Ισλαμολαγνεία

[…καθώς στο Παρίσι εκτυλίσσεται η δίκη των τζιχαντιστών του Μπατακλάν, γίνεται συχνότερα λόγος για την ισλαμική τρομοκρατία και σπανιότερα για το ευρύτερο και αθόρυβο πρόβλημα: την όλο και μεγαλύτερη θεαματικότητα των ισλαμιστών στην πολιτική και κοινωνική ζωή]

hindustantimes.com / Hundreds of Muslims pray on the street in front of the town hall plaza, seen behind, in the Paris suburb of Clichy la Garenne, Friday, March 31, 2017.(AP Photo)

Ξεχωρίσαμε ιδιαιτέρως της  ©Σώτης Τριανταφύλλου -Τα Νέα Σαββατοκύριακο 8-9.1.2022

Απορούμε μπροστά στην έντονη παρουσία μουσουλμάνων στο κέντρο της Αθήνας και στον εντοπισμό τζιχαντιστών, λες και θα μπορούσαμε να αποτελέσουμε εξαίρεση. Η πολυπολιτισμικότητα είναι πανευρωπαϊκό και επίμαχο φαινόμενο εδώ και κάμποσες δεκαετίες: δεν πρόκειται για θρησκευτική πολυμορφία που μπορεί να γίνει αντιληπτή με όρους ανεξιθρησκίας· πρόκειται για ζήτημα νομιμότητας.

Η διαλεκτική είναι παρόμοια σε όλες τις δυτικές χώρες: αν και στη Γαλλία, εξαιτίας της συνταγματικής κατοχύρωσης του κοσμικού κράτους, ίσως γίνεται περισσότερος λόγος για την ισλαμική διείσδυση, παρόμοια διαδικασία εκτυλίσσεται στη Βρετανία, στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στον Καναδά. Οι παρατηρητές της ισλαμικής παρουσίας στη Δύση τη σχολιάζουν με βλέμμα που καθορίζεται από την ιδεολογία, όχι από την πραγματικότητα: μερικοί φαίνεται ότι εντοπίζουν το πρόβλημα στην ισλαμοφοβία, όχι στον εξισλαμισμό· υπάρχουν και κάποιοι που μισούν τόσο τον δυτικό πολιτισμό ώστε θεωρούν την ισλαμοποίηση ευπρόσδεκτη· και καθώς δεν γνωρίζουν την ιστορία, θεωρούν την επιθετικότητα του Ισλάμ δικαιολογημένη ιστορική εκδίκηση.

Στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών του προσεχούς Απριλίου φαίνεται ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα βρεθεί απέναντι είτε στην κεντροδεξιά Βαλερί Πεκρές, είτε στη Μαρίν Λεπέν. Η κύρια αιτία που τα κόμματα της αριστεράς δεν καταφέρνουν να ενωθούν σε μια κοινή πλατφόρμα και να φτάσουν στον δεύτερο γύρο είναι, εκτός από την απομάκρυνσή τους από την εργατική τάξη, η απόρριψη της δυσαρέσκειας των περισσότερων Γάλλων για τον εξισλαμισμό της γαλλικής κοινωνίας και της Ευρώπης γενικότερα. Το μεταναστευτικό πρόβλημα και η μη ένταξη αλλοδαπών –νεοφερμένων και μη– προκαλεί εχθρότητα για την Ενωμένη Ευρώπη και, βεβαίως, για τα κόμματα που έχουν αναδείξει την παραδοσιακή τους ισλαμοφιλία σε πολιτική ταυτότητα. Η ισλαμοφιλία –απόρροια αντιαποικιοκρατικών και αντιδυτικών κινημάτων– κατέληξε να ορίζει τις παρατάξεις: οι δεξιοί είναι «ισλαμοφοβικοί», οι αριστεροί είναι «ισλαμόφιλοι» και αγωνίζονται εναντίον της ισλαμοφοβίας την οποία θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως. Οι κεντρώοι αιωρούνται σε ένα είδος Καθαρτηρίου.

Άνθρωποι που γνωρίζουν το Ισλάμ, όπως η Fatima Houda-Pepin, πρώην βουλευτής στο Κεμπέκ, λένε το αυτονόητο: στον Καναδά τα τζαμιά χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία – εννοείται, το ξέρουμε– και κάνουν σαλαφιστικό κήρυγμα. Το ξέρουμε κι αυτό. Στην Ευρώπη χρηματοδοτούνται επίσης από το Κατάρ και την Τουρκία· τους εμπορικούς και στρατηγικούς «συμμάχους» μας. Η αλήθεια είναι ότι καθώς στο Παρίσι εκτυλίσσεται η δίκη των τζιχαντιστών του Μπατακλάν, γίνεται συχνότερα λόγος για την ισλαμική τρομοκρατία και σπανιότερα για το ευρύτερο και αθόρυβο πρόβλημα: την όλο και μεγαλύτερη θεαματικότητα των ισλαμιστών στην πολιτική και κοινωνική ζωή.

