    Θα επεθύμουν μόνον να ερωτήσω τον κ. Σοφιανόπουλον και τους ΄Ελληνας κομμουνιστάς αν γνωρίζουν ότι:

    1. Οι Εβραίοι προτιμώνται σήμερον των χριστιανών εις όλας τάς υπηρεσίας, δημοσίας ή ιδιωτικάς, προμηθείας, εργασίας παντός είδους, κτλ.

    2. Οι μπολσεβίκοι εξηφάνισαν εξ όλων των βιβλιοθηκών της Ρωσσίας όλα τα συγγράμματα, εις οιανδήποτε γλώσσαν και αν εγράφησαν, τα θίγοντα εμμέσως ή αμέσως τους Εβραίους και την θρησκείαν των. Και τούτο όχι μόνον εις τάς λαικάς βιβλιοθήκας, αλλά και εις αυτάς τάς βιβλιοθήκας των Πανεπιστημίων. Απόδειξις ότι οι ιθύνοντες σήμερον την Ρωσσίαν Εβραίοι στερούνται και της στοιχειώδους ευλαβείας παντός διανοουμένου προς την αμεροληψίαν και αντικειμενικότητα της επιστήμης και ότι διαπνέονται υπό του πλέον στενού εβραικού φανατισμού.

    3. Οι μπολσεβίκοι ετυφέκισαν και εξακολουθούν να τυφεκίζουν άνευ διαδικασίας οιονδήποτε, εις χείρας του οποίου, ήθελεν ευρεθή έν εκ των ως άνω συγγραμμάτων και μάλιστα το πολύκροτον βιβλίον του γάλλου επισκόπου Ζουέν με επιστολή του καρδιναλίου Γασπάρι ‘ο εβραιο-μασωνικός κίνδυνος’, του οποίου ο συγγραφεύς ισχυρίζεται, ως γνωστόν, ότι ο μασωνισμός είνε οργάνωσις εβραική, τείνουσα σκοπίμως εις την έντασιν του αγώνος των τάξεων, εις τον εμφύλιον αλληλοσπαραγμόν των χριστιανικών εθνών, εις την επέκτασιν του κομμουνισμού, όστις αποσυνθέτων τα Κράτη, λόγω της ουτοπικής ιδεολογίας του, θα επιτρέψη εις τους εβραίους να κυριαρχήσουν εις όλας τα χώρας της γης.
    4. Η όλη εξωτερική πολιτική των Ρώσσων μπολσεβίκων και μάλιστα αποφάσεις κομμουνιστικών διασκέψεων των οποίων θα παραθέσω τα κείμενα εις το σχετικόν κεφάλαιον, εμπνέεται από πνεύμα γνησίως εβραικόν.
    5. Ιδιατέρως όμως οφείλω να τονίσω τα απιστεύτως άγρια, τυραννικά και γενικά εξοντωτικά μέτρα κατά του Χριστιανικού Κλήρου και των Χριστιανών, δεν είνε απλώς η εφαρμογή ενός τρομοκρατικού συστήματος, εξ εκείνων τα οποία εφήρμοσαν διάφοροι επαναστάσεις.
    Πρόκειται περί αθρόων και τελείως περιττών διά την εμπέδωσιν του
    Κομμουνισμού θανατικών εκτελέσεων, σφαγών, μαρτυρίων,
    θανατώσεων διά πείνης, τυφεκισμών χάριν διασκεδάσεως.

    Πράγματι, ως αποδεικνύει ο κατωτέρω πίναξ, τα 85% των ιθυνόντων σήμερον την Ρωσσίαν είναι εβραίοι. Ο πίναξ ούτος καταρτισθείς υπό του Ρωσσικού Αντι-κομμουνιστικού Συνδέσμου ‘Εδίνστβο Ρούς’ έχει ως εξής:
    Και ακολουθεί ένας μακροσκελής κατάλογος……
    Όλα αυτά θα χρειάζονταν εξήγηση αν ήταν προϊόν εργασίας ενός σοβαρού ερευνητή. Αλλά ποιος ήταν ο Αριστείδης Ανδρόνικος. Ευτυχώς υπάρχουν και οι φίλοι μας οι εθνικοσοσιαλιστές που μας πληροφορούν.

    http://www.forums.gr/forum/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%82/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/41694-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CE%AE%CF%81%CF%89%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CF%8C%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82

    Το Νοέμβριο του 1929 μαζί με τους Π. Σαρηγιάννη, Α. Αθηνογένη, Ι. Αραπάκη, Αριστ. Σκυλίτση ιδρύει την Πανελλήνια Ένωση Κοινωνικής Άμυνας (ΠΕΚΑ) με στόχο τον αντικομμουνιστικό αγώνα και την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης. Τον Σεπτέμβριο του 1942, μετά την ανατίναξη του κτιρίου της Ελληνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης (ΕΣΠΟ) ο Αριστείδης Ανδρόνικος αναλαμβάνει μεταξύ άλλων την ηγεσία της.
    Τον Σεπτέμβριου του 1944, λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών ο Ανδρόνικος έφυγε με ειδική αμαξοστοιχία για τη Βιέννη μαζί με πλειάδα άλλων εθνικοσοσιαλιστών. Εκεί συμμετείχε στην «εξόριστη κυβέρνηση» του Έκτορα Τσιρονίκου, που συγκροτήθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 1944 στην κωμόπολη Κίτσμπυλ, στο ξενοδοχείο Grand Hotel αναλαμβάνοντας μαζί με τον Κωνσταντίνο Σκανδάλη το «Υπουργείο Διαφώτισης και Προπαγάνδας».
    Οπότε ξέρουμε ότι ο Ανδρόνικος ήταν για ένα διάστημα μέλος της ΕΣΠΟ, γνωστής ναζιστικής οργάνωσης που δρούσε στην Ελλάδα και τα γραφεία της ανατίναξε η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ. Ο Ανδρόνικος μάλιστα ήταν ηγέτης της κατά την περίοδο που ο άριος πάγος απερίφραστα την καταχωρεί σαν συνεργάτη των κατακτητών, γιατί στην αρχή την εμφανίζει σαν μια προσπάθεια συνεννόησης με τους κατακτητές σε κάποιο δίκη, σχετικά στην σελίδα http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/11/blog-post_395.html
    Και ο καλός φίλος των κατακτητών το έσκασε στην Βιέννη όταν κατέρρευσε η ναζιστική Γερμανία στην Ελλάδα, αντί να μείνει να γιορτάσει την απελευθέρωση με τους Έλληνες. Εκεί μάλιστα συμμετείχε και σε μια «εξόριστη κυβέρνηση»…..
    Με απλά λόγια πρόκειται για ένα ναζιστή προδότη της Ελλάδος.
    Τι αξιοπιστία μπορεί να έχει και τον χρησιμοποιούν μερικοί εθνικιστές σαν πηγή ένας τέτοιος προδότης, είναι θέμα προσωπικής κρίσης του καθένα.

    Από εκεί και πέρα το σόου έχει πάντα να επιδείξει διασκέδαση.

  8. Ο/Η Κάπας Σ. λέει:

    Τελικά οι Εβραίοι-αν δεν είναι οι ίδιοι οι ιστολόγοι-έχουν ένα προπύργιο,που υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους και τις απόψεις τους!!Να ΜΗΝ ξεχνούν όμως την κραυγή τους προ 2.000 χρόνων:»Το αίμα ΑΥΤΟΥ εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών»!!Και μπορεί μεν να έφτιασαν κράτος χάρις εις την ηλιθιότητα των Αράβων,αλλά ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ειρηνικά!!Και να μου λυθεί μια απορία:Πόσοι είναι οι σημερινοί κάτοικοι του Ισραήλ;Πώς μπορούν να τιθασεύουν τα εκατομμύρια των Αράβων;;Κύριοι δεν είμαστε τόσο ηλίθιοι,όσο νομίζετε!!!

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    Mία χριστιανική (Ορθόδοξη) απάντηση στον αντισημιτισμό της ΧΔ και του Νίκου Ψαρουδάκη


    Ο Νικόλαος Μπερντιάεφ και η ορθόδοξη μοναχή αγία Μαρία των Παρισίων, που δολοφονήθηκε από τους Ναζιστές επειδή έκρυβε Εβραίους

    http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2.html

    «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ» – Ένα συγκλονιστικό κείμενο του Νικολάου Μπερντιάγιεφ

    Νικόλαος Μπερντιάγιεφ
    Χριστιανισμός καί ἀντισημιτισμός
    μετάφραση-σημειώσεις
    Δημήτρης Μπαλτᾶς
    Ἀθήνα 2014

    Προλογικό σημείωμα

    Μέ ἀφορμή τήν συμπλήρωση 140 ἐτῶν ἀπό την γέννηση τοῦ Ρώσσου φιλοσόφου Νικολάου Μπερντιάγιεφ (1874-1948) παρουσιάζω σέ ἑλληνική μετάφραση τό ἄρθρο του «Χριστιανισμός καί ἀντισημιτισμός», τό ὁποῖο διατηρεῖ ὁρισμένη ἐπικαιρότητα, ἀφοῦ σήμερα, ὅπως καί ἄλλοτε, ὁ κόσμος, καί ἰδιαίτερα ὁ χριστιανικός, διάκειται δυσμενῶς, τίς περισσότερες φορές, προς τούς Ἑβραίους, ὄχι μόνον ἀπό ἀπόψεως θρησκευτικῆς ἀλλά καί οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς καί πολιτικῆς. Ἐξ ἄλλου, τό ἄρθρο τοῦ Μπερντιάγιεφ ἔχει ἐνδιαφέρον, διότι δίδει τήν ρωσσική προσέγγιση στό ζήτημα τῶν Ἕβραίων καί τοῦ ἀντισημιτισμοῦ. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι ἡ Ρωσσία τόσο ἐπί τοῦ τσαρισμοῦ, ὅσο και ἐπί τοῦ μπολσεβικισμοῦ ἔδειξε μία ἰδιαίτερα ἐπιθετική στάση πρός τούς ἑβραϊκῆς καταγωγῆς κατοίκους της, ὅπως καί οἱ χῶρες τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης.
    Γιά τήν μετάφραση τοῦ παρόντος δοκιμίου ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν τό ρωσσικό πρωτότυπο κείμενο, ἀλλά καί ἡ γαλλική και ἡ ἀγγλική μετάφρασή του.
    Δημήτρης Μπαλτᾶς
    Ι
    Ὁ Leon Bloy, ἕνας ζηλωτής καθολικός, ἔγραψε: «Ἄς ὑποθέσετε ὅτι οἱ ἄνθρωποι γύρω σας μιλοῦν συνεχῶς μέ μεγάλη περιφρόνηση γιά τόν πατέρα και τήν μητέρα σας, μόνο μέ αισχρολογίες και σαρκασμό, ποιά θά εἶναι τά συναισθήματά σας; Ἀλλά αὐτό συμβαίνει μέ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ξεχνοῦν ἤ δέν θέλουν νά ξέρουν ὅτι ὁ Θεός μας, πού ἔγινε ἄνθρωπος, ἦταν ἕνας Ἑβραῖος, ἕνας Ἑβραῖος κατ’ ἐξοχήν, ἐκ φύσεως, ὅτι ἡ μητέρα του ἦταν Ἑβραία, τό ἄνθος τῆς ἑβραϊκῆς φυλῆς, ὅτι οἱ ἀπόστολοι ἦταν Ἑβραῖοι, καθώς καί ὅλοι οἱ προφῆτες, τέλος, ὅτι ἡ θεία Λειτουργία μας ἀντλεῖ ἀπό ἑβραϊκά βιβλία. Ἀλλά τότε πῶς νά εκφράσω τό μέγεθος τῆς προσβολῆς καί τῆς βλασφημίας, ἡ οποία εἶναι μία ταπείνωση τῆς ἑβραϊκῆς φυλῆς;»[1].
    Αὐτοί οἱ λόγοι ἀπευθύνονται κατά κύριο λόγο στούς Χριστιανούς καί τούς ἀντισημίτες καί θά πρέπει νά τούς ἀκούσουν. Πράγματι, ὑπάρχει ἐκπληκτική ἐλαφρότητα στούς Χριστιανούς πού πιστεύουν ὅτι εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἀντισημίτες. Ὁ Χριστιανισμός, στήν ἀνθρώπινη διάστασή του, εἶναι θρησκεία ἑβραϊκοῦ τύπου, δηλαδή τύπου μεσσιανικοῦ-προφητικοῦ. Στήν θρησκευτική συνείδηση τοῦ κόσμου, οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν ἕνα μεσσιανικό-προφητικό πνεῦμα, τό ὁποῖο ἦταν ἐντελῶς ξένο στόν ἑλληνορωμαϊκό πολιτισμό ὅπως καί στόν ἰνδικό πολιτισμό.
    Τό «ἄριο» πνεῦμα δέν εἶναι οὔτε μεσσιανικό οὔτε προφητικό∙ τό νά περιμένει τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία ἀποτελεῖ μία εἰσβολή δυνάμεων πέρα ἀπό τήν ἱστορία, ξένο πρός αὐτό. Ἐπιπλέον, τό γεγονός ὅτι ὁ γερμανικός ἀντισημιτισμός ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ ἀντιχριστιανισμό πρέπει νά θεωρεῖται ὡς ἐξαιρετικά σημαντικό σύμπτωμα. Ἕνα κύμα ἀντισημιτισμοῦ ἔχει ξεσπάσει στόν κόσμο, ἀποβάλλοντας τίς ἀνθρωπιστικές θεωρίες τοῦ 19ου αἰ. καί καθημερινῶς ἀπειλεῖ νά κατακλύσει νέα ἐδάφη. Στήν Γερμανία, στήν Πολωνία, στήν Ρουμανία, στήν Οὑγγαρία αὐτό τό κίνημα εἶναι θριαμβευτικό, ἐνῶ διαμορφώνεται ἀκόμη καί στήν Γαλλία, τήν χώρα πού ἔχει πλήρως κατακλυσθεῖ ἀπό φιλελεύθερες ἰδέες, ὅπου εἶχε ὑποστεῖ ἧττα μετά τήν ὑπόθεση Ντρέϋφους. Τά πρῶτα ἀνησυχητικά σημάδια τῆς νόσου μποροῦν νά ἀνιχνευθοῦν στήν δημοσίευση τοῦ βιβλίου τοῦ Céline[2], πού ἀποτελεῖ μία πραγματική πρόσκληση σέ ἕνα πογκρόμ∙ καί προδίδονται ἐπίσης ἀπό τό γεγονός ὅτι ἕνας αὐξανόμενος ἀριθμός Γάλλων μέμφεται τόν Leon Blum[3] γιά τήν καταγωγή του, παρά τό γεγονός ὅτι εἶναι μία ἀπό τίς πιό εἰλικρινεῖς, ἰδεαλιστικές καί καλλιεργημένες πολιτικές προσωπικότητες στήν χώρα. Ὁ ἀντισημιτισμός ἔρχεται στήν ἐπιφάνεια τῆς πολιτικῆς ζωῆς κραυγαλέα καί ὁλοφάνερα, καί ὁ Τύπος μᾶς δίνει μία καθημερινή περιγραφή αὐτῆς τῆς διαδικασίας.
    Τό ἑβραϊκό ζήτημα, ὡστόσο, δέν εἶναι ζήτημα ἁπλῶς πολιτικό, οἰκονομικό, ζήτημα δικαίου ἤ πολιτισμοῦ. Εἶναι, ἀσυγκρίτως πιό βαθιά, ἕνα θρησκευτικό ζήτημα πού ἔχει συνέπειες στήν τύχη τῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι ὁ ἄξονας γύρω ἀπό τόν ὁποίο περιστρέφεται ἡ ἱστορία τῆς θρησκείας. Πόσο αἰνιγματικό εἶναι τό ἱστορικό πεπρωμένο τῶν Ἑβραίων! Ἡ ἴδια ἡ διατήρηση αὐτοῦ τοῦ λαοῦ εἶναι ὀρθολογικά ἀδιανόητη καί ἀνεξήγητη. Ἀπό τήν ἄποψη τῶν συνηθισμένων ἱστορικῶν ἐκτιμήσεων, θά ἔπρεπε νά εἶχαν ἐξαφανιστεῖ ἐδῶ καί πολύ καιρό. Κανείς ἄλλος λαός στόν κόσμο δέν θά εἶχε ἐπιζήσει ἀπό τήν μοῖρα πού τούς ἔχει πλήξει. Κατά ἕνα περίεργο καί παράδοξο τρόπο, ὁ ἑβραϊκός λαός, ἕνας κατ’ ἐξοχήν ἱστορικός λαός, ὁ ὁποῖος εἰσήγαγε τήν ἴδια τήν ἔννοια τοῦ ἱστορικοῦ στήν ἀνθρώπινη σκέψη[4], ἔχει δεῖ τήν ἱστορία νά τούς μεταχειρίζεται ἀνελέητα, ἀφοῦ τά χρονικά τούς παρουσιάζουν σέ μία σχεδόν ἀδιάκοπη σειρά ἀπό διώξεις καί στερήσεις τῶν πιό στοιχειωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ὡστόσο, ὕστερα ἀπό αἰῶνες δοκιμασιῶν πού ἔχουν ἐξαντλήσει τίς δυνάμεις του στό ἔπακρο, αὐτός ὁ λαός ἔχει διατηρήσει τήν γνωστή σέ ὅλους καί συχνά καταραμένη, μοναδική του μορφή. Κανένα ἄλλο ἔθνος δέν θά εἶχε ἀντέξει ἕναν διασκορπισμό τόσο μεγάλης διάρκειας, χωρίς στό τέλος νά διαλυθεῖ καί νά ἐξαφανιστεῖ. Ἀλλά, σύμφωνα μέ τούς τρόπους τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἀδύνατο νά κατανοηθοῦν, αὐτός ὁ λαός πρέπει προφανῶς νά διατηρηθεῖ μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου. Ὅσον ἀφορᾶ τήν προσπάθεια νά ἐξηγηθεῖ τό ἱστορικό πεπρωμένο του ἀπό ὑλιστικῆς ἀπόψεως, αὐτό εἶναι σάν νά «ἀγγίζουμε» βέβαιη ἦττα. Ἐδῶ θίγουμε ἕνα ἀπό τά μυστήρια τῆς ἱστορίας.
    Τό ἑβραϊκό ζήτημα μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ἀπό πολλές πλευρές, ἀλλά ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία ὡς ἕνα πρόβλημα πού συνδέεται κυρίως μέ τόν Χριστιανισμό. Στό παρελθόν ὁ ἀντισημιτισμός ὑποκινήθηκε καί καλλιεργήθηκε κυρίως ἀπό τούς Χριστιανούς, γιά τούς ὁποίους, ἀκριβῶς, θά ἔπρεπε νά ἦταν ἐλάχιστα κατανοητός. Μήπως καί ὁ Μεσαίωνας δέν ὑπῆρξε μάρτυρας τῆς διώξεως καί ἐξοντώσεως τῶν Ἑβραίων ἀπό τούς φεουδάρχες ἱππότες πού κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἀπέφευγαν νά πληρώσουν τά χρέη τους!
    Δέν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι οἱ Χριστιανοί φέρουν ἕνα βαρύ φορτίο ἁμαρτίας σχετικά μέ τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ, καί τώρα ἀνήκει στούς Χριστιανούς τό καθῆκον νά τούς προστατέψουν. Γνωρίζουμε ὅτι ἔτσι εἶναι ἤδη στήν Γερμανία. Ἀξίζει νά θυμηθοῦμε, στό ζήτημα αὐτό, τό γεγονός ὅτι ὁ Βλαδ. Σολόβιεφ[5], πίστευε ὅτι ἡ ὑπεράσπιση τῶν Ἑβραίων ἦταν μία ἀπό τίς σημαντικές ἀποστολές τῆς ζωῆς του. Γιά μᾶς τούς Χριστιανούς, τό ἑβραϊκό ζήτημα δέν συνίσταται στό νά γνωρίζουμε ἄν οἱ Ἑβραῖοι εἶναι καλοί ἤ κακοί, ἀλλά στό νά ἐμεῖς εἴμαστε καλοί ἤ κακοί. Διότι εἶναι πιό σημαντικό νά ἐξετάσω αὐτό τό ζήτημα σέ σχέση μέ τόν ἑαυτό μου παρά σέ σχέση μέ τόν γείτονά μου, ἀφοῦ ἔχω πάντοτε τήν τάση νά τόν κατηγορήσω. Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι, δυστυχῶς, οἱ Χριστιανοί δέν ἔχουν σταθεῖ στό ὕψος τῆς Ἀποκάλυψης πού τούς ἔχει δοθεῖ, καί ἔχουν, σέ γενικές γραμμές, φανεῖ σημαντικά κατώτεροι ἀπό τούς Ἑβραίους.

