Ο ιερέας Κώστας Μπέης αποκαθηλώνει τους εθνικούς μύθους της Αγιασοφιάς και του Γλέζου

[«Απαγορευμένες» αλήθειες που πρέπει να λέγονται και να ακούγονται]

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Ο Κώστας Μπέης είναι μια μοναδική περίπτωση ιερέα. Κυριολεκτικά δεν έχει σχέση κοινωνική, μορφωτική, πολιτική με τον υπόλοιπο κλήρο. Δεν υποστηρίζω πως είναι ο ιδανικός ιερωμένος, υποστηρίζω πως διαθέτει μορφωτικές και πολιτικές περγαμηνές.

Γιός Εισαγγελέα, πρώην τακτικός καθηγητής της Νομικής, διδάκτορας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με επιστημονική δράση και διεθνείς διακρίσεις (βραβείο Ιππεκτσί, κ. ά.), πρόεδρος της ΕΡΤ, Υπηρεσιακός Υπουργός Δημόσιας Τάξης στην εκλογική κυβέρνηση Σημίτη (9/1996), Γ.Γ. της Βουλής, σύμβουλος του Α.Παπανδρέου, αρθρογράφος για δεκαετίες της «Ελευθεροτυπίας». Το 2005 χειροτονήθηκε παπάς από έναν καλό (σε σύγκριση με όλους τους υπόλοιπους) μητροπολίτη, τον Μελέτιο (βλ. «Αριστερά και μητροπολίτες της Πρέβεζας»), που του παραχώρησε την μικρή ενορία ενός χωριού, στο οποίο ο νέος εφημέριος πηγαινοερχόταν από την Αθήνα, εν είδει επισκέπτη πανεπιστημιακού καθηγητή..

Στην προσωπική του ιστοσελίδα (Κώστας Ε. Μπέης),  σε ένα ποίημά του αφιερωμένο στον πατριάρχη Δημήτρη Αρχοντώνη («Του πατέρα Βαρθολομαίου», Αθήνα, 8 Ιουνίου 2002 προεόρτια του Αγίου Βαρθολομαίου), υπάρχει μια αναφορά στην αγιογραφημένη μέσα στην Αγία Σοφία αιμοβόρα αυτοκράτειρα Θεοδώρα (εξ Ιπποδρόμου), σύζυγο του αρχιδολοφόνου Ιλλυριού αυτοκράτορα Flavius Iustinianus, δομήτορα του ναού, η οποία συμπεριφερόταν μέσα στο Μεγάλο τέμενος των Ανατολικών Ρωμαίων Ορθοδόξων, όπως άξιζε σε ένα μεγαλόπρεπο κοσμικό αρχιτεκτονικό μεγαθήριο, μπουκάροντας αλαζονικά μέσα την ώρα της λειτουργίας πάνω σε άρμα με 4 άλογα, που μέσω ειδικού διαδρόμου την οδηγούσε θριαμβευτικά πάνω στο γυναικωνίτη:

«τ’ άρμα το τέθριππο της Θεοδώρας/ που την ανέβαζε στο δώμα του γυναικωνίτη/καλπάζοντας αγέρωχα και πρόστυχα/ σαν νά’τρεχε στο δισεβή Ιππόδρομο».

Ο ιερέας θέτει ένα ερώτημα, δυσθεώρητο και πρωτάκουστο για το πνευματικό ανάστημα των Ελληνορθοδόξων κληρικών και πιστών, συγκρίνοντας την Αγιασοφιά με τον μικρό πατριαρχικό ναό του Αγ.Γεωργίου:

«Του Υιού του Ανθρώπου την παρουσία πού τηνε ένιωσες πιό έντονα;/ Εδώ ή στην Αγια Σοφιά;/ Μα θέλει ρώτημα; Και βέβαια εδώ. Εκεί με ενοχλούσε του Πορθητή ο θρίαμβος,/τ’ άρμα το τέθριππο της Θεοδώρας,…».

Ο ίδιος είχε κάνει μια αποκάλυψη, που δείχνει την πραγματική σχέση και τα προσωπικά κίνητρα του Μανώλη Γλέζου, με το εξωπραγματικό αίτημα των γερμανικών αποζημιώσεων (11.20 το βράδυ της Τρίτης 9-10-2012, στην εκπομπή του Σπύρου Καρατζαφέρη στο «Αρτ»-πρώην «Τηλεάστυ»-ο καθηγητής δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολος στις επιλογές των τηλεοπτικών του εμφανίσεων):

«Κάποιοι που παριστάνουν σήμερα τους υπερπατριώτες,….Πρώτος ο Γλέζος!..Το λέω ενώπιον της Τηλεόρασης. Πρίν από μισό χρόνο, επήγα και του λέω: Μανώλη, έχω εδώ την υπογραφή του Μίκη Θεοδωράκη, του Γιώργου του Κασιμάτη, του Πρύτανι του Πανεπιστημίου, έχω βάλει την δική μου και θέλω την δική σου, για να κάνωμε πλαγιαστική Αγωγή εναντίον του Γερμανικού Δημοσίου για την αξίωση που έχει η Τράπεζα της Ελλάδος για το Κατοχικό Δάνειο (σημ.Λ.: αυτό είναι το μόνο βάσιμο αίτημα, οι αποζημιώσεις δεν έχουν έρεισμα)… Η απάντηση του Γλέζου ήταν: «Θα το σκεφτώ». Το σκέφτεται ακόμη!..».

Ο Γλέζος ήταν εγωκεντρικός, αναζητούσε με πάθος δημοσιότητα και γενική αναγνώριση, ήταν η ενσάρκωση του one man show, γι’αυτό και ίδρυσε και ιδιωτικό «κόμμα» («Άμεση Δημοκρατία»), ανύπαρκτο, το οποίο αρνιόταν να το διαλύσει ως συνιστώσα του νέου, ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Μια σειρά παλιότερων δημοσιευμάτων μου νομίζω πως ρίχνει κάποιο φως στην κρυμμένη σκοτεινή πλευρά του «Οι επίσκοποι στην Κατοχή» [4] «Απάντηση στους Μ. Γλέζο-Χριστόδουλο», σε 4 συνέχειες. «Κατά Μανώλη Γλέζου» «Εθνοκάθαρση και Μανώλης Γλέζος» «Εμμανουήλ Γλέζου (Μακεδονομάχου): Αρχιεπισκόπου-Τραπεζίτου Νήσου Ελβετίας εγκώμιον!» «Ο Γλέζος βγάζει ψεύτη τον Ιερώνυμο, αλλά ψεύδεται ο ίδιος» «Θεοδωράκης και Γλέζος, το σκάνδαλο της αριστερής εικονολατρίας «Μήνυμα Εμμανουήλ Γλέζου προς τους ‘‘300 της Βουλής’’» «Είναι οι Γερμανοί παιδιά εγκληματιών;» «Πόσα βραβεία θα εισπράξει ακόμη ο Γλέζος;» «Η τελευταία και χειρότερη βράβευση του Μανώλη Γλέζου» «Ο Γλέζος ήταν ιστορικό πρόσωπο ή μυθικός Άγιος των Συναξαρίων;» «Ο Αλέξανδρος Σολζενίτσιν για τον Μανώλη Γλέζο».

.

Advertisement
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, ιστοΕπιφυλλίδες. Bookmark the permalink.

20 Responses to Ο ιερέας Κώστας Μπέης αποκαθηλώνει τους εθνικούς μύθους της Αγιασοφιάς και του Γλέζου

  1. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Αχ η Αγιασοφιά μας

    http://www.mixanitouxronou.gr/theodora-porni-pou-egine-aftokratira/

    Θεοδώρα. Η πόρνη που έγινε αυτοκράτειρα. Η «κόρη του αρκουδιάρη» που εμφανιζόταν σε τσίρκο και οι άλλες φήμες που συνέδευαν το παρελθόν της…

    Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/theodora-porni-pou-egine-aftokratira/

    Θεοδώρα η ηθοποιός

    Η Θεοδώρα αναγκάστηκε από πολύ μικρή να εμφανιστεί στη σκηνή του θεάτρου ως ηθοποιός, γεγονός που καταδίκαζαν η Εκκλησία και η κοινωνία, αφού στο Βυζάντιο οι γυναίκες του θεάτρου έφεραν το στίγμα του εξευτελισμού και της ανηθικότητας. Μετά από πολλές περιπέτειες και ταξίδια σε διάφορες περιοχές του ρωμαϊκού κράτους, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη όπου γνώρισε τον Ιουστινιανό, ο οποίος την ερωτεύτηκε. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου πλέον για τη Θεοδώρα να γίνει σύζυγός του και Αυγούστα, μετά τη στέψη του Ιουστινιανού ως αυτοκράτορα.

    Αυτή ακριβώς η εξελικτική της πορεία, από το θέατρο στον αυτοκρατορικό θρόνο, ίσως ενόχλησε και ενοχλούσε μέχρι τον θάνατό της τον ιστορικό Προκόπιο από την Καισάρεια. Αυτός, καθώς αντιδρούσε με τον αυτοκράτορα και την πολιτική του, ωθήθηκε στο να γράψει κρυφά το βιβλίο, «Απόκρυφη Ιστορία». Πρόκειται για ένα λιβελογράφημα που στρέφεται τόσο εναντίον της Θεοδώρας όσο και του Ιουστινιανού. Ο Προκόπιος προβάλλει ως σκοπό της συγγραφής αυτού του έργου την αποκάλυψη όλης της αλήθειας στις επόμενες γενεές. Το έργο, όμως, αποτελεί μάλλον μια συνειδητή προσπάθεια δυσφήμησης του αυτοκρατορικού ζεύγους. Οι επικρίσεις πάντως στρέφονται κυρίως εναντίον της Θεοδώρας, της οποίας το παρελθόν πυροδοτεί σωρεία φανταστικών ή μη αφηγήσεων, που υποβαθμίζουν το πρόσωπό της και κατ’ επέκταση πλήττουν και το ήθος και το κύρος του Ιουστινιανού. Οι σχετικές αφηγήσεις, πάντως, για την «ηθική» της αυτοκράτειρας, χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες.

    Η κόρη του αρκουδιάρη

    Η παρουσίαση αρχίζει από τη γέννησή της. Κατά τον συγγραφέα, ήταν κόρη κάποιου «αρκουδιάρη», που τον έλεγαν Ακάκιο. Γεννημένη στο περιβάλλον ενός τσίρκου, η Θεοδώρα δεν μπορούσε παρά να ακολουθήσει μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Πριν ακόμη ωριμάσει, εμφανίστηκε στη σκηνή ενός τσίρκου, γεγονός καταδικαστέο από την ηθική του Βυζαντίου, εφόσον οι «γυναίκες της σκηνής» ήταν πασίγνωστες για την ανηθικότητά τους.

    Εκτός από τις χυδαίες παραστάσεις τους, προσέφεραν στους άνδρες και «άλλου είδους» υπηρεσίες. Ο Προκόπιος περιγράφει με πολύ άσχημο τρόπο ότι εφόσον η Θεοδώρα δεν είχε ακόμη ωριμάσει, επιδιδόταν σε ασέλγεια παρά φύσιν. Ωριμάζοντας, έγινε μια τυπική «παρακατιανή», κατά τον συγγραφέα, δηλαδή μια πόρνη, που προσέφερε τις υπηρεσίες της σε πεζούς στρατιώτες, ακόμη και σε δούλους. Αδίστακτη και «ξετσίπωτη», συνήθιζε να αλλάζει συχνά εραστές, με κόλπα του κρεβατιού όλο και πιο ασυνήθιστα: «Πουθενά στον κόσμο δεν γεννήθηκε κανείς παραδομένος σε κάθε είδους ηδονή, όσο αυτή».

    Ο Προκόπιος την παρουσιάζει μάλιστα να παραπονιέται ότι θα ήθελε να έχει περισσότερες… τρύπες, ώστε να ηδονίζεται πιο πολύ! Το αγαπημένο της νούμερο στο τσίρκο, κατά τον λιβελογράφο, ήταν να τοποθετεί κόκκους σιταριού στα απόκρυφά της σημεία, τα οποία τσιμπούσαν χήνες, προκειμένου να φάνε το σιτάρι. Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα Περιζήτητη πλέον στα συμπόσια, επιδιδόταν σε ολονύχτια όργια με όλους τους συνδαιτυμόνες. Όπως με περισσή υπερβολή αναφέρει ο συγγραφέας, μια φορά σε ένα συμπόσιο συνουσιάσθηκε με περισσότερους από 40 άνδρες. «Με τόση λαγνεία καμάρωνε για το κορμί της, ώστε φαινόταν ότι δεν έχει το αιδοίο της στη φυσική του θέση, όπως οι άλλες γυναίκες, αλλά ότι το έχει στο κούτελο».

    Ήταν πασίγνωστη για τον έκλυτο βίο και τη λαγνεία της και κάθε συνάντηση μαζί της είχε καταντήσει να θεωρείται το πλέον βρώμικο πράγμα. «Αλλά και εκείνοι που την πλησίαζαν, αμέσως αποκαλύπτονταν ότι δεν το συνήθιζαν να συνουσιάζονται κατά τους νόμους της φύσης. Αργότερα, η Θεοδώρα έφυγε μαζί με κάποιον Εκηβόλο, που είχε αναλάβει τη διοίκηση της Πενταπόλεως (περιοχή με πέντε πόλεις στη Λιβύη), ο οποίος όμως την έδιωξε. Έτσι, η Θεοδώρα βρέθηκε να ασκεί ξανά το συνηθισμένο της επάγγελμα, πουλώντας άνομα το κορμί της. Αρχικά, πήγε στην Αλεξάνδρεια, έπειτα αφού περιπλανήθηκε σε όλη την Ανατολή επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ασκώντας σε κάθε πόλη το επάγγελμά της.

    Μόλις όμως έφθασε εκεί, την ερωτεύτηκε ο Ιουστινιανός παράφορα, αιχμάλωτος ίσως από τα κόλπα της στο κρεβάτι. Στην αρχή την συναναστρεφόταν ως ερωμένη, μολονότι την είχε ανυψώσει στο αξίωμα της πατρικίας. Η Θεοδώρα λοιπόν, κατάφερε αμέσως να αποκτήσει υπέρμετρη δύναμη και τεράστια πλούτη, «γιατί για τον άνθρωπο αυτόν -όπως συνήθως συμβαίνει με τους τρελά ερωτευμένους- το πιο γλυκό πράγμα στον κόσμο ήταν να κάνει όλα τα χατίρια της αγαπημένης του και να της προσφέρει όλα τα πλούτη του κόσμου. Όσο για το κράτος, καιγόταν σαν προσάναμμα για χάρη αυτού του έρωτα». Ανεξάρτητα αν όλα τα παραπάνω είναι αλήθειά ή όχι, η Θεοδώρα έχει στιγματιστεί ανεξίτηλα στην ιστορία ως η πόρνη που έγινε αυτοκράτειρα. Νίκος Γιαννόπουλος Ιστορικός…

    https://www.news247.gr/afieromata/stasi-toy-nika-i-pio-viaii-exegersi-stin-istoria-toy-vyzantioy.7561842.html

    Στάση του Νίκα: Η πιο βίαιη εξέγερση στην ιστορία του Βυζαντίου

    Η “Στάση του Νίκα” ήταν μια από τις μεγαλύτερες λαϊκές εξεγέρσεις που σημειώθηκε την εποχή του Ιουστινιανού. Άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς.

    Ο Ιουστινιανός αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Είναι καινούργιος στην εξουσία και έχει ένα σωρό σκοτούρες, με τους Πέρσες στα ανατολικά της αυτοκρατορίας. Για μια στιγμή περνά από το νου να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη. Η αυτοκρατορική σύζυγος, η δυναμική και αποφασιστική Θεοδώρα, γρήγορα τον μεταπείθει και οι στρατηγοί Βελισάριος και Μούνδος αναλαμβάνουν δράση. Εγκλωβίζουν τους επαναστάτες στον Ιππόδρομο και κυριολεκτικά τους κατασφάζουν. Η καταστολή της «Στάσης του Νίκα» στις 18 Ιανουαρίου του 532 άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς.

  2. Ο/Η Liberal λέει:

    http://www.antinews.gr/action.read/kosmos/welt-o-xristianismos-mporei-na-anteksei-ti-metatropi-tis-agias-sofias-se-tzami/5.146283#1838608

    Welt: Ο Χριστιανισμός μπορεί να αντέξει τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί

    «Η Κωνσταντινούπολη είναι σήμερα μια τουρκική πόλη. Αλλά ανήκει σε όλο τον κόσμο. Ιδρυθείσα πριν από 2.680 χρόνια ως Βυζάντιο, έγινε στη συνέχεια ρωμαϊκή, βυζαντινή, οθωμανική και εν τέλει τουρκική πόλη. Στη μακρά της ιστορία που αποτέλεσε το σταυροδρόμι για πολλά έθνη και πολιτισμούς οφείλεται το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα έχει -και παρά τον Ερντογάν- μια λαμπρή ακτινοβολία.

    […] Γι΄ αυτό και στη διαμάχη αυτή για την Αγία Σοφία δεν χρειάζονται υπερβολές, πόσο μάλλον να επισείει κανείς μια νέα χριστιανο-ισλαμική σύγκρουση των πολιτισμών. Για πάνω από 900 χρόνια η Αγία Σοφία ήταν για την Ορθοδοξία η κεντρική εκκλησία, όπως μαρτυρούν ακόμη και σήμερα οι νωπογραφίες στο εσωτερικό.

    Αυτό όμως δεν θεμελιώνει δικαιώματα ιδιοκτησίας και χρήσης. Εκκλησίες και τζαμιά είναι άγιοι χώροι, αλλά μπορούν να βεβηλωθούν, να μετατραπούν ή να δημευθούν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι θρησκείες υφίστανται ζημιά. Εν τέλει οι εκκλησίες και τα τζαμιά είναι απλώς κτίρια, όπως και όλα τα υπόλοιπα. Δεν ζει κάτι το άγιο μέσα τους. Είναι άγιοι χώροι μέχρι να μην είναι πια. Και τότε αποκτούν και αυτοί το στάτους του εφήμερου. Και γίνονται στάβλοι, αποθήκες, σχολεία ή μουσεία», γράφει η εφημερίδα αναφερόμενη σε δεκάδες εκκλησίες στη Γερμανία, που εξαιτίας της όλο και μικρότερης προσέλευσης των πιστών έχουν κλείσει, πουληθεί και μετατραπεί σε άλλους χώρους, ακόμη και σε τζαμιά.

    Οι μετατροπές τόπων λατρείας δεν είναι νέο φαινόμενο

    Όσον αφορά τις μετατροπές, λοιπόν, οι Χριστιανοί θα έπρεπε να είναι προσεκτικοί. Κατά τον Μεσαίωνα πολλές συναγωγές στη Γερμανία είχαν μετατραπεί σε χριστιανικές εκκλησίες. […] Το ότι δεν πρόκειται για ιστορίες μακρινών σκοτεινών εποχών καταδεικνύουν τα όσα εκτυλίχθηκαν πριν από καιρό στην Κόρδοβα της Ισπανίας» γράφει η Welt αναφερόμενη στην αρνητική απάντηση που είχε δώσει το 2006 ο τότε Πάπας Βενέδικτος σε παράκληση ισπανών μουσουλμάνων να μπορούν να προσεύχονται και εκείνοι στον ιστορικό καθεδρικό ναό της Κόρδοβα που ήταν κάποτε και τζαμί. «Ισπανοί μουσουλμάνοι ενδέχεται να αισθάνονται, λοιπόν, τον ίδιο πόνο που δήλωσε ότι αισθάνεται ο νυν Πάπας Φραγκίσκος για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας».

  3. Ο/Η Gay priest λέει:

    άμα εντόπιζαν ότι ένα παιδί είναι θηλυπρεπές το κατεύθυναν στην εκκλησία. Δεν είναι καινούργια αυτά τα πράγματα στη χριστιανική μοναστική παράδοση. Έχουμε βυζαντινές ιστορίες για γυναίκες που βίωναν ανδρική ταυτότητα, πήγαν σε ένα μοναστήρι και έζησαν ως άνδρες

    https://popaganda.gr/people/o-sirakos-niothi-kalitera-os-loatki-aktivistis-para-os-papas/

    Ο Συράκος νιώθει καλύτερα ως ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστής παρά ως παπάς

    Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προσέγγισε το ιερό, όταν πέταξε τα ράσα.

    Από τη Μαρία Λούκα.
    Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

    29.07.2020

    Το Συράκο τον γνώρισα πριν δύο χρόνια. Ήταν οι μέρες του ανείπωτου πόνου που προκάλεσε η καταστροφή στο Μάτι.

    Τότε διάφοροι μεγαλόσχημοι εκκλησιαστικοί παράγοντες, όπως ο Αμβρόσιος και ο μητροπολίτης Ιερεμίας, αντί να παρηγορήσουν το θρήνο των ανθρώπων, έχυσαν μπόλικο δηλητήριο σε βιβλικό περιτύλιγμα.

    Αναζητούσα κληρικούς που να μη διακηρύττουν το Θεό – τιμωρό αλλά το Θεό της αγάπης. Έτσι τον συνάντησα. Ως πάτερ Ιάσων που συνέπασχε με όλα τα τραυματισμένα υποκείμενα κι έβλεπε το Θεό στην αλληλεγγύη. Παρότι η μοναδική μου πίστη είναι προσηλωμένη στην εκκοσμίκευση, ένιωθα πάντα σεβασμό για τους φωτισμένους ιερείς και ως εκ τούτου κατάπια την απορία «τι γυρεύει ένας νέος και ανοιχτόμυαλος άνθρωπος στο συντηρητικό και οπισθοδρομικό εκκλησιαστικό σύστημα».
    Προφανώς αυτό το ερώτημα το είχε θέσει ο ίδιος στον εαυτό του πολύ πιο έντονα και επιτακτικά. Κάποια στιγμή έδωσε και την απάντηση. Παραιτήθηκε κι από τότε το ινμποξ του γέμισε κατάρες αλλά και ενθαρρυντικά μηνύματα ανθρώπων που έβλεπαν στην ιστορία του αντανακλάσεις δικών τους καταπιέσεων και απωθημένων. Πλέον τον πετυχαίνω συχνά σε διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις και δράσεις αλληλοβοήθειας ως ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστή και κυρίως ζωντανό παράδειγμα της πεποίθησης ότι οι άνθρωποι όταν βρίσκουν το δρόμο τους, όταν ξεφορτώνονται τους καταναγκασμούς και τις ενοχές, λυτρώνονται και ανθίζουν.

    Περάσαμε ένα τρίωρο μαζί πριν λίγες μέρες σε μια ολόφυτη βεράντα στην Κυψέλη κάτω από έναν αδυσώπητα υπέροχο ήλιο. Η αφήγηση του ήταν συναρπαστική. Μάλλον η πιο σοβαρή παρέμβαση που έκανα ήταν να τεντώσω με χαρά τα μάτια μου στην υπαρξιακή, πολιτική και φιλοσοφική προτροπή «ανακάλυψε το μουνί σου», που σημαίνει ανακάλυψε το σώμα σου, τη σεξουαλικότητα σου, τη θηλυκότητα ως πηγή ηδονής και αντίστασης.

    Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προσέγγισε το ιερό, όταν πέταξε τα ράσα.

    «Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η ελευθερία έρχεται όταν ξεπεράσουμε τα σύμβολα».

    Όταν σκέφτομαι τους λόγους που βρέθηκα κοντά στην Εκκλησία, αναγκαστικά επιστρέφω στην παιδικότητά μου. Ο πατέρας μου ήταν μουσουλμάνος. Το Ισλάμ στην κυρίαρχη αναπαράσταση τότε ισοδυναμούσε με τον κακό της ιστορίας. Εγώ είχα μεγάλο άγχος μη μαθευτεί στον περίγυρο μου, γιατί φοβόμουν ότι θα περάσω άσχημα. Χώρισαν με τη μητέρα μου όταν ήμουν πέντε χρονών και στη συνέχεια προσπάθησα να απεμπολήσω το μουσουλμανικό παρελθόν μας. Μεγάλωσα σε αυτή την πολυκατοικία, στον 4ο όροφο και η Εκκλησία είναι ακριβώς από κάτω. Η γιαγιά μου που είχε αναλάβει την ανατροφή μου, καθώς η μητέρα μου έκανε δύο δουλειές για να επιβιώσουμε, ήταν άθεη, κομμουνίστρια και αγωνίστρια. Ο παππούς μου ήταν παραδοσιακός σταλινικός που έκανε επικούς καβγάδες όταν με έβλεπε να πηγαίνω στην Εκκλησία. Έμενα μου άρεσε πολύ η μουσική, καθόμουν εκεί που έψελναν, άρχισα να ψάλλω κι εγώ. Οπότε η γλώσσα, η μουσική και η προσπάθεια να απωθήσω το μουσουλμανικό στοιχείο με έκαναν να κολλήσω. Ώσπου η γιαγιά μου, έφυγε απρόσμενα στην αγκαλιά μου όταν πήγαινα έκτη δημοτικού. Αυτό με έφερε από πολύ νωρίς αντιμέτωπο με τον φόβο του θανάτου.

    Στην Κεφαλονιά, από όπου είναι η καταγωγή μας, υπήρχε ένας παπάς που έμοιαζε με τον Ζερβό στη Μανταλένα. Εμένα ως παιδάκι με σημάδεψε αυτή η ταινία γιατί επιζητούσε μια δικαιοσύνη και δεδομένου ότι με μεγάλωσαν γυναίκες, έβλεπα ότι τη δικαιοσύνη την επιζητούσε μια γυναίκα – η Βουγιουκλάκη – και ταυτιζόμουν ακόμα περισσότερο. Ο παπάς στην ταινία ξεπέρασε τα όρια της καθεστηκυίας τάξης και στάθηκε αρωγός της. Ο παπάς του χωριού μας ήταν ένας τέτοιος τύπος, χωρίς πολλά γράμματα αλλά με μια γνησιότητα. Μέσα μου αντικατέστησε πολύ ότι δεν είχα τον πατέρα μου. Ακόμα και τώρα υπάρχουν στιγμές που τον σκέφτομαι ως άνθρωπο γιατί ήταν δίκαιος. Η παρουσία του ήταν πολύ ισχυρή στα παιδικά μου χρόνια. Έπειτα η μητέρα μου παντρεύτηκε ξανά, γενικά έφτιαξαν τα πράγματα στο σπίτι αλλά εμένα μου έμεινε το μικρόβιο. Μετά το θάνατο της γιαγιάς μου πήρα πολλά κιλά. Τελειώνοντας την τρίτη λυκείου σκέψου ήμουν 140 κιλά. Παρότι είχα μια γενικά δυναμική παρουσία στο σχολείο, δεν αισθανόμουν ότι η πρόσληψη είναι στο 100%. Η σχέση μου με την Εκκλησία με έκανε να νιώθω σημαντικός. Επιπλέον, λειτουργούσε ως κέντρο μιας θεατρικής παράστασης, να πάρεις το θυμιατό, να βγεις με το σταυρό, είχε μια ροή. Δηλαδή αν με ρωτήσεις τώρα τι μου λείπει, θα σου πω να μπω νωρίς το πρωί στο ναό, να μυρίζει το φρέσκο ψωμί με βασιλικό, ένα κουτί με θυμιατό στο βάθος που αναδίδει μια μυρωδιά και ότι θα τραγουδήσουμε. Με στεναχωρεί που όλος αυτός ο θησαυρός της μουσικής, της τέχνης, των χρωμάτων, των οσμών ταυτίζονται με μια τόσο κακοποιητική πίστη. Το μεγάλο γαμώτο εκεί μέσα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που θρησκεύονται, ενώ έρχονται σε επαφή με μια σπουδαία τέχνη, δεν παίρνουν τίποτα. Το ίδιο κάφροι μπαίνουν, το ίδιο κάφροι βγαίνουν.

    Σπούδασα στο ιστορικό – αρχαιολογικό. Για το μεταπτυχιακό μου με βοήθησε ο νυν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής – ένας άνθρωπος που παραμένει προοδευτικός μέσα στη ναφθαλίνη. Τότε είχε μια θέση στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, έβρισκε ενδιαφέροντα τα κείμενα μου και έστειλε μια επιστολή στην Αγία Έδρα να με δεχτούν εκεί να συνεχίσω τις σπουδές μου. Πήγα, τελείωσα, εργάστηκα ένα διάστημα στην Κύπρο και επέστρεψα στην Ελλάδα. Γνώρισα ένα αγόρι που το ερωτεύτηκα πάρα πολύ. Δεν ευδοκίμησε ιδιαίτερα αυτή η σχέση κι έπεσα σε δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις. Θεώρησα ότι όλα αυτά είναι μάταια. Τη σεξουαλικότητα μου την είχα ανακαλύψει και την είχα αποδεχτεί αλλά πίστευα ότι δε με βοηθάει να ανέβω συνειδητότητα. Ήθελα, λοιπόν, να μπω σ’ έναν κόσμο πνευματικό, να περπατήσω το δρόμο που περπάτησαν τόσοι άγιοι και ευτύχησαν. Οπότε ο λόγος που εντάχθηκα στην Εκκλησία ήταν πνευματικός και ανθρωπιστικός. Μπαίνεις σε έναν χώρο, έχεις ένα μισθό βασικό, άρα δεν άγχεσαι τι θα φας και τι θα πιεις, άρα έχεις χώρο και χρόνο να εργαστείς για τους άλλους. Πράγμα που όντως συνέβη, έδινα πάνω από έξι ώρες την ημέρα διδάσκοντας παιδιά στο κοινωνικό φροντιστήριο.


    «Το πρόβλημα αρχίζει από τη σχέση που θέλει να έχει ένα θρησκευτικό σύστημα με την εξουσία και τον εξουσιαζόμενο. Η εκκλησία επέλεξε να έχει σχέση με την εξουσία».

    Πίστευα πολύ. Προσευχόμουν. Από την τόση προσευχή μπαίνει ο εαυτός σε μια διαδικασία να βουρκώνει και πίσω από αυτό κρύβεται η ηδονή του ναρκισσισμού. «Κοίτα στην προσευχή έκλαψες. Ο Κύριος σου μίλησε, άρα είσαι άξιος» σκέφτεσαι. Αυτή η πορεία στην ουσία με βοήθησε ένα καταλάβω ότι η χριστιανική θρησκεία δεν είναι η λατρεία κάποιου τριαδικού θεού, είναι η λατρεία του εαυτού του καθενός. Οι χριστιανοί όταν διαφωνείς, βρίζουν, καταριούνται και βλαστημούν. Δαιμονίζονται όταν αμφισβητείς την πίστη τους, γιατί αμφισβητείς αυτούς. Η θρησκεία σε οδηγεί να λατρέψεις τον εαυτό σου και να πεις ότι αποκλείεται να ζήσω μόνο 60 χρόνια, πρέπει να ζήσω αιώνια. Εξομολογούσα κόσμο και διαπίστωνα συχνά ότι δεν υπήρχε καμία αγάπη και καμία ανοχή. Είχα υπόψη μου ότι υπάρχει μια υποκρισία στην Εκκλησία πριν ενταχθώ αλλά μέσα μου κάπου πίστευα ότι μιλάει ο Θεός. Απογοητεύτηκα πολύ από ανθρώπους που τους είχα πολύ ψηλά. Από την άλλη, γνώρισα και επισκόπους που είναι καλοί άνθρωποι. Γνώρισα επίσκοπο που μιλούσε με αγάπη για τον Ζακ Κωστόπουλο. Υπάρχουν κι αυτοί αλλά είναι οικτρή μειοψηφία. Το πρόβλημα αρχίζει από τη σχέση που θέλει να έχει ένα θρησκευτικό σύστημα με την εξουσία και τον εξουσιαζόμενο. Η εκκλησία επέλεξε να έχει σχέση με την εξουσία. Ο εξουσιαστής σκέφτεται πως θα ελέγξει τα σώματα των άλλων, ώστε να γίνονται μηχανές αναπαραγωγής που θα του δίνουν εργάτες και στρατιώτες. Γι’ αυτό χρησιμοποιούν την Εκκλησία. Σου λέει ότι από τη στιγμή που βαφτίστηκες σφραγίστηκε το σώμα σου, είσαι στρατιώτης του Χριστού, δεν υπηρετείς την αλήθεια σου αλλά τη δική μας. Το σώμα σου δε σου ανήκει, πρέπει να ακολουθήσεις τους δικούς μου κανόνες για να αναστηθείς στη Δευτέρα Παρουσία αλλιώς θα καείς στην Κόλαση. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν μαλάκας που έκανε το σταυρό σύμβολο της εξουσίας του.

    Χειροτονήθηκα το Νοέμβριο του 2014 στην Κέρκυρα. Το πρώτο μου σοκ το έπαθα λίγους μήνες αργότερα, στις εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα παραστώ σε μια δοξολογία με όλο το στρατό δίπλα μου. «Θέλω να ξεράσω» εκμυστηρεύτηκα σε μια κοπέλα που ήταν κοντά μου και κατάλαβε ότι δεν πέρναγα καλά.

    Έβλεπα όλες τις εξουσίες μαζεμένες σε απόλυτη ιεραρχία και ταξική διαστρωμάτωση. Εγώ ονειρευόμουν να γίνω ο δίκαιος παπάς του χωριού κι ίσως εάν ήμουν σε χωριό θα τα χα καταφέρει. Είχα γνωρίσει σ’ ένα χωριό έναν παπά – θησαυρό, πολύ αυθεντικός και δίκαιος. Είχε έναν επίτροπο που ήταν εμφανώς ομοφυλόφιλος. Μια μέρα μου διηγήθηκε την ιστορία του. Στο χωριό είχε μαθευτεί ότι ο άνθρωπος ήταν οροθετικός και ομοφυλόφιλος και τον κυνηγούσαν κανονικά με τις πέτρες. Όταν πήγε ο παπάς ξεκίνησε κάθε Κυριακή να τους μιλάει επίμονα και γλυκά για το πώς πρέπει να αγκαλιάζουμε το διαφορετικό. Τους έπεισε ότι ήταν λάθος η στάση τους. Όχι μόνο τον αγκάλιασαν αλλά έγινε και επίτροπος που σημαίνει ότι απολαμβάνει το σεβασμό όλης της κοινότητας. Ξέρεις, μερικές φορές εξετάζουμε κάποια πράγματα με τα μάτια της μετανεωτερικότητας αλλά τα χάνουμε εάν δεν ανακαλέσουμε το προνεωτερικό βλέμμα.

    Παλιότερα, ένα μοναστήρι ήταν καταφύγιο για ανθρώπους που ήταν διαφορετικοί. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, πχ στην Κρήτη τις προηγούμενες δεκαετίες, άμα εντόπιζαν ότι ένα παιδί είναι θηλυπρεπές το κατεύθυναν στην εκκλησία. Δεν είναι καινούργια αυτά τα πράγματα στη χριστιανική μοναστική παράδοση. Έχουμε βυζαντινές ιστορίες για γυναίκες που βίωναν ανδρική ταυτότητα, πήγαν σε ένα μοναστήρι και έζησαν ως άνδρες. Βέβαια διασώζονται τέτοιες ιστορίες γιατί η αρρενωπότητα είναι το ιδεατό στη βυζαντινή φιλολογική παραγωγή. Αντίθετα παραδείγματα δε διασώζονται πολλά. Μόνο ευνούχους είχαμε που σχετίζονται με την εξουσία. Είσαι ένας ευνούχος για να διασφαλίζεται ότι η Αυτοκράτειρα δε θα γαμηθεί με άλλον και θα φέρει νόμιμο διάδοχο.

    Το ράσο θα κρύψει, θα κρύψει και καλά που θα αναγκαστείς να θυσιάσεις, θα κρύψει και κακά. Εμένα δε με ρώτησε ευθέως κανείς εάν είμαι gay. Ξέρω πάντως ότι έχω μοιραστεί ιστορίες με ανθρώπους εκεί μέσα που αν τις ακούσει κανείς θα κοκκινίσει. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους όταν έφυγα, έγραψαν κείμενα εναντίον μου. Υπάρχουν άτομα που θέλουν να φύγουν και δε μπορούν, γιατί πχ έχουν τρία παιδιά κι είναι δύσκολο στα 50 να αφήσεις μια στρωμένη δουλειά. Έχουμε κάνει μια συντροφιά με φίλους/ες που συζητάμε πράγματα που μας φόρτωσε το εκκλησιαστικό γεγονός. Αυτό που δεν υπάρχει στην Ελλάδα είναι ένα κέντρο υποστήριξης στον απεγκλωβισμό από το χριστιανικό βίωμα, ενώ στην Ιταλία, την Ισπανία και άλλες χώρες έχουν αναπτυχθεί τέτοιες δομές. Με πλησιάζουν άπειροι άνθρωποι που μου λένε τις προσωπικές τους ιστορίες για το πώς πέρασαν άσχημα στο ράσο, γυναίκες πρεσβυτέρες που τις πάντρεψαν με το έτσι θέλω. Μου έστειλε ένα κορίτσι 23 χρονών που την πάντρεψαν με έναν παπά, ο οποίος την κακοποιούσε. Ευτυχώς κατάφερε να ξεφύγει. Στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι γυναικείες αφηγήσεις αυτές που φτάνουν σε εμένα.


    «Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός έχει βρει τρόπους να παγιώνεται. Παντρεύει έθνος και μαγεία και φτιάχνει συλλαλητήριο».

    Θα σου πω ένα γεγονός ακόμα που με ταρακούνησε. Βρίσκω μια μέρα στο ιερατικό προφίλ μου στο facebook μήνυμα από ένα κορίτσι που ήθελε να συναντηθούμε για να μου μιλήσει. Το ραντεβού ήταν μπροστά από τον Άγιο Νικόλαο στην Ασκληπιού, φόραγα ένα ζωστικό ποντικί που από μέσα στο μανίκι είχε μια μελιτζανί φόδρα. Έσκασε μια τύπισσα εντελώς queer, κοίταξε το μανίκι και μου είπε για τη φόδρα, πληροφορίες που έδειχναν γνώση. Αυτό το κορίτσι, πλέον καρδιακή μου φίλη, προέρχονταν από δύσκολη οικογένεια. Ήταν πιστοί άνθρωποι που πήγαιναν τις Κυριακές σε ένα μοναστήρι. Είχε μια κατασκήνωση δίπλα, έτσι το κορίτσι το προσέγγισε μια νεαρότερη μοναχή, είδε ότι ήταν ζορισμένη και προφανώς πάτησε πάνω την ευαλωτότητα της. Με το που πήρε το απολυτήριο πήγε και έζησε ως μοναχή για εφτά χρόνια σε συνθήκες δουλείας, σωματικής γιατί πρόκειται για σκληρή εργατιά αλλά και διανοητικής. Εκεί διαλύθηκε η φίλη μου κι έφυγε. Ακόμα κάνει αγώνα. Η ηγουμένη είναι γνωστή και θεωρείται κάτι σαν σύγχρονη αγία. Κι εγώ έτρεφα απροσμέτρητο σεβασμό για το πρόσωπο της. Έπεσε, όμως, κι αυτός ο πύργος όταν πληροφορήθηκα με πόσο κακοποιητικό τρόπο φέρθηκαν στο κορίτσι. Με όλα όσα είδα και άκουσα, συνειδητοποίησα ότι δεν τους αφορά η θεολογία τους παπάδες. Αυτό που τους αφορά είναι αν βγαίνει μύρο από τα λείψανα για να αυτό -υποστασιοποιηθούμε ότι δε λέμε μαλακίες στον κόσμο κι ότι θα έχουμε κόσμο, η δεισιδαιμονία και ο εθνικοτοτεμισμός. Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός έχει βρει τρόπους να παγιώνεται. Παντρεύει έθνος και μαγεία και φτιάχνει συλλαλητήριο. Το ίδιο το λειτουργικό γεγονός είναι μια ένεση ελληνορθοδοξίας. Οι άνθρωποι είναι στερημένοι από επιθυμία να αλλάξουν την πραγματικότητα και πάνε στην εκκλησία για να αισθανθούν σημαντικοί σε μια σαθρή βάση.

    Ένα στιγμιότυπο που θυμάμαι με τρυφερότητα: Κάποια στιγμή ήμουν σε πολύ δύσκολη πνευματική κατάσταση, πέρασα ένα χρόνο στο σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα σταυρώνοντας φανέλες των τουριστών που έρχονταν μιλιούνια. Έτσι ήταν η ζωή μου. Πήγαινα το πρωί στην εκκλησία και σταύρωνα. Προσπαθούσα να πω τη λειτουργία καθαρά και με παρρησία – σαν το Ζαλμά στο Άγγιγμα Ψυχής που ήταν το πρότυπο μου και ωραίο αγόρι – κι από δίπλα άκουγα «να την αφήσουμε 180 ευρώ;». Γραφεί μια μέρα ένας φίλος μου, ο Στρατής ότι υπάρχει μια τρανς στη Θεσσαλονίκη που είναι άρρωστη και να την καλέσουμε για συντροφιά. Την πήρα κι εγώ, μου άρχισε τα καλλιαρντά αλλά με σεβασμό. Μου ζήτησε να κοινωνήσει, της είπα πήγαινε εκεί, μου λέει εγώ θέλω εσένα. Πήρα το καράβι από Λευκίμμη για να μη το πάρω από πόλη και πέσει σύρμα που πάει ο διάκος. Περίμενα να πάρω τον ιερό άρτο, τσίμπησα ένα κομμάτι και το έβαλα σε αλουμινόχαρτο κι έφυγα. Σε όλη τη διαδρομή είχα «το σώμα και το αίμα» δίπλα μου αλλά ήθελα να κατουρήσω, να καπνίσω κι έλεγα δεν κάνει, έχεις τον κύριο δίπλα κι απλά έψελνα. Ηγουμενίτσα – Θεσσαλονίκη τέσσερις ώρες. Έφτασα, μου άνοιξε, συνεχίσαμε την κουβέντα που είχαμε στο τηλέφωνο για τη ζωή και τον έρωτα. Της λέω θα κοινωνήσεις; Μου λέει «δε νομίζω ότι ο Θεός είναι εκεί». Τρίπαρα εγώ. Με απασχολούσε από πολύ μικρό το ζήτημα των συμβόλων. Όταν είχαμε πάει ένα καλοκαίρι στον Λίβανο, είχε ένα τέμενος και ένα χριστιανικό ναό δίπλα. Μου έκανε εντύπωση. Ζωγράφισα ένα τζαμί με ένα σταυρό και έναν μιναρέ και με σάπισε το ξύλο ο πατέρας μου. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η ελευθερία έρχεται όταν ξεπεράσουμε τα σύμβολα. Η Νανά, λοιπόν, είχε πίστη ακολουθώντας το συλλογικό βίωμα που διατηρείται στο χρόνο. Την είχε αποσυμβολοποιήσει, όμως, που είναι σημαντικό.

    Η δολοφονία του Ζακ, επίσης, με συγκλόνισε. Τον γνώριζα ελάχιστα. Πριν πολλά χρόνια τον είχα πετύχει έξω από το Sodade στο πεζούλι και απλά κάναμε ένα τσιγάρο. Ένιωσα θλίψη και φόβο. Σκέφτηκα έναν άνθρωπο δικό μου που τον λατρεύω, ότι θα μπορούσε να είναι αυτός στη θέση του Ζακ, ότι για κάποιους διακυβεύεται η ύπαρξη τους στο δρόμο. Αν ο σύντροφος σου ή η φίλη σου δε μπορεί να γυρίσει σπίτι το βράδυ, για ποια πνευματική ελευθερία μιλάμε. Ποιος Θεός θέλει να έχει αυτό το πρόβλημα. Και λες, τι θα κάνουμε τώρα; Θα μείνουμε εδώ να παλεύουμε; Καθοριστικό ρόλο για εμένα έπαιξαν τα κορίτσια από το Bequeer. Ήταν Καθαρά Δευτέρα, όταν με βρήκαν η Chraja και η Φιλοθέη και μου είπαν ότι θέλουν να κάνουν μια διαφορετική performance, να ψάλλουν τη Μεγάλη Παρασκευή στην εκκλησία μου. Μη τα πολυλογώ έκαναν πρόβες όλη τη Σαρακοστή και εμφανίστηκαν στο ναό κουστουμαρισμένοι. Η κοινότητα κατευχαριστήθηκε με την performance και ζήταγε να τους προσλάβουμε ως ψάλτες. Άντε τώρα να τους εξηγήσεις. Ήταν μια φοβερή τετραφωνία που θύμιζε σλάβικες πολυφωνικές λειτουργίες. Ήταν αξιοθαύμαστο πόσο δούλεψαν για να γνωρίσουν αυτόν το χώρο κι από την άλλη πόσο αυτός ο χώρος απεχθάνεται οτιδήποτε διαφορετικό. Εκεί ζυγίζεις τον εαυτό σου και λες, που ανήκω; Εγώ, όπως σου είπα, αν και είχα κατανοήσει τη σεξουαλικότητα μου από νωρίς, όταν χειροτονήθηκα, έκοψα τα πολλά πολλά και προσπαθούσα να μην έχω ερωτική ζωή. Λίγο πριν το τέλος, όμως, τρελάθηκα. Έφτιαξα ένα προφίλ στο Romeo, γνώρισα ένα αγόρι κι ήρθα ξανά σε επικοινωνία. Οφείλω τις επιλογές στη ζωή μου στο hit της Chraja «ψάξε το μουνί σου». Το βίωσα και το βιώνω. Η αποτίναξη της αρρενωπότητας με απελευθέρωσε. Γνωρίζοντας τη σεξουαλικότητα μου από μικρός, αυτό έγινε γέφυρα για το βίωμα της θηλυκής πλευράς. Το ράσο, αντίθετα, είναι η πανοπλία της αρσενικότητας που επιβάλλεται υποχθόνια, δεν είναι η ωμη αισχρότητα, είναι η ιεροσύνη του άνδρα θεού, μια πολύ πιο σύνθετη διεργασία επιβολής. Θυμάμαι πόσο έντονα αντέδρασαν όταν τους είπα ότι θέλω να κάνω μεταπτυχιακό στις σπουδές Φύλου. Μέσω του κλήρου μπήκα μέσα στα σπίτια των ανθρώπων και είδα ότι η ισότητα κατατρώγεται. Αυτό που σόκαρε είναι πως το στερεότυπο της γυναικείας υπακοής είναι ιερολογημένο, δεν παγιώνεται απλώς, η ανυπακοή θεωρείται πνευματικά κολάσιμη. Αν βγεις από το στερεότυπο και κυριαρχήσεις στο σώμα σου, θα πας στην κόλαση. Έρχονταν γυναίκες κακοποιημένες από τους συζύγους τους, που τις προέτρεπα να πάμε να κάνουμε καταγγελία αλλά είχαν εσωτερικεύσει την καταπίεση και αρνούνταν. Μου έλεγαν ότι δε θέλουν να χαλάσουν το σπίτι τους, παρά μόνο να πουν τον πόνο τους. Κάπως έτσι, απομυθοποιήθηκαν μέσα μου όλα. Έβλεπα τον Αμβρόσιο ή τον Πειραιώς και αναρωτιόμουν «τώρα αυτόν τον διάλεξε το Άγιο Πνεύμα;»


    «Οφείλω τις επιλογές στη ζωή μου στο hit της Chraja “ψάξε το μουνί σου”. Το βίωσα και το βιώνω. Η αποτίναξη της αρρενωπότητας με απελευθέρωσε».

    Όταν ήμουν στη Ρώμη και σπούδαζα, είχα έρθει σε επαφή με ιερείς από τη Θεολογία της Απελευθέρωσης. Λίγο πριν παραιτηθώ σκέφτηκα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια και να ζητήσω μετάθεση στη Λατινική Αμερική, όπου αυτό το ρεύμα είναι αρκετά μαζικό. Δεν τελεσφόρησε. Ο ψυχολόγος μου παρατηρούσε ότι βασανιζόμουν. Με συμβούλεψε να ψάξω να βρω ένα μέρος που να πηγαίνουν οι πνευματικοί ιερείς. Βρήκα ένα μοναστήρι στην Κρήτη. Εκεί τα έφερε η τύχη και έκανα την τελευταία μου λειτουργιά. Γιόρταζε ένας άγιος σε μια σπηλιά, είχαν μαζευτεί όλοι οι κρητικοί έξω από τη σπηλιά στους βράχους, κάποια στιγμή λέω ως είθισται «ας σηκώσουμε τις καρδιές στον ουρανό». Έχω το άπειρο του λιβυκού πελάγους έξω και τον κόσμο. Χάθηκα. Είπα αυτό το θείο που ψάχνεις δεν είναι μέσα στη σπηλιά αλλά έξω στην κοινωνία. Συνέχισα και στο τέλος στο τυπικό γονάτισμα με πιάνουν κλαυθμοί ελευθερίας. Εκείνη την ώρα άφησα τον Ιησού. Βγήκα και ελευθερώθηκα.

    Πιστεύω στο θείο αλλά είναι στη φύση, στους ανθρώπους, στις στιγμές. Κάτι απερίγραπτο κάθε φορά. Ένα τακ που γίνεται μέσα σου. Στη διάρκεια του lockdown συμμετείχα σε ορισμένες δράσεις της ομάδας «Μοίρασμα». Μια μέρα ήμασταν με τον Ηλία στην οδό Ξούθου, βλέπουμε από το αμάξι μια σεξεργάτρια, βρέχει κάθεται σε ένα υπόστεγο, ανάβω alarm, κατεβαίνει ο Ηλίας να δώσει πακέτο με φαγητό. Τον πιάνει από το χέρι με δύναμη, τον κοιτάζει με κουρασμένο αλλά καθαρό μάτι και λέει ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής της. Είχε τόση αλήθεια που όταν το άκουσα με έπιασαν τα κλάματα. Και τώρα που στο λέω ανατριχιάζω. Αυτά με συγκινούν πλέον.

    Από τότε που έφυγα και το γνωστοποίησα, ξέρω ότι κάθε μέρα, όταν μπω στα social media, θα βρω μηνύματα που θα με στείλουν στην κόλαση. Τον πρώτο καιρό στη γειτονιά με φώναζαν νεοταξικό πουστράκι. Μια φορά δυο τύποι πήγαν να με αρπάξουν, ευτυχώς πρόλαβα να εξαφανιστώ. Με στεναχωρούν δυο πράγματα κυρίως, όταν η κραχτρια είναι γυναίκα γιατί τα ζει η ίδια και το χει καταπιεί κι όταν είναι νεοφιλελεδες gay, απόρριψη έχω φάει κι από αυτούς. Έχω φτιάξει ένα κανάλι στο you tube, κάνω βίντεο που μοιράζομαι τις εμπειρίες και τις απόψεις μου, απευθύνομαι πρώτα από όλα σε παιδιά που είναι δυσκολεμένα λόγω της εκκλησίας, που έχουν μεγαλώσει μέσα στις ενοχές και δεν τολμούν να το ομολογήσουν ούτε στους εαυτούς τους αυτά που σκέφτονται. Γιατί είναι τόσο στυγερός ο εκκλησιαστικός τρόπος σκέψης που δεν μπορείς να βάλεις ερωτηματικό. Πολύς κόσμος μου στέλνει μηνύματα, ευχαριστώ κλπ. Επίσης, για να μιλήσω στους χριστιανούς, γιατί τους πονάω. Όταν έγινα ποιμένας έπρεπε να τους αγαπήσω όλους. Έκανα αγώνα για να αγαπήσω ακόμα και τους ακροδεξιούς και να προσπαθήσω να τους σπείρω αμφιβολίες και να δείξω έναν άλλο δρόμο. Κάποιοι δεν έχουν ιδέα από χριστιανική θεολογία, πιστεύουν ότι ο Χριστός φοράει φουστανέλα, την περικεφαλαία του Μεγάλου Αλέξανδρου και τρώει δίπιτο με το καλάσνικοφ στο χέρι, έτοιμο να διώξει τον «τούρκο τον κακό». Καμία σχέση όμως.

    Αν έφευγα κι έκανα ένα βίντεο που θα παρουσίαζα την καλή μου, θα το χώνευαν. Η σεξουαλικότητα μου είναι το πρόβλημα. Η αδερφή είναι το πρόβλημα. Η θηλυκότητα είναι το πρόβλημα. Δε χρειάζεται πια να κρύψω τίποτα. Αυτή είναι η ελευθερία μου. Γι’ αυτό προτρέπω όλο τον κόσμο «ανακάλυψε το μουνί σου». Εγώ το έκανα και νιώθω καλά.

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ευτυχώς υπάρχει η ΛΑΕ του Λαφαζάνη, που σώζει την τιμή του Έθνους και της Ορθοδοξίας

    https://iskra.gr/%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%ac-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%85%ce%bd%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%bd/

    Η Αγιά Σοφιά δεν προσκυνά και μας στέλνει μήνυμα:Το ακούει κανείς;

    Από
    Ν. Ζ

    24/07/2020

    Η αλλοίωση της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί, για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα νέο ταπεινωτικό πλήγμα στην Ελλάδα και από ένα ευρύτερο ράπισμα στην Ορθοδοξία και γενικότερα στο Χριστιανισμό.

    Αν η Ελλάδα συνεχίσει αυτήν την πορεία παρακμής, υποτέλειας, παραγωγικής διάλυσης, κοινωνικής αδικίας και φτώχειας, τότε είναι πολύ πιθανόν να μην έχει ούτε το αξιοπρεπές τέλος να βρεθεί, έστω εις μικρόν, κάποιος άλλος Παλαιολόγος για να επισφραγίσει με τη θυσία του το εάλω η χώρα.

    Η μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί και η σημερινή μουσουλμανική προσευχή στο χώρο της, συμβολίζει πολύ περισσότερα από μια βεβήλωση ενός μνημείου, κάτι που θα ήταν αδύνατο να γίνει εδώ και έναν αιώνα.

    Η Αγιά Σοφιά στέλνει στον ελληνικό λαό ένα ύστατο μήνυμα για αφύπνιση, τόλμη και αγώνα με όραμα μια καινούργια Ελλάδα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, παραγωγική και δίκαιη, η οποία θα μπορεί να προασπίσει με τις αξίες και την ισχύ της την ασφάλεια και την ακεραιότητά της και να επιβάλλει μαζί με την Κύπρο την ειρήνη, τη συνεργασία και τη σταθερότητα στην περιοχή μας, ενάντια σε ηγεμονισμούς και διαθέσεις επεκτατισμού και επικυριαρχίας

    Η Ελλάδα μπορεί, το θέμα είναι: ακούει κανείς ή αφήνουμε τη χώρα στην τύχη της ως πρόβατον επί σφαγή;

    • Μα είναι υπέροχον τέκνον της ορθοδοξίας ο Λαφαζά

      • Toυ βγαίνει ωραία και η βαφή, χωρίς να ανοίγει σε κομοδινί.
        Είναι τρε σέκσι

      • Ο/Η Υπέροχον Τεκνόν λέει:

        Ετούτος ο τόπος βρίθει από υπέροχα τέκνα. Θα θυμούνται ορισμένοι το τέκνο Ν. Γεωργιάδη βουλευτή της Ν. Δούλας (και στενό σύμβουλο και συνεργάτη του Κουλ-γκούφη του εξολοθρευτή της Αριστεράς). Ετούτος λοιπόν, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν υπουργός Παιδείας τη σήμερον ημέρα ,αν δεν είχε καταδικαστεί για παιδεραστία. Άλλα δε τέκνα από τη Ν. Δούλα η Μισχέλ και ο Κυρανάκης πήγαν στο δικαστήριο για να υπερασπιστούν τον ομοιδεάτη τους παιδεραστή. Πολλά τα τέκνα σου ΄΄Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού΄΄

  5. Ο/Η Ένας λέει:

    Στο ακόλουθο εθνικιστικό σάιτ του επιτίθενται, για κάτι υπέροχο που έκανε,αλλά ένας σχολιαστής-φοιτητής του-τους αποστομώνει

    https://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2009/04/blog-post_2342.html

    Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009
    Κώστας Μπέης: ο καθηγητής που έγινε… πασάς!
    TI EINAI ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ, ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ;


    Ο Κώστας Μπέης ο καθηγητής που έγινε παπάς, είπε το πρωί στον Αυτιά, ότι…Στο χωριό, στο Ζάλογγο, εκεί που έδιδε την Θεία Κοινωνία στους πιστούς, περίμενε στην σειρά μια γυναίκα περίπου 30 ετών με ένα μωρό στην αγκαλιά. Ήταν Αλβανίδα μουσουλμάνα. Είχε έρθει σ’ αυτό το χωριό, είχε γνωρίσει έναν Έλληνα βοσκό, με τον οποίο έκανε και το παιδί. Δεν πρόλαβαν όμως να παντρευτούν. Τον βοσκό τον σκότωσε κεραυνός κι αυτή έμεινε πίσω χήρα, με ένα μωρό.»Την κοινώνησα, είπε ο Μπέης, και στην συνέχεια ρώτησα τον Μητροπολίτη αν έκανα καλά. Μου απάντησε ναι.

    Ο κ. Κώστας Μπέης, υπογράφει ως «ομότιμος καθηγητής της πολιτικής δικονομίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών». Στην φωτογραφία δε που έχει στην ιστοσελίδα του, εμφανίζεται σαν λαϊκός, έχοντας αγκαλιά δυο παιδάκια του.

    Αυτή όμως πρέπει να είναι παλιά φωτογραφία, διότι όπως πληροφορούμαι:
    1. Το πρόσωπο αυτό είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης! Έτσι είναι;
    2. Το πρόσωπο αυτό έχει χειροτονηθεί από τον μητροπολίτη Πρεβέζης κ. Μελέτιο, ότι έχει σύζυγο («πρεσβυτέρα») μια αβάφτιστη Γερμανίδα, και ότι το site του είναι λέει, φιλομασωνικό!
    Μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο;

    Διαβάζω:
    «Ο Κώστας Ε. Μπέης, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 1933. Μεγάλωσε στη Χαλκίδα -τόπο καταγωγής των γονέων του- καθώς επίσης στη Σύρο και στη Σάμο, όπου υπηρέτησε ο πατέρας του Ευάγγελος ως εισαγγελέας. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις τόσο της Νομικής Σχολής Αθηνών, όσο και της Φιλοσοφικής Αθηνών. Σπούδασε όμως νομικά. Μεταπτυχιακές σπουδές συνέχισε στο Μόναχο. Το 1958 πέτυχε πρώτος στο διαγωνισμό δικηγόρων στο πρωτοδικείο Αθηνών. Τη στρατιωτική του θητεία εκτέλεσε στην αεροπορία ως αρχισμηνίας και ανθυποσμηναγός. Νυμφεύθηκε τη συμβολαιογράφο Αθηνών Μαρία Irmgard Liermann, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά: το δικηγόρο Ευάγγελο, την τεχνολόγο γεωπόνο Θεοφανώ, τη συμβολαιογράφο Μαρία και τη βιολόγο Ερατώ.»

    Μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο, Σεβασμιότατε, άγιε Πρεβέζης κ. Μελέτιε;

    8 σχόλια:

    Ανώνυμος25 Αυγούστου 2009 – 1:27 μ.μ.

    ΦΙΛΕ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΑΝΑΞΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥΣ.ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΠΕΗ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ «ΔΑΣΚΑΛΟ» .ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΗΣ ΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ.
    ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΜΟΥ: ΕΝΩ ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΠΑΡΕΔΙΔΕ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΗΣΤΗΡΙΑΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ (ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΤΑ ΝΟΜΙΚΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 350 ΕΥΡΩ) 2 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΙ.
    ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
    ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΕΚΑΝΕΣ ΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΕΣΤΑΤΟ ΑΥΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ.

    Απάντηση

  6. Ο/Η Ζωζώ Σαπουνά-όξω Γλέζο λέει:

    Στον τόπο σου σε ξέρανε καλέ μου τι μάρκα ήσουνα

    https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/254154_o-dimos-naxoy-eipe-ohi-stin-prosthiki-manolis-glezos-sto-onoma-toy-gel

    Ο δήμος Νάξου είπε όχι στην προσθήκη «Μανώλης Γλέζος» στο όνομα του ΓΕΛ
    efsyn.gr

    «Όχι» στην προσθήκη της προσωνυμίας «Μανώλης Γλέζος» στον τίτλο του Γενικού Λυκείου Νάξου είπε το δημοτικό συμβούλιο του νησιού, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η ιστορική προσωπικότητα της αντίστασης και της αριστεράς.

    Το θέμα ήρθε για συζήτηση κατόπιν αιτήματος και εισήγησης του Σχολικού Συμβουλίου του Γενικού Λυκείου Νάξου που είχε αποφασίσει, σχεδόν ομόφωνα, να προστεθεί στον τίτλο του σχολείου η προσωνυμία «Μανώλης Γλέζος». Για την πρόταση αυτή υπήρξε και υποστηρικτική δήλωση της παράταξης «Δύναμη Δημιουργίας».

    Στο μεταξύ, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων τάχθηκε κατά υποστηρίζοντας ότι το σχολείο δεν πρέπει να ταυτιστεί με ένα πρόσωπο συνδεδεμένο με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

    Αυτό το σκεπτικό υιοθέτησε ο δήμαρχος Δημήτρης Λιανός, ο οποίος φέρεται να είπε ότι δεν πρέπει να παρθεί εν βρασμώ κάποια διχαστική πρόταση.

    Ελιγμοί
    Σύμφωνα με πληροφορίες υπήρξαν αντιπροτάσεις από την πλευρά της δημοτικής αρχής για να τιμηθεί ο Γλέζος με κάποιον άλλο τρόπο, π.χ. με ένα αδριάντα.

    Ωστόσο, είναι γνωστό στην τοπική κοινωνία ότι είχε αποδεχθεί παλαιότερη πρόταση να μπει το όνομά του στο όνομα του σχολείου.

    Επίσης,σημειώθηκε ότι πρόκειται για μια ευρέως αναγνωρισμένη προσωπικότητα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

    «Θέλει χρόνο να ωριμάσει μια προσωνυμία για ένα σχολικό κτήριο» είπε ο Δ. Λιανός σύμφωνα με την τοπική ιστοσελίδα Naxos Times, και πρόσθεσε ότι θα έπρεπε ο διευθυντής του ΓΕΛ Νάξου να το «επικοινωνήσει περισσότερο με την τοπική κοινωνία» το θέμα.

    Ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου είπε ότι «δεν θα πρέπει να εγκλωβίσουμε με πολιτικά πρόσωπα το ΓΕΛ» και ότι ο δήμος θα έπρεπε να έχει τον πρώτο λόγο για τυχόν προσθήκη προσωνυμίας στον τίτλο του ΓΕΛ.

    Ο ίδιος ανέφερε ότι οι εισηγήσεις του Συλλόγου Γονέων του ΓΕΛ Νάξου και της Δευτεροβάθμιας Σχολικής Επιτροπής ήταν αρνητικές και ότι ο Μανώλης Γλέζος έχει ήδη τιμηθεί από το δημοτικό συμβούλιο με τα όσα αναφέρονται στο ψήφισμα που εκδόθηκε την ημέρα του θανάτου του αλλά και με τη στήριξη της υποψηφιότητας του για το Νόμπελ Ειρήνης το 2017.

    Στην πρόταση είπαν τελικά όχι σύσσωμη η παράταξη του δημάρχου Δημήτρη Λιανού, ο επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» καθώς και μια ανεξάρτητη δημοτική σύμβουλος.

    Υπέρ τάχθηκαν οι παρατάξεις της μειοψηφίας «Μαζί Αλλάζουμε» του Λεονάρδου Χατζηανδρέου και «Δύναμη Δημιουργίας» του Βασίλη Βρούτση, ενώ από τη συνεδρίαση απουσίαζαν ένας σύμβουλος της παράταξης του κ. Χατζηανδρέου) και ένας της παράταξης του κ. Βρούτση.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      «υποστηρίζοντας ότι το σχολείο δεν πρέπει να ταυτιστεί με ένα πρόσωπο συνδεδεμένο με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο».

      Απαράδεκτο σκεπτικό.

      Ο Γλέζος συμπαθούσε τη Χ.Α. (η οποία όμως δεν τον συγχώρησε που κατέβασε τη σημαία της) και έχει επαινεθεί ή συνεργαστεί, από και με όλα τα κόμματα:
      Βελόπουλου-ΝΔ-ΑΝΕΛ-Λάος-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΕΔΑ-ΛΑΕ-Ενεργοί πολίτες (ιδιωτικό του), Εκκλησία (έχοντας επαινέσει ή συνεργαστεί και με 3 φιλοναζιστές και φιλοχρυσαυγίτες Αρχιεπισκόπους). Ήταν Ορθόδοξος και άθεος ταυτόχρονα. Έχει βγάλει και εφημερίδα με τον Γ.Κουρή της Αυριανής.
      Είναι πράγματι εθνικός πέρα από κόμματα. Σε διεθνές επίπεδο, είχε σχέσεις και με κομμουνιστές και με Ναζιστές δολοφόνους, βασανιστές και τυράννους (Ενβέρ Χότζα και Κάρατζιτς).
      Ο κορυφαίος Συνταγματολόγος Σταύρος Τσακυράκης, ήταν ο μόνος που είχε αγγίξει την ιερή αγελάδα και μαζί της το άλλο ιερό τέρας της Αριστεράς, τον μουσικοσυνθέτη που παίνεψε και τη Χ.Α.: «Η παρουσίαση των πολιτικών τους απόψεων (ακόμη και των συγγραφικών τους έργων) ήταν συχνά δοξαστική, οι λιγοστές επικρίσεις πάντα διακριτικές, συνοδευόταν υποχρεωτικά από δήλωση αναγνώρισης της μεγάλης προσφοράς τους. Όπως κάθε ασυλία έτσι κι αυτή δεν πρόσφερε τίποτα καλό. Παραμόρφωσε την αποτίμηση των ανθρώπων, διέστρεψε το δημόσιο διάλογο, τελικά ίσως ενθάρρυνε και τους ίδιους να χάσουν κάθε μέτρο» (iefimerida-25.7.2013).

      Το θέμα των υποτιθέμενων «γερμανικών αποζημιώσεων» ο Γλέζος το θεωρούσε αποκλειστικά δικό του.
      Τιμώρησε σκληρά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που τόλμησε να μπει στο χωράφι αυτό.

      https://roides.wordpress.com/2020/06/28/28jun20/
      Ο Αλέξανδρος Σολζενίτσιν για τον Μανώλη Γλέζο


      «……….Ισως και ο ίδιος ο Μανώλης να μην καταλάβαινε την ξεδιαντροπιά του καλέσματός του,………..».

      ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ
      Γλέζου έπεα πτερόεντα και άνθη ευλαβείας ή η απόλυτη αδυναμία κριτικής στον εαυτό, στο «σοφό λαό», στην πατρίδα, στη θρησκεία, στην Αριστερά, στις τυραννικές κομμουνιστικές ή κομμουνιστογενείς εθνικιστικές ηγεσίες, στους «φίλους» που κολακεύουν:

      Ο Γλέζος ήταν ιστορικό πρόσωπο ή μυθικός Άγιος των Συναξαρίων;
      «Οι επίσκοποι στην Κατοχή» [4] «Απάντηση στους Μ. Γλέζο-Χριστόδουλο», σε 4 συνέχειες.
      «Κατά Μανώλη Γλέζου»
      «Εθνοκάθαρση και Μανώλης Γλέζος»
      «Εμμανουήλ Γλέζου (Μακεδονομάχου): Αρχιεπισκόπου-Τραπεζίτου Νήσου
      Ελβετίας εγκώμιον!»
      «Ο Γλέζος βγάζει ψεύτη τον Ιερώνυμο, αλλά ψεύδεται ο ίδιος»
      «Θεοδωράκης και Γλέζος, το σκάνδαλο της αριστερής εικονολατρίας
      «Μήνυμα Εμμανουήλ Γλέζου προς τους ‘‘300 της Βουλής’’»
      «Είναι οι Γερμανοί παιδιά εγκληματιών;»
      «Πόσα βραβεία θα εισπράξει ακόμη ο Γλέζος;»
      «Η τελευταία και χειρότερη βράβευση του Μανώλη Γλέζου»

      https://theshadesmag.wordpress.com/2020/07/09/ethnoantiimperialismos-tis-aristeras/

      Ο εθνοαντι-ιμπεριαλισμός της αριστεράς δεν αποτελεί το άλλο άκρο.
      Posted on July 9, 2020 by shadesmag in Απόψεις // 1 Comment

      Γράφει ο B.C

      Πριν λίγες μέρες ξέσπασε ένα διαδικτυακός πόλεμος με αφορμή ένα κείμενο στην ιστοσελίδα του Άκη Γαβριηλίδη με θέμα τις εθνοπατριωτικές και αντισημιτικές δηλώσεις που έχει κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν ο Μ. Γλέζος.

      Ο κ. Γαβριηλίδης δικαίως τον αποκαλεί, λίγο πολύ, εθνικιστή και αντισημίτη (δείτε το βίντεο που παραθέτουμε στο τέλος του σχολίου).

      Ο τίτλος του κειμένου του κ. Γαβιηλίδη στάθηκε αρκετός για να ξεσπάσει μια θύελλα αντιδράσεων με υποστηρικτές του Μ. Γλέζου. Κάπως έτσι λοιπόν μπήκαμε και εμείς στον πειρασμό να σχολιάσουμε. Όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως στο shades, το πρόβλημα με όλους αυτούς τους αριστερούς υποστηρικτές του Γλέζου είναι ότι στο όνομα του κομμουνισμού προάγουν έναν φετιχοποιημένο αντικαπιταλισμό και εθνικό κοινοτισμό που εν τέλει θρέφει μια εθνική ιδεολογία – της εθνικής λαϊκής κοινότητας που όχι μόνο είναι αντικομμουνιστική, αλλά με μαθηματική ακρίβεια καταλήγει στην άλλη πλευρά, αυτής του νεοφασισμού. Για μας το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι πολιτικές.

      Ο Θεοδωράκης και ο Γλέζος είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής σκέψης της “αριστεράς” που βλέπει το έθνος ως κάτι χειραφετητικό, όπου ο εχθρός του βρίσκεται έξω από την χώρα, στις μεγάλες τράπεζες και τους σκοτεινούς κύκλους του λευκού οίκου και των σιωνιστών. Ο ελληνικός Λαός μετατρέπεται στον ” συλλογικό καταπιεσμένο”. Το καλό «πατριωτικό κεφάλαιο» αγωνίζεται να επιβιώσει ενάντια στις διεθνείς αγορές. Απουσιάζει οποιαδήποτε συζήτηση για τη ταξική διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας ή τις βασικές κατηγορίες ανάλυσης του καπιταλισμού. Σε ένα τέτοιο «αντικαπιταλισμό» μπορεί να βρει κανείς στοιχεία του και στον ίδιο τον εθνικοσοσιαλισμό.

      Στις μέρες μας αυτή η τάση εκφράστηκε και μάλιστα με ηγεμονικούς όρους στις πλατείες, τα φαιοκόκκινα αντιμνημονιακά μέτωπα και το δημοψήφισμα. Ο σύγχρονος αντιγερμανισμός και η κουβέντα για τους διεθνείς τοκογλύφους ήταν η ανάλυση τόσο της “αριστεράς” όσο και της νεοναζιστικής ακροδεξιάς. Λες και τα μέτρα λιτότητας που πάρθηκαν μέσα στη χώρα εξυπηρετούσαν μόνο το γερμανικό κεφάλαιο και κάποιους “τοκογλύφους” (όπου τοκογλύφους βάλε Εβραίους) και όχι και το ελληνικό κεφάλαιο που με την νέα επαναδιαπραγμάτευση του κόστους της εργατικής δύναμης βρεθήκαμε να έχουμε μισθούς πείνας. Όσο αυτή η αριστερά δεν βάζει το σύνθημα ότι ο εχθρός είναι μέσα στην ίδια μας τη χώρα, τόσο δεν θα έχει σχέση με οτιδήποτε μαρξικό ή άλλο εγχείρημα για τον τερματισμό της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

      Ο εθνοαντιιμπεριαλισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων. Αν και τα έχουμε γράψει πολλές φορές καλό είναι να το υπενθυμίζουμε. Η κριτική μας πρέπει να είναι πάντα στοχευμένη και να αποδομεί τις πολιτικές αυτής της εθνικά ενσωματωμένης αριστεράς και όχι να έχει στόχο τα πρόσωπα. Τέλος να απαντήσουμε εκ των υστέρων σε όσους/ες μας κατηγορούν ότι είμαστε με την «θεωρία των άκρων». Τους απαντάμε ότι το δικό άκρο δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα. Αν πιστεύουν ότι ο εθνοαντιιμπεριαλισμός αυτών των τάσεων αποτελεί κάποιου είδους άκρο στην αντιπαράθεση με τον νεοφασισμό τότε δεν νομίζουμε ότι έχουμε και πολλά να συζητήσουμε παραπέρα.

      https://nomadicuniversality.com/2020/06/29/%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D-%CE%B5%CE%BC%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B9%CE%B4%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82/?fbclid=IwAR0iIWe-HV80cLNbk-4Jj8l-jJQk8U08ZWMJLMVjJb29_-CifdpsWgjhB3M

      ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ

      Τη σβάστικα πολύ εμίσησε, τις ιδέες της λιγότερο

      29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2020
      NOMADICUNIVERSALITY
      ΕΒΡΑΙΟΙ,ΜΑΝΟΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

      1 ΣΧΟΛΙΟ

      του Άκη Γαβριηλίδη

      Το Σεπτέμβριο του 2017, ο Μανόλης Γλέζος ήταν προσκεκλημένος ως επίτιμος ομιλητής σε συνέδριο που διεξήχθη στο Χίλτον της Αθήνας με θέμα «Μακροζωία: Ένας ρεαλιστικός στόχος». Στο πλαίσιο της παρουσίας του εκεί, έκανε κάποιες δηλώσεις[1] στις οποίες αναφέρθηκε στη μακροζωία, ή στην αναβίωση, καθόσον αυτές αφορούν όχι τα ανθρώπινα άτομα, αλλά τα έθνη. Και πάλι όχι όλα τα έθνη, αλλά ένα. Το γνωστό ένα. Συν ένα άλλο, το οποίο ανέκαθεν στοιχειώνει το φαντασιακό του πρώτου και χρησιμεύει ως διαρκές μέτρο σύγκρισης και διαφοροποίησης. Είπε συγκεκριμένα:

      δεν υπάρχει άλλο έθνος,

      δεν υπάρχει άλλο έθνος,

      επαναλαμβάνω: δεν υπάρχει άλλο έθνος, που ύστερα από 400 χρόνια σκλαβιάς να ορθοπόδησε.

      Μου λένε μερικοί –κουφόνοες θα τους πω, κουφόνοες-, ότι … «μα … και οι Εβραίοι». Όχι: το κεφάλαιο το εβραϊκό επέζησε. Και ευτυχώς που οι Εβραίοι πήρανε και το λαό το δικό τους μαζί. Αλλά το κεφάλαιο· όχι αυτά τα ιδανικά που είπα. Όχι αυτοί οι λόγοι που ανέφερα, αυτοί οι τέσσερις θεμελιακοί λόγοι ύπαρξης του ελληνικού έθνους.

      Εδώ και χρόνια, με αφορμή τον Θεοδωράκη και τον Σβορώνο, είχα αναλύσει αυτή την ασυνήθιστη εκδοχή ελληνικού εξαιρετισμού που έχει διπλή θεμελίωση, αφενός χειραφετητική (ο ελληνισμός ως αντίσταση) και αφετέρου αντιδραστική (ο ελληνισμός ως μοναδικός και υπέρτερος όλων, και δη των ανταγωνιστών του Εβραίων).

      Ο Γλέζος φαίνεται να συμπυκνώνει και αυτός τις δύο εν λόγω τάσεις, επεκτείνοντας τη λογική τους και προσπαθώντας να την ομογενοποιήσει στρογγυλεύοντας τις άκρες. Καταρχάς, από το πλαίσιο της δήλωσής του, είτε αυτό είναι η μακροζωία, είτε το ελληνικό έθνος, δεν επιβαλλόταν κατά κανένα τρόπο να αναφερθεί στους Εβραίους. Αναφέρεται σε αυτούς απλώς επειδή, όπως μας λέει, σε αυτούς αναφέρονται «μερικοί κουφόνοες» –τους οποίους δεν κατονομάζει. Ποιος είναι όμως εδώ ο κουφόνους;

      Οι Εβραίοι, μας λέει η δήλωση, είναι απορριπτέοι όχι καθόσον είναι κατώτερη φυλή, αλλά καθόσον είναι «κεφάλαιο» (ή επέζησαν ως κεφάλαιο). Ωστόσο, το να αναφέρεσαι επικριτικά στο «κεφάλαιο» δεν προσφέρει ανοσία από το ρατσισμό. Κάθε άλλο μάλιστα: ο Χίτλερ και ο Μουσσολίνι μας έχουν προσφέρει σελίδες λάβρου αντικαπιταλισμού. Στην κομμουνιστική παράδοση, και ειδικότερα στο έργο του Μαρξ, ως γνωστόν το κεφάλαιο αποτελεί μία κοινωνική σχέση και όχι ένα πράγμα. Κατά μείζονα λόγο, φυσικά, το κεφάλαιο δεν μπορεί να αποτελεί ένα σύνολο ανθρώπων για τους οποίους να τίθεται ζήτημα αν θα «επιβιώσουν» ή όχι. Άρα, είναι μεν θετικό ότι ο Γλέζος προσθέτει ένα «ευτυχώς», αλλά η ίδια η φράση όπου το χρησιμοποιεί δεν βγάζει νόημα. Το «οι Εβραίοι πήρανε και το λαό τους μαζί» είναι προβληματικό τόσο συντακτικά όσο και πραγματολογικά. Στη φράση αυτή, ποιος είναι το υποκείμενο και ποιος το αντικείμενο; Όταν λέμε «ο λαός τους», ο λαός αυτός είναι προφανώς ήδη οι Εβραίοι. Ποιος λοιπόν τον «πήρε», πώς, από πού, και πού τον πήγε;

      Προφανώς ο Γλέζος, όταν λέει «οι Εβραίοι», έχει στο μυαλό του τη γνωστή καρικατούρα: φαντάζεται κάποιους μεσήλικες άντρες με κουστούμια, μεγάλες μύτες και μουστάκια καθισμένους πίσω από πολυτελή γραφεία, οι οποίοι κινούν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας, και οι οποίοι «έσωσαν» (πώς άραγε;) τον «λαό τους» (γιατί άραγε, και με ποια έννοια, αυτός ο λαός ήταν «δικός τους»;). Και αυτό το έκαναν από κίνητρα συμφεροντολογικά, (ποια άραγε; ) και όχι ενεργώντας με βάση υψηλά ιδανικά όπως ο ελληνισμός.

      Θα μπορούσε εδώ κανείς να αντιτείνει στον Γλέζο ότι, κατά την επανάσταση του 1821 και τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, εξίσου, αν όχι περισσότερο, πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε το κεφάλαιο· πάντως όχι η εργατική τάξη. Αντίθετα, στην οικοδόμηση του Ισραήλ συνέβαλαν με ενθουσιασμό εργατικές οργανώσεις και κόμματα, ο δε σιωνισμός είχε επί δεκαετίες μία πολύ ενεργή σοσιαλιστική συνιστώσα. Αλλά το κύριο πρόβλημα δεν είναι το πραγματολογικό. Είναι η αναπαραγωγή τού τυπικά ναζιστικού προτύπου να θεωρούμε τους Εβραίους ως προσωποποίηση του κοσμοπολιτικού κεφαλαίου που «δεν έχει πατρίδα» και, όταν φέρεται σαν να έχει πατρίδα, αυτό είναι κάτι αξιοπερίεργο· αναφωνούμε «ευτυχώς» επειδή ήταν πιθανό, αν όχι αναμενόμενο, να μην το είχε κάνει.

      Είναι θλιβερό ότι έτσι σκεφτόταν ένας άνθρωπος που θεωρήθηκε ως το σύμβολο της αριστεράς κατά τον 20ό αιώνα, και που ρίσκαρε τη ζωή του για να κατεβάσει τη σβάστικα. Αν έτσι σκεφτόταν εκείνος, μπορούμε να φανταστούμε πώς θα σκέφτονται όσοι δεν δήλωσαν ποτέ αριστεροί και δεν ρίσκαραν ποτέ τίποτε. Άλλωστε, δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία: το πώς σκέφτονται το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας εδώ και χρόνια, μεταξύ άλλων και στα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων της περασμένης δεκαετίας.

      • Ο/Η Red λέει:

        Σημειώνω πως να μην δοθεί το όνομα Γλέζος ψήφισαν [Στην πρόταση είπαν τελικά όχι σύσσωμη η παράταξη του δημάρχου Δημήτρη Λιανού, ο επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» καθώς και μια ανεξάρτητη δημοτική σύμβουλος.], Προσέξτε δηλαδή το ΚΚΕ είπε όχι.

        Εκτός από τον Γλέζο υπάρχει άλλος ένας της συνομοταξίας, αυτός που βλέπει με συμπάθεια το παπαδαριό και τα θυμωμένα παλικάρια της Χρυσής αυγής.

        http://www.katiousa.gr/apopseis/chronia-polla-kai-oportounistika/

        Χρόνια πολλά και οπορτουνιστικά!
        30-07-2020
        Άκου μεγάλε πατριώτη, όποιος και αν είσαι, ό,τι και αν έχεις κάνει στη ζωή σου, υπάρχουν λόγια και πράξεις που κανείς και τίποτα δεν στα συγχωρεί.

        Διονύσης Μαλαπέτσας

        Συγχώρεσέ μου την αναίδεια μεγάλε συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη και το εννοώ, δεν υπάρχει ψήγμα ειρωνείας στα λόγια μου. Είσαι σπουδαίος συνθέτης, παγκοσμίου φήμης και αναγνώρισης και δεν είμαι εγώ ο ειδικός που θα σε κρίνει στο μουσικό σου έργο. Τα παραπάνω όμως δε σου χαρίζουν την άφεση των αμαρτιών, δε σου προσφέρουν το αλάθητο, ούτε σε καθιστούν υπεράνω κριτικής. Οι επιλογές της ζωής μας κρύβουν σωστά και λάθη, πόσο μάλλον στη διάρκεια ενός πολυετούς βίου, όπως ο δικός σου, που κλείνεις σήμερα τα 95 χρόνια ζωής και από καρδιάς σου εύχομαι να τα χιλιάσεις και να είσαι γερός. Ωστόσο, όπως έγραψε και ο Πυθαγόρας “τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω απ’ όσα πέρασα…” και είναι αλήθεια πως πέρασες πολλά. Εξορίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια, πρωτοστάτησες σε λαϊκούς αγώνες και όλα αυτά είναι σεβαστά. Μα σε κάθε βιβλίο υπάρχουν και σκούρες σελίδες και στο δικό σου δεν είναι λίγες.

        Και εξηγούμαι. Άντε να ξεχάσουμε την περίφημη φράση σου “Καραμανλής ή τανκς” που το 1974 επηρέασε τον ελληνικό λαό και ως ένα σημείο καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα. Να ξεχάσουμε και το 1975 που δήλωσες στην Αυγή πως τα παιδιά της ΚΝΕ είναι “θύματα γενιτσαρισμού”. Να καταπιούμε την παρουσία σου, τα τραγούδια σου, τα χειροκροτήματά σου, τα πλατιά σου χαμόγελα και τα καλά σου λόγια στην προεκλογική συναυλία της Νέας Δημοκρατίας στο ΟΑΚΑ, στις 3/11/1989, “μαζί και συ για μια καλύτερη Ελλάδα” παρέα με τον καλό σου φίλο όπως δήλωνες τότε, τον πρόεδρο της ΝΔ, Κώστα Μητσοτάκη. Να ξεχάσουμε και τη συνεργασία σου με τη Νέα Δημοκρατία το 1990, με την οποία εκλέχθηκες βουλευτής και διετέλεσες 2,5 χρόνια υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Λογικά το έκανες για το καλό του τόπου! Άλλωστε ήσουν πάντοτε φανατικός πατριώτης.

        Να καταπιούμε το ξέπλυμα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και του Κώστα Σημίτη τη μαύρη μέρα που η Ελλάδα πούλησε τον Οτσαλάν. Ήταν 15 Φλεβάρη του 1999. Μνημειώδεις οι δηλώσεις σου στα κεντρικά δελτία ειδήσεων των αστικών ΜΜΕ εκείνη την ημέρα. Να θυμηθούμε μήπως που μιλούσες για «αχαριστία των κοριτσιών από το Κουρδιστάν που καταφέρονται αντί να ευχαριστήσουν την ελληνική κυβέρνηση για όσα έκανε» (σ.σ. να παραδώσει στους Τούρκους τον Οτσαλάν…) και συνέχιζες «ποιες είστε εσείς που θα μιλήσετε απαξιωτικά για την κυβέρνηση της πατρίδας μου;». Μεγάλες στιγμές σου πραγματικά. Τι άλλο είπες εκείνο το βράδυ, κάτι για να δικαιολογήσεις την απαράδεκτη συμπεριφορά του Πάγκαλου νομίζω, είπες πως «προσεβλήθη ο πατριωτισμός του κ. Πάγκαλου από τα λεγόμενα της Ντιλάν και το πήρε προσωπικά». Και πώς έκλεισες το λογύδριο σου εκείνη τη νύχτα; Με μια σοφή προτροπή προς τον ελληνικό λαό: «να στρατευτούν παρά τω πλευρώ της κυβέρνησης και να στηρίξουν προσωπικώς τον κ. Σημίτη, διότι όποιος κατηγορεί το Σημίτη, κατηγορεί τη χώρα του και τον ελληνικό λαό!». Δικαίως εισέπραξες τις ευχαριστίες του Σημίτη, τη στήριξη του Κύρκου και σύσσωμης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Άξιος!

        Να ξεχάσουμε και τον αντισημιτισμό σου; Ήταν το 2003 όταν δήλωνες αναφορικά με τους Εβραίους πως “Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο μικρός λαός είναι στη ρίζα του κακού, που σημαίνει ότι η πολλή αυτογνωσία και η πολλή επιμονή κάνουν κακό”. Κατόπιν εξέδωσες ανακοίνωση που έλεγε “Η γνώμη μου για τον ισραηλινό λαό ήταν πάντα γνωστή -όπως άλλωστε και για όλα τα θέματα- και ειλικρινά απορώ για ποιον λόγο τώρα δημιουργήθηκε τόσος θόρυβος σαν να άκουσαν κάτι για πρώτη φορά. Ίσως κάποιοι να θεώρησαν κατάλληλη γι’ αυτούς τη στιγμή να εξαπολύσουν επίθεση εναντίον μου”. Λογικά προϊόν προσωπικής επίθεσης θα ήταν και οι δηλώσεις σου το 2011, όταν παραδεχόσουν δημοσίως πως είσαι αντισημίτης και πως «οι Εβραίοι ευθύνονται για την παγκόσμια οικονομική κρίση». Όταν μάλιστα το 2011, λαμβάνοντας υπόψη τα αντισημιτικά σου σχόλια, ματαιώθηκε με απόφαση της προέδρου της Αυστριακής Βουλής η παρουσίαση του έργου σου “Μαουτχάουζεν” στα πλαίσια της τελετής μνήμης για τα θύματα του ναζισμού στην Αυστρία, εσύ απάντησες “Θεωρώ βρώμικο σκουλήκι όποιον ξανατολμήσει να με προσβάλλει στο πιο ευαίσθητο σημείο του χαρακτήρα μου”. Εύχομαι να σε προσβάλλω στο πιο ευαίσθητο σημείο του χαρακτήρα σου και ας με χαρακτηρίσεις βρώμικο σκουλήκι.

        Πάμε παρακάτω. Να καταπιούμε και το φραξιονιστικό άναμμα της λαϊκίστικης Σπίθας σου το 2010, τότε που δημοσίως στήριζε το σύστημα, τα μνημόνια, την πλουτοκρατία, την τρόικα, την ΕΕ και τον περίφημο εκσυγχρονισμό που χρειαζόταν η χώρα. Τότε που σε ανακοινώσεις της κατηγορούσε το ΚΚΕ για σεχταρισμό και το αποκαλούσε οπισθοδρομικό και κολλημένο.

        Πάμε όμως σε αυτά που δεν καταπίνονται. Πάμε στις 4 Φλεβάρη του 2018, στο περίφημο συλλαλητήριο των εθνικοφρόνων, των φασιστών, των ναζιστών, των ρατσιστών και λοιπών ακροδεξιών τραμπούκων, τα αδέρφια σου ξέρεις, εσύ! Άκου μεγάλε πατριώτη, όποιος και αν είσαι, ό,τι και αν έχεις κάνει στη ζωή σου, υπάρχουν λόγια και πράξεις που κανείς και τίποτα δεν στα συγχωρεί. Οι λέξεις αδέρφια μου φασίστες, ρατσιστές δεν μπορούν να μπουν στην ίδια πρόταση, ούτε σαν σχήμα λόγου, ούτε σαν ειρωνεία, ούτε καν σαν αστείο. Η μόνη περίπτωση να μπουν μαζί οι λέξεις αυτές είναι όταν κυριολεκτούν. Και αφού διάλεξες δημοσίως τα αδέρφια σου, να τα χαίρεσαι, έτσι κι αλλιώς έχετε παρόμοια πολιτική νοημοσύνη. Όπως δήλωσες άλλωστε, το ναζιστικό, φασιστικό, χρυσαυγίτικο μόρφωμα αγαπάει την Ελλάδα, έστω και με τρόπο εριστικό.

        Και βέβαια μην ξεχάσω τη στήριξή σου στα σώματα ασφαλείας και στους κατοίκους του Έβρου που περιφρουρούν εθελοντικά τα σύνορα. «Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, η σκέψη μου βρίσκεται στο πλευρό των παιδιών μας που υπερασπίζουν τα σύνορα της πατρίδας και στους γενναίους άντρες και γυναίκες του Έβρου», όπως δήλωνες στις 8 Μάρτη του 2020. Μιλούσες δηλαδή για τις ακροδεξιές ομάδες των φασιστοειδών, παρέα με τον Λαγό, που χτυπούσαν εν ψυχρώ κατατρεγμένους πρόσφυγες πολέμου που άφησαν τα σπίτια τους για να μην πεθάνουν από τα ιμπεριαλιστικά πυρά των ισχυρών, αυτών που πάντοτε πειθήνια στήριξες όποτε χρειάστηκε.

        Εν κατακλείδι, σε ευχαριστούμε για τις μουσικές σου και σεβόμαστε τους αγώνες σου, αυτούς τους αγώνες που εσύ ο ίδιος δε σέβεσαι και έχεις αμαυρώσει. Και μιας που ο Χαρίλαος ήταν φίλος σου όπως έλεγες, σου θυμίζω μία σοφή του ρήση: «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα!». Χρόνια σου πολλά και οπορτουνιστικά!


        Διονύσης Μαλαπέτσας
        Ζω 30 χρόνια. Έχω προλάβει στα χρόνια αυτά να πάρω ένα απολυτήριο λυκείου, ένα πτυχίο, ένα μεταπτυχιακό και κάτι εκπαιδεύσεις κατάρτισης. Δε θυμάμαι κανέναν τίτλο πτυχίου και αντικειμένου, πιθανώς σχετίζονταν με την πληροφορική γιατί είχε παντού υπολογιστές και κάτι περίεργα βιβλία με κώδικες ροής και γλώσσες, γλώσσες ακατανόητες για τους ανθρώπους, που λένε στις μηχανές τι ακριβώς να κάνουνε. Το περίεργο είναι πως εκτός των μηχανών ακριβώς με τον ίδιο τρόπο αντιδρούν νωχελικά και ωχαδερφιστικά οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, προγραμματισμένοι σε μια περίεργη γλώσσα που καμιά βιβλιογραφία δεν αναφέρει στην πληροφορική. Μάλλον πρέπει να ανατρέξουμε στη βιβλιογραφία του Μαρξ γι’ αυτό.

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://roides.wordpress.com/2020/07/15/15jul20/

    Κλαίνε οι αγίες συζυγοκτόνες τεκνατζούδες στις τοιχογραφίες της Αγιασοφιάς

    [Σώπαινε κυρα-Γλύκατζη και μη πολυδακρύζεις]

    ……………..

    Στο περιπετειώδες ψηφιδωτό, καθώς ο καιρός περνούσε και άλλαζαν οι βασιλικοί σύζυγοι, η Ζωή επέβαλλε την αλλαγή του προσώπου τού Αυτοκράτορα και του ονόματός του στον τοίχο, όνομα τώρα στριμωγμένο και στην περγαμηνή που κρατά αυτοκράτειρα

    Η φιλάρεσκη Ζωή, ανιψιά του εκτυφλωτή Βασιλείου Βουλγαροκτόνου, (από αυτόν κληρονόμησε τη μανία να τυφλώνει με πυρωμένα σίδερα-όπως η Αγία Ειρήνη η Αθηναία, που τύφλωσε ακόμη και τον γιό της-σπάζοντας όλα τα βασιλικά ρεκόρ), κατεχόταν από χριστιανικό ναρκισσισμό και μανία να διατηρηθεί όμορφη και νέα……………..

    Πέθανε 72 χρονών, χωρίς να τα καταφέρει. Ίσως τώρα τα ιερά δάκρυά της να ομορφύνουν την εικόνα της, που σεμνά και ταπεινά στέκεται τιμητικά τόσο επάξια, κατά την βλάσφημη Ορθόδοξη εθελοτυφλία, πλάι στην εικόνα του Χριστού.


    Η δολοφονία του Ρωμανού Αργυρού στο μπάνιο από τη γυναικούλα του την Ζωή, αυτήν με το άγιο φωτοστέφανο δίπλα στον Χριστό στην Αγία Σοφία.

    ………………………


    Το «Αλκαζάρ» της Θεσσαλονίκης, είναι το πιο κλασικό παράδειγμα. Τo Χαμζάρ Μπέη Τζαμί, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, ο αρχαιότερος ισλαμικός ευκτήριος οίκος που χτίστηκε στη Θεσσαλονίκη (το 1467 μ.Χ) είναι πια ένα αναπαλαιωμένο στολίδι ισλαμικής αρχιτεκτονικής στην πόλη. Μέχρι πριν από δύο δεκαετίες όμως και επί αρκετές δεκαετίες πριν, το σπουδαίο αυτό τέμενος ήταν… σινεμά, το «Αλκαζάρ», κάτι που είχε συμβεί και με άλλα τεμένη. Και μάλιστα, για αρκετά χρόνια, πριν κλείσει, ο ιερός αυτός χώρος χρησιμοποιείτο ως σινεμά πορνό με τους θαμώνες να αυνανίζονται εντός του.

    …………………..


    Κάποια, όπως το Μολλά Τζαμί στη Δράμα, ισοπεδώνονται. Άλλα, όπως το Τζαμί το Ιμπραήμ Πασά στην Καβάλα μετατρέπονται σε εκκλησίες, πλέον η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου.

  8. Ο/Η Πρώην υποψήφιος ιερέας που έφυγε τρέχοντας λέει:

    Σωστά λέτε πως δεν είναι υπόδειγμα, είναι όμως πολύ καλύτερος από τον υπόλοιπο συρφετό
    Θέτω υπόψιν σας ένα πολύ εύστοχο δημοσίευμα, που εξηγεί πως και ο Μπέης και ο Γιανναράς, ξέρουν πολύ καλά τι παίζει στην Εκκλησία και όπως λέτε και σεις για τον καλό (σίγουρα τον καλύτερο) Μελέτιο της Πρέβεζας, «γέροντα» του Μπέη κι αυτός ήξερε και όχι μόνο καμωνόταν πως δεν ήξερε, αλλά υπερασπιζόταν κιόλας τους διεφθαρμένους κληρικούς.
    Το δημοσίευμα αναφερεται και στους αρχιχουντιάρηδες Αρχιεπισκόπους Χριστόδουλο και Σεραφείμ, αλλά κάνει ένα λάθος, ο άθεος μητροπολίτης δεν ήταν ο Σεραφείμ, ήταν άλλος, άλλωστε άθεος και φτωχός που πλούτισε δεν ήταν μόνο ο Σεραφείμ, είναι σχεδόν όλοι.

    http://sfrang.blogspot.com/2007/03/blog-post_17.html

    17 March 2007
    Τοιούτος έπρεπεν ημίν αρχιερεύς

    Μία σεμνή φωνή, την οποία ακούει και διαβάζει κάθε καλοπροαίρετος, ανεξάρτητα από διαφωνίες για βασικές επιλογές. Ο Κώστας Μπέης υπήρξε καθηγητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης και για κάποια χρόνια Γ.Γ. στο Υπουργείο Παιδείας και στην Προεδρεία της Δημοκρατίας. Στη δεκαετία του 1990 σκοτώθηκε η κόρη του κ. Μπέη, Θεοφανώ, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και έκτοτε απεσύρθη ο ίδιος από το κοινωνικό προσκήνιο, ενώ τελευταία έγινε κληρικός σε ένα χωριό της Ηπείρου. Ακολουθεί ένα άρθρο από την τακτική συνεργασία του με την «Ελευθεροτυπία» και στη συνέχεια προστίθενται κάποια σχόλια.

    (του Κώστα Μπέη, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 14/03/2007)

    Μια εκ βαθέων δημόσια εξομολόγηση

    Την προπερασμένη Κυριακή, καθώς έπαιρνα την εφημερίδα μου, πρόσεξα στην πρώτη σελίδα άλλου φύλλου τον τίτλο για νέα σκανδαλιστικά κατορθώματα ιεράρχη, που συχνά απασχολεί την επικαιρότητα. Ήταν μάλλον λάθος μου που παρακινήθηκα και συναποκόμισα κι αυτό το φύλλο. Γιατί το πλήρωσα με ταραχή και απόγνωση. Δύο μεγάλες εσωτερικές σελίδες, με πλούσια εικονογράφηση, ήταν αφιερωμένες στη χλιδή και στην υπονοούμενη ευωχία του ήρωα: συγκατοίκηση και συνδιανυκτέρευση με ανώνυμο συνοδό σε πανάκριβο δωμάτιο πολυτελέστατου ξενοδοχείου. Συνολικός λογαριασμός για δύο νύχτες: 3.527 ευρώ. Όταν τ’ απόγευμα πια, συνήλθα από την ταραχή, προσπάθησα να βρω δικαιολογίες που να με πειθαναγκάζουν σε αποδοχή της πραγματικότητας, όσο οδυνηρή κι αν μου είναι. Θυμήθηκα το 1947, στη Σύρο, που ήμουν παρών, όταν ο μακαρίτης ο πατέρας μου είχε εκφράσει στον τότε μητροπολίτη της περιοχής Φιλάρετο την έκπληξή του, καθώς εκείνος διηγείτο τις ευφρόσυνες εμπειρίες του από πολυτελέστατο ξενοδοχείο των Αθηνών.

    Ο δεσπότης είχε με αυστηρότητα παρατηρήσει: «Αλλ’ οι αρχιερείς, κύριε εισαγγελεύ, είμεθα οι πρίγκηπες της Εκκλησίας!» Καθώς ο πατέρας μου, εμβρόντητος, είχε σιωπήσει, έτσι τώρα κι εγώ προσπάθησα ή μάλλον πίεσα τη συνείδησή μου ν’ αποδεχτεί το ενδεχόμενο, μήπως λόγοι υγείας τού δι’ ου το σκάνδαλο σύγχρονου ιεράρχη είχαν παρεξηγηθεί. Παρακίνησα τον αυτοσεβασμό μου στην ταπεινή παραδοχή ότι όλοι έτσι κάνουμε. Φυσικά, όχι κατ’ ακριβολογίαν. Ούτε όλοι, μήτε ακριβώς έτσι. Οπωσδήποτε, όμως, περίπου έτσι. Κι εγώ, όταν ταξιδεύω οικογενειακώς, αφού ήδη στην ηλικία μου δεν έχω πιεστικό οικονομικό πρόβλημα, προτιμώ για την οικογένειά μου ένα καλό ξενοδοχείο, φυσικά όχι πανάκριβο, οπωσδήποτε όμως μήτε και φτηνό. Και πάντως, όχι, όταν ταξιδεύω μόνος μου. Τότε -κι αυτό συμβαίνει σταθερά μία φορά τον μήνα- προτιμώ τη λιτότητα και την πνευματική θαλπωρή σε κάποιο εκκλησιαστικό κελί. Κι είμαι ευγνώμων για την καλή μου τύχη να έχω μοναδικά συναρπαστικές συζητήσεις με τον γέροντα Μελέτιο, στο μεταίχμιο της θεολογίας και της φιλοσοφίας.

    Αφού ανέφερα τον γέροντα Μελέτιο, καιρός είναι να σημειώσω σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, που επί τριάντα χρόνια απλόχερα με φιλοξένησε, ότι σ’ εκείνον οφείλω την ευλογία, μία φορά τον μήνα να κάνω τη διαδρομή Αθήνα-Πρέβεζα-Κορυφούλα και να φροντίζω εκεί τους 50 κατοίκους αυτού του ξεχασμένου ορεινού οικισμού ν’ ανεβαίνουν κάποια σκαλοπάτια της κλίμακας, που μετάγει τους εκ γης προς ουρανόν.

    Πριν από δύο χρόνια, όταν έπρεπε να εφοδιαστώ με πιστοποιητικό υγείας από δημόσιο νοσοκομείο, η παθολόγος, στην οποία είχα καταλήξει, ήταν έκπληκτη: «Διορισμό στο Δημόσιο; Μα, πόσων χρόνων είστε;» Προτού να προχωρήσω, σπεύδω να σημειώσω ότι ο μισθός μου δεν περνάει από τα χέρια μου. Έχω φροντίσει και πηγαίνει κατ’ ευθείαν στο φιλόπτωχο ταμείο της μητρόπολης. Επανέρχομαι, λοιπόν, στη διήγηση: Είχα απαντήσει στην έκπληκτη γιατρό πως είμαι (δηλαδή ήμουν τότε) 72 χρόνων! -Και σε ποια δημόσια θέση υπάρχει διορισμός για την ηλικία σας; Σαν άκουσε για ιερέα, ύψωσε υστερικές φωνές: Και τι της βρήκατε της Εκκλησίας; Δεν βλέπετε πως είναι βουτηγμένη σε βρωμερά σκάνδαλα; Απάντηση: Μα, ακριβώς γι’ αυτό. Για να νομιμοποιούμαι να πληγώνομαι, δίχως να ντρέπομαι πως είμαι λιποτάκτης…

    Είναι εύκολη κι ανέξοδη η κριτική εκ του ασφαλούς. Οπωσδήποτε, όμως, είναι κούφια σκάγια στον αέρα. Θετική διάσταση μπορεί να έχει αποκλειστικά η μοναχική, όσο και χαμηλών τόνων, προσπάθεια. Μελετώντας την Ιστορία δεν μπόρεσα, πάρα πολύ σπάνια, να βρω θετικούς καρπούς συλλογικής προσπάθειας. Ακόμη και ο Ιησούς, όταν βάδιζε προς την επικείμενη σταύρωσή του, ένιωσε την πικρία της ματαιότητάς του να στηρίζεις προσδοκίες σε άλλους, ακόμη και ευεργετημένους – ή, ίσως πιο σωστά, ιδίως απ’ αυτούς. Είχαν επισπεύσει, λοιπόν, οι υιοί Ζεβεδαίου το βήμα τους να τον ξεμοναχιάσουν, καθώς βιαστικά προπορευόταν. Και του ζήτησαν να τους αναδείξει πρωτόθρονους δίπλα του, όταν έλθει εν τη βασιλεία του. Τ’ άκουσαν οι άλλοι απόστολοι και εξοργίστηκαν: Γιατί αυτοί, κι όχι εμείς; Εκτοτε η ιστορία της χριστιανικής Εκκλησίας είναι μια αδιάκοπη εναντιοτροπή.

    Από τη μια, η ακόρεστη βουλιμία για εξουσία, πλούτο και χλιδή. Και από την άλλη, οι σεμνές κατατρεγμένες εξαϋλωμένες αγιότητες, σαν τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Εχει γράψει ο Γρηγόριος: «Αν πρέπει να πω την αλήθεια, έμαθα ν’ αποφεύγω τις συντροφιές των επισκόπων, αφού καμιάς συνόδου δεν βίωσα αγαθό τέλος, μήτε ορθή λύση προβλημάτων. Και τούτο, γιατί πάντα πρυτάνευαν οι έριδες και η φιλαρχία. Γι’ αυτό κλείστηκα στον εαυτό μου και βρήκα στη μοναξιά την ασφάλεια της ψυχής μου και την ηρεμία μου»(1). Κι αυτά εξακολουθούν ν’ ανακυκλώνονται επί 17 αιώνες, παρά τη μαρτυρία του Χρυσοστόμου: «Ματαιότης ματαιοτήτων, και πάντα ματαιότης. Πού νυν η λαμπρά της υπατείας περιβολή; Πού δε αι φαιδραί λαμπάδες, πού δε οι κρότοι; (…) και των θεατών αι κολακείαι;»(2)

    Ετσι είναι τα ανθρώπινα. Ακόμη και στην Εκκλησία… Και γιατί όχι; Κατάγομαι από τη Χαλκίδα, όπου τα νερά του Ευρίπου κυλούν έξι ώρες από Ανατολή προς Δύση, κι άλλες έξι ώρες ανάποδα, από Δύση προς Ανατολή. Είμαι, λοιπόν, εξοικειωμένος με την αδιάκοπη εναντιοτροπή. Κι είναι χιμαιρική η προσδοκία, την οποία εκφράζει η τελευταία στροφή του τρίτου εγκωμίου της Μ. Παρασκευής: παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα…

    Οφείλω να παραδεχτώ πως άργησα πολύ ν’ αποδεχτώ την πραγματικότητα της εναντιοτροπής και πολύ περισσότερο την αποφυγή των προσωπικών επιθέσεων εναντίον ανίερων ηρώων της επικαιρότητας, που σκανδαλίζουν ή ακόμη και ταράσσουν τη συνείδησή μου. Την ανάγκη να εναντιωνόμαστε σε πρακτικές, δίχως να κακολογούμε συμπολίτες μας, πρωτόμαθα, αν και καθυστερημένα, από τους στίχους του Ευριπίδη: όλβιος όστις της Ιστορίας έσχε μάθησιν… και δεν δειλιάζει να μετέχει στον δημόσιο διάλογο, καυτηριάζοντας τακτικές, δίχως να κακολογεί και να στραπατσάρει τους συμπολίτες του… Κι ευλόγως, καθώς άβυσσος είναι η ψυχή και ο νους του ανθρώπου: άγρια πάθη και λαμπρές αρετές, ανάκατα κληρονομημένα διά μέσου του γονιδιώματος (DNA), επίκτητες διαστροφές από παιδικά τραύματα και ανασφαλείς φιλοδοξίες της νεότητας, δίπλα ακόμη και σε ενδεχόμενες ευγενικές προθέσεις, που πνίγονται στην άβυσσο της ανικανοποίητης φιλαυτίας. Υπάρχουν βέβαια, κατ’ εξαίρεση, και οι διαρκείς καταστάσεις. Ακόρεστη ροπή για αυτοπροβολή και επίδειξη λαμπρότητας, στον βωμό των οποίων καμιά αναστολή δεν είναι ικανή ν’αποτρέψει τη βάναυση διάσταση λόγων και έργων. Ιδε ο άνθρωπος… Για το κατάντημα του οποίου μοναδική οδός απολογίας απομένει η παρατήρηση της αθηναϊκής υπεροψίας στο μάταιο σθένος των άτυχων Μηλίων, ότι και σείς τα ίδια θα κάνατε, αν ήσασταν στη δική μας πλεονεκτική θέση! Συνεχίστε λοιπόν ν’ ασχημονείτε… Σας ταιριάζει!

    Ίσως ο αναγνώστης αδιαφορεί με την πικρή παραδοχή ότι έτσι κυλούν τα ανθρώπινα. Όμως για να γίνει κάποιος ιεράρχης, θα πρέπει να έχει καρεί προηγουμένως μοναχός, δηλαδή να έχει δώσει διαβεβαίωση ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι θα τηρεί σεξουαλική αποχή, ότι αποξενώνεται από κάθε περιουσιακό αγαθό, από τις ηδονές του βίου κι απ’ την ακόρεστη δίψα για δόξα και εξουσιαστικές αντιδικίες. Και πάντως πως, αν του βγει βαρειά η καλογερική, θα το παραδεχτεί με παρρησία, εγκαταλείποντας το καθαγιασμένο σχήμα. Αλλιώς είναι κοινός θεομπαίχτης. Δεν είναι; Γι’ αυτό φρόνιμο είναι να καλλιεργεί σχέσεις διαπλοκής με αστυνομικές, ανακριτικές και δικαστικές αρχές, ώστε να ξεφεύγει από την αρπάγη του νόμου, κατά την εύστοχη παρατήρηση του Σόλωνα, που παρομοίαζε τη νομιμότητα με τον ιστό της αράχνης, καθώς αυτός συλλαμβάνει τα μικρά κουνουπάκια, αλλά ξεσκίζεται αν εμπλακεί σ’ αυτόν κάποιος θρασύς ποντικός.

    1. Επιστολαί, Γ’ Προκοπίω, 130.1.1-3.5.
    2. Εις Ευτρόπιον, 52.393.31-48.

    @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

    Ο κ. Μπέης σίγουρα δεν είναι αφελής, δείχνει όμως να πιστεύει ότι οι αλαζόνες και οι βολεψάκηδες, οι αυτοχαρακτηριζόμενοι ως «πρίγκηπες», αποτελούν την εξαίρεση στο χώρο του εκκλησιαστικού μηχανισμού! Τόσο η Ιστορία, όσο και η προσωπική εμπειρία του καθενός δείχνει, αντίθετα, ότι εξαίρεση αποτελούν οι ταπεινοί και αφοσιωμένοι, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία, ιδίως των ανώτερων ιερωμένων, αποτελείται από αναρριχητές και καιροσκόπους. Δεν βρίσκονται, βέβαια, μόνο στην Εκκλησία τέτοιου είδους άνθρωποι, αλλά εκεί είναι που ισχυρίζονται ότι αυτοθυσιάζονται για να «υπηρετήσουν» μιαν ιδέα, όχι στη βιομηχανία και στο εμπόριο.

    Εφόσον ο κ. Μπέης γνωρίζει το ποιον της πλειοψηφίας των νεοαποκτηθέντων συναδέλφων του, πράγμα που είναι και το πιθανότερο, λόγω της ευφυΐας και της μόρφωσής του, αναρωτιέμαι αν του πέρασε κάποια στιγμή από το μυαλό η ιδέα, μήπως το συγκεκριμμένο περιβάλλον και η καλλιεργούμενη «φιλοσοφία» του χώρου είναι αυτά που έλκουν αυτό το είδος ανθρώπινων χαρακτήρων.

    Η εντύπωση που πιθανόν να επικρατεί, ότι παλαιότερα ήταν τα πράγματα καλύτερα, αλλά χάλασαν τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ανακριβέστατη: ήδη ο απόστολος Παύλος παρότρυνε να κάψουν οι νεοφώτιστοι χριστιανοί ιερά και βιβλία των Εθνικών (Πράξεις, ΙΘ’ 19), οι δε «πατέρες» και οι διάδοχοί τους ήταν ως εκκλησιαστικοί άρχοντες εριστικοί και εμπαθείς με τους χριστιανούς συναδέλφους τους και φιλοπόλεμοι με τους αλλόθρησκους και αλλοεθνείς. Στα χρόνια μας, επειδή γίνονται γνωστά διάφορα σκάνδαλα, αναγκάζονται να ομολογήσουν οι ίδιοι με προσποιητή συντριβή ότι είναι μια παρέα «φιλοχρήματων, φιλήδονων και εξουσιομανών».

    Όσον αφορά δε τη φαντασίωση περί πριγκήπων που αναφέρει στο κείμενό του ο κ. Μπέης, δεν φαίνεται να αποτελεί αυτό μεμονωμένο ευφυολόγημα του συγκεκριμένου μητροπολίτη, αλλά εμπεδωμένη ιδεοληψία των εκκλησιαστικών αρχόντων. Πριν από λίγα χρόνια έγραψε ο Χ. Γιανναράς σε επιφυλλίδα του στην Καθημερινή (26-08-01):

    «Λέγεται ότι, πριν από κάποια χρόνια, ιεράρχης μεγάλης στην Ελλάδα μητρόπολης, λίγο προτού πεθάνει, είπε σε δικό του άνθρωπο: «Δεν έχω παράπονο. Ενα χωριατόπουλο ήμουν, πάμφτωχο και όχι ικανό για επιστήμες. Αλλά χάρη στο παραμύθι του Χριστούλη πέρασα τη ζωή μου σαν πρίγκιπας». Αν η πληροφορία αληθεύει, ο κυνισμός εκπλήσσει. Γιατί συνήθως όποιος υπηρετεί μια πίστη που δεν την πιστεύει, δεν τολμάει να ομολογήσει ούτε στον εαυτό του την καπήλευση. Εθίζεται στα προσωπεία της πίστης που επαγγελματικά του επιβάλλονται, παρασύρεται από τις ψυχολογικές ψευδαισθήσεις της πίστης που συχνά και σε πολλούς υποκαθιστούν την πίστη»…

    Ο κ. Γιανναράς αποκαλύπτεται ως ένας ακόμη απογοητευμένος! Θα έπρεπε να ξέρει όμως, τόσα χρόνια που ζει ο ίδιος μέσα στον και από τον εκκλησιαστικό μηχανισμό, ότι οι περισσότεροι ανώτεροι κληρικοί είναι συνηθέστατα ταπεινής καταγωγής και ανακαλύπτουν τον εύκολο δρόμο κοινωνικής ανόδου μέσω της Εκκλησίας, υποκρινόμενοι πίστη και αφοσίωση και προβάλλοντας ως προσωπική θυσία την περιφορά με ράσο και γενειάδα, την (κατά δήλωσιν) αποχή από σεξουαλικές σχέσεις, τον ασκητισμό και την παραίτηση από περιουσιακά στοιχεία. Το τελευταίο δεν ισχύει, φυσικά, για τους μητροπολίτες, γι’ αυτό πάμπολλοι εξ αυτών (ή στενά συγγενικά τους πρόσωπα) αποκτούν σημαντική προσωπική περιουσία.

    Και η αποκάλυψη από μένα: Ο ιεράρχης που «συγκατοίκησε και συνδιανυκτέρευσε με ανώνυμο συνοδό σε πανάκριβο δωμάτιο πολυτελέστατου ξενοδοχείου» στο Παρίσι, ήταν ο μακαρίτης αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ο δε ιεράρχης που αναφέρει ο Γιανναράς ότι από χωριατόπουλο έγινε πρίγκιπας, ήταν ο μακαρίτης αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ.

  9. Ο/Η Frixos λέει:

    Ειχα ακουσει παλαιοτερα για τον αμυντικο της ΑΕΚ Λαβαρίδης καθως και για τον …κοσμολόγο Χορταρέα, αλλά οτι ενεδυθη το ιερατικο σχημα και ο καθηγητης Δ. Μπεης, μενω ενεός!

    Τωρα τι να πω;;;
    ή
    οπως λεει κι ο ποιητης:

    «Δυο ερωτηματα καυτά με απασχολουσαν παντα
    στα μονοπατια της ζωης και την αουτοστράντα
    και την απαντηση αν δεν βρω ποτε δεν θα ησυχασω,
    -Να ζει κανεις ή να μην ζει; -Να σκασω ή να κλά(π)σω;»

  10. Ο/Η Απαστράπτουσα Μνήμη λέει:

    Ο ιερέας Κώστας Μπέης, μας διαφώτισε στο παρελθόν- βοήθειά μας- λέγοντας πως η Χούντα άφησε μηδενικό χρέος.
    Φυσικά οι δηλώσεις του ήταν ευαγγέλιο για κάθε χουντόσπερμα, και ανείπωτη χαρά στα σκέλια κάθε διεστραμμένου…
    Βέβαια, κάποιοι δε συμφωνούν για τους παρακάτω λόγους:
    Η Χούντα προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να υπερτετραπλασιαστεί ο εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγων και με δημιουργική δημοσιονομική λογιστική.

    Οι εργοληπτικές εταιρείες, που αναλάμβαναν κρατικά έργα (και στις οποίες φρόντιζε πάντα να “τρουπώσει” ο γαμπρός του Παττακού) έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Έτσι ο δανεισμός άλλαζε χαρακτήρα και το χρέος χαρακτηριζόταν εσωτερικό. Παρέμενε όμως βαρύς πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων.

    Λαδάς και Ρουφογάλης μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε “ημέτερους” και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες. Το περιοδικό “Ταχυδρόμος” είχε αποκαλύψει το 1974, στην αρχή της Μεταπολίτευσης, έγγραφα του Ρουφογάλη, που ανέφεραν χαριστικά και επισφαλή δάνεια: Στα χορηγηθέντα καταγραφόταν ποσό μεγαλύτερο του 1,5 δισεκατομμυρίου δραχμών και στα υπό έγκριση ποσό μεγαλύτερου του 1,6 δισεκατομμυρίου δραχμών.

    Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε επι Χούντας. Από 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967 έφτασε τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973. Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε.

    Όσο για την υποτιθέμενη μείωση της ανεργίας αυτή “επετεύχθη” χάρη στο γεγονός ότι μετανάστευσαν500.000 Έλληνες: Όταν φεύγουν οι άνεργοι από τη χώρα προφανώς και υπάρχουν λιγότεροι άνεργοι.

  11. Ο/Η Frixos λέει:

    Αγαπητε Λασκαρατε,
    Το να ξεπερνα τη φαντασια μας ειναι αντιμετωπισημο (με το να σταματησουμε να φανταζομαστε)
    αυτο ομως ειναι αδυνατο οταν η ζωη ξεπερνα τη μαλακια μας.

    Και αυτο συμβαινει οταν το επιχειρημα που παρατιθεται απεναντι στην αθλιοτητα των παπαδων και της θρησκειας τουτο εδω
    https://popaganda.gr/people/o-sirakos-niothi-kalitera-os-loatki-aktivistis-para-os-papas/

  12. https://nomadicuniversality.com/2018/02/12/a%CF%82-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE/

    Aς βγάλουμε απ’ το νου μας τον ρατσιστή τραμπούκο Μανώλη Γλέζο
    12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018
    NOMADICUNIVERSALITY

    4 ΣΧΟΛΙΑ
    του Άκη Γαβριηλίδη

    Το 1963, ο Μανόλης Γλέζος είχε μεταβεί στη Μόσχα για να τιμηθεί με το βραβείο Λένιν. Σύμφωνα με τηλεγραφήματα ειδησεογραφικών πρακτορείων, εκεί έκανε δηλώσεις υπέρ των «δικαιωμάτων της μακεδονικής μειονότητας». Όλες τις επόμενες μέρες, ο δεξιός, αλλά και ο κεντρώος τύπος στην Ελλάδα, είχε λυσσάξει και ζητούσαν την κεφαλή του επί πίνακι. Τελικά ο ενδιαφερόμενος έκανε μία γενικόλογη διάψευση ότι «δεν αποδόθηκαν καλά όσα είπε» και απέφυγε τη δίωξη για εσχάτη προδοσία.

    Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπεις κάποιον που αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας όταν του ζητήθηκε πριν από μισό και πλέον αιώνα, τότε που τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα και τα λόγια πιο βαριά, να την υπογράφει εμπράκτως και ετεροχρονισμένα τώρα που κανείς πλέον δεν του τη ζητάει, και μάλιστα να τη ζητά αυτός από άλλους, πλειοδοτώντας.

    Ο Μανόλης Γλέζος, όπως και ο Μίκης Θεοδωράκης, αξίζει το σεβασμό μας. Μέρος του σεβασμού, όπως τον εννοώ εγώ, είναι να τους αντιμετωπίζεις ως πολιτικά όντα που έχουν επίγνωση όσων λένε, και όχι ως ξεμωραμένους που έχουν το ακαταλόγιστο.

    Αυτά που λέει λοιπόν ο Γλέζος στο σχετικό άρθρο του στην Καθημερινή είναι ξεκάθαρα ρατσιστικά και αποικιοκρατικά, και μάλιστα είναι διατυπωμένα σε ένα ιταμό κουτσαβάκικο ύφος: «Βγάλτε λοιπόν από τον νου σας τη λέξη Μακεδονία με οποιαδήποτε μορφή και βάλτε αυτό που σας προσδιορίζει» … οι προστακτικές αυτές, που θυμίζουν παραγγέλματα διοικητή προς φαντάρους, μπορεί να ηχούν γελοίες (αφού δεν συνοδεύονται από κανένα «γιατί αλλιώς …», άρα είναι άσφαιρες), αλλά δεν είναι γι’ αυτό λιγότερο απεχθείς. Επιπλέον, αν μη τι άλλο με τις τωρινές δηλώσεις δίνει δίκιο στους κατηγόρους του της δεκαετίας του 60, οι οποίοι τον κατήγγελλαν ότι «ακολούθησε τις υποδείξεις της Σοβιετικής Ένωσης». Διότι σήμερα που δεν υπάρχει η Σοβιετική Ένωση και η καθοδήγησή της, αλλά ούτε και η απειλή ποινικής δίωξης στην Ελλάδα, και άρα τίποτα δεν τον εμποδίζει να πει χωρίς φόβο και πάθος την πραγματική του γνώμη, ευθυγραμμίζεται απερίφραστα με μία από τις πιο σκληρές λογικές ιεραρχίας μεταξύ των λαών και των πολιτισμών. Διότι ακόμα και στις χειρότερες παραδόσεις των ευρωπαϊκών υπερπόντιων αυτοκρατοριών, δεν νομίζω να μπορεί να βρεθεί περίπτωση όπου οι αποικιοκράτες να έχουν πει σε κάποιον πληθυσμό «έχετε το δικαίωμα να αυτοπροσδιοριστείτε, αλλά μόνο όπως κρίνουμε και όπως σας επιτρέψουμε εμείς».

    Πριν από είκοσι ή και δέκα χρόνια, ίσως να είχα ακόμα την υπομονή και την περιέργεια να κάτσω να αναλύσω πού μπορεί να οφείλεται αυτή η κατάντια των τελευταίων εκπροσώπων της ελληνικής αριστεράς από τη γενιά του 40· να αναρωτιέμαι αν ο εθνικισμός και η ανοησία τους υπήρχε εξαρχής στην ιδεολογική αποσκευή τους, και πού ακριβώς, ή αν είναι μεταγενέστερη προσθήκη, αν οφείλεται σε ταύτιση με τον βασανιστή στο πλαίσιο κάποιου είδους «συνδρόμου της Στοκχόλμης», στον υπερβάλλοντα ζήλο του νεοφώτιστου … Αλλά τώρα πλέον ειλικρινά νομίζω ότι δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα η διερώτηση αυτή. Αυτό που προέχει είναι να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας απέναντι σε κάθε τέτοια ερωτοτροπία με λογικές διασυνοριακής επιθετικότητας, είτε προέρχονται από γέρους, είτε προέρχονται από νέους ή από μεσήλικες: σε κανέναν κερατά δεν πέφτει λόγος να πάει σε δύο εκατομμύρια ανθρώπους και να αρχίσει να τους κοιτάει στα δόντια, να τους μετράει τα κρανία, τη γλώσσα, τα ήθη και τις παραδόσεις ή δεν ξέρω κι εγώ ποιο άλλο στοιχείο τους για να αποφασίσει μετά αν θα τους αναγνωρίσει ως αυτόνομα υποκείμενα με την ικανότητα να σκέφτονται για τον εαυτό τους ή όχι.

    Αρκετά εκτέθηκε και γελοιοποιήθηκε η Ελλάδα ως τώρα με τέτοια καμώματα δεξιών και αριστερών, με ή χωρίς εισαγωγικά. Φτάνει πλέον. Φτάνει.

    https://nomadicuniversality.com/2020/06/29/%cf%84%ce%b7-%cf%83%ce%b2%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%ce%b5%ce%bc%ce%af%cf%83%ce%b7%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b9%ce%b4%ce%ad%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82/

    Τη σβάστικα πολύ εμίσησε, τις ιδέες της λιγότερο
    29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2020
    NOMADICUNIVERSALITY

    4 ΣΧΟΛΙΑ
    του Άκη Γαβριηλίδη

    (….)

    Είναι θλιβερό ότι έτσι σκεφτόταν ένας άνθρωπος που θεωρήθηκε ως το σύμβολο της αριστεράς κατά τον 20ό αιώνα, και που ρίσκαρε τη ζωή του για να κατεβάσει τη σβάστικα. Αν έτσι σκεφτόταν εκείνος, μπορούμε να φανταστούμε πώς θα σκέφτονται όσοι δεν δήλωσαν ποτέ αριστεροί και δεν ρίσκαραν ποτέ τίποτε. Άλλωστε, δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία: το πώς σκέφτονται το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας εδώ και χρόνια, μεταξύ άλλων και στα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων της περασμένης δεκαετίας.

  13. Ο/Η Ένας παπάς λέει:

    Εχθές πληροφορήθηκα από φίλο για την αναφορά σας στον ιερέα καθηγητή πατέρα Κωνσταντίνο Μπέη.
    Συμπληρωματικώς αν μου το επιτρέπετε καταθέτω το κατωτέρω για την Ιστορία και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη δημοσίευσή του

    Ο Νικοπόλεως κ. Μελέτιος για τον π. Κωνσταντίνο Μπέη
    26 Δεκεμβρίου 2009

    Πηγή – Ορθόδοξος Τύπος

    Παρακάτω δημοσιεύουμε μια επίστολή του Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ. Μελετίου, την οποία ο Σεβασμιώτατος απέστειλε στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος».

    Η επιστολή έχει του κ. Μελετίου έχει ως εξής:

    «Τελευταία από πρόσωπα, που έδιναν εντύπωση πνευματικής πορείας, και από περιοδικά έγκριτα, ακούγονται και γράφονται τάχα πληροφορίες και χαρακτηρισμοί για το πρόσωπο και για την διακονία του αιδεσιμολογιωτάτου πρωτοπρεσβυτέρου κ. Κωνσταντίνου Μπέη, ομότιμου καθηγητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, επιστήμονος με διεθνές κύρος και με πλούσια επιστημονική και διοικητική δράση……

    Του αποδίδουν ελλιπή τήρηση της τάξης της Εκκλησίας. Και προβάλλεται το ερώτημα: Τι λέγει γι αυτό ο Μητροπολίτης, που τον εχειροτόνησε; Έχω την γνώμη, ότι το ερώτημά τους είναι “ρητορικό”. Αν ήταν ειλικρινές και πνευματικό, θα ακολουθούσαν την οδό του Χριστού (βλ. Ματθ. 18, 15 – 17). Θα απευθύνονταν πρώτα σε μένα προσωπικά. Αυτό όμως δεν έγινε.

    Άρα οι “φίλοι μας” δεν θέλουν να ακούσουν! Να μιλήσουν θέλουν! Παρά ταύτα εγώ μετά κάποιο δισταγμό, για το τι νόημα έχει να απαντάει κανείς σε τέτοιες προκλήσεις, έτοιμος εις απολογίαν, καταθέτω.

    1. Ο π. Κωνσταντίνος Μπέης εγεννήθη το 1933. Είναι σήμερα 76 ετών.

    2. Η σύζυγός του Μαρία Ίρμγκαρτ Μπέη, συμβολαιογράφος, ήταν καθολική· και όχι (όπως επιπόλαια αναμηρυκάζουν, από τον πρώτο προχειρολόγο πληροφοριοδότη, οι ασχολούμενοι με το πρόσωπό του), “προτεστάντισσα – λουθηρανή”. Αλλά, από τον γάμο της, ακολούθησε σε όλα τον σύζυγό της σαν μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εξομολογείται και κοινωνεί τακτικά.

    3. Το έτος 2005, μετά την συνταξιοδότησή του, ο καθηγητής Κωνσταντίνος Μπέης, εζήτησε να γίνει κληρικός. Σε μένα τον εσύστησε ο αείμνηστος πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Τζούμας, αρεοπαγίτης. Και διαπρεπείς νομικοί, όπως ο Απόστολος Γεωργιάδης, με εβεβαίωσαν, ότι η ιερωσύνη ήταν “για αυτόν, άνθρωπο που ζούσε πάντοτε συνειδητά την πίστη, η αναμενόμενη φυσική εξέλιξη”. Στην έγγραφη συγκατάθεσή της για την χειροτονία του, η σύζυγός του γράφει: “Για μας η ιερωσύνη είναι το μέγιστο αξίωμα στην ζωή του. Με συγκίνηση βλέπω, ότι η εσωτερική φωνή του –έκφραση θείας έμπνευσης, είναι πιο ισχυρή από τα πολλά εμπόδια που βρέθηκαν μπροστά του”. Εχειροτονήθη πρεσβύτερος στις 30 Οκτωβρίου 2005.

    Εναντίον του π. Κωνσταντίνου Μπέη εγράφησαν πολλά παράξενα. Από φιλόχριστη τάχα διάθεση; Ας ιδούμε τι; για να καταλάβουμε το “γιατί”.

    Ερωτούν:

    • Γιατί δεν χρησιμοποιεί τον τίτλο “ιερέας” στα αρθρογραφήματά του στις εφημερίδες;… Ερωτώ και εγώ. Είναι ο πρώτος; η ο μόνος; Είναι και αυτό κρίμα; Γιατί; Σχόλια περιττά.

    • Ακολουθούν σχόλια για την προσευχή του, στην θεία λειτουργία. Τους φταίει και αυτό! Δεντούς συγκινεί, ότι τελώντας την θεία λειτουργία ο π. Κωνσταντίνος Μπέης κλαίει συνεχώς από κατάνυξη! Τους φταίει, ότι αλλάζει κάποιες λέξεις! Την λειτουργία της Εκκλησίας μας κάνει. Στην ουσιαστική της τάξη ολόκληρη. Στα νοήματα ολόκληρη. Στην φράση και το τυπικό προσαρμοσμένη στο ήθος της προσευχής του· με μια κάποια τομή για περισσότερη προσέγγιση.

    • Λειτουργεί μόνο στην ενορία του. Κορυφούλα Ν. Πρεβέζης, ένα χωριουδάκι με περίπου 50 κατοίκους. Γιατί θέλει απλά να προσεύχεται και όχι να προωθή ιδέες. Δεν κάνει ιεραποστολή. Δεν μετέχει σε εορτές. Δεν πηγαίνει σε άλλους Ιερούς Ναούς. Έγινε ιερέας για την σωτηρία του· και για ωφέλεια των δικών του.

    • Τον ιερατικό του μισθό τον παρεχώρησε από την ημέρα της χειροτονίας του στο Φιλόπτωχο Ταμείο της Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Και με δικά του χρήματα ανακαίνισε τον Ναό Αγίου Γεωργίου στην Κορυφούλα.

    Και πηγαίνει οδικώς με το αυτοκίνητό του, συνήθως μαζί με την πρεσβυτέρα – σύζυγό του. Μια διαδρομή 450+450=900 χλμ. Μήπως ξέρετε πολλούς, που κάνουν το ίδιο;

    Ο π. Κωνσταντίνος έχει εκδώσει ένα σωρό βιβλία· κατά το πλείστον νομικά· αλλά και με φιλοσοφικό και θρησκευτικό προβληματισμό. Ένα είναι και το: “Ιδίαν οδόν εβάδιζε δια της πολιτείας”, “αφιέρωμα στο σοφό και άγιο ιεράρχη Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο Τρακατέλλη”, Αθήνα 1999.

    Ποιός διαφωνεί; Ποίος δεν συγκινείται; Σ αὐτό επαναδημοσιεύει πολλά άρθρα του, που είχαν προ πολλών ετών καταχωρισθεί στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία”. Σε ένα με τίτλο: “Οικουμενική Κοινή Λατρεία του Θεού”, σελ. 47– 50, ο ίδιος μας πληροφορεί, ότι: α. Σε μία από τις επισκέψεις του στην Ιαπωνία, (1990 – 1993) σε επιστημονικά ταξείδια συνεργασίας με τις εκεί νομικές σχολές, επισκέφθηκε και έναν βουδιστικό ναό μαζί με φίλους του Ιάπωνες καθηγητές, είχε ανάψει κερί, και είχε εκεί προσευχηθεί “στον Θεό της αγάπης, που μας φανέρωσε ο Ιησούς”.

    β. Το 1991 σε επίσκεψή του στο Καίμπριτζ της Αγγλίας είχε εκκλησιασθεί και κοινωνήσει σε αγγλικανικό ναό.

    γ. Σε Διεθνές Συνέδριο Δικονομολόγων Νομικών στην Σύρο σαν συνδιοργανωτής μετείχε στις λατρευτικές εκδηλώσεις και εκοινώνησε στον καθολικό ναό της Σύρου. Τις παρουσίες του αυτές, κάποιοι θέλησαν να τις παρουσιάσουν σαν εκδηλώσεις ύποπτου φρονήματος!

    Όμως τα λόγια τους αυτά δείχνουν προχειρότητα, επιπολαιότητα και ζήλο άκριτο. Δεν είναι άκριτος ο ζήλος κάποιου, όταν στόχο του έχει να ανακαλύπτει πνευματικά αρρωστήματα σε άλλους; Και όταν ξεχνάει τα δικά του; ότι δηλαδή κάποιοι εγύριζαν στην Αθήνα, με ράσο φράγκικο (σουτάνα); και ότι άλλοι, λίγο παλιότερα, εγέμιζαν για χρόνια την Ελλάδα με ο,τι το φράγκικο σε ιδέες και σε πνευματικότητα; Ας ιδούμε με προσοχή, τι μας λέει:

    • Στο Καίμπριτζ πηγαίνοντας να κοινωνήσει ο π. Κωνσταντίνος αυτοπροσδιορίστηκε σαν ορθόδοξος, αφού σταυροκοπήθηκε ορθόδοξα και επέσυρε την προσοχή του αγγλικανού ιερέα. Ο π. Κωνσταντίνος Μπέης το έδειξε: ότι είναι ορθόδοξος· ότι σαν ορθόδοξος επήγε να κοινωνήσει. Έγινε το 1991, δηλαδή 15 χρόνια πριν την χειροτονία του.

    • Στην Σύρο ήταν γνωστός και μη εξαιρετέος. Ορθόδοξος. Και συνδιοργανωτής του Διεθνούς εκείνου Συνεδρίου των Νομικών. Ούτε με την ορθόδοξη πίστη έπαιξε, ούτε με την ορθόδοξη συνείδηση. Λάθος έκαμε. Προδοσία της πίστης όχι. Εξέφρασε τον προσωπικό ενθουσιασμό του που έβλεπε ένα ξεπέρασμα του φανατισμού. Αλλά, παρά τα σχόλια, που ασφαλώς άκουσε, δεν διαφοροποιήθηκε από τους αυτονόητα δικούς του, από τους Ορθοδόξους. Έτος 1991.

    • Στην Ιαπωνία, έτος 1991 – 1993 στο Τόκιο, επήγε σε βουδιστικό ναό, μαζί με συναδέλφους του νομικούς Ιάπωνες. “Άναψε κεράκι· και προσευχήθηκε στον Θεό της αγάπης, που μας φανέρωσε ο Ιησούς”. Στο βιβλίο του “Και μόνος και μετά πολλών”, Αθήνα 1999, σελ. 59 εξ., σε ειδικό άρθρο, ευτελίζει τον βουδισμό, σαν φιλοσόφημα πολύ εγωκεντρικό. Και οι τρεις αυτές εκδηλώσεις έγιναν περίπου δεκαπέντε (15) χρόνια προ της χειροτονίας του. Τις εκθέτει ο ίδιος. Τότε που έγιναν. Όπως έγιναν. Και όπως τότε τις είχε κατανοήσει. Μήπως δικαιούται, να ζητεί από εμάς λίγη κατανόηση;

    • Όταν χειροτονήθηκε δήλωσε: “Γίνομαι ιερέας, για να εύρω την κλίμακα την απάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν. Και πιστεύω ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και σωτήρας μας”. Ερωτάει κάποιος: —Γιατί τώρα δεν τα αφαιρεί από την ιστοσελίδα του τα κείμενα αυτά;

    Απαντάει ο π. Κωνσταντίνος Μπέης:

    —Έγιναν! Να τα εξοστρακίσω; Γιατί; Θα πάψουν τάχα να υπάρχουν, αφού έχουν δημοσιευθή στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ; Ωφέλεια είναι για μένα, να βλέπω και να θυμάμαι, ότι οι κρίσεις των ανθρώπων είναι αυθαίρετες· κατά τον λογισμό τους· και να μη περιμένω έπαινο και αποδοχή από ανθρώπους. Θέλουν και με βρίζουν! Ας βρίζουν. Ζημία από τέτοια εγώ δεν έχω. Μήπως έχομε χρέος να τον βλέπωμε με λίγη κατανόηση; Αν όχι, ας βρίσωμε και τον απόστολο Παύλο, που κάποτε εδίωκε την Εκκλησία του Χριστού, και μισούσε τον Χριστό· κάτι που ο π. Κωνσταντίνος Μπέης δεν το έκαμε ποτέ στην ζωή του. Μήπως, “οι κρίνοντες”, σφάλλουν πιο πολύ από τον “κρινόμενο”;

    Προσωπικά με εξέπληξε η εναντίον του καταφορά κάποιων ελληνομαθών (;) και ελληνολατρών, γιατί ο π. Κωνσταντίνος Μπέης λέει στην προσευχή του “ελέαιρε, άναξ”, αντί για το “ιλάσθητί μοι, ο Θεός”! Είμαστε σοβαροί; Τάχα σφάλλει και όλος ο λαός μας που λέει “λυπήσου με, Κύριε”, και όχι “ιλάσθητί μοι”; Στραβά κάθονται οι κότες; Ο γιαλός είναι στραβός, η στραβά αρμενίζουμε; Κάποιοι ιερωμένοι, μεγαλόσχημοι μάλιστα, κυριολεκτικά κατακρεουργούν την θεία λειτουργία! Αφαιρούν, όποτε θέλουν, ο,τι θέλουν.

    Και άλλοι προσθέτουν “ιπταμένων” και “εξ ουρανού επίβλεψον, Παράκλητε αγαθέ” και άλλοι άλλα. Και άλλοι ντρέπονται να ειπούν “κλάσας” και “γαμήσας” και αντικαθιστούν τις “κακόηχες” λέξεις με “ευπρεπείς”!… Αυτά τα καταπίνουμε! Και τα επαινούμε! Το “ελέαιρε” μας έφταιξε!… Μάλλον κάτι άλλο, η κάποιος άλλος φταίει! Ο δε Θεός “γινώσκει τας καρδίας” (Λουκ. 16, 15).

    Και μια παρατήρηση: Δέκα-πέντε χρόνια πριν την χειροτονία του, μιλώντας σαν απλός χριστιανός χωρίς αξιώσεις, και πρόπαντός σαν νομικός με αξιώσεις και υπευθυνότητα γνώμης και απόψεως, τόνιζε ότι:

    “Στις ημέρες μας “ο καθένας” έχει το δικαίωμα και την δυνατότητα να λατρεύει «με τις δικές του εθνικές και ατομικές πολιτισμικές και θρησκευτικές καταβολές και ιδιαιτερότητές του τον Θεό”.

    Τα λόγια αυτά δεν είναι δόγματα, αλλά περιγραφή από έναν διεπρεπή νομικό του σκεπτικού της ανεξιθρησκείας, όπως την βλέπει ο σύγχρονος κόσμος. Πόσο θα τα εκτιμούσαμε, πόσο θα λαχταρούσαμε και μεις για λίγη ανεξιθρησκεία, αν ζούσαμε στην Σαουδική Αραβία!…

    Μετά την χειροτονία του εδήλωσε: “Όλα αυτά αποτελούν πια παρελθόν. Τώρα είμαι ορθόδοξος ιερέας και τίποτε άλλο. Δέχομαι επικρίσεις. Όχι για αμαρτίες μου μόνο, αλλά και για απλά λάθη μου. Και είμαι πρόθυμος, να αναλάβω την ευθύνη, για να τα διορθώσω· και να το διακηρύξω. Αλλά λυπούμαι βαθύτατα, όταν τα λάθη μου, τότε που για όλους τους άλλους ανθρώπους είναι κατανοητά, σε εμένα τα μεγιστοποιούν”. Οφείλομε λίγη κατανόηση στον ομολογούντα, με ταπείνωση τις παλαιότερες τοποθετήσεις του, που έγιναν πια γι αὐτόν παρελθόν.

    Και τελειώνω με απόσπασμα από επιστολή του σ ἐμένα μετά τα ως άνω.

    “Σας ευχαριστώ για την ευλογία Σας, όταν η αγάπη Σας με έχρισε ιερέα. Συνακόλουθα, όσα Σας γράφω, εδώ έχουν το νόημα ειλικρινούς ενημέρωσης δικής Σας και όσων, δίχως πάθη και μίση, ασχολούνται με εμένα.

    Για τους άλλους, που ασφαλώς έχουν το δικαίωμα να διακατέχονται από διαφορετικές αντιλήψεις, ανυπόκριτα επαναλαμβάνω την ιερή προσευχή: “τοις μισούσι και αγαπώσιν ημάς, ο Θεός συγχώρησον και ευλόγησον” .

    Τέλος, ας με ανεχθούν κάποιοι να προσθέσω. “Ευφρανθήναι και χαρήναι έδει” (Λουκ. 15, 32), διότι ο Κωνσταντίνος Μπέης έγινε κληρικός. Και θέλει να ζει με τον Οικτίρμονα και Ελεήμονα· σαν δούλος Του· να γεύεται την αγάπη Του· και να κηρύσσει μέ έργα και λόγια την αγάπη Του.

    Αυτά φρονούσα και τον εχειροτόνησα. Αυτά φρονώ και τώρα, μετά από όσα άκουσα, για τα οποία λυπούμαι τους αδελφούς και συλλειτουργούς μου. Ας μη ξεχνάμε το του Αποστόλου Παύλου: “Η αληθινή πίστη, καρδία πιστεύεται εις δικαιοσύνην· και στόματι ομολογείται εις σωτηρίαν” (Ρωμ. 10, 10).

    † ο Νικοπόλεως Μελέτιος

  14. Ο/Η Lawyer λέει:

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%AD%CE%B7%CF%82

    Κώστας Μπέης
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 1933 και είναι γιος του Ευάγγελου Μπέη, εισαγγελέα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1966, και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μόναχο.[1] Το 1969 εξελέγη ομοφώνως υφηγητής στην έδρα της πολιτικής δικονομίας στη Νομική Σχολή Αθηνών, το 1976 έκτακτος καθηγητής και το 1982 τακτικός καθηγητής.[1] Αποχώρησε από το πανεπιστήμιο το 2000, οπότε και έλαβε τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή.[1] Το 1996 αναγορεύθηκε αριστούχος διδάκτορας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2010 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Είναι ιδρυτής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Δικονομικών Μελετών, στο οποίο υπήρξε διευθυντής την περίοδο 1984-1990, ιδρυτής της μηνιαίας επιθεώρησης Δικονομικού δικαίου «Δίκη», επίτιμος πρόεδρος του Ινστιτούτου Συγκριτικού Δικαίου στο Τόκυο καθώς και ιδρυτής του Κέντρου Δικανικών Μελετών.[2]

    Το 2005 χειροτονήθηκε ιερέας από τον μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελέτιο, και ιερουργούσε στον ναό του αγίου Γεωργίου Κορυφούλας της ίδιας Μητρόπολης.[3] Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη Μελετίου, το 2012, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα.

    Στην κυβέρνηση Σημίτη (1996) χρημάτισε υπηρεσιακός υπουργός δημοσίας τάξεως.[4] Έχει διατελέσει πρόεδρος της ΕΡΤ, γενικός γραμματέας του υπουργείου παιδείας, γενικός γραμματέας της προεδρίας της Δημοκρατίας, γενικός γραμματέας της Βουλής καθώς και μέλος πολλών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών.[2][3] Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Ιπεκτσί».[3] Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο, νομικού, φιλοσοφικού και θρησκευτικού περιεχομένου και αρθρογραφεί τακτικά σε εφημερίδες και περιοδικά (Ελευθεροτυπία κ.α.).[3]

    Κατοικεί στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Μαρία Irmgard Liermann, συμβολαιογράφο, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.