Στη Γαλλία, ήδη από το 2003 η επιτροπή Stasi και ο επιθεωρητής της δημόσιας παιδείας Jean-Pierre Obin προειδοποιούσαν για τον εξισλαμισμό του σχολείου. Η ομάδα του Obin επισκέφτηκε τότε 61 γυμνάσια και λύκεια όπου συμπέρανε ότι η μουσουλμανική θρησκεία είχε κατακτήσει μεγάλο μέρος της νεολαίας: κυρίως εκείνης που προερχόταν από τη μετανάστευση, αλλά και Γάλλους οι οποίοι είχαν αρχίσει να βλέπουν το Ισλάμ ως «επαναστατικό», ανδροπρεπές και cool. Ο Obin παρατήρησε επίσης αλλαγές στο ντύσιμο της νεολαίας, στη διατροφή –στα σχολεία υπήρξε απαίτηση για χαλάλ στις καντίνες: μερικά σχολεία υπέκυψαν, άλλα εισήγαγαν φυτοφαγικά μενού για να παρακάμψουν το δίλημμα – στη συμπεριφορά προς τις γυναίκες, στις τελετουργίες του ραμαζανιού και στην αντιμετώπιση κοσμικών καθηγητών. Όταν δημοσιοποιήθηκε η έκθεση, ο Obin κατηγορήθηκε για ισλαμοφοβία.

Το 2020, ο Obin επέστρεψε με το βιβλίο «Πώς αφήσαμε το Ισλάμ να εισδύσει στο σχολείο» όπου κατέγραφε τον ισλαμιστικό προσηλυτισμό στο δημοτικό. Είχαν προηγηθεί οι αναλύσεις του Gilles Kepel –ο οποίος μιλούσε για τη γέννηση της γαλλικής τζιχάντ και για την αλλοίωση των ευρωπαϊκών αξιών υπό την επήρεια του σαλαφισμού– καθώς και ρεπορτάζ όπως εκείνα των Christian Chesnot και Georges Malbrunot που απεκάλυπταν πώς το Κατάρ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν στρογγυλοκαθίσει στην Ευρώπη μέσω ενός πλέγματος προσηλυτιστικών οργανώσεων. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η Ιταλία είναι η χώρα με το μεγαλύτερο δίκτυο τέτοιων ισλαμιστικών επενδύσεων, δεύτερη έρχεται η Γαλλία, την τρίτη θέση μοιράζονται η Ισπανία και η Βρετανία, ενώ ακολουθούν ο Καναδάς, η Γερμανία, η Πολωνία, η Ουκρανία, η Ελβετία και οι Κάτω Χώρες. Εκτεταμένα εδάφη έχουν αποκοπεί νομικά και κοινωνικά από την ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική επικράτεια: έχει κυριαρχήσει μια φανατική, πουριτανική, μισογυνική θρησκεία και οι πληθυσμοί έχουν στραφεί εναντίον της δημοκρατίας. Κάπως έτσι εξελίσσεται η κατάσταση και στην Ελλάδα, αλλά, παρά την ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική εμπειρία, παραμένουμε αδρανείς· συχνά υφέρπει ρητορική έξαλλης ισλαμοφιλίας.

Το 2007 το βιβλίο με τίτλο «Montréalistan» του Fabrice de Pierrebourg μιλούσε για σαλαφιστές ιμάμηδες που πρότειναν την εφαρμογή της σαρία στο Κεμπέκ και για Αδελφούς Μουσουλμάνους στο Οντάριο που ζητούσαν να δημιουργηθεί ισλαμικό δικαστήριο. Κανείς δεν έδωσε σημασία στον de Pierrebourg, ο οποίος συνέχισε εκδίδοντας ένα ακόμα βιβλίο, με τίτλο «Djihad.ca», απ’ όπου μαθαίνουμε ότι η καναδική κυβέρνηση ήξερε ότι η Χαμάς χρηματοδότησε τα τζαμιά και δεκατρείς ισλαμικές οργανώσεις στη Mississauga – αλλά δεν έκανε τίποτα. (Σήμερα στη Mississauga λειτουργούν 19 ισλαμικά «κέντρα».)

Η απαξίωση της ισλαμοφοβίας γίνεται με το συνθετικό «φοβία» και, προπάντων, με την απόδοσή της στην άκρα δεξιά. Αλλά οι ανόητοι και οι δόλιοι που ταυτίζουν την ανησυχία για την ισλαμιστική άνοδο με τον ρατσισμό βρίσκονται σήμερα σε αμηχανία: μολονότι η ακαδημαϊκή κοινότητα στηρίζει τις ισλαμολάγνες τάσεις, τηρεί σιωπή και λειαίνει τις αιχμές, στο εσωτερικό της υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί σε βάθος με αυτά τα φαινόμενα και που τους είναι αδύνατο να συμμορφωθούν με το groupthink.

