Καθηγητής Ροζάκης: Πραγματισμός και δικαιοσύνη στην Εξωτερική πολιτική

[Αδικία και αυταπάτες ετοιμάζουν μια νέα εθνική καταστροφή]

«O ΕΒΡΑΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ ΡΟΖΕΝΣΤΑΙΝ» (“makeleio”-20.2.2020)

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Στα λεγόμενα εθνικά θέματα υπάρχει στην Ελλάδα (υποθέτω και αλλού ή και παντού, σε κάποιο βαθμό κατά περίπτωση) ένα τεράστιο πρόβλημα. Θεωρείται πατριωτισμός η προβολή υπερβολικών απαιτήσεων που αδικούν τον «αντίπαλο»  και κολακεύουν, αυτούς που θέλουν να μισούν άλλους λαούς, τους απληροφόρητους και τους συμπλεγματικούς που αποκτούν αυτοεκτίμηση μέσω του εθνικισμού, που είναι η προέκταση των ατομικών εγωισμών τους και των αισθημάτων φυσικής κατωτερότητας που έχουν. Ο κ.Ροζάκης, συγγραφέας εξειδικευμένων επιστημονικών  βιβλίων που σχετίζονται με το διεθνές δίκαιο πάνω σε επίμαχα εθνικά θέματα  (ΑΟΖ, δίκαιο θάλασσας, κλπ), έχει ένα πλούσιο βιογραφικό που τον καθιστά αυτό που λέμε «ειδικό». Με δεδομένες  τη γενναιότητά του στη διατύπωση της γνώμης του και την εντιμότητά του, αποτελεί μια σχεδόν μοναδική περίπτωση μέσα σε ένα πολιτικό τοπίο που ακόμη και η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ) ξεπέφτει συχνά σε πατριδοκαπηλική εξωτερική πολιτική (Έβρος, Αιγαίο, Κύπρος, εξοπλισμοί, το ΚΚΕ και στο Μακεδονικό, προδίδοντας το παρελθόν του και παλιούς νεκρούς συναγωνιστές, σε επίπεδο που μόνο ο Γλέζος έχει κατορθώσει: «Τη σβάστικα πολύ εμίσησε, τις ιδέες της λιγότερο»-Nomadic universality, 29.7.2020).

Ο Χρήστος Ροζάκης είναι απόφοιτος της Νομικής Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια Λονδίνου και Ιλλινόις, καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, όπου παραιτήθηκε κατόπιν των επιθέσεων του εκδότη της «Αυριανής» Γ.Κουρή και του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, αντιπρόεδρος του «Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», διακομματικός σύμβουλος (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ) με 3ετή θητεία μέχρι την 7η Ιουνίου 2020, στο Επιστημονικό Συμβούλιο του υπουργείου Εξωτερικών

Η Ελλάδα έχει θεωρήσει ότι μπορεί να είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που να  έχει εναέριο χώρο μεγαλύτερο από την αιγιαλίτιδα ζώνη της, μια χώρα που μπορεί να αδικεί ατιμωρητί τους γείτονές της σε επιμέρους ζητήματα (σε άλλα αδικείται αυτή), έχοντας συνεχή ανοιχτά θέματα μαζί τους (Αλβανία, Β.Μακεδονία, Τουρκία), διαστρεβλώνοντας την Ιστορία, μια χώρα που οι εξ εθνικισμού εθνικές της συμφορές (1897, 1922, 1974) και τα πρόστιμα  που καταβάλει στο ευρωπαϊκό  δικαστήριο σε ζητήματα δικαιωμάτων μεμονωμένων ανθρώπων αλλά και διαφόρων ειδών μειονοτήτων («Τρίτη η Ελλάδα σε καταδίκες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το 2018-lawspot-5.3.2019»), δεν την έχουν βοηθήσει να διορθώσει τα εγκληματικά λάθη της σε βάρος αθώων, σε βάρος των πολιτών της αλλά και με ζημιά του πραγματικού και δίκαιου εθνικού της συμφέροντος.

Το να προσπαθεί κανείς να πείσει πως όποιος νομίζει πως αδικείται και όποιος έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με γείτονες, άλλους δίκαιους, άλλους άδικους, δεν θα τους λύσει με αυτοκαταστροφικά δαπανηρούς πολεμικούς εξοπλισμούς-πραγματικό παγκόσμιο ρεκόρ ύψους και ηλιθιότητας-με μίσος, με πολιτική αστάθεια, με αντιπαλότητες  ή και με πόλεμο και όχι με προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης, μοιάζει με το να προσπαθείς να πείσεις τους ανισόρροπους που πιστεύουν πως η Γη είναι τετράγωνη, πως η πανδημία του κορωνοϊού είναι ανύπαρκτη, πως οι εμβολιασμοί είναι επικίνδυνοι, πως υπάρχουν θαυματουργά λείψανα, πως η θεία Κοινωνία σκοτώνει τα μικρόβια κλπ κλπ, κλπ. .

Πρόσφατα (27.6) ο καθηγητής Ροζάκης έδωσε μια εξαιρετικά εμπεριστατωμένη συνέντευξη, για την οποία δέχτηκε επιθέσεις από πολλές μεριές, μερικές ολότελα χυδαίες, προσωπικές, αντισημιτικές και συνωμοσιολογικές, με κοινό χαρακτηριστικό όλες την απουσία σοβαρών απαντητικών επιχειρημάτων. Αξίζει να την διαβάσουμε, γιατί αποτελεί μια μoναδική επιστημονική προσφορά πατριωτισμού, εντιμότητας και εθνικής και κοινωνικής ευθύνης («Αποκαλυπτική συνέντευξη του Χρήστου Ροζάκη»):

