Μήνυση ιερού μπλογκ κατά ελεύθερης φωνής

[Φωνάζει ο κλεφτης να τρομάξει το νοικοκύρη]

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Άστραψε και βρόντησε η δικομανής ekklisiaonline, αυτοχειροτονημένη νομική εκπρόσωπος της ΠαντοΑδύναμης λεγόμενης Αγίας Τριάδας, η οποία εδρεύει σε άγνωστο χώρο στο Υπερπέραν και αδυνατεί να τιμωρήσει όσους αμφισβητούν τις ανίερες κερδοσκοπικές και αφορολόγητες απάτες του ελλληνορθόδοξου κλήρου: «Ο Αγιος Δημήτριος είναι ψεύτικο πρόσωπο». «ΜΗΝΥΣΗ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE ΣΤΟΝ ΒΛΑΣΦΗΜΟ ΠΡΩΗΝ ΙΕΡΕΑ» (26 Οκτωβρίου 2020 14:41). Ο «βλάσφημος» είναι μια ηθική προσωπικότητα, ένας έντιμος και γενναίος πρώην αρχιμανδρίτης, με σοβαρή μόρφωση, ένας gay που τόλμησε να σταματήσει να υποκρίνεται και αυτοαποσχηματίστηκε, ενώ θα μπορούσε να συνεχίσει οικονομικά και κοινωνικά επικερδώς τη διπλή ζωή που συνηθίζουν πάρα πολλοί κληρικοί, ιδίως μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες και μοναχοί, για τους οποίους οι υποκριτές «πιστοί» το ‘χουν τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι. Μια συνέντευξή του (pointmagazine, 20.2.2020) μπορείτε να διαβάσετε εδώ «Πώς θα μπορούσε να αλλάξει κάτι…»

Η ιστοσελίδα, γνωρίζοντας την περιέργεια πολλών «ευσεβών» αναγνωστών της, διαπράττει την «βλασφημία» να βάλει σε πειρασμό την «πίστη» τους σε φαντάσματα και «θαύματα» και αναδημοσιεύει  το αποκαλυπτικό σημείωμα αυτού του ιερέα σχετικά με τον ανύπαρκτο Δημήτριο και τις παπαδίστικες αφορολόγητες επινοήσεις γύρω από το πρόσωπό του, που αξίζει να το διαβάσετε (θα το δημοσιεύσω ως σχόλιο) και το οποίο καταλήγει: «Τα έλεγα αλλά δεν με πίστευαν. Με θεωρούσαν οι συνάδελφοί μου γραφικό. Αυτά όμως είναι τα πορίσματα της επιστήμης που σπούδασα. Στη Δύση, οι καθολικοί παπάδες που είχα καθηγητές δεν φοβόντουσαν να τα διδάξουνε. Εδώ τρέμουν. Και τρέμουν γιατί όχι απλώς είναι ολίγοι. Είναι ολίγιστοι».

Σχετικά με τις απάτες γύρω από τον ανύπαρκτο άγιο (τώρα προστέθηκε και αυτή του εκτελεστή του κορωνοϊού, αφού είχαμε παράνομο συνωστισμό πιστών υπό τον Άνθιμο), που έχουν δημοσιευθεί αλλά η ekklkisiaonline κάνει για δεύτερη φορά (στη φωτ. 2, η πρώτη), νομίζω ποινικά ελέγξιμα,  επιλεκτικό ντόρο [στη θέση του πρώην ιερέα (τον οποίο και εξυβρίζει), θα της έκανα αγωγή], με ανύπαρκτο αδίκημα (ο νόμος της βλασφημίας, αν και προφανώς η περίπτωση δεν υπαγόταν ποτέ εκεί, έχει καταργηθεί), σημειώνω τα παρακάτω:
Ο Cyril Mango είναι καθηγητής της Βυζαντινής και Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στην έδρα Μπάιγουωτερ και Σόθμπυ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και Εταίρος στο Κολέγιο Έξετερ γεννημένος στην Ιστανμούλ. Έχει γράψει σημαντικά βιβλία για θέματα βυζαντινής φιλολογίας, ιστορίας, τέχνης και αρχιτεκτονικής, καθώς και πολυάριθμα άρθρα. Στο βιβλίο του «Βυζάντιο, η αυτοκρατορία της Ν.Ρώμης»-(Μορφ.Ίδρ.Εθν.Τραπέζης-1999), (σ.188 ) καταγράφει την  τριπλή απάτη της δήθεν μυροβλησίας, του δήθεν πτώματος, του δήθεν Αγ.Δημητρίου.   «Ας δούμε και την περίπτωση του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης. Ήταν και αυτός μια προσωπικότητα ομιχλώδης, που υποτίθεται ότι έπεσε θύμα του διωγμού του Διοκλητιανού. Αρχικά μάλιστα δεν ανήκε στη Θεσσαλονίκη αλλά στο Σίρμιο. Όταν, το 442-443, η πρωτεύουσα της επαρχίας του Ιλλυρικού μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη για να προστατευθεί από τις επιθέσεις των Ούνων, μετανάστευσε μαζί και η λατρεία του Δημητρίου. Λίγο αργότερα χτίστηκε προς τιμήν του μια λαμπρή βασιλική που σώζεται ακόμη, αν και υπέστη μεγάλες ζημιές από φωτιά το 1917. Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΛΕΙΨΑΝΩΝ του-τον 7ο αιώνα δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη-σιγά σιγά ξεχάστηκε ή αποκρύφτηκε. Όχι μόνο εμφανίστηκε ένας τάφος, αλλά και τον έκαναν, με ένα απατηλό σύστημα κρυφών σωληνώσεων, να αναβλύζει “ιερό” μύρο, έτσι που ο Δημήτριος μοιράστηκε με τον Νικόλαο τον επίζηλο τίτλο του «μυροβλήτη». Αφού μεταμορφώθηκε σε στρατιωτικό άγιο (ενώ αρχικά ήταν διάκονος) με μορφή κατσαρομάλλη νεαρού, επανειλημμένα «υπερασπίστηκε» την πόλη του ενάντια στις βαρβαρικές επιθέσεις».

Η γιορτή του Αη Δημήτρη της Θεσσαλονίκης είναι συνυφασμένη με ασφυκτικά συσσωρευμένες απατεωνιές. Υπάρχει η τεχνητή μετάθεση της επετείου της πτώσης της πόλης στα χέρια του ελληνικού στρατού από τις 27 του Οκτώβρη οπότε συνέβη, στις 26, ώστε να συμπίπτει με τη γιορτή του Αγίου Μακεδονία, μια ελληνική αποικία;»-Ιός-Ελευθεροτυπία, 27/10/2007). Παραπέμπω και σε τρία παλαιότερα δημοσιεύματά μας «Ορθόδοξη Μ. Μαγεία (9)-Μυροβλησία του πτώματος Δημήτριος κ.ά.» (2009), «Είχε δυο σώματα ο «μυροβλήτης» (με σωλήνες) Άγιος Δημήτρης;» (2018), «Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς και οι απατεώνες μητροπολίτες της Θεσσαλονίκης» (2019).

Τέλος αναρωτιέμαι γιατί το φασαριόζικο ιερό μπλογκ του σωματοφύλακα του θεού και των «αγίων» του (ο φεσοφόρος Ναζιστής Χρήστος Παππάς, φίλος του Μουσολίνι, του Χίτλερ και συναγωνιστής του Πειραιώς Μεντζελόπουλου κατά του αμαρτωλού θεάτρου, κρύβεται), δεν έχει τολμήσει να μηνύσει τον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, που περιέγραψε το κόλπο της μυροβλησίας σε χιλιάδες ακροατές, χωρίς να ανοίξει μύτη, αφού το παπαδαριό, φρονίμως ποιόν, έκανε την πάπια, όπως κάνει πάντα όταν δημοσιεύονται σεξουαλικά του σκάνδαλα: Νίκος Ζαχαρόπουλος ομότιμος καθηγητής θεολογικής πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: «Με αγωγό στέλνουν το μύρο στον δήθεν μυροβλύτη Αγ. Δημήτριο» (9 Σεπ 2008).

This entry was posted in IERES_ATAXIES, IERES_YPOKRISSIES, IERI_Exoussia, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

24 Responses to Μήνυση ιερού μπλογκ κατά ελεύθερης φωνής

  1. Ο/Η laskaratos λέει:





    Τρυφερό ενσταντανέ δυο Αγίων στην εικονογραφία


    Ο Άγιος εν ώρα εργασίας

    Το επίμαχο δημοσίευμα του Ιωάννη Σιράκου Κεσέν:

    Ο Αγ. Δημήτριος είναι ένα ψεύτικο πρόσωπο. Το story λέει ότι ο Δημήτριος ήταν ανώτατος αξιωματικός του στρατού των Ρωμαίων, έγινε χριστιανός και κήρυττε τον χριστιανισμό στους άλλους φαντάρους, είχε κι ένα φανταράκι με το οποίο είχε πιο προσωπικές σχέσεις, τον Νέστορα -μια μέρα οι Ρωμαίοι έβαλαν τον Νέστορα να παλέψει μ’ έναν γίγαντα, τον Λυαίο, ο μικρόσωμος Νέστορας με την ευχή του Δημητρίου σκότωσε τον γίγαντα, κι έπειτα οι Ρωμαίοι σκότωσαν τον Δημήτριο και τον Νέστορα, κι όλα αυτά γίνανε στη Θεσσαλονίκη, αρχές του 4ου αιώνα.

    Α! Ο κακός στην ιστορία αυτή που διατάζει τα σκοτώματα είναι ο Γαλέριος, αυτός που έφτιαξε την Καμάρα, που συν τοις άλλοις είχε ορίσει την Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα δική του: λαϊκό παιδί ο Γαλέριος, ξεκίνησε από βοσκός κι έφτασε να γίνει Καίσαρας, τότε δηλαδή που χωρίσανε την ρωμαϊκή αυτοκρατορία στα τέσσερα για καλύτερη διοίκηση, αυτός πήρε το Ανατολικό μέρος, την Ιλλυρία, μαζί με τον Κωνστάντιο, τον πατέρα του Κωνσταντίνου, που στη συνέχεια οι παπάδες τον είπανε μέγα γιατί τους έκανε τα χατίρια. Βέβαια, ο Κωνστάντιος, το ίδιο έπειτα κι ο γιος του, δεν ξέρω αν είχε κάνει ποτέ ένα μεροκάματο στη ζωή του σε αντίθεση με τον κακό Γαλέριο που μεγάλωσε μέσα στη στάνη.

    Όταν ήρθανε οι χριστιανοί στα πράγματα έπρεπε να ξεριζώσουν απ’ το μυαλό των ανθρώπων το παρελθόν ή επειδή δεν μπορούσαν κάτι τέτοιο να κάνουν ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο της δαιμονοποίησης: επανιδρυτής της Θεσσαλονίκης ήταν ο παγανιστής Γαλέριος. Αυτό έπρεπε να ξεχαστεί!

    Για να λέμε την πάσα αλήθεια, ένας Δημήτριος που μαρτύρησε κάποτε υπήρχε αλλά όχι στη Θεσσαλονίκη. Ήταν από το Σίρμιο, μια πόλη στη Β. Σερβία, που εκείνη την εποχή ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο, και πρωτεύουσα του Ιλλυρικού, του Ανατολικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 411 αλώνουν το Σίρμιο οι Ούνοι, δεν αφήνουν ούτε κολυμπηθρόξυλο και μεταφέρεται η πρωτεύουσα στην Θεσσαλονίκη, την πόλη του Γαλερίου, μαζί με την τιμή του μάρτυρα εκείνου. Τότε είναι που για την ρωμαϊκή αυτοκρατορία η Θεσσαλονίκη θα οριστεί ως συμβασιλεύουσα πόλη.

    Η πόλη όμως ήθελε και σύμβολο. Έτσι, οι πρώτες διηγήσεις που έχουμε για τον Αγ. Δημήτριο είναι εκατό με εκατόν πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, την εποχή δηλαδή αναζήτησης νέων συμβόλων. Ο Δημήτριος είναι λεφτάς, ανήκει στην άρχουσα τάξη ως ανώτατος αξιωματικός και επίσης είναι παρθένος. Σεξάκι στη ζωή του δεν έκανε ποτέ και βέβαια ένα πρόσωπο που χρησιμοποιείται με σκοπό να γίνει “φρουρός της πόλης” δεν θα μπορούσε ούτε φτωχομπινές να είναι, ούτε κάποιος που απολαμβάνει τις ηδονές. Έπρεπε να μοιάζει με τη θεά Αθηνά, για παράδειγμα που την έβλεπαν οι άνθρωποι σαν όραμα να υπερασπίζεται τα τείχη της πόλης όταν έκαναν οι εχθροί επιδρομές. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Δημήτριο που καλείται “φιλόπολις άγιος” : όποτε γίνεται επιδρομή στην Θεσσαλονίκη…κάνει γκραντέ εμφάνιση ο Αγ. Δημήτριος στα τείχη της πόλης. Σήμερα δε, η Εκκλησία διδάσκει ότι ο Αγ. Δημήτριος χάρισε την Θεσσαλονίκη στους Έλληνες το 1912.

    Τώρα τα λείψανα που προσκυνάνε στη Θεσσαλονίκη οι χριστιανοί αυτές τις μέρες δε ξέρω ποιανού ή ποιανής είναι. Ξέρω όμως πολύ καλά ότι αυτό που λένε ότι τα λείψανα του Δημητρίου στάζουν μύρο, είναι μια ψευτιά. Ή μάλλον κάτι που εσκεμμένα δεν λέγεται όπως μέχρι πρότινος κανείς δεν αμφισβητούσε το Αγ. Φως. Τι θέλω να πω: λένε ότι τα λείψανα στάζουν μύρο πολύτιμο. Γίνεται μια τελετή και έπειτα ανοίγουν το αργυρό κουτί με τα κόκαλα του ανώνυμου ανθρώπου που ναι εκεί μέσα και κόβουν μπαμπακάκια, τα βουτάνε στο μύρο και τα μοιράζουν στους χιλιάδες προσκυνητές. Ε, το μύρο τοποθετείται απ’ τους παπάδες- δεν βγαίνει από μόνο του. Ο κοσμάκης πιστεύει ότι βγαίνει μόνο του και κανείς δε λέει την αλήθεια.

    Η περίπτωση του Δημητρίου είναι ένα από τα καλύτερα μαθήματα διαμόρφωσης συμβόλων που μπορεί να δώσει το βυζαντινό παρελθόν. Ο Δημήτριος δεν είναι απλά ο φρουρός της πόλης. Γίνεται ο φίλος, ο αδερφός, ο συμπαραστάτης του κάθε ανθρώπου που πονά και αγωνίζεται στη ζωή και δεν είναι ξέμπαρκος ως προς το σύνολο. Η εξουσία το γνωρίζει αυτό πολύ καλά και ξέρει να παίζει το παιχνίδι, ειδικά την περίοδο του Μ. Κωνσταντίνου, τότε που ανανοηματοδοτείται ο κόσμος όλος, ο Κωνσταντίνος δεν είναι κανας μαλάκας. Εγώ το λέω και το φωνάζω ότι είναι ο εξυπνότερος πολιτικός που γέννησε η ριμάδα η ιστορία. Άλλαξε έναν ολόκληρο κόσμο για να φτιάξει μια αυτοκρατορία που θα άντεχε. Και άντεξε. Χίλια χρόνια δεν είναι λίγα. Και το παιχνίδι των συμβόλων το έπαιζε στα δάχτυλα του ενός χεριού.

    (και κάτι προσωπικό ήθελα: όλα αυτά τα έλεγα και παλιά λέγοντας στον κόσμο “το νόημα είναι αλλού”. Τα έλεγα αλλά δεν με πίστευαν. Με θεωρούσαν οι συνάδελφοί μου γραφικό. Αυτά όμως είναι τα πορίσματα της επιστήμης που σπούδασα. Στη Δύση, οι καθολικοί παπάδες που είχα καθηγητές δεν φοβόντουσαν να τα διδάξουνε. Εδώ τρέμουν. Και τρέμουν γιατί όχι απλώς είναι ολίγοι. Είναι ολίγιστοι)΄΄

    _____________________________________

    Παλιά μου τέχνη κόσκινο:

    https://www.efsyn.gr/node/206691

    08.08.2019, 19:53
    Το «Εκκλησία OnLine» μηνύει τα σατιρικά «Κουλουβάχατα Comics»
    Δημήτρης Κανελλόπουλος

    https://www.metrosport.gr/minysi-kata-toy-radio-arvyla-apo-to-ekklisia-online-250080

    Μήνυση κατά του «Ράδιο Αρβύλα» από το Εκκλησία online!
    Metrosport Team πριν 5 μήνες

    Το νομικό τμήμα του Εκκλησία Online, ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά σάιτ, κατέθεσε μήνυση στον εισαγγελέα υπηρεσίας στο Πρωτοδικείο Αθηνών για το βίντεο της εκπομπής «Ράδιο Αρβύλα» που δείχνει πώς ένας πιστός πηγαίνει στην Εκκλησία για να κοινωνήσει εν μέσω πανδημίας.

    Στο σατιρικό βίντεο, το οποίο έχει κατέβει από το Youtube, πιστοί βρίσκονται σε σειρά μέσα στο ναό και ενώ βήχουν ο ιερέας τους κοινωνεί κανονικά. Όταν φτάνει η σειρά του Αντώνη Κανάκη για να λάβει τη Θεία Κοινωνία ρωτάει τον παπά: «Πάτερ σίγουρα;» και εκείνος με σιγουριά του απαντά ναι.

    Τρεις μέρες αργότερα ο Αντώνης Κανάκης εμφανίζεται άρρωστος και με βήχα στο κρεβάτι. Ο ίδιος μιλάει στο Θεό και του λέει: «Αχ Θεέ μου γιατί με εγκατέλειψες;».

  2. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    https://avmag.gr/118234/quot-milisa-gi-aytoys-poy-san-ki-emena-theloyn-na-fygoyn-kai-den-mporoyn-quot1/

    “Μίλησα για όσους νιώθουν εγκλωβισμένοι”

    Από Vasilis Thanopoulos -31/01/2020

    Πάντοτε η ομοφυλοφιλία αποτελούσε ένα θέμα ταμπού για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και παρά τα όσα, κατά καιρούς, βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η ίδια αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τον αξιακό χαρακτήρα της σεξουαλικής έκφρασης. Με τι κόστος όμως;

    Πριν λίγες μέρες ο Συράκος-Ιωάννης Κεσέν έκανε κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα ελληνικά, τουλάχιστον, δεδομένα. Ανέβασε ένα βίντεο ανακοινώνοντας πως πέταξε τα ράσα του κληρικού, αφού δεν μπορούσε πια να ακολουθεί έναν θεσμό που δεν τον αποδέχεται. Το βίντεο έγινε γρήγορα viral και τα σχόλια έπεσαν βροχή. Η ιστορία όμως του Συράκου (ή πρώην πατέρα Ιάσωνα) δεν προσφέρει μια ακόμη κίτρινη ματιά στην κλειδαρότρυπα της εκκλησίας. Αντιθέτως, αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να συζητήσουμε για την καταπίεση που υπέστη ένα στενό της μέλος. Γι΄αυτόν και καλέσαμε τον ίδιο να μας την διηγηθεί από πρώτο χέρι.

    Μίλα μας λίγο για εσένα.

    Είμαι 35 χρόνων. Ο πατέρας μου είναι από τον Λίβανο και η μητέρα μου από την Ελλάδα. Γνωρίστηκαν στο εξωτερικό και ερωτεύτηκαν. Πολύ σύντομα ο πατέρας μου έδειξε τις δυναμικές θέσεις έναντι της μητέρας μου, επιδεικνύοντας τον ανδρισμό του και η μητέρα ως φεμινίστρια τον έδιωξε. Μιλάμε για μια καλή μάνα που με μεγάλωσε δύσκολα. Έπειτα ξαναπαντρεύτηκε τον καλύτερο άνθρωπο της γης. Σπούδασα ιστορία και αρχαιολογία, μετά πήγα με υποτροφία στο Βατικανό, όπου έκανα σπουδές πάνω στην ιστορία της λατρείας και στη χριστιανική αρχαιολογία. Γύρισα από εκεί, πήγα φαντάρος και μετά για κάποιους λόγους άφησα τον κόσμο και αποφάσισα να βάλω το ράσο. Χειροτονήθηκα στα 28 μου, στην Κέρκυρα.

    Πώς προσδιορίζεσαι σε σχέση με τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό.

    Μέχρι πρότινος θα σου έλεγα ότι είμαι ένα άτομο που κάνει σεξ με άτομα του ίδιου φύλου. Το τελευταίο εξάμηνο έχω διευρύνει λίγο τον κύκλο εμπειριών μου. Το 99,8% των εμπειριών μου όμως είναι με άτομα του ίδιου φύλου.

    Και ποια ήταν η σχέση σου με τη θρησκεία;

    Δε μεγάλωσα σε μια χριστιανική οικογένεια. Οι δικοί μου είναι βιγκανιστές τα τελευταία 20 χρόνια έχοντας πάει στην Ινδία και γενικότερα στην Ανατολή αρκετές φορές. Παρόλ΄αυτά, όταν τους ανακοίνωσα ότι θέλω να μπω στον κλήρο με στήριξαν. Το είδαν σαν έναν δρόμο προς τη πνευματικότητα. Εγώ πίστευα στον Θεό και τον βρήκα στη βυζαντινή μουσική. Υπάρχει μια εκκλησία κάτω από το σπίτι, στην οποία εγώ πήγαινα συχνά και άκουγα τους ψαλμούς. Το κομμάτι της μουσικής βοήθησε να είμαι πάντα κοντά στην εκκλησία. Μετά είχα μια λόξα με τη γλώσσα, ακόμα την έχω δηλαδή. Η μουσική και η γλώσσα της εκκλησίας ήταν οι μαγνήτες που με έβαλαν μέσα σ΄αυτό. Έτσι, όταν βρέθηκα σε μια δύσκολη ψυχολογική κατάσταση – μεγάλος πια – αποφάσισα να μπω σ΄αυτό τον χώρο.

    Όταν αποφάσισες να μπεις στον κλήρο είχες αποδεχθεί τη σεξουαλικότητά σου;

    Για αρχή θα σου πω, πως η σεξουαλικότητά μου έγινε αντιληπτή σε εμένα στο Γυμνάσιο. Θυμάμαι είχα πολλές τύψεις και γι΄αυτό φοβήθηκα να μιλήσω στους δικούς μου, αν και ήταν αρκετά ανοιχτοί σε τέτοια ζητήματα. Τους το είπα λίγα χρόνια αργότερα. Θυμάμαι, επίσης, να βρίσκομαι σ΄έναν ναό και να ψάχνω να βρω έναν παπά που πίστευα ότι ήταν γκέι για να του το πω. Πίστευα ότι θα με καταλάβει. Τον βρήκα και με δάκρυα στα μάτια του το είπα. Με κοίταξε και μου απάντησε: “έλα μωρέ, ο πρώτος είσαι ή ο τελευταίος;”… Όταν έγινα κληρικός, υπήρχε το ένδυμα της ενοχής ακόμη. Δεν είχε διαλυθεί αυτό. Και πίστευα ότι όλος αυτός ο πνευματικός δρόμος που προτάσσεται μπροστά μου θα με κάνει να το ξεχάσω. Έλεγα το εξής στον εαυτό μου: “Αναγνωρίζω τη σεξουαλικότητά μου, ότι έχω ορέξεις και τάσεις κλπ, αλλά θέλω να δοκιμάσω έναν δρόμο για την άνοδο της συνειδητότητας, όπου αυτά πράγματα δεν θα έχουν σημασία”.

    Αν η σεξουαλικότητά σου ήταν άλλη, θα έμπαινες σ΄αυτή τη διαδικασία;

    Πιθανότατα να ακολουθούσα τον ίδιο δρόμο. Όπως το σκέφτομαι τώρα, το ότι ακολούθησα αυτό τον δρόμο δεν έχει να κάνει τόσο με τη σεξουαλικότητά μου όσο με την ευαισθησία μου. Γιατί τεχνηέντως ο Θεός των Χριστιανών έχει αυτή την ευαισθησία, πλασάρεται μ΄αυτή την ενσυναίσθηση, η οποία όμως είναι στην ουσία ψεύτικη. Γιατί σου λέει: “Εμείς σ΄αγαπάμε έλα μαζί μας. Είμαστε η οικογένειά σου. Κι ο Χριστός αγάπησε τον τελώνη, την ιερόδουλη κλπ. Σ΄αγαπάμε αλλά πρέπει να ακολουθήσεις τους κανόνες μας”. Πρέπει δηλαδή ν’ αλλάξεις. Αν δεν το κάνεις, τότε δεν είσαι ευπρόσδεκτος. Και έχουν βρει κι αυτό το ωραίο. “Αγαπάμε τον αμαρτωλό αλλά όχι το πάθος του”…

    Μίλα μου λίγο για την εμπειρία σου ως κληρικός.

    Χειροτονούμαι στην Κέρκυρα. Βρέθηκα εκεί, γιατί ο πνευματικός μου είχε διασύνδεση με τον εκεί επίσκοπο. Γίνομαι, λοιπόν, διάκονος Μητροπόλεως Κερκύρας, στον ναό του Αγ. Σπυρίδωνα, έχοντας την ευλογία του κηρύγματος, μολονότι δε δίνεται σε κάποιον διάκονο. Το κήρυγμά μου γινόταν μάλιστα με την παρουσία ραδιοφώνου. Για έναν χρόνο, κάθε πρωί με άκουγε όλη η Κέρκυρα. Στον πρώτο χρόνο κηρυγμάτων, αρκετοί συντηρητικοί παπάδες αντέδρασαν γιατί έθιγα κοινωνικά θέματα. Για τους αδύναμους, για αυτούς που βάζουμε στο κοινωνικό περιθώριο κλπ. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι ως αρχηγός της εκκλησιαστικής κατασκήνωσης δεν μπορούσα να ακολουθήσω κάποιους κανόνες, όπως την έπαρση σημαίας, που έρχονταν σε αντίθεση με τα πιστεύω μου, αλλά και τις αναφορές μου στο εμπορικό κομμάτι του ναού, έκαναν αρκετούς να προωθήσουν την απομάκρυνσή μου. Έφυγα και ήρθα στην Αθήνα, σε μητρόπολη του λεκανοπεδίου, όπου δούλεψα αναλαμβάνοντας ως φιλόλογος την ευθύνη του κοινωνικού φροντιστηρίου της μητροπόλεως.

    Μπήκες ποτέ στη διαδικασία να σχολιάσεις θέματα που αφορούν στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα;

    Ναι, συγκεκριμένα μετά τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου έκανα ένα κήρυγμα σε σχέση με το ό, τι δεν μας μοιάζει, το πετάμε στην άκρη και το καίμε σαν να μην υπάρχει. Μιλούσα πολύ για τη διαφορετικότητα στους ανθρώπους. Και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φυσικά γινόταν πανικός, κυρίως από συντηρητικούς χριστιανούς, οι οποίοι δεν ήθελαν να ακούγονται κάποια πράγματα.

    Ως κληρικός αισθανόσουν ότι καταπίεζες τη σεξουαλικότητά σου;

    Όπως σου ανέφερα, προσπαθούσα να ακολουθήσω έναν πνευματικό δρόμο. Αυτό δεν το έκανα όμως πατώντας με μίσος σε οτιδήποτε με εμπόδιζε στον δρόμο αυτό, αλλά υπερβαίνοντας το. Μην κατηγοριοποιώντας το ως “κακό”, αλλά ως “δεν μου κάνει”. Βέβαια, αυτή η οδός μου δημιούργησε τελικά προβλήματα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, άρχισα να γίνομαι υπερβολικά εγωκεντρικός, να θέλω να επιβεβαιώνομαι κλπ. Σε σημείο που μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ ότι όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα αυτής της “μόνωσης”. Όπως λέει κι ο Αριστοτέλης. “Άνθρωπος μόνος ή θηρίο ή θεός”. Χωρίς, λοιπόν να το πω σε κανέναν αναζήτησα τη γνώμη ενός ειδικού ψυχικής υγείας. Κάναμε κάποιες συνεδρίες. Μου συνέστησε να διεκδικήσω και πάλι τη σεξουαλική μου ζωή. Πριν από τρία χρόνια γνώρισα ένα άτομο, το ερωτεύτηκα και με ερωτεύτηκε. Αυτός ο έρωτας με βοήθησε πάρα πολύ να ξυπνήσω, να γνωρίσω κόσμο πάλι. Γνώρισα και μια παρέα με ανθρώπους που με ενέπνευσαν πολύ και με ξύπνησαν.

    Μετά απ΄αυτό, η θέλησή σου να παραμείνεις στον κλήρο, επηρεάστηκε;

    Ναι, ο έρωτας με έκανε να δω αλλιώς τα πράγματα. Παρέμενα φυσικά συνεπής στα καθήκοντά μου, γιατί αισθανόμουν την ανάγκη να συνεχίζω στο έργο που πίστευα. Άρχισα όμως σιγά σιγά να βλέπω μια εκκλησία, όπως το ζούσα εγώ, που δεν νοιάζεται να αναπαύσει το έργο του ανθρώπου, αλλά να φαίνεται πως το κάνει. Εδώ θα σου πω και κάτι άλλο. Αυτή η παρέα που γνώρισα ένα Πάσχα αποφάσισε να μου κάνει ένα μεγάλο δώρο. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής με πιάνουν και μου λένε πως έχουν κάνει μια μικρή χορωδία και πως θα έρθουν στο ναό μου τη Μ. Παρασκευή να ψάλλουν. Ετοιμάστηκαν λοιπόν, ντύθηκαν κατά την αισθητική του χριστιανικού κόσμου και έκαναν μια εμφάνιση που έκανε τον κόσμο να κλαίει από τη συγκίνηση. Αυτά τα άτομα, που δεν είχαν καμία σχέση με την εκκλησία, δέχθηκαν να μπουν για λίγο στον κόσμο αυτό. Τότε κατάλαβα πως εγώ διδάσκω και εργάζομαι με έναν κόσμο που δε θα το έκανε ποτέ αυτό. Που δεν θα προσπαθούσε ποτέ να μπει στη διαδικασία να καταλάβει κάτι διαφορετικό.

    Πότε και γιατί πήρες την απόφαση να φύγεις;

    Την απόφαση να αφήσω την ιεροσύνη την πήρα το καλοκαίρι του 2018. Ωστόσο, γνωστοποίησα την απόφαση μου στις 27/2. Το πρώτο πράγμα που έκανα μετά ήταν να βγάλω τα ράσα και να παρατηρήσω τον ήλιο πάνω στο χέρι μου. Μετά, θυμάμαι να πηγαίνω σε έναν φούρνο και την κοπέλα που εργαζόταν εκεί να μου λέει “τι θες φίλε;“. Αυτή η απλότητα με συγκλόνισε. Το ίδιο βράδυ πήγα στο Βe Queer, το οποίο ανέφερε συνέχεια η παρέα μου. Θυμάμαι να με βλέπει μια προσωπικότητα εκεί που έκανε σόου και που δεν ήξερε τίποτα. Όταν με κοίταξε, έβαλε τα κλάματα. Τα έβαλα κι εγώ. Πέρασα πολύ όμορφο εκείνο το βράδυ.

    Στο βίντεο που ανέβασες πρόσφατα, αναφέρεις πως η μη αποδοχή της σεξουαλικής σου ταυτότητας έπαιξε ρόλο στην απόφασή σου αυτή.

    Ήταν μια αιτία, υπό την έννοια ότι για εμένα είναι αδιανόητο εμείς να συζητάμε κάποια πράγματα ήρεμα κι ωραία, αλλά όταν βρεθούμε στον άμβωνα να συζητάμε άλλα. Δεν έβλεπα συμφωνία λόγου και πράξης. Συνέβη και μια ιστορία που με ταρακούνησε. Κάποια μέρα που εξομολογούσα στον ναό με επισκέφθηκε ένας 50χρονος άνδρας. Ήταν από ένα χωριό και είχε μάθει για εμένα και τις απόψεις μου από το internet. Μου εκμυστηρεύτηκε πως είναι ομοφυλόφιλος και πως δεν έχει κάνει ποτέ σεξ στη ζωή του, γιατί ο θεός θα τον τιμωρούσε. Στη συνέχεια μου εξήγησε πως ήθελε να μοιραστεί μαζί μου τη σεξουαλική του ταυτότητα, γιατί είχε μόνο 6 μήνες ζωής, λόγω καρκίνου. Μετά από 5 μήνες μου τηλεφωνεί μια γυναίκα και μου εξηγεί πως ήταν η μητέρα εκείνου του άνδρα.. Δυστυχώς είχε πεθάνει και της είχε αφήσει ένα χαρτί, ζητώντας την να καλέσει εμένα στην κηδεία του. Πήγα και τέλεσα κηδεία. Η μοναδική ίσως ακολουθία που έκανα μηχανικά. Ταρακουνήθηκα μ΄αυτή την ιστορία. Ένας άνθρωπος δεν αποδέχτηκε ποτέ τον εαυτό του, γιατί ο θεός του, του το απαγόρευε.

    Πώς αντέδρασε το περιβάλλον σου όταν πέταξες τα ράσα;

    Θα σου πω μόνο πώς παραμονή της παραίτησής μου, ρωτάω τη μάνα μου: “ρε μάνα τι θα κάνω, τώρα; Υπάρχει τόσος κόσμος που μ΄αγαπάει… τι θα γίνει;”. Η ίδια τότε γυρνάει και μου απαντά: “Σ’αγαπάει ο κόσμος; Κάνε την Κυριακή τη λειτουργία, κάτσε στην Ωραία Πύλη και πες τους για τη σεξουαλικότητά σου… μετά θα σ΄αγαπάει;”. Ε, ήταν η τελευταία σφαλιάρα.

    Γιατί αποφάσισες να μιλήσεις τώρα γι’ αυτό;

    O πρώτος λόγος είναι ότι εξέρχεται η καθαίρεση μου τώρα. Κυρίως όμως γιατί και ως λαϊκός κι ως παπάς, πάντα έλεγα την άποψή μου. Κι όλο αυτό το διάστημα με προσέγγισαν πολλοί συνάδερφοί μου, που θέλουν να κάνουν κι αυτοί το ίδιο και δεν μπορούν. Και δεν είναι ένας και δύο. Είναι πολλοί. Γι΄αυτούς τους συναδέρφους και για δεκάδες άλλους που δεν είχαν πρόσβαση σε εμένα, βγήκα και μίλησα. Μάλιστα, σήμερα το πρωί, με προσέγγισε ένα 20χρονο παιδί στο γυμναστήριο. Με πλησίασε και μου εκμυστηρεύτηκε ότι είναι στη σχολή της αστυνομίας και ότι θέλει να φύγει, γιατί δεν αντέχει. Μου είπε πως το βίντεό μου, του έδωσε το θάρρος να το κάνει.

  3. Ο/Η Psycho λέει:

    Mιλάνε όλοι, μιλάει και η ekklisiaonline

    https://www.goodreads.com/author/show/562578.Cyril_Mango


    Cyril Mango
    Born in Istanbul, Turkey April 14, 1928
    Genre History, Byzantine Empire, Art & Architecture

    Cyril Alexander Mango is a British scholar in the history, art, and architecture of the Byzantine Empire. He is a former King’s College London and Oxford professor of Byzantine and Modern Greek Language and Literature.

    CYRIL MANGO’S BOOKS

    The Oxford History of Byzantium
    published 2002 — 5 editions

    Byzantium: The Empire Of The New Rome
    published 1980 — 14 editions

    The Art of the Byzantine Empire 312-1453: Sources and Documents
    published 1972 — 3 editions

    Byzantine Architecture
    published 1975 — 4 editions

    Byzantine Literature As A Distorting Mirror: An Inaugural Lecture Delivered Before The University Of Oxford On 21 May 1974

    Studies on Constantinople
    — published 1993

    The Homilies of Photius, Patriarch of Constantinople
    published 1958 — 2 editions

    Byzantium and Its Image: History and Culture of the Byzantine Empire and Its Heritage
    published 1984

    The Brazen House: A Study of the Vestibule of the Imperial Palace of Constantinople
    published 1959

    Vizantinizam i romantični h… Vizantinizam i romantični helenizam

    http://ermionh.blogspot.com/2015/11/cyril-mango.html

    CYRIL MANGO: Δεν υπήρξε ο “Άγιος” Δημήτριος, απάτη τα περί Μύρου!


    Ο MANGO ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΤΟ 2002 ΣΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ!

    Και ο Mango συνεχίζει αποκαθηλώνοντας και άλλους “Αγίους” όπως τον άγιο Θεόδωρο, τον άγιο Γεώργιο, τον άγιο Μάμαντα και τον άγιο Σπυρίδωνα! Αξίζει να σημειωθεί ότι τα ίδια αναφέρει για τον Δημήτριο ο Cyril Mango στην περίφημη Βυζαντινή Ιστορία της Οξφόρδης («The Oxford history of Byzantium ») που εξέδωσε το 2002 το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και επιμελήθηκε ο ίδιος σε ηλικία 74 ετών! Πράγματι, στην σελίδα 114 διαβάζουμε, μεταξύ άλλων…

    THE OXFORD HISTORY OF BYZANTIUM: «Every inhabitant of Thessalonica knew that his patron saint, Demetrius, had been speared to death by order of the godless tyrant Maximianus and had a young co¬mpanion, Nestor, who had killed a famous gladiator in single combat. It is pointless to ask whether this rather rudimentary story (there is not much more to it) has any foundation in fact. What is worth observing, however, is that nearly all the more popular saints in the Byzantine pantheon were fictitious figures from a distant past or so transformed as to have lost any historical dimension»!

    Κατά τον Βυζαντινολόγο, «σχεδόν όλοι οι δημοφιλέστεροι άγιοι του Βυζαντινού πανθέου είναι κατασκευασμένα ανδρείκελα και δεν έχουν την παραμικρή ιστορική διάσταση».

  4. Ο/Η Psycho λέει:

    Ο άγιος σκοτώνει εχθρούς, δράκους και κορονοϊούς


    https://www.ethnos.gr/ellada/130246_agios-dimitrios-anthimos-iereis-kai-psaltes-horis-maskes-ston-nao

    Αγιος Δημήτριος: Ανθιμος, ιερείς και ψάλτες χωρίς μάσκες στον ναόΕΛΛΑΔΑ
    26.10.2020 12:07

    Αν και τα μέτρα ασφαλείας για τον κορονοϊό είναι υποδειγματικά, ιερείς και πιστοί δεν τηρούν τα μέτρα

  5. Ο/Η Ιεροί τραμπούκοι λέει:

    https://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/87318

    Όταν ένας εξαγριωμένος μοναχός μαχαίρωσε αυτό το πιάνο στην Θεσσαλονίκη

    Πέρασαν 20 χρόνια, αλλά η εκκρεμότητα δεν έχει τακτοποιηθεί. Τώρα ήρθε η ώρα

    ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ 20.1.2016 | 20:38


    Μοναχός, που μαζί με άλλους εξαγριωμένους «πιστούς» εισέβαλε στη Ροτόντα, καταστρέφει πιάνο. Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος του 1995

    Θυμάστε τότε, πριν τον Μπουτάρη, που η Θεσσαλονίκη ψήφιζε ό,τι πιο συντηρητικό και θρησκόληπτο (και ενίοτε εγκληματικό); Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ο Ψωμιάδης έκαιγε βιβλία στην Πλατεία Αριστοτέλους, οι παπάδες και οι παραθρησκευτικές οργανώσεις έριχναν αμπούλες βρώμας στο Gay Film Festival, ο Παπαγεωργόπουλος έλυνε κι έδενε.

    Όμως η πιο εμβληματική, ντροπιαστική στιγμή ήταν η επίθεση μαχαιροβγαλτων πιστών εναντίον του φύλακα της Ροτόντας και κοινού που θα άκουγε συναυλία πιάνου. Το δε πιάνο πλήρωσε όλη την θεία οργή. 20 χρόνια μετά, ο Μητροπολίτης της πόλης, αποδυναμωμένος, απαξιωμένος και χωρίς ιδιαίτερο λαϊκό έρεισμα, φωνάζει και απειλεί, θέλει σταυρούς και λειτουργίες στο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, στο οποίο ακόμα απαγορεύεται να γίνουν μη θρησκευτικές εκδηλώσεις, παρότι ούτε φτιάχτηκε από Χριστιανούς, ούτε φτιάχτηκε για χριστιανική χρήση. (Ο Υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς και οι συνεργάτες του στο Υπουργείο μέχρι στιγμής αρνούνται να ενδώσουν στις πιέσεις της Εκκλησίας και έχουν τα δικά τους σχέδια. Μακάρι να μην κάνουν πίσω).

    Την ιστορία της ματ(αι)ωμένης συναυλίας μας θυμίζουν δύο άνθρωποι που την έζησαν από κοντά, ο Τέλλος Φίλης και η Γεωργία Συλλαίου. Είναι μια ιστορία που δεν είχε το αίσιο τέλος που της άξιζε, παρότι πέρασαν 20 χρόνια. Τώρα πιστεύω ότι ήρθε η ώρα…

    Μια εκκρεμότητα 20 ετών ενός μαχαιρωμένου πιάνου

    Του Τέλλου Φίλη*

    Σε αυτή την πόλη υπάρχει μια εκκρεμότητα 20 ετών. Ένα σπασμένο πιάνο. Για την ακρίβεια ένα πιάνο που έσπασε μετά από απανωτές μαχαιριές, περιμένει να δικαιωθεί. Και στα απομεινάρια του, περιμένει να δικαιωθεί ο Πολιτισμός που φέρει η πόλη αυτή, απέναντι στην βαρβαρότητα ενός φανατισμού που εξακολουθεί να καλλιεργείται από ανθρώπους που αρνούνται να σεβαστούν τον θεσμικό τους ρόλο, έναν ρόλο που τους έχει παραχωρηθεί από την Πολιτεία.

    Ήταν Δεύτερα 30 Οκτωβρίου του 1995 που η Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης είχε προγραμματίσει μια συναυλία αυτοσχεδιαζόμενης τζαζ με έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της στην Ελλάδα, γέννημα θρέμμα της πόλης, τον Σάκη Παπαδημητρίου και μια νέα εκπληκτικής καθαρότητας και μεγέθους φωνή, την Γεωργία Συλλαίου. Οι αφίσες της εκδήλωσης ήταν από μόνες τους μια ένδειξη της πολυπολιτισμικότητας που διεκδικούσε η πόλη εν όψει του πολυαναμενόμενου πολιτιστικού γεγονότος της, «Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997». Όμως αυτή η συναυλία δεν έγινε ποτέ.

    Ο τότε τηλεοπτικός σταθμός της εκκλησίας, από την παραμονή καλούσε τους πιστούς σε αγρυπνία στη Ροτόντα με στόχο να μη πραγματοποιηθεί το ρεσιτάλ, το ότι υπήρχε άδεια του αρμόδιου υπουργού Πολιτισμού τους ήταν αδιάφορο. Το πώς η τότε εκκλησιαστική αρχή αντιμετώπισε τον Υπουργό από τους άμβωνες των εκκλησιών είναι ενδεικτικό. « Ο υπουργός Πολιτισμού απέδειξε πως είναι αντάξιος του ονόματός του, Μικρούτσικος»

    Έξω από τη Ροτόντα αντί του φιλόμουσου κοινού, είχαν συγκεντρωθεί εξαγριωμένοι «πιστοί» που έβριζαν , προπηλάκιζαν, ασχημονούσαν κάθε έναν που τολμούμε να διαβεί την εξωτερική πόρτα. Από τον πρωτοετή φοιτητή μέχρι τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου. «Αντίχριστε», «Ανθέλληνα», « Σατανιστή», «Πόρνοι», «Τι θα διδάσκεις στα παιδιά μας» , «θέλετε να κάνετε την εκκλησία πορνείο», «θέλετε να κάνετε την εκκλησία τζαμί»

    Αφήγηση ενός αυτόπτη μάρτυρα: «Από μακριά ακούγεται ο τρανταγμός της σιδερένιας εξώπορτας. Σείεται από τους πιστούς. Τελικά δεν αντέχει. Το πλήθος ορμάει με αλαλαγμούς στο προαύλιο προς την είσοδο του μνημείου. Συνωθείται εκεί και σπρώχνει. Μέσα ο Σάκης Παπαδημητρίου, δοκιμάζει την ακουστική, τα πλήκτρα του πιάνου του, που ο ίδιος έχει μεταφέρει, δοκιμάζει τον ήχο των πλήκτρων του, ένα προς ένα. Βρίσκομαι μέσα μαζι με την υπεύθυνη για το μνημείο αρχαιολόγο, και δυο φύλακες του χώρου. Ένας καλόγερος με ξέπλεκα μαλλιά την απειλεί ότι θα βγάλει μαχαίρι. Τον ακούμε να το λέει ξανά και ξανά. Ένας από τους φύλακες πέφτει χτυπημένος από το πλήθος.

    Το πλήθος εισβάλει στο μνημείο. Καθίσματα ανατρέπονται, περικυκλώνουν το πιάνο. Και αρχίζει ο τελετουργικός χορός της βίας. Χοροπηδούν γύρω του και το κλωτσούν. Το χτυπούν με γροθιές στα πλήκτρα και στις χορδές. Ιερωμένοι και λαϊκοί. Ο ήχος του ακούγεται σαν βογκητό πληγωμένου. Το σπρώχνουν κακήν κακώς προς την έξοδο. «Μίασμα.» «Βέβηλο και σατανικό όργανο.» «Πιάνο μέσα στην εκκλησία, οι αντίχριστοι.» Μάταια προσπαθούμε να προστατεύσουμε το πιάνο και τους εαυτούς μας. Ο «λαός του Θεού» θριάμβευσε. Ανάβουν κεριά. Άλλοι αρχίζουν να ψέλνουν, άλλοι εξακολουθούν να προπηλακίζουν, όσους απέμειναν. Ο πρωτοσύγκελος παίρνει το μικρόφωνο: « Ο λαός του Θεού νίκησε!

    Μας λένε ότι η Θεσσαλονίκη είναι πολυιστορική, θέλει να πει πολυπολιτισμική, αν εννοούν ότι πέρασαν πολλοί κατακτητές συμφωνώ. Ποτέ όμως δεν αλλοιώθηκε το ορθόδοξο πρόσωπο της πόλης». Οι απειλές συνεχίζονται. Φεύγω. Το ανυπεράσπιστο πιάνο, δίπλα στην πόρτα, ανάμεσα στις σκαλωσιές.» Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Τα κανάλια απ’ έξω μεταδίδουν τις βρισιές του πλήθους σε όσους κατάφεραν να βγουν, κάποιοι έχουν χτυπηθεί, γυναίκες έχουν ξεμαλιστεί από πιστούς, οι αρχές διακριτικές σε απόσταση, η πολιτική ηγεσία απούσα, το πιάνο μαχαιρωμένο, συρμένο με βία ως την είσοδο, με τα σημάδια από τις μαχαιριές πάνω στο σπάνιο ξύλο του, σχεδόν κατεστραμμένο με κομμένες χορδές, ανίκανο να υπερασπιστεί από μόνο του τον Πολιτισμό, μπροστά στις ορδές των ταλιμπάν.

    Για την αποκατάσταση του ο Σάκης Παπαδημητρίου και η Γεωργία Συλλαίου αναγκάστηκαν να κάνουν συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για να συγκεντρώσουν το ποσόν που θα το γιάτρευε. Δεν αποζημιώθηκαν ποτέ. Όλη αυτή η εμπειρία μαζί με την προετοιμασία ενός ρεσιτάλ πού ήθελε να δείξει τι είδους πολιτισμό πρότεινε η Ένωση Πολιτών και τι είδους χρήση πρότεινε να έχουν τα μνημεία της πόλης, για να αγαπηθούν από μια νέα γενιά που πιθανά αγνοεί την σημασία και την ιστορία τους, ήταν η αφορμή για έναν μεγάλο έρωτα μεταξύ τους και μια αγάπη που κρατάει ακόμη, 20 τόσα χρόνια μετά, χαρίζοντας και σε μας μοναδικές δημιουργικές στιγμές ενός ζευγαριού που δεν εξαργύρωσε την δημόσια διαπόμπευση του με άστοχη δημοσιότητα.

    Όμως το πιάνο, αποκατεστημένο πια, ζητά τη δικαίωση του. Το πιάνο σαν σύμβολο αντίστασης του Πολιτισμού στην βαρβαρότητα. Όσο αποφεύγουμε να απαντήσουμε στην Ιστορία με καθαρότητα και νηφαλιότητα, η Ιστορία θα μας εκδικείται, όπως η σκόνη που κρύβουμε κάτω από το χαλί. Τώρα που οι εργασίες στην Ροτόντα έχουν αποκατασταθεί, ας αποκατασταθεί κι αυτή η εκκρεμότητα , ας γίνει αυτή η ματαιωμένη συναυλία, ας μπει το πιάνο στη θέση του. Ας αποδείξει η πόλη ότι ο Πολιτισμός νίκησε. Χωρίς καμιά αμφιβολία, καμιά επιφύλαξη καμιά ένσταση, από κανέναν πια, με τη σιγουριά ότι οι ορδές των νέων φονταμεταλιστών που μας περικυκλώνουν σιγά σιγά -κι όλοι ξέρουμε ποιοι τις εξέθρεψαν- , μόνο με τον Πολιτισμό θα αντιμετωπιστούν. Η Τέχνη ας νικήσει τους φανατικούς. Έστω και με καθυστέρηση 20 ετών.

    *O Τέλλος Φίλης είναι blogger. Το άρθρο του γράφτηκε στο Alter Thess ***

    Η Ροτόντα της πατρίδος, της θρησκείας και της οικογένειας Της Γεωργίας Συλλαίου*

    Γίνεται πολύς λόγος για τη Ροτόντα, ότι άνοιξε και ότι θα γίνουν συναυλίες και εκθέσεις και ούτω καθεξής. Μοιραία, έγινε λόγος για την αλήστου μνήμης περιπέτεια της παρ’ ολίγον συναυλίας του Σάκη Παπαδημητρίου στη Ροτόντα το 1995. Λίγα πραγματάκια να πω… Η συναυλία θα είχε τελετουργικό χαρακτήρα. Δεν θα ήταν τζάζ. Ο κ. Παπαδημητρίου δεν είναι εκκεντρικός πλούσιος καπνέμπορος, ούτε τούρκος πιανίστας, ούτε έβαλε μαύρη ψόφια γάτα στο ιερό. Επίσης δεν έχει καπνίσει ποτέ (οι παραπάνω χαρακτηρισμοί ανήκουν στον κύκλο της Μητρόπολης). Συνεχίζω. Ο μοναχός, ο οποίος μαχαίρωσε το φύλακα, με απεκάλεσε σατανίστρια και, αφού με χαστούκισε, με έριξε στο δεξί κλίτος της Ροτόντας , ακολούθως μου πέταξε μία πολυθρόνα σκηνοθέτη –η οποία με πήρε ξυστά– αλλά χωρίς να το ξέρει με έσωσε από το πλήθος που έσπασε τις πόρτες και όρμησε αλαλάζον εναντίον του πιάνου, του κατ’ αυτούς «οργάνου του Διαβόλου», το οποίο και έκαναν φύλλο και φτερό. Κατόπιν, ο μοναχός επιτέθηκε με το μαχαίρι στον Σάκη Παπαδημητρίου, ο οποίος όμως μπόρεσε να τον σταματήσει.

    Κάναμε πολλές συναυλίες για να ξεπληρώσουμε την επισκευή του πιάνου, το οποίο ανήκε στον Γ. Νταουλτζίδη, από τη ζημιά που επέφεραν οι «πιστοί».


    30 Οκτωβρίου 1995 λοιπόν. Αργά το βράδυ, μετά από όλα αυτά, ο Παπαδημητρίου ανακρίνεται επί ώρες από την Ασφάλεια. Τα επιχειρήματα του Προϊσταμένου, ήταν α. ότι δέχτηκε να παίξει για να κερδίσει χρήματα και πόσα και β. ότι υπάρχει φάκελος με φωτογραφία του από τις εκδηλώσεις για την ειρήνη (Μπέρτραντ Ράσσελ και, κατόπιν, Λαμπράκης). Πώς γλιτώσαμε; Όταν ο Παπαδημητρίου είπε ότι ο πατέρας του ήταν Αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, με βαθμό Ναυάρχου. Δύο μικρά σχόλια: ούτε ο Σάκης Παπαδημητρίου ούτε εγώ, αν και φάγαμε γερό πατατράκ, κάναμε μήνυση στην Μητρόπολη (και να το κάναμε, χαμένοι φυσικά θα βγαίναμε). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις αυτεπαγγέλτως γίνεται ό,τι γίνεται. Μετά από άπειρες αναβολές, όταν επιτέλους «εκδικάστηκε» η υπόθεση, ο εισαγγελεύς έκλεισε την υπόθεση λέγοντας ότι στο εδώλιο των κατηγορουμένων θα έπρεπε να βρίσκονται ο Σάκης Παπαδημητρίου και ο Θάνος Μικρούτσικος (τότε υπουργός Πολιτισμού, ο οποίος έδωσε επισήμως –και ευτυχώς– την άδεια για τη συναυλία. Ειλικρινά, χωρίς αυτό το χαρτί δεν ξέρω τι θα γινόταν…).

    Να θυμόμαστε λοιπόν και αυτό. Σταματώ εδώ, διότι είναι θλιβερές –τουλάχιστον– αυτές οι αναμνήσεις. Αυτά, πάρα πολύ συνοπτικά. Και κάτι για να χαλαρώσουμε… Η μητέρα μου πήγε την επομένη κλαίγοντας στον ιερέα της ενορίας μας. Ο άνθρωπος ήταν κατάπληκτος και ευτυχώς την παρηγόρησε λέγοντας ότι η επίσημη Εκκλησία πρέπει να ντρέπεται. Πάτερ, δεν θα μάθετε ποτέ, ότι μετά απ’ αυτό αναζητώ τις απαντήσεις στις θρησκευτικού τύπου ανησυχίες μου, στο καθολικό δόγμα.

    Η Τέχνη ας νικήσει τους φανατικούς. Έστω και με καθυστέρηση 20 ετών.

    *Η Γ. Συλλαίου είναι τραγουδίστρια. Το άρθρο της γράφτηκε για το Books’ Journal. Η Τέχνη ας νικήσει τους φανατικούς. Έστω και με καθυστέρηση 20 ετών.

  6. Ο/Η Παλιός λέει:

    https://www.enikos.gr/society/345707/dioxi-kata-anthimou-gia-koukouloma-viasmou-anilikou-sto-papafeio

    Δίωξη κατά Άνθιμου για «κουκούλωμα» βιασμού ανηλίκου στο Παπάφειο
    6:54 μμ, Δευτέρα 12 Οκτ 2015

    ΕΜΕΤΙΚΟ ΚΥΡΗΓΜΑ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΑΝΘΙΜΟ «ΜΑΥΡΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ!»

    Oμοφοβία & σκοταδισμός από Άνθιμο – Religious hypocrisy & homophobia

    https://roides.wordpress.com/2009/08/03/02aug0/

    Εφημέριος του Παναγιότατου Άνθιμου σε διακοπές στη Στυλίδα
    03/08/2009

    (Ειδήσεις από το βασίλειο της Υποκρισίας)

    (…)

    « Σοκ στη Στυλίδα. Ιερέας από τη Θεσσαλονίκη κατηγορείται ότι αποπλάνησε 20χρονο αγόρι, το οποίο έχει διανοητικά προβλήματα, με στόχο να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες ορέξεις του. Οι γονείς του παιδιού κατήγγειλαν το περιστατικό στο αστυνομικό τμήμα της Στυλίδας. Σύμφωνα με τα όσα ανέφεραν, ο παπάς οδήγησε τον 20χρονο σε ερημική περιοχή, όπου επιχείρησε να τον βιάσει.Μετά από έρευνα, ο ιερέας εντοπίστηκε σε ξενοδοχείο της Στυλίδας, συνελήφθη και σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος του.

    (…)

    «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Ο εν λόγω ρασοφόρος, καταγόμενος εξ άλλης περιοχής, είναι ιερομόναχος, δεν ανήκει σε Μονή της Θεσσαλονίκης, και είχε προσωρινώς διορισθεί κατόπιν αιτήσεώς του, σε μικρή ενορία της Θεσσαλονίκης «άχρι καιρού». 2. Κατόπιν του δημιουργηθέντος, υπαιτιότητί του, ηθικού ζητήματος, τίθεται σε διαθεσιμότητα και ήδη κινείται η προβλεπομένη διαδικασία απολύσεως από της προσωρινής εφημεριακής θέσεώς του, και επομένως υποχρεούται να επιστρέψη στην Μονή της μετανοίας του. 3. Η αρμοδιότητα για την διενέργεια της υπό του Νόμου 5383/ 1932 «περί Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων» προβλεπομένης διαδικασίας ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη εντός της περιοχής της οποίας φέρεται ότι διέπραξε ηθικό παράπτωμα.

    Εκείνα που με εκπλήσσουν είναι ο μετριοπαθής χαρακτηρισμός «ηθικό ζήτημα» για μια τόσο αισχρή και αφύσικη πράξη προς έναν νέο που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

    (….)

  7. Ο/Η Frixos λέει:

    Αγαπητέ Λασκαρατε,

    με ολο τον σεβασμο, αλλά, επειδη δεν κανω …“ευκολες φιλιες”, το ρηθεν «Ο εχθρος του εχθρου μου είναι φιλος μου», δεν ισχυει για εμένα.

    Το μισος για το -εντος ή εκτος εισαγωκικων- κακό δεν συνιστα αγαπη, αλλά διπολο που μας παγιδευει και μας συνθλιβει με τις δαγκανες του.

    Η αναζητηση της γνωσης είναι μια αργη και εργωδης διαδικασια καθώς η όποια “αληθεια“ δεν μας αποκαλυπτεται ποτέ ξαφνικα ένα πρωί δια της επιφοιτήσεως, της οποιας γινομαστε διαπρυσιοι κηρυκες.

    Συνεπως η αποστροφη του –γραπτου- λογου σου, με την οποια ο πρωην …πατερας Ιασονας χαρακτηριζεται ως «μια ηθική προσωπικότητα, ένας έντιμος και γενναίος πρώην αρχιμανδρίτης, με σοβαρή μόρφωση, ένας gay που τόλμησε να σταματήσει να υποκρίνεται και αυτοαποσχηματίστηκε», δεν βρισκει ανταποκριση στα ωτα μου.

    Επειδη, για εμενα προσωπικα, σημασια εχει ο ανθρωπος, θα ευχομουν να μπορεσει καποια στιγμη να βρει την ψυχικη του ηρεμια, η οποια, στην περιπτωση του, φαινεται να δοκιμαζεται σκληρα .

    Γιατι (για οσους θυμουνται τα κουϊζ στα λαϊκα περιοδικα των 70’ς), αν ενωσουμε τις τελείες “ρασο”, “αγιο φως”, “γκέι”, “τατουαζ”, “κυνηγι της δημοσιοτητας” κλπ κλπ, η εικονα που θα σχηματιστει μπροστα μας, για τον –πρωην- …Αγιο Πατέρα, δεν θα είναι αυτή που περιγραφεις.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ασφαλώς και το ρητό αυτό δεν ισχύει ούτε για εμένα, ούτε για κανέναν έντιμο άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος, για λόγους που έχουν να κάνουν με τις συγκυρίες της ζωής του, βρέθηκε στον κλήρο. Σταδιακά διαπίστωσε πως ο χώρος δεν του ταίριαζε. Το να εγκαταλείπει κάποιος θέση στο δημόσιο με αρκετά μαύρα εισοδήματα επί πλέον-αν το θέλει και να βρεθεί σήμερα να παλεύει στην ελεύθερη αγορά εργασίας, το να αυτοεκτίθεται για να ενημερώνει τον κόσμο για το τι συμβαίνει με την Εκκλησία και το να μιλάει με τόσο καθαρό και ορθολογικό τρόπο είναι αξιέπαινα πράγματα. Όσο για τη μόρφωσή του, είναι σοβαρή, με σπουδές πανεπιστημιακές σε Σχολή του Βατικανού, που δεν είναι παίξε γέλασε.
      Δεν κάνω εκπτώσεις, είναι προφανώς αξιόλογος άνθρωπος.
      Που βασίζεις τη διαφωνία σου;
      Τα τατουάζ δεν αποτελούν κριτήριο.

  8. Ο/Η Frixos λέει:

    Επισης παρελειψα να αναφερω οτι η αθλιοτητα της εκκλησιας, που με εμπαθεια και μισος προσπαθει με μυνησεις να κλεισει τα στοματα …αποστατων, δεν μου αλλαζει την γνωμη που διατυπωσα ανωτερω.

  9. Ο/Η Frixos λέει:

    Λασκαρατε,
    και παλι με ολο το σεβασμο, αλλά για να αναπτυξω τις διαφωνιες μου θα χρειαστει να γραφω ωρες ατελειωτες. Θα επιχειρισω ομως στα στοιχειωδη:

    Βεβαιως ο καθενας μπορει να γηγιεται (=ερμηνευεται) όπως γουσταρει και να κανει αυτό που νομιζει, συμπεριλαμβανομενης και της δυνατοτητας να ντυνεται ινδιανος μιας αλλης εποχης και να χορευει προκειμενου να προκαλεσει βροχοπτωση.

    Αλλά αυτό ακριβως ειναι που ενισχυει τη δυνατοτητα του καθενος να τον κρινει:

    Θεωρω λοιπον ότι καποιος, που διαθετει τη στοιχειωδη αυτοεκτιμηση, οταν διαψευδεται οικτρα απο καποια σοβαρη επιλογη που αφορα τη ζωη του, η επομενη κινηση που νοιωθει την αναγκη να κανει είναι να μεινει για καιρο σιωπηλος, να επανεκτιμησει τα ζητουμενα του και να αναστοχαστει σοβαρα τον εαυτο του, και όχι να μασκαρευεται σαν παγωνι, να βγαινει στα σιρματα και αναλωνεται μεσα απο ένα ποταμο καταγγελτικου λογου.

    Τα ιδια ακριβως ανεφερα προ καιρου και σε καποιον δημοφιλη οψιμο φανατικο πολεμιο του Συριζα, που, αφου υπηρξε εξ ισου φανατικος Συριζαιος, ξαφνικα ειδε …το φως το αληθινο, απεδρασε από τις ταξεις του και βγηκε στο μεϊντάνι.

    Ενω λοιπον συμπασα η οικουμενη βοα για τη σαπιλα της αγιας εκκλησιας, ο λαλιστατος -ex- πατερ Ιασονας δεν ειχε ακουσει τιποτε, και χρειαστηκε τοσα χρονια για να το ανακαλυψει;
    Τι διαολο εκανε, …διαβαζε και αυτος;;;
    ;
    Αυτο το πακετo («Ενω ειμαι γκέι παω και φοραω πετραχηλια -όλα τα σφαζω, όλα τα μαχαιρωνω- αλλά μετα ανακαλυπτω τα κακως κειμενα, πεταω τα ρασα, καλυπτομαι από τατουαζ, φοραω κοντομανικο φανελακι για να φαινονται και βγαινω στο ανταρτικο κατά του παπαδαριου με τον πλεον ακατασχετο καταγγελτικο λογο»), θεωρω ότι δεν εχει καμια σχεση με την …ενημερωση ουτε του “πιστου ποιμνιου” ουτε της κοινωνιας για τα …κακως κειμενα στο παπαδιστάν, αλλά αποτελει τη γνωστη συναταγη, κατά την οποια …στεκομαστε κατω απο τους προβολεις και κανουμε θορυβο για να τραβηξουμε την προσοχη των αλλων (όλα γιοα τα like).
    Τι άλλο δηλαδη πρεπει να κανει για να καταλαβουμε κι εμεις οι χαζοι.

    Το εχω ηδη αναφερει παλαιωτερα, αλλά εκτιμω οτι η συζητηση επιβαλει να το επαναλαβω: Ειλικρινα πιστευω οτι αν ζουσε ο Χατζιδακης, που ειχε μια ιδιαίτερη απέχθεια σε κάθε τι αντιαισθητικο, γελοιο και δηθεν, μπορει και να τον σιχτίριζε, αυτόν και πολλους παρομοιους τσιριτρούηδες.

    Για οποιον ομως δεν εχει τις περγαμηνες του Χατζηδακη κινδυνευει από την πολιτικη ορθοτητα.

    Αλλα δεν είναι μονο ο σπουδαιος μουσικος, τα ιδια επισημαινει και ο Καβάφης με τον πιο σαφη τροπο μεσα απο τους στιχους του:

    «Οσο μπορείς»

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

    Μετα από αυτά επικεντρωστε την προσοχη σας στα ακολουθα και σκεφτητε:

    Προσεξτε αυτό το φαντασμα της αρωστειας, της ασχημιας και της πρόκλησης, που πλανιεται πανω από τις κοινωνιες και αποτελει τη νεα μοδα, η οποια εχει διαποτισει με το δηλητηριο του μιμιτισμου τους περισσοτερους ανθρωπους της εποχης μας:

    Δειτε τα σκουλαρικια και τους χαλκαδες καρφωμενα στα αυτια, τα φρυδια, τα χειλη, τον αφαλο, τα γενητικα οργανα των ανθρωπων, λες και η νοσταλγια για το παρελθον αντεστρεψε τη φορα του χρονου.
    Και αν δεν βρεθει καποιος να σε ενημερωσει οτι προκειται για τα αυτιά, τα φρυδια, τα χειλη, τον αφαλο και τα γενητικα οργανα της καθε τυχαρπαστης θεουσας και του καθε μικροαστου νοικοκυραιου της φαπας, που με αυτον το γελοιο τροπο υποδυονται διαφορους ρολους, θα νομισεις οτι οι αγριοι ειναι παλι εδω, αποφασισμενοι να ξανασκαφαλωσουν στα δεντρα.

    Αναλογιστειτε ότι τα σκουλαρικια αυτα (την παλια εποχη των ιστιοφορων) αποτελουσαν διακριτικα (ένα ειδος γαλονιου) που τα εφερε μονο οποιος ναυτικος «ειχε περασει τη λίνια» (εκ του line = ισημερινός), δηλαδη ειχε αλλαξει ημισφαιριο ταξιδευοντας με τα πανιά , και αναρωτηθειτε τι αραγε μπορουν να συμβολιζουν για οσους τα κρεμανε σημερα.

    Κοιταξτε τα τατουαζ της συμφορας με τα οποια μασκαρευονται σημερα οι ανθρωποι, που ενώ πρωτα αποτελουσαν στιγματισμο μονο για τους ταλαιπωρημένους και περιθωριακους ανθρωπους, σημερα εχουν μεταρταπει σε καταναλωτικα αγαθα για τον κάθε σαλεμενο μικροαστο που φαντασιωνεται τον εαυτο του σαν …αυτό που δεν είναι.

    Και το πιο τραγικο είναι οτι ενώ όλα αυτά τα κανουν για να ξεχωριζουν από τους αλλους, στο τελος, μεσα στην υποτεθεμενη διαφορετικότητά τους, καταληγουν να ειναι ολοι απελπιστικά ομοιοι μεταξυ τους,

    Και φανταστειτε τους στα γεραματα, όταν τα δερματα τους θα εχουν κρεμασει σαν χρησιμοποιημενη καποτα που κανενας δεν θα θελει να σηκωσει από κατω.

    Οι συμβολισμοι ειναι σαν την γλωσσα, καθως αποτελουν έναν κωδικα που επινοησε ο ανθρωπος για να σηματοδοτει τα πραγματα και τον εαυτο του.

    Όταν λοιπον αυτοι χανουν το νοημα τους, όλα γινονται ιδια και μεσα στη συγχυση που επερχεται ο φασιστας με τον …επαναστατη εχουν την ιδια μουρη.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Aγαπητέ Φρίξο,
      να σε ευχαριστήσω αρχικά για τη συμμετοχή σου με τόσο ενδιαφέροντα σχόλια.
      Νομίζω πως η μεταξύ μας διαφορά εκτιμήσεων εντοπίζεται μόνο στο εξής.
      Αυτά που λες έχουν μπόλικη λογική και θα συμφωνούσαν μαζί σου οι περισσότεροι Ορθολογιστές. Τους λείπει όμως κάποιο συναίσθημα.
      Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος, αυτός των ΛΟΑΤ, που θα διαφωνούσε κάθετα και οι οποίοι είναι συνάνθρωποί μας, αδέλφια μας, παιδιά μας και γείτονες.
      Οφείλουμε όλοι μας να σεβόμαστε εκείνη τη διαφορετικότητα που δεν αδικεί τους άλλους και η οποία γεννά κουλτούρες και τρόπους σκέψης διαφορετικούς, που οφείλουμε να προσπαθούμε να τους κατανοούμε, αλλιώς θα γίνουμε κοινωνία αντιμαχόμενων φυλών..
      Αυτά που λες για τα τατουάζ τα λέω κι εγώ συνέχεια, αλλά αφορούν εμένα και τους ομοίους μου.
      Δεν ξέρω τι θα έκανα σήμερα αν ήμουν 20άρης.

      Όσο για το γιατί έγινε κληρικός ενώ ήταν gay, υπάρχουν πολλές απαντήσεις που δεν τον καταδικάζουν ηθικά. Έχει αρχικά όλα τα ελαφρυντικά της νεότητας και ύστερα δεν υπάρχει ασυμβίβαστο, όχι μόνο στην πράξη όπου ο κλήρος είναι κρυψώνα για gay αλλά και θεωρητικά, ο Χριστός δεν καταδίκασε ποτέ και πουθενά την ομοφυλοφιλία.
      Την καταδίκασαν οι ομοφυλόφιλοι ή ψυχικά ανισόρροποι και μοχθηροί υποκριτές Άγιοι Πατέρες και ο αντιφατικός Απ.Παύλος.

      Πρόκειται για ένα καλό νέο παιδί, με μόρφωση, που αγωνίζεται να βρει την ευτυχία χωρίς να βλάπτει κανέναν και όντας ειλικρινής.
      Πρέπει να κατανοούμε τους άλλους για να κατανοούν και αυτοί εμάς.

      • Ο/Η Frixos λέει:

        Λασκαράτε,
        σ’ευχαριστω κι εγω για αυτα που λες για εμενα και κυριως επειδη απο τις σελιδες σου δινεις βημα σε πολλους ανθρωπους να εκφρασουν τις αποψεις τους.

        Περαιτερω θελω να σημειωσω ότι από τις σκεψεις μου δεν λειπει το συναισθημα, όπως θεωρεις, απλως για μενα τα συναισθηματα δεν είναι τιποτε λευκα περιστερια σαν το Αγιο Πνευμα, αλλά ψυχικες καταστασεις που παραγονται ως αποτελεσμα της νοητικης λειτουργιας, δηλαδη των βιοχημικων αντιδρασεων που δημιουργουνται από τις συναψεις των εγκεφαλικων κυταρων και εχουν σχεση με τη λογικη συγκρότηση του ατομου.

        Συνεπως τα συναισθηματα δεν είναι απροστάτευτα σαν ορφανα παρατημενα στους πεντε δρομους, αλλά αντιθετως, επειδη είναι ότι πολυτιμότερο εχουμε, κουλαντριζονται και προστατευονται από τη λογικη.

        Υπαρχουν αρνητικα και θετικα συναισθηματα (αγαπη, μισος, χαρά, επιθυμια, φοβος, θαυμασμος, απεχεια κ.ο.κ) τα οποια παραγονται από κάθε ερεθισμα που οι αισθησεις μας μεταφερουν στον εγκεφαλο.

        Υπαρχει επισης μια βαση δεδομενων (data base) που μεταφερονται μεσω DNA ή μας εφυτευονται σε μικρη ηλικια και παγιώνονται με το χρονο ή διαμορφονωνται με διαφορετικο τροπο στην πορεια.

        Στη δικη μου βαση δεδομενων η διαχειριση της λιμπιντο ειναι μια ακρως απολυτως προσωπικη υποθεση και δεν μπορει να αποτελεσει συνδικαλιστικο διακυβευμα διοτι ετσι ευτελιζεται και τοτε μιλαμε για το γελοιον του πραγματος.

        Όταν δηλαδη μιλαμε για το δικαιωμα στον τροπο που καυλωνει ο καθενας, είναι σα να βαζει σε διαπραγματευση τον τροπο που χεζει ή αναπνει.

        Από εκει και περα επειδη οι συνυπαρξη των ανθρωπων διεπεται από κοινωνικες συμβασεις, η όποια ελευθεριοτητα του ατομου πρεπει εκδηλωνεται εντος του ιδιωτικού χωρου , που στην εποχη μας προστατευεται απολυτως θεσμικα.

        Από εκει και περα, αν ο καθενας από εμας βγαζει την καβλα του στη ρούγα, την ανεμιζει ως …ανθρωπινο δικαιωμα και την χρησιμοποιει ως πολιορκητικο κριό, προκειμενου να βουτηξει την κουταλα του στον κρατικο κορβανά, τα συναισθηματα μου για αυτόν, που παραγονται από την αξιολογικη μου κριση, είναι αρνητικα.

        Το ιδιο συμβαινει και για καθε αποπειρα οποιασδηποτε συντεχνιακης ομαδας να επιβαλει τη θεληση της, τα συμφεροντα της ή ακομα και την αισθητικης της στην κοινωνια μεσα από την –υποτιθεμενη- θυματοποιηση της.

        Γιατι, στην πραγματικοτητα, ολες αυτές οι παρδαλες κοινοτητες που εμφανιζονται δεν είναι τιποτε άλλο από συντεχνιες.

        Αν σηκωσουμε το κεφαλι και κοιταξουμε ολογυρα, πιο μακρυά από το σημερα, θα δουμε ότι αν, ο 19ος αιωνας χαρακτηριστηκε από την επιβολη της τυρανιας της κοινωνιας πανω στο ατομο και ο 20ος αιωνας, στην μεγαλυτερη διαρκεια του, από την επιβολη της τυρανιας της κοινωνιας πανω στις μειονοτητες, ο 21ος θα είναι ο αιωνας της επιβολης της τυρανιας των μειονοτητων πανω στο ατομο.

        ΥΓ
        Οσο για τον πατερ Ιασονα, αν είναι καλο παιδι να του δωσουμε μια παστα, που λεει και ο Σωτηρης.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Μπορούμε όμως νομίζω να σταθούμε και να συμφωνήσουμε στο επίμαχο κείμενο που έγραψε για το οποίο μηνύθηκε και να κρίνουμε δυο πράγματα

        1. Τα όσα αποκαλύπτει για την απάτη της θρησκευτικής επιχείρησης Δημήτριος Α.Ε.

        2. την απαράδεκτη απόπειρα ποινικοποίησης (με σκοπό την τρομοκράτηση και φίμωση) της ελεύθερης έκφρασης και μάλιστα της ιστορικής αλήθειας, στο όνομα του Θεού.

  10. Ο/Η Κεμάλ λέει:

    https://tetysolou.wordpress.com/2018/08/05/%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%86%ce%b5%ce%b4%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%cf%86%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%bf%cf%8d-%ce%bf%ce%b9/

    Η Κατηφεδένια, το όραμα, η προφητεία, η φουφού, οι τηγανιτές μελιτζάνες και οι σπίθες στ’ άχυρα

    Τον Οκτώβριο του 1931, ενώ η Θεσσαλονίκη ετοιμαζόταν να γιορτάσει πανηγυρικά τον άγιο Δημήτριο, οι εφημερίδες, με αφορμή την ίαση μιας κοπέλας που αποδόθηκε σε θαύμα του αγίου, επί μέρες έγραφαν για θαυματουργικές εμφανίσεις, ιάσεις και προρρήσεις.

    Ένα από αυτά τα άρθρα παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος του, και το παρουσιάζουμε τώρα που συμπληρώνεται ένας χρόνος κι ένας αιώνας από τη φοβερή πυρκαγιά του 1917, γιατί αφηγείται πώς ξεκίνησε η συμφορά.

    Ας δούμε το πρωτοσέλιδο των Μακεδονικών Νέων με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 1931.


    θαύμα αγίου Δημητρίου 14 Οκτωβρίου 1931

    Γράφει το άρθρο:
    Στον περίβολο του παλιού βυζαντινού ναού του Αγίου Νικολάου του Ορφανού ήταν εγκατεστημένες μερικές οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Εκεί ζούσε και η Κατηφεδένια Στυλιανού, πρόσφυγας και ορφανή, που περιποιόταν τον ναό.


    Ο Άγιος Νικόλαος ο Ορφανός έχει χαρακτηριστεί μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

    Ένα δειλινό των πρώτων ημερών του Αυγούστου του 1917 ανέβηκαν οι γυναίκες της γειτονιάς, για να παρακολουθήσουν την παράκληση. Όταν τελείωσε η παράκληση, αφού έφυγαν οι πιστές και αποσύρθηκε ο παπά-Νικόλας, η Κατηφεδένια μπήκε στον ναό για να σκουπίσει. Όταν τελείωσε το σκούπισμα, στάθηκε μπροστά στο Ιερό, για να προσκυνήσει πριν φύγει. Και τότε είδε την Ωραία Πύλη ν’ ανοίγει και άκουσε βοή και ψαλμωδίες. Έμεινε εκστατική και, πριν συνέλθει, είδε ένα όραμα που τη θάμπωσε. Μπροστά στην πύλη στεκόταν ένας καβαλάρης καταυγαζόμενος από φως και η σκοτεινή εκκλησία φωτίστηκε σαν να ήταν μέρα. Η Κατηφεδένια αποσβολώθηκε. Τότε ο καβαλάρης μίλησε με υπερκόσμια φωνή.
    — Μη φοβάσαι. Είμαι ο άγιος Δημήτριος ο Θεσσαλονικεύς, προστάτης αυτής της πόλης. Εμφανίζομαι σ’ εσένα, για την ευσέβειά σου, για να σου πω ότι οι αμαρτίες πληθύνθηκαν στην πόλη μου και ότι μέγα κακό θα ενσκήψει σ’ αυτήν δια χειρός γυναικός.
    Μόλις είπε αυτά τα λόγια, ακούστηκαν πάλι βοή και ψαλμωδίες, το φως έσβησε, ο άγιος εξαφανίστηκε και η Ωραία Πύλη έκλεισε μόνη της.
    Η Κατηφένια σταυροκοπήθηκε κι ύστερα έτρεξε στο προαύλιο για να διηγηθεί αυτό που είδε. Ειδοποιήθηκε κι ο παπά-Νικόλας και μόλις έμαθε τα διατρέξαντα, τους μάζεψε όλους στον ναό, διάβασε ευχές κι έψαλε το τροπάριο του αγίου.

    Κατά λέξη η συνέχεια του άρθρου:
    «Μετ’ ολίγον όλη σχεδόν η συνοικία είχε συγκεντρωθεί εκεί και την επομένην θα συνέρρεεν η Θεσσαλονίκη ολόκληρος, αν δεν επηκολούθει η μεγάλη πυρκαγιά εντός της ημέρας.
    Η επαλήθευσις της προρρήσεως
    Πράγματι, την ημέραν εκείνην, 5ην Αυγούστου και περί ώραν 2.30 μ.μ. …»

    Εδώ ας διακόψουμε την αφήγηση του δημοσιογράφου, για να πούμε ότι η Ελλάδα υιοθέτησε το νέο ημερολόγιο, το Γρηγοριανό, το 1923. 5 Αυγούστου είναι η ημερομηνία έναρξης της πυρκαγιάς με το Ιουλιανό Ημερολόγιο, που ίσχυε το 1917. Με το νέο ημερολόγιο η ημερομηνία έναρξης της πυρκαγιάς είναι η 18 Αυγούστου και αυτή αναφέρεται σε διάφορες συμμαχικές και άλλες ξένες πηγές, δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν υιοθετήσει το Γρηγοριανό Ημερολόγιο πολύ νωρίτερα από μας. Ας ξαναδώσουμε τον λόγο στον δημοσιογράφο από κει που τον σταματήσαμε, για να δούμε πώς αφηγείται την έναρξη της πυρκαγιάς:

    «… μία πτωχή γυναίκα, πρόσφυξ και αυτή, κατοικούσα εις ένα χαμόσπιτο της συνοικίας Γιλάν Μερμέρ και εν τη οδώ Αγίου Δημητρίου, ηθέλησε να τηγανίσει μελιτζάνες, μόλις είχε φάγει για μεσημέρι. Γιατί αυτή η βία; Ούτε η ίδια κατόρθωσε να εξηγήσει κατόπιν εις την Αστυνομίαν όπου ανεκρίνετο πώς ήθελε να μαγειρεύσει, μετά το φαγητόν, δια το βράδυ. Κάτι είπε την έσπρωχνε να σηκωθεί επάνω και ν’ αρχίσει μαγειρεύουσα.
    Ετοποθέτησε, λοιπόν, τη φουφού εις την μικράν αυλήν και ήναψε φωτιά, ενώ δε καθάριζε τες μελιτζάνες, αποτόμως ήρχισε να πνέει αέρας δυνατός.

    Εις μίαν άκρην της αυλής και εις μικράν απόστασιν από την φωτιάν υπήρχον 3-4 δέματα ξηρού χόρτου ενός πρόσφυγος καραγωγέως, που έμενεν εις το ίδιον πτωχόσπιτον. Κάποιαν στιγμήν, λοιπόν, ο αέρας επήρε πολλούς σπινθήρας από την φουφού και τους ετίναξεν εις το χόρτον, το οποίον μετεβλήθη αμέσως εις πυροτέχνημα. Η πτωχή γυναίκα ήρχισε να κραυγάζει ζητούσα βοήθειαν. Εβγήκεν έξω εις τους δρόμους και έξαλλος εκάλεσε τους γείτονας και τους διαβάτας να σπεύσουν να κατασβέσουν το πυρ. Όταν μετ’ ολίγα λεπτά έτρεξαν πολλοί εις την αυλήν, ήτο αργά πλεόν. Το πυρ κατακαύσαν το χόρτον είχε μεταδοθεί εις κάποιον υπόστεγον ξύλινον και αι φλόγες περιέβαλλον ήδη το μικρό σπιτάκι. Μετ’ ολίγας ώρας το μέγιστον μέρος της πόλεως είχε μεταβληθεί εις ερείπια καπνίζοντα και 80 χιλιάδες Θεσσαλονικέων ήσαν άστεγοι εις τας εσχατιάς της πόλεως.
    Ούτω επληρώθη η πρόρρησις του αγίου πριν ή παρέλθουν είκοσι τέσσαρες ώραι…».


    Συμβολή Ολυμπιάδος και Κασσάνδρου. Η κρήνη Χορχόρ-σου.Συμβολή Ολυμπιάδος και Κασσάνδρου μετά την πυρκαγιά.

    Αυτή είναι η ιστορία που γνωρίζουμε για την έναρξη της πυρκαγιάς. Κάποια νοικοκυρά άναψε τη φουφού στην αυλή για να τηγανίσει μελιτζάνες, πετάχτηκαν σπίθες σε δεμάτια με άχυρο κι όπως φυσούσε μανιασμένα ο βαρδάρης, σε λίγο η φωτιά μαινόταν εκτός ελέγχου. Με μία διαφορά. Η πυρκαγιά ξεκίνησε από ένα προσφυγικό σπίτι της συνοικίας Μεβλανέ, στη συμβολή των οδών Κασσάνδρου και Ολυμπιάδος 3, απέναντι από την κρήνη Χορχόρ-σου, εκεί που βρίσκεται σήμερα η πλατεία Μουσχουντή. Η αριστερή φωτογραφία δείχνει το σημείο έναρξης της πυρκαγιάς. Στην δεξιά φωτογραφία είναι το ίδιο σημείο μετά την κατάσβεση.
    Τραγική ειρωνεία είναι ότι η κρήνη Χορχόρ-σου ήταν σημαντικό κέντρο διανομής νερού και πίσω της υπήρχε μεγάλη δεξαμενή νερού.

    Τηγάνι ή καζάνι; Μελιτζάνες ή μπουγάδα;

    Ο συλλέκτης Μάνος Μαλαμίδης, ιδρυτής και πρόεδρος του Ιστορικού και Συλλεκτικού Αρχείου Θεσσαλονίκης, που πολλές φορές έχει συνδράμει κι εμένα προσωπικά και το Hellas Special με φωτογραφίες και πληροφορίες, και ο φιλόλογος Ηρακλής Λούφης διηγήθηκαν την ιστορία με μια μικρή διόρθωση.

    «Οι νοικοκυρές δεν τηγάνιζαν ψάρια, ούτε έφτιαχναν ιμάμ μπαϊλντί, αλλά έβαζαν καζάνι, δηλαδή ετοίμαζαν ένα μεγάλο καζάνι γεμάτο νερό, πάνω σε φωτιά με ξύλα για να κάνουν μπουγάδα. Βουτούσαν μέσα τα ασπρόρουχα μόλις ζεματούσε το νερό από τη φωτιά κι έριχναν σταχτόνερο, για να βγουν τα υφάσματα λευκά και λαμπερά.

    Αυτή η διαδικασία γινόταν στις κοινές αυλές που σχημάτιζαν μαζί τέσσερα πέντε σπίτια. Σε κάθε γειτονιά υπήρχε ένα σημείο που οι νοικοκυρές έβαζαν καζάνι.
    Εκείνο το απόγευμα, δύο γυναίκες προσφυγικής καταγωγής, η Παρασκευούλα Αδάμ και η Δόμνα Σαββόγλου, κατέβηκαν να κάνουν μπουγάδα. Σπίθες πετάχτηκαν λόγω του αέρα από το καζάνι της πρώτης προσφυγοπούλας, αλλά εκείνη το αντιλήφθηκε αμέσως, έσβησε την φωτιά, τελείωσε την μπουγάδα κι έπεσε να κοιμηθεί. Ύστερα προσπάθησε η δεύτερη να βάλει καζάνι, αλλά ο Βαρδάρης έσπρωξε και πάλι τη φωτιά στον αχυρώνα, που βρισκόταν δίπλα από το σημείο της μπουγάδας. Η γυναίκα δεν μπόρεσε να περιορίσει την φωτιά και αμέσως το σπίτι τυλίχθηκε στις φλόγες».

    Οι δύο γυναίκες κατηγορήθηκαν για εμπρησμό. Πέρασαν από δίκη και αθωώθηκαν από το Πλημμελειοδικείο.

  11. Ο/Η Κεμάλ λέει:

    https://tetysolou.wordpress.com/2017/01/20/7711/

    Ταφόπλακες από τα Εβραϊκά Μνήματα

    Οι γερμανοί μπήκαν στη Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου του 1941. Μόλις οι συνθήκες δημιούργησαν την ευκαιρία, ο δήμαρχος Μερκουρίου και ο νέος γενικός διοικητής της Μακεδονίας Σιμωνίδης ζήτησαν από τη γερμανική διοίκηση την απαλλοτρίωση ολόκληρου του εβραϊκού νεκροταφείου.
    Τον Δεκέμβριο του 1942, κι ενώ τα πράγματα έπαιρναν βάσει σχεδίου ολοένα και πιο άσχημη τροπή για τους Εβραίους, η γερμανική διοίκηση ενέκρινε το σχέδιο απαλλοτρίωσης. Τον Ιανουάριο του 1943 το παμπάλαιο εβραϊκό νεκροταφείο είχε καταστραφεί.

    Για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου και τον αφανισμό της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο μου στη Huffington Post. Σ’ αυτή την ανάρτηση συγκέντρωσα μερικές φωτογραφίες των εβραϊκών μνημάτων μετά την… απαλλοτρίωση.


    Ο χώρος που καταλαμβάνει σήμερα το Εθνικό Κολυμβητήριο.

    Γράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος: Οἱ ταφόπλακες, ντανιασμένες προσεκτικά, ἔμειναν στά Ἐβρέικα Μνήματα γιά ἀρκετό διάστημα. […] Οἱ ταφόπλακες προστάτευαν τούς χασικλῆδες ἀπό τά περίεργα μάτια, ἀπό τόν καυτερό ἡλιο, ἀπό τόν βαρδάρη.


    Τάφοι ανοιχτοί και οστά σκορπισμένα.


    Ταφόπλακες από τα Εβραϊκά Μνήματα χρησιμοποίησαν οι γερμανοί, ο δήμος, η μητρόπολη και πολίτες. Στη φωτογραφία ταφόπλακες που χρησιμοποιήθηκαν από τους γερμανούς για την κατασκευή πισίνας.


    Άγγλοι στρατιώτες περιεργάζονται τις ταφόπλακες της πισίνας.


    Εβραϊκές ταφόπλακες ντανιασμένες έξω από τον Άγιο Δημήτριο. Θα χρησιμεύσουν για την ανοικοδόμηση του ναού και του περιβάλλοντα χώρου.


    Ο Άγιος Δημήτριος μετά το 1948. Η ανοικοδόμηση έχει ολοκληρωθεί. Τα μάρμαρα που είναι συγκεντρωμένα στην αυλή αριστερά από τη φιάλη είναι εβραϊκές ταφόπλακες.


    Δεν καταστράφηκαν όλοι οι τάφοι του εβραϊκού νεκροταφείου την Κατοχή, όπως φαίνεται από την παραπάνω φωτογραφία που είναι τραβηγμένη μεταξύ 1944 και 1945. Τη φωτογραφία παρουσίασε ο Λεόν Σαλτιέλ στην εργασία του Dehumanizing the Dead και ανήκει στο Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Μετά τον πόλεμο οι ελληνικές αρχές έδωσαν το δικαίωμα στους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος να περισυλλέξουν όσες ταφόπλακες είχαν απομείνει και οικοδόμησαν πάνω στα Εβραϊκά Μνήματα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.


    Χτίζεται η φυσικομαθηματική.
    Ο επισκέπτης του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης έχει την ευκαιρία να δει μερικές από τις ταφόπλακες του πάλαι ποτέ εβραϊκού νεκροταφείου.


    Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, 2012

    Οι παραπάνω έγχρωμες φωτογραφίες απεικονίζουν εκθέματα του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης, που είχε την καλοσύνη να μου παραχωρήσει την άδεια χρήσης τους. Εκφράζω τις ευχαριστίες μου.

    • Ο/Η laskaratos λέει:



      δεν έχασε κανείς τη ντροπή του για να τη βρει η ανίερη και διεφθαρμένη χουντοφασιστική μητρόπολη Θεσσαλονίκης, που λεηλάτησε εβραϊκά μνήματα, για να χτίσει το αφορολόγητο επιχειρηματικό μυροβόλο τζαμί του ανύπαρκτου αγίου της.

  12. Ο/Η laskaratos λέει:

    O Αη Δημήτρης είναι Αντισημίτης

    https://tetysolou.wordpress.com/2017/02/20/%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%b2%cf%81%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af/

    Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου και ο αφανισμός της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης

    ……………………

    2. Θέα της πόλης από το εβραϊκό νεκροταφείο. Διακρίνεται η Ροτόντα και το παλιό κτίριο της Φιλοσοφικής.
    Στη δεκαετία του ’30 το ελληνικό κράτος αποφάσισε να απαλλοτριώσει το εβραϊκό νεκροταφείο. Ήταν η εποχή μεταξύ δύο πολέμων και ο φασισμός κέρδιζε έδαφος. Το 1931 ο εμπρησμός της συνοικίας του Κάμπελ και η λεηλασία εκατοντάδων τάφων υπό την καθοδήγηση της διαβόητης φασιστικής συμμορίας 3Ε έδειξε στους Εβραίους ξεκάθαρα ότι ήταν ανεπιθύμητοι. Ένα κύμα Εβραίων εγκατέλειψε τότε τη Θεσσαλονίκη, μετά από εκείνο των πυροπαθών του 1917 και εκείνο του νόμου 236 του 1922 που επέβαλε την Κυριακή ως ημέρα αργίας για όλους ανεξαιρέτως.
    ……………………………


    4. Θέα προς τα ανατολικά από το εβραϊκό νεκροταφείο.

    Τον Απρίλη του ’41 μπήκαν οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη και άρχισε η μαύρη κατοχή.

    ………………………………

    8. Η λεζάντα γράφει: «Κάτω από τον πυρωμένο ήλιο που θανατώνει, δουλεύουν οι σκλάβοι Εβραίοι στα κατσάβραχα της ελληνικής υπαίθρου. Σπάζουν πέτρα, φτιάχνουν γραμμές κάτω από το σκληρό και ανάλγητο ναζιστικό κνούτο».
    ………………………….

    Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου
    Τον Δεκέμβριο του 1942 η γερμανική διοίκηση ενέκρινε σχέδιο απαλλοτρίωσης και μέσα σ’ ένα μήνα το εβραϊκό νεκροταφείο ξεγυμνώθηκε.

    Γράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος:
    […] το Πανεπιστήμιο βούτηξε το οἰκόπεδο (400 στρέμματα στήν καρδιά τῆς πόλης), η Μητρόπολη ἅρπαξε τά μάρμαρα (γιά τήν μετέπειτα ἀνοικοδόμηση του Ἁγίου Δημητρίου) μαζί μέ τόν Δῆμο τῆς Θεσσαλονίκης (πού χρησιμοποίησε τίς δικές του ταφόπλακες σάν κράσπεδα τῶν πεζοδρομίων). Ὁ Δῆμος, ἐπιπλέον, χάρισε στόν ἑαυτό του καί μερικά ἑκατομμύρια τοῦβλα, γιά νά χτίσει τήν μάντρα τοῦ μελλοντικοῦ νεκροταφείου τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς. Αὐτά τά τοῦβλα ἤσανε τῆς πρέσας, ψημένα σέ εἰδικούς κλιβάνους, καί, συνεπῶς, πανάκριβα .

    Μαζί μ’ αυτούς και ο όχλος. Εκατοντάδες εισέβαλαν και λεηλάτησαν το νεκροταφείο.
    …………………………………

  13. Ο/Η Κεμάλ λέει:

    https://tetysolou.wordpress.com/2018/08/05/%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%86%ce%b5%ce%b4%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%cf%86%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%bf%cf%8d-%ce%bf%ce%b9/

    Η Κατηφεδένια, το όραμα, η προφητεία, η φουφού, οι τηγανιτές μελιτζάνες και οι σπίθες στ’ άχυρα

    Τον Οκτώβριο του 1931, ενώ η Θεσσαλονίκη ετοιμαζόταν να γιορτάσει πανηγυρικά τον άγιο Δημήτριο, οι εφημερίδες, με αφορμή την ίαση μιας κοπέλας που αποδόθηκε σε θαύμα του αγίου, επί μέρες έγραφαν για θαυματουργικές εμφανίσεις, ιάσεις και προρρήσεις.
    Ένα από αυτά τα άρθρα παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος του, και το παρουσιάζουμε τώρα που συμπληρώνεται ένας χρόνος κι ένας αιώνας από τη φοβερή πυρκαγιά του 1917, γιατί αφηγείται πώς ξεκίνησε η συμφορά.

    Ας δούμε το πρωτοσέλιδο των Μακεδονικών Νέων με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 1931.

    Γράφει το άρθρο:

    Στον περίβολο του παλιού βυζαντινού ναού του Αγίου Νικολάου του Ορφανού ήταν εγκατεστημένες μερικές οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Εκεί ζούσε και η Κατηφεδένια Στυλιανού, πρόσφυγας και ορφανή, που περιποιόταν τον ναό.


    Ο Άγιος Νικόλαος ο Ορφανός έχει χαρακτηριστεί μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

    Ένα δειλινό των πρώτων ημερών του Αυγούστου του 1917 ανέβηκαν οι γυναίκες της γειτονιάς, για να παρακολουθήσουν την παράκληση. Όταν τελείωσε η παράκληση, αφού έφυγαν οι πιστές και αποσύρθηκε ο παπά-Νικόλας, η Κατηφεδένια μπήκε στον ναό για να σκουπίσει. Όταν τελείωσε το σκούπισμα, στάθηκε μπροστά στο Ιερό, για να προσκυνήσει πριν φύγει. Και τότε είδε την Ωραία Πύλη ν’ ανοίγει και άκουσε βοή και ψαλμωδίες. Έμεινε εκστατική και, πριν συνέλθει, είδε ένα όραμα που τη θάμπωσε. Μπροστά στην πύλη στεκόταν ένας καβαλάρης καταυγαζόμενος από φως και η σκοτεινή εκκλησία φωτίστηκε σαν να ήταν μέρα.
    Η Κατηφεδένια αποσβολώθηκε. Τότε ο καβαλάρης μίλησε με υπερκόσμια φωνή.

    — Μη φοβάσαι. Είμαι ο άγιος Δημήτριος ο Θεσσαλονικεύς, προστάτης αυτής της πόλης. Εμφανίζομαι σ’ εσένα, για την ευσέβειά σου, για να σου πω ότι οι αμαρτίες πληθύνθηκαν στην πόλη μου και ότι μέγα κακό θα ενσκήψει σ’ αυτήν δια χειρός γυναικός.
    Μόλις είπε αυτά τα λόγια, ακούστηκαν πάλι βοή και ψαλμωδίες, το φως έσβησε, ο άγιος εξαφανίστηκε και η Ωραία Πύλη έκλεισε μόνη της.

    Η Κατηφένια σταυροκοπήθηκε κι ύστερα έτρεξε στο προαύλιο για να διηγηθεί αυτό που είδε. Ειδοποιήθηκε κι ο παπά-Νικόλας και μόλις έμαθε τα διατρέξαντα, τους μάζεψε όλους στον ναό, διάβασε ευχές κι έψαλε το τροπάριο του αγίου.

    Κατά λέξη η συνέχεια του άρθρου:

    «Μετ’ ολίγον όλη σχεδόν η συνοικία είχε συγκεντρωθεί εκεί και την επομένην θα συνέρρεεν η Θεσσαλονίκη ολόκληρος, αν δεν επηκολούθει η μεγάλη πυρκαγιά εντός της ημέρας.

    Η επαλήθευσις της προρρήσεως

    Πράγματι, την ημέραν εκείνην, 5ην Αυγούστου και περί ώραν 2.30 μ.μ. …»

    Εδώ ας διακόψουμε την αφήγηση του δημοσιογράφου, για να πούμε ότι η Ελλάδα υιοθέτησε το νέο ημερολόγιο, το Γρηγοριανό, το 1923. 5 Αυγούστου είναι η ημερομηνία έναρξης της πυρκαγιάς με το Ιουλιανό Ημερολόγιο, που ίσχυε το 1917. Με το νέο ημερολόγιο η ημερομηνία έναρξης της πυρκαγιάς είναι η 18 Αυγούστου και αυτή αναφέρεται σε διάφορες συμμαχικές και άλλες ξένες πηγές, δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν υιοθετήσει το Γρηγοριανό Ημερολόγιο πολύ νωρίτερα από μας. Ας ξαναδώσουμε τον λόγο στον δημοσιογράφο από κει που τον σταματήσαμε, για να δούμε πώς αφηγείται την έναρξη της πυρκαγιάς:

    «… μία πτωχή γυναίκα, πρόσφυξ και αυτή, κατοικούσα εις ένα χαμόσπιτο της συνοικίας Γιλάν Μερμέρ και εν τη οδώ Αγίου Δημητρίου, ηθέλησε να τηγανίσει μελιτζάνες, μόλις είχε φάγει για μεσημέρι. Γιατί αυτή η βία; Ούτε η ίδια κατόρθωσε να εξηγήσει κατόπιν εις την Αστυνομίαν όπου ανεκρίνετο πώς ήθελε να μαγειρεύσει, μετά το φαγητόν, δια το βράδυ. Κάτι είπε την έσπρωχνε να σηκωθεί επάνω και ν’ αρχίσει μαγειρεύουσα.
    Ετοποθέτησε, λοιπόν, τη φουφού εις την μικράν αυλήν και ήναψε φωτιά, ενώ δε καθάριζε τες μελιτζάνες, αποτόμως ήρχισε να πνέει αέρας δυνατός.

    Εις μίαν άκρην της αυλής και εις μικράν απόστασιν από την φωτιάν υπήρχον 3-4 δέματα ξηρού χόρτου ενός πρόσφυγος καραγωγέως, που έμενεν εις το ίδιον πτωχόσπιτον. Κάποιαν στιγμήν, λοιπόν, ο αέρας επήρε πολλούς σπινθήρας από την φουφού και τους ετίναξεν εις το χόρτον, το οποίον μετεβλήθη αμέσως εις πυροτέχνημα. Η πτωχή γυναίκα ήρχισε να κραυγάζει ζητούσα βοήθειαν. Εβγήκεν έξω εις τους δρόμους και έξαλλος εκάλεσε τους γείτονας και τους διαβάτας να σπεύσουν να κατασβέσουν το πυρ. Όταν μετ’ ολίγα λεπτά έτρεξαν πολλοί εις την αυλήν, ήτο αργά πλεόν. Το πυρ κατακαύσαν το χόρτον είχε μεταδοθεί εις κάποιον υπόστεγον ξύλινον και αι φλόγες περιέβαλλον ήδη το μικρό σπιτάκι. Μετ’ ολίγας ώρας το μέγιστον μέρος της πόλεως είχε μεταβληθεί εις ερείπια καπνίζοντα και 80 χιλιάδες Θεσσαλονικέων ήσαν άστεγοι εις τας εσχατιάς της πόλεως.
    Ούτω επληρώθη η πρόρρησις του αγίου πριν ή παρέλθουν είκοσι τέσσαρες ώραι…».

    Συμβολή Ολυμπιάδος και Κασσάνδρου. Η κρήνη Χορχόρ-σου.Συμβολή Ολυμπιάδος και Κασσάνδρου μετά την πυρκαγιά.


    Αυτή είναι η ιστορία που γνωρίζουμε για την έναρξη της πυρκαγιάς. Κάποια νοικοκυρά άναψε τη φουφού στην αυλή για να τηγανίσει μελιτζάνες, πετάχτηκαν σπίθες σε δεμάτια με άχυρο κι όπως φυσούσε μανιασμένα ο βαρδάρης, σε λίγο η φωτιά μαινόταν εκτός ελέγχου. Με μία διαφορά. Η πυρκαγιά ξεκίνησε από ένα προσφυγικό σπίτι της συνοικίας Μεβλανέ, στη συμβολή των οδών Κασσάνδρου και Ολυμπιάδος 3, απέναντι από την κρήνη Χορχόρ-σου, εκεί που βρίσκεται σήμερα η πλατεία Μουσχουντή. Η αριστερή φωτογραφία δείχνει το σημείο έναρξης της πυρκαγιάς. Στην δεξιά φωτογραφία είναι το ίδιο σημείο μετά την κατάσβεση.
    Τραγική ειρωνεία είναι ότι η κρήνη Χορχόρ-σου ήταν σημαντικό κέντρο διανομής νερού και πίσω της υπήρχε μεγάλη δεξαμενή νερού.

    Τηγάνι ή καζάνι; Μελιτζάνες ή μπουγάδα;

    Ο συλλέκτης Μάνος Μαλαμίδης, ιδρυτής και πρόεδρος του Ιστορικού και Συλλεκτικού Αρχείου Θεσσαλονίκης, που πολλές φορές έχει συνδράμει κι εμένα προσωπικά και το Hellas Special με φωτογραφίες και πληροφορίες, και ο φιλόλογος Ηρακλής Λούφης διηγήθηκαν την ιστορία με μια μικρή διόρθωση.

    «Οι νοικοκυρές δεν τηγάνιζαν ψάρια, ούτε έφτιαχναν ιμάμ μπαϊλντί, αλλά έβαζαν καζάνι, δηλαδή ετοίμαζαν ένα μεγάλο καζάνι γεμάτο νερό, πάνω σε φωτιά με ξύλα για να κάνουν μπουγάδα. Βουτούσαν μέσα τα ασπρόρουχα μόλις ζεματούσε το νερό από τη φωτιά κι έριχναν σταχτόνερο, για να βγουν τα υφάσματα λευκά και λαμπερά.
    Αυτή η διαδικασία γινόταν στις κοινές αυλές που σχημάτιζαν μαζί τέσσερα πέντε σπίτια. Σε κάθε γειτονιά υπήρχε ένα σημείο που οι νοικοκυρές έβαζαν καζάνι.

    Εκείνο το απόγευμα, δύο γυναίκες προσφυγικής καταγωγής, η Παρασκευούλα Αδάμ και η Δόμνα Σαββόγλου, κατέβηκαν να κάνουν μπουγάδα. Σπίθες πετάχτηκαν λόγω του αέρα από το καζάνι της πρώτης προσφυγοπούλας, αλλά εκείνη το αντιλήφθηκε αμέσως, έσβησε την φωτιά, τελείωσε την μπουγάδα κι έπεσε να κοιμηθεί. Ύστερα προσπάθησε η δεύτερη να βάλει καζάνι, αλλά ο Βαρδάρης έσπρωξε και πάλι τη φωτιά στον αχυρώνα, που βρισκόταν δίπλα από το σημείο της μπουγάδας. Η γυναίκα δεν μπόρεσε να περιορίσει την φωτιά και αμέσως το σπίτι τυλίχθηκε στις φλόγες».

    Οι δύο γυναίκες κατηγορήθηκαν για εμπρησμό. Πέρασαν από δίκη και αθωώθηκαν από το Πλημμελειοδικείο.

  14. Ο/Η Θαύμα αγίου Δημητρίου λέει:

    Στο τέταρτο, «κόκκινο» επίπεδο αυξημένου κινδύνου περνούν από αύριο το πρωί οι περιφέρειες της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας και της Ροδόπης όπως ανακοίνωσε εκτάκτως απόψε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας Νίκος Χαρδαλιάς.

    Πηγή: http://www.lifo.gr

  15. Ο/Η Frixos λέει:

    Λασκαρατε,
    ως προς αυτο δεν υπαρχει καμια αμφιβολια οτι ειμαστε μαζι του, άλλωστε δεν θα μπορουσε να ειμαστε με τη μαυριλα που του επιτιθεται.

  16. http://thess.gr/blog/4547

    Ο Αγιος Δημήτριος των Νεκρών Εβραίων

    October 26, 2015

    Posted by: μαγιόρ ρισόν

    Τον Μάρτιο του 2013 η διαμερισματική σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης Τίλντα Καράσσο κατά την διάρκεια της ομιλίας της στην πλ.Ελευθερίας είπε κάτι που πιστεύω ερμηνεύει ορθά την σημερινή κατάσταση στις σχέσεις Εβραίων και Χριστιανών στη Θεσσαλονίκη: “…ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε οτι η πορεία μας στην Κατοχή δεν υπήρξε κοινή”. Ομολογώ οτι δεν έχω συζητήσει μαζί της το τι την οδήγησε σε αυτή την διαπίστωση ή το τι αλλαγές θα οδηγούσε η παραδοχή αυτή της διαπίστωσης. Αυτό που όμως ξέρω είναι οτι το Ολοκαύτωμα της Θεσσαλονίκης δεν ορίζεται απλώς μέσω της απουσίας του αλλά και διαμέσου της απτής παρουσίας του. Και δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από την πιο γνωστή εκκλησία της πόλης, τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου.


    St.Dimitrius ruins 1928
    το μέγεθος της καταστροφής μετά την πυρκαγιά του 1917/ πηγή: Δήμος Θεσσαλονίκης

    Ο Ι.Ν. του Αγίου Δημητρίου είναι ίσως ο πλεον χαρακτηριστικός ναός της πόλης. Χρονολογείται από τον 5ο αιώνα αν και συνεχείς αναστηλώσεις σημαίνουν οτι ο ναός είναι ουσιαστικά σύγχρονος. Σημαντικότερη είναι η τελευταία μετά την Πυρκαγιά του 1917 που τον κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά. Για πολλά χρόνια έμεινε ερειπωμένος μέχρι την έναρξη εκτεταμένων εργασιών αναστήλωσης που σταμάτησαν το 1938, λίγο πριν τον θάνατο του αρχιτέκτονα Ζάχου που τις είχε αναλάβει. Ετσι αναφέρει τόσο η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όσο και το Υπουργείο Πολιτισμού – αυτό που όμως δεν αναφέρεται είναι η εμπλοκή τους στο Ολοκαύτωμα και την τύχη του Παλαιού Εβραϊκού Νεκροταφείου.

    Το Εβραϊκό Νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης ήταν το μεγαλύτερο εβραϊκό νεκροταφείο του κόσμου με περίπου 350.000 υπαρκτούς τάφους, (η Εβραϊκή θρησκεία απαγορεύει αυστηρά την εκταφή των νεκρών), εξιστορώντας την ιστορία της παλαιότερης θρησκευτικής ομάδας της Θεσσαλονίκης. Τάφοι επιζούν, ακόμα και σήμερα, από τον 3ο αιώνα ΜΚΕ (1) και υπήρξε η τελευταία κατοικία εβραίων για αιώνες μέχρι τους νεκρούς εβραίους στρατιώτες στο αλβανικό μέτωπο και τα πρώτα θύματα του Ολοκαυτώματος. Προπολεμικά είχαν υπάρξει προσπάθειες απομάκρυνσης του εκ μέρους των Χριστιανών που είχαν αποβεί άκαρπες λόγω της σθεναρής αντίστασης των Εβραίων.

    Η Γερμανική Κατοχή όμως επέτρεψε την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων και έτσι ενώ οι Εβραίοι ήταν κλεισμένοι στα γκέτο, συνεργεία του Δήμου Θεσσαλονίκης μπήκαν για να αρχίσουν την καταστροφή. (2) (3) Μια συμβολική αρχή, γιατί όπως είναι εύκολα κατανοητό, το μέγεθος του νεκροταφείου ήταν τέτοιο, που ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί σε μερικούς μήνες, αν όχι χρόνια εν μέσω πολέμου. Οι πρώτες καταστροφές όμως έδωσαν το σήμα να αρχίσει το πλιάτσικο στα πολύτιμα οικοδομικά υλικά του νεκροταφείου – τα μάρμαρα και τα τούβλα των τάφων- αλλά και στους ίδιους τους νεκρούς, με το ψάρεμα κρανίων για την εξαγωγή των χρυσών δοντιών (4) ή των πτωμάτων για ιατρικά πειράματα (5). Εχουμε μιλήσει στο thess για τις χιλιάδες ταφόπλακες με τις οποίες είναι κτισμένη η Θεσσαλονίκη, αλλά ο Ναός του Αγίου Δημητρίου μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε για την συμμετοχή της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης.

    Ηδη από τον Ιανουάριο του 1943, την ώρα που οι Εβραίοι ήταν μαντρωμένοι σε γκέτο εντός της πόλης, το εκκλησιαστικό συμβούλιο των 40 Εκκλησιών ζήτησε τούβλα “εκ των κατεδαφιζόμενων Ισραηλιτικών Νεκροταφείων”. (6) Δεν υπήρξε η μόνη, αλλά υπήρξε η πλεον καταδικαστέα χρήση, μιας και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε από την πείνα, ούτε από την άγνοια για το μέγεθος της ιεροσυλίας. Συνέχισαν άλλες ενορίες, όπως της Αγίας Σοφίας, της Παναγίας Χαλκέων, του Γρηγορίου Παλαμά, του Αγίου Κωνσταντίνου, της Οσίας Ξένης, της Υπαπαντής, των Αγίων Πάντων, του Αγ.Γεωργίου στην Νεάπολη, του Αγίου Ελευθερίου του Ντεπώ, του Αγ.Θεράποντος στην κάτω Τούμπα, του Φιλύρου, του Νέου Ρυσίου, της Παναγίας στην Καλλιθέα, της Καλαμαριάς και της Πυλαίας. Μεταξύ των ενοριών είναι και αυτή του Αγίου Δημητρίου, όταν και τον Οκτώβριο του 1943 με το α/α 1189-18/10/43 έγγραφο της ζητάει την παρέμβαση της Μητρόπολης προς την υπηρεσία δημοσίων έργων της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας (και συνεπακόλουθα στους Γερμανούς που έλεγχαν τη διάθεση των υλικών) 500 ταφόπλακων και 20.000 πλίνθων. Το αίτημα εγκρίνεται μέσα σε 20 μέρες με το έγγραφο α/α 1310-15/11/43.

    Τα υλικά αυτά ήταν απαραίτητα γιατί η αναστήλωση του ναού, που ήταν ακόμα ημιτελής μιας και υπήρχαν ακόμα διαφωνίες για το αν έπρεπε να ακολουθηθεί το σχέδιο Ζάχου από την επιτροπή των Σωτηρίου/Ορλάνδου/Παρασκευόπουλου/Ξυγκόπουλου/Πελεκανίδη/Βασιλείου/Μαλάκη που τον είχε διαδεχθεί. (7)

    ‘Οταν επέστρεψαν είτε από τα βουνά που κατέφυγαν, μαζί με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, είτε από το Αουσβιτς, οι Εβραίοι αντιμετώπισαν μια τραγική κατάσταση. Τα σπίτια τους είχαν γίνει βoρά μεσεγγυούχων και αντιμετώπιζαν την εχθρότητα τόσο των Χριστιανών, όσο και των δημοσίων αρχών. (8) Το νεκροταφείο ήταν σαν ένας βομβαρδισμένος τόπος αλλά ακόμα διατηρούνταν πολλοί τάφοι. Αυτό φαίνεται από το απλό γεγονός οτι συνέχιζαν τις τυμβωρυχίες για τα χρυσά δόντια, όσο και από το γεγονός οτι ακόμα μέχρι το 1947 υπήρχαν προσπάθειες τερματισμού του βανδαλισμού με τοποθέτηση φρουρών. (9) Αλλωστε αποτελεί πεδίο έρευνας το πού έθαβαν οι Εβραίοι τους νεκρούς τους από την απελευθέρωση το ’44 μέχρι και την δημιουργία του Νέου Εβραικού Νεκροταφείου στην Σταυρούπολη – χαρακτηριστικά αναφέρω έγγραφο ενός Εβραίου προς την ΙΚΘ, τον Δεκέμβριο του ’45, με το οποίο αρνείται το διορισμό του σε επιτροπή προς εύρεση νέου νεκροταφείου. (10) Ακόμα και οι μεταπολεμικές φωτογραφίες της καταστροφής, μαρτυρούν για εκατοντάδες άθικτων τάφων όπως η παρακάτω.


    Ο Αγ.Δημήτριος με ταφόπλακες. Διακρίνεται η διαφήμιση της Αίγλης/ πηγή: Γιαντ Βασέμ

    Αιτήματα χρήσης ταφόπλακων ως οικοδομικό υλικό κατέθεσαν τόσοι πολλοί δημόσιοι φορείς, που ουσιαστικά πρέπει να αναρωτηθούμε ποιός δεν συμμετείχε. Δημοσιευμένες αναφορές περιλαμβάνουν τον Δήμο που χρησιμοποιήσε ταφόπλακες για πεζοδρόμια μέχρι και την πλακόστρωση της λεωφ.Στρατού, την Μητρόπολη που αναφέραμε ήδη, το Πανεπιστήμιο (πρωτού καν μεταφερθεί στην νέα πανεπιστημιούπολη), την Ιωαννίδειο Σχολή για κατασκευή τουαλέτων κοκ. (2) Η περίπτωση του Ι.Ν.Αγίου Δημητρίου πρέπει να ήταν η πλέον εμβληματική, μιας και είναι η μόνη για την οποία σώζονται δημόσιες και επανελλειμένες προσπάθειες της ΙΚΘ για τον τερματισμό της λεηλασίας, όπως και αναφορές εβραίων ιστορικών, που κατά τ’άλλα δίσταζαν να μιλήσουν.


    Εβραϊκές ταφόπλακες στον Αγιο Δημήτριο/ πηγή: In Memoriam via https://abravanel.wordpress.com/2008/06/29/metropolite-anthimos-and-his-irrefutable-archives/

    Κομβικό σημείο αποτελούσε η άρνηση του εφόρου αρχαιοτήτων Πελεκανίδη να σταματήσει χρησιμοποιεί ταφόπλακες, ακόμα και 2 χρόνια μετά την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1946. Η απάντηση του στις εκκλήσεις της ΙΚΘ ήταν οτι το κράτος είχε απαλλοτροιώσει το νεκροταφείο και άρα τα οικοδομικά υλικά εντός του ήταν δικά του. Επίσης υποστήριζε οτι πολλές ταφόπλακες ήταν κλεμμένες χριστιανικές ταφόπλακες και επίσης οτι οι Χριστιανοί ξεθάβουν τους νεκρούς και άρα δεν υπάρχει πρόβλημα να συμβεί το ίδιο και με τους Εβραίους, αντιθέτως η χρήση των ταφοπλακων είναι για “ιερό” σκοπό. Αυτή η σύνοψη, μαζί με την περίπτωση της χρησιμοποίησης χριστιανικών ταφόπλακων για την πλακόστρωση της πλ.Συντάγματος επί δημαρχίας Γιατράκου στην Αθήνα, αποτελούν το κυρίως σώμα των απολογητών της καταστροφής του νεκροταφείου. (12) Αξίζει το κόπο να δούμε ένα προς ένα τα επιχειρήματα του:


    Καρτ Ποστάλ της εποχής, διακρίνονται οι στοίβες από τις ταφόπλακες/ πηγή: Fb group: Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης, Λυκίδης?

    Α. το νεκροταφείο, έκτασης περίπου 350 στρεμμάτων από την Παλαιά Φιλοσοφική μέχρι το Καυταντζόγλειο, ήταν ιδιοκτησία της Ισραηλιτικής Κοινότητας. Οι τίτλοι για περίπου 50 στρέμματα ήταν σύγχρονοι, ενώ για τα υπόλοιπα ήταν εθιμικώ δικαίω ιδιοκτησία της. (13) Αλλωστε και το ίδιο το κράτος δεν αμφισβητούσε την ιδιοκτησία, ενώ η νομική υπηρεσία του Δήμου μεσούσης του πολέμου θεώρησε οτι ο Δήμος δε μπορούσε να ζητήσει μερίδα γιατί ήταν ιδιωτική ιδιοκτησία. (2) Το νεκροταφείο ποτέ δεν απαλλοτροιώθηκε, απλώς μεταγράφηκε ως “εγκατελειφθέν εκ των ιδιοκτητών” (!) το 1943. Απόφαση που μεταπολεμικά προσβλήθηκε από την ΙΚΘ και έμεινε μετέωρη για δεκαετίες, μιας και το Δημόσιο δεν είχε ούτε τίτλους ιδιοκτησίας, ούτε να παρουσιάσει απόφαση απαλλοτροίωσης ή κάποια αποζημίωση.

    Β. Οι ίδιοι οι αρχαιολόγοι ομολογούν οτι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να προχωρήσουν σε ανασκαφές. Τα συνολικά ευρήματα τους (7), (14) ήταν 32 ταφόπλακες με λατινικές/ελληνικές επιγραφές, 12 επιτύμβιοι βωμοί, 3 τμήματα αγαλμάτων, ένα αέτωμα, 6 κομμάτια σαρκοφάγων με παραστάσεις και ένα βυζαντικό ανάγλυφο. Ας σημειωθεί οτι λόγω των περιορισμών της εβραϊκής θρησκείας τα αγάλματα και τα ανάγλυφα είναι αδύνατον να χρησιμοποιήθηκαν από Εβραίους και άρα έχουμε περίπου ένα ποσοστό 0,009% των εβραϊκών ταφόπλακων που ήταν χριστιανικές που χρησιμοποιήθηκαν από τους Εβραίους. Αξίζει να σημειωθεί οτι αυτό τις έκανε άξιες διάσωσης – σήμερα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο – αλλά όχι η ηλικία ή ιστορική αξία τους.

    Γ. Σύμφωνα με τον εβραϊκό θρησκευτικό νόμο τα νεκροταφεία είναι περισσότερο ιερά και από τις συναγωγές, δεν υπάρχει πιο ιερό σημείο. (15) Ο εβραϊκός νόμος απαγορεύει την μετακίνηση των νεκρών, όπως και την χρήση οποιουδήποτε υλικού από το νεκροταφείο για οποιαδήποτε χρήση – ούτε καν των λουλουδιών. Η ανασκαφή σε εβραϊκό νεκροταφείο, η χρήση ταφόπλακων/τούβλων ως οικοδομικών υλικών αποτελεί την ύψιστη ιεροσυλία που θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και σήμερα, το 2015, ο χώρος του Πανεπιστημίου σύμφωνα με ορισμένους ραβίνους θεωρείται ιερός, λόγω της παρουσίας οστών, και απαγορεύεται πχ η πρόσβαση Κοανίμ σε αυτόν.

    Δ. Σύμφωνα με την Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκεία η εκταφή των νεκρών επιτρέπεται και μάλιστα συνήθως στην τριετία ή πενταετία. (16) Σύμφωνα με τους κανονιμούς λειτουργίας των χριστιανικών νεκροταφείων οι δε ταφόπλακες μπορούν να παραδωθούν στην Διεύθυνση Οδοποίας μετά από σχετικό αίτημα και να χρησιμοποιηθούν. (12) Μπορεί να είναι, ανάλογα με την αισθητική του καθενός, κακόγουστο αλλά είναι νόμιμο και δεν απαιτεί βανδαλισμό τάφων. Αντίθετα η Εβραϊκή θρησκεία δεν επιτρέπει την εκταφή. Η χρήση εβραϊκών ταφοπλακων ως οικοδομικό υλικό υποδηλώνει ότι κάποιος ή κάποιοι τις έκλεψαν και για να το κάνουν βεβήλωσαν τάφους. Πρόκειται δηλαδή για τα ποινικά κολάσιμα αδικήματα της κλοπής και της προσβολής νεκρού.

    Επιπλέον αυτές οι πλάκες αποτελούν τις μόνες αποδείξεις ύπαρξης των οικογενειών που δολοφονήθηκαν στο Αουσβιτς και έσβησαν οριστικά. Δηλαδή αποτελούν απόδειξη τόσο ενός εγκλήματος ποινικού, θρησκευτικού και όσο και ιστορικού. Δεν είναι απλά εγκατελλειμένα υλικά σε δεύτερη χρήση αλλά αντικείμενα ιστορικής και συναισθηματικής αξίας που στο τέλος τέλος αποτελούν προϊόντα εγκλήματος.

    Σήμερα ο Αγιος Δημήτριος παραμένει μια εκκλησία που θεμελιώθηκε σε ένα έγκλημα, τόσο ποινικό, όσο και θρησκευτικό. Τα τούβλα και μερικές ταφόπλακες χρησιμοποιήθηκαν, αν και αρκετές ταφόπλακες επέζησαν γιατί προορίζονταν για την πλακόστρωση, που δεν πραγματοποιήθηκε λόγω αρχαιολογικών εργασιών. Ακόμα και σήμερα μερικές ταφόπλακες στο πάτωμα του Ναού εμφανίζουν μερικά εβραϊκά γράμματα, ενώ στο πάρκο επιζούν θραύσματα παρά την συμφωνία αφαίρεσης τους μεταξύ Μητρόπολης και Ισραηλιτικής Κοινότητας. Δε ξέρω το τι θα μπορούσε να γίνει – η αφαίρεση των ταφόπλακων/τούβλων είναι αδύνατη πλεον – αλλά αυτό που ξέρω είναι οτι ο Μπουτάρης έχει δίκιο όταν λέει οτι η ευθύνη δεν είναι συλλογική και ούτε μεταβιβάζεται, αλλά από την άλλη οι φορείς έχουν θεσμική συνέχεια και είναι φορείς μνήμης με συνέχεια στον χρόνο. Ξέρω επίσης οτι η ανάγκη ανάγνωσης των διαφορετικών πορειών μας είναι ακόμα στην αρχή και απαιτεί ένα ψυχικό σθένος γιατί αμφισβητεί τις βεβαιότητες πάνω στις οποίες έκτισαν οι Εβραίοι και Χριστιανοί την μεταπολεμική ζωή τους. Ειναι όμως απαραίτητο για να καθαρίσει το νέφος από ψιθύρους, ένοχες φήμες και για τους δυο και να μπορέσει η Θεσσαλονίκη να εγκαταλείψει τον 20ο αιώνα και να προχωρήσει τον 21ο.


    O Αγιος Δημήτριος των Νεκρών Εβραίων/ πηγή: http://abravanel.wordpress.com

    1. https://abravanel.wordpress.com/2010/03/14/ancient-jewish-necropolis-thessaloniki/
    2. Απαραίτητη ανάγνωση του ιστορικού καταστροφής είναι η πρωτοπόρα ακαδημαϊκή εργασία του δρ. Λεόν Σαλτιέλ με αναλυτική παράθεση πηγών -> https://www.academia.edu/8343279/Dehumanizing_the_Dead_The_Destruction_of_Thessaloniki_s_Jewish_Cemetery_in_the_Light_of_New_Sources
    3. Το ρεπορτάζ της Σοφίας Χριστοφορίδου αποτελεί μια πιο ευκολοδιάβαστη σύνοψη της εργασίας -> https://sofistories.wordpress.com/2014/12/04/jewish_cemetary_thessaloniki/
    4. “Κυνηγοί Κρανίων”, Η.Πετρόπουλος στο “Σχολιαστής”, Μάιος 1986
    5. Απομνημονεύματα του Κ.Αλεξανδρίδη σε υπό έκδοση μελέτη
    6. “Η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Θεσσαλονίκης και το Ολοκαύτωμα”, Β.Ριτζαλέος στον συλλογικό τόμο “Το Ολοκαύτωμα στα Βαλκάνια”
    7. Bulletin de Correspondance Hellenique, 68 – 69, 1944 – 1945. http://cefael.efa.gr/detail.php?site_id=1&actionID=page&serie_id=BCH&volume_number=68&issue_number=0&ce=o7qugc28h2f99p1no23o848i5ak2o55a&sp=442
    8. Ενδεικτικά http://thess.gr/blog/4088
    9. http://www.jta.org/1947/03/12/archive/guards-placed-around-salonika-cemetery-following-a-j-c-interventton
    10. Γενικά Αρχεία Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, ευχαριστώ την Α.Αρούχ για την υπόδειξη
    11. Jewish Telegraphic Agency, October 18th 1946. “Greek Authorities Defend Use of Ancient Jewish Tombstones to Reconstruct Church” ->http://www.jta.org/1946/10/18/archive/greek-authorities-defend-use-of-ancient-jewish-tombstones-to-reconstruct-church
    12. Σχετικά με την υπόθεση ->http://www.hri.org/E/1998/98-11-18.dir/keimena/greece/greece2.htm
    13. Περί τίτλων ιδιοκτησίας στο Σ. Σάλεμ, «Το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης», Θεσσαλονικέων Πόλις 6 (2001). Αναδημοσίευση στα Χρονικά -> http://www.kis.gr/files/chronika_sep_oct_2002.pdf
    14. Χρονικά αρχαιολογικά. Ανασκαφαί, έρευναι και τυχαία ευρήματα εν Μακεδονία και Θράκη κατά τα έτη 1940-1950 υπό Χαραλ. Μακαρόνα -> http://media.ems.gr/ekdoseis/makedonika/makedonika_02/ekd_pemk_02_makaronas.pdf
    15. Ενδεικτικά, ελλείψει σεφαραδίτικης ραβινικής αρχής online, παραθέτω ενημερωτικό φυλλάδιο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αντβέρπης -> https://www.uclouvain.be/cps/ucl/doc/chaire-droitreligions/documents/Report_Burial_in_Jewish_Belief_Euroepan_Agudas_Yisroel_2008_final.pdf
    16. “Η τάξη κατά την εκταφή των κεκοιμημένων μας”, Θεμιστοκλέους Χ στο Εφημέριοc, Aπρίλιος 2008 -> http://www.ecclesia.gr/greek/archbishop/default.asp?id=333&what_main=1&what_sub=6&lang=gr&archbishop_who=2&archbishop_heading=%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1

    https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/139039_sygklonistiki-i-omilia-mpoytari

    02.02.2018, 06:00
    Συγκλονιστική η ομιλία Μπουτάρη
    Σάμπυ Μιωνής*

    Η ομιλία του Γιάννη Μπουτάρη για το Ολοκαύτωμα ήταν θαρραλέα και πραγματικά συγκλονιστική. Ο κ. Μπουτάρης είπε τις άβολες αλήθειες που μέχρι σήμερα κανένας επίσημος φορέας δεν ήθελε να παραδεχθεί. Τις αλήθειες που ακόμα και οι περισσότεροι Ελληνες Εβραίοι φοβούνταν να πουν δημόσια υπό τον φόβο του υφέρποντος αντισημιτισμού. Είπε όμως τις αλήθειες που εμείς, οι Ελληνες Εβραίοι της νέας γενιάς, έχουμε ακούσει από τους γονείς μας και τους ελάχιστους παππούδες μας που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα.

    Ισως η ομιλία του να δώσει το έναυσμα για μια αυτοκριτική της ελληνικής πολιτείας η οποία θα αρχίσει να επουλώνει τις πληγές που παραμένουν ανοιχτές εδώ και 73 χρόνια.

    Τις πληγές που η περιφρόνηση των επιζώντων του Ολοκαυτώματος, η καταλήστευση της περιουσίας τους και η προστασία των συνεργατών των ναζί έχουν αφήσει ανοιχτές όλα αυτά τα χρόνια.

    Οι παππούδες μας, οι γονείς μας αλλά και εμείς είδαμε τον αναθεωρητισμό της Ιστορίας από την πολιτεία και το ξέπλυμα των δωσιλόγων και των συνεχιστών τους από το πολιτικό σύστημα.

    Είδαμε τους ηρωικούς συμπατριώτες μας, στους οποίους οφείλουμε την ύπαρξή μας, να υποφέρουν από τις εξορίες και τους διωγμούς.

    Είδαμε τους ιδεολογικούς ηγέτες των νεοναζί να απαλλάσσονται από την ελληνική Δικαιοσύνη και ξεδιάντροπους αντισημίτες να μπαίνουν στη Βουλή εκπροσωπώντας διάφορα κόμματα.

    Επιτέλους βλέπουμε τώρα να αρθρώνεται ένας άλλος λόγος από έναν αγαπητό και ανεξάρτητο δήμαρχο που φαίνεται αποφασισμένος να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, όσο κι αν αυτή πονάει.

    Ελπίζω ότι μια κυβέρνηση νέων ανθρώπων, απαλλαγμένη από αντισημιτικά «βαρίδια», θα καλωσορίσει την ιστορική αλήθεια γκρεμίζοντας τους μύθους του παρελθόντος.

    Λυπάμαι μόνο που δεν ζουν οι παππούδες μας για να απαλυνθεί λίγο ο πόνος με τον οποίο έφυγαν. Ζούμε όμως εμείς που θα κρατήσουμε τη μνήμη τους ζωντανή και θα αντισταθούμε στον αντισημιτισμό και σε κάθε μορφή ρατσισμού.

    *συν-επικεφαλής του Task Force for Antisemitism of the Jewish Agency, Τελ Αβίβ

  17. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    Θαύμα Αγίου Δημητρίου

    https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/266673_xana-proti-se-kroysmata-i-thessaloniki-tripsifies-attiki-kai-rodopi

    01.11.2020, 19:42
    Ξανά πρώτη σε κρούσματα η Θεσσαλονίκη,

    • Ο/Η Άγιος Nτέμης λέει:

      Κορονοϊός – Θεσσαλονίκη: Αύξηση 50% στα ενεργά κρούσματα μέσα στο

      11.11.2020 12:58

      Ρωμανός Κοντογιαννίδης
      Ο Δημοσθένης Σαρηγιάννης μιλά στο ethnos.gr για τον δείκτη μεταδοτικότητας μετά το lockdown στη Θεσσαλονίκη. Εντός της εβδομάδας αναμένεται η κορύφωση του β’ κύματος της πανδημίας
      Μέσα σε μόλις μία εβδομάδα και παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες οκτώ ημέρες η Θεσσαλονίκη βρίσκεται υπό αυστηρή καραντίνα, τέσσερις ημέρες περισσότερες σε σύγκριση την υπόλοιπη Ελλάδα, τα κρούσματα κορονοϊού στην πόλη αυξήθηκαν κατά 50%. Από τα 40.000 ενεργά κρούσματα πριν από μία εβδομάδα, σήμερα ανέρχονται σε 60.000 εν μέσω lockdown.

      Ο δείκτης μεταδοτικότητας, το γνωστό R, στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται σήμερα στο 1,8, ποσοστό πολύ υψηλό για τα ελληνικά δεδομένα, ενώ η τεράστια άνοδος των κρουσμάτων παρά την καραντίνα φαίνεται και από το ποσοστό των θετικών πολιτών επί των τεστ που διενεργούνται καθημερινά. Πριν από δύο εβδομάδες ο δείκτης θετικότητας επί των διενεργημένων τεστς βρισκόταν στο 5%, στην αρχή της καραντίνας στη Θεσσαλονίκη έφτανε το 11% και παρά τα αυστηρά μέτρα για την αντιμετώπιση της περαιτέρω διάδοσης του κορονοϊού σήμερα νοσεί το 32% των πολιτών που υποβλήθηκαν σε τεστ.

      Τα παραπάνω επισημαίνει μιλώντας στο ethnos.gr ο καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής και επικεφαλής του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Δημοσθένης Σαρηγιάννης, γνωστός για τα μαθηματικά μοντέλα επιδημιολογικής διασποράς που εφαρμόζει για τον κορονοϊό. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο ίδιος υπογραμμίζει ότι η κίνηση στους δρόμους της Θεσσαλονίκης είναι μεγαλύτερη από αυτήν που πρέπει για περιβάλλον καραντίνας, γεγονός που συμβάλλει σημαντικά στην περαιτέρω διασπορά της νόσου.

  18. Παράθεμα: Για τον μητροπολίτη Λαγκαδά, θύμα κορωνοϊού ναού Αγ. Δημητρίου | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.