ΔΕΗ, ένας μεγάλος ασθενής

[Ας είναι προσεκτικοί όσοι θεωρούν ότι κάνουν κριτική από τα αριστερά. Πηγαίνοντας πολύ αριστερά καταλήγεις να βρεθείς στα δεξιά, έγραφε ο Λένιν]

Στη 10ετία του 1980, οι ανανεώσιμες πηγές ήταν στα σπάργανα. Η Σουηδία προβληματιζόταν, η Δανία έκανε τα πρώτα της βήματα στην κατασκευή ανεμογεννητριών με απόδοση περί τα 200 kw, η Ιαπωνία πειραματιζόταν με τα φωτοβολταϊκά. Ολα αυτά έμοιαζαν γραφικά ή σχέδια ενός μακρινού μέλλοντος σε ένα παρόν καταθλιπτικής κυριαρχίας του άνθρακα. Δεν ήταν. Κάποιοι (και) στην Ελλάδα το είχαν καταλάβει. Οπως η ΔΕΗ: Στο 5ετές πρόγραμμα 1983-87, η ΔΕΗ είχε εντάξει τις ανεμογεννήτριες, ενώ, παράλληλα, ξεκινούσε προσπάθειες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από γεωθερμία στη Νίσυρο. Ηταν από τους πρώτους στον κόσμο που είχαν διαβάσει σωστά το μέλλον.

Εμποδίστηκε, όμως, να περπατήσει σωστά.

Ενώ ήταν μονοπώλιο, οικονομικά αιμορραγούσε. Κι ενώ ξεκίνησε πρώτη, έμεινε ουραγός στα ανανεώσιμα.

Γιατί; Χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο από το κράτος: Επί 10ετίες την υποχρέωνε να δανείζεται στις αγορές και να του παραδίδει το προϊόν του δανεισμού. Να προσλαμβάνει στρατιές «ημετέρων» – χωρίς χρήσιμα προσόντα. Να ασκεί πελατειακή τιμολογιακή πολιτική. Χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο από ιδιώτες: Βούλιαξαν τα οικονομικά της για να πολλαπλασιάζονται τα δικά τους. Το πολιτικό χρήμα την αποδιοργάνωσε και την αποδυνάμωσε. Χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο και από τα συντεχνιακά συμφέροντα που (με εξαίρεση τα σωματεία των λιγνιτωρύχων στην Πτολεμαΐδα) κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνται εργατικά συνδικάτα.

Η μεγάλη εικόνα: Εχουμε το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη κι έναν μεγάλο ασθενή, τη ΔΕΗ.

Οι κυβερνήσεις άλλαζαν, η κατάσταση σταθερά χειροτέρευε. Πριν από λίγα χρόνια αγγίξαμε το χείλος του black out. Την Πέμπτη ανακοινώθηκε ότι η ΔΕΗ θα κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου 750 εκατ. ευρώ, το κράτος δεν θα πάρει μέρος ώστε να περιοριστεί το μερίδιό του στο 34% κατ’ ελάχιστον, αλλά θα συνεχίσει να ορίζει την διοίκηση της εταιρείας. Στόχος, μαζί με το 1,3 δισ. ευρώ που θα εισπράξει από την πώληση του 49% του ΔΕΔΔΗΕ, η ΔΕΗ να μειώσει τα χρέη της, να εκσυγχρονίσει το δίκτυό της, ίσως να αγοράσει κάποιες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής στα Βαλκάνια. Κυρίως να αγοράσει μερίδιο στην πράσινη ενέργεια. Για να αποκτήσει μια αξιόλογη θέση σε αυτήν χρειάζεται πολλά λεφτά – διότι, όποιος άργησε να μπει, υποχρεώνεται να πληρώσει ακριβά το εισιτήριο.

Ακούω κραυγές για «ξεπούλημα» και «ιδιωτικοποίηση», όταν, μάλιστα, η ΔΕΗ πρέπει να βάλει πλάτη λόγω ανατιμήσεων.