«Ο Χ. Ροζάκης…αποκάλεσε το διεθνές δίκαιο “μόνη μας ασπίδα απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα“, το οποίο όμως “δεν μας προστατεύει πάντα”, υπό την έννοια ότι δεν δικαιώνει τις ελληνικές θέσεις 100%. Ο Ροζάκης αναφέρθηκε στο Άρθρο 121 στο οποίο αναφέρεται ότι “τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ ακριβώς όπως τα ηπειρωτικά εδάφη“. Ωστόσο, έρχεται η νομολογία του διεθνούς δικαστηρίου (το σύνολο των δικαστικών αποφάσεων και το σκεπτικό τους σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά) που διαφοροποιεί την κάθε περίπτωση με γνώμονα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γεωγραφικής θέσης κάθε νησιού.Εξηγώντας τι εννοεί με την αναφορά περί “ελληνικού μαξιμαλισμού”, ανέφερε ότι έγκειται στην πεποίθηση που έχει δημιουργηθεί ότι όλα τα νησιά δικαιούνται πλήρως θαλάσσιες ζώνες. Ωστόσο, αυτό ισχύει με βάση το διεθνές δίκαιο, αγνοώντας τη νομολογία, η οποία όμως θα ληφθεί υπόψη σε περίπτωση που οι διαφορές με την Τουρκία καταλήξουν σε διεθνές δικαστήριο. Σύμφωνα με μια ολιστική αντιμετώπιση του θέματος, διευκρίνισε ο Ροζάκης, “άλλα νησιά έχουν πλήρη και άλλα περιορισμένη επήρεια” στον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών που δικαιούνται, αναλόγως των γεωγραφικών δεδομένων κάθε μιας περιοχής ξεχωριστά. …. Έδωσε δίκιο στην Τουρκία να αμφισβητεί ότι το Καστελόριζο έχει πλήρη επήρεια, όπως αυτό αποτυπώνεται σε χάρτες της ελληνικής ΑΟΖ, διευκρινίζοντας ότι το σωστό κατά την προσωπική του άποψη είναι πως έχει “περιορισμένη επήρεια“……“Ο μαξιμαλισμός, μερικές φορές μας οδηγεί σε ακρότητες“, καθώς επικρατεί σε πολλούς η πεποίθηση ότι όλα τα νησιά έχουν πλήρη επήρεια ενώ αυτό δεν ισχύει………. Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 ναυτικά μίλια στα 12, ο Χρήστος Ροζάκης απάντησε ότι αυτό θα μπορούσε να το κάνει στο Ιόνιο και ενδεχομένως στα ηπειρωτικά της εδάφη, όχι όμως και στα νησιά, γιατί “θα κλείσει το Αιγαίο επηρεάζοντας την ελευθερία ναυσιπλοΐας” για τα εμπορικά και τα πολεμικά πλοία.

Όπως ανέφερε, θα έκλεινε όλες τις διόδους ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Διευκρίνισε ότι η αβλαβής διέλευση (innocent passage) δεν έχει καταργηθεί, αλλά έχουν αλλάξει με τον καιρό οι ενέργειες που προσδιορίζουν μια διέλευση ως “αβλαβή”.

Όσον αφορά την ανισορροπία ανάμεσα στην ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη και τον εθνικό εναέριο χώρο (10 μίλια / FIR Αθηνών) την αποκάλεσε ως “μοναδικό καθεστώς στον κόσμο” και παρά τα όποια επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς, το διεθνές δίκαιο κάνει λόγο για ταύτιση….

This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

30 Responses to Καθηγητής Ροζάκης: Πραγματισμός και δικαιοσύνη στην Εξωτερική πολιτική

  1. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    Τραγική ειρωνεία.
    Ο γιός του στελέχους του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ Υπουργού Γιάννη Καψή, που είχε επιτεθεί στον Ροζάκη μαζί με την Αυριανή του Κουρή, λέει κάοιιες μεγάλες αλήθειες που δικαιώνουν τους πραγματικούς πατριώτες που θέλουν δικαιοσύνη, λογική και ειρηνική συνύπαρξη

    https://www.capital.gr/arthra/3398086/ellinotourkika-me-ta-logia-tou-konstantinou-mitsotaki

    Ελληνοτουρκικά, με τα λόγια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

    Ελληνοτουρκικά, με τα λόγια του Κωνσταντίνου ΜητσοτάκηΤου Μανόλη Καψή

    Προ ημερών, διαβάζοντας το βιβλίο με τις εξομολογήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στον Αλέξη Παπαχελά ( «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια», εκδόσεις Παπαδόπουλος) έπεσα σε ένα σημείο της αφήγησης του πρώην πρωθυπουργού που νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον και για το σήμερα.

    Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αναφέρεται στα ελληνοτουρκικά και στις δυνατότητες μιας συμφωνίας με την Άγκυρα:

    «Οι βασικές παράμετροι μιας συμφωνίας είναι απλές, πολύ απλές. Η υφαλοκρηπίδα θα μοιραστεί λογικά. Εμείς θα πάρουμε το μεγάλο μέρος, οι Τούρκοι θα πάρουνε το μικρό. Και περίπου θα έχουμε συμφωνήσει και θα αφήσουμε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να χαράξει τη γραμμή. Ο εναέριος χώρος, τα 10 μίλια, είναι τρέλα, ελληνική τρέλα. Δεν έχουμε κανέναν λόγο. Όσον αφορά τα σχέδια πτήσεως, είναι αστείο να λέμε ότι ζητούμε από τους Τούρκους σχέδια πτήσεως όταν οι Αμερικανοί δεν δίνουν. Κανένας δεν δίνει. Γιατί να δίνουν οι Τούρκοι δηλαδή; Δεν το καταλαβαίνω. Και γιατί πρέπει εμείς να σταματούμε τα τουρκικά αεροπλάνα; Είναι τρελό αυτό που κάνουμε, είναι εγκληματικό αυτό που κάνουμε. Υπάρχει μεγάλη δυνατότητα να συμφωνήσουμε. Δεν υπάρχουν διαφορές».

    Λόγια που δύσκολα διατυπώνει φυσικά πολιτικός εν ενεργεία, αλλά που μπορούν και πρέπει να μας προβληματίσουν.

    Τι υπονοεί ή αφήνει να εννοηθεί, ή τι κρύβεται πίσω από τις σκέψεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη; Νομίζω μια προφανής αλήθεια.

    Ότι δηλαδή μπορεί στις περισσότερες των περιπτώσεων -όχι όμως όλες…- οι ελληνικές θέσεις να βασίζονται σε στερεά νομικά επιχειρήματα, στο Διεθνές Δίκαιο, η «αυταρχική Τουρκία» του Ερντογάν μπορεί να ακολουθεί μια εν πολλοίς αυθαίρετη και επεκτατική πολιτική, αλλά είναι επίσης σαφές ότι καμία λύση δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν ληφθούν υπ’ όψιν και τα συμφέροντα και της άλλης πλευράς. Έτσι είναι οι διεθνείς σχέσεις. Δεν είναι δικαστήριο. Δεν καταθέτεις δικόγραφα. Στη ζυγαριά μπαίνουν και η πολιτική και η ισορροπία δυνάμεων.

    Έτσι δεν συνέβη, άλλωστε, και με τα γειτονικά Σκόπια; Η ισχυρή Ελλάδα, χάρη στα όπλα που διέθετε -το βέτο για το ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή προοπτική της γειτονικής χώρας-, επέβαλε στους γείτονες την αλλαγή της ονομασίας.

