Δεκάδες φορές, σε δεκάδες κράτη, εφαρμόστηκε και απέτυχε παταγωδώς. Ακόμα ελπίζουν;

[Όποτε σκέπτομαι το Κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδας, μελαγχολώ]

Κομμουνιστική μελαγχολία

Πώς έχει έτσι ξεμείνει, το μοναδικό κόμμα του είδους στην Ευρώπη – ίσως και στον κόσμο. Θυμάμαι την εφηβεία μου όπου καταβρόχθιζα, Μαρξ, Λένιν, Πλεχάνωφ. Ναι πέρασα κι από αυτή την φάση, πριν δω τα πράγματα από κοντά, πριν την 17 Ιουνίου της Ανατολικής Γερμανίας, την Επέμβαση στην Ουγγαρία και την «Άνοιξη της Πράγας».

του ©Νίκου Δήμου στο blog του

Στις 17 Ιουνίου του 1953, μετά την καταστολή του κινήματος των εργατών στην ανατολική Γερμανία (πρώτη εμφάνιση των Ρωσικών τανκ) ο Μπρεχτ (ο δικός τους) είχε γράψει ένα φαρμακερό ποίημα με τίτλο «Η λύση». (Μεταφράζω πρόχειρα):

Μετά την εξέγερση της 17 Ιουνίου
Ο γραμματέας της Ένωσης των Συγγραφέων

Έβαλε να μοιράσουν φυλλάδια στην Λεωφόρο Στάλιν
Όπου μπορούσες να διαβάσεις
Ότι ο λαός είχε χάσει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης
Και μονάχα με διπλή δουλειά
Θα μπορούσε να την ξανακερδίσει.
Αλλά δεν θα ήταν πιο απλό
Η κυβέρνηση να διαλύσει τον Λαό
Και να εκλέξει  έναν άλλο;

Το 2013 απαντώντας σε ένα κείμενο του Αυγουστίνου Ζενάκου στο περιοδικό Unfollow που έγραφε: «Ας μην γελιόμαστε. Φιλελεύθεροι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. [ ] Γι’ αυτό η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να διασώσει τα φιλελεύθερα προτάγματα στην Ελλάδα είναι η Αριστερά. Όπως άλλωστε έκανε πάντα».

Η απάντησή μου τότε: «Με την πρώτη φράση συμφωνώ. Δυστυχώς. Έχοντας παλέψει δεκάδες χρόνια για την διάδοση του Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα (προσοχή: καμία σχέση με τον νέο-φιλελευθερισμό!) πρέπει να ομολογήσω την ήττα μου. Οι πραγματικοί φιλελεύθεροι στη χώρα μας μετριούνται στα δάχτυλα και δεν κατάφεραν ποτέ να επηρεάσουν σημαντικά την δημόσια ζωή και σκέψη. Είναι φανερό πως από εδώ δεν πέρασε ο Διαφωτισμός.

Συμφωνώ ακόμα και με την δεύτερη φράση. Πράγματι οι αυθεντικοί Αριστεροί θα έπρεπε να ήταν φιλελεύθεροι. Και ο Μαρξ ήταν παιδί του Διαφωτισμού και η απελευθέρωση του ανθρώπου από την εκμετάλλευση, είναι φιλελεύθερο αίτημα.

Δυστυχώς η τρίτη με βγάζει από τα ρούχα μου. «Όπως έκανε πάντα». Μα πάντα η Αριστερά έκανε το αντίθετο! Όσοι αριστεροί σκέπτονταν ελεύθερα (δηλαδή διαφορετικά),  βρέθηκαν απομονωμένοι, κυνηγημένοι, αφορισμένοι, και συχνά νεκροί. Ακόμα και είδωλα της Αριστερής διανόησης από τον Τρότσκυ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ μέχρι τον Γκράμσι και τον Τσε, αντιμετώπισαν την κομματική «ορθοδοξία». Να μην θυμηθώ τις «δίκες» της Μόσχας. Καμία παράταξη, παγκόσμια, δεν έχει κατασπαράξει τόσα στελέχη της.