Το timing της αύξησης είναι προβληματικό. Αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι δεν γίνεται τώρα (και) για να μπορέσει η ΔΕΗ να επιδοτήσει τμήμα του αυξημένου κόστους των καταναλωτών. Και δεν κατανοώ γιατί είναι κακό τη διοίκηση που ορίζει το κράτος να την ελέγχει το 66% και όχι το 49% των μετόχων. Ισχυρίζομαι, δε, ότι «ξεπούλημα» θα ήταν να σέρνεται η ΔΕΗ και να μείνει έξω από την αγορά της καθαρής ενέργειας, να αργοσβήνει υπέρ των ιδιωτών. «Ιδιωτικοποίηση» θα ήταν να μη γίνει η αύξηση με τη διαδικασία που επιλέχτηκε, που διασφαλίζει ότι κανείς δεν θα αποκτήσει μεγάλο πακέτο μετοχών. Ή να επιλεγεί η εναλλακτική του στρατηγικού επενδυτή: Να παραχωρηθεί, π.χ., μεγάλο πακέτο στην ιταλική ENEL (που ενδιαφέρεται) μαζί με το μάνατζμεντ. Ούτε αυτό συμβαίνει – με 34% το Δημόσιο είναι κυρίαρχο, ολόκληρες πολυεθνικές ελέγχονται με 8% ή 6% μόνο. Αρα; Ας είναι προσεκτικοί όσοι θεωρούν ότι κάνουν κριτική από τα αριστερά. Πηγαίνοντας πολύ αριστερά καταλήγεις να βρεθείς στα δεξιά, έγραφε ο Λένιν.

*

©Κώστας Καλλίτσης -kathimerini.gr

This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

6 Responses to ΔΕΗ, ένας μεγάλος ασθενής

  1. Ο/Η roidis λέει:

    Προς ανεγκέφαλους αριστερούς του πωπού:
    Οταν πουλάς το 17% τής ΔΕΗ είναι «εγκληματικό ξεπούλημα εθνικής περιουσίας», όταν όμως πουλάς το 100% τού ΟΣΕ στην Ιταλική FSI, και 14 περιφερειακά αεροδρόμια στην Fraport, είναι «για το συμφέρον τού λαού και τής εθνικής οικονομίας

    • Ο/Η kpap01 λέει:

      Οταν δεν δίνονται οι πρέπουσες απαντήσεις, όταν η ουσία χάνεται μέσα σέ φοβισμένη, ενοχική φλυαρία τότε ο πωπός αυτών τών «αριστερών» θά μάς (ξανα-) πνίξει στή μπόχα. Ηδη τό θράσσος εκδηλώνεται αναίδές στίς απειλές του Τσίπρα κατά παντός, προφανώς κατά τής διοίκησης τής ΔΕΗ. Αφού κανένας δέν τόν εγκάλεσε επαρκώς για τά (πολιτικά του) εγκλήματα της περιόδου 2012-2019 γιατί νά μην τα επαναλάβει? Η αθωότητα ελάχιστα διασφαλίζει απέναντι στους αποθρασυμένους σταλινοφασίστες.Oποιοw αμφιβάlλει άς φαντασθεί εαυτόν στή θέση του Γεωργίου ή των συκοφαντηθεντων στήν επονομαασθείσα υπόθεση «novartis».

  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Συνηθισμένη τακτική της αντιπολίτευσης, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
    Κριτική στο έργο της κυβέρνησης όχι με βάση το οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό συμφέρον, αλλά με βάση το κομματικό ή ιδεολογικό κέρδος. Αν το εθνικό συμφέρον δεν ταυτίζεται με το κομματικό, τότε τόσο το χειρότερο για το έθνος.
    Είναι και αυτή γνωστή και χαρακτηριστική ασθένεια των νεοελλήνων, από την οποία δεν ξέφυγε ποτέ ούτε η Αριστερά.
    Κανείς, ποτέ, να μη τολμήσει να αλλάξει κάτι από τα στάνταρς, να αποτολμήσει κάποιον εκσυγχρονισμό. Έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα συνεχίσουμε. Για να ‘μαστε όλοι ευχαριστημένοι.
    Και η χώρα; Στο βαλτότοπο της παρακμής και της σήψης..
    Υπάρχει και το άλλο: αν πετύχει ο εκσυχρονισμός, μια νέα, καινοτόμα αλλαγή προερχόμενη από την κυβέρνηση, τότε ποιος θα καρπωθεί την επιτυχία του εγχειρήματος πέραν της κοινωνίας; Μα φυσικά η κυβέρνηση και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός.
    Ναι, αλλά κάτι τέτοιο μας χαλάει το αφήγημα που λέει πως ο πρωθυπουργός είναι ένας ανίκανος και ακατάλληλος, ο οποίος «μέσα σε μια νύχτα» κατέστρεψε όλα όσα είχαμε πετύχει εμείς με κόπο όταν ήμασταν κυβέρνηση.

    Είναι και κείνη η ρημάδα η διαφθορά, στην οποία έχουν εθιστεί κόμματα και πολίτες. Μας έγινε δεύτερη φύση.

    Κάπως έτσι περνάει το καιρό της η αντιπολίτευση, και μαζί της η Αριστερά, που φαντάζεται πως με «τέτοιες» βάφονται τα αυγά». Και ο νεοέλληνας, επίσης.
    Τα πράγματα είναι απλά. Όποιος θέλει να βοηθήσει αυτόν τον τόπο να ξεκολλήσει από το τέλμα και να προοδεύσει πραγματικά ώστε κάποτε να συγκαταλέγεται στις πολιτισμένες και σύγχρονες χώρες, δεν έχει παρά να το κάνει. Ατομικό και συλλογικό συμφέρον, δικαιοσύνη, τήρηση των νόμων, ισχυρή και παραγωγική οικονομία, επίμονη προσπάθεια, παιδεία, σεβασμός στο περιβάλλον, ρεαλισμός, διάλογος με όλους και για όλα. Αυτά είναι νομίζω τα βασικά. Δεν υπάρχουν μαγικές ή ιδανικές λύσεις. Όσοι σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, την σταδιοδρομία τους ή το κόμμα τους, Θα σκέφτονται και θα δρουν σαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Αποκομμένοι από την πραγματικότητα.

  3. Παράθεμα: ΔΕΗ, ένας μεγάλος ασθενής — Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές | ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

  4. Ο/Η Aκραίος Κεντρώος λέει:

    Aντί σε όλα

    https://www.athensvoice.gr/politics/729805-antisystimismos-kai-antiemvoliastiko-kinima»

    Αντιεμβολιαστικό κίνημα, αντισυστημισμός και το κίνημα του ανορθολογισμού και της άρνησης της επιστήμης που έχει τις ρίζες του στο εκπαιδευτικό σύστημα

    Ηάρνηση της πανδημίας και η δαιμονοποίηση των εμβολίων που εμφανίζονται ως ρεύμα τόσο στις ΗΠΑ όσο και την Ευρώπη είναι αποτέλεσμα ενός ευρύτερου αντισυστημισμού και η χώρα μας δεν θα μπορούσε να απουσιάζει. Να μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα πριν έξι περίπου χρόνια πήγε να αυτοκτονήσει για να δικαιώσει την απέχθειά της προς το σύστημα. Όπου σύστημα είναι ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, το G7, ο Π.Ο.Υ. οι τράπεζες, οι πολυεθνικές, οι κυβερνήσεις, ο δυτικός κόσμος και οι θεσμοί του γενικότερα. Ό,τι δηλαδή έχει γεννήσει ο παγκόσμιος πολιτισμός. Για κάποιους αυτοί οι θεσμοί είναι μηχανισμοί των ισχυρών που επιβουλεύονται τους απλούς πολίτες και κάθε τόσο σκαρφίζονται από ένα κόλπο για να κυνηγήσουν, να ταλαιπωρήσουν και να καθυποτάξουν τους λαούς. Ειδικά τους πιο έξυπνους και ανυπότακτους στους οποίους πρωτεύουσα θέση κατέχουν οι Έλληνες. 

    Και η καχυποψία για κάθε αρχή και εξουσία ή αν θέλετε η απέχθεια για κάθε σύστημα δεν είναι κάτι σημερινό. Να μην ξεχνάμε ότι έχουν περάσει 60 χρόνια από τότε που η ΕΟΚ ήταν ο «λάκκος των λεόντων» για τη μικρή και απροστάτευτη Ελλάδα και 50 χρόνια από το αμίμητο σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», με το οποίο τα προοδευτικά κόμματα δήλωναν την θέλησή τους να βγάλουν την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ. Και αυτά τα έλεγαν άνθρωποι νουνεχείς και σοβαροί πολιτικοί η πολιτεία των οποίων σημάδεψε τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Δεν ήταν μόνο κραυγές του πόπολου ή φαντασιώσεις ανορθολογιστών και «ψεκασμένων». Άσχετα βέβαια αν δεν βρέθηκε πολιτικός ηγέτης να τα πραγματοποιήσει αφού και ο ελάχιστος είχε επίγνωση της πραγματικότητας. Τάιζαν όμως με αυτά την δίψα ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων για ακόμα περισσότερο «αντί».

    Και φτάσαμε στην οικονομική κρίση του 2010 για να έρθει ο αντισυστημισμός να απογειωθεί και κάποια στιγμή, το 2015, να εκλέξει κυβέρνηση. Ζητώντας τι από τους εκλεκτούς του πολιτικούς; Μα φυσικά το σχίσιμο των μνημονίων, την έξοδο από την ΕΕ και την επαναφορά της δραχμής. Την καταδίκη όλου τους παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, την διάλυση των θεσμών της δημοκρατίας, «να καεί να καεί το μπ….. η Βουλή», και τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου που είναι εφικτός. Όλα αυτά τότε φαίνονταν για πολύ κόσμο λογικά διότι φάνταζαν ως πολιτική ή οικονομική πρόταση και όχι ως το απαύγασμα του πολιτικού ανορθολογισμού ή ως μια προτροπή για το θάνατο της χώρας. Σήμερα στη θέση τους βρίσκεται το δικαίωμα άρνησης όλων των υγειονομικών πρωτόκολλων που έχει θεσπίσει το «διεθνές σύστημα» για να αντιμετωπίσει την πανδημία του Covid 19.

    Όπως τότε έτσι και τώρα η διεθνής συνταγή για έξοδο από την κρίση, οικονομική ή υγειονομική, θεωρείται εκ του πονηρού, κόλπο των δυναστών, ελιγμός του φαύλου πολιτικού συστήματος. Μόνο που επειδή αναφέρεται στη ζωή και έχουν πεθάνει λόγω Covid περισσότερες από 4,5 εκατ. ψυχές, οι εμφανείς οπαδοί της νέας θεωρίας συνομωσίας είναι σαφώς λιγότεροι και δεν μπορούν να εκλέξουν κυβέρνηση. Μπορούν όμως να αναγκάζουν κόμματα να τους κλείνουν το μάτι καταγγέλλοντας την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών ή των μέτρων και κυβερνήσεις να διστάζουν στην αυστηρή εφαρμογή των νόμων που οι ίδιες νομοθετούν. Άρα μπορούν και πάλι να παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα. 

    Φυσικά και το κίνημα του ανορθολογισμού και της άρνησης της επιστήμης έχει τις ρίζες του στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ειδικά όταν αυτό είναι σαν το ελληνικό που από το δημοτικό έως το πανεπιστήμιο προσπαθεί να σε πείσει ότι είσαι ανίσχυρος και έρμαιο των ισχυρών και πονηρών της Γης. Ότι ακόμα και αυτά που μαθαίνεις στις θετικές επιστήμες (μαθηματικά, φυσική, χημεία βιολογία) είναι παράγωγα ενός ιδεολογικού μηχανισμού του αστικού κράτους που θέλει να διαιωνίσει το «σύστημα». Δεν έχει να κάνει τόσο με αμάθεια, με ασχετοσύνη για τα βασικά της φύσης και της επιστήμης, αλλά με μια συνήθως άρρητη ή υπόρρητη απέχθεια για τον δυτικό πολιτισμό. Ο μαθητής μαθαίνει να φοβάται ότι κάτι κακό του ετοιμάζουν οι άνωθεν και πρέπει να λέει όχι. Πολλοί ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα γιατί όταν ρωτάει το «σύστημα» πρέπει να απαντάμε ΟΧΙ. Αυτό είναι απότοκο της ιδεολογικής κυριαρχίας των πολιτικών άκρων και φυσικά κυρίως της αριστεράς που αταλάντευτα στέκεται κατά του όποιου απτού ή και νεφελώδους καταχθόνιου αστικού συστήματος. 

    Προφανώς και καμιά σχολική γενική γνώση της βιολογίας που κάποιος διδάχθηκε πριν 20 ή 40 χρόνια δεν θα τον βοηθούσε να καταλάβει τη λειτουργία των εμβολίων και να τα εμπιστευτεί. Όπως και καμιά γνώση της πολιτικής παιδείας ή των οικονομικών επιπέδου λυκείου δεν θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο «ΝΑΙ» στην ΕΕ κατά το δημοψήφισμα. Όποιος τα δέχεται, είναι δηλαδή συστημικός, το κάνει διότι δέχεται τα βασικά της επιστήμης, της δημοκρατίας και του πολιτισμού και έχει εμπιστοσύνη στους εκάστοτε ταγούς που εκλέγει η χώρα του δημοκρατικά. Αποτελούν στοιχεία της γενικής του κουλτούρας. Τα δέχεται και ας μην ξέρει «τι έχουν μέσα». 

    Το γεγονός όμως ότι σε κάθε εκπαιδευτικό νομοσχέδιο, ή σε κάθε ανάλογη ρύθμιση, το σχολείο ή το ΑΕΙ έκανε κατάληψη και συμμετείχε σε διαδηλώσεις πολεμικής κατά του νόμου του συστήματος, έχουν διδάξει σε μια μερίδα κόσμου, ένα συγκεκριμένο τρόπο να βλέπει τα δημόσια πράγματα. Και η στάση αυτού του κόσμου είναι ενστικτωδώς ΑΝΤΙ και η απάντησή του είναι ΟΧΙ. Και αυτήν την τάση την γνωρίζουν καλά τα ΜΜΕ και γι’ αυτό μπιζάρουν κάθε σκεπτικισμό ή και κάθε τερατολογία, αφού ξέρουν ότι αυτά έχουν κοινό. Όχι απλώς κοινό, αλλά δυναμικό κοινό που μπορεί να κάνει φασαρία, να προκαλέσει θέμα και να φέρει πελάτες. 

    Η ευρεία γκάμα του «αντί» σε κάθε επιλογή του κράτους, το απλό σύνθημα «ο νόμος αυτός δεν θα περάσει» που ξεστομίζει η ελληνική αριστερά σε κάθε ευκαιρία την αναγκάζουν να αρνηθεί την πατροπαράδοτη σχέση της με την επιστήμη και να κλείσει το μάτι στην αμφισβήτηση της. Και γι αυτό στάθηκε απέναντι σε κάθε μέτρο με παιδαριώδη επιχειρήματα. Κάτι που δεν συνέβη με την υπόλοιπη ευρωπαϊκή αριστερά. Και διαλέγει να είναι υπέρ του εμβολιασμού αλλά κατά της υποχρεωτικότητας και των μέτρων αποκλεισμού ακριβώς για να μη χάσει το κοινό του αντισυστημικού στερεώματος. Φυσικά και πρόκειται για ανευθυνότητα και καιροσκοπισμό, αλλά είναι και ο σκοπός της εξουσίας που είναι ιερός, πιο ιερός από όλες τις παραδόσεις οπότε όλα καθαγιάζονται σ’ αυτόν. 

    Στην Ιταλία που έζησε το Μπέργκαμο στον πρώτο κύμα της πανδημίας το αντεμβολιαστικό κίνημα δεν είναι καθόλου ισχυρό, παρά τον πρόσφατο φλερτ της με τον πολιτικό ανορθολογισμό. Ο φόβος φυλάει τα έρημα. Στην Ελλάδα που λόγω της άμεσης επιβολής μέτρων πήγε πολύ καλύτερα στην πρώτη φάση, υπάρχει η «πολυτέλεια» κάποιος κόσμος να σνομπάρει τον εμβολιασμό. Να μετουσιώνει τον αντισυστημισμό του σε στάση ζωής ή και να υποκρίνεται ότι το κάνει προκειμένου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση της κεντροδεξιάς. 

    Βεβαίως το όποιο τείχος ανοσίας έχει ήδη σηκωθεί λόγω του εμβολίου δεν θα επιτρέψει έναν Αρμαγεδδώνα, αλλά μπορεί να καθυστερήσει την οριστική έξοδο από την υγειονομική κρίση. Αν η Ελλάδα είναι μακράν η τελευταία χώρα που βγήκε από τα μνημόνια, γιατί να μην είναι και η τελευταία που μηδενίζει τους θανάτους λόγω Covid. Για κάποιους προέχει το «αντί». Ακόμα και απέναντι στην υγεία και τη ζωή. Εμείς θα επιλέξουμε απλά την υγεία, τη ζωή και την ελευθερία και ελπίζουμε τελικά να νικήσουμε και μάλιστα γρήγορα. Ο χρόνος εδώ σώζει ζωές. 

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    «Η αβλεψία της Ευρώπης με βασικό υπεύθυνο τη Γερμανία για την εξάρτηση από έναν ενεργειακό πόρο, η ομαλότητα της προμήθειας του οποίου θα μπορούσε να διαταραχτεί από τυχαία συμβάντα ή εκβιαστικό δόλο προμηθευτών με ανταγωνιστικές επιδιώξεις όπως η Ρωσία, είναι παροιμιώδης, βλακώδης και εγκληματική.»

    https://www.capital.gr/o-kostas-stoupas-grafei/3585388/katalabainoume-ti-simainoun-auta-pou-sumbainoun-guro-mas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.