    Η σημερινή κρίση για τους φυσικούς πόρους στην κυπριακή ΑΟΖ, που οδήγησε την Άγκυρα στην προφανώς τελείως παράνομη συμφωνία με τη Λιβύη, οφείλει να μας οδηγήσει σε έναν αναστοχασμό και για τις δικές μας ευθύνες, για το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί.

    Όταν Αθήνα και Λευκωσία απέρριπταν το σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κυπριακού, οι πολιτικές ηγεσίες είχαν ξεχάσει τα λόγια του σοφού Γλαύκου Κληρίδη. «Ούτε ένα τενεκούδι πετρελαίου εν θα φκάλωμεν», είχε πει, αν δεν προηγηθεί η λύση του εθνικού θέματος της Κύπρου. Τα λόγια του ξεχάστηκαν…

    Η Λευκωσία ακολούθησε μια ευφυή πολιτική διεθνών συμμαχιών, μια πονηρή πολιτική εκχώρησης δικαιωμάτων σε ξένες πολυεθνικές εταιρείες εξορύξεων, έδωσε και κάτι κούφιες υποσχέσεις στους Τουρκοκύπριους για ένα ταμείο που θα πηγαίνουν, λέει, τα έσοδα από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, και στο τέλος… ο Ερντογάν έστειλε τις φρεγάτες. Κι εμείς ονειρευόμαστε τώρα ότι ο Μακρόν θα δώσει τη λύση. Αστεία πράγματα.

    Ξαναγυρίζω, πριν οι διάφοροι υπερπατριώτες με κατηγορήσουν για ενδοτισμό, στα λόγια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη: «Το πρόβλημα της εμπιστοσύνης είναι πολύ βασικό με τους Τούρκους. Πρέπει να κουβεντιάσουμε ειλικρινά και να καταλάβουμε και τα δικά τους τα προβλήματα και τις δικές τους τις ανάγκες».

    Αν φυσικά θέλουμε λύσεις.

    Υ.Γ.: Από την αφήγηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προκύπτει ότι ο πρώην πρωθυπουργός ήταν οπαδός της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Μια πολιτική που υποστήριζε και ο Κώστας Σημίτης, αλλά εγκαταλείφθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή, λόγω του πιθανού πολιτικού κόστους ενός συμβιβασμού.

  2. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    Φαήλος Κρανιδιώτης
    @failosK
    ·
    1 Ιουλ
    Άμα δεν τον διώχνανε τον Ροζάκη από το ΥΠΕΞ, θα έπρεπε σε λίγο να τον βαλσαμώσουμε.

    https://www.liberal.gr/diplomacy/o-lithobolismos-tou-chr-rozaki-kai-i-skliri-pragmatikotita-sta-ellinotourkika/311078

    Δευτέρα 6 Ιουλίου 2020, 00:02

    Ο λιθοβολισμός του Χρ. Ροζάκη και η σκληρή πραγματικότητα στα ελληνοτουρκικά
    Νίκος Μελέτης

    Ο Χρήστος Ροζάκης στη μακρά δημόσια πορεία του αποτέλεσε πάντοτε εύκολο στόχο, καθώς η κοινή γνώμη αντιμετώπιζε τις νομικές θέσεις και ερμηνείες του σε μείζονα θέματα εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας, ως προάγγελο και «λαγό» εφαρμογής μιας «ενδοτικής» πολιτικής έναντι της Τουρκίας.

    Και έτσι ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και πρώην αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δαιμονοποιείται ως εκφραστής της ηττοπαθούς αντίληψης στα ελληνοτουρκικά και της αποδοχής τουρκικών επιχειρημάτων στα θέματα των οριοθετήσεων θαλάσσιων ζωνών.

    Η τελευταία συνέντευξη του κ. Ροζάκη (στο ΚρήτηTV) δεν ήταν τίποτε περισσότερο από θέσεις και επιστημονικές εκτιμήσεις που χρόνια τώρα έχει διατυπώσει ο ίδιος και άλλοι καθηγητές και διεθνολόγοι. Θέσεις που αναφέρονται στην άλλη πλευρά του νομίσματος. Γιατί το Δίκαιο της Θάλασσας και το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι η «πλάκα του Μωυσή». Το Δίκαιο της Θάλασσας σε ό,τι αφορά τις οριοθετήσεις, κάθε φορά εφαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο, ενώ διαφορετική είναι η νομολογία του Δικαστηρίου για σχεδόν αντίστοιχες περιπτώσεις οριοθετήσεων, που λόγω της γεωγραφίας ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδιες.

    Ο βασικός κανόνας για πλήρη επήρεια των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες είναι το μεγάλο εφόδιο της Ελλάδας, αλλά πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι η αρχή αυτή δεν εφαρμόζεται αυτόματα και μονολιθικά, αλλά η νομολογία και η διεθνής πρακτική επιβεβαιώνουν τον κανόνα μέσω των εξαιρέσεων…

    Συμβουλές διά παν ενδεχόμενον

    Η συμμετοχή του Χ. Ροζάκη στο Επιστημονικό Συμβούλιο του ΥΠΕΞ δεν σημαίνει ότι ο ίδιος ασκεί πολιτική και προφανώς στηρίζεται στην έκφραση των προσωπικών απόψεων και εκτιμήσεων. Το Επιστημονικό Συμβούλιο (το οποίο με τον νέο Οργανισμό του ΥΠΕΞ συγχωνεύεται με το Κέντρο Ανάλυσης και Σχεδιασμού) «αποτελείται από καθηγητές Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου και γνωμοδοτεί για ερωτήματα νομικής φύσης μείζονος σημασίας που του υποβάλλει ο υπουργός Εξωτερικών (βάσει τροποποιητικού του Οργανισμού ΥΠΕΞ Ν. 4451/προσθήκης άρθρου 35Α)».

    Ένα τέτοιο όργανο είναι αναγκαίο να στελεχώνεται από ειδικούς που εκφράζουν όλο το φάσμα των απόψεων, αντιλήψεων και «σχολών» σκέψης, διαφορετικά δεν έχει λόγο ύπαρξης. Και αυτό είναι ίσως το λάθος του πρώην ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά, καθώς το Επιστημονικό Συμβούλιο που διόρισε και η θητεία του έληξε πριν από λίγες ημέρες, ήταν μονοδιάστατο, με τρόπο που μάλλον θα επιβεβαίωνε τις θέσεις του υπουργού, παρά θα επέτρεπε την ανάπτυξη και των διαφορετικών προσεγγίσεων για τα ελληνοτουρκικά. Γιατί είναι εξίσου βλαπτικό, το Επιστημονικό Συμβούλιο του ΥΠΕΞ να υφίσταται απλώς για να «επικυρώνει» την ορθότητα των θέσεων του εκάστοτε υπουργού.