Επιπλέον, καθώς η ισλαμολαγνεία εντάσσεται σε πλαίσιο πολιτικής ορθότητας, μαζί με ιστορικό ρεβιζιονισμό, σεμνοτυφία και οικο-φεμινιστικές ακρότητες, αρχίζει να γίνεται αντιληπτή ως αυτό που είναι: μια πολιτική που ενισχύει τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κινήματα – εκείνα που διαμαρτύρονται διότι στην Αψίδα του Θριάμβου αναρτήθηκε η ευρωπαϊκή σημαία αντί για τη γαλλική.

ΤΑ ΝΕΑ, ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ 8-9.1.2022 »»»

Advertisement
This entry was posted in σκέψεις, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

1 Response to Ισλαμολαγνεία

  1. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες που θα ανακόψουν τις συνεχείς εισροές μεταναστών στην Ευρώπη, όχι μόνο γιατί αν συνεχιστεί ανεξέλεγκτα αυτό το φαινόμενο ενισχύει τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα, τα οποία με το αέρα της ισχυρής παρουσίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες μπορούν να θέτουν εμπόδια στην αναγκαιότητα για την περαιτέρω ενίσχυση της ΕΕ μέσω νέων αλλαγών στο τρόπο σκέψης και πράξης, αλλά και επίσης, γιατί οι αντοχές της σ’ αυτό το θέμα έχουν φθάσει στα όρια τους.
    Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις μακρυά από την ΕΕ, ανθρώπους που είναι απελπισμένοι και αποφασισμένοι να μετοικίσουν στην Ευρώπη.
    Ούτε η συνεχής χρηματοδότηση της Τουρκίας να κρατήσει τους μετανάστες στα εδάφη της, είναι μια ουσιαστική λύση.
    Πέραν του μεγάλου κόστους, έχει καταστεί εργαλείο στα χέρια της Τουρκίας για να ασκεί πίεση στη Δύση.
    Ακόμη κι αν κάποτε θα μπορούσε να σταματήσει τις εισροές στα εδάφη της, έχει να λύσει ακόμα ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα: Πώς θα ανακόψει τις ισχυρές τάσεις που υπάρουν στους μουσουλμάνους να επιβάλλουν τους νόμους που ισχύουν στις χώρες τους, σε ευρωπαϊκά εδάφη.
    Αυτή η υπερβολική υποχωρητικότητα απέναντι στις απαιτήσεις τους στο όνομα του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας, την λες και φοβία, την λες και ατολμία.
    Όπως η πλειονότητα των κυβερνήσεων της ΕΕ υπήρξαν ανυποχώρητες στο ζήτημα της πανδημίας και των μέτρων που απαιτείται για να ελεγχθεί, και όλο αυτό στο όνομα της διαφύλαξης της υγείας και τις λειτουργίας της κοινωνίας, τό ίδιο ανυποχώρητη οφείλει να είναι στην εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας των νόμων των κρατών της ή αν αύριο, μετατραπεί σε μια «ομοσπονδία¨ κρατών.
    Ας φανταστούμε μια κοινωνία όπου άλλοι νόμοι ισχύουν για τους ερωπαίους πολίτες και άλλοι για τους μετανάστες. Άλλα δικαστήρια για τους μεν, άλλα για τους δε..
    Το πρώτο που κινδυνεύει είναι η δημοκρατία.
    Και δημοκρατία δεν σημαίνει κατανόηση στις επιθυμίες των πάντων και στα πάντα. Αν είναι έτσι, αυτή την χωρίς όρια κατανόηση την οφείλουμε στους ψεκασμένους αρνητές.
    Αλλά γιατί είμαστε τόσο αμήχανοι απέναντι σε αυτό το σχετικά καινούργιο φαινόμενο, όπως και σε άλλα θέματα;
    Νομίζω πως από τους ευρωπαίους λείπει το ευρωπαϊκό όραμα, η ικανότητα να φανταστούμε μια νέα Ευρώπη, περισσότερο καινοτόμα, με νέες ιδέες που θα την κινούν προς το κοινό μέλλον των χωρών που την αποτελούν.
    Έχει – εκ των πραγμάτων – προσκολληθεί στον παλιό τρόπο σκέψης της, κάτι που δίνει χώρο ανάσας, για τις ξεπερασμένες εθνικιστικές αντιλήψεις.
    Ούτε ισλαμοφοβία ούτε ισλαμολαγνεία, αλλά ένα όραμα μιας Ευρώπης που θα αποτελεί μια φυλή: τους ευρωπαίους πολίτες της.
    Περιορισμός του στοιχείου της Ανατολής, όχι μέχρι πλήρης εξαφανίσεως του. Το χρειαζόμαστε για να μας θυμίζει ποια είναι η Δύση και ποια είναι η Ανατολή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.