Πάντα με μπέρδευε αυτό το δήθεν «κίνημα απελευθέρωσης», που υποδούλωνε τα μυαλά. Στο όνομα της «ενότητας»  έπεφτε η δογματική «γραμμή» και αλίμονο αν κάποιος την αγνοούσε».

Και έκλεινα γράφοντας:

«Σε έναν άλλο κόσμο, (εκείνον, τον «εφικτό») Αυγουστίνε Ζενάκο, η Αριστερά ίσως να είναι φιλελεύθερη. Σε αυτή εδώ τη γη και σε όλη την ιστορία της, ήταν δυστυχώς το αντίθετο. Σήμερα θαυμάζουμε την τριλογία «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα, αλλά η τότε Αριστερά μας τον διέγραψε και ο Ζντάνωφ της εποχής, Μάρκος Αυγέρης, εκτόξευσε εναντίον του ένα λίβελο».

Και συνεχίζω σήμερα: Τι έχει αλλάξει από τότε; Όταν έπεσαν τα τείχη και είδαμε τα γκούλαγκ, ένα-ένα τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο εξαφανίζονταν. Ή μεταμορφώνονταν σε άκρως καπιταλιστικά (όπως το ΚΚ της Κίνας) που παλεύει εναντίον των ΗΠΑ, για τα πρωτεία της παγκόσμιας οικονομικής δύναμης.

Εκτός από δύο: το ΚΚ της Βόρειας Κορέας, που επιτρέπει στον ηγέτη του να παίζει με πυραύλους και το δικό μας που ονειρεύεται ακόμα την απόλυτη δικτατορία. Την υπενθυμίζει σε κάθε του λόγο ο ηγέτης του: Την δικτατορία του προλεταριάτου.

Δεκάδες φορές, σε δεκάδες κράτη, εφαρμόστηκε και απέτυχε παταγωδώς. Ακόμα ελπίζουν;

This entry was posted in σκέψεις, Για την Αριστερά, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

4 Responses to Δεκάδες φορές, σε δεκάδες κράτη, εφαρμόστηκε και απέτυχε παταγωδώς. Ακόμα ελπίζουν;

  1. Ο/Η Μανώλης Μίκης Γκλέτσος λέει:

    https://www.efsyn.gr/stiles/sto-kentro-toy-perithorioy/133256_agathes-aytapates

    Περικλής Κοροβέσης – Εφημερίδα τών Συντακτών

    ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
    09.12.2017, 15:13
    Aγαθές αυταπάτες

    Φέτος γιορτάσαμε τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ισως είναι το τελευταίο μεγάλο ψέμα που μας άφησε κληρονομιά η πρώην ΕΣΣΔ. Η Επανάσταση είχε γίνει από τον Φεβρουάριο από έναν εξεγερμένο και πεινασμένο λαό της Αγίας Πετρούπολης με πολλά θύματα. Κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα της εποχής δεν καθοδήγησε αυτήν την επανάσταση.

    Ούτε οι μπολσεβίκοι. Ολη τους η ηγεσία βρισκόταν στο εξωτερικό. Οταν ο Λένιν γυρίζει πίσω στη Ρωσία, ύστερα από 17 χρόνια εξορίας, με το περίφημο «σφραγισμένο τρένο του κάιζερ», στις 4 Απριλίου, η επανάσταση είχε συντελεστεί τρεις μήνες πριν. Και από τις 2 Μαρτίου είχε σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση και ο τσάρος είχε παραιτηθεί.

    Τη νύχτα της 24ης-25ης Οκτωβρίου οι μπολσεβίκοι κάνουν πραξικόπημα και καταλαμβάνουν τις υποδομές της πόλης και τα χειμερινά ανάκτορα, έδρα της προσωρινής κυβέρνησης, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση. Αλλά έπρεπε να καταλάβουν τα ανάκτορα και μια δεύτερη φορά. Αυτή τη φορά για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ του Αϊζενστάιν.

    Το έργο αυτό παρουσιάστηκε σαν αυθεντικό ντοκουμέντο, ενώ ήταν σκηνοθετημένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Και όσοι έλεγαν πως ήταν προπαγάνδα -το πραξικόπημα έγινε νύχτα και όχι μέρα, όπως το ήθελε ο σκηνοθέτης- δέχονταν τη βαριά κατηγορία του αντεπαναστάτη. Περνούσαν αυτομάτως στην πλευρά της αντίδρασης.