    Οἱ Χριστιανοί καί οἱ Ἐκκλησίες τους ἔχουν πάρα πολλά πράγματα γιά τά ὁποῖα πρέπει νά μετανοήσουν. Ἔχουμε μόνο μιλήσει γιά τό ἑβραϊκό ζήτημα, ἀλλά θά μπορούσαμε ἐπίσης νά ἀναφέρουμε τό κοινωνικό πρόβλημα, το πρόβλημα τοῦ πολέμου, τῆς διαρκοῦς συνεργασίας τους μέ τά πιό ἀποτρόπαια καθεστῶτα, καί οὕτω καθεξῆς. Ἐπί τοῦ προκειμένου, τό ζήτημα τῶν ἐγγενῶν σφαλμάτων τῶν Ἑβραίων δέν ἔχει καμμία σημασία. Εἶναι μάταιο νά τήν ἀρνηθοῦμε, ἀφοῦ εἶναι πολλά. Ὑπάρχει κυρίως μία ἑβραϊκή ἀλαζονεία πού εἶναι ἐνοχλητική, ἀλλά μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ ψυχολογικά: αὐτός ὁ λαός, πάντοτε καταπιεσμένος ἀπό τούς ἄλλους, βρίσκει ἀντιστάθμισμα στήν ἰδέα τῆς ἐπιλογῆς του (ὡς ἐκλεκτοῦ λαοῦ) καί τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς του. Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ὁ γερμανικός λαός, καταπιεσμένος κατά τήν διάρκεια τῶν χρόνων μετά τόν πόλεμο, βρῆκε στήριξη στήν ἀντίληψη ὅτι ἀποτελοῦσε μία ἀνώτερη φυλή πού εἶχε τήν ἀποστολή νά κυριαρχήσει στόν κόσμο. Ὁμοίως τό προλεταριάτο, ἡ πιό καταπιεσμένη τάξη στήν καπιταλιστική κοινωνία, βρίσκει τήν θεραπεία γιά τίς συνέπειες αὐτῆς τῆς ταπείνωσης στήν πεποίθηση τῆς δικῆς του μεσσιανικῆς ἀποστολῆς, δηλαδή τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς ἀνθρωπότητας. Κάθε ἄτομο, κάθε τάξη ἤ λαός, ὑπερασπίζεται τόν ἑαυτό του μέ τόν καλύτερο δυνατό τρόπο ἀπέναντι στό κόμπλεξ τῆς κατωτερότητας.
    Οἱ Ἑβραῖοι εἶναι ἕνας περίεργος λαός, πού συμβιβάζει τίς πιό διαμετρικά ἀντίθετες ἰδιότητες. Μέσα σ’ αὐτόν τά καλύτερα χαρακτηριστικά συνδυάζονται μέ τά κατώτερα, ἡ δίψα γιά κοινωνική δικαιοσύνη μέ τήν τάση γιά τό κέρδος καί τήν καπιταλιστική συσσώρευση. Ὁ ρωσσικός λαός, λόγῳ τῆς πολωμένης φύσης του καί τῆς μεσσιανικῆς του συνείδησης, παρουσιάζει ὁρισμένες ὁμοιότητες μέ τόν ἑβραϊκό. Οἱ ἀντισημίτες ἐλεύθερα ἐπικαλοῦνται τό γεγονός ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή μαρτυρεῖ τό σκληρό πνεῦμα τῶν Ἑβραίων. Ἀλλά ποιός λαός θά μποροῦσε νά κολακεύσει τόν ἑαυτό του πιστεύοντας ὅτι εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπό τήν σκληρότητα; Μήπως ἐμφανίζουν μεγαλύτερη ἀνοχή οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Ἀσσύριοι, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Πέρσες; Μήπως οἱ Ἕλληνες, στούς ὁποίους ὀφείλουμε τόν μεγαλύτερο πολιτισμό στόν κόσμο, δέν παρουσιάζουν ὁρισμένες ἀτέλειες; Στήν πραγματικότητα, κάθε λαός πρέπει νά κρίνεται ἀπό τά μεγαλύτερα ὕψη του, ὄχι ἀπό τά χαμηλότερα βάθη του. Ὁ γερμανικός λαός θά πρέπει νά κριθεῖ βάσει τῶν μεγάλων του φιλοσόφων, τῶν μυστικῶν του, τῶν μουσικῶν του, τῶν ποιητῶν του, καί ὄχι λόγῳ τῶν Πρώσων Junkers[6] καί τῶν καταστηματαρχῶν του. Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ὁ ἑβραϊκός λαός, ὁ ὁποῖος ἔχει μία θρησκευτική κλήση, πρέπει νά κριθεῖ βάσει τῶν προφητῶν καί τῶν ἀποστόλων του, καί ὄχι τῶν τοκογλύφων του. Καθένας εἶναι ἐλεύθερος νά ἔχει τίς δικές του ἐθνικές συμπάθειες καί ἀντιπάθειες. Μερικοί ἄνθρωποι τρέφουν μία ὀξεία ἀντιπάθεια γιά τούς Πολωνούς ἤ τούς Ρουμάνους. Εἶναι ἐλάχιστα ἐφικτό νά διορθωθεῖ αὐτή ἡ κατάσταση, διότι ἡ ἀγάπη δέν μπορεῖ νά ἐπιβληθεῖ καί εἶναι δύσκολο νά ξεπεραστεῖ μία ἀπερίσκεπτη ἀντιπάθεια. Πάντως, τό μίσος γιά ἕναν ὁλόκληρο λαό εἶναι μία ἁμαρτία πού βρίσκεται στήν ἴδια κατηγορία μέ τήν δολοφονία, ἐνῶ αὐτός πού τήν φιλοξενεῖ στήν καρδιά του πρέπει νά φέρει καί τήν εὐθύνη.
    Τό ἐρώτημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ ἐδῶ σχετικά μέ τούς Ἑβραίους εἶναι ἀκόμα πιό περίπλοκο, διότι δέν μποροῦν νά χαρακτηριστοῦν ὡς ἐθνική ὀντότητα. Στεροῦνται πολλῶν ἀποδεκτῶν χαρακτηριστικῶν ἑνός ἔθνους, ἐνῶ, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἔχουν χαρακτηριστικά πού δέν μποροῦν νά κατηγοριοποιηθοῦν ὡς ἐθνικά. Τό Ἰσραήλ εἶναι ἕνας λαός μέ ἐξαιρετικό θρησκευτικό πεπρωμένο, καί αὐτό καθορίζει τό τραγικό στοιχεῖο στό ἱστορικό πεπρωμένο του. Πῶς θά μποροῦσε νά ἦταν διαφορετικά; Ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τήν ἴδια στιγμή μᾶς ἔδωσε ἀλλά καί ἀρνήθηκε τόν Μεσσία, δέν θά μποροῦσε νά ἔχει ἕνα ἱστορικό πεπρωμένο, σάν αὐτό τῶν ἄλλων λαῶν. Οἱ ἀπόγονοί τους εἶναι διά παντός ἐνισχυμένοι καί ἑνωμένοι ἀπό τήν ἰδιαίτερη θρησκευτική τους μοίρα. Οἱ Χριστιανοί εἶναι ὑποχρεωμένοι νά παραδεχτοῦν τήν ἐκλογή τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, καθώς τό θρησκευτικό τους δόγμα τό ἀπαιτεῖ, ἀλλά τό κάνουν τίς περισσότερες φορές παρά τήν θέλησή τους καί προσπαθοῦν ὅσο τό δυνατόν νά τό ξεχάσουν.
    Ζοῦμε σέ μία ἐποχή ἄγριου ἐθνικισμοῦ, λατρείας τῆς ὠμῆς βίας, μιᾶς πραγματικῆς ἐπιστροφῆς στήν εἰδωλολατρία. Κατά μία περίεργη τροπή τῶν γεγονότων, εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς διαδικασίας διαμετρικά ἀντίθετης μέ τόν ἐκχριστιανισμό καί τόν ἐξανθρωπισμό τῶν ἀνθρώπινων κοινωνιῶν. Ὁ ἐθνικισμός πρέπει νά καταδικαστεῖ ἀπό τήν Χριστιανική Ἐκκλησία ὡς αἵρεση[7], καί ἡ Καθολική Εκκλησία δέν εἶναι μακριά ἀπό τό νά ἀναγγείλει τήν ἀπόφαση αὐτή. Ἀλλά ὁ ἐθνικισμός δέν εἶναι ἡ μόνη δύναμη πού θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὑπεύθυνη γιά τήν δημιουργία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ. Γιά νά βρεθοῦν οἱ ρίζες του, θά πρέπει κανείς νά σκάψει βαθύτερα. Ὑπάρχει, ἀναμφισβήτητα, ἕνας μυστικιστικός φόβος ἀπέναντι στούς Ἑβραίους. Ὄντως, βιώνεται ἀπό πλάσματα ἀρκετά χαμηλοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου, οἱ ὁποῖοι μποροῦν εὔκολα νά μολυνθοῦν ἀπό χαμηλοῦ ἐπιπέδου μύθους καί θρύλους, πού προκαλοῦν τόν ὄλεθρο.
    ΙΙ
    Πόσο παράδοξο εἶναι τό Ἑβραϊκό πεπρωμένο! Στήν πραγματικότητα, τούς βλέπουμε νά ἀναζητοῦν μέ πάθος ἕνα ἐπίγειο βασίλειο, χωρίς, ὡστόσο, νά ἔχουν τό δικό τους κράτος, ἕνα προνόμιο πού ἀπολαμβάνουν οἱ πιό ἀσήμαντοι τῶν λαῶν∙ τροφοδοτοῦνται ἀπό τήν μεσσιανική ἰδέα τῆς Ἐκλογῆς τους, μέ τήν ὁποία συνδέονται, ὡστόσο, ἡ περιφρόνηση καί οἱ διώξεις ἀπό τούς ἄλλους λαούς∙ ἀπορρίπτουν τόν Σταυρό ὡς πειρασμό, ἐνῶ ὅλη ἡ ἱστορία τους δέν παρουσιάζει τίποτα ἄλλο παρά μία ἀέναη σταύρωση. Ἴσως τό πιό θλιβερό πράγμα πού πρέπει νά παραδεχτοῦμε, εἶναι ὅτι ἐκεῖνοι πού ἀπέρριψαν τόν Σταυρό πρέπει νά τόν μεταφέρουν, ἐνῶ ἐκεῖνοι πού τόν ὑποδέχθηκαν εἶναι τόσο ἀπασχολημένοι μέ τό νά σταυρώνουν ἄλλους.
    Ὁ ἀντισημιτισμός παίρνει πολλές μορφές πού μποροῦν, προφανῶς, νά συνυπάρχουν καί νά συμπληρώνουν ἡ μία τήν ἄλλη. Δέν θά σταθῶ στά ἀντισημιτικά συναισθήματα τοῦ μέσου ἀνθρώπου, πού ἐμφανίζονται μέ σαρκασμό, κωμικές μιμήσεις καί περιφρόνηση γιά τούς Ἑβραίους τούς ὁποίους ἀρνεῖται νά ἀντιμετωπίσει ὡς ἴσους του∙ ἄν καί αὐτά δέν παίζουν ἕναν ἀσήμαντο ρόλο, εἶναι κατ’ ἀρχάς ἄσχετα, δεδομένου ὅτι γενικά δέν συσχετίζονται μέ ὁποιαδήποτε ἰδεολογία. Στόν φυλετικό ἀντισημιτισμό, ἕνα εἶδος πού οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι τό πιό διαδεδομένο, ἐμφανίζεται μιά πραγματική ἰδεολογία. Ἡ Γερμανία εἶναι τό κλασσικό λίκνο της, καί διαπιστώνουμε ὅτι ἀκόμα καί οἱ πιό ξεχωριστοί καί διάσημοι ἄνδρες της, ὅπως ὁ Λούθηρος, ὁ Φίχτε ἤ ὁ Βάγκνερ διέκειντο ἐχθρικά πρός τό Ἰσραήλ. Αὐτή ἡ ἰδεολογία ὑποστηρίζει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι μία κατώτερη φυλή, περιφρονημένη ἀπό τήν ὑπόλοιπη ἀνθρωπότητα, στούς ὁποίους εἶναι καί οἱ ἴδιοι ἐχθρικοί. Ἀλλά, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, θεωρεῖ αὐτή τήν κατώτερη φυλή ἰσχυρότερη, αἰώνια θριαμβευτική πάνω ἀπό ὅλες τίς ἄλλες ὅπου κι ἄν ὑπάρχει ἐλεύθερος ἀνταγωνισμός. Ἐδῶ δέν ὑπάρχει κάποια ἀντίφαση;

    Ὁ φυλετικός ἀντισημιτισμός ἁπλῶς ἀποκλείεται γιά τόν χριστιανό, δεδομένου ὅτι ἀναπόφευκτα ἐμποδίζεται ἀπό τήν καθολικότητα τῆς πίστεώς του. Αὐτή ἡ καθολικότητα, ἀκριβῶς, εἶναι ἡ αἰτία τῆς δίωξης τῶν χριστιανῶν στήν Γερμανία, μέ τόν χριστιανισμό νά διακηρύττει ὅτι δέν ὑπῆρχε πιά Ἕλληνας οὔτε Ἑβραῖος. Ἀναφέρεται στό σύνολο τῆς ἀνθρωπότητας καί σέ κάθε ἄτομο, ἀνεξαρτήτως τῆς φυλῆς του, τῆς ἐθνικότητάς του, τῆς τάξης του καί τῆς κοινωνικῆς του θέσης.
    Ὄχι μόνον ὁ φυλετικός ἀντισημιτισμός, ἀλλά καί οἱ φυλετικές διακρίσεις, καθαρά καί ἁπλά, δέχονται ἐπικρίσεις ἀπό τρεῖς ἀπόψεις: τήν θρησκευτική, τήν ἠθική καί τήν ἐπιστημονική. Ὁ χριστιανός δέν μπορεῖ νά τίς ἀποδεχθεῖ, διότι εἶναι ἀπάνθρωπες, ἀπορρίπτουν τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, καθώς δέχονται ὅτι μπορεῖ νά ἀντιμετωπίζεται ὡς ἐχθρός πού πρέπει νά καταστραφεῖ. Ὁ φυλετισμός παρουσιάζει τήν πιό ακατέργαστη μορφή τοῦ ὑλισμοῦ, ἰδιαιτέρως πιό ἀκατέργαστου καί ἀπό τόν οἰκονομικό ὑλισμό. Ἀντιστοιχεῖ σέ ἕναν ἀκραῖο ντετερμινισμό καί σέ μία τελική ἄρνηση τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας. Τά μέλη τῶν ἀποκηρυγμένων φυλῶν ὑφίστανται τίς μοιραῖες συνέπειες τοῦ αἵματός τους καί δέν μποροῦν νά ἐλπίζουν στήν σωτηρία. Ἡ οἰκονομία βασίζεται σέ ἰδέες, ὄχι στήν φυσιολογία καί τήν ἀνατομία, καί οἱ καθοριστικοί παράγοντές της δέν ἐξαρτῶνται τελικά ἀπό τό σχῆμα τοῦ κρανίου καί τό χρῶμα τῶν μαλλιῶν. Ἔτσι, ἡ φυλετική ἰδεολογία χάνει τήν ἀνθρώπινη ὑπόστασή της σέ μεγαλύτερο βαθμό ἀπ’ ὅ,τι ἡ προλεταριακή ἰδεολογία. Ἀπό τήν σκοπιά τῆς κοινωνικῆς τάξης, στήν πραγματικότητα, ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἐπιτύχει τήν σωτηρία, ἀλλάζοντας τήν συνείδησή του, γιά παράδειγμα, υἱοθετώντας τήν μαρξιστική ἀντίληψη γιά τόν κόσμο. Ἀκόμα κι ἄν εἶναι ἐκ γενετῆς ἀστός ἤ ἀριστοκράτης, μπορεῖ νά ἐλπίζει ὅτι θά γίνει κομισάριος ἑνός λαοῦ. Οὔτε ὁ Μάρξ οὔτε ὁ Λένιν ἦταν προλετάριοι. Ἀπό τήν φυλετική ἄποψη, ὡστόσο, ὁ Ἑβραῖος δέν μπορεῖ νά σωθεῖ∙ οὔτε ὁ προσηλυτισμός στόν χριστιανισμό, οὔτε ἡ προσκόλληση στό ἐθνικό σοσιαλιστικό δόγμα μποροῦν νά τόν βοηθήσουν στό ἐλάχιστο. Τό αἷμα ἀκυρώνει κάθε ἐξέλιξη τῆς συνείδησης.
    Ἀπό τήν καθαρά ἐπιστημονική ἄποψη ὁ φυλετισμός εἶναι καί πάλι ἀσυνεπής. Βασικά, ἡ σύγχρονη ἀνθρωπολογία θεωρεῖ ὅτι ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς φυλῆς εἶναι ἐξαιρετικά ἀμφίβολη. Πράγματι, ὁ φυλετισμός βασίζεται στήν μυθολογία παρά στήν ἐπιστήμη. Ἡ κατηγορία τῆς φυλῆς δέν βασίζεται καθόλου στήν ἀνθρωπολογία καί τήν ἱστορία, ἀλλά στήν ζωολογία καί τήν προϊστορία. Ἡ ἱστορία ἀναγνωρίζει μόνον ἐθνικότητες, τό ἀποτέλεσμα ἑνός σύνθετου μείγματος μεταξύ τοῦ αἵματος. Ἡ ἔννοια τῆς ἐκλεγμένης ἄριας φυλῆς εἶναι ἕνας μύθος πού ἀναπτύχθηκε ἀπό τόν Gobineau[8], ἕναν σπουδαῖο καλλιτέχνη καί ἐξαιρετικά εὐαίσθητο στοχαστή, πού σκόπευε νά αἰτιολογήσει ὄχι τόν ἀντισημιτισμό, ἀλλά τόν ἀριστοκρατισμό∙ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἀξία του ὡς ἀνθρωπολόγου εἶναι περισσότερο ἀπό ἀμφισβητήσιμη. Ἡ ἔννοια τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ εἶναι ἕνας μύθος τῆς ἴδιας κατηογρίας μέ αὐτήν τῆς ἐκλεκτῆς τάξεως. Ἀλλά ἕνας μύθος μπορεῖ νά εἶναι πολύ ἀποτελεσματικός στήν πράξη· μπορεῖ νά φέρει μιά ἐκρηκτική δυναμική ἐνέργεια καί νά θέσει τίς μάζες σέ κίνηση, γιατί δέν τίς ἀπασχολεῖ ἡ ἐπιστημονική ἀλήθεια, οὔτε ἡ ἁπλή ἀλήθεια. Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή ἰδιαίτερα γόνιμη σέ μύθους, ἀλλά ἡ ποιότητά τους, δυστυχῶς, εἶναι χαμηλοῦ ἐπιπέδου. Ἡ μόνη σοβαρή φιλοσοφία περί τῆς φυλῆς πού ἔχει ὑπάρξει στήν ἱστορία, εἶναι αὐτή τῶν Ἑβραίων. Ἡ σύνθεση στήν ὁποία συγχωνεύθηκαν τό αἷμα, ἡ θρησκεία καί ἡ ἐθνικότητα, ἡ πίστη στήν ἐκλογή ἑνός λαοῦ, ἡ ἀνησυχία γιά τήν φυλετική καθαρότητα, εἶναι ἰδέες ἑβραϊκῆς καταγωγῆς. Μερικές φορές διερωτῶμαι ἄν οἱ Γερμανοί φυλετιστές ἔχουν ἐπίγνωση τῆς ἐπιρροῆς πού ἀσκοῦν. Ὁ φυλετισμός δέν περιέχει ἀκριβῶς κανένα ἄριο στοιχεῖο. Οἱ Ἰνδουϊστές καί οἱ Ἕλληνες ἄριοι ἦταν πολύ περισσότερο ὑπέρ τοῦ ἀτομικισμοῦ. Τήν ἴδια στιγμή, ὑπάρχει μία μεγάλη διαφορά μεταξύ Ἑβραίων καί Γερμανῶν φυλετικῶν φιλοσοφιῶν. Ἡ πρώτη εἶναι καθολική καί μεσσιανική, ἐνῶ ἡ τελευταία εἶναι μία ἐπιθετική ἰδιαιτερότητα πού στοχεύει νά κατακτήσει τόν κόσμο. Αὐτός ὁ φυλετισμός σηματοδοτεῖ ἀναμφισβήτητα μία θλιβερή ἐπιστροφή στήν βαρβαρότητα καί τήν εἰδωλολατρία.
    Ὑπάρχει ἐπίσης μία μορφή ἀντισημιτισμοῦ πού μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ πολιτική καί οἰκονομική, καθώς ἐδῶ ἡ πολιτική χρησιμεύει ὡς ἐργαλεῖο τῆς οἰκονομίας. Πρόκειται γιά μία ἰδιαιτέρως ἄθλια ποικιλία, ἀφοῦ πηγάζει ἀπό τήν ἰδέα τοῦ ἀνταγωνισμοῦ καί τοῦ ἀγώνα γιά τήν ὑπεροχή. Οἱ Ἑβραῖοι κατηγοροῦνται γιά κερδοσκοπία καί πλουτισμό εἰς βάρος τῶν ἄλλων λαῶν. Τίς περισσότερες φορές, ὅμως, φαίνεται ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τούς κατηγοροῦν, δείχνουν μία ὄχι καί τόσο μεγάλη περιφρόνηση γι’ αὐτό τό εἶδος ριψοκίνδυνων πράξεων, ἀφοῦ ἐπιθυμοῦν οἱ ἴδιοι νά τίς ἐπιχειρήσουν καί τελικά νά κυριαρχήσουν ἐπί τῶν Ἑβραίων. Ὑπό αὐτές τίς συνθῆκες, θά πρέπει νά γίνει δεκτό συμφωνηθεῖ ὅτι τό ἐπιχείρημα χάνει κάτι ἀπό τήν ἀξία του.
    Ἀκόμα πιό συχνά, το μίσος κατά τῶν Ἑβραίων ἀντιστοιχεῖ στήν ἀνάγκη ὑπάρξεως ἑνός ἀποδιοπομπαίου τράγου. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται δυστυχισμένοι καί συνδέουν τίς προσωπικές τους κακοτυχίες μέ ἱστορικές, προσπαθοῦν νά καταστήσουν κάποιον ὑπεύθυνο γι’ αὐτό. Αὐτή ἡ ψυχολογία, ἀσφαλῶς, δέν τιμᾶ τήν ἀνθρώπινη φύση, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἔτσι φτιαγμένος πού αἰσθάνεται ἀνακούφιση καί ἱκανοποίηση ὅταν ἔχει βρεῖ ἕναν ἔνοχο τόν ὁποῖο μπορεῖ νά μισήσει καί εἰς βάρος τοῦ ὁποίου μπορεῖ νά προβεῖ σέ ἀντίποινα. Τώρα τίποτα δέν εἶναι πιό εὔκολο νά ἐκμεταλλευτεῖ κανείς, μεταξύ ἀνδρῶν τῶν ὁποίων ἡ σκέψη εἶναι ἀργή καί εὔπιστη, ἀπό τήν ἐνοχή τῶν Ἑβραίων. Τό συναισθηματικό ἔδαφος εἶναι πάντοτε ἕτοιμο νά ὑποδεχθεῖ τόν μύθο τῆς παγκόσμιας ἑβραϊκῆς συνωμοσίας, τῶν μυστικῶν δυνάμεων τοῦ ἑβραϊκοῦ τεκτονισμοῦ, καί τά λοιπά. Νομίζω ὅτι ἀντιβαίνει στήν ἀξιοπρέπειά μου τό νά ἀντικρούσω, στό σημεῖο αὐτό, τήν αὐθεντικότητα τῶν «Πρωτοκόλλων τῶν Σοφῶν τῆς Σιών»[9], καθώς κάθε ἄνθρωπος πού ἔχει διατηρήσει μιά ὑποτυπώδη ψυχολογική αἴσθηση, ἀντιλαμβάνεται, διαβάζοντας αὐτό τό ψευδεπίγραφο κείμενο, ὅτι δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά μιά ἐπαίσχυντη παραποίηση ἐκ μέρους τῶν ἐπικριτῶν τοῦ Ἰσραήλ. Ἐπιπλέον, μπορεῖ τώρα νά θεωρηθεῖ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν ἀστυνομία, ὅτι τό κείμενο αὐτό εἶναι μιά κατασκευή ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος. Μερικές φορές τυχαίνει νά συναντῶ ἀνθρώπους πού προσπαθοῦν νά κατηγορήσουν κάποιον γιά κάθε ἀνομία καί εἶναι ἕτοιμοι νά ἐπιτεθοῦν στούς Ἑβραίους, στούς ἐλευθεροτέκτονες κ.λπ. Ὅταν ρωτοῦν: «Λοιπόν, τότε, ποιός εὐθύνεται; « Τί, ἀπαντῶ. Ποιός φταῖει; Ἐσεῖς καί ἐγώ, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, φταῖμε». Αὐτή ἡ κατηγορία εἶναι ἡ μόνη πού μοῦ φαίνεται ἄξια τῶν χριστιανῶν.
    Ἐκτός ὅλων αὐτῶν βρίσκω καί κάτι ταπεινωτικό σ’ αὐτόν τόν φόβο καί τό μίσος γιά τούς Ἑβραίους· τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι τούς θεωροῦν πολύ ἰσχυρούς καί θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους ἀνίκανους νά τούς ἀνταγωνιστοῦν. Οἱ Ρῶσσοι εἶχαν τήν τάση νά πιστεύουν ὅτι ἦταν ἀδύναμοι καί ἀνίσχυροι ὅταν διέθεταν ἕνα ἀπέραντο κράτος μέ στρατό, Μυστικές Ὑπηρεσίες καί ἀστυνομική δύναμη, καί θεωροῦσαν τούς Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι στεροῦνταν στοιχειωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί διώκονταν, ὡς ἀνίκητους στόν ἀγώνα. Ὑπάρχει κάτι παιδαριῶδες σ’ αὐτό. Τό πογκρόμ δέν εἶναι μόνον ἐπαίσχυντο καί ἀπάνθρωπο πρᾶγμα: γιά μένα εἶναι σημάδι τρομακτικῆς ἀδυναμίας καί ἀνικανότητας. Στήν πραγματικότητα, ἐάν ἐπιστρέψουμε στήν πηγή τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, θά βροῦμε μιά ὁμολογία τῆς ἔλλειψης ἱκανότητας· πῶς ἀλλιῶς μποροῦμε νά ἑρμηνεύσουμε τήν λύπη πού ἐκφράζεται για τό γεγονός ὅτι ὁ Ἀϊνστάιν ὁ ὁποῖος ἀνακάλυψε τόν νόμο τῆς σχετικότητας, ὁ Φρόϋντ καί ὁ Μπερξόν εἶναι ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, παρά ὡς δυσαρέσκεια ἀνθρώπων ποῦ στεροῦνται ταλέντου; Οἱ ἀντιδράσεις αὐτές περιλαμβάνουν ἕνα ἀξιολύπητο στοιχεῖο. Ὅπως τό βλέπω ἐγώ, ὑπάρχει μόνον ἕνας τρόπος νά καταπολεμηθεῖ ἡ ὑποτιθέμενη ἑβραϊκή κυριαρχία στήν ἐπιστήμη καί τήν φιλοσοφία, καί αὐτός εἶναι νά προχωρήσουμε στήν ἔρευνα μόνοι μας, νά κάνουμε μεγάλες ἀνακαλύψεις ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Ἐδῶ μποροῦμε νά πολεμήσουμε μόνο μέ τό νά παράξουμε τίς δικές μας δημιουργίες, γιατί τό βασίλειο τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι αὐτό τῆς ἐλευθερίας. Τώρα, ἡ ελευθερία εἶναι μιά δοκιμασία δυνάμεων. Καί θά ἦταν ταπεινωτικό νά πιστεύουμε ὅτι αὐτή ἡ ἐλευθερία θά μποροῦσε νά εἶναι πάντοτε ὑπέρ τῶν Ἑβραίων, εἰς βάρος τῶν ἄλλων.
    Καί ἕνα ἄλλο παράπονο ἐναντίον τῶν Ἑβραίων πρέπει νά ἀντιμετωπιστεῖ. Κατηγοροῦνται ὅτι ἔχουν θέσει τά θεμέλια τοῦ καπιταλισμοῦ καί τοῦ σοσιαλισμοῦ. Ἀλλά θα φαινόταν ἐπιθυμητό τόσο γιά τούς ὑποστηρικτές τοῦ καπιταλισμοῦ, ὅσο καί τοῦ σοσιαλισμοῦ, νά ἐπαινέσουμε, ἔστω κι ἄν δέν τό ἐπιθυμοῦμε, τήν «ἄρια φυλή». Οὕτως ἤ ἄλλως, δέν μποροῦμε νά παραδώσουμε τά πάντα στούς Ἑβραίους! Ὡστόσο, πράγματι, εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ὅλες τίς ἐπιστημονικές ἀνακαλύψεις, πού διακρίθηκαν ὡς ἐπιφανεῖς φιλόσοφοι, πού θεμελίωσαν τήν καπιταλιστική βιομηχανία, πού στρατολόγησαν τό παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα, πού ἤλεγξαν τήν κοινή γνώμη, τόν Τύπο, κ.λπ. Ἐγώ ὁμολογῶ ὅτι ὡς «μέλος τῆς Ἄριας φυλῆς», ὁ αὐτοσεβασμός μου ἔχει πληγεῖ καί ἀρνοῦμαι νά δεχτῶ αὐτήν τήν ἄποψη. Θά κάνω μία παύση γιά νά σκεφτοῦμε τήν δημιουργία τοῦ καπιταλισμοῦ καί τοῦ σοσιαλισμοῦ ἀπό τούς Ἑβραίους.

    Κατ’ ἀρχάς, ἐάν μιά ἐπίκρηση πρέπει νά γίνει καί στά δύο μέλη, κανένα μεμονωμένο ἄτομο δέν μπορεῖ νά τήν κάνει. Πράγματι, ἐάν τό γεγονός ὅτι οἱ Ἑβραῖοι καθιέρωσαν τόν καπιταλισμό θεωρηθεῖ ὡς ἀρετή ἀπό τούς ὑποστηρικτές αὐτοῦ τοῦ συστήματος, ἡ συμβολή τους στόν σοσιαλισμό εἶναι ἀξιέπαινη ἀπό τήν ὀπτική γωνία τῶν σοσιαλιστῶν. Συνεπῶς, πρέπει νά γίνει μία ἐπιλογή μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν κατηγοριῶν. Ἕνα πολύ γνωστό ἔργο τοῦ Sombart[10] ὑποστηρίζει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἔπαιξαν κυρίαρχο ρόλο στήν γέννηση τοῦ καπιταλισμοῦ. Στήν πραγματικότητα, ὁ εὐρωπαϊκός καπιταλισμός γεννήθηκε ἀνάμεσα στούς ἐμπόρους τῆς Φλωρεντίας. Παρά ταῦτα, τό ὅτι οἱ Ἑβραῖοι συμμετεῖχαν ἐνεργά στή ἀνάπτυξή του εἶναι πέρα ἀπό κάθε αμφισβήτηση, ὅπως καί τό γεγονός ὅτι συγκέντρωσαν μεγάλα κεφάλαια στά χέρια τους. Τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, πού ἀναπτύχθηκαν κατά τήν διάρκεια τῆς ἱστορίας, ἔπαιξαν σημαντικό ρόλο σ’ αὐτήν τήν ἐξέλιξη. Ἄν οἱ Ἑβραῖοι ἀσκοῦσαν την τοκογλυφία στόν Μεσαίωνα, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι αὐτό ἦταν καί τό μόνον ἐπάγγελμα πού τούς ἐπιτρεπόταν ἐκεῖνον τόν καιρό. Θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀδικία νά στιγματίζουμε τήν φυλή τῶν Ἑβραίων μέ τήν εἰκόνα τοῦ τοκογλύφου[11] καί τοῦ τραπεζίτη, ἐνῶ προσποιούμαστε πώς δέν γνωρίζουμε ὅτι ἔχει δημιουργήσει ἐξίσου τό μοντέλο τοῦ ἰδεαλιστῆ, ἐντελώς ἀφιερωμένου σέ μιά ἰδέα, τοῦ ἀπόκοσμου πού ζῆ ἀποκλειστικά γιά ἕναν ὑψηλότερο σκοπό. Ἐπιπλέον, ἐάν δεχθοῦμε ὅτι οἱ Ἑβραῖοι βοήθησαν στήν γέννηση τοῦ καπιταλισμοῦ, δύσκολα μποροῦμε νά ἀρνηθοῦμε ὅτι οἱ «Ἄριοι» ἐργάστηκαν πρόθυμα γιά τόν ἴδιο σκοπό. Ὅσοι μέμφονται τούς Ἑβραίους ὅτι δημιούργησαν τόν καπιταλισμό δέν εἶναι γενικά ἀντίπαλοι αὐτοῦ, ἐνῶ ἡ σκληρή τους κατηγορία πηγάζει κυρίως ἀπό ἕνα αἴσθημα κακίας ἤ φθόνου, ἀπό τήν ἐπιθυμία νά κυριαρχήσουν στόν ἀνταγωνισμό. Εἶναι περίεργη ἡ παρατήρηση ὅτι ὁ Κάρλ Μάρξ, Ἑβραῖος καί σοσιαλιστής, ἦταν σέ ὁρισμένα σημεῖα ἀντισημίτης. Στό ἄρθρο του γιά τό «Ἑβραϊκό Ζήτημα»[12], τό ὁποῖο ἀπασχολεῖ πάρα πολλούς μαρξιστές, κατηγορεῖ τούς Ἑβραίους ὅτι εἰσήγαγαν τήν ἐκμετάλλευση τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἔτσι ὁ ἐπαναστατικός ἀντισημιτισμός τοῦ Μάρξ ἀντικρούει τόν μύθο τῆς παγκόσμιας συνωμοσίας τῶν Ἑβραίων. Οἱ Μάρξ καί Ρότσιλντ, ἄν καί οἱ δύο Ἑβραῖοι, εἶναι ἀδυσώπητοι ἐχθροί καί δέν θά μποροῦσαν νά συνεργαστοῦν συμμετέχοντας στήν ἴδια συνωμοσία. Ὁ Μάρξ πάλεψε ἐνάντια στήν ἐξουσία τοῦ κεφαλαίου, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ ἑβραϊκοῦ.
    Ὁ δεύτερος ἰσχυρισμός, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο οἱ Ἑβραῖοι ὑποκίνησαν τόν σοσιαλισμό καί ὑπῆρξαν οἱ πρωτοστατοῦντες στά επαναστατικά κινήματα, μπορεῖ προφανῶς νά προέλθει μόνον ἀπό ἐκείνους πού δέν αἰσθάνονται καμμία περιφρόνηση γιά τόν καπιταλισμό καί θά ἤθελαν νά προστατεύσουν τό καθεστώς. Σέ αὐτόν θά ἀπαντήσουμε ὅτι σέ ὅλες τίς ἐπαναστάσεις πάντοτε θά παίζουν τόν μεγαλύτερο ρόλο τά στοιχεῖα τά ὁποῖα ἀδικοῦνται καί καταπιέζονται, εἴτε εἶναι ἐθνικότητες εἴτε τάξεις. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο τό προλεταριάτο πάντοτε θέτει τό πρότυπο τῆς ἐξέγερσης. Ἀπό τήν πλευρά μου, ὑποστηρίζω ὅτι ἡ προάσπιση μιᾶς πιό δίκαιης κοινωνικῆς τάξης πού ἐπιδεικνύουν οἱ Ἑβραῖοι, εἶναι πρός τιμήν τους.
    Γιά νά ποῦμε τήν αλήθεια, ὅλες οἱ ἐπιθέσεις μποροῦν τελικά νά πάρουν τήν μορφή μιᾶς ἑνιαίας κατηγορίας: οἱ Ἑβραῖοι φιλοδοξοῦν νά ἀποκτήσουν δύναμη καί παγκόσμια κυριαρχία. Αὐτή ἡ μομφή θά εἶχε ἠθική σημασία στά χείλη αὐτῶν πού ἀπαρνοῦνται τήν δύναμη καί τήν ἐξουσία. Ἀλίμονο! Οἱ «Ἄριοι» καί οἱ «Χριστιανοί-Ἄριοι», τῶν ὁποίων ἡ πίστη τούς προτρέπει νά ἀναζητήσουν τήν βασιλεία, πού δέν εἶναι αὐτοῦ τοῦ κόσμου, εἶναι πάντοτε γοητευμένοι μέ τήν κοσμική ὑπεροχή. Οἱ Ἑβραῖοι ὄχι μόνο δέν εἶχαν τήν παγκόσμια κυριαρχία, ἀλλά οὔτε κἄν ἕνα μερίδιο κυριαρχίας, ἐνῶ οἱ Χριστιανοί ἔχουν στα χέρια τους τά ἰσχυρά κράτη καί ἀκολουθοῦν μία πολιτική ἐπέκτασης καί κυριαρχίας.

    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

  10. Ο/Η laskaratos λέει:

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ από το παραπάνω:

    ………….Ἄς στραφοῦμε τώρα στόν τύπο τοῦ ἀντισημιτισμοῦ πού ἔχει θρησκευτική βάση, τό πιό σοβαρό εἶδος καί τό μόνο ἄξιο μελέτης. Εἶναι κυρίως αὐτός ὁ τύπος πού οἱ Χριστιανοί κάποτε πρέσβευαν. Ὑποστηρίζει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι μία φυλή ἄξια μομφῆς καί ἐπάρατη, ὄχι λόγῳ τοῦ αἵματος στίς φλέβες τους, ἀλλά ἐπειδή ἀπέρριψαν τόν Χριστό. Ὁ θρησκευτικός ἀντισημιτισμός συγχέεται, στήν πραγματικότητα, μέ τόν ἀντι-ιουδαϊσμό καί τόν ἀντι-ταλμουδική παράδοση. Ἡ χριστιανική θρησκεία στήν οὐσία ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τήν ἑβραϊκή, ὅσον ἀφορᾶ τήν μορφή πού πῆρε μετά τήν ἄρνηση νά ἀναγνωρίσει τόν αναμενόμενο Μεσσία στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἰουδαϊσμός πού προηγήθηκε τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ, καί αὐτός πού τόν διαδέχθηκε, εἶναι δύο διαφορετικές πνευματικές ἐκδηλώσεις. Ἕνα μεγάλο καί σημαντικό παράδοξο θά πρέπει νά παρατηρηθεῖ στό γεγονός ὅτι ἡ Θεία ἐνσάρκωση, ἡ πρόσληψη ἀπό τόν Θεό τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, προέκυψε στήν καρδιά τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, γιά τόν ὁποῖο αὐτό τό μυστήριο ἦταν ἀκόμα λιγότερο ἀποδεκτό ἀπ’ ὅ,τι ἦταν γιά τούς εἰδωλολάτρες. Πράγματι, ἡ ἰδέα ὅτι ὁ Θεός θά μποροῦσε νά γίνει ἄνθρωπος φαινόταν ἱεροσυλία στούς Ἑβραίους, μία προσβολή στήν Θεία δύναμη καί ὑπερβατικότητα. Γι’ αὐτούς ὁ Θεός παρεμβαίνει συνεχῶς στήν ἀνθρώπινη ζωή μας, ἀκόμη καί στήν παραμικρή της λεπτομέρεια, ἀλλά ὁ ἴδιος δέν ἑνώνεται μέ τόν ἄνθρωπο, ποτέ δέν ἐνσωματώνεται σ’ αὐτόν καί δέν μπορεῖ να ὁμοιάζει μ’ αὐτόν. Ἐκεῖ βρίσκεται καί τό χάσμα πού χωρίζει τήν χριστιανική συνείδηση ἀπό τήν ἑβραϊκή. Ὁ χριστιανισμός εἶναι ἡ θρησκεία τοῦ ἀνθρώπινου στοιχείου τοῦ Θεοῦ, τῆς Τριαδικότητας, ἐνῶ ὁ ἰουδαϊσμός εἶναι καθαρός μονοθεϊσμός. Πράγματι, ἡ κύρια μομφή τῶν Ἑβραίων ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ προδοσία τοῦ Ἑνός Θεοῦ στήν θέση τοῦ ὁποίου τοποθετεῖ τήν Ἁγία Τριάδα. Οἱ Χριστιανοί βασίζουν τήν θρησκεία τους στό γεγονός ὅτι κάποτε ἐμφανίστηκε στήν ἱστορία ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος αὐτοαποκλήθηκε Θεός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Τώρα, στήν ἄκαμπτη συνείδηση τῶν Ἑβραίων, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά εἶναι μόνο προφήτης ἤ Μεσσίας, ἀλλά ποτέ Θεός. Ὁ ἄνθρωπος πού θά μποροῦσε νά πάρει αὐτήν τήν ἰδιότητα ὡς δική του, δέν εἶναι ὁ ἀληθινός Μεσσίας. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς παγκόσμιας θρησκευτικῆς τραγωδίας. Οἱ εἰδωλολάτρες εἶχαν πολλούς θεανθρώπους καί πολλούς ἀνθρωποθεούς· σύμφωνα μέ αὐτούς, οἱ θεοί εἶχαν πάντοτε ἔμφυτη τήν ἀνθρώπινη καί τήν κοσμική ζωή. Ἐπιπλέον, δέν εἶχαν καμμία δυσκολία νά παραδεχτοῦν τήν ἐνσάρκωση· πράγματι, ἐναρμονιζόταν μέ τήν αἰσθητική ἀντίληψή τους γιά τόν κόσμο. Δέν ἦταν ὅμως ἔτσι καί μέ τούς Ἑβραίους. Γι’ αὐτούς κανείς ἄνθρωπος δέν θά μποροῦσε νά θεωρεῖται Θεός καί νά ἔχει ζήσει ὡς ἄνθρωπος. Ὡστόσο, ξαφνικά προέκυψε τό ἐρώτημα ὄχι ἄν ἁπλῶς θεωρεῖται, ἀλλά ἄν μπορεῖ νά ἀναγνωριστεῖ μέ ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά. Ἀκόμη χειρότερα, ἡ ἑβραϊκή συνείδηση βρέθηκε ἀντιμέτωπη μέ ἕνα ἀκόμη πιό ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο. Ποτέ δέν εἶχε συλλάβει τήν ἰδέα ἑνός Θεοῦ, πού νά μήν ἦταν μεγάλος καί παντοδύναμος· καί τώρα, ὡς μεγαλύτερος πειρασμός, τῆς δόθηκε ἕνας ἐσταυρωμένος Θεός νά λατρέψει. Ἡ ταπείνωση τοῦ Θεοῦ, ἠθελημένη ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, φάνηκε ὡς ἱεροσυλία, ὡς προδοσία τῆς ἀρχαίας πίστεως στήν δόξα καί τό μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ. Αὐτές οἱ πεποιθήσεις, καλά ἀγκιστρωμένες καί βαθιά ριζωμένες, ὁδήγησαν στήν ἀπόρριψη τοῦ Χριστοῦ.
    Ἔτσι, καθ’ ὅλην τήν διάρκεια τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισμοῦ ὑψώθηκαν φωνές πού ἀναθεμάτιζαν τούς Ἑβραίους ὡς ἐνόχους γιά τήν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, καί οἱ ὁποῖες ἰσχυρίζονταν ὅτι ἀπό τότε καί μετά ἔφεραν μία κατάρα, τήν ὁποία οἱ ἴδιοι ἔριξαν στούς ἑαυτούς τους ὅταν ἐπέτρεψαν νά πέσει ἐπάνω τους καί πάνω στά παιδιά τους τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ[13]. Ὁ Χριστός ἀπορρίφθηκε ἀπό τούς Ἑβραίους γιατί δέν ἦταν ὁ Μεσσίας πού θά ἵδρυε τό βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά ἀποκάλυψε τόν εαυτό του ὡς ἕναν νέο Θεό πού ὑποφέρει καί ταπεινώνεται, κηρύττοντας ἕνα βασίλειο ἀλλά ὄχι αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Οἱ Ἑβραῖοι σταύρωσαν τόν Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, στόν ὁποῖο πιστεύει ὁλόκληρος ὁ χριστιανικός κόσμος. Τέτοια εἶναι τά ἐπιχειρήματα πού χρησιμοποιοῦνται ἀπό τούς ἐπικριτές τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι παραβλέπουν τό γεγονός ὅτι οἱ ἀφορισμοί τους προδίδουν μιά σοβαρή παράλειψη. Καί αὐτή εἶναι ἡ ἑξής: ἐάν εἶναι οἱ Ἑβραῖοι πού ἀπέρριψαν τόν Χριστό, οἱ Ἑβραῖοι εἶναι παρόλα αὐτά καί οἱ πρῶτοι πού τόν ἀκολούθησαν. Ποιοί ἦταν οἱ Ἀπόστολοι, πού ἀποτέλεσαν τήν πρώτη χριστιανική κοινότητα; Δέν εἶναι μέλη τῆς φυλῆς τῶν Ἑβραίων; Γιατί, λοιπόν, στεκόμαστε μόνο στήν ὀπισθοδρόμησή τους καί ἀγνοοῦμε τίς ἀρετές τους; Ὁ ἑβραϊκός λαός φώναξε «Σταύρωσον! Σταύρωσον αὐτόν!»[14] Ἀλλά μήπως δέν ἕχουν ὅλοι οἱ λαοί φανεῖ ἀσυνήθιστα ἐπιρρεπεῖς στήν σταύρωση τῶν ἀγγελιοφόρων τοῦ Θεοῦ πρός αὐτούς, τῶν διδασκάλων καί τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τους; Παντοῦ οἱ προφῆτες ἔχουν λιθοβοληθεῖ. Οἱ Ἕλληνες καταδίκασαν τόν Σωκράτη, τόν μεγαλύτερο ἀπό τούς υἱούς τους, σέ θάνατο μέ κώνειο. Θά πρέπει βάσει αὐτοῦ νά καταραστοῦμε ὅλους τούς ἀπογόνους τους; Ἐκτός αὐτοῦ, ὅταν σκεφτοῦμε λίγο βαθύτερα τό ζήτημα, θά ἀναγκαστοῦμε νά παραδεχθοῦμε ὅτι οἱ Ἑβραῖοι δέν ἦταν οἱ μόνοι πού σταύρωσαν τόν Χριστό. Κατά τήν διάρκεια τῆς ἱστορίας, οἱ Χριστιανοί, ἤ μᾶλλον αυτοί πού ἔχουν σφετεριστεῖ τήν ἰδιότητα (ἐνν. τοῦ χριστιανοῦ), ἔχουν συμβάλει μέ τίς πράξεις τους σ’ αὐτό τό βασανιστήριο. Τό ἔχουν κάνει αὐτό, μεταξύ ἄλλων, μέ τόν ἀντισημιτισμό τους, τό μίσος καί τήν βία τους, μέ τήν παράδοσή τους στούς ἰσχυρούς αὐτοῦ τοῦ κόσμου, μέ τήν προδοσία τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ τήν ὁποία ἔχουν προσαρμόσει στά δικά τους συμφέροντα. Εἶναι, λοιπόν, καλύτερο νά ἀρνηθῶ τόν Χριστό ἀνοιχτά ἀπό τό νά χρησιμοποιῶ τό ὄνομά του βάσει τῶν καιροσκοπικῶν μου κινήτρων, ἐνῶ παράλληλα χτίζω τό δικό μου βασίλειο. Ὅταν καταριόμαστε καί καταδιώκουμε τούς Ἑβραίους ἐπειδή σταύρωσαν τόν Χριστό, ἡ ἀρχή τῆς γενικευμένης ἐκδικήσεως γίνεται ἀποδεκτή. Αὐτή ἡ ἀρχή ἦταν συνυφασμένη μέ τόν ἑβραϊκό λαό ὅπως καί μέ ὅλους τούς λαούς τῆς ἀρχαιότητας. Ἀλλά αὐτό τό είδος τῆς ἐκδικήσεως εἶναι ἀντίθετο μέ τόν Χριστιανισμό, καθώς ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τήν χριστιανική ἀντίληψη τῆς προσωπικής ἀξιοπρέπειας καί ὑπευθυνότητας.
    Ἐκτός αὐτοῦ, η χριστιανική ἠθική δέν ἐπιτρέπει κανενός είδους ἐκδίκηση, οὔτε αὐτή πού στοχεύει πρός τό ἄτομο οὔτε αὐτή πού ἐξαπλώνεται καί μεταδίδεται σέ ὅλους τούς ἀπογόνους. Ἡ ἐκδικητικότητα εἶναι ἁμαρτία, καί τό σωστό εἶναι νά μετανοήσει κανείς γι’ αὐτήν. Ἡ πτώση, ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ ἐκδίκηση, ὅλες αὐτές οἱ ἔννοιες εἶναι ξένες πρός τόν καθαρό Χριστιανισμό· ἔχουν εἰσαχθεῖ ἀπό τό ἐξωτερικό περιβάλλον καί προέρχονται ἀπό τήν εἰδωλολατρεία τῆς ἀρχαιότητας.
    ΙΙΙ
    Τό ἑβραϊκό ζήτημα συνδέεται μέ τό φιλοσοφικοϊστορικό (τῆς Φιλοσοφίας τῆς ἱστορίας) θέμα τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Μήπως ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀνήκει ἀποκλειστικά στόν ἄλλο κόσμο, ἤ μήπως μποροῦμε νά τήν περιμένουμε καί νά προετοιμαζόμαστε γιά τήν ἔλευσή της ἐδῶ καί τώρα; Ὁ Χριστός εἶπε: «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»[15]. Ἀπ’ αὐτά τά λόγια προέρχεται γενικά ἡ θεώρηση ὅτι κάθε προσπάθεια πού στοχεύει στην ἐπίτευξή της, εἶναι μάταιη. Δυστυχῶς, ἐπιβεβαιώθηκε πώς ἡ ἐπίγεια πολιτεία μας δέν θά μποροῦσε ἐνδεχομένως νά ἀπαγκιστρωθεῖ ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ ἄρχοντος αὐτοῦ τοῦ κόσμου[16], παρ’ ὅλον ὅτι πράγματι ὁ τελευταῖος τιμήθηκε ἰδιαιτέρως ἀπό τούς λεγόμενους χριστιανούς. Πάνω σ’ αὐτή τήν ἰδέα κατασκευάστηκε τό χριστιανικό κράτος, στό ὁποῖο καμμία εὐαγγελική ἀλήθεια δέν πραγματοποιήθηκε. Ὡστόσο, τά λόγια τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νά ἔχουν ἕνα ἄλλο νόημα· μπορεῖ νά ἐννοοῦν ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν ὁμοιάζει μέ τά βασίλεια τοῦ κόσμου, ὅτι τά θεμέλιά της εἶναι διαφορετικά, ὅτι ἡ δικαιοσύνη της εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη μέ τό δίκαιο πού ἰσχύει σ’ αὐτόν τόν κόσμο. Στήν περίπτωση αὐτή, οι Χριστιανοί θά ἦταν λάθος νά παραδοθοῦν στόν ἄρχοντα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, λάθος νά μήν ἐργαστοῦν γιά τήν προώθηση τῆς δικαιοσύνης, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, νά μήν αναλάβουν τό ἔργο τῆς μεταμόρφωσης αὐτοῦ τοῦ κόσμου.
    Ὁ Jacques Maritain, ἡγέτης τοῦ γαλλικοῦ θωμισμοῦ καί ὑπερασπιστής τοῦ ἀληθινοῦ χριστιανικοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ἔχει γράψει ἕνα ἀξιοσημείωτο ἄρθρο γιά τόν Ἰουδαϊσμό τό ὁποῖο ἔχει δημοσιευθεῖ σέ μιά συλλογή ἀπό δοκίμια πού ἐπιγράφεται «Οἱ Ἑβραῖοι»[17]. Σ’ αὐτό κάνει μιά ἐνδιαφέρουσα διάκριση μεταξύ τῆς ἑβραϊκῆς καί τῆς χριστιανικῆς κλήσης.
    Κατά τήν ἄποψή του, οἱ Χριστιανοί ἀποδέχθηκαν τήν ὑπερφυσική ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ σχετικά μέ τόν παράδεισο, ἐνῶ παραμέλησαν τήν ὑλοποίηση τῆς δικαιοσύνης στήν κοινωνική ζωή. Οἱ Ἑβραῖοι, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἀπέρριψαν τήν ὑπερφυσική ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ, ἐνῶ ἔδωσαν στόν ἑαυτό τους τόν ρόλο τῶν ἀγγελιοφόρων τῆς ἀλήθειας στήν γῆ, τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς δικαιοσύνης στήν συλλογική ζωή. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ ἰδέα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης εἰσήχθη στήν ἀνθρώπινη συνείδηση κυρίως ἀπό τόν Ἰουδαϊσμό. Οἱ ἀρχαῖοι Ἑβραῖοι προφῆτες ἦταν οἱ πρῶτοι πού ἀπαίτησαν τήν ἀλήθεια καί τήν ἰσότητα στίς κοινωνικές σχέσεις, οἱ πρῶτοι πού ἀσπάστηκαν τόν καλό σκοπό τῆς βοήθειας πρός τούς ταπεινούς καί τούς καταπιεσμένους. Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς δίδει ἕναν ἀπολογισμό τῆς περιοδικῆς ἀνακατανομῆς τοῦ πλούτου, στόχος τῆς ὁποίας ἦταν νά ἀποφύγει τό νά μονοπωλεῖται ἀπό μία ὁμάδα καί μέ αὐτόν τόν τρόπο νά ἐξαλείψει τήν ριζοσπαστική διάκριση μεταξύ πλουσίων καί φτωχῶν. Οἱ Ἑβραῖοι, ὅπως εἴδαμε παραπάνω, συμμετεῖχαν ἐνεργά στό παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα, κατευθυνόμενοι ἐνάντια στήν ἐξουσία τοῦ κεφαλαίου. Οἱ «Ἄριοι», ἀπό τήν πλευρά τους, εὔκολα συμβιβάστηκαν μέ τήν ἀνισότητα. Ἔτσι, στήν Ἰνδία, συγκροτήθηκε ἕνα καθεστώς πού ἀποτελεῖται ἀπό κάστες, ἀποδεκτό ἀπό τήν θρησκευτική συνείδηση. Στήν Ἑλλάδα, οἱ μεγαλύτεροι φιλόσοφοι δέν ἔφτασαν στό σημεῖο νά καταδικάσουν τήν δουλεία.
    Οἱ Χριστιανοί διακηρύσσουν ἐλέυθερα ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ χωρίς τόν Σταυρό. Σ’ αὐτό ἔχουν ἀπόλυτο δίκιο. Τά πάντα στήν ἁμαρτωλή γῆ μας θά πρέπει νά ἀνέβουν στόν Σταυρό γιά νά μπορέσουν νά εἰσέλθουν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά αὐταπατῶνται ὅταν ὑποστηρίζουν αὐτό τό ἀξίωμα ἐνάντια σέ κάθε ἀπόπειρα νά ἀνοίξει ὁ δρόμος γιά τήν ἐπίτευξη τῆς δικαιοσύνης τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς. Τό δυστύχημα εἶναι ὅτι οἱ Χριστιανοί, ἐνῶ ἀποδέχονται τόν Σταυρό, θά ἔπρεπε νά μήν εἶχαν ἀμελήσει νά ἐφαρμόσουν αὐτό τό μήνυμα· ἀκόμα κι ἄν ἡ τελική πραγματοποίηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀδύνατη σ’ αὐτόν τόν κόσμο καί συνεπάγεται τήν μεταμόρφωση του σ’ ἕναν νέο οὐρανό καί μία νέα γῆ. Ἐπιπλέον, οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ἱστορικοῦ χριστιανισμοῦ, δηλαδή τοῦ χριστιανισμοῦ πού εἶναι προσαρμοσμένος στίς συνθῆκες αὐτοῦ τοῦ κόσμου, δέν ἦταν καθόλου περιφρονητική πρός τά πράγματα πού εἶναι τοῦ Καίσαρα. Ἀκριβῶς τό ἀντίθετο: τά ἀναγνώρισαν ὡς δικά τους καί τά ἁγίασαν. Τό βασίλειο τοῦ Καίσαρα ἀπεῖχε ἐξίσου μακριά καί ἀπό τήν συνήθη ἀνθρώπινη δικαιοσύνη καί ἀπό τήν χριστιανική δικαιοσύνη, καί δέν γνώριζε οὔτε ἰσότητα οὔτε ἀνθρωπιά. Τέτοια ἦταν, στό παρελθόν τά «χριστιανικά κράτη», οἱ χριστιανικές θεοκρατίες, ὅπως δημιουργήθηκαν καί στήν Ἀνατολή καί στήν Δύση.
    Ἡ τρέχουσα ἔνσταση πού ἐκφράζεται ἀπό τούς Ἑβραίους ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ, εἶναι ὅτι ἡ χριστιανική πίστη δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ, καί ὅτι ἐκεῖνοι πού τήν πρεσβεύουν τό ἔχουν ἀποδείξει πάρα πολύ καλά. Αὐτή ἡ πίστη ἀπαιτεῖ μία ἠθική τόσο ὑψηλή πού οἱ νόμοι της ἔρχονται συχνά σέ σύγκρουση μέ τήν ἀνθρώπινη φύση. Γιά νά στηρίξουν τό ἐπιχείρημά τους οἱ Ἑβραῖοι ἐπισημαίνουν τήν χριστιανική κοινωνική ζωή, τήν τόσο ἀντίθετη μέ ὅ,τι ὑποστηρίζεται ἀπό τόν Χριστό, καί ἀντιμετωπίζουν τόν χριστιανισμό μέ τήν δική τους πίστη πού μπορεῖ νά ἐφαρμοστεῖ, καί ἔχει ἐφαρμοστεῖ. Ὁ Salvador[18], ἕνας διαπρεπής Γάλλοεβραῖος φιλόσοφος και λόγιος πού ἔδρασε στά μέσα τοῦ 19ου αἰ., ὁ ὁποῖος ἔγραψε μία ἀπό τίς πρῶτες βιογραφίες τοῦ Ἰησοῦ, ἀνέπτυξε αὐτή τήν θεωρία. Ὁ Rosenzweig[19], ἕνας σημαντικός Ἑβραῖος θρησκευτικός φιλόσοφος πού, μαζί μέ τόν Martin Buber[20], μετέφρασε τήν Βίβλο στά γερμανικά, διατύπωσε τήν διαφορά μεταξύ τοῦ ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ χριστιανισμοῦ μέ ἕναν περίεργο τρόπο. Σύμφωνα μέ τόν ἴδιο, ὁ Ἑβραῖος εἶναι προορισμένος ἀπό τήν θρησκεία του νά παραμείνει στόν ἑβραϊκό κόσμο τῆς γέννησής του καί θά πρέπει νά περιορίζεται στήν βελτίωση και τήν τελειοποίηση τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Δέν χρειάζεται νά ἀποποιηθεῖ τήν φύση του. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ἡ ἑβραϊκή πίστη μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ εὔκολα. Τώρα, ὁ χριστιανός εἶναι ἐκ φύσεως εἰδωλολάτρης· προκειμένου νά ἐφαρμόσει τήν διδασκαλία τῆς πίστεως του, θά πρέπει νά ἀποσυρθεῖ ἀπό τόν κόσμο στόν ὁποῖο ἀνήκει, νά καταργήσει τήν φύση του, καί νά σπάσει τά δεσμά μέ τόν ἀρχικό του παγανισμό. Αὐτό εἶναι πού κάνει τήν χριστιανική πίστη τόσο δύσκολη νά ἐφαρμοστεῖ στήν πράξη. Περιοριζόμαστε νά συμπεράνουμε ἀπό αὐτούς τούς λόγους ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι οἱ μόνοι πού δέν ἔχουν γεννηθεῖ εἰδωλολάτρες. Κάνοντας τήν ἐν λόγῳ διάκριση ὁ Rosenzweig φτάνει σ’ ἕνα συμπέρασμα ὑπέρ τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Ἀπό τήν πλευρά μου, νομίζω ὅτι οἱ ἰσχυρισμοί του τιμοῦν τόν χριστιανισμό. Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ προέρχεται ἀπό ἕναν ἄλλο κόσμο καί φυσικά φαίνεται νά μήν μπορεῖ νά προσαρμοστεῖ σ’ αὐτόν τόν κόσμο, φυσικά ἀπαιτεῖ ἕνα προβάδισμα κατά μῆκος τῆς γραμμής τῆς μέγιστης ἀντίστασης. Τούτου λεχθέντος, πρέπει νά συμφωνήσουμε ὅτι οἱ χριστιανοί ἔχουν κάνει τά πάντα γιά νά δυσφημίσουν τήν πίστη τους στά μάτια τῶν ἀντιπάλων τους. Ἔχουν τρομερά καταχρασθεῖ τό ἐπιχείρημα τῆς δύσκολης πρόσβασης σ’ αὐτήν. Ἔχουν ἐξαγάγει τά πιό ἐπικίνδυνα συμπεράσματα ἀπό τό δόγμα σχετικά μέ τήν ἀνθρώπινη φύση, ἐπικαλούμενοι αὐτό, προκειμένου νά ἐνδώσουν στήν ἁμαρτία καί νά ἐφεύρουν ἕνα σύστημα πού νά τούς ἐπιτρέπει νά προσαρμοστοῦν σ’ αὐτό. Ὁ Constantin Leontieff[21], ἕνας πολύ εἰλικρινής καί ὀξυδερκής στοχαστής, εἶναι, ἀπό τήν ἄποψη αὐτή, ἰδιαιτέρως διδακτικός. Περιόρισε τόν χριστιανισμό στήν πίστη στήν σωτηρία τῆς ψυχῆς στόν ἄλλο κόσμο, σ’ αὐτό πού ἀποκάλεσε «ὑπερβατικό ἐγωϊσμό» καί χάρηκε ἐπειδή ἡ χριστιανική δικαιοσύνη δέν θά μποροῦσε ποτέ νά ἐφαρμοσθεῖ πάνω στήν γῆ, γιατί τό ἐπίτευγμα αὐτό θά ἐρχόταν σέ ἀντίθεση μέ τήν ἁρμονία μέ τήν παγανιστική αἰσθητική στόν εἰδωλολατρικό κόσμο του καί θέλησε μόνο νά ἀποχωρήσει ἀπό αὐτόν μέ τήν βοήθεια τοῦ ἀσκήσεως τοῦ μοναχισμοῦ, προκειμένου να σώσει τήν ἴδια του τήν ψυχή. Πρέπει νά παραδεχτοῦμε ὅτι αὐτά τά λάθη ἔχουν κάνει τήν μεγαλύτερη ζημιά στόν εὐγενή σκοπό τοῦ Χριστού· ἀλλά ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι αὐτά θά πρέπει νά καταλογισθοῦν στούς Χριστιανούς καί ὄχι στόν Χριστιανισμό.

    IV
    Εἶναι δυνατόν τό Ἑβραϊκό ζήτημα νά ἐπιλυθεῖ ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἱστορίας; Αὐτό εἶναι ἕνα τραγικό πρόβλημα. Ὅποια κι ἄν εἶναι ἡ ἀπάντηση, ἡ λύση δέν φαίνεται νά βρίσκεται στήν ἀφομοίωση, τήν ὑπόθεση τοῦ 19ου δέκατου, ἡ ὁποία ὄντως τίμησε τά ἀνθρωπιστικά συναισθήματά του. Σήμερα, ἀλίμονο, δέν ζοῦμε σ’ ἕναν αἰῶνα ἐλέους, καί τά γεγονότα στά ὁποῖα εἴμαστε μάρτυρες, μᾶς παρέχουν μικρή ἐλπίδα ὅτι τό πρόβλημα θά ἐπιλυθεῖ μέ τήν συγχώνευση τῶν Ἑβραίων μέ ἄλλους λαούς. Ἐκτός αὐτοῦ, πρέπει νά παρατηρήσουμε ὅτι αὐτή ἡ λύση θά ἐσήμαινε τήν ἐξαφάνισή τους. Παρομοίως, δέν ὑπάρχει περιθώριο γιά αἰσιοδοξία, μέ τήν αιτιολογία ὅτι αὐτό τό αἴνιγμα θά πρέπει νά ἀπαντηθεῖ μέ τήν δημιουργία ἑνός αὐτόνομου ἑβραϊκοῦ κράτους, μέ ἄλλα λόγια μέ τόν Σιωνισμό. Οἱ Ἑβραῖοι ὑποβάλλονται σέ διώξεις ἀκόμα καί στήν γῆ τῶν προγόνων τους. Σέ κάθε περίπτωση, ἡ λύση αὐτή δέν φαίνεται, κατά τήν ἄποψή μας, νά συμφωνεῖ μέ τήν μεσσιανική ἀποστολή τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Τό Ἰσραήλ εἶναι καί παραμένει ἕνας λαός πού περιπλανιέται. Θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς ὅτι ἡ μοῖρα του εἶναι ἐσχατολογική καί δέν θά βρεῖ λύση μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου. Αὐτή ἡ ὑπόθεση δέν εἶναι, ὅμως, λόγος γιά τούς Χριστιανούς νά ἀποτινάξουν τά ἀνθρώπινα καθήκοντά τους ἀπέναντι στούς Ἑβραίους. Στόν ἀπόστολο Παῦλο βρίσκουμε περίεργα λόγια μέ τά ὁποῖα ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὅλο τό Ἰσραήλ θά πρέπει νά σωθεῖ[22]. Αὐτή ἡ διατύπωση ἔχει ἑρμηνευθεῖ μέ διάφορους τρόπους, καθώς ὁρισμένοι καταλαβαίνουν μέ τήν λέξη Ἰσραήλ, ὄχι μόνο τούς ἀπογόνους τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, ἀλλά καί τήν Χριστιανοσύνη, δηλαδή, τό νέο Ἰσραήλ. Σέ κάθε περίπτωση, εἶναι πολύ πιθανό ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶχε κατά νοῦ τόν προσηλυτισμό τῶν Ἑβραίων στόν Χριστιανισμό στόν ὁποῖο καί ἀποδίδει ἰδιαίτερη ἀξία.
    Ἐάν εἴμαστε μάρτυρες τῆς ἀνάπτυξης ἑνός παράφρονου ἀντισημιτισμοῦ, εἴμαστε ἐπίσης μάρτυρες τῆς ἐπαύξησης τοῦ ἑβραϊκοῦ ἐκχριστιανισμοῦ. Αὐτή ἡ ἐκδήλωση δέν ἔχει κανένα ἐνδιαφέρον γιά τούς φυλετικούς αντισημίτες γιά τούς ὁποίους τό ὑλικό γεγονός τοῦ αἵματος παρακάμπτει τήν πνευματική πραγματικότητα τῆς πίστεως. Ἀλλά οἱ λεγόμενοι θρησκευτικοί ἀντισημίτες θά ἔπρεπε νά δοῦν σ’ αὐτό τόν προσηλυτισμό ὡς τήν μόνη δυνατή λύση στό πρόβλημα. Ἀπό τήν πλευρά μου, τείνω νά πιστεύω ὅτι ὑπάρχει ἀδιαμφισβήτητη ἀλήθεια σ’ αὐτό. Σέ κάθε περίπτωση, δέν πρέπει νά ὑπάρχει καμία πιθανή ἀσάφεια στό θέμα αὐτό. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει καμία ἀμφισβήτηση στήν ἀπαίτηση τῶν Χριστιανῶν νά προσηλυτιστοῦν οἱ Ἑβραῖοι, κρατώντας ἕνα μαχαίρι στόν λαιμό τους καί, σέ περίπτωση πού ἀρνηθοῦν, νά θεωρηθεῖ τό πογκρόμ ὡς φυσική κύρωση· αὐτό δέν θά ἦταν παρά ἕνας τερατώδης ἠθικός παραλογισμός παντελῶς ἄσχετος μέ τήν πίστη. Σ’ αὐτή τήν περίπτωση, γιατί νά μήν ἀπαιτηθεῖ ὁ ἐκχριστιανισμός διαφόρων λαών τῆς «ἄριας φυλῆς» πού ἔχουν κρατηθεῖ σέ ἀπόσταση ἀπό αὐτόν ἤ πού διατηροῦν ἕναν καθαρά ἐξωτερικό Χριστιανισμό; Ὁ ἐκχριστιανισμός εἶναι, ἐπιπλέον, ἕνα οὐσιαστικά προσωπικό θέμα, καί εἶναι ἀμφίβολο ἄν θά εἴμαστε σέ θέση νά ἀπονείμουμε σέ ὁλόκληρους λαούς τόν τίτλο «χριστιανικός» ἤ ἀντι- χριστιανικός» στό μέλλον.
    Προκειμένου νά προσηλυτιστοῦν οἱ Ἑβραῖοι, εἶναι ὑψίστης σημασίας νά κάνουν τήν ἀρχή οἱ Χριστιανοί ἀλλάζοντας οἱ ἴδιοι, δηλαδή μέ τό νά γίνουν πραγματικοί πιστοί καί ὄχι ἁπλά τυπικοί. Ἐκεῖνοι πού μισοῦν καί πού σταυρώνουν δέν θά ἔπρεπε νά ἔχουν καμία ἀξίωση νά ὀνομάζονται Χριστιανοί, ἀνεξάρτητα ἀπό τίς ἐξωτερικές μορφές πού μπορεῖ νά υἱοθετοῦν. Διότι δέν θά πρέπει νά λησμονεῖται ὅτι οἱ καθ’ ὁμολογία Χριστιανοί ἀποτελοῦν τό κύριο εμπόδιο γιά τόν προσηλυτισμό τῆς Ἀνατολῆς, τῶν Κινέζων καί τῶν Ἰνδουιστῶν. Ἡ κατάσταση τοῦ λεγόμενου χριστιανικοῦ κόσμου, μέ τούς πολέμους του, τά ἐθνικά του μίση, τίς ἀποικιακές πολιτικές του, τήν καταπίεση του στίς ἐργατικές τάξεις, ἀποτελεῖ ἕναν ἐπικίνδυνο πειρασμό. Ὅσοι ἀπό τούς πιστούς νομίζουν ὅτι εἶναι οἱ πιό δίκαιοι, ὀρθόδοξοι καί εὐσεβεῖς, περιφρονοῦνται περισσότερο ἀπό τούς ταπεινούς. Οἱ Χριστιανοί πιέζουν τούς ἑαυτούς τους μεταξύ τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἑβραίων, ἀποκρύπτοντας τήν πραγματική εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἀπό αὐτούς. Εἶναι δυνατόν οἱ Ἑβραῖοι νά ἀναγνωρίσουν τόν Ἰησοῦ ὡς Μεσσία τους, ἀφοῦ αὐτή ἡ τάση ὑπάρχει ἤδη στήν καρδιά τοῦ ἰουδαϊσμοῦ· εἶναι δυνατόν νά κηρύξουν τό ἱστορικό καί θρησκευτικό λάθος, τό ὁποῖο εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἀπόρριψη τοῦ Ιησοῦ, ὡς μοιραῖο. Ὅμως, μέ τόν τρόπο αὐτό θά ἀναγνωρίσουν τόν ἐσταυρωμένο Μεσσία καί, μέσῳ αὐτοῦ, τόν ταπεινωμένο Θεό.
    Οἱ μορφές πού ἔχουν οἱ τωρινές διώξεις τῶν Ἑβραίων ἰσοδυναμοῦν, ἀπό χριστιανική ἄποψη, μέ τήν τελική καταδίκη τοῦ ἀντισημιτισμοῦ. Σ’ αὐτό τό γεγονός πρέπει νά βρεθεῖ ἡ ἀρετή τοῦ ναζιστικοῦ ρατσισμοῦ. Αὐτό τό δόγμα ἔχει βαθιές ρίζες στήν Γερμανία, ἀλλά δέν ἀντλεῖ τροφή ἀπό τόν χριστιανισμό. Γιά μένα, αὐτό εἶναι μία κάποια ἀνακούφιση. Θεωρῶ ὅτι ὁ ἀντισημιτισμός πού βασίζεται στήν ὀρθοδοξία, τό εἶδος πού εἶναι, γιά παράδειγμα, εὐρέως διαδεδομένο στήν Ρουμανία, εἶναι ἀπείρως πιό ἐπιβλαβής, κι αὐτό γιατί συμβιβάζει τήν χριστιανική πίστη καί δέν εἶναι κἄν ἄξιο σοβαρῆς ἀντίκρουσης. Ὁ ἀντισημιτισμός εἶναι ἐντελῶς βέβαιο ὅτι θά ἐξελιχθεῖ σέ ἀντιχριστιανισμό· θά πρέπει νά ἀποκαλύψει τήν ἀντιχριστιανική φύση του. Αὐτό εἶναι ὅ,τι βλέπουμε σήμερα. Σέ ἀντιστοιχία μέ αὐτό τό φαινόμενο, μιά διαδικασία καθαρισμοῦ συμβαίνει μέσα στόν ἴδιο τόν χριστιανισμό· ἡ χριστιανική ἀλήθεια ἀπελευθερώνεται ἀπό τίς συμφύσεις τῶν αἰώνων. Χάρις σέ αὐτές, ἡ ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ εἶχε προσαρμοστεῖ στά καθεστῶτα πού βρίσκονταν στήν ἐξουσία, στίς καθημερινές κοινωνικές συμβάσεις, σέ ἕνα χαμηλότερο ἐπίπεδο συνείδησης καί πολιτισμοῦ, καί εἶχε γίνει ἀντικείμενο ἐκμετάλλευσης γιά ἰδιαίτερα κοσμικούς σκοπούς. Αὐτή ἡ διαδικασία καθορισμοῦ, τήν ὁποία ὀφείλουμε ἐν μέρει στό γεγονός ὅτι οἱ Χριστιανοί διώκονται καί οί ἴδιοι, ἔφερε δύο μορφές τοῦ χριστιανισμοῦ σέ ἀντικατάσταση: τόν παλαιό, ἀνυποχώρητο ἀπό τίς ἐπίκτητες παραμορφώσεις του, καί τόν νέο, πού προσπαθεῖ νά τίς ξεφορτωθεῖ καί νά ἀνανεώσει τίς ὑποσχέσεις του γιά πίστη στόν Χριστό καί τήν εὐαγγελική ἀποκάλυψη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σέ κάθε περίπτωση, οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί, ἀπαλλαγμένοι ἀπό κάθε φορμαλισμό, νομιναλισμό καί κονφορμισμό, θά εἶναι πάντοτε μειονότητα.
    Ἡ ἔννοια τοῦ χριστιανικοῦ κράτους, τό ὁποῖο ἀνῆλθε σέ σοβαρό ψέμα καί ὑποτίμηση τοῦ χριστιανισμοῦ, δέν θά ὑπάρξει πλέον. Οἱ χριστιανοί θά ἀγωνίζονται στό πνεῦμα, καί, μέ αὐτόν τόν τρόπο, θά εἶναι σέ θέση νά ἀσκήσουν μία εσωτερική ἐπιρροή τήν ὁποία εἶχαν χάσει. Γιά τόν σκοπό αὐτόν θά πρέπει, πάνω ἀπό ὅλα, νά διατηρήσουν τήν δικαιοσύνη καί ὄχι τήν ἐξουσία πού τούς ἐπιτρέπει νά εὐημεροῦν. Εἶναι αὐτοί ἀκριβῶς πού θά πρέπει νά βγοῦν μπροστά γιά νά ὑπερασπιστοῦν τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἀξία τοῦ κάθε ἀνθρώπου ξεχωριστά, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν φυλή του, τήν ἐθνικότητά του, τήν τάξη του καί τήν θέση του στήν κοινωνία. Εἶναι ὁ Ἄνθρωπος, τό ἀνθρώπινο ἰδεῶδες, ἡ ἐλευθερία τοῦ πνεύματος στά ὁποῖα ὁ κόσμος ἐπιτίθεται ἀπό ὅλες τίς πλευρές. Ἡ ἐπίθεση πραγματοποιεῖται ἐν μέρει μέσῳ τοῦ ἀντισημιτικοῦ κινήματος πού ἀπορρίπτει τήν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα. Τό Ἑβραϊκό ζήτημα εἶναι μία δοκιμασία τῆς χριστιανικῆς συνείδησης καί τῆς πνευματικῆς της δύναμης.
    Ὑπῆρξαν πάντοτε, καί πάντοτε θά ὑπάρχουν, δύο φυλές στόν κόσμο, καί τά ὅρια μεταξύ τους εἶναι πιό σημαντικά ἀπό ὁτιδήποτε ἄλλο· σταυρωτές καί ἐσταυρωμένοι, καταπιεστές καί καταπιεσμένοι, διῶκτες καί διωκόμενοι. Εἶναι περιττό νά συγκεκριμενοποιήσουμε σέ ποιά θά πρέπει νά ἀνήκουν οἱ Χριστιανοί. Βέβαια, στήν ἱστορία οἱ ρόλοι μποροῦν νά ἀντιστραφοῦν, ἀλλά αὐτό δέν ἀλλάζει τήν ἀλήθεια. Σήμερα οἱ χριστιανοί διώκονται, ὅπως στούς πρῶτους αἰῶνες. Σήμερα οἱ Ἑβραῖοι διώκονται τόσο συχνά, ὅσο καί πρίν. Αὐτά τά γεγονότα ἀξίζει νά σκεφτόμαστε.
    Ρῶσσοι ἀντισημίτες, πού ζοῦν σέ μία κατάσταση νοσηροῦ συναισθήματος καί ἐμμονῆς, ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ Ἑβραῖοι κυβερνοῦν τήν Ρωσσία καί καταπιέζουν τούς χριστιανούς ἐκεῖ. Αὐτός ὁ ἰσχυρισμός εἶναι σκόπιμα ψευδής. Δέν ἦταν οἱ Ἑβραῖοι συγκεκριμένα, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἐπικεφαλῆς τοῦ πολεμικοῦ ἀθεϊσμοῦ· οἱ «ἄριοι» Ρῶσσοι διαδραμάτισαν ἐπίσης ἐνεργό ρόλο. Τείνω ἀκόμα καί νά πιστέψω ὅτι αὐτό τό κίνημα εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο ρωσσικό φαινόμενο. Ἕνας εὐγενής, ὁ ἀναρχικός Μπακούνιν, ἦταν ἕνας ἀπό τούς ἀκραίους εκπροσώπους του, ὅπως ἦταν καί ὁ Λένιν. Ἀκριβῶς γιά τό ζήτημα τοῦ ρωσσικοῦ μηδενισμοῦ καί τῆς ἐσωτερικῆς διαλεκτικῆς τῆς φύσης του, ὁ Ντοστογιέφσκι ἔκανε τέτοιες ἐντυπωσιακές ἀποκαλύψεις. Εἶναι ἐξίσου λανθασμένος ὁ ἰσχυρισμός ὅτι οἱ Ἑβραῖοι κυβερνοῦν τήν Ρωσσία. Ὁ Λένιν δέν ἦταν Ἑβραῖος, ὅπως δέν ἦταν οὔτε καί οἱ κύριοι ἡγέτες τοῦ κινήματος, οὔτε οἱ μάζες τῶν ἀγροτῶν καί τῶν ἐργατῶν πού συνέβαλαν στόν θρίαμβο τῆς ἐπανάστασης. Ὅσοι ἦταν Ἑβραῖοι ἔχουν ἐκτελεστεῖ ἤ φυλακιστεῖ. Ὁ Τρότσκι ἔχει γίνει ἀντικείμενο ὁμοφώνου μίσους. Θά ἦταν παιδαριῶδες νά ἀποκρύψουμε τά πραγματικά περιστατικά πού δείχνουν ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἔπαιξαν τόν ρόλο τους σέ αὐτή τήν κοινωνική ἀναταραχή, ὅτι αὐτοί ἀποτέλεσαν ἕνα οὐσιαστικό στοιχεῖο τῆς ἐπαναστατικῆς διανόησης, ἀλλά αὐτή ἡ συμπεριφορά μπορεῖ νά ἐξηγηθεῖ ἀπό τήν προηγούμενη θέση τους ὡς καταπιεσμένου λαοῦ. Τό ὅτι οἱ Ἑβραῖοι συμμετεῖχαν σέ ἕναν ἀγῶνα γιά τήν ἐλευθερία νομίζω ὅτι εἶναι ἀρετή. Τό ὅτι καί αὐτοί κατέφυγαν στήν τρομοκρατία καί τίς διώξεις δέν τό θεωρῶ ὡς ἀποτέλεσμα κάποιου συγκεκριμένου ἑβραϊκοῦ ποιοτικοῦ χαρακτηριστικοῦ, ἀλλά τοῦ εἰδεχθοῦς χαρακτήρα κάθε επανάστασης σέ μιά συγκεκριμένη φάση τῆς ἀνάπτυξής της. Στήν πραγματικότητα, οἱ Ἑβραῖοι δέν ἦταν κατά κανένα τρόπο Ἰακωβῖνοι στήν τρομοκρατία, καί, ἐκτός αὐτοῦ, ἀποτελοῦν σήμερα ἕνα ἐντυπωσιακό ποσοστό τῶν Ρώσσων προσφύγων.
    Θυμᾶμαι ὅτι τήν ἐποχή πού ἤμουν ἀκόμα στήν Σοβιετική Ρωσσία ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ σπιτιοῦ ὅπου ζοῦσα, ὁ ὁποῖος ἦταν Ἑβραῖος, συνήθιζε νά μοῦ λέει: «Δέν χρειάζεται να λογοδοτήσεις γιά τό γεγονός ὅτι ὁ Λένιν εἶναι Ρῶσσος, ἐνῶ ἐγώ θά πρέπει νά λογοδοτήσω γιά τό γεγονός ὅτι ὁ Τρότσκι εἶναι Ἑβραῖος. Δέν εἶναι αὐτό κατάφωρη ἀδικία;» Ὅπως ἐξελίχθηκαν τά πράγματα, εἶχε τήν καλή τύχη νά ἐπιστρέψει στήν Παλαιστίνη. Ὅσο γιά μένα, εἶμαι ἕτοιμος νά ἀναλάβω τό μερίδιο εὐθύνης μου γιά τήν ἀνάδειξη τοῦ Λένιν στήν ἐξουσία. Δυστυχῶς, τά γεγονότα δέν ὑπάρχουν γιά ἐκείνους τῶν ὁποίων ἡ σκέψη καθορίζεται ἀπό τήν δυσαρέσκεια καί θολώνεται ἀπό τά συναισθήματα καί τρελές ἐμμονές. Μόνο μία πνευματική θεραπεία μπορεῖ νά ἀνοίξει τά μάτια τους καί νά τούς ἀφήσει νά δοῦν τήν πραγματικότητα στήν πραγματική της διάσταση.
    ____________________________________________________
    [1] Ὁ Leon Bloy (1846-1917) ἦταν Γάλλος καθολικός, λογοτέχνης καί φιλόσοφος (Σ.τ.Μ.)
    [2] Ὁ L.F. Céline (1894-1961) ἦταν Γάλλος συγγραφέας ὁ ὁποῖος ἔδειξε ἀντισημιτική καί φιλοναζιστική στάση κατά τήν δεκαετία τοῦ ’30 και τοῦ ’40 (Σ.τ.Μ.)
    [3] Ὁ A. Leon Blum (1872-1950) ἦταν Γάλλος πολιτικός, ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, πού διετέλεσε τρεῖς φορές πρωθυπουργός τῆς χώρας του. (Σ.τ.Μ.)
    [4] Βλ. σχετικῶς τό κεφ. V «Τό πεπρωμένο τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ» στό ἔργο τοῦ Μπερντιάγιεφ Le sens de l’ histoire, trad. S. Jankélévitch, Aubier, Paris, σσ. 72-91 (Σ.τ.Μ.)
    [5] Ὁ Βλαδ. Σολόβιεφ (1853-1900) ἦταν ἀπό τούς ἐπιφανεῖς Ρώσσους φιλοσόφους τοῦ 19ου αἰ. Στήν ἑλληνική ἔχουν μεταφραστεῖ τά ἔργα του: «Γενική βάσις διά τήν ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν», μετ. ἀρχιμ. Χριστοδ. Παρασκευαΐδη, στόν τόμο (ἐπιμ. Κ. Τσιρόπουλος) Χριστιανικό Συμπόσιο, τ. Γ΄, Ἀθήνα 1968, σσ. 141-146. Τρεῖς ὁμιλίες στή μνήμη τοῦ Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι, μετ. Δ. Τριανταφυλλίδης, Ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1989. Τό προσωπικό δρᾶμα τοῦ Πλάτωνος, μετ. Δ. Τριανταφυλλίδης, Ἁρμός, Ἀθήνα 1999. Τό νόημα τοῦ ἔρωτα, μετ. Δ. Τριανταφυλλίδης, Ἁρμός, Αθήνα 2008 (Σ.τ.Μ.)
    [6] Ἡ ὀνομασία αὐτή ἀφορᾶ τούς Πρώσους γαιοκτήμονες ἀριστοκράτες (Σ.τ.Μ)
    [7] Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς ΚΠόλεως τό 1872 εἶχε καταδικάσει τόν ἐθνοφυλετισμό ὡς αἵρεση, με ἀφορμή τίς ἐπιδιώξεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας (Σ.τ.Μ.)
    [8] Ὁ J. A. de Gobineau (1816-1882) ὑπῆρξε Γάλλος διπλωμάτης, γνωστός γιά τίς ἀντισημιτικές του ἀντιλήψεις (Σ.τ.Μ.)
    [9] Ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ να ἀνατρέξει στην ἑλληνική μετάφραση τοῦ ἔργου (μετ. Ἀ. Παπαδημητρίου, Ἐκδόσεις Ἀτραπός, Ἀθήνα 2004 (Σ.τ.Μ.)
    [10] Ὁ W. Sombart (1863-1941) ἦταν Γερμανός οἰκονομολόγος καί κοινωνιολόγος. Ἀσχολήθηκε μέ τήν ἐξέλιξη τοῦ καπιταλισμοῦ στό ἔργο του Der modern Kapitalismus, τ. 3. (Σ.τ.Μ.)
    [11] Ἔχει ἐνδιαφέρον να σημειωθεῖ ἐδῶ ἡ σχετική τοποθέτηση τοῦ Ρώσσου φιλοσόφου Σεργίου Μπουλγκάκωφ (1871-1944), ὁ ὁποῖος θεωρεῖ ὅτι «τό ἑβραϊκό ζήτημα γιά τόν Μάρξ εἶναι ζήτημα γιά τόν Ἑβραῖο τοκογλύφο, τό ὁποῖο λύνεται ἀπό μόνο του ἀπό τήν στιγμή πού θα καταργηθοῦν οἱ τόκοι. Ὅλα ὅσα ἔχει γράψει ὁ Marx γιά τό ἑβραϊκό ζήτημα προκαλοῦν σέ μένα μεγάλη ἀπέχθεια. Πουθενά αὐτή ἡ ψυχρή, τυφλή, μονόπλευρη ἐγκεφαλικότητα σέν εἶχε ἐκδηλωθεῖ σε τόσο ἀπογυμνωμένη μορφή της ὅσο ἐδῶ (S.Boulgakoff, Ὁ Karl Marx ὡς θρησκευτικός τύπος, εἰσ.-μετ.-σχόλ. Δ. Μπαλτᾶς, Ἐκδόσεις Ἄθως, Ἀθήνα 2004, σ. 44) [Σ.τ. Μ.]
    [12] Τό ἄρθρο «Τό ἑβραϊκό ζήτημα» (1843) ἔχει μεταφραστεῖ στήν ἑλληνική (μετ. Γ. Κρητικός, ἐκδόσεις Ὀδυσσέας, Ἀθήνα 1999 [Σ.τ.Μ.]
    [13] Ματθ. 27,15 καί ἀποκριθείς πᾶς ὁ λαός εἶπεν· τό αἷμα αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς και ἐπί τά τέκνα ἡμῶν (Σ.τ.Μ.)
    [14] Ἰω. 19,15 (Σ.τ.Μ.)
    [15] Ἰω. 18, 36 (Σ.τ.Μ.)
    [16]Ἰω. 12, 31 καί Ἰω. 16,11 (Σ.τ.Μ.)
    [17] Ὁ τόμος ἐπιγράφεται Les Juifs (Plon, Paris 1937).
    [18] Ὁ J. Salvador (1779-1873) ἦταν Γάλλος συγγραφέας, ἑβραϊκῆς καταγωγῆς. Το ἔργο στό ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ Μπερντιάγιεφ, ἐπιγραφόμενο Jesus- Christ et sa doctrine, εἶχε ἐκδοθεῖ τό 1838.
    [19] Ὁ Fr. Rosenzweig (1886-1929) ἦταν Ἑβραῖος φιλόσοφος, μαθητής τοῦ Η. Cohen καί μελετητής τοῦ Χέγκελ (Σ.τ.Μ.)
    [20] Ὁ Μπερντιάγιεφ πολλές φορές στα ἔργα του ἀναφέρεται στόν ἑβραϊκῆς καταγωγῆς φιλόσοφο Martin Buber (1878-1965), τοῦ ὁποίου το ἔργο Ich und Du (1923) ἔχει μεταφραστεῖ στίς εὐρωπαϊκές γλῶσσες. Στήν ἑλληνική ἔχουν μεταφραστεῖ τά ἔργα του: Τό πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου, μετ. Χ. Ἀποστολόπουλος, Ἐκδόσεις Γνώση, Ἀθήνα 1987. Μονοπάτια στήν οὐτοπία, μετ. Β. Τομανάς, Ἐκδόσεις Νησίδες 2000. (Σ.τ.Μ.)
    [21] Ὁ Κ. Leontieff (1831-1891) εἶναι ἀπό τους σημαντικούς Ρώσσους διανοητές τοῦ 19ου αἰ. Ἐξ ὅσων γνωρίζω, δέν ἔχει μεταφραστεῖ μέχρι τώρα κάποιο ἔργο του στήν ἑλληνική. Ὁ Μπερντιάγιεφ ἔχει γράψει ἕνα βιβλίο γιά τόν Λεόντιεφ (Παρίσι 1926, ρωσσ.) [Σ.τ.Μ.]
    [22] Πβ. Πρός Ρωμαίους 11,26 οὕτως πᾶς Ἰσραήλ σωθήσεται (Σ.τ.Μ.)

    • Ο/Η Po λέει:

      έξοχα και τα δυο μέρη!

      • Ο/Η Θεολόγος λέει:

        Νικολάι Μπερντιάεφ: «Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά…»

        Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά, κι η ίδια η άρνηση της ανθρώπινης δραστηριότητας ήταν ο καρπός μιας κακής δραστηριότητας. Η ανθρώπινη περιφρόνηση ήταν μια ανθρώπινη παραμόρφωση του Χριστιανισμού. Γιατί, στην πραγματικότητα, η χριστιανική διδασκαλία, που δεν έπαθε καμία παραμόρφωση, μας διδάσκει πριν απ’ όλα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, που μακριά από εξευτελισμούς υψώνεται σ’ ένα χωρίς προηγούμενο ύψος. Το νόημα του Ευαγγελίου κλείνεται σ’ αυτές τις λέξεις: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 6:33). Εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό σημείο του Χριστιανισμού. Το Ευαγγέλιο μας λέει πως η «Βασιλεία» αυτή βιάζεται, αλλ’ η αναζήτησή της ανταποκρίνεται στην αναζήτηση μιας τέλειας ζωής, μιας πληρότητας, μέσα στην οποία εκφράζεται κάθε δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη αυτή δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια υποταγή στο ψέμα και την αδικία με το αιτιολογικό της αμαρτωλότητας της ανθρώπινης φύσης. Γιατί η αμαρτία νικήθηκε από την ενεργητική αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού, εκείνης της υπέροχης, της τέλειας και απόλυτης ζωής. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Χριστιανός είναι ο αιώνιος επαναστάτης, ένας ανικανοποίητος από κάθε καθεστώς ζωής. Κι αυτό γιατί ζητεί τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, γιατί επιθυμεί την πιο ριζική μεταμόρφωση του ανθρώπου, της κοινωνίας και του κόσμου. Αν ξεχωρίζει από τους εξωτερικούς επαναστάτες δεν είναι για έναν μικρότερο ριζοσπαστισμό των ιδεών του, μα για την απαίτηση μιας αρμονικής σχέσης ανάμεσα στους σκοπούς και τα μέσα, δηλαδή την άρνηση του μίσους και της βίας σαν μέσων που μπορούν να οδηγήσουν στην πραγματοποίηση μιας τέλειας ζωής.

        -Νικολάι Μπερντιάεφ, «Χριστιανισμός και κοινωνική πραγματικότητα», εκδόσεις Π. Πουρναρά, σελ. 187-188

        Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ (1874-1948) θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ρώσους λογίους και στοχαστές του 20ού αιώνα.

  11. Ο/Η Psycho λέει:

    ΗΑΑRETZ
    Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο αντισημιτική χώρα της Ευρώπης

    Why Is Greece the Most anti-Semitic Country in Europe?

    With 69 percent of Greeks harboring anti-Semitic views, one could think anti-Semitism is widespread in Greece. But both ADL and the local Jewish community say the reality is more nuanced than the poll numbers suggest.

    JTA May 20, 2014 9:04 PM

    More than one-quarter of world’s population harboring anti-Semitic views, survey finds
    Strenger than fiction / Carlo Strenger Memo to Netanyahu: Read ADL survey, and stop equating Israel criticism with anti-Semitism!
    The ADL’s strange view of anti-Semitism around the world – and in Hebron
    Nazi salute ‘not always punishable,’ says Swiss court
    Jewish graves defaced in Greece’s second-largest city
    This Day in Jewish History / Jewish community of Crete lost at sea
    Greek MP: Golden Dawn would send my family to the crematorium
    Athens Holocaust memorial vandalized with anti-Semitic graffiti

    read more: http://www.haaretz.com/jewish/features/1.591841

  12. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://theshadesmag.wordpress.com/2016/08/15/mariaelisavetskobtsoba/comment-page-1/#comment-132

    Για την Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα
    μια Ρωσίδα αντιναζίστρια, ακτιβίστρια, ποιήτρια, καλόγρια, που έπεσε στη μάχη κατά του Αντισημιτισμού.
    Posted on August 15, 2016 by shadesmag in ιστορία

    Γράφει ο Λ.

    Το Νοέμβρη του 2013 τα αρμόδια συμβούλια του Δήμου των Παρισίων αποφάσισαν ομόφωνα να τιμήσουν τη Ρωσίδα Μαρία Σκόμπτσοβα δίνοντας το όνομά της σε ένα δρόμο της πόλης σε μια πάροδο της Rue de Lourmel. Η γυναίκα αυτή υπήρξε μια σπάνια, ολότελα ιδιαίτερη και αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, η οποία δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Το περίεργο είναι πως διέθετε την ιδιότητα της Ορθόδοξης μοναχής, η οποία όμως δεν είχε την παραμικρή σχέση με την κλασσική εικόνα που θα περίμενε κάποιος από αυτήν…….

  13. Ο/Η laskaratos λέει:

    Για αυτούς που διακινούν ως θέσφατο τη Διδαχή Δ΄του Κοσμά του Αιτωλού, δεν υπάρχει Εισαγγελέας;

    http://left.gr/news/proanakrisi-meta-tis-kataggelies-gia-antisimitiki-ritoriki-toy-proedroy-ton-ergazomenon-toy

    Προανάκριση μετά τις καταγγελίες για αντισημιτική ρητορική του προέδρου των εργαζομένων του ΟΑΣΘ

    Τη διενέργεια προανάκρισης μετά τις καταγγελίες για αντισημιτική ρητορική εκ μέρους του προέδρου του συνδικάτου των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ, Δημήτρη Τσερμενίδη, παρήγγειλε ο αρμόδιος εισαγγελέας. Από το πόρισμα που θα προκύψει, θα αποφασιστεί εάν στοιχειοθετείται η κατηγορία για δημόσια υποκίνηση σε ρατσιστική βία.

    Στο πλαίσιο της προανάκρισης που διενεργεί η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, έχουν κληθεί για κατάθεση εκπρόσωποι σωματείων και συνδικαλιστικών παρατάξεων στον ΟΑΣΘ, που είχαν καταγγείλει ρατσιστικές δηλώσεις κατά των Εβραίων από τον Δ. Τσερμενίδη κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη γενική συνέλευση των μελών του συνδικάτου στα τέλη Ιουνίου στην αίθουσα «Αβραάμ Μπεναρόγια» του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.

    Όπως επιβεβαίωσε μιλώντας στο stokokkino.gr ο εκπρόσωπος της συνδικαλιστικής παράταξης «Ανατροπή» Βαγγέλης Πιτσαλίδης, έχει καταθέσει ήδη ο ίδιος ως μάρτυρας. Ανάλογες κλήσεις για κατάθεση έχουν λάβει και ο πρόεδρος της Ένωσης Αστικών Λεωφορειούχων Θεσσαλονίκης «Ο Μέγας Αλέξανδρος», Γιώργος Χατζηβαλάσης όπως και εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών παρατάξεων που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη γενική συνέλευση του συνδικάτου, αλλά και ο πρόεδρος των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ, Δημήτρης Τσερμενίδης.

    Υπενθυμίζεται πως η Ένωση Αστικών Λεωφορειούχων Θεσσαλονίκης «Ο Μέγας Αλέξανδρος» σε ανακοίνωσή της τότε είχε κάνει λόγο για «νέο ρατσιστικό ξέσπασμα» του Δ. Τσερμανίδη, ο οποίος κατά την ομιλία του όπως σημειωνόταν στην ίδια ανακοίνωση, «καταφέρθηκε για ακόμα μια φορά κατά του ιδρυτού της Federation Αβραάμ Μπεναρόγια και συλλήβδην όλων των Εβραίων». «Οι απόψεις αυτές δεν απηχούν σε καμία περίπτωση τα αισθήματα των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ, ούτε των μετόχων του Οργανισμού», ανέφερε επίσης στην ανακοίνωσή της Ένωση Αστικών Λεωφορειούχων Θεσσαλονίκης «Ο Μέγας Αλέξανδρος», εκφράζοντας τέλος «την βαθύτατη θλίψη» της για το «ρατσιστικό παραλήρημα του κ Τσερμενίδη, το οποίο τον χαρακτηρίζει προσωπικά».

    Από την πλευρά της και η συνδικαλιστική παράταξη «Ανατροπή» σε ανακοίνωσή της ανέφερε πως «καταδικάζουμε απερίφραστα και ντρεπόμαστε γι αυτά που ακούστηκαν όπως ακούγονται κάθε φορά, από τον ανιστόρητο «συνάδελφο» Τσερμενίδη που είναι οι ρατσιστικές εκφράσεις κατά των Εβραίων. Ανθρώπων οι οποίοι έγραψαν και γράφουν ξεχωριστή και λαμπρή ιστορία στην Πόλη μας».

    Τέλος, για το θέμα είχε εκδώσει ανακοίνωση και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος σημειώνοντας πως «Οι εκδηλώσεις αντισημιτισμού στην ελληνική κοινωνία αποτελούν δυστυχώς καθημερινό σχεδόν φαινόμενο». Όπως ανέφερε επίσης, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος «δεν θα κουραστεί ποτέ να καταδικάζει κάθε αντισημιτικό λόγο, κάθε προσβλητικό για τους Εβραίους χαρακτηρισμό. Θα το κάνουμε πάντα με τη συνείδηση ότι δεν υπερασπιζόμαστε απλώς μια κοινότητα, αλλά την κοινωνία συνολικά και τη δημοκρατία».

  14. Ο/Η του Κατσανέβα λέει:

    Μάζευε κι ας είν’ και ρόγες
    (Χ.Φλωράκης)

    http://www.paraskhnio.gr/symmaxia-lafazani-katsaneva-foto/

    Συμμαχία» Λαφαζάνη – Κατσανέβα

    22/07/2015

    «Άνοιγμα» σε ένα ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, τον Θόδωρο Κατσανέβα κάνει το στρατόπεδο του Παναγιώτη Λαφαζάνη ετοιμάζοντας, όπως όλα δείχνουν την «μετα- ΣΥΡΙΖΑ» εποχή του ηγέτη της Αριστερής Πλατφόρμας που όπως και ο Θ. Κατσανέβας που ηγείται της «ΔΡΑΧΜΗ – Ελληνική Δημοκρατική Κίνηση Πέντε Αστέρων» πιστεύουν στο εθνικό νόμισμα.
    Είναι χαρακτηριστικό πως στην ιστοσελίδα iskra των «Λαφαζανικών» δεσπόζει άρθρο του Θ. Κατσανέβα με τίτλο «το ληστρικό fund των 50 δις για το απόλυτο ξεπούλημα της χώρας» ενώ στις ιστοσελίδες και των δύο υπάρχει στην πρώτη γραμμή το άρθρο του Νίκου Περπερά «Εύλογα ερωτήματα για την δήλωση του πρωθυπουργού». Ο ίδιος μάλιστα ο Θ. Κατσανέβας μέσα απο την ιστοσελίδα του απαντά και στον Αλέξη Τσίπρα, υπερασπιζόμενος έτσι τον Π. Λαφαζάνη με άρθρο του που έχει τον τίτλο «Το διπλό νόμισμα, ο Λύκος Σόϊμπλε του Βερολίνου, η Γαλλία, ο Τσίπρας, ο Λαφαζάνης».
    Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν αυτή η ταύτιση απόψεων προμηνύει και κάτι βαθύτερο για το μέλλον όπως για παράδειγμα την «μετά ΣΥΡΙΖΑ» κοινή κάθοδο «ΔΡΑΧΜΗΣ» – Λαφαζάνη με ένα κοινό κόμμα;
    Κ.Α.

    http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/sto_protodikeio_h_diamaxi_katsaneba_wikipedia_gia_ti_frasi_oneidos-63976024/

    ΣΕ ΙΣΧΥ ΤΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΜΕΤΡΑ

    Στο Πρωτοδικείο η διαμάχη Κατσανέβα – Wikipedia για τη φράση «όνειδος»

    Σε ισχύ διατήρησε το Πρωτοδικείο την προσωρινή διαταγή αφαίρεσης της φράσης «όνειδος για την οικογένεια μου», που φέρεται να είχε περιλάβει ο Ανδρέας Παπανδρέου σε διαθήκη του, αναφερόμενος στον τότε σύζυγο της κόρης του, Θόδωρο Κατσανέβα, από το βιογραφικό του ακαδημαϊκού και προέδρου του κόμματος «Δραχμή», στην Βικιπαίδεια.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%B2%CE%B1%CF%82

    Θεόδωρος Κατσανέβας
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    (….)

    Αγωγή κατά Diu και ΕΕΛ/ΛΑΚ

    Στις 26 Ιανουαρίου 2013 κατέθεσε αγωγή σε βάρος του συντάκτη της Βικιπαίδειας Diu και της ΕΕΛ/ΛΑΚ για την ανάρτηση των πληροφοριών που αφορούν στη διαθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου. [15][16][17][18][19][20] Την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014 μετά την εκδίκαση της προσωρινής διαταγής ηχογραφήθηκε έξω από το δικαστήριο από τον δημοσιογράφο Κώστα Εφήμερο να καθυβρίζει την δικηγόρο του συντάκτη της Βικιπαίδεια Diu.[21] Την επομένη εκδόθηκε προσωρινή διαταγή με την οποία γινόταν προσωρινά δεκτό το αίτημα του Θ. Κατσανέβα μέχρι και την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων. Την Δευτέρα 01 Σεπτεμβρίου 2014 το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του κ. Κατσανέβα, με την οποία ζητούσε τη διαγραφή μέρους του περιεχομένου από το βιογραφικό λήμμα για τον ίδιο στον ιστότοπο της Βικιπαίδεια που τον χαρακτήριζε, σύμφωνα με την διαθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου, «όνειδος» για την οικογένειά του [22][23].

  15. Ο/Η Red λέει:

    Με ότι νά ‘ναι, για μια θεσούλα στη Βουλή

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_63.html

    «Φουρτούνες» στο εσωτερικό της ΛΑΕ
    Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016 | 7:29 μ.μ.

    Σύμφωνα με δημοσίευμα βδομαδιάτικης εφημερίδας –του «Δρόμου της Αριστεράς»- το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν προκύψει «σοβαρές διαφωνίες εντός της ΛΑΕ για την ακολουθούμενη πολιτική κατεύθυνση της».
    Το συγκεκριμένο κείμενο εκτιμάει ότι η κυρίαρχη ομάδα με επικεφαλής τον Π. Λαφαζάνη, αυτού του μορφώματος, για το μόνο που ενδιαφέρετε είναι η εκλογική του επιβίωση.
    Με πιθανολογούμενη την αυτόνομη κάθοδο, στις επόμενες εκλογές, της Ζ. Κωνσταντοπούλου –ίσως και του Γ. Βαρουφάκη- η Λαϊκή Ενότητα έχει «εγκαινιάσει ένα φλερτ με το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη. Θεωρούν στην ΛΑΕ ότι το εκλογικό ποσοστό που συγκεντρώνει το ΕΠΑΜ θα ισοφαρίσει τις απώλειες που θα έχει προς την «Πλεύση Ελευθερίας» και ίσως εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση αφού μοναδικός στόχος της ΛΑΕ είναι η «εκλογική της επιβίωση, με μια πιθανή είσοδο στην Βουλή στις επόμενες εκλογές».

    Πάντα σύμφωνα με το δημοσίευμα που αναφέραμε αυτή η επιλογή του Π. Λαφαζάνη και της ομάδας που είναι γύρω του «έχει προκαλέσει πολλούς τριγμούς στο εσωτερικό της ΛΑΕ», με το Κόκκινο Δίκτυο (της ΔΕΑ) να εκφράζει ανοιχτά και δημόσια την διαφωνία του σε «μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση των συμμαχιών, σε μια ομιχλώδη «δημοκρατική –αντιμνημονική –πατριωτική συμμαχία»».

    Με απλά λόγια μια συνιστώσα του μορφώματος αυτού κατηγορεί την ηγεσία της ΛΑΕ για καιροσκοπική τυχοδιωκτική πολιτική.

    • Ο/Η του κώλου λέει:

      Ψήφισμα του 4ου Συνεδρίου του Ε.ΠΑ.Μ.: Κάλεσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία

      15 June 2015

      Το 4ο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. ( Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου) με το παρόν ψήφισμα, δηλώνει ότι ακολουθεί τις επαναστατικές παραδόσεις του λαού μας, του οποίου τα κινήματα -από την εποχή της Εθνικής Παλιγγενεσίας έως την Εθνική Αντίσταση- συνδύαζαν την απελευθέρωση, με την αναγνώριση της Ορθοδοξίας, ως επικρατούσας θρησκείας. Στα πλαίσια αυτά, αναγνωρίζει:

      1) Την παρουσία και τον καθοριστικό διαχρονικό ρόλο της Ορθοδοξίας στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους,

      2) Την καθοριστικής σημασίας συμμετοχή των ορθοδόξων Χριστιανών στους αγώνες του Ελληνικού λαού, για Ελευθερία και Εθνική Ανεξαρτησία,

      3) Την συμπαράσταση της Εκκλησίας στο χειμαζόμενο Ελληνικό λαό κατά το παρελθόν και ιδιαιτέρως σήμερα:

      Καλεί την ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να αξιοποιήσει την εκκλησιαστική περιουσία ως θεματοφύλακάς της και όχι σαν επιχειρηματίας ή για ιδιοτελείς σκοπούς. Οχι για να πληρωθεί το ανυπόστατο και παράνομο για τον λαό, χρέος προς τους τοκογλύφους της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., αλλά για βοηθηθεί και να ανακουφισθεί ο υπό κατοχήν ευρισκόμενος Ελληνικός Λαός.

      Καλεί τον Ορθόδοξο κλήρο να αναλογισθεί το Παράδειγμα του Παπαφλέσσα, του Αθανασίου Διάκου, του παπά Ανυπόμονου, και πλήθους άλλων, να καθορίσει τη στάση του, και να παίξει τον ιστορικό του ρόλο σήμερα, με τη συμμετοχή του στους αγώνες του Ελληνικού λαού, για την απελευθέρωση της Πατρίδας από το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ.

      Το ΕΠΑΜ θέλει να υπενθυμίσει προς όλους (λαό και κλήρο), ότι η Ορθοδοξία υπήρξε και παραμένει επικρατούσα θρησκεία, μόνο στον βαθμό που συνδέεται οργανικά με τους αγώνες του λαού για την Ελευθερία και την Εθνική Ανεξαρτησία.

      Το Σώμα του 4ου Συνεδρίου του ΕΠΑΜ
      Αθήνα 13 Ιουνίου 2015

      ΕΠΑΜ ΣΑΜΟΥ


      Τρίτη, 9 Απριλίου 2013
      Σεβ.Μητροπολίτης Μεσογαίας: ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ!

      https://olympia.gr/2012/01/17/%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF/

      Ομιλία Καζάκη στο πολεμικό μουσείο

      Posted by olympiada στο Ιανουαρίου 17, 2012

      34 Σχόλια to “Ομιλία Καζάκη στο πολεμικό μουσείο”

      ΣΠΥΡΟΣ Ο ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ said

      Ιανουαρίου 17, 2012 στις 5:34 μμ
      Ημουν καί εκεί.
      Τό αμφιθέατρο υπερπλήρες,ή αίθουσα πρό τού αμφιθεάτρου πλήρης ή θέαση καί τό
      ακουσμα από μόνιτορ καί ηχεία,ήταν ποιό ουσιαστικός ο λόγος τού Καζάκη,συγκρι-
      νόμενος μέ αυτούς τού πατέρα Μεταλληνού καί άλλων ομιλητών .
      Τελικά ο διαχωρισμός τών Ελλήνων σέ μνημονιακούς καί αντιμνημονιακούς έχει πε-
      τύχει απόλυτα καί οι τοκογλύφοι χορεύουν στά μαρμαρένια αλώνια,μόνοι τους……

      http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2012/01/blog-post_5948.html

      Με το «κομβοσχοίνι» και το… θείο έλεος
      Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

      Ο Δημήτρης Καζάκης είναι κατά το βιογραφικό του «οικονομολόγος – αναλυτής με επαγγελματική διαδρομή σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό». Ετσι εμφανίζεται σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, εμφανίζεται ανά την Ελλάδα σε διάφορες εκδηλώσεις για να «σώσει» το λαό από την κρίση.

      Δεν μπορούσε λοιπόν να λείπει, ως ένας από τους κεντρικούς ομιλητές, από το πάνελ ημερίδας που οργάνωσε η «Εστία Πατερικών Μελετών», (εκκλησιαστική εστία), με θέμα την κρίση, και να αναπτύξει ανάμεσα σε διαφόρους ιερωμένους, «Πανοσιολογιότατους Αρχιμανδρίτες», που ανέπτυξαν θέματα όπως «Η εν Χριστώ πνευματική ζωή ως βασική προϋπόθεση υπέρβασης της κρίσεως», ή «Ο ελληνορθόδοξος πολιτισμός: το κινδυνευόμενο και το προκείμενο», τη δική του άποψη για την «υπέρβαση της κρίσης», όπως ήταν το θέμα του στην ημερίδα. Που κατέληξε και σε «πορίσματα – συμπεράσματα» τύπου: «(…) στην αντιμετώπιση της κρίσεως και στις προτάσεις για υπέρβασή της θεωρούνται σημαντικά (…) η αφύπνιση, η καταπάτηση του φόβου και η ανάκτηση γενναίου ρωμαίικου φρονήματος (…) η μετά δακρύων μετάνοια ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει ιερά εξομολόγηση (…) και αδιάλειπτη προσευχή – επίκληση του ονόματος του Χριστού με το κομβοσχοίνι για να ελκύσουμε το θείο έλεος. Από κανένα στόμα κι από καμιά καρδιά να μη λείψει το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»»…

    • Ο/Η משה דיין λέει:

      http://diktiospartakos.blogspot.gr/2016/09/blog-post_278.html

      Ο Εθνικιστής και Λαϊκιστής Καζάκης καλεί σε τσάκισμα των Μεταναστών!

      ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΚΗ και μια συζήτηση για την εθνικιστική αριστερά, που πρέπει να τελειώνει


      Είχαμε απαντήσει αναλυτικά στον Καζάκη, Γ.Γ του ΕΠΑΜ, όταν είχε επιτεθεί ξανά στους μετανάστες με χυδαίο τρόπο, λασπολογώντας στο όνομα «κομμουνιστικών» γραπτών,

  16. Ο/Η משה דיין λέει:

  17. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.efsyn.gr/arthro/pasha-toy-misoys

    Ο ΙΟΣ
    Το Πάσχα του μίσους


    Σκηνή από το Νεοχώρι Κυλλήνης | EUROKINISSI

    Συντάκτης: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς
    Προκάλεσε εντύπωση η έρευνα που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και υπό την αιγίδα της βρετανικής προεδρίας της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA). Η έρευνα διαπίστωνε ανησυχητική αύξηση του αντισημιτισμού και απόψεων που υποτιμούν ή αρνούνται το Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Μάιο του 2014 είχε δημοσιευτεί παγκόσμια έρευνα της αμερικανικής οργάνωσης Anti Defamation League, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια σε αντισημιτισμό μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών με ποσοστό 69%.

    Οι θλιβερές αυτές διαπιστώσεις εξηγούν πολλά για το πολιτικό περιβάλλον στο οποίο κατόρθωσε να ευδοκιμήσει μια ναζιστική και φυσικά κατά πρώτο λόγο αντισημιτική οργάνωση. Στην ίδια κατεύθυνση μας οδηγεί και η εμπειρική διαπίστωση ότι ένα από τα σπάνια έθιμα που επιβιώνουν στις μέρες μας είναι και το πασχαλινό κάψιμο του Ιούδα (ή του Εβραίου), η τελετουργική δηλαδή διαπόμπευση ενός σκιάχτρου ή ομοιώματος ανθρώπου, το οποίο προτού γίνει στάχτη γίνεται στόχος πυροβολισμών και πετροβολήματος.


    Στην Ασίνη της Αργολίδας ο Ιούδας εκτελείται


    Μεταμορφωμένη σε τουριστική ατραξιόν, αυτή η ακραία αντιεβραϊκή παράσταση συνδυάζει την αναπαραγωγή του ρατσιστικού στερεότυπου με την απαραίτητη φαντασμαγορία. Μόνο που αυτή η φαντασμαγορία δεν διαφέρει καθόλου ως προς το μήνυμά της από τις εντυπωσιακές τελετές που οργανώνει η Κου Κλουξ Κλαν με τους φλεγόμενους σταυρούς στον αμερικανικό Νότο.

    Ενα μαύρο έθιμο

    Το έθιμο περιγράφει ως εξής ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας: «Ως πνεύμα κακόν ο Ιούδας πρέπει να καή, να εξαφανισθή και πραγματικώς εις πλείστα μέρη της Ελλάδος κατά την Μεγ. Παρασκευήν ή κατ’ αυτήν την ημέραν του Πάσχα ή και την επομένην ανάπτονται πυραί (φανοί, οφανοί, ορφανοί, αρφανοί κ.τ.τ.) και παραδίδεται εις τας φλόγας το ομοίωμα του Ιούδα. Αλλ’ όπως ο διάβολος εις το πνεύμα του λαού μας έγινε πρόσωπον κωμικόν, το οποίον και πολλαχώς σατυρίζεται, ούτω και ο Ιούδας. Εις τα Σελλιά της Κρήτης παρά το Ρέθυμνον την Μεγάλην Εβδομάδα «κάνουνε τον οφανό και απάνω σταίνουνμε τον Ιούδα. Τόνε ντύνουνε με παλιόρουχα και του κρεμνούνε στη χέρα ένα σακκουλάκι με τριάντα χοχλιδόκουπες μέσα, δηλαδή τριάντα τσέφλια από σαλιαγκούς άδεια. Είναι τα τριάκοντα αργύρια απού πήρενε και πρόδωκεν το Χριστό». Και ως να μη ικανοποιούνται με το καύσιμον του ομοιώματός του, αι γυναίκες των Καρδαμύλων της Χίου λέγουν: «Ε, και να ’ταν αληθινός!», ενώ οι Ζακύνθιοι, οι Κορωναίοι, οι Θηβαίοι ίσως δε και άλλοι, κάμνουν τον Ιούδαν αληθινόν πυροτέχνημα».

    Οσοι επιμένουν στη διατήρηση του βάρβαρου εθίμου επικαλούνται δύο επιχειρήματα. Αφενός, λένε, πρόκειται για παράδοση, για ένα παμπάλαιο έθιμο. Και κατά δεύτερο λόγο δεν πρόκειται εδώ για Εβραίους, αλλά για τον Ιούδα, ο οποίος έτυχε να είναι Εβραίος. Κατά συνέπεια, στο πρόσωπό του δεν τιμωρούνται οι ομοεθνείς του αλλά οι «προδότες», οι «αγνώμονες», οι «αμαρτωλοί», οι «αποστάτες».

    Το πρώτο επιχείρημα δεν αξίζει καν να συζητηθεί. Αλίμονο αν δεν επιτρεπόταν να καταργηθούν οι παραδόσεις που αφορούν λ.χ. τη δουλεία ή τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Και ειδικά μετά το Ολοκαύτωμα πρέπει κανείς να είναι διεστραμμένος ή πεισμένος ναζιστής για να μην αισθάνεται φρίκη μπροστά στο θέαμα αυτό αν ξέρει περί τίνος πρόκειται. Πιο πειστικό είναι το δεύτερο επιχείρημα, κυρίως επειδή το προβάλλουν άνθρωποι οι οποίοι κατά τα άλλα δεν υιοθετούν την εύκολη επιχειρηματολογία του ρατσισμού.

    Μόνο που ο ισχυρισμός αυτός, ότι δηλαδή «καίμε τον Ιούδα προδότη» και όχι τον «Εβραίο» είναι εντελώς προσχηματικός. Γιατί ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Από το διήγημα «Παιδική Πασχαλιά» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη γίνεται σαφές ότι λέγοντας Ιούδα εννοούμε Εβραίο: «Το απόγευμα πάλιν, αφού εψάλη η Β’ Ανάστασις κι έγινεν η Αγάπη, εξήλθαν όλοι εις την πλατείαν κι εθεώντο την πυρπόλησιν του Εβραίου. Τι άσχημος και τι ευμορφοκαμωμένος που ήτον ο Εβραίος! Είχε μίαν χύτραν ως κεφαλήν, είχε και λινάρι ως γένειον. Εφερε και ζεύγος γυαλιά (η Μόρφω τα ενεθυμείτο όλα) όμοια μ’ εκείνα, που φορεί η γραία μάμμη, όταν ράπτη ή εμβαλώνη τα παλαιά ρούχα της. Είχε κι ένα σακκούλι ή πουγγί κρεμασμένον εις το αριστερόν πλευρόν του. Εφόρει μακριά μακριά φορέματα, παρδαλά, ραβδωτά! Και αφού τον εκρέμασαν υψηλά-υψηλά, έως επτά οργυιάς επάνω, ήρχισαν οι άνδρες να τον μαστίζουν, να τον τουφεκίζουν όλοι, έως ότου τον έκαυσαν».


    Σκηνή από παιδική έκδοση διηγήματος του Παπαδιαμάντη

    Το πολυδιαβασμένο αυτό διήγημα κυκλοφορεί σε πολλές εκδόσεις και απευθύνεται, όπως λέει και ο τίτλος του, σε νέους και παιδιά. Ακόμα και ως εικονογραφημένο και μόνο του κυκλοφορεί το διήγημα για μικρά παιδιά, φυσικά με απόδοση στην τρέχουσα γλώσσα. Μικρή λεπτομέρεια: στην έκδοση αυτή έχει «μεταγλωττιστεί» ο Εβραίος σε Ιούδα, ενώ βέβαια η μία από τις 15 ζωγραφιές που συνοδεύουν το κείμενο αναπαριστά το κάψιμό του.

    Ναι, θα πουν οι δύσπιστοι. Καλά ο Παπαδιαμάντης. Αλλά ο Μέγας μιλά για Ιούδα και όχι για Εβραίο. Τους διαψεύδουν οι υποσημειώσεις της ίδιας λαογραφικής μελέτης του Μέγα. Εκεί αναφέρεται ότι στην περιφέρεια Μετρών και Αθύρων της Αν. Θράκης «τα παιδιά κατασκεύαζαν τον Οβριγιό από τσάτζαλα (=κουρέλια) παραγεμισμένα με άχυρα και τον περιέφεραν από θύραν εις θύραν, για να κατσβελέψ’ (=ζητιανέψη) προσανάμματα, με τα οποία να τον καύσουν την νύκτα της Μεγ. Παρασκευής κατά την περιφοράν του Επιταφίου», ενώ στην Πέτρα της Λέσβου «ανήμερα τη λαμπρή γυρίζουν τον Οβραίο: γεμίζουν έναν Οβραίο μ’ άχερα, του βάνουν μπροστά πανέρια κρεμασμένα με παλιοχτένια, παλιομπουκάλια, πατσαβούρις κι λένι, Οβριγιός μι τα πανέργια. Τον παγαίνουν απά στη Μπαναγιά, τον βάνουν σι μια γουνιά, τον βάνουν κι έναν τζιγάρου στο στόμα τ’ κι τουν ντουφεκούν, ύστιρα τον βάνουν και φουτιά». Στα Τελώνια της Λέσβου τη Μεγάλη Παρασκευή «καίγανε τα’ Οβριού τα γένεια».

    Ας ληφθεί υπόψη και η ημερομηνία που γράφτηκε το κείμενο του Μέγα. Ηταν 18 Ιουνίου 1943, η στιγμή δηλαδή που κορυφωνόταν η εκτόπιση των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης στα στρατόπεδα του θανάτου.

    Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. Αυτός που υφίσταται όλα αυτά είναι ο Εβραίος-Ιούδας. Ολα τα χαρακτηριστικά που υποτίθεται ότι αποδίδουν στον προδότη, φιλάργυρο και τιποτένιο Ιούδα είναι εκείνα που συνοδεύουν την εικόνα του Εβραίου στη ρητορική του αντισημιτισμού.

    Η αδυναμία της Εκκλησίας

    Η αλήθεια είναι ότι όσοι μετέχουν στις σχετικές τελετές δεν συνειδητοποιούν ακριβώς τι κάνουν. Ακολουθούν αυτό που βλέπουν να πραγματοποιείται από άλλους και δεν έχουν, λέει, ιδέα για Εβραίους, Ιούδες, κ.λπ. Τους προσελκύουν μόνο το θέαμα και η φωτιά. Και επικαλούνται τη γνωστή φράση ότι «ο Ελληνας δεν είναι ρατσιστής» και ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντισημιτισμός. Ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης έχει παραθέσει ένα παρόμοιο επιχείρημα από μια εφημερίδα του τέλους του 19ου αιώνα. Με τίτλο «Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα», η «Εφημερίς» της 25.1.1891 αναφέρεται στο διεθνές φαινόμενο και δηλώνει ανακουφισμένη που αυτό το «αιμοβόρο και τρομακτικό θηρίο», δηλαδή ο αντισημιτισμός, δεν βρίσκει χώρο να εκδηλωθεί στην Ελλάδα: «Ευρίσκεται, δόξα τω Θεώ, και ένας ευλογημένος τόπος εις την ανατολήν όπου το θηρίον αυτό δεν το ευρίσκετε, ή, διά να είμαι ακριβέστερος, το ευρίσκετε υπό άλλην μορφήν, ακίνδυνον όλως. Ο τόπος αυτός είναι η Ελλάς».

    Το πόσο «ακίνδυνο» ήταν αυτό το θηρίο φάνηκε μέσα σε λίγες βδομάδες. Στις 2.4.1891, και πάλι παραμονές του Πάσχα, ξέσπασαν αντιεβραϊκές ταραχές με πολλούς νεκρούς στην Κέρκυρα. Πολύ γρήγορα οι ταραχές εξαπλώθηκαν και σ’ άλλα νησιά του Ιουνίου. Αφορμή ήταν η διάδοση της φήμης ότι οι Εβραίοι είχαν απαγάγει και είχαν πάρει το αίμα ενός εντεκάχρονου κοριτσιού. Η γνωστή δηλαδή «συκοφαντία του αίματος» που ανασυρόταν μέχρι την περίοδο του Μεσοπολέμου, προκειμένου να στοχοποιούνται οι Εβραίοι σε διάφορες χριστιανικές χώρες. Αυτό το επεισόδιο περιγράφει ο Παπαδιαμάντης στο τελευταίο του διήγημα («Ο αντίκτυπος του νου»), το οποίο δημοσιεύτηκε πλήρες μετά τον θάνατό του και είναι μια σπαρακτική άρνηση του αντισημιτισμού.

    Για τη σχέση της «καύσης του Ιούδα» με τον αντισημιτισμό μαρτυρά το γεγονός ότι μόλις ξέσπασαν οι ταραχές στην Κέρκυρα έσπευσε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος να εκδώσει ειδική εγκύκλιο στις 12.4.1891 με παραινέσεις για κατάργηση του εθίμου:

    «Από των χρόνων της δουλείας του Εθνους ημών επεκράτησε πολλαχού το βάρβαρον έθος, ίνα κατά την αγίαν εορτήν του Πάσχα πυρπολήται πομπωδώς έξω των ιερών ναών ομοίωμα του Ιούδα, του πλήθους αλαλάζοντος, τας χείρας κροτούντος, κραυγάς αναπέμποντος και το καιόμενον άμορφον ομοίωμα πυροβολούντος.

    […] Τούτο αντίκειται εις τας θεμελειώδεις αρχάς του Ευαγγελίου, το οποίον διδάσκει ημάς την προς πάντας αγάπην, και ανοχήν και ανεξικακίαν, και εντέλλεται να αγαπώμεν και αυτούς τους εχθρούς ημών, να ευλογώμεν τους καταρωμένους ημάς και να ευχώμεθα υπέρ των επηρεαζόντων και διωκώντων ημάς. Διότι αντιβαίνει εις αυτό το παράδειγμα του πραοτάτου Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του αποκαλέσαντος ανεξικάκως εν αυτή τη ώρα της παραδόσεως τον Ιούδα φίλον, ειπών αυτώ: «εταίρε, εφ’ ω πάρει». Διότι αντιμάχεται τέλος την ανεξικακίαν, ην ο Ιησούς Χριστός έδειξε προς τους σταυρωτάς αυτού κρεμάμενος επί του σταυρού, ότε είπε τους θείους εκείνους λόγους, «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Συμφώνως λοιπόν προς τας αρχάς του ιερού Ευαγγελίου οφείλομεν ημείς ως γνήσιοι οπαδοί του Ιησού Χριστού να δεικνύωμεν ανοχήν προς τους Ιουδαίους, όντας πλάσματα του Θεού και τέκνα αυτού, τοσούτω δε μάλλον, καθ’ όσον συζώμεν μετ’ αυτών εν τω αυτώ Κράτει, και βαστάζουσι και ούτοι, άτε πολίται τυγχάνοντες, τα αυτά κοινά βάρη, οία και ημείς, επομένως δέον να απολαύσωσι των αγαθών της ησυχίας, της ειρήνης, της τάξεως, μηδενός έχοντος το δικαίωμα του παρενοχλείν αυτοίς.

    Η δε πομπώδης και οχλαγωγική καύσις του ομοιώματος του Ιούδα κατά την επίσημον ημέραν του Πάσχα, είναι εσχάτη χλεύη προς τους συμπολίτας ημών Ιουδαίους και εξερεθίζει τα θρησκευτικά μίση, του λαού κατ’ αυτών, ώστε να πιστεύη ευκόλως ούτος και πάσαν κατ’ αυτών κατηγορίαν, και υποθάλπη την διχόνοιαν και τας έριδας μεταξύ ημών και εκείνων, τούτο δε δίδωσιν αφορμήν προς τους εχθροπαθώς διακειμένους προς τε την γεραράν ημών Εκκλησίαν και το θεοφρούρητον Ελληνικόν έθνος, ίνα εκτοξεύσωσι καθ’ ημών κατηγορίας επί φανατισμώ, επί αξενία, και επί μη ευνομία» (αρ. πρωτ. 1843).


    Από το χωριό Μεσαίο Θεσσαλονίκης

    Πριν περάσουν είκοσι χρόνια, η Ιερά Σύνοδος αισθάνεται υποχρεωμένη να επανέλθει στο ζήτημα, προφανώς επειδή δεν υπήρχε ανταπόκριση στις εντολές της. Σε νέα εγκύκλιό της στις 10.5.1910 που φέρει τον τίτλο «Περί ανάγκης εξαλείψεως του εθίμου της κατά το Αγιον Πάσχα περιφοράς και καύσεως ομοιώματος του προδότου Ιούδα», η Σύνοδος επαναλαμβάνει:

    «Εν τη ημέρα της λαμπροφόρου Αναστάσεως, οπότε η μήτηρ ημών Εκκλησία επί μάλλον προτρέπεται και παρακελεύεται τα πιστά αυτής τέκνα επιδείξασθαι αγάπην και προς αυτούς τους μισούντας ημάς […] εν ταύτη τη πανευφροσύνω εορτή, ενιαχού του θεοφρουρήτου Βασιλείου, προς προσβολήν και ονειδισμόν των συμπολιτών ημών Ιουδαίων, περιφέρεται ομοίωμα του προδότου Ιούδα, και εν μέσω ανοικείων και αξιομέμπτων αλαλαγμών και ατάκτων κραυγών και εκτρόπων σκηνών, πυροβολείται τούτο και καίεται, ει και η Σύνοδος διά της από 12 Απριλίου 1891 Εγκυκλίου ρητώς τον κατάκριτον τούτον αναχρονισμόν απηγόρευσεν, ως αντιβαίνοντα εις τα ιερά της αμωμήτου ημών πίστεως παραγγέλματος. […] Η διά πυροβολισμών και καύσεως ομοιώματος του προδότου διακωμώδησις και εξουθενισμός των συμπολιτών ημών Ιουδαίων, προφανώς διεγείρει θρησκευτικόν μίσος και υποθάλπει κατ’ αυτών φανατισμόν, αμαυροί δε και την υπόληψιν των μερών, ων εν μέσω επισυμβαίνει το τοιούτον κακόν» (αρ. πρωτ. 2014).

    Θα χρειαστεί και τρίτη εγκύκλιος στις 17.4.1918:

    «Εις γνώσιν της Ιεράς Συνόδου περιήλθεν, ότι επικρατεί εις τινα εισέτι του Κράτους μέρη, έθιμον ξένον εντελώς προς την Εκκλησίαν, καθ’ ο κατά την Μ. Παρασκευήν γίνεται χρήσις λαϊκών ασμάτων, εν οις υπάρχουσι φράσεις καθαπτόμεναι του Εθνους των Εβραίων, ότι δεν κατά την ημέραν του Πάσχα εξακολουθεί ενιαχού να γίνηται η καύσις του λεγομένου «ομοιώματος του Ιούδα». Η Ιερά Σύνοδος θεωρεί καθήκον Αυτής, όπως φέρη εις γνώσιν πάντων των χριστιανών, ότι η τήρησις τοιούτων εθίμων αντιβαίνει προς την βάσιν και το θεμέλιον της πίστεως ημών, ήτις είναι η αρετή της αγάπης εν γένει προς πάντα άνθρωπον. Πλην τούτο όμως, καθηκόντως υποδεικνύει άμα η Σύνοδος, ότι τα αντιχριστιανικά ταύτα έθιμα, συντελούσι τα μέγιστα και εις την δημιουργίαν ψυχρότητος μεταξύ του ορθοδόξου πληρώματος και των συμπολιτών ημών Ισραηλιτών, οι οποίοι κοινήν σήμερον μεθ’ ημών έχουσι την πατρίδα και τα αυτά προς αυτήν δικαιώματα και καθήκοντα, επ’ ουδενί δε λόγω επιτρέπεται να θίγηται η φιλοτιμία αυτών διά πράξεων και φράσεων, αίτινες ευκόλως δύνανται να εκληφθώσιν ως προσβλητικαί διά το Εθνος των Ισραηλιτών. Τούτων πάντων ένεκεν η Ιερά Σύνοδος έγνω, έχουσα προ οφθαλμών την τε βάσιν της χριστιανικής ημών πίστεως και το συμφέρον της εν ομονοία συμβιώσεως των τέκνων της πατρίδος, όπως ρητώς απαγορεύση τα έθιμα ταύτα, προτρέπεται δε πάντας εις αποφυγήν τούτων» (αρ. πρωτ. 3476).


    Από τη Σητεία

    Από το 1918 δεν εκδόθηκε άλλη σχετική εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου. Ακόμα και η Εκκλησία σήκωσε τα χέρια ψηλά.

    Λάδι στη φωτιά

    Αυτό που δεν κατάφερε με τις εγκυκλίους της η Εκκλησία, επιχείρησε να το πραγματοποιήσει η πολιτεία, να εξαλείψει δηλαδή το έθιμο. Αλλά η απαγόρευση του εθίμου, που συνέβη μόνο μία φορά, κατέληξε σε αντίθετο αποτέλεσμα.

    Ηταν πριν από ενάμιση αιώνα και η απαγόρευση είχε αποτέλεσμα αντιεβραϊκές ταραχές στην Αθήνα, που κατέληξαν ακόμα και στον αποκλεισμό του Πειραιά και των άλλων ελληνικών λιμανιών από τους στόλους των μεγάλων δυνάμεων.

    Ηταν η γνωστή υπόθεση Πατσίφικο (1847-1850). Αλλά εκείνη την εποχή είχε μόλις ιδρυθεί το ελληνικό κράτος. Το τελετουργικό κάψιμο του Ιούδα ήταν εξαιρετικά διαδομένο κατά τον τελευταία αιώνα της οθωμανικής κυριαρχίας και όπως γράφει ο Γιώργος Μαργαρίτης «ήταν μια από τις πρακτικές που μεταβαλλόταν ενίοτε σε κανονική κήρυξη πολέμου, με τις επακόλουθες ταραχές ενάντια στους Εβραίους».

    Εκείνη την περίοδο ο ανταγωνισμός Χριστιανών και Εβραίων υπηκόων του σουλτάνου είχε κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις, με τις δύο εθνότητες να διεκδικούν καλύτερες θέσεις σε πολλούς εμπορικούς τομείς. Και οι αντιθέσεις αυτές έφταναν μέχρι πραγματικά πογκρόμ εναντίον των Εβραίων, όπως συνέβη επανειλημμένα στην Οδησσό μέρες του Πάσχα με δράστες Ελληνες και Ρώσους.

    Αλλά σήμερα πια, και ειδικά μετά το Ολοκαύτωμα, κανείς δεν μπορεί ανοιχτά να υποστηρίξει τη βαρβαρότητα. Παρ’ όλα αυτά, το έθιμο συνεχίζεται και μάλιστα αναβιώνει σε ορισμένες περιοχές ως τουριστικό αξιοθέατο, γεγονός που έχει προκαλέσει και διεθνές ενδιαφέρον.

    Στις αρχές του 2005 περιλήφθηκε μάλιστα και στην έκθεση περί παγκόσμιου αντισημιτισμού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ: «Ο ΕΟΤ συνεχίζει να προβάλλει στον ιστότοπό του πασχαλινές παραδόσεις όπως η καύση ενός ομοιώματος του Ιούδα σε ορισμένα νησιά, κάτι που είναι γνωστό ως «κάψιμο του Εβραίου», με αποτέλεσμα να ενισχύονται το μίσος και ο φανατισμός εναντίον των Εβραίων» (U.S. Department of State, «Report on Global Anti-Semitism», 5.1.2005).

    Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δύο μέρες μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης, έσπευσε στο κυριακάτικο κήρυγμά του να αντιδράσει, λέγοντας ότι «οι Ελληνες δεν είμαστε ρατσιστές» και προσθέτοντας: «Η έκθεση αυτή επικεντρώνεται στο κάψιμο του Ιούδα τις μέρες του Πάσχα, έθιμο το οποίο γίνεται σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας και δεν στρέφεται εναντίον όλων των Εβραίων, αλλά ενός προσώπου, του προδότη Ιούδα». Ηταν μια σαφής υποχώρηση από την αυστηρότητα των τριών εγκυκλίων.

    Αν παραμένει σε κανέναν αμφιβολία για το πραγματικό περιεχόμενο του εθίμου, αρκεί να διαβάσει τα πολλά δημοσιεύματα των εντύπων της Χρυσής Αυγής με τις ενθουσιώδεις περιγραφές της καύσης. Χαρακτηριστικό είναι το κείμενο που προβάλλει στο προσωπικό του ιστολόγιο ο «υπαρχηγός» Χρήστος Παππάς με τίτλο «Το «κάψιμο του Ιούδα» και η συμβολική του αξία για τον Ελληνα».

    Γράφει ο Παππάς: «Στην Ορθόδοξη Πίστη το συγκεκριμένο έθιμο λειτουργεί ως ένα είδος παραδειγματικής τιμωρίας της προδοσίας και του προδότη υπό την γενική έννοια, καθώς ο Ιούδας δεν κατάφερε να εξιλεωθεί ούτε μετά θάνατον, κατά την ευαγγελική παράδοση, αφού ήταν αυτόχειρας. Η μεγαλύτερη όμως και πιο σημαντική, συμβολική αξία του εθίμου, παρά την αέναη προσπάθεια ΜΜΕ και επίσημης Εκκλησίας να καταργηθεί, είναι πως στο πρόσωπο του Ιούδα η Ορθοδοξία και κατ’ επέκταση ο Χριστιανισμός έστελνε στην πυρά το γένος των Εβραίων. Των θεοκτόνων όπως αναφέρουν τα Ευαγγέλια και τα εγκώμια. Ο Εβραίος Ιούδας αντιπροσωπεύει δύο αναίσχυντες ιδιότητες, τη φιλαργυρία και τη δειλία. Στην Ελλάδα η φυλετική ψυχή του λαού μας σε συνδυασμό με το θρησκευτικό του συναίσθημα αποστρέφονται μετά βδελυγμίας τις παραπάνω «αρετές» όντας πλήρως αντίθετες με τα φυλετικά του πρότυπα και είναι ένας από τους λόγους που παρά τη συνεχή προπαγάνδα το κάψιμο του Ιούδα παραμένει ένα έθιμο ζωντανό και με τεράστια απήχηση σε όλο το ηλικιακό φάσμα».

    Δεν νομίζουμε ότι μένει καμιά αμφιβολία για την επικαιρότητα του μηνύματος μίσους που αποπνέει το έθιμο. «Αμφέβαλλα αν θα συμφιλιωνόμουνα ποτέ με τούτο το έθιμο», γράφει σε ένα από τα πρόσφατα μυθιστορήματά της η Ρέα Γαλανάκη, με την τόλμη που αντλεί από την τέχνη της. Και συνεχίζει: «Ασυνείδητα πλην σταθερά, θα ενίσχυε και στον εικοστό πρώτο αιώνα την αρχέγονη άκριτη σκέψη, την εκδίκηση μιας ομάδας ανθρώπων εναντίον μιας άλλης ομάδας, εν ονόματι του διαφορετικού. Με δυο λόγια, την τυφλή βία του ρατσισμού, του φανατισμού, των ακραίων αντιλήψεων».

    Ας το ξανασκεφτούμε, όταν θα βρεθούμε για μία ακόμα φορά μπροστά στην αναβίωση αυτού του τάχα «αθώου» εθίμου.

    Διαβάστε

    ► Ρέα Γαλανάκη

    «Φωτιές του Ιούδα, στάχτες του Οιδίποδα» (εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2009)

    Το κάψιμο του Ιούδα σε ένα μυθιστόρημα με κεντρικό πρόσωπο μια Ελληνοεβραία δασκάλα σε ορεινό χωριό της Κρήτης, που κατανοεί το περιεχόμενο του «εθίμου» με το κάψιμο του Ιούδα και υφίσταται την αντισημιτική απειλή.

    ► Γιώργος Μαργαρίτης

    «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες» (εκδ. Βιβλιόραμα, Αθήνα 2005)

    Σειρά κειμένων με στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας (Εβραίοι, Τσάμηδες) και για το ιστορικό του ελληνικού αντισημιτισμού.

    ► Γεώργιος Α. Μέγας

    «Ο Ιούδας εις τας παραδόσεις του λαού» (Ακαδημία Αθηνών, Επετηρίς του Λαογραφικού Αρχείου, Εν Αθήναις, 1941-42, σ. 3-32)

    Καταγραφή σειράς ελληνικών παραδόσεων για τον Ιούδα με κατακλείδα φυσικά την τελετουργική καύση.

    ► Ευτυχία Δ. Λιάτα

    «Η Κέρκυρα και η Ζάκυνθος στον κυκλώνα του αντισημιτισμού. Η «συκοφαντία για το αίμα» του 1891» (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών, Αθήνα 2006)

    ► James George Frazer

    «Ο Χρυσός Κλώνος. Μελέτη για τη μαγεία και τη θρησκεία» (μτφρ. Μπονίτα Μπικάκη, εκδ. Εκάτη, Αθήνα 1994)

    Στο κλασικό έργο του ο Φρέιζερ περιλαμβάνει κεφάλαιο για το κάψιμο ομοιωμάτων ανθρώπου στη φωτιά.

  18. Ο/Η Ντένης ο τρομερός λέει:

    http://www.lifo.gr/articles/retronaut_articles/141865

    Φωτογραφίες από τη μέρα που 210 ορφανά παιδιά Ελλήνων στάλθηκαν στην Παλαιστίνη για υιοθεσία 7 συγκλονιστικά ντοκουμέντα από το αρχείο Oργανισμού Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών

    Ως αποτέλεσμα των συνδυασμένων προσπαθειών του UNRRA (Oργανισμός Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών), της Joint Distribution Committee και της Ελληνικής Εβραϊκής Υπηρεσίας, 210 ορφανά Εβραιόπουλα από διάφορα μέρη της Ελλάδας απεστάλησαν στην Παλαιστίνη, όπου υιοθετήθηκαν από εβραϊκές οικογένειες και ξεκίνησαν μια νέα ζωή.

  19. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://theshadesmag.wordpress.com/2017/07/14/mnimiokavalas/

    Η Αστυνομία βρήκε αυτούς που βανδάλισαν το εβραϊκό μνημείο της Καβάλας
    Posted on July 14, 2017 by shadesmag

    Ηταν ξημερώματα της Πέμπτης 30 Μαρτίου 2017 όταν άγνωστοι πραγματοποίησαν «επίθεση» στο μνημείο του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Καβάλας επί της οδού Ερυθρού Σταυρού και με τη βοήθεια εργαλείου έσπασαν το μεγαλύτερο μέρος του μαρμάρου που καλύπτει την πρόσοψή του.

    Τρεισήμιση μήνες μετά και κατόπιν σωστής αξιολόγησης στοιχείων και πληροφοριών, η Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας κατάφερε να «πιάσει» τους αυτουργούς του βανδαλισμού που, για μια ακόμη φορά, έφερε την πόλη στο διεθνές προσκήνιο με αρνητικό, δυστυχώς, πρόσημο.

    Περισσότερες λεπτομέρειες για τα γεγονότα που οδήγησαν τους άνδρες της Αστυνομίας στην εξιχνίαση του βανδαλισμού αλλά και για τις κατηγορίες που πρόκειται να αντιμετωπίσουν θα γίνουν εντός των επόμενων ημερών με τις επίσημες ανακοινώσεις της Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης ΑΜ-Θ.

    Υπενθυμίζεται ότι το μνημείο του Ολοκαυτώματος στη μνήμη των 1.484 Ελλήνων Εβραίων της Καβάλας που θανατώθηκαν από τους ναζί στο στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα στην Πολωνία τοποθετήθηκε στη θέση του (μπροστά από τα Bodyline, εκεί όπου κάποτε βρίσκονταν οι καπναποθήκες της Commercial) τον Μάιο του 2015, με τα αποκαλυπτήρια του να πραγματοποιούνται ενάμιση μήνα μετά λόγω των αντιδράσεων του Δήμου Καβάλας, της εκκλησίας και τοπικών φορέων.

    Μένει να δούμε αν τελικά οι δράστες θα τιμωρηθούν.

    κύρια πηγή ενημέρωσης μαζί με δικό μας σχολιασμό: http://www.kavalapost.gr/181610/astynomia-vrike-aftous-pou-vandalisan-evraiko-mnimio-tis-kavalas/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s