Το τέρας των Δημοψηφισμάτων απειλεί τις Δημοκρατίες

teras27june16[Από τον Κλέωνα στον Φάρατζ]

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
O Κλέωνας, ο γιός του βυρσοδέψη, ήταν για τον Αριστοφάνη ένας αγράμματος, χυδαίος, παραδόπιστος και δειλός, όλα αυτά κραύγαζαν από μίλια μακριά, τα έβλεπε και ο Θουκυδίδης, ο όχλος όμως δεν τα καταλάβαινε, για τον απλούστατο λόγο πως «το θηρίο του έμοιαζε» ή απλά το θηρίο τον κολάκευε και η κολακεία δεν χρειάζεται απόδειξη για να γίνει πιστευτή από τον αποδέκτη της. «Rule, Britannia! rule the waves/ Britons never will be slaves». Η Αγγλίδα νοικοκυρά πιστεύει πολύ εύκολα πως δεν αξίζει σε αυτήν την κληρονόμο της βρετανικής αποικιοκρατίας η μοίρα να πληρώνει τις συντάξεις των Ελλήνων τεμπέληδων και να θρέφει τα ορφανά της Συρίας. Με τον ίδιο τρόπο ο Κλέωνας έπεισε αρχικά τους Αθηναίους να σφάξουν τους Μυτιληναίους, χρησιμοποιώντας με επιστημονικό μέτρο όλα τα όπλα του λαϊκισμού, που ξέρει να παραπλανά τον μέσο ανόητο της σιωπηλής πλειοψηφίας, εφευρίσκοντας εχθρούς και μεταθέτοντας τη συζήτηση από τα δυσκολονόητα και ενοχλητικά βαθύτερα αίτια και τις προβλέψιμες επιπτώσεις των προβλημάτων, στα συμπτώματά τους, τα οποία εύκολα όλοι υφίστανται και αντιλαμβάνονται.

Ο Χίτλερ πήρε τον τίτλο του «Fuhrer und Reichskanzler» με το 88% του δημοψηφίσματος της 19ης  Αυγούστου 1934. Ο γερμανικός λαός φορτώθηκε αυτόβουλα  έναν εγκληματία τύραννο και το χειρότερο, φόρτωσε στην πλάτη της ανθρωπότητας έναν ναζιστή επιδρομέα. Το δημοψήφισμα του 1938 στην Αυστρία έδωσε στην ενοποιητική πρόταση του Χίτλερ το 99,73%, ένα ποσοστό σε μεγάλο βαθμό αντίστοιχο με την λαϊκή υστερία υπέρ του Anschluß. Τα 4 δημοψηφίσματα του Χίτλερ έγιναν η αιτία να μην ξαναγίνει δημοψήφισμα στη Γερμανία. Ο Φάρατζ, ο πολιτικός ξάδελφος του Καμμένου, που μαζί με τον Λαφαζάνη της Σρεμπρένιτσα διαπιστώνουν όλοι τους πως η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από γερμανική οικονομική Κατοχή, δεν είναι γιός βυρσοδέψη αλλά γιός χρηματιστή, η φυσιογνωμία του, οι τρόποι του όμως και τα λόγια του, θυμίζουν τον συμπλεγματικό Γερμανό μπογιατζή και τον Ιταλό σοσιαλιστή δασκαλάκο σύμμαχό του και χαϊδεύουν τα αυτιά της ζαλισμένης νεοελληνικής εκλογικής πελατείας: «Δεν κυβερνάτε εσείς την Ελλάδα. Η τρόικα κυβερνά! …η Ελλάδα βρίσκεται πλέον υπό ξένη κατοχή!» (makeleio.gr, ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, 15|01|2014 ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΞΕΦΤΥΛΑ ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΗ ΣΑΜΑΡΑ Ο ΝΑΙΤΖΕΛ ΦΑΡΑΤΖ).

H ξένη Κατοχή, ο Πακιστανός δήμαρχος του Λονδίνου, o μαύρος δήμαρχος του Μπρίστολ (Μάης 2016-63%), τα προσφυγόπουλα της Συρίας, ο «κουτσός» Σόιμπλε, οι Εβραίοι καπιταλιστές, οι Αμερικανοί φονιάδες των λαών, η μαντάμ Μέρκελ (“go back της φώναζε ο γιός του εργολάβου της αφορολόγητης χουντικής Εκκλησίας, που τώρα που πρωθυπουργεύει τρέχει πίσω της σαν σκυλάκι), αυτοί φταίνε για το ελληνικό κατάντημα και όχι ο ελληνικός λαός που έφερε με τους εκπροσώπους του και με τις συμπεριφορές του, με τις ανοχές και τις συνενοχές του (που αδιόρθωτος τις συνεχίζει και σήμερα), την πατρίδα μας στο χείλος του γκρεμού. Φταίνε οι άλλοι, φταίει η Κομισιόν που δεν έλεγχε τις ρεμούλες (τώρα που το κάνει παραβιάζει την εθνική μας ανεξαρτησία), λες και δεν υπήρχαν στην Ελλάδα κόμματα, εφημερίδες, πολίτες, ΜΜΕ, δικαστές, εφοριακοί, αστυνομικοί, για να ελέγξουν, να προτείνουν, να διαμαρτυρηθούν. Το τι θα απαντούσαν οι κάτοικοι της κάποτε κραταιάς βασιλικής νήσου στο ερώτημα που τους έθεσε ένας αδύναμος πρωθυπουργός, ήταν σαφέστατο. Το ίδιο που απάντησαν και οι Έλληνες όταν ένας νεαρός ανεπάγγελτος τυχοδιώκτης ποδοπάτησε το Σύνταγμα με το παραπλανητικό δημοσιονομικό ερώτημα, στο οποίο η απάντηση που θα έδινε κάθε «σοφός» και «πάντα προδομένος» λαός ήταν αυτονόητα προβλέψιμη. Στα μάτια αυτών των ανθρώπων ο δικός τους εθνικός, πρωτόγονος, ανορθολογικός κρατικοπελατειακός καπιταλισμός, είναι προτιμότερος από έναν υπερεθνικό και πιο ορθολογικά δομημένο καπιταλισμό, που έχει αναπτύξει και κάποιες ευαισθησίες για αρκετά από τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τον κόσμο της φύσης. Όσοι αριστεροί βαυκαλίζονται, μπερδεύοντας-όπως κάνουν πάντα-τις επιθυμίες τους με την πραγματικότητα, πως η ταξική συνείδηση των συνειδητοποιημένων λαϊκών ανθρώπων απέναντι στην καπιταλιστική Ε.Ε. οδήγησε τη βρετανική ψήφο, κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Ο φόβος του Πολωνού υδραυλικού, του Έλληνα ασθενή και του Αφρικανού ή Ασιάτη πρόσφυγα, ο γάμος των ομοφυλόφιλων που επέβαλε μαχητικά ο δεξιός Κάμερον (από το 2013, πολύ πριν συρθεί από την Ε.Ε. στην ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης ο Τσίπρας), όπλισαν το χέρι της αρνητικής ψήφου. Κανείς Λαπαβίτσας δεν θα μας πείσει πως η κόκκινη μπογιά που σημάδεψε τις πόρτες των καταλυμάτων των ξένων προσφύγων που ζητούσαν άσυλο στο Middlesbrough του Β.Γιορκσάιρ τον φετινό Γενάρη, ήταν έργο αλληλεγγύης Άγγλων κομμουνιστών και όχι ναζιστικά «κίτρινα αστέρια» στοχοποίησης. Η φωνή του Κλέωνα: «…ενδίδοντες απέναντί των από οίκτον, δεν αντιλαμβάνεσθε ότι η αδυναμία σας αυτή αποβαίνει επικίνδυνος διά σας, χωρίς να σας εξασφαλίζη την ευγνωμοσύνην…», όπως τη διέσωσε ο Θουκυδίδης (3.37.2, μτφρ. Ελ.Βενιζέλου) είναι η φωνή του αρχηγού του «Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου» (UKIP), όπως με τόση θρασύτητα αυτοπροσδιορίζεται.

Καρφί δεν του καίγεται του μέσου ψηφοφόρου της βρετανικής εξόδου ή του τερατώδους 62% του ελληνικού ΟΧΙ, για τα εργατικά, τα δημοκρατικά ή τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον ενδιαφέρει μόνο η τσέπη του και τα χαμένα πελατειακά του προνόμια κι όποιος Έλληνας Αριστερός λέει το αντίθετο και σαλπίζει κιόλας ότι από αυτόν τον ετερόκλητο εσμό και άθυρμα των δημαγωγών θα αναδυθεί μέσα από ένα ντόμινο εθνικών διασπάσεων η σοσιαλιστική Ευρώπη, να τον υποπτεύεσθε ότι διαπραγματεύεται μυστικά με Χρυσαυγίτες και Ζαπατίστας Αγιορείτες, κάτω από το βλέμμα μιας γάτας των Ιμαλαϊων, τις ψήφους του δεύτερου γύρου των περιφερειακών εκλογών. Το ποιοι σέρνουν τώρα το χορό του Βrexit σε όλη την Ευρώπη, είναι ορατό με γυμνό μάτι: Ο Φάρατζ, η Λεπέν, ο Κασιδιάρης, οι Ούγγροι, Αυστριακοί, Ιταλοί κλπ ακροδεξιοί ή απολίτικοι δημαγωγοί, οι κάθε λογής «φίλοι του λαού», οι νοσταλγοί της θανατικής ποινής, των «οικογενειακών αξιών» και του εθνικού αυταρχικού και ανεξέλεγκτου από τα ευρωπαϊκά Δικαστήρια, ασύδοτου Κράτους, τα φαντάσματα που βγήκαν από τα λαγούμια του μοναχικού παρελθόντος κάθε χώρας και ιδιαίτερα της βαλκανικής ανατολικής Δανιμαρκίας. Ακίζεται, άλλοτε χαμογελαστός έφηβος-άλλοτε τάχα περίφροντις και σύννους πατερούλης του «λαού», μπροστά στα κάμερες ο Έλληνας πρωθυπουργός, που έχει βρει τι πρέπει να μεταρρυθμιστεί, ο τρόπος εκλογής του Πρ.τ.Δημ. και που νομίζει πως οι δυσκολίες της Ε.Ε. θα τον διευκολύνουν σε νέους βαρουφάκειους εκβιασμούς και στα συνεχή παρανοϊκά και μικροπολιτικά μπρος-πίσω του. Νομίζει μαζί του τώρα ο μέσος κουτοπόνηρος Ρωμιός, πως οι οικονομικές δυσκολίες που αναπόφευκτα θα φέρει στην Ε.Ε. αυτή η δυσάρεστη εξέλιξη, δεν θα τον επιβαρύνουν, αλλά θα ευνοήσουν με κάποιο μαγικό τρόπο την τσέπη του. Όμως το τι θα φέρουν αυτή η αναβίωση των εθνικισμών, του περονικού λαϊκισμού, του πνεύματος των ατομικών διασώσεων, καθώς και η άρνηση παραδοχής της πραγματικότητας στην Ευρώπη και στον κόσμο, αν μάλιστα στις ΗΠΑ εκλεγεί ο Τραμπ ως φυσικό ακολούθημα του Φάρατζ, κραυγάζει από μίλια μακριά, όσο κι αν δεν ακούγεται στη μικρόψυχη, παραλογιζόμενη και αχάριστη ‘πρώτη φορά αριστερή’ Νότια Δανιμαρκία, που μονίμως διαβάζει τις ειδήσεις ανάποδα και εκλαμβάνει το ακροδεξιό σύνδρομο της ύβρεως ως ριζοσπαστική χειραφετητική πράξη της εργατικής τάξης. Η φιλία των λαών, η συνεργασία των χωρών, η αλληλεγγύη των κοινωνιών, οι υπερεθνικοί συλλογικοί αγώνες για την εδραίωσή τους, αυτές οι αρχές είναι στο DNA της διεθνούς ανθρωπιστικής και δημοκρατικής Αριστεράς, γι’αυτές έπρεπε να παλέψει η ελληνική Αριστερά μέσα στην Ε.Ε., που πράγματι απειλείται από κερδοσκοπικές βουλιμίες, περιθωριοποιήσεις ανθρώπων και επικίνδυνες τάσεις ακραίας ηγεμονίας των Αγορών. Δεν έχει κανένα μέλλον ο εθνικός καπιταλισμός της δραχμής, οι απομονωμένες νησίδες εθνικής ευτυχίας υπάρχουν μόνο στο μυαλό του επί 23 χρόνια προνομιακού Ευρωβουλευτή Αλαβάνου, υποστηρικτή του Άβατου του Αγ.Όρους το οποίο απειλεί η αμαρτωλή Ε.Ε. Πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα; Ασφαλώς και ναι, το Δημοψήφισμα του ’74 έδιωξε τους Γλυξβούργους, να γίνονται λοιπόν με λογική και με μέτρο, για θέματα απλά και βατά στον μέσο πολίτη που συχνά ψηφίζει εκδικητικά, συνειρμικά ή στοχεύοντας αλλού, αλλιώς μπορεί να γίνουν εργαλεία καταπίεσης μειοψηφιών στα χέρια επιτήδειων ηγετών. Δεν πρέπει να γίνονται με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτά δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση όπως έκανε με άθλιο αποτέλεσμα η Σλοβενία το Δεκέμβρη του 2015 ή η Ελβετία το 2009 με την έκτοτε απαγόρευση (57,5!) ύψωσης μιναρέδων (γιατί όχι και καμπαναριών στις μουσουλμανικές χώρες;) ή όπως ζητούσαν υποκριτικά για το θρήσκευμα στις ταυτότητες οι Καραμανλής Β΄ και Χουντόδουλος, υπογράφοντας μάλιστα και μαζεύοντας υπογραφές(!), για να το ξεχάσουν αμέσως, μόλις ο πρώτος εκλέχτηκε πρωθυπουργός και μπορούσε να το προχωρήσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις ξυπνάει η κρυμμένη κακή φύση της πλειοψηφίας, που εχθρεύεται τις αδύναμες μειοψηφίες τις οποίες βλέπει σαν αποδιοπομπαίους τράγους και σπάνια βρίσκεται ένας Διόδοτος για να σώσει τους ηττημένους από τη σφαγή ή ένας Χριστός για να σταματήσει τον πάνδημο λιθοβολισμό της μοιχαλίδας και κανείς για να εμποδίσει τον αργό διαμελισμό του Νταμιέν, στερώντας τον βασιλιά και τον θεατή λαό από τη σαδιστική απόλαυση του μαρτυρίου. Για να κλείσω αυτήν την πτυχή, να ρωτήσω ποια τύχη θα είχαν οι μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ, αν τις είχε θέσει στην λαϊκή κρίση. Η Ιστορία είναι γεμάτη από Κλέωνες και τον θαυμάσιο Διόδοτο το γιό του Ευκράτη, το καύχημα του ορθολογικού δημοκρατικού ανθρωπιστικού πολιτικού λόγου, που οριακά (σχεδόν ισοψήφισε με τον Κλέωνα) αντέστρεψε την ορμή του Κακού, δεν τον ξέρει σήμερα στην Ελλάδα σχεδόν κανείς, το είδος του άλλωστε, είναι σε μεγάλη σπανιότητα. Δεν πρέπει να τίθενται δημοσιονομικά ερωτήματα, όπως έκανε παράνομα και εκ του πονηρού η τυχάρπαστη και αδίστακτη παρέα των ΣΥΡΙΖΕΛ. Δεν πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα πάνω σε πολύπλοκα ζητήματα όπως αυτό της Ε.Ε, όπου με εργαλεία τον εθνικισμό, την ξενοφοβία και τα δημοσιονομικά προβλήματα, οι δημαγωγοί μπορούν να προκαλέσουν συμφορές με τη χειραγωγίσιμη λαϊκή βούλα. Για τους ίδιους λόγους που δεν γίνονται ψηφοφορίες μεταξύ συγγενών για την ακολουθητέα θεραπεία του ασθενούς τους, η Ε.Ε. πιστεύει στην αντιπροσωπευτική Δημοκρατία που είναι χρέος των πολιτών να την ελέγχουν συνεχώς και να την κάνουν δικαιότερη, η «άμεση» απαιτεί προϋποθέσεις που δυστυχώς δεν υφίστανται. Ο πραγματισμός μας δεν περιφρονεί το λαό, που τον αγαπούν τάχα οι ετερόκλητοι χυδαίοι εξουσιομανείς λαϊκιστές δημαγωγοί και συνωμοσιολόγοι κόλακές του, που δεν δίνουν μισή δεκάρα για την παιδεία και την αρετή των πολιτών. Κάθε άλλο, ο πραγματισμός μας τον θέλει τον λαό οικονομικά αξιοπρεπή, καλύτερο άνθρωπο, ενημερωμένο, μορφωτικά ανώτερο, δίκαια ευτυχέστερο, πολιτικά ισχυρότερο, γνώστη των δημόσιων πραγμάτων και παρεμβατικότερο, αυτός είναι ο αυτονόητος στόχος κάθε έντιμης Δημοκρατίας που θέλει να δικαιώνει όλο και πιο πολύ την ονομασία της.

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Διακρίσεις (κάθε είδους), ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

44 απαντήσεις στο Το τέρας των Δημοψηφισμάτων απειλεί τις Δημοκρατίες

  1. Ο/Η Antifa2 λέει:

    http://history.info/on-this-day/1934-hitler-declared-fuhrer-after-referendum/

    1934: Hitler Declared Führer after Referendum
    1934 : Ο Χίτλερ έγινε Φύρερ μετά από Δημοψήφισμα

    Η προσέλευση ήταν ένα εντυπωσιακό 95 τοις εκατό και ο Χίτλερ κέρδισε σαρωτικά με περίπου το 90 τοις εκατό των ψηφοφόρων να έχει πει» Ja » (Ναι) και επιβεβαιώσει το νέο αξίωμα του Χίτλερ.

    Επειδή 38 εκατομμύρια Γερμανοί είχαν υποστηρίξει τον Χίτλερ, η διεθνής κοινότητα δεν θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί.

    Ωστόσο , αξίζει να σημειωθεί ότι το δημοψήφισμα δεν ήταν ακριβώς ελεύθερο, σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα, δεδομένου ότι οι Ναζί είχαν ήδη καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία για πάνω από ένα χρόνο και είχε ήδη αρχίσει η επιβολή ενός δικτατορικού καθεστώτος .

  2. Ο/Η Κ.Δ. λέει:

    http://www.athensvoice.gr/article/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BD-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%AF%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D

    Λεπέν: Δημοψηφίσματα παντού

    Αυτό που ζητάω είναι δημοψήφισμα και στη Γαλλία. Κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εκφραστεί με δημοψήφισμα».

    Αυτό δήλωσε χθες Τρίτη στο TF1 η κ. Μαρίν Λεπέν, ηγέτις του γαλλικού ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου.

    Άλλα σημεία της συνέντευξης:
    •«Έχουν περάσει 11 χρόνια αφότου οι Γάλλοι κλήθηκαν σε δημοψήφισμα και την τελευταία φορά ο λόγος τους προδόθηκε» (Σ.Σ. αναφέρεται στο δημοψήφισμα του 2005 για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα)
    •«Αν ήμουν Βρετανίδα, θα ψήφιζα Brexit»
    •«Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα στη Βρετανία, η ΕΕ βρίσκεται υπό διάλυση, σπάζει παντού»
    •«Μπορεί κανείς να περιμένει τον κατακλυσμό και την έκρηξη, ή διαφορετικά να κάτσουμε γύρω από ένα τραπέζι και να οικοδομήσουμε την Ευρώπη των Εθνών, που θα αντικαταστήσει την ολοκληρωτική σημερινή ΕΕ»
    •«Εμείς υπερασπιζόμαστε την ελευθερία των λαών να ορίζουν το πεπρωμένο τους, να επιλέγουν τους νόμους τους».

    http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%AE%CF%81%CF%87%CE%B5-%CE%B7-%CE%B5%CE%B5

    Για μερικές μπανάνες και άλλα τόσα αγγούρια δεν θα υπήρχε η ΕΕ
    ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΡΜΑΡΑ

    Η αποτυχία των δημοψηφισμάτων και της άμεσης δημοκρατίας στη σύγχρονη Ευρώπη

    (…)
    Τότε, οι καθηγητές μας επεσήμαναν τον ευρωσκεπτικισμό των Βρετανών, κάνοντας μια μίνι ανάλυση για τα αίτια.

    Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την κόμπλα της μεγάλης δύναμης, νομίζει ακόμη ότι είναι το κέντρο του κόσμου, κι αν δεν τον νομίζει, σίγουρα θεωρεί εαυτόν μεσάζοντα μεταξύ ΗΠΑ κι Ευρώπης, ΗΠΑ και Μέσης Ανατολής. Σε αυτό προστίθεται και η αιώνια κόντρα Αγγλίας – Γαλλίας, τότε που οι βασιλιάδες τους «τα έσπαγαν συχνά», για την ακρίβεια από το 1337 έως το 1453, για 116 «ψωροχρονάκια» δηλαδή. Έτσι, η κόντρα υπέβοσκε κι ενώ η Γαλλία κατάφερε να ξεπεράσει την έχθρα με τη Γερμανία, με τη Βρετανία τα πράγματα δεν ήταν ίδια. Όσο ο Ντε Γκολ ήταν στα πράγματα, η Βρετανία «έτρωγε πόρτα». Εξαιτίας του όχι μόνο δεν συμπεριλήφθηκε στις ιδρυτικές χώρες-μέλη της ΕΚΑΧ (της Ένωσης-προπομπός της ΕΟΚ και μετέπειτα ΕΕ), αλλά η ΕΕ απέρριψε δύο φορές την αίτησή της για ένταξη και αυτό δεν είναι κάτι που ξεχνιέται εύκολα.

    Ειλικρινά, δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη χώρα που κατάφερε να μπει στην ΕΕ με την τρίτη. Για όλες θεσπίστηκε μια σειρά κριτηρίων και η ένταξή τους μπορεί να διήρκεσε χρόνια, αλλά απόρριψη έτσι στα μούτρα, σαν επίδοξο καμάκι σε κλαμπ της παραλιακής τη δεκαετία του ’90, δεν έφαγε καμία άλλη σαν τη Βρετανία.

    (…)

    Τα διδάγματα που αγνοήσαμε από τα δύο δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία το 2005

    Δύο χώρες αποφάσισαν να διενεργήσουν δημοψήφισμα για την έγκρισή της. Αυτές ήταν η Γαλλία και η Ολλανδία. Σημειωτέον ότι για να ισχύσει το Ευρωσύνταγμα χρειαζόταν ομοφωνία από τα κράτη-μέλη. Το πρώτο «όχι» ήρθε από τους Γάλλους. Αυτόματα το Ευρωσύνταγμα απορρίφθηκε και άρα οι Ευρωπαίοι έπρεπε να βρουν άλλη… συνθήκη. Για τυπικούς λόγους κι επειδή είχε ήδη εξαγγελθεί, και η Ολλανδία διεξήγαγε το αντίστοιχο δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Συνέπεια ήταν οι θεσμοί να κάνουν ένα μικρό ρετουσάρισμα της συνθήκης, να τη μετονομάσουν στο ξενέρωτο «Συνθήκη της Λισαβόνας» και να περάσει αναίμακτα λίγα χρόνια αργότερα.

    Όμως, τα δύο αυτά δημοψηφίσματα πριν από 11 χρόνια μας έδειξαν κάτι, που εμείς αγνοήσαμε:

    Οι πολίτες δεν ψήφισαν υπέρ ή όχι της συνθήκης, μιας συνθήκης πολύπλοκης και μη κατανοητής στο μέσο πολίτη. Πολλοί δε, δεν ήξεραν καν περί τίνος πρόκειται. Οι Γάλλοι «μαύρισαν» το Ευρωσύνταγμα επειδή απλώς θεώρησαν ότι μέσω αυτού θα γίνει δεκτή η Τουρκία στην ΕΕ, αλλά κι επειδή διαφωνούσαν με την πολιτική του τότε προέδρου Σιράκ στο εσωτερικό της χώρας και το δημοψήφισμα ήταν η μοναδική τους ευκαιρία να το δείξουν πριν από τις προγραμματισμένες προεδρικές εκλογές. Από την πλευρά τους οι Ολλανδοί θεώρησαν κι εκείνοι ότι το Ευρωσύνταγμα αποτελεί την κερκόπορτα της ΕΕ για την είσοδο της Τουρκίας κι έτσι «μιμήθηκαν» τους Γάλλους.

    Τότε, και πάλι στα πανεπιστημιακά έδρανα έπεσε το ερώτημα κι έγιναν παραδόσεις επί παραδόσεων αν τα δημοψηφίσματα είναι ευεργετικά για τη λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους και μιας Ένωσης όπως η ΕΕ. Εν τέλει, λέγαμε οι αδαείς φοιτητές ότι είναι η πιο δημοκρατική λύση. Από την άλλη, οι καθηγητές -και πιστέψτε με δεν ήταν φιλελέδες- ήταν κατηγορηματικοί: Τα δημοψηφίσματα σε λαούς που δεν είναι εκπαιδευμένοι, όπως οι Ελβετοί και για θέματα που χρήζουν ειδικών γνώσεων κι ενημέρωσης αποτελούν τροχοπέδη για τη δημοκρατία και την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία της.
    Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, το δημοψήφισμα μπορεί να είναι τροχοπέδη για τη δημοκρατία, την ευημερία και αυτό που λέμε το «πάμε παρακάτω», «πάμε μπροστά».

    Οι λόγοι είναι απλοί και ίσως συνοψίζονται στον εξής έναν:

    Στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες, οι πολίτες μιλούν ανά τακτά (ή έκτακτα) χρονικά διαστήματα με την ψήφο τους εκλέγοντας όμως άλλους να χαράξουν πολιτική. Δεν χαράσσουν οι ίδιοι πολιτική. Έτσι, όταν τους δίνεται η ευκαιρία, δεν εστιάζουν στο ερώτημα αυτό καθεαυτό του όποιου δημοψηφίσματος και στέλνουν μήνυμα χωρίς να συνειδητοποιούν πολλές φορές ότι σκοπός των δημοψηφισμάτων δεν είναι η αποστολή μηνυμάτων στην πολιτική ηγεσία, αλλά η χάραξη πολιτικής. Και εδώ, τα λάθη μετράνε περισσότερο. Και οι συνέπειες τους πονάνε περισσότερο, επειδή ακριβώς είναι άμεσες.

    Αν είχε γίνει δημοψήφισμα στη Γερμανία το 1952, δεν υπήρχε σήμερα ΕΕ

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως σύμφωνα με έρευνες, αν το 1952 είχε διενεργηθεί δημοψήφισμα στη Δυτική Γερμανία για την ίδρυση της ΕΚΑΧ, οι Γερμανοί πιθανώς θα ψήφιζαν «όχι» επειδή θεωρούσαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα αυξανόταν η τιμή της μπανάνας που εισαγόταν σε τεράστιες ποσότητες στη χώρα από τον Παναμά. Κάτι αντίστοιχο υποστηριζόταν και για τα αθώα αγγουράκια. Δηλαδή, αν ο γερμανικός λαός είχε την ευκαιρία να χαράξει πολιτική στις αρχές του 1950, δεν θα υπήρχε σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση για μερικές μπανάνες και άλλα τόσα αγγούρια. Για την ιστορία, η τιμή της μπανάνας δεν αυξήθηκε. Για του αγγουριού δεν γνωρίζω λεπτομέρειες.

  3. Ο/Η ΦιλΚ λέει:

    Αν και φιλευρωπαϊστής, κάπου επιθυμούσα να επικρατήσει το Brexit αφενός διότι το Ηνωμένο Βασίλειο ανέκαθεν αποτελούσε «βαρίδι» στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (η χώρα μας αποτελεί χειρότερο «βαρίδι», πλην όμως ανίσχυρο) και αφετέρου για να διδαχθούν από το πάθημα τών Βρετανών οι Έλληνες αντευρωπαϊστές (εδώ μπορεί να σφάλλω αφού οι λαϊκιστές, και δη οι Έλληνες λαϊκιστές, ουδέποτε διδάσκονται).
    Διαφωνώ με την τοποθέτηση σας για τα δημοψηφίσματα. Τα δημοψηφίσματα, όπως και η απλή αναλογική, συντελούν στην ωρίμανση και χειραφέτηση ενός λαού. Η χώρα μας είναι ακραίο παράδειγμα υπερπροστατευτισμού. Έχουμε, στην ΕΕ, αφενός την πιο αυστηρή Νομοθεσία (άλλο που δεν τηρείται τίποτε!) και αφετέρου το πιο μεγάλο ποσοστό αδικημάτων που διώκονται κατ’ έγκληση! Σε άλλα κράτη, η τοκογλυφία δεν είναι αξιόποινη. Σε άλλα κράτη, η αγορανομία υφίσταται μόνο για την ποιότητα τών αγαθών και για το αν οι διαφημιζόμενες ιδιότητες ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και όχι για τις τιμές, οι οποίες διαμορφώνονται ελεύθερα από τις προτιμήσεις (και από ενδεχόμενα boycottage)· αποτέλεσμα: οι Έλληνες στερούνται παντελώς καταναλωτικής νοοτροπίας. Σκεφθείτε δύο συνομήλικα παιδιά: το Α δεν εργάζεται (άνεργο και όχι άεργο), κατοικεί με τους γονείς του και ταξιδεύει μόνο με τους γονείς του· το Β εργάζεται, κατοικεί μόνο του και ταξιδεύει μόνο του. Είναι σαφές πιο από τα δύο είναι πιο ικανό να διαχειρισθεί μια κρίσιμη κατάσταση. Στα δικά μας: εάν ο Τσίπρας (cheap rush) δεν έκανε τη γνωστή κυβίστηση, αμφιβάλλετε ότι σε τυχόν επόμενο δημοψήφισμα, ο Ελληνικός λαός θα ψήφιζε πιο υπεύθυνα; Σε τυχόν επόμενο δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο (ή μήπως στη μέλλουσα μικρή Αγγλία), αμφιβάλλετε ότι ο Βρετανικός (ή Αγγλικός) λαός θα ψηφίσει πιο υπεύθυνα;

  4. Ο/Η ΦιλΚ λέει:

    Ο δαίμων τού πληκτρολογίου: έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό αδικημάτων που διώκονται αυτεπαγγέλτως (και όχι … κατ’ έγκληση). Συγγνώμη.
    ps η HSBC ανακοίνωσε ήδη ότι μεταφέρει τα κεντρικά της από το Λονδίνο στο Παρίσι

  5. Ο/Η eklag λέει:

    Το δημοψήφισμα δεν απειλεί την πραγματική δημοκρατία.
    Συνιστά μάλιστα το θεμελιακό της υπόβαθρο.
    Τα κατ’ επίφαση δημοψηφίσματα αντιθέτως αποτελούν όντως απειλή για τους πολίτες όσο και η κατ’ επίφαση δημοκρατία.
    Αυτή δηλαδή που στο πλαίσιο ψευδοεπιλογών προωθεί απλώς αδίστακτα συγκεκριμένα συμφέροντα σε βάρος πάντα της πλειονότητας.

  6. Ο/Η chretienorthodox λέει:

    Κυριε Ροΐδη,

    Παρακαλω πολυ να μου επιτρεψετε τη παραφραση (δεν ειναι κλοπη πνευματικης ιδιοκτησιας, προκειται για δικη μου πνευματικη ιδιοκτησια) της γνωστης ρησης του Χαριλαου Τρικουπη, και να σας πω οτι το ελληνικο ΕΘΝΟΣ προορισται να ζηση και θα ζηση. Ο Ναος του Σολομωντα (εκκλησιαζοτανε και ο Κυριος εκει περα) δεν προκειται να ανοικοδομηθη στον αιωνα τον απαντα.

    Με εκτιμηση και φιλιά
    Γεωργιος Θεοδοσιου

  7. Ο/Η hioniam λέει:

    Ωστε οι πολιτες δεν ειναι ικανοι να αποφασιζουν οι ιδιοι για «πολυπλοκα θεματα» οπως η ΕΕ αλλα ειναι ικανοι να ψηφιζουν τους «αντιπροσωπους» τους που θα αποφασισουν γι’ αυτους;

    Οσο για το γελοιο επιχειρημα για τους γιατρους και τους συγγενεις κτλ απλα ξαναδιαβαστε τον Πρωταγορα του Πλατωνα. (Αν τον διαβασατε ποτε).

  8. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Ὁ Κλέων καὶ ὁ Διόδοτος ἐκφώνησαν λόγους. Σήμερα συνθηματολογοῦμε.
    Ἡ Εὐρώπη καὶ ὁ σημερινὸς κόσμος ἔχει Διοδότους ἢ μόνον Κλέωνες; Δὲν ἔχει κἂν συστρατήγους Δημοσθένηδες, ὥστε οἱ Κλέωνες νὰ κλέψουν δόξα. Μόνον Κλέωνες οἱ ὁποῖοι συντρίβονται στὶς ἀμφιπόλεις τῆς πραγματικότητος.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BB%CE%AD%CF%89%CE%BD
    «
    Ο Κλέων ήταν αρχαίος Αθηναίος πολιτικός, γιος του Κλεαινέτη. Στην αρχή ασκούσε το επάγγελμα του βυρσοδέψη. Αργότερα εμφανίσθηκε στη πολιτική σκηνή ως αντίπαλος του Περικλή. Μετά τον θάνατο του μεγάλου εκείνου άνδρα (429 π.Χ.) ο Κλέων με βιαιότατες πολιτικές επιθέσεις και λόγω της εμπρηστικής ευγλωττίας του απέκτησε μεγάλη επιρροή στις μεσαίες κυρίως τάξεις της αρχαίας Αθήνας και κατά τα έξι περίπου έτη του Πελοποννησιακού Πολέμου (428 π.Χ.-422 π.Χ.) διετέλεσε αρχηγός κόμματος που αντιτίθονταν στη σύναψη ειρήνης. Τρέφοντας ακόμη απεριόριστη πεποίθηση στις ικανότητές του αναλάμβανε την αρχηγία στρατιωτικών επιχειρήσεων για τις οποίες και απεδείχθη ακατάλληλος Αμφίπολης.

    Ο Κλέων έφθασε στο μέγιστο της δόξας του το 424 π.Χ. όταν εκμεταλλευόμενος την στρατηγική ικανότητα του συστρατήγου του Δημοσθένη κατόρθωσε τελικά να αιχμαλωτίσει την σπαρτιατική φρουρά της νήσου Σφακτηρίας και να φέρει τους άνδρες αυτής στην Αθήνα με τόσο πολιτικό θόρυβο ωσάν να είχε καταλάβει την Σπάρτη. Επαιρόμενος της επιτυχίας αυτής, (μοναδικής), δεν δίστασε ν΄ αναλάβει την αρχηγία εκστρατευτικού σώματος που στάλθηκε στη Θράκη για την αντιμετώπιση του Βρασίδα κατά την οποία όμως ηττήθηκε κάτω από τα τείχη της Αμφίπολης όπου και σκοτώθηκε κατά την εκεί μάχη (422 π.Χ.).

    Κατά του πολιτικού αυτού ο Αριστοφάνης έρριψε τα πικρότερα βέλη του, ιδίως στη κωμωδία του Ιππείς όπου τον παρουσιάζει ως χαμερπή, αμαθή, δειλό και φιλοχρήματο. χαρακτηρισμούς που επιβεβαιώνει και ο Θουκυδίδης.
    »

    Σήμερα ἔχουμε 56 πανεπιστημιακοὺς Ἕλληνες καὶ ξένους, μεταξὺ αὐτῶν Γερμανοὶ καὶ Ἄγγλοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν τὰ παιδιὰ νὰ μαθαίνουν ἀρχαῖα, μὴ τυχὸν καὶ ἀρχίζουν καὶ διαβάζουν ἀρχαῖα κείμενα ἀπὸ τὸ πρωτότυπο καὶ ὄχι «περιποιημένες» μεταφράσεις. Ἔχουν βρεῖ ὅτι εἶναι πολὺ παιδαγωγικό, ὅταν μεταθέτουν τὴν ἀνούσια θεωρία συντακτικοῦ ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα στὰ νέα καὶ θέλουν νὰ μεταφέρουν τὴν γραμματικὴ ἐν εἴδει ἐτυμολογίας στὰ νέα.

    https://el-gr.facebook.com/pages/%CE%92%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%93-%CE%A1%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%AC%CF%82/45934122345
    «Το μαύρο και πολυεπίπεδο χάλι που βλέπετε γύρω σας, λέγεται ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ. Δεν τον έχετε ξανακούσει τον όρο. Ποιός να σας τον πει άλλωστε, και ποιος να σας τον εξηγήσει; Ο ίδιος;

    ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ! Θρησκευτικός, πολιτικός και πολιτισμικός. Δεν αντιλαμβάνεστε τι σας λέω; Ε, τότε βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει. Σε βάθος.
    ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ. Αν δεν καταλάβετε εγκαίρως τι είναι και τι κάνει, απλώς θα νεροκουβαλάτε σε όλη σας την ζωή (ζωή διαρπαγμένη) στους μαύρους βωμούς του. Θρησκευτικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς.
    »

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    ΦιλΚ,
    καθόλου δεν αμφιβάλλω πως σε επόμενο δημοψήφισμα η μικρά Αγγλία θα ψηφίσει ΝΑΙ, εκείνο που δεν ξέρω είναι αν αξίζει τον κόπο να τιμωρούνται στο μεταξύ και αθώοι άνθρωποι και να χάνετε πολύτιμος χρόνος. Αν ήταν να υποστεί τις συνέπειες το 51% μόνο, who cares?

    hioniam,
    δεν χρειάζεται να γίνεστε προσβλητικός για να διατυπώστε τη γνώμη σας.
    Ξέρω πολύ καλά τα επιχειρήματα του Πρωταγόρα υπέρ της ικανότητας όλων να μιλάνε πολιτικά όπως τα μεταφέρει μάλλον πιστά ο εχθρός αυτής της άποψης Πλάτωνας και όπως τα υποστηρίζει ο Καστοριάδης στον οποίο πιθανότατα τα βρήκατε (για να σας απαντήσω κι εγώ λίγο στο δικό σας ύφος), μόνο που εγώ δεν συμφωνώ ακριβώς με τον Πρωταγόρα στο σημείο αυτό.
    Δικαίωμα να μιλήσουν πολιτικά έχουν όλοι, υποχρέωση να τους ακούμε (και να μας ακούνε) έχουμε όλοι, υποχρέωση να τους ρωτάμε όλους και να βγάζουμε σούμα δεν έχει κανείς.
    Είναι άλλο πράγμα να διαλέγεις τον γιατρό που θα σε κουράρει και άλλο πράγμα να ψηφίζεις εσύ και οι δικοί σου κι αυτός και να βγαίνει πλειοψηφικά απόφαση για το φάρμακο.
    Ο βουλευτής εκλέγεται από πολλούς, ελέγχεται και ψηφίζεται ή καταψηφίζεται μετά, έχει κατά τεκμήριο κάποια κατάρτιση και χρόνο για να μαθαίνει, οι ψηφοφόροι του είναι όλων των ειδών από γνώστες έως πανάσχετους, από ενδιαφερόμενους έως αδιάφορους, από ενάρετους έως εγκληματίες, δεν τους ξέρουμε, αυτόν τον ξέρουμε, τον βλέπουμε, τον κρίνουμε.

    eklag,
    σπάνια προωθούνται συμφέροντα κατά της πλειονότητας, αυτό που γίνεται κατά κόρον είναι πως πλήττονται συνεχώς επιμέρους μειονότητες, που αθροιζόμενες μπορεί να είναι μια ετερόκλητη πλειοψηφία.
    Για να χτυπηθούν στις αστικές Δημοκρατίες ομογενείς πλειονότητες χρειάζεται πολιτικό θάρρος, που σπάνια υπάρχει. Υπάρχουν πάντα οι Λαφαζάνηδες και η Κωνσταντοπούλου που τους προστατεύουν με θόρυβο.

  10. Ο/Η hioniam λέει:

    Και με ποια κριτηρια διαλεγεις τον γιατρο που θα σε κουραρει;
    Αν δεν κανω λαθος, οι γιατροι (βουλευτες, υπουργοι, πρωθυπουργοι) εφεραν την αρρωστη (Ελλαδα) στα ορια του θανατου (χρεοκοπια, Grexit) και οχι οι συγγενεις της (πολιτες)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      O καθένας κατά την κρίση του διαλέγει τον γιατρό του, αν μπορεί να το κάνει, γιατί υπεισέρχεται και ο οικονομικός παράγων.
      Την Ελλάδα την έφεραν στο χάλι αυτοί οι γιατροί της-σίγουρα-αλλά και αυτοί που τους διάλεγαν με επιμονή παρ’ όλο που έβλεπαν τι γινόταν.
      Και όχι μόνο τους διάλεγαν, αλλά κατά κανόνα όχι μόνο τους πίεζαν να γίνονται χειρότεροι, να μην δίνουν δηλαδή τα κατάλληλά φάρμακα, αλλά προσπαθούσαν και να ωφεληθούν από αυτήν την κατάσταση όσο γινόταν, σε βάρος αθώων.

      Αυτό που οι λαϊκιστές ονομάζουν συλλήβδην λαός, είναι στην πλειοψηφία του συνένοχο.
      Σίγουρα δεν έχει το ελαφρυντικό του ανήλικου, του ηλίθιου μπορεί, κατά κανόνα όμως είναι αδιάφοροι και συχνά και παλιάνθρωποι, χειρότεροι από αυτούς που εκλέγουν, γιατί οι τελευταίοι έχουν συνήθως και κάποιο μορφωτικό επίπεδο.

      Να σας πω κάτι πολύ συγκεκριμένο και νομίζω πως οφειλεται να απαντήσετε.
      Ο Τσίπρας προεκλογικά και μετεκλογικά έχει υποσχεθεί κατάργηση του ανεξέλεγκτου των μυστικών κονδυλίων του υπ.Εξ., κατάργηση των βουλευτικών αυτοκινήτων, κατάργηση του αφορολόγητου της βουλευτικής αποζημίωσης.
      Δεν έχω δει έναν (αριθμ.1) πολίτη να τον ελέγχει για την προκλητική του ασυνέπεια.
      Αν τον πίεζαν, θα αναγκαζόταν να το κάνει.
      Είναι αθώοι λοιπόν οι πολίτες εδώ;

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        Ο νεοέλληνας αρκείται στο να ψηφίζει μια στο τόσο. Το ότι είναι υπεύθυνος αν η κυβέρνηση που επέλεξε, είναι ανακόλουθη ή όχι, ούτε που τον απασχολεί. Επικαλείται την δημοκρατία, επειδή «γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο». Εξαντλεί την δημοκρατική του συμμετοχή, στις ταβέρνες, ουζερί και καφενία, «μεταξύ τυριού και αχλαδιού». Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί δεν έχει κατανοήσει ότι η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο, αλλά κάτι πολύ σοβαρό. Γιατί έχει εκπαιδευτεί στην ανευθυνότητα και έλλειψη κόπου. Κάποιος άλλος οφείλει να το κάνει, όχι αυτός. Ο Θεός, ο ηγέτης, κάποια κορόιδα, η καλή τύχη. Αλλωστε, για αυτόν η πολιτική ισούται με το χρήμα και μόνον αυτό. Πολιτισμός, επίτευξη κοινών στόχων, επιστήμη, ευημερία κλπ είναι αδιάφορα. Ούτε λόγος για επινόηση νέων ιδεών, ανάλυση των αιτιών που τον οδήγησαν σ’ αυτό το χάλι. Για αυτά φρόντισαν, μια και έξω, οι…πρόγονοι του.

  11. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341170850-44341170850

    Brexit/ Το δημοψήφισμα που μας έκανε ακόμη πιο ρατσιστές

    Ο περισσότερος κόσμος που θέλει μία ενωμένη Ευρώπη είναι νέος, πολυταξιδεμένος και μορφωμένος. Ο περισσότερος κόσμος που ηδονίζεται με τα έθνη-κράτη είναι κόσμος με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο και πιο ηλικιωμένος. Δεν είναι κακό, δεν είναι ρατσιστικό, είναι απλώς η αλήθεια

    Τάκης Καραγιάννης

    Την ώρα που ο Ντέιβιντ Κάμερον παρέδιδε μαθήματα πολιτικού πολιτισμού με το διάγγελμά του μετά το Brexit (αφού πρώτα είχε καταστρέψει τα πάντα, θυμηθείτε εδώ πώς και γιατί) και την ώρα που ο Μπόρις Τζόνσον με τον Νάιτζελ Φαράτζ φωτογραφίζονταν ως νέοι πολιτικοί ηγέτες αυτού που έρχεται στη Μεγάλη Βρετανία, τα ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία του δημοψηφίσματος έφερναν στην επιφάνεια κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό.
    ….

  12. Ο/Η eklag λέει:

    Δεν μιλάω για το Πακιστάν.
    Η εξαφάνιση της μεσαίας-με οικονομικούς πάντα όρους-τάξης και η σταδιακή φτωχοποίηση όλων πλην συγκεκριμένων ελαχίστων,συμβαίνει τώρα στον δυτικό κόσμο και στο πλαίσιο της δημοκρατίας του.
    Σε μια τέτοια «δημοκρατία» δεν κάνει διαφορά το επίπεδο γραφικότητας των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων…

  13. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Η επιστροφή σε εθνικές οικονομίες-τύπου εθνικό νόμισμα κλπ- αποτελούν ένα αδύνατο εγχείρημα, όπως είναι αδύνατον σε κάποιον να επιστρέψει στο παρελθόν για να αλλάξει μια επιλογή του, που στο χρόνο αποδείχθηκε λάθος. Αν τελικά οι λαοί της Ευρώπης επιλέξουν μια τέτοια πορεία είναι πιθανόν να ζήσουμε καταστάσεις που Ευρώπη έζησε ουκ ολίγες φορές στο ιστορικό της παρελθόν και δεν ξεπεράσει ακόμη. Αν λάβουμε υπόψιν, ότι υπάρχουν εξουσιαστικές δυνάμεις που για τους ιδιοτελείς τους σκοπούς επιθυμούν μία Ευρώπη που να τους εξυπηρετεί, τότε είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν τυχών ανώμαλες καταστάσεις, ώστε να προκύψει μια νέα ΕΕ, που όλο το οικονομικό «φιλοσοφικό» της πλαίσιο θα εξυπηρετεί την συγκέντρωση πλούτου και ωμής εξουσίας στα χέρια υπερτραπεζιτών, με κυβερνήσεις αποτελούμενες από πρώην ΄και νυν στελέχη του τραπεζικού συστήματος. Αυτό με την σειρά του σημαίνει ότι πνευματικές πανανθρώπινες κατακτήσεις όπως πολιτισμός, λόγος, τέχνες, φιλοσοφία, αθλητισμός επιστήμη, έρευνες, διατροφή, υγεία κλπ, θα θεωρηθούν άχρηστες δραστηριότητες και θα απορριφθούν στον καιάδα της λήθης. Κάτι τέτοιο όμως, είναι Ευρώπη του Μεσαίωνα. Η πολιτική, είναι μια έντονα ρέουσα κατάσταση-στο πλαίσιο του: τα πάντα ρεί. Συνεπώς ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι η στασιμότητα. Η σημερινή ΕΕ πρέπει να ανανεωθεί. Η σημερινή αστική δημοκρατία, που ελάχιστη σχέση έχει με την άμεση δημοκρατία, πρέπει να ανανεωθεί. Ο σεβασμός, στην διαφορετική γνώμη, να ενισχυθεί. Η επαναξιολόγηση των επικρατούντων ιδανικών και αξιών πρέπει να ξεκινήσει. Ότι πρέπει να πεθάνει να πεθάνει, για να έρθει το καινούργιο. Ζούμε με ιδανικά που μας επιβλήθηκαν με βία, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η Ευρώπη οφείλει να υιοθετήσει μια κοινή παιδεία, που θα προάγει, την φιλοσοφία, την λογική, τον πολιτισμό. Που θα εξηγεί στους νέους της Ευρώπης, ότι η λατρεία του χρήματος και η εστίαση του ανθρώπου μόνο σ’ αυτό και την οικονομία ως μέσον για συγκέντρωση εξουσίας χωρίς όρια , είναι εύκολο να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε κτήνος. Δεν μπορούμε πιά να λέμε ότι σε σύγκριση με τον φασισμό, η αστική δημοκρατία είναι καλλίτερη. Η ζωή επιβραβεύει την αλλαγή και όχι της καλές προθέσεις. Οι ευρωπαίοι οφείλουν να μάθουν να περιφρονούν το χρήμα, ολοένα και περισσότερο. Να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη, την τεχνολογία, την γνώση, ανθρωποκεντρικά. Ο ρόλος της τεχνολογίας μπορεί να είναι τεράστιος. Να εξασφαλίσει κατάλληλες συνθήκες ζωής, σε όλους τους ανθρώπους. Να εξασφαλίσει προσωπικό χρόνο στους ανθρώπους, ώστε να απολαμβάνουν το υπέροχο αλλά και τόσο σύντομο δώρο, που είναι η ανθρώπινη ζωή. Οι ευρωπαίοι, οφείλουν να αντιληφθούν, ότι τα κόμματα, τα θρησκευτικά δόγματα, η επιθυμία για εξουσία, συνθλίβουν την ζωή του, τον αρρωσταίνουν ψυχικά και να γυρίσει την πλάτη του σ΄ αυτά. Η μεγάλη πολιτική, ξεκινάει χωρίς τα κόμματα, η μεγάλη οικονομία, ξεκινάει με την απεξάρτηση από την μανία συγκέντρωσης τραπεζικών καταθέσεων. Η αληθινή πνευματικότητα και αντίληψη του θείου, θα γίνει χωρίς τις θρησκείες. Να καταργήσει κάθε είδους σύνορα και αντιλήψεις που χωρίζουν τους ανθρώπους ,σε φυλές και κάθε είδους διαχωρισμούς που ΄τον εμποδίζουν να εκλάβει τον ανθρώπινο είδος ως μία φυλή. Τι είναι αυτό που μπορεί να μας δείξει τις μεθόδους, τους τρόπους, και θα μας εξασφαλίσει την επιτυχία σ’ όλα αυτά; Αυτό μας το έχει πει ο Ηράκλειτος: Να ζούμε σύμφωνα με την φύση. Αν κάποιος, μου αντιτείνει ότι τέτοια ή παρόμοια πράγματα είναι πέραν της πραγματικότητας, θα του υπενθυμίσω, ότι μπορέσαμε να κάνουμε έναν κόσμο, μέσα στον οποίο η πλειοψηφία τον ανθρώπων, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά λιμοκτονούν, κάναμε αναρίθμητους πολέμους με πολλά εκατομμύρια νεκρούς, την απουσία παιδείας-κάπου διάβασα ότι στις ΗΠΑ το 50%, πιστεύει ότι ο ήλιος στρέφεται γύρω από την γη και τόσα άλλα δεινά που δεν έχουν τέλος και μας είναι πέραν του δυνατού ένας πιο ανθρώπινος και λογικός κόσμος; Τότες έχουμε απωλέσει το ένστικτο επιβίωσης και αυτό λέγεται, εσχάτη παρακμή. Σε κάθε περίπτωση, αν αυτά δεν μπορεί να τα κάνει ο Ευρωπαίος, τότε δεν μπορεί να το κάνει, κανείς άλλος. Και τα δεινά που θα ακολουθήσουν θα ναι σαν αυτά πουν περιγράφει η σημερινή ανάρτηση και ακόμα περισσότερα. Με τα παραπάνω θέλησα να προσφέρω κάποιον προβληματισμό, στο πλαίσιο τι έχουμε να προτείνουμε και όχι μόνον να αναλύουμε την κατάσταση ή χειρότερα να κοιτάμε το παρωχημένο παρελθόν. Φυσικά ο προβληματισμός, είναι σχεδόν ανεξάντλητος.

  14. Ο/Η του κώλου λέει:

  15. Ο/Η greekdimo λέει:

    Η επιλεκτικότητα των επιχειρημάτων ενάντια στην δημοκρατία μπορεί να εξηγηθεί μόνο με δόλο ή άγνοια. Υπάρχει φυσικά επιπλέον η βαθύτατα ολιγαρχική μας παιδεία και η απομόνωση, που εξυπηρετούν τα μέγιστα τις μειοψηφίες που μας κρατούν πολιτικά δούλους.

    Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει τα βασικά μπορεί να το κάνει εύκολα διαβάζοντας το παρακάτω. Εκεί θα καταλάβει τα πάντα σχετικά με την μια και μόνη δημοκρατία.

    https://www.democracy-international.org/sites/democracy-international.org/files/PDF/Publications/2007-05-01_book_direct-democracy-en.pdf

  16. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Συγκρίνετε λίγο τὸν χάρτη μὲ τὰ ἱδρυτικὰ μέλη τῆς ΕΟΚ καὶ τὸ βασίλειο τῶν Φράγκων ὅταν πεθαίνει ὁ Καρλομάγνος (ὁ σφαγέας τῶν Σαξώνων).
    Ἡ ΕΕ ἔχει βραβεῖα Καρλομάγνου, ἡ Γαλλία εἶναι τὸ λατινόφωνο τμῆμα καὶ ἡ Γερμανία εἶναι τὸ γερμανόφωνο τμῆμα τοῦ πυρῆνα τοῦ Φραγκικοῦ Βασιλείου.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CE%BF%CF%82
    «Αποκαλούμενος «Πατέρας της Ευρώπης» (pater Europae), ο Καρλομάγνος ένωσε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, για πρώτη φορά μετά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το κράτος του έδωσε ώθηση στην Καρολίγγεια Αναγέννηση, μια περίοδο πολιτιστικής και πνευματικής δραστηριότητας εντός της Καθολικής Εκκλησίας. Τόσο οι Γαλλικές όσο και οι Γερμανικές μοναρχίες θεωρούσαν τα βασίλειά τους απογόνους της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου.»

    Οἱ Ἄγγλοι φυσικὰ αἰσθάνονται ξένοι μὲ τὸ ἐγχείρημα, ἀλλὰ δὲν θέλουν νὰ εἶναι καὶ μακρυὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα. Οὔτε προσπάθησαν νὰ γίνουν τμῆμα τῆς Εὐρώπης, οὔτε οἱ Γερμανοὶ πρωτίστως δὲν σταμάτησαν νὰ θέλουν νὰ παρουσιάζουν ὐποβολιμιαίως τὴν ΕΕ σὰν συνέχεια τῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Καρόλου τοῦ Σφαγέα.
    Οὔτε ποὺ τοὺς περνᾷ μᾶλλον ἡ ἰδέα νὰ φτιάξουν Ἀγγλογαλλικὸ ἄξονα.

  17. Ο/Η Akritas λέει:

    Έκατσα και διάβασα το φαιδρό κείμενο , όπου κάνει συγκρίσεις των δημοψηφισμάτων της Γερμανίας του μεσοπολέμου με αυτές σήμερα. Δηλαδή, τι να πω παραπάνω, όταν κάνεις σύγκριση μίας περιόδου όπου ψήφιζες με τους ναζί μελανοχίτωνες παρέα στην κάλπη και μιας περιόδου όπου ακόμα υπάρχει ελευθερία λόγου και δημοκρατίας.
    Ελπίζω η φαιδρότητα να είναι λόγω άγνοιας των ιστορικών γεγονότων, και καλό είναι να ανοίγουμε κάποιο βιβλίο, π.χ. του Richard Evans.
    To δημοψήφισμα είναι ότι πιο γνήσιο μπορεί να βγάλει η άμεση δημοκρατία, μιας δημοκρατίας φυσικά φιλελεύθερης και όχι ναζιστικής ή κομμουνιστικής ή και λαϊκίστικης, που φυσικά μόνο δημοκρατία δεν είναι.

    • Ο/Η Zωζώ Σαπουνάκη λέει:

      Αkritas (digenis asfalos), επεσκέφθιν το εθνικόν μπλογκ σας και ησθάνθιν εθνικός υπερήφανι.
      Αντελήβιν απολύτος την χαράν σας δια το βρεξιτ.

      https://akritas2011.wordpress.com/2011/06/30/196/
      Abecedar
      Ακρίτας
      Γλωσσολογία
      Εθνοσυμβολισμός
      Εθνολογία
      Εθνομηδενισμός
      Ελληνική κρίση
      Θεσσαλονίκη
      ΙΕ θεωρία
      Κύριλλος και Μεθόδιος
      ΚΚΕ και Μακεδονία
      Μακεδονία (1453-1912)
      Μακεδονία (800 π.Χ. -300 π.Χ.)
      Μακεδονία (Εμφύλιος 1943-49)
      Μακεδονία (Προιστορία)
      Μακεδονία(1913- έως σήμερα)
      Μακεδονία(400-1453)
      Μεταμοντερνισμός
      Ουράνιο Τόξο/ΜΑΚΙΒΕ
      Ονοματοδοσία πΓΔΜ
      Πολυπολιτισμικότητα
      Πολιτική Φιλοσοφία
      Πολιτική και Κοινωνική Ορολογία
      Στατιστικές
      Σκοπιανή προπαγάνδα
      Σλάβοι
      Σλαβομακεδονισμός/μακεδονισμός
      Τοπωνύμια
      SNOF/NOF/Ohrana

      « Τα συμπεράσματα του γλωσσολόγου O’Mologni για το Abecedar και τις Σλαβικές διαλέκτους στην Μακεδονία

      Αγάλματα στα Σκόπια: Από τον Εθνοπολιτισμικό Εθνικισμό στον Εθνικό Σωβινισμό »

      Οι Σλαβομακεδόνες

      Posted by Akritas στο Ιουνίου 30, 2011

      Του Καθ. Βασίλειου Μαρκεζίνη*

      Από το βιβλίο «Η Ελλάδα των Κρίσεων–Ένα προσωπικό δοκίμιο», εκδόσεις Λιβάνη, 2011, σσ. 330-337).

  18. Ο/Η atheofobos λέει:

    Το εμπεριστατωμένο αυτό κείμενο του Λασκαράτου το έβαλα ως προσθήκη στο ποστ μου ΤΟ BREXIT ΚΑΙ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2016/06/brexit.html

    • Ο/Η Po λέει:

      Αθεόφοβε, σε ευχαριστούμε πολύ!
      τουλάχιστον κάποιος διάβασε σοβαρά ένα από τα καλύτερα κείμενα του κ. Λασκαράτου.
      άλλωστε, δεν απευθυνθήκαμε ποτέ στο πλήθος…

  19. Ο/Η Winston Smith λέει:

    Αφήνω αυτό εδώ, με τη σημείωση :
    οι δημαγωγοί και λαϊκιστές μιλάνε για δημαγωγούς, όπως οι κλέφτες και απατεώνες σε κάποιο κοινοβούλιο, μιλούν για κλέφτες και απατεώνες

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ

      ….ἕτερον δὲ εἶδος δημοκρατίας τἆλλα μὲν εἶναι ταὐτά, κύριον δ’ εἶναι τὸ πλῆθος καὶ μὴ τὸν νόμον. τοῦτο δὲ γίνεται ὅταν τὰ ψηφίσματα κύρια ᾖ ἀλλὰ
      μὴ ὁ νόμος· συμβαίνει δὲ τοῦτο διὰ τοὺς δημαγωγούς. ἐν
      μὲν γὰρ ταῖς κατὰ νόμον δημοκρατουμέναις οὐ γίνεται δημα-
      γωγός, ἀλλ’ οἱ βέλτιστοι τῶν πολιτῶν εἰσιν ἐν προεδρίᾳ·
      ὅπου δ’ οἱ νόμοι μή εἰσι κύριοι, ἐνταῦθα γίνονται δημαγω-
      γοί……

      Αφού ο Άδωνις επικαλείται τον Αριστοτέλη, άχρηστος ο Αριστοτέλης κι αφού ο Άδωνις καταγγέλλει τους δημαγωγούς, σαν τον Άδωνι είναι όσοι τους καταγγέλλουν

      • Ο/Η Winston Smith λέει:

        Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι
        κι από μόνος σου ρωτιέσαι

  20. Ο/Η Odyssey λέει:

    Αν μαρέσει κάτι, πριν διαβάσω το κυρίως άρθρο είναι ο τίτλος!!!
    Ώστε έχουμε δημοκρατία;;;;;;;;;;
    ΟΙ Ευρωπαίοι τα πολιτεύματα τους τα αποκαλούν «Δημοκρατίες;
    Πώς να μη τα μπερδεύετε, αφού , όπως λέτε «δεν απευθυνθήκαμε ποτέ στο πλήθος».

    Δεν μιλάμε για Κλέωνες, αλλά για εκείνη τη ρατσιστική ελίτ που δεν θέλει να ακούει τις λέξεις «πλήθος», «δήμος», λαός», «δημοκρατία». Και βαφτίζει «δημοκρατία» ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, που οι άλλοι, επειδή ξέρουν ότι δεν είναι δημοκρατία, το λένε Ρεπούμπλικα.
    Και ο Παπαδόπουλος, για δημοκρατία μιλούσε.

  21. Ο/Η Ακραίος Κεντρώος λέει:

    http://www.enallaktikos.gr/ar4397el_lili-zwgrafoy-oi-mazes-fovoyntai-ti-leyteria-.html#at_pco=smlwn-1.0&at_si=558f0238633d7684&at_ab=per-2&at_pos=0&at_tot=1

    Λιλή Ζωγράφου: Oι μάζες φοβούνται τη λευτεριά…

    Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.

    Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστημα;
    Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις μάζες από την ανυπόφορη μοναξιά του ατόμου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από μια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις μ ένα κοινό μίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η μετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς!

    Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.

  22. Ο/Η Tom λέει:

    Είναι εντυπωσιακό ότι ο αρθρογράφος βλέπει να λειτουργεί σωστά η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στην ΕΕ. Δεν έχει πάρει μυρωδιά φαίνεται από το ότι στην ουσία οι αποφάσεις παίρνονται από μη εκλεγμένα υπερεθνικά όργανα. Μιλάμε καθαρά για δικτατορία των αγορών στην ΕΕ και των ελίτ που συνδέονται με αυτές. Όποια κυβέρνηση εκλεγεί στα πλαίσια της ΕΕ δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τη γραμμή που έχουν αποφασίσει οι πολυεθνικές και οι πολιτικοί εκπρόσωποι τους. Γι΄αυτό εδώ και πολλά χρόνια ακολουθούν όλοι την ίδια βασικά πολιτική. Κάτι που βέβαια οφελεί τους πλούσιους και κάποια ανώτερα μεσοστρώματα στις πλούσιες χώρες της ΕΕ αλλά οδηγεί στην εξαθλίωση τα λαϊκά και κατώτερα μεσαία στρώματα τα οποία δικαίως ξεσηκώνονται. Και ο αρθρογράφος δεν διστάζει να τους ρίξει τόνους λάσπη προς όφελος υποτίθεται κάποιου ορθολογισμού.Στην πραγματικότητα βέβαια αυτό που κάνει είναι να υπερασπίζεται μια δικτατορία στην οποία προφανώς είναι βολεμένος. Πρωτού μιλήσουμε για λαϊκισμούς λοιπόν ας αναγνωρίσουμε ότι ζούμε σε δικτατορία.

    • Ο/Η Winston Smith λέει:

      ακριβώς

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Έπρεπε να ντρέπεσαι που τολμάς να ονομάζεις ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στον κόσμο από πλευράς ελευθεριών, ανθρωπισμού, πολιτισμού, σεβασμού ατομικών δικαιωμάτων, αλληλεγγύης σε άλλους λαούς, δικτατορία.
      Υπάρχει κάποιο μέρος άλλο στον κόσμο που προτείνεις εναλλακτικά;

      Ελλιπής Δημοκρατία βεβαίως, ανολοκλήρωτη, βεβαίως, με ελαττώματα, βεβαίως, με οικονομικές αδικίες και με υπερβολικές δυνατότητες συσσώρευσης πλούτου (κυρίως χρηματιστηριακά ή με περιστατικά σαν το brexit από την αλλαγή των ισοτιμιών), βεβαίως.
      Αλλά που αλλού είναι δικαιότερα;

      Αντί για αγώνες και προτάσεις βελτιώσεων-μεταρρυθμίσεων, η ολοκληρωτική άρνηση, πολύ ύποπτη γιατί δουλεύει υπέρ απροκάλυπτα αντιδημοκρατικών χωρών (Ρωσία) και ακροδεξιών καταστάσεων.

  23. Ο/Η Πειραχτήρι λέει:

    Λασκαράτε, συνειδητοποιείς άραγε ότι το άρθρο σου είναι εξόχως αντισυνταγματικό, δεδομένου ότι τα δημοψηφίσματα προβλέπονται από το άρθρο 44 του Συντάγματος;
    Αυτές τις ελιτίστικες απόψεις περί του όχλου που τον κατευθύνουν όπου θέλουν οι δημαγωγοί, να πας να τις πεις στους Ελβετούς, που διενεργούν δημοψηφίσματα ακόμα και για ελάσσονα ζητήματα του δημοσίου βίου τους.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Aκόμη κι αν το άρθρο μου στρεφόταν κατά του θεσμού των δημοψηφισμάτων, πάλι δεν θα ήταν αντισυνταγματικό (όπως ήταν το επί δημοσιονομικού δημοψήφισμα Τσίπρα).
      Το Σύνταγμα επιτρέπει την κριτική και ακόμη και την αναθεώρηση των μη θεμελιωδών διατάξεών του.
      Στράφηκα κατά συγκεκριμένου είδους δημοψηφισμάτων και νομίζω πως ήμουν σαφής, άσχετα αν οι περισσότερες απαντήσεις διαφωνίας που πήρα ήταν σε πράγματα που δεν είπα ή απλά προσβλητικές.
      Αντιγράφω από το ποστ:

      @»….Πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα; Ασφαλώς και ναι, το Δημοψήφισμα του ’74 έδιωξε τους Γλυξβούργους, να γίνονται λοιπόν με λογική και με μέτρο, για θέματα απλά και βατά στον μέσο πολίτη που συχνά ψηφίζει εκδικητικά, συνειρμικά ή στοχεύοντας αλλού, αλλιώς μπορεί να γίνουν εργαλεία καταπίεσης μειοψηφιών στα χέρια επιτήδειων ηγετών.

      Δεν πρέπει να γίνονται με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτά δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση όπως έκανε με άθλιο αποτέλεσμα η Σλοβενία το Δεκέμβρη του 2015 ή η Ελβετία το 2009 με την έκτοτε απαγόρευση (57,5!) ύψωσης μιναρέδων (γιατί όχι και καμπαναριών στις μουσουλμανικές χώρες;) ή όπως ζητούσαν υποκριτικά για το θρήσκευμα στις ταυτότητες οι Καραμανλής Β΄ και Χουντόδουλος, υπογράφοντας μάλιστα και μαζεύοντας υπογραφές(!), για να το ξεχάσουν αμέσως, μόλις ο πρώτος εκλέχτηκε πρωθυπουργός και μπορούσε να το προχωρήσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις ξυπνάει η κρυμμένη κακή φύση της πλειοψηφίας, που εχθρεύεται τις αδύναμες μειοψηφίες τις οποίες βλέπει σαν αποδιοπομπαίους τράγους και σπάνια βρίσκεται ένας Διόδοτος για να σώσει τους ηττημένους από τη σφαγή ή ένας Χριστός για να σταματήσει τον πάνδημο λιθοβολισμό της μοιχαλίδας και κανείς για να εμποδίσει τον αργό διαμελισμό του Νταμιέν, στερώντας τον βασιλιά και τον θεατή λαό από τη σαδιστική απόλαυση του μαρτυρίου.

      Για να κλείσω αυτήν την πτυχή, να ρωτήσω ποια τύχη θα είχαν οι μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ, αν τις είχε θέσει στην λαϊκή κρίση……».

    • Ο/Η Po λέει:

      Πειραχτήρι…
      ένα δημοψήφισμα που θα ζητούσε Ναι ή Όχι στην ελευθερία του λόγου, είναι θεμιτό και νόμιμο;

    • Ο/Η Winston Smith λέει:

      εσύ Λασκαράτε τα ανακάτεψες όλα μαζί, τόσο που για να χρειάζεται κανείς ένα μήνα να σπάσει το κείμενό σου και να το αναλύσει (εκτός από τα λογικά και άλματα όπου η επιστήμη σηκώνει τα χέρια) , κόλλησες και μια φωτογραφία του τρισκατάρατου για να δημιουργήσεις συνειρμούς.

      Αλλά που να ‘ξερε ο κακομοίρης ο Αιλυναράς (από την ανάποδη) : Η συζήτηση έλαβε χώρα στο Βρετανικό κοινοβούλιο, και όπως είναι προφανές, ακούστηκαν και αναλύθηκαν όλες οι απόψεις. Τα πρακτικά τυπώθηκαν τον Μάρτιο του 2010.

      Τώρα, σχολίασε στο πόδι, για να αποδείξεις το πόσο δημαγωγός είσαι.

      http://www.publications.parliament.uk/pa/ld200910/ldselect/ldconst/99/9902.htm
      House of Lords

      Session 2009-10
      Publications on the internet
      Constitution Committee Publications

      Constitution Committee – Twelfth Report
      Referendums in the United Kingdom

      Here you can browse the report which was ordered by the House of Lords to be printed 17 March 2010.

      CONTENTS

      http://www.publications.parliament.uk/pa/ld200910/ldselect/ldconst/99/99.pdf

  24. Ο/Η Left λέει:

    Bλέπω πως πλακώσανε οι οπαδοί του Brexit με βρισιές χωρίς επιχειρήματα. Οι κόλακες της απροσδιόριστης έννοιας λαός που περιλαμβάνει τους πιο αντίθετους ανθρώπους, λένε πως λαός ξέρει, θέλει brexit γιατί υποφέρει.
    Θα είναι καλύτερα η Μ.Β. έξω από την Ε.Ε. και γιατί; Θα είναι χειρότερα. Ήδη το νόμισμα έπεσε και οι κερδοσκόποι οργίασαν. Η εκτός ΕΕ Αγγλία θα γίνει σοσιαλιστική ή έρμαιο της ακροδεξιάς δημαγωγίας; Οι λαοί θα πορευτούν χωριστά, είναι αυτό καλύτερο; Ένα Grexit θα κάνει τη χώρα μας λογικότερη και δικαιότερη ή θα ξαναγίνει έρμαιο του λαμόγιου, του παπά, του πολιτικάντη και του αστυνόμου;

  25. Ο/Η Left λέει:

    http://mhmadas.blogspot.gr/2013/06/blog-post_29.html

    Παρατηρητήριο
    Προς αναλυτές του Brexit: Κάποια από αυτά που λείπουν από το τραπέζι του δυτικοευρωπαίου εργάτη δεν είναι στις τσέπες του Γιούνκερ και της Μέρκελ. Βρίσκονται στο τραπέζι του Κινέζου και του Ρώσου εργάτη, που είπε κιαυτός να βγει λίγο από τη λάσπη. Ο Τέγκ Χσιάο Πίγκ φταίει.
    Να τα λέμε κι αυτά. Στις αναλύσεις.

    Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να αναλύει τα αίτια του ευρωσκεπτικισμού -μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Μ. Βρετανία:
    Δηλαδή, οι Βρετανοί ήθελαν πιο χαλαρά τα σύνορα της Ευρώπης για τους πρόσφυγες, ήθελαν να δοθούν περισσότερα χρήματα στις χώρες που επλήγησαν από την κρίση και δεν άντεχαν τις πολιτικές λιτότητας στη Ν. Ευρώπη… κι επειδή δεν έγιναν αυτά, δεν άντεξαν μια τόσο σφιχτή Ευρώπη και είπαν να φύγουν!
    Αν η χώρα τους, η Μ. Βρετανία, έδινε περισσότερα χρήματα στο Νότο, ίσως και να το ξανασκέφτονταν οι Βρετανοί και να ψήφιζαν παραμονή.
    Είναι μια κάποια εξήγηση, δεν λέω…
    Σ. Κουρουζίδης

    Μας σπρώχναν προς τη θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες
    του Λεωνίδα Καστανά

    Βέβαια τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Η κυβερνώσα Αριστερά να έχει ασπαστεί μια άλλη ιδεολογία, Αριστερή αλλά και Φιλελεύθερη. Να έχει σαφές και ολοκληρωμένο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για το κράτος και την πολιτική βούληση να το εφαρμόσει. Να έχει σοβαρά στελέχη, ικανά να το υποστηρίξουν. Να ηγεμονεύσει πολιτικά των συνεταίρων της και να τους δείξει το δρόμο για κοινωνικά δίκαιες αλλά και πολιτικά αποτελεσματικές επιλογές. Να χωθεί μέσα στα άδυτα του κράτους όχι για να κάνει πως δεν βλέπει την αρρώστια του, αλλά για να αποκόψει τα καρκινώματα και να θεραπεύσει τις πληγές του. Να σταθεί όρθια και με πυγμή απέναντι στους άλλους και να αρθρώσει τις αλήθειες της. Όχι τις «αλήθειες» με τις οποίες η Αριστερά χρόνια τώρα νανουρίζει την κοινωνία και της υπόσχεται τη μετά θάνατο ζωή, αλλά τις αλήθειες που απορρέουν από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και αποτελούν κοινό τόπο στην εποχή της νεωτερικότητας. Τις αλήθειες μιας σύγχρονης και φιλελεύθερης Αριστεράς

  26. Ο/Η Grexit ΤΩΡΑ λέει:

    Το brexit, που αποφάσισαν οι πολίτες της Βρετανίας, χαιρετίζει η η Χρυσή Αυγή και ο εκπρόσωπός της Ηλίας Κασιδιάρης.

    «Η Χρυσή Αυγή χαιρετίζει την γενναία απόφαση των Βρετανών πολιτών να πουν ΟΧΙ στα κοράκια των Βρυξελλών, να πουν ΟΧΙ στην γερμανική οικονομική ολιγαρχία, που ισοπεδώνει λαούς με πολιτικές λιτότητας, που έχει ποδοπατήσει την εθνική μας ανεξαρτησία, προωθεί την λαθρομετανάστευση, επιβάλλει ποσοστώσεις ακόμα και στα αγροτικά προϊόντα που παράγουμε και δεν επιτρέπει να συνάψουμε ισχυρούς δεσμούς με την ομόδοξη Ρωσία. Άμεση πολιτική συνέπεια του BREXIT είναι η γιγάντωση των ευρωπαϊκών πατριωτικών και εθνικιστικών δυνάμεων, με πρωτοπόρο το Κίνημα της Χρυσής Αυγής, που σε μία Ελλάδα προδομένη, σε μία Ελλάδα που ο πλούτος της εκχωρείται σε ξένους τοκογλύφους, είμαστε η μόνη δύναμη αντίστασης, η μόνη δύναμη που μάχεται υπέρ της Εθνικής Ανεξαρτησίας», αναφέρει ο Ηλίας Κασιδιάρης.

    Ήρχισεν ο λαϊκός ξεσηκωμός

    Θεσσαλονίκη: Επίθεση με πέτρες και ρόπαλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Επίθεση αγνώστων δέχθηκε τα ξημερώματα το Γαλλικό Ινστιτούτο στη Θεσσαλονίκη, επί της Λεωφ. Στρατού. Κρατώντας ξύλινα ρόπαλα και πετώντας πέτρες, οι δράστες προκάλεσαν ζημιές στην γυάλινη είσοδο του κτιρίου, όπου φαίνεται ότι άδειασαν κι έναν πυροσβεστήρα.

  27. Ο/Η Κρίσταμπελ Πάνκχερστ λέει:

    Πόσο δημοκρατικά είναι τα δημοψηφίσματα

    Θα έπρεπε υπάρχουν περισσότερα εμπόδια και περισσότερες δικλίδες ασφαλείας όταν ένα κράτος συζητά για τη συνταγματική αναθεώρηση σε σχέση με ένα νομοσχέδιο που αφορά τον προϋπολογισμό. Η τρέχουσα πρακτική της απλής πλειοψηφίας που επικρατεί σε όλον τον κόσμο είναι, όπως έχουμε δει, μια φόρμουλα που προκαλεί χάος

    Kenneth Rogoff

    Η πραγματική παραφροσύνη με την ψήφο των Βρετανών που οδήγησε στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ήταν το ότι οι βρετανοί πολιτικοί τόλμησαν να ζητήσουν από τον λαό τους να βάλει στη ζυγαριά από τη μία τα οφέλη που έχει όταν η χώρα παραμένει κράτος-μέλος της Ενωσης και από την άλλη την πίεση που ασκούν οι μεταναστευτικές ροές που παρατηρούνται τελευταία εντός της Ενωσης. Η πραγματική παραφροσύνη έχει να κάνει με την εντελώς παράλογη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί και με το γεγονός ότι για να πραγματοποιηθεί η έξοδος από την ΕΕ χρειαζόταν μία απλή πλειοψηφία. Και με δεδομένο ότι η προσέλευση και η συμμετοχή ήταν στο 70%, οι υπεύθυνοι της καμπάνιας του Leave χρειάζονταν, μόλις, το 36% των διαθέσιμων ψήφων για να επικρατήσουν.

    Αυτό δεν είναι δημοκρατική λειτουργία, αυτό είναι περισσότερο ρωσική ρουλέτα. Μία απόφαση με εξαιρετικά μεγάλες συνέπειες -ακόμη μεγαλύτερες και από την τροποποίηση του Συντάγματος της χώρας (αν και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει Σύνταγμα αποτυπωμένο σε χαρτί)- η οποία πάρθηκε χωρίς να έχουν προηγηθεί οι κατάλληλοι έλεγχοι και χωρίς να έχουν τηρηθεί οι ισορροπίες.

    Μήπως η ψηφοφορία πρέπει να επαναληφθεί και του χρόνου για να είμαστε σίγουροι; Οχι.
    Είναι υποχρεωμένα τα κόμματα που έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αποδεχτούν την απόφαση για το Brexit; Προφανώς, όχι.
    Ηξερε πραγματικά ο κόσμος για το τι ψήφιζε; Σιγουρα, όχι.

    Πράγματι, κανείς δεν είχε ιδέα για τις συνέπειες, τόσο στη βρετανική οικονομία, όσο και στην παγκόσμια, τόσο στο βρετανικό σύστημα εμπορίου, όσο και στο παγκόσμιο. Κανείς δεν ήξερε και τις πραγματικές συνέπειες του Brexit στην πολιτική σταθερότητα της χώρας. Φοβάμαι πως όλα τα παραπάνω δεν θα είναι ευχάριστα.

    Σκεφτείτε το, οι δυτικοί πολίτες έχουν την τύχη να ζουν σε καιρούς ειρήνης: αλλάζουν τις προτεραιότητες και τις συνθήκες της ζωής τους μέσα από ελεύθερες και δημοκρατικές διαδικασίες και όχι μέσα από επεκτατικούς ή εμφύλιους πολέμους. Αλλά, πού είναι το δημοκρατικό και το δίκαιο στο να φτιάξεις μία μη αναστρέψιμη απόφαση που καθορίζει τις τύχες ενός έθνους; Είναι αρκετό μόνο ένα 52% που ψηφίζει, σε μία μέρα με καταρρακτώδη βροχή, για αποχώρηση από την Ενωση;

    Αν θέλουμε να μιλήσουμε για αποφάσεις που θα είναι τόσο οριστικές και θα διαρκέσουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και ένα ζευγάρι που ετοιμάζεται να πάρει διαζύγιο βάζει περισσότερους όρους και προϋποθέσεις από ότι έβαλε ο Ντέιβιντ Κάμερον για να φύγει η χώρα του από την ΕΕ. Δεν ήταν οι οπαδοί του Brexit που εφηύραν το συγκεκριμένο σπορ, ο κόσμος το συζητούσε εδώ και καιρό. Ακόμη και τα όσα έγιναν στην Σκωτία το 2014 ή στο Κεμπέκ το 1995 έγιναν σε παρόμοιο κλίμα. Αλλά ποτέ μέχρι σήμερα, σε αυτή τη διαδικασία της ρωσικής ρουλέτας, η σφαίρα δεν είχε σταματήσει μπροστά από τη θαλάμη. Και τώρα που έγινε, είναι ώρα να επανεξετάσουμε τους κανόνες του παιχνιδιού.

    Σε όλον τον κόσμο, το να παρθεί μια απόφαση που μπορεί να επιφέρει την καταστροφή μιας χώρας είναι λιγότερο απαιτητικό από το να παρθεί μια απόφαση για να μειωθούν τα όρια ηλικίας όσον αφορά το σε ποιους επιτρέπεται να καταναλώσουν αλκοόλ

    Η ιδέα πως με κάποιον τρόπο, οποιαδήποτε απόφαση της πλειοψηφίας είναι κατ’ ανάγκη «δημοκρατική» αποτελεί διαστροφή του όρου «δημοκρατική». Οι σύγχρονες δημοκρατίες έχουν αναπτύξει «συστήματα ελέγχου» και «συστήματα ισορροπίας» για να μπορούν να προστατεύουν τα συμφέροντα της μειοψηφίας και για να αποφεύγονται αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς να υπάρχει καλή ενημέρωση. Αποφάσεις που λαμβάνονται και έχουν καταστροφικές συνέπειες. Οσο μεγαλύτερη, όσο σημαντικότερη και όσο πιο πολύ θα διαρκέσει η απόφαση, τόσο περισσότερα εμπόδια υπάρχουν.

    Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θα έπρεπε υπάρχουν περισσότερα εμπόδια και περισσότερες δικλείδες ασφαλείας όταν ένα κράτος συζητά για τη συνταγματική αναθεώρηση σε σχέση με ένα νομοσχέδιο που αφορά τον προϋπολογισμό. Κι, όμως, αυτή την στιγμή σε όλο το διεθνές στερέωμα, το να παρθεί μια απόφαση που μπορεί να επιφέρει την καταστροφή μιας χώρας είναι λιγότερο απαιτητικό από το να παρθεί μια απόφαση για να μειωθούν τα όρια ηλικίας όσον αφορά το σε ποιους επιτρέπεται να καταναλώσουν αλκοόλ.

    Με την Ευρώπη σήμερα να είναι αντιμέτωπη με τον κίνδυνο για ακόμη περισσότερες ψηφοφορίες που θα έχουν ως διακύβευμα την αποχώρηση κρατών από τις κοινότητές της, ένα σημαντικό και επείγον ζήτημα είναι να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις, ο τρόπος με τον οποίο γίνονται αυτές οι ψηφοφορίες. Εχω ρωτήσει αρκετούς σημαντικούς πολιτικούς επιστήμονες για το εάν υπάρχει κάποια ενδεδειγμένη μέθοδος, η οποία να εγγυάται –τουλάχιστον ακαδημαϊκά- κάποια ικανοποιητική προσέγγιση του ζητήματος. Δυστυχώς, η απάντηση είναι αρνητική.

    Eπρεπε να γίνουν δύο ψηφοφορίες με απόσταση τουλάχιστον δύο χρόνια η μία από την άλλη και να υπάρχει και ένα ποσοστό άνω του 60% στη Βουλή των Κοινοτήτων που να ήταν το ίδιο με το αποτέλεσμα που θα προέκυπτε από τις κάλπες

    Μπορεί η επιλογή για να ψηφίσει κάποιος Brexit να ήταν εύκολη, ειδικά μέσα στο παραβάν και ειδικά από την στιγμή που αυτό που αρκούσε ήταν ένα σημάδι με το στυλό πάνω σε ένα κουτάκι στο ψηφοδέλτιο, αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι θα ακολουθήσει μετά την απόφαση για έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Ωστόσο, αυτό που ξέρουμε είναι >>>>>> http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/i-apotyxia-tis-dimokratias-sti-vretania-44341172384

  28. Ο/Η Kάποιος λέει:

  29. Ο/Η ataktos λέει:

    Οκτώ Μητροπολίτες δεν υπέγραψαν τελικό κείμενο της Μεγ. Συνόδου.

    http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2016/06/blog-post_15.html

  30. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΞΕΦΤιΛΑ ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΗ ΣΑΜΑΡΑ Ο ΝΑΙΤΖΕΛ ΦΑΡΑΤΖ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s