    Να σημειώσουμε για την Ιστορία πως τη νύχτα του πραξικοπήματος, η ζωή της Πετρούπολης συνεχιζόταν κανονικά. Θέατρα, εστιατόρια, συγκοινωνίες, μαγαζιά, όλα δούλευαν ρολόι. Η πόλη δεν κατάλαβε πως είχε γίνει επανάσταση.

    Σήμερα που έχουν ανοίξει τα αρχεία της ΕΣΣΔ και έχουν εκδοθεί πολλές έγκυρες μελέτες για όλες τις πτυχές της Ιστορίας της Ρωσικής Επανάστασης, καταλήγουμε αβίαστα στο εξής συμπέρασμα: Μπορεί να υπήρξε μια επαναστατική περίοδος από τον Φεβρουάριο μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου, όπου την απόλυτη πλειοψηφία την είχαν οι σοσιαλεπαναστάτες με 370 έδρες από τις 715 και οι μπολεσβίκοι 175 έδρες.

    Να σημειώσουμε πως στις εκλογές συμμετείχαν και οι γυναίκες. Με πραγματικά νούμερα οι σοσιαλεπαναστάτες πήραν 18 εκατομμύρια ψήφους έναντι 10 εκατομμυρίων των μπολσεβίκων.

    Αλλά στον Λένιν δεν άρεσαν αυτά τα αποτελέσματα. Με την πρώτη συνεδρίαση της συντακτικής συνέλευσης (5/1/18) έγινε ξεκάθαρο ποια θα ήταν η κυβέρνηση. Η μειοψηφία και όχι η πλειοψηφία. Την επόμενη μέρα ο Λένιν κάνει και δεύτερο πραξικόπημα.

    Καταργεί τη συντακτική συνέλευση και αντί να δοθεί όλη η εξουσία στα σοβιέτ, όπως είχε υποσχεθεί με τις θέσεις του Απρίλη, περνάει στο κόμμα που εγκαθιδρύει τη δικτατορία του, καταργώντας κάθε ελευθερία. Η αλήθεια πια είναι αποκλειστικό προνόμιο του κόμματος, απολύτως ιδιόκτητη και απαραβίαστη. Οποιος τολμήσει να έχει έστω και την παραμικρή αμφιβολία οδηγείται αυτομάτως στο πυρ το εξώτερον.

    Ποτέ και πουθενά καμιά εξουσία δεν καταργεί μια άλλη εξουσία. Απλά αλλάζει χέρια χωρίς να χάσει την ουσία της. Το κράτος-κόμμα με τον κρατικό καπιταλισμό που δημιουργεί δεν έχει στα χέρια του μόνο τα μέσα παραγωγής, αλλά και τις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες, ακόμα και τη σκέψη μαζί με την καθημερινή συμπεριφορά.

    Ακόμα και στις πιο σκληρές μοναρχίες δεν συναντούμε τέτοιο επίπεδο εξουσίας και τυραννίας. Και αυτό επιτεύχθηκε με την απόλυτη τρομοκρατία και τον γενικευμένο χαφιεδισμό που είχε καταχωριστεί στις ηρωικές πράξεις και αρετές.

    Ο πιονέρος Πάβλικ Μορόζοφ, μόλις 14 χρόνων, καρφώνει τον πατέρα του ως «κουλάκο». Ο πατέρας του συλλαμβάνεται, βασανίζεται και εκτελείται χωρίς να ξέρει γιατί. Οταν μαθαίνεται η εκτέλεση του πατέρα Μορόζοφ, το χωριό ξεσηκώνεται και είναι έτοιμο να λιντσάρει τον νεαρό καταδότη. Αλλά επεμβαίνει ο παππούς του και τον σκοτώνει με τα ίδια του τα χέρια.

    Ο Πάβλικ από την επόμενη μέρα έγινε εθνικός ήρωας. Ο Μαξίμ Γκόρκι τον θεωρεί πρότυπο νεολαίου, με υψηλά ιδανικά, τον νέο άνθρωπο που διαπλάθει ο σοσιαλισμός «που δεν λογαριάζει τη συγγένεια αίματος, αλλά πνεύματος». Αυτός ο χαφιεδάκος έπρεπε να γίνει πρότυπο για τους νέους.

    Και το έργο αυτό το ανέλαβε ο μεγάλος Αϊζενστάιν κάνοντας την ταινία «Το λιβάδι του Μπεζίν». Αλλά η ταινία δεν ολοκληρώθηκε και τα γυρίσματα διακόπηκαν. Η ταινία ήταν φορμαλιστική και ιδεολογικά λανθασμένη. Η λογοκρισία είναι δημοκρατική. Δεν εξαιρεί ούτε τον Αϊζενστάιν.

    Μια άλλη ιστορία είναι εξίσου συγκλονιστική για το κλίμα του χαφιεδισμού. Μια μητέρα με την πεντάχρονη κόρη της ζούσε σε ένα κοινόβιο. Ξαφνικά συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στα γκούλαγκ. Εμπιστεύεται την κορούλα της στην καλύτερή της φίλη και γειτόνισσα για να την αναθρέψει. Επέζησε από το στρατόπεδο και ύστερα από 17 χρόνια εξορίας ξαναβρίσκει την κόρη της.

    Στη διάρκεια της περεστρόικα άνοιξαν οι φάκελοι των εγκλημάτων και η εκτοπισθείσα ψάχνει να βρει ποιο ήταν το έγκλημά της. Την είχε καταγγείλει η φίλη της που μεγάλωσε το παιδί της, για να πάρει το δωμάτιό της στο κοινόβιο. Γύρισε σπίτι και κρεμάστηκε.

    ΥΓ. Για όσους έχουν ακόμα «αγαθές αυταπάτες» για την επανάσταση των μπολσεβίκων, συνιστώ το βιβλίο του Θανάση Γιαλκέτση «Η ουτοπία στην εξουσία», που εκδόθηκε από την «Εφ.Συν.». Είναι έγκυρο και τεκμηριωμένο. Γραμμένο ψύχραιμα και με απόσταση.

    https://www.rizospastis.gr/story.do?id=5111572

    Σάββατο 30 Μάη 2009

    Σελίδα 12
    ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009
    ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΚΛΕΤΣΟΣ
    Ηθοποιός

    «Διατηρώντας τις επιφυλάξεις μου για την πολιτική και έχοντας τις διαφωνίες μου για κάποια θέματα, παραμένω σταθερός και ψηφίζω το ΚΚΕ, για να κρατάμε τη φωτιά αναμμένη».


  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Η απελευθέρωση του ανθρώπου από την εκμετάλλευση. Δηλαδή; Την οικονομική εκμετάλλευση ή οποιαδήποτε εκμετάλλευση;
    Σε ότι αφορά την πρώτη, κανείς, τουλάχιστον στις εποχές μας, δεν εξαναγκάζει κανέναν να προσληφθεί σε μια εργασία. Όλοι οι άνθρωποι το κάνουν με προσωπική επιλογή, επειδή έχουν ανάγκες. Κάποιες ζωτικής σημασίας, άλλες για να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια τους.
    Με τι λέτε αποκτήθηκαν τα εκατοντάδες εκατομμύρια αυτοκίνητα, σπίτια, τηλεοράσεις, υπολογιστές, η τροφή, ο ρουχισμός κλπ κλπ; Με την εργασία, με την «εκμετάλλευση».
    Ιδανικές συνθήκες στην οικονομία – και όχι μόνον- δεν υπήρξαν ούτε πρόκειται να υπάρξουν.
    Μπορούν μόνο να βελτιωθούν και αυτό σε ένα ορισμένο βαθμό. Ανάλογα τις οικονομικές, πολιτικές και τεχνολογικές συνθήκες που επικρατούν. Π.χ. σήμερα, που η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί πολύ περισσότερο από πριν εκατό χρόνια, συχνά, οι συνθήκες στους χώρους εργασίας είναι πολύ ανώτερες ποιοτικά σε σχέση με τον 19 ή τις αρχές του 20ου αιώνος. Και αυτό γίνεται αυτονόητα.
    Μέχρι και εργασία στο σπίτι εξασφαλίζει η τεχνολογία.
    Ποτέ δεν θα απαλλαχθούμε πλήρως από το να εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλο. Ούτε στις φανταστικές συνθήκες του κομμουνιστικού παραδείσου. Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μειώσει δραματικά την εκμετάλλευση, είναι η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση με τα ρομπότ..
    Ούτε στη φύση μπορούμε να την καταργήσουμε εντελώς. Μπορούμε να όμως να θέσουμε ένα όριο στην αλόγιστη εκμετάλλευση της, πράγμα που μέχρι στιγμής ελάχιστα έχουμε κατανοήσει μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο που ζούμε.
    Δεν ξέρω αν ο Μαρξ ήταν παιδί του διαφωτισμού, αλλά ξέρω πως ήταν ένας σκοταδιστής και βίαιος χαρακτήρας. Με δόλωμα την κατάργηση της εκμετάλλευσης, μετέφερε στους εργάτες όλο το προσωπικό μίσος που είχε μέσα του. Και για να είναι σίγουρος ότι αυτό θα γίνει πράξη χρησιμοποίησε την γνωστή βία της δικτατορίας (του προλεταριάτου). Αν ο Μαρξ ήταν πράγματι παιδί του διαφωτισμού, τότε στο διάβολο ο διαφωτισμός.
    Τώρα στο ερώτημα «γιατί ελπίζουν»;
    Καμία ιδεολογία ή φιλοσοφική αντίληψη δεν μετατρέπεται σε βίαιη πρακτική αν δεν περιέχει η ίδια την βία μέσα της σαν κύριο χαρακτηριστικό. Τα αποτυχημένα κομμουνιστικά κράτη υπήρξαν άκρως βίαια, επειδή ο μαρξισμός είναι ένα βίαιο δόγμα στο οποίο η ελεύθερη σκέψη θεωρείται όχι μόνο ανόητη πολυτέλεια, αλλά και επικίνδυνη. Αρά η αποτυχία τους οφείλεται στο ότι εφάρμοσαν τον μαρξιστικό δόγμα και όχι το αντίθετο.
    Οι οπαδοί δογμάτων – όπως οι κομμουνιστές – δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά από το να πιστεύουν ακράδαντα πως η θεωρεία τους μια μέρα – πότε; στο μέλλον, έχουμε σχεδόν άπειρο χρόνο – θα γίνει πραγματικότητα. Έτσι ποτέ δεν κουράζονται να το επιδιώκουν και όσο περισσότερο αργεί να γίνει πραγματικότητα, τόσο περισσότερο γεμίζουν με μίσος και εκδικητικότητα.
    Ισως να μην έχει άδικο κάποιος αν υποθέσει πως κατά βάθος απολαμβάνουν την πιθανότητα να μην πραγματοποιηθεί το ιδεολογικό τους όνειρο: τους δίνεται έτσι η δυνατότητα να ευχαριστιούνται το όλο και περισσότερο μίσος που συσσωρεύεται μέσα τους.
    Αγύριστα κεφάλια. Δείτε τους Χριστιανούς: εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια κανείς που πέθανε δεν επέστρεψε για να μας βεβαιώσει την ύπαρξη ή όχι του παραδείσου τους, κι όμως, αυτοί δεν αμφιβάλλουν καθόλου.

    • Ο/Η kpap01 λέει:

      Απήλαυσα το κείμενό σας. Να είσαστε καλά.
      Ανόηττοι οι διάφοροι τών -ισμών μά καθόλου ακίνδυνοι.
      Αναπαράγονται μπολιάζοντας τήν ανοησία καί τόν φανατισμό όπου καί όσο μπορούν. Υπάρχουν και οι ηγεσίες οι οποίες εν γνώσει τής ανοησίας τους επιδιώκουν παντί τρόπο τον σκοταδισμό ώστε να έχουν πελατεία. Είναι αυτό εξήγηση γιατί καθόλου δεν σκοτίζονται, αντίθετα επιδιώκουν τήν αμορφωσιά τών κατώτερων τάξεων τά συμφέροντα τών οποίων υποτίθεται πώς υπερασπίζονται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.