    Μπροστά σε ένα εξαιρετικά δύσκολο και πολύπλοκο ζήτημα, όπως είναι αυτό των οριοθετήσεων, η εκάστοτε πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να επαναπαυθεί έχοντας στο νομικό οπλοστάσιο μόνο τις απόψεις που προβλέπουν τη θετική έκβαση μιας υπόθεσης με ικανοποίηση των ελληνικών θέσεων και διεκδικήσεων στο 100%. Είναι αναγκαίο να υπάρχουν και να τίθενται στο τραπέζι και τα δυσμενή σενάρια, όπως αυτό που στην περίπτωση των οριοθετήσεων με την Τουρκία πιθανόν να οδηγήσει σε περιορισμένη ή πολύ μικρή επήρεια του Καστελόριζου βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου.

    Μόνο έχοντας πλήρη γνώση όλων των ενδεχομένων σε μια νομική -διπλωματική μάχη μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματική εξωτερική πολιτική και η διαμόρφωση εναλλακτικών επιλογών.

    Εναλλακτικές γραμμές

    Από την άποψη αυτή, οι απόψεις και εκτιμήσεις του κ. Ροζάκη είναι απολύτως χρήσιμες και αναγκαίες. Οχι για να αποτελέσουν τη βάση της ελληνικής διαπραγματευτικής θέσης, αλλά για να διαμορφωθούν εναλλακτικές θέσεις και «γραμμές» στην περίπτωση που προκύψουν τα δυσμενέστερα σενάρια ερμηνείας του Δικαίου της Θάλασσας.

    Οι θέσεις που εδώ και τουλάχιστον δυο δεκαετίες διατυπώνει δημοσίως, τόσο σε επιστημονικό πεδίο όσο και στο τερέν του δημόσιου διαλόγου ο κ. Ροζάκης, χρησιμοποιούνται από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες άλλοτε ως άλλοθι, άλλοτε ως «λαγός» για τη διαμόρφωση της αντίληψης συμβιβασμού με την Τουρκία. Γιατί καμιά κυβέρνηση, τουλάχιστον μέχρι το 2016 (οπότε και σταμάτησαν οι διερευνητικές συνομιλίες), δεν αμφισβήτησε την ανάγκη διαλόγου και επιδίωξης συμβιβαστικής λύσης με την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Και ο συμβιβασμός τον οποίο επιδίωκαν όλες οι κυβερνήσεις προφανώς δεν θα οδηγούσε σε εκπλήρωση στο 100% των ελληνικών θέσεων. Οι διερευνητικές επαφές για την υφαλοκρηπίδα ξεκίνησαν επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη, συνεχίστηκαν από τις κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα, παρά το γεγονός ότι σε αυτές διατυπώνονταν εκ μέρους της Τουρκίας οι ακραίες απόψεις τόσο για την επήρεια των νησιών όσο και για θέματα κυριαρχίας, όπως οι «γκρίζες ζώνες», ενώ στο τραπέζι βρισκόταν και το αποκλειστικό κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας για την επέκταση των χωρικών υδάτων της.

    Η υιοθέτηση εκ προοιμίου του δυσμενέστερου σεναρίου, ως βασικής διαπραγματευτικής θέσης της χώρας και εν τέλει ως του εφικτού επιδιωκόμενου στόχου, είναι ο ορισμός του «ενδοτισμού». Η συνειδητοποίηση και επίγνωση της ύπαρξης, όχι μόνο θριαμβευτικών αλλά και δυσμενών σεναρίων και η καλύτερη προετοιμασία για την αντιμετώπισή τους είναι βασικό εργαλείο για την άσκηση αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής.

    Ας λιθοβολήσουμε τον κ. Ροζάκη, αλλά πάντως έτσι δεν ξορκίζουμε το κακό…

    Όπως θα έλεγε και ο Διονύσης Σαββόπουλος:

    «…Τα νέα που σας έφερα, σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
    μ’ απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια
    Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
    και του ‘παμε να φύγει μουδιασμένα
    Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
    καλύτερα να μη μας πει κανένα…»
    (Αγγελος Εξάγγελος)

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο που κυκλοφόρησε στις 4 Ιουλίου.

  3. Ο/Η Psycho λέει:

    02/02/2020

    01/07/2020

    Κάτω Αριστερά: Τώρα ένας…Ροζάκης τολμά και δηλώνει : «Απομονωμένο το Καστελόριζο, είναι κοντά στις τουρκικές ακτές

    https://www.stoxos.gr/2020/07/blog-post_32.html

    ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝΔΙΑ και του Κούλη…!!! Θλιβερές δηλώσεις του ΓΝΩΣΤΟΥ Ροζάκη (πρωήν Ροζενστάϊν) για το Καστελόριζο!
    ΣΤΟΧΟΣ – 01 Ιουλίου – 0

    Χρ. Ροζάκης: Ανησυχητικές οι τοποθετήσεις του για ΑΟΖ Ρόδου-Κρήτης
    Από Ν. Ζ -08/12/2019

    https://iskra.gr/%CE%BF-%CF%87-%CF%81%CE%BF%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AC-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B1-12-%CE%BD-%CE%BC-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84/

    Ο Χ.Ροζάκης ξαναχτυπά-Όχι στα 12 ν.μ-Όλα στη Χάγη-Μειωμένη επήρεια Καστελόριζου
    Από Κ. Μ. -27/06/2020

    https://www.makeleio.gr/%CE%B5%CE%BE%CF%89%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF/o-%CE%95%CE%92%CE%A1%CE%91%CE%99%CE%9F%CE%A3-%CE%98%CE%95%CE%9B%CE%95%CE%99-%CE%A4%CE%9F-%CE%91%CE%99%CE%9C%CE%91-%CE%A4%CE%A9%CE%9D-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%A9%CE%9D-%CE%A7%CE%A1%CE%97/

    20|02|2020 22:41/KATADOTIS /15 ΣΧΟΛΙΑ/2584 VIEWS

    O ΕΒΡΑΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ ΡΟΖΕΝΣΤΑΙΝ

    • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

      Επισυνάπτετε και πρωτοσέλιδο τής φυλλάδας «στοχος» όπου, μεταξύ τών άλλων αναγράφεται και: ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ!

      Οι ελληναράδες υπέρ τής Τουρκίας και οι ΗΠΑ [τού George Bush jr (ο πατέρας του είχε μυαλό¹)] υπέρ τής Ρωσίας.
      Θυμάμαι και ένα χάρτη τής εγκληματικής οργανώσεως «Χρυσή Αυγή» στον οποίο η Τουρκία διαμελίζεται μεταξύ Ελλάδος και Κουρδιστάν. Μάλιστα, οι ανιστόρητοι ρατσιστές έδιναν στο Κουρδιστάν το (Συριακό) σαντζάκι τής Αλεξανδρέττας και την (παραδοσιακή Αρμενική πρωτεύουσα) Ερζερούμ. Οι ελληναράδες έχουν την τάση να εμπιστεύονται τους Κούρδους, αγνοώντας ότι αφενός οι Κούρδοι θεωρούνται «παραδοσιακοί» σφαγείς Αρμενίων και Ασσυρίων (και, μάλιστα, συνέπραξαν με τους Τούρκους στην γενοκτονία τών Αρμενίων) και αφετέρου οι Κούρδοι τις δύο τελευταίες φορές που υπήρξαν αυξημένες πιθανότητες πολεμικής συρράξεως τής Ελλάδος με την Τουρκία (1987 και 1996) κήρυξαν μονομερώς εκεχειρία. Η υποστήριξη τής κυβερνήσεως τών ΗΠΑ στην ανεξαρτησία τού Κοσσυφοπεδίου δημιούργησε προηγούμενο υπέρ τής Ρωσίας να προσαρτήσει από μεν τη Γεωργία την Αμπχαζία και τη νότια Οσετία, από δε την Ουκρανία την Κριμαία.

      Σε περίπτωση αλλαγής συνόρων, τα κράτη θα μπορούσαν να διαιρεθούν σε τέσσερις κατηγορίες: σε όσα ούτε ωφελούνται ούτε ζημιώνονται, σε όσα και ωφελούνται και ζημιώνονται, σε όσα μόνον ωφελούνται και σε όσα μόνον ζημιώνονται. Η Ελλάς ανήκει στην τέταρτη κατηγορία.
      Εάν τυχόν μπορούσε να επιβληθεί αλλαγή συνόρων με κριτήριο τις πληθυσμιακές ιδιαιτερότητες, η Τουρκία θα ζημιωθεί υπέρ τής Συρίας (σαντζάκι τής Αλεξανδρέττας) και τού Κουρδιστάν -δεν πρόκειται να ζημιωθεί υπέρ τής Ελλάδος και τής Αρμενίας, δεδομένου ότι οι Έλληνες και οι Αρμένιοι που κατοικούν ακόμη εκεί είναι απειροελάχιστοι- και θα ωφεληθεί σε βάρος τής Ελλάδος και τής Βουλγαρίας. Η Ρωσία θα ζημιωθεί υπέρ τής Τσετσενίας -δεν πρόκειται να ζημιωθεί υπέρ τής Φιλλανδίας και τής Γερμανίας, δεδομένου ότι οι Φιλλανδοί και οι Γερμανοί που κατοικούσαν εκεί έχουν πια φύγει- και θα ωφεληθεί σε βάρος τής Μολδαβίας (Υπερδνειστερία και όχι μόνο), τών Βαλτικών κρατών, και έτι περισσότερο (σε βάρος) τής Ουκρανίας (όλα σχεδόν τα ανατολικά εδάφη) και τής Γεωργίας.

      ¹ απόδειξη ότι, το 1991 (μετά την απελευθέρωση τού Κουβέϊτ), απέφυγε να προελάσει στο Ιράκ – σε αντίθεση με τον άφρονα υιό του που κατέλαβε το Ιράκ αποσταθεροποιώντας, έτσι, όλη την περιόχη

      • Ο/Η καραβλαχε-στρατοκαυλε λέει:

        Απο την μια οι καλεντεριδηδες ( τωρα φανατικα υπερασπιστες των κουρδων ) μαχονται για την δημιουργια κουρδικου κρατους , απο την αλλη δεν θελουν αλλαγη συνορων γενικα .

  4. Ο/Η Ένας λέει:

    https://www.iefimerida.gr/news/348637/prostimo-50000-eyro-ston-proin-dimarho-kalymnoy-giati-plirone-vosko-na-pigainei-sta-imia

    Πρόστιμο 50.000 ευρώ στον πρώην δήμαρχο Καλύμνου γιατί πλήρωνε βοσκό να πηγαίνει στα Ιμια

    ΕΛΛΑΔΑ
    05|07|2017 | 15:14
    NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

    Το όνομά του έχει συνδεθεί με την κρίση των Ιμίων το 1996 – με αρνητικούς και θετικούς συνειρμούς.

    Ο Δημήρης Διακομιχάλης, ως δήμαρχος Καλύμνου, είχε υψώσει την ελληνική σημαία στα Ιμια τις ημέρες της κρίσης με την Τουρκία που στοίχισε τη ζωή σε 3 Ελληνες αξιωματικούς που έπεσαν με το ελικόπτερο και παραλίγο να φέρει τις δύο χώρες σε πολεμική σύρραξη.

    Έπειτα από 21 χρόνια, ο πρώην δήμαρχος Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης αποκάλυψε ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο του επέβαλε πρόστιμο ύψους 50.000 ευρώ, καθώς του καταλόγισε πως ενίσχυε παράνομα οικονομικά επί επτά χρόνια τον βοσκό που πήγαινε στα Ίμια για να φροντίσει τα κατσίκια του!

    Μάλιστα το ποσό αυτό καλείται να πληρώσει από την τσέπη του αναδρομικά και εντόκως, με το σκεπτικό ότι οι δαπάνες αυτές δεν ήταν νομίμως υλοποιημένες.

    Οπως είπε ο Δ. Διακομιχάλης σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο «Blue Sky» και στον Κώστα Μαρδά: «Μέχρι το 2002, ως δήμαρχος, κράτησα το βοσκό Αντώνη Βεζυρόπουλο στα Ίμια, εγκρίνοντάς του, με αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ποσό 2 εκατομμυρίων δραχμών- σημερινά 6.000 ευρώ- το χρόνο, ώστε να μπορεί να καλύπτει τα έξοδα καυσίμων, πηγαινοερχόμενος με τη βάρκα του στις βραχονησίδες που είναι απόσταση 6, 5μιλίων από το λιμάνι της Καλύμνου. Τα ποσά ήταν για να αγοράζει τροφή, να μεταφέρει νερό και να περιποιείται τακτικά τα κατσίκια, επιβεβαιώνοντας έτσι την ελληνική κυριαρχία, όπως έκανε επί χρόνια νοικιάζοντας τις βραχονησίδες από το δήμο. Διότι πρόκειται για δημοτική έκταση, σύμφωνα με Ιταλικούς, βρετανικούς, αμερικανικούς και τουρκικούς χάρτες που έχω».

    Και συνέχισε: «Μετά τον Απρίλιο του 2004, και την αλλαγή, εν τω μεταξύ, της δημοτικής αρχής το 2002, ο βοσκός δεν πήγαινε, αφού δεν είχε την οικονομική στήριξη του δήμου, ενώ ο ίδιος δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα έξοδα. Δεν πάει πια… Ειδικά τώρα, που έχουμε γενικευμένη αμφισβήτηση του Αιγαίου. Επειδή ούτε το υπουργείο Εξωτερικών ούτε το υπουργείο Αιγαίου μπόρεσε να καλύψει το ποσό αυτό που φαίνεται οδήγησε στη… χρεοκοπία της Ελλάδας, μου καταλόγισαν ως μη νόμιμες δαπάνες 50.000 ευρώ.. Απαίτηση και μάλιστα εντόκως. Εγώ του πλήρωνα τα έξοδα. Αυτές τώρα οι δαπάνες είναι καταλογιστέες σε μένα. Με το σκεπτικό ότι δεν ήταν νόμιμα υλοποιημένες αυτές οι δαπάνες… Όταν ο βοσκός πήγαινε στα Ίμια τα τουρκικά πλοιάρια προσπαθούσαν να τον παρενοχλήσουν αλλά μέχρι εκεί. Σήμερα, δεν υπάρχει πλέον ζώσα ψυχή στα Ίμια».

    Παρακολουθήστε το επίμαχο απόσπασμα από το 22′ και μετά

    • Ο/Η καραβλαχε-στρατοκαυλε λέει:

      το ποιος δημιουργησε το συμβαν ιμια ας ψαξουμε λιγο καιρο πριν απ αυτο. Κατι με επιδοτηση βοσκοτοπιων να πηγαινουν κατσικια σε αλλο μερος κατι κτισιμο ξωκλησιών σε βραχονησιδες θορυβησε τους τουρκους. τοσο απλο.

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://www.in.gr/2006/05/28/greece/prosfygi-sti-xagi-gia-oles-tis-ellinotoyrkikes-diafores-synista-o-k-stefanopoylos/

    Προσφυγή στη Χάγη για όλες τις ελληνοτουρκικές «διαφορές» συνιστά ο Κ.Στεφανόπουλος

    Παραπομπή των ελληνοτουρκικών «διαφορών» στη Χάγη υποδεικνύει ως λύση ο Κ.Στεφανόπουλος, σημειώνοντας ότι ο διάλογος και η πολιτική επίλυσης των διαφορών μέσω της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας δεν αποδίδουν. Η προσφυγή θα γίνει όταν κριθεί αναγκαίο, σχολιάζει το ΥΠΕΞ.
    in.gr
    28 Μαΐου 2006, 12:04

    Την παραπομπή του συνόλου των ελληνοτουρκικών «διαφορών» στη Χάγη υποδεικνύει ως μόνη λύση για την επίλυση των διμερών διαφορών ο Κ.Στεφανόπουλος. Ο τέως Πρόεδρος σημειώνει ότι ο διάλογος ουσιαστικά έχει αποτύχει, ενώ η πολιτική που «εύχεται» επίλυση των διαφορών μέσω της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας δεν έχει αποδώσει.

    Σε άρθρο του στην Καθημερινή ο Κ.Στεφανόπουλος στηρίζει την πρότασή του στο γεγονός ότι οι τριάντα τρεις γύροι διμερών συνομιλιών δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, ενώ το ίδιο έχει συμβεί και με την πολιτική που στήριζε ελπίδες στη λύση των προβλημάτων μέσω των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.

    «Η χώρα μας έχει γίνει ο πιο θερμός συνήγορος της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ. Ο όρος όμως τον οποίον θέτει και επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία, δηλαδή της ανταποκρίσεως της Τουρκίας στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει, δεν εκπληρώνεται, ενώ η συμπεριφορά της κάθε άλλο παρά γίνεται περισσότερο φιλική, σε αναγνώριση των υπέρ αυτής προσπαθειών μας» σημειώνει.

    Ο τέως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας διατυπώνει επίσης την άποψη ότι η παραπομπή στη Χάγη πρέπει να αφορά το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών πλην των «γκρίζων ζωνών», που υπάρχουν -όπως λέει- μόνο στη φαντασία της Τουρκίας.

    «Δεν έχουμε πολλά να φοβηθούμε από την προσφυγή στο Δικαστήριο. Ο εναέριος χώρος θα ρυθμιστεί σύμφωνα με τα χωρικά ύδατα της κάθε χώρας. Τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και η έκταση των χωρικών υδάτων είναι γνωστή, σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας» σημειώνει.

    Τέλος, στην άποψη ότι το Δικαστήριο της Χάγης είναι πολιτικό σώμα και όχι όργανο δικαίου, ο κ. Στεφανόπουλος υπογραμμίζει ότι η μέχρι τώρα λειτουργία του δεν δικαιολογεί αυτή την άποψη.

    Χαρακτηριστική είναι η θέση του: «Έχουμε δικαίωμα να ξαναθυμίσομε την πρόβλεψη της συνόδου κορυφής του Ελσίνκι, που έθεσε προθεσμία για το τέλος του διαλόγου το έτος 2004 και υπέδειξε ως επόμενο βήμα την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».

    Δημοσκόπηση για τα ελληνοτουρκικά

    Σκλήρυνση της ελληνικής στάσης απέναντι στην Τουρκία, με μπλοκάρισμα της ενταξιακής διαδικασίας, επιθυμεί η πλειοψηφία των Ελλήνων, σύμφωνα με δημοσκόπηση της ALCO και δημοσιεύεται στο Έθνος της Κυριακής.

    Το 64% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να μπλοκάρει τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ και να εγκαταλείψει την πολιτική της προσέγγισης.

    Μόνο το 23,4% τάσσεται υπέρ της επιμονής στη στήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, ενώ το 12,5% δεν εκφράζεται.

    Αναφορικά με την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το 49% εκτιμά ότι θα βελτιωθούν, το 34% ότι θα επιδεινωθούν, 11% δεν εκφράζεται, ενώ υπάρχει και ένα 6% που προβλέπει σύγκρουση.

    Τα τελευταία χρόνια οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν βελτιωθεί, σύμφωνα με το 52%, ενώ το 39% θεωρεί ότι έχουν επιδεινωθεί.

    Σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των τουρκικών προκλήσεων, το 67% εκτιμά πως η κυβέρνηση είναι υποχωρητική.

  6. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Δεν νομίζω να αμφισβητείται ότι τυχόν επαναλειτουργία τής πρώην Αγίας Σοφίας ως μουσουλμανικού σουνιτικού τεμένους αποβλέπει αφενός σε επίδειξη πυγμής κατά τής Ελλάδος και αφετέρου σε ικανοποίηση τών (χαμηλού επιπέδου) οπαδών τού σημερινού ηγέτη τής Τουρκίας.
    Σε κάθε περίπτωση, αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα με την Τουρκία, που (λόγω κάποιων συγκυριών) έχει καταστεί και στρατιωτική περιφερειακή δύναμη. Ίσως, να είναι και καλό να πιέζουμε όσο μπορούμε, αλλά δεν μπορούμε συνέχεια να παρακαλάμε τους ισχυρούς τού πλανήτη και για τα πάντα· πρέπει να αποφασίσουμε (δηλ. να έχουμε/βάλουμε προτεραιότητες) ποια είναι τα σημαντικά.

    Και για να ξέρουμε τι λέμε, εάν τυχόν, τον περασμένο αιώνα, είχαμε πάρει την Κωνσταντινούπολη, δεν θα είχαμε επαναλειτουργήσει την πρώην Αγία Σοφία ως χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία;

  7. Ο/Η του κώλου λέει:

    Κούλογλου χωρίς να λέει τίποτα

    http://www.avgi.gr/article/10811/11237195/kouloglou-o-metsotakes-agetai-kai-pheretai-sten-exoterike-politike-me-epikindynes-synepeies-gia-ten-chora-video-

    Κούλογλου: Ο Μητσοτάκης άγεται και φέρεται στην εξωτερική πολιτική με επικίνδυνες συνέπειες για την χώρα (Video)

    Δημοσίευση: 01 Ιουλίου 2020 22:20

    “Στην εξωτερική πολιτική της χώρας υπάρχει μια κακοφωνία, που οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση πιέζεται από δύο πολιτικές. Η μια είναι η πολιτική που εκφράζει η κα Μπακογιάννη: μια πολιτική υπέρ ενός διαλόγου με την Τουρκία προς μια διευθέτηση όλων των προβλημάτων. Από την άλλη είναι η στρατηγική του κ. Σαμαρά, που κατηγορεί την κυβέρνηση για υποχωρητικότητα και απειλεί ότι εάν η κυβέρνηση επιλέξει την προσφυγή στην Χάγη θα στραφεί εναντίον της και ενδεχομένως θα την ρίξει. Έχουμε μια επανάληψη του 1993!

    Ο κ. Μητσοτάκης άγεται και φέρεται ανάμεσα στις δύο αυτές πολιτικές. Μάλλον θα συμφωνούσε με την κα Μπακογιάννη αλλά δεν τολμάει να το πει, με αποτέλεσμα να έχουμε αυτή την κακοφωνία, που κάνει πραγματικό κακό στις σχέσεις μας με την Τουρκία. Δείχνει τις αδυναμίες μας και προέρχεται από ατολμία”, δήλωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου, στην τηλεόραση του Open και στους Σπ. Χαριτάτο – Γ. Καραμέρο, σημειώνοντας επίσης με αφορμή τις δηλώσεις Ροζάκη περί Καστελόριζου πως “δεν μπορώ να συμφωνήσω με την δήλωση αυτή. Πρόκειται για μια τοποθέτηση εκτός της μέχρι σήμερα εθνικής γραμμής. Ο κ. Ροζάκης δεν είναι γεωγράφος. Έχει ένα ρόλο με πολιτικές διαστάσεις”.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      O Κούλογλου ξέρει πως ο Ροζάκης έχει δίκιο.

      Χρησιμοποιεί τρια γελοία επιχειρήματα εναντίον του, χωρίς να λέει γιατί ο Ροζάκης έχει άδικο. Δεν μπαίνει καθόλου στο τι υποστηρίζει το Διεθνές Δίκαιο και οι νομολογίες που το συνδιαμορφώνουν.
      Για όποιον καταλαβαίνει, αυτά που λέει είναι ομολογία πως ο Ροζάκης έχει μεν δίκιο, αλλά πως τολμάει να θίξει τα κακώς κείμενα που λανθασμένα και άδικα υποστηρίζουν όλοι, από τη Χ.Α. μέχρι και το ΚΚΕ;

      1. «Ο κ. Ροζάκης δεν είναι γεωγράφος». (τι σημαίνει αυτό; Ο κ.Κούλογλου είναι; Μόνο οι Γεωγράφοι δικαιούνται δια να ομιλούν;)
      2. «Έχει ένα ρόλο με πολιτικές διαστάσεις» (τι σημαίνει αυτό; Όσοι έχουν πολιτικό ρόλο δεν μιλούν; Ούτε οι Νομικοί μιλούν; Μόνο οι Γεωγράφοι, οι παπάδες, τα πρωινάδικα και οι απόστρατοι;)
      3. «Πρόκειται για μια τοποθέτηση εκτός της μέχρι σήμερα εθνικής γραμμής» (είναι θέσφατο η μέχρι τώρα τυχοδιωκτική, αυτοκαταστροφική και ατελέσφορη γραμμή;).

      Ο Κούλογλου είναι μια θλιβερή φιγούρα μέσα στους απολιτίκ δεξιούληδες χαζοχαρούμενους (ο τραγουδιστής), συλλέκτες κατοικιών (Παπαδημού), ακροδεξιούς (θυγάτηρ στρατηγού Κουντουρά, χρεωμένη κυρία των ΑΝΕΛ), διαπλεκόμενους (Κόκκαλης), χαζοδημοσιογραφίσκους (δεν θυμάμαι το όνομά του), ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που αυτοακυρώνει κάθε σοβαρή του ιδιότητα, του αριστερού, του ευρωβουλευτή και του δημοσιογράφου.

  8. Ο/Η laskaratos λέει:


    Ο ΣΥΡΙΖΑ απέκρουσε ηρωικά, χωρίς νεκρούς, τουρκική επίθεση και απόπειρα εισβολής

    https://www.cnn.gr/news/politiki/story/220423/syriza-na-enimerosei-i-kyvernisi-gia-tis-epithetikes-energeies-tis-toyrkias-ston-evro

    ΣΥΡΙΖΑ: Να ενημερώσει η κυβέρνηση για τις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στον Έβρο
    Newsroom

    22:02 Παρασκευή, 22 Μαίου 2020

    Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί την κυβέρνηση να ενημερώσει «τα πολιτικά κόμματα για τις αυθαίρετες, επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας που συνεχίζονται εδώ και δύο μέρες στη μεθοριακή περιοχή του Έβρου», όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του.

    Οι τομεάρχες του ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνική Άμυνα και το υπουργείο Εξωτερικών, Θοδωρής Δρίτσας και Γιώργος Κατρούγκαλος, θέτουν επίσης ερωτήματα στους Νίκο Δένδια και Νίκο Παναγιωτόπουλο σχετικά με τα γεγονότα στον Έβρο.

    Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ:

    «Η κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει άμεσα τα πολιτικά κόμματα για τις αυθαίρετες, επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας που συνεχίζονται εδώ και δύο μέρες στη μεθοριακή περιοχή του Έβρου και για τις πρωτοβουλίες τις οποίες θα αναλάβει.

    Χθες ο υπουργός Εξωτερικών υποβάθμισε το θέμα τονίζοντας ότι δεν προτίθεται να δημιουργήσει ένταση για ζήτημα που μπορεί να λυθεί από μια κοινή επιτροπή.

    Θεωρεί ότι δεν είναι η Τουρκία που δημιούργησε την ένταση;

    Θεωρεί ότι θα έπρεπε η αρμόδια επιτροπή να είχε συγκληθεί πριν προβεί σε ενέργειες στην περιοχή η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού;

    Ποια είναι η θέση του Υπουργείου Άμυνας για το θέμα;

    Τα θέματα αυτά απαιτούν γνώση, ψυχραιμία, σύνεση και αποφασιστικότητα. Η έλλειψη στρατηγικής και το διπλωματικό κενό που αναδεικνύεται σε σχέση με την Τουρκία, εγκυμονεί εμφανείς κινδύνους για τον τόπο».

    Διάβημα Αθήνας σε Άγκυρα
    Σημειώνεται πως νωρίτερα το υπουργείο Εξωτερικών απέστειλε διάβημα στην Τουρκίασχετικά με το ζήτημα που ανέκυψε τις προηγούμενες εβδομάδες στον Έβρο, με αφορμή την αλλαγή της κοίτης του ποταμού.

  9. Ο/Η Αntonakis-kserete poios λέει:

    https://www.athensvoice.gr/politics/661321_i-hagi-o-rozakis-kai-oi-gnostoi-agnostoi

    06.07.2020 | 08:08
    Η Χάγη, ο Ροζάκης και οι… γνωστοί-άγνωστοι

    Οι αντιδράσεις αυτές δεν ήταν τυχαίες αλλά ενταγμένες στο σχεδιασμό συγκεκριμένων κύκλων
    Θανάσης Γεωργακόπουλος

    ……………………………
    Την ανανέωση αυτής της παραδοσιακής ελληνικής ιδέας/πρότασης, η οποία, όμως, προωθήθηκε μόνο σε συγκεκριμένες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας (Κωνσταντίνου Καραμανλή και Κώστα Σημίτη), υποστηρίχθηκε τώρα από τον Ευ. Βενιζέλο, την Ντ. Μπακογιάννη και άλλα πολιτικά πρόσωπα, καθώς και από πολλούς από τον «αρμόδιο» επιστημονικό χώρο, με επιφανέστερο εξ αυτών τον Χρήστο Ροζάκη.

    Στην ιδέα αυτή αντιπαρατέθηκε -είτε αμέσως είτε εμμέσως- το γνωστό και διακομματικό σωβινιστικό μπλόκ, με προεξάρχουσα την ομάδα Σαμαρά, παρά τη διαφαινόμενη -επί του γενικού, βέβαια- θετική αντιμετώπισή της από τον πρωθυπουργό. Η κεντρική ιδέα τους ήταν πως η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται με κατευναστικό τρόπο αλλά με ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα και… πάει λέγοντας.

    ……………………………………………………………………………………..

    Καταλάβαμε, βέβαια, όλοι πως οι επιφυλάξεις του αφορούσαν το δεδικασμένο σε σχέση με το Καστελόριζο, το οποίο είναι «άγιο δισκοπότηρο» για το σωβινιστικό λόμπυ που θεωρεί πως αν το νησί αυτό, το οποίο  απέχει 1,25 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές και 72 ν.μ. από τη Ρόδο, δεν έχει πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ θα διαπραχθεί εθνική προδοσία!

    Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, πρέπει να ενταχθεί και η συνέντευξη Ροζάκη, που είχε στόχο να πει με πιο καθαρό τρόπο όσα έχει κατά καιρούς υποστηρίξει για το «άγιο δισκοπότηρο», ώστε να του επιτεθούν και να αναδιαμορφώσουν την ατζέντα. Στήθηκε μια κανονική παγίδα και ο επιφανής καθηγητής -καλοπροαίρετα- πήγε στο «λάκκο με τα φίδια». Ο «δημοσιογράφος» Γ. Σαχίνης του ΚΡΗΤΗ TV, γνωστός εθναμύντωρ με πρωταγωνιστικό ρόλο και στην υπόθεση Ρίχτερ, είχε ρόλο ανακριτή άλλων εποχών, με εμφανή στόχο να αποδείξει τον… ύποπτο ρόλο Ροζάκη. Στη διάρκεια της συνέντευξης ο καθηγητής δεν είχε οπτική επαφή ενώ μετά το τέλος της ακολούθησε δίωρη συνέχεια/δίκη με καλεσμένους απόστρατους και άλλους παράγοντες του σωβινιστικού λόμπυμε αποκλειστικό στόχο την καταδίκη Ροζάκη επί εσχάτη προδοσία. Αμέσως μετά -για να αποδειχθεί πως επρόκειτο για «στημένο παιχνίδι»- πήρε τη σκυτάλη επί δύο συνεχόμενες μέρες η ΕΣΤΙΑ με πρωτοσέλιδά της, η Δημοκρατία, ο Γ. Κουμουτσάκος, ενθυμούμενος τη θητεία του δίπλα στον «πρύτανη της ακινησίας» Π. Μολυβιάτη, ο Γ. Κατρούγκαλος, οι στρατοί των social media, το λαϊκοδεξιό τμήμα της Ν.Δ. και δυστυχώς -σε άλλους τόνους, βέβαια, το Υπουργείο Εξωτερικών.

    Συνελόντι ειπείν η μεγάλη εικόνα είναι πως μια ελαφρά αλλαγή συγκυρίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έφερε την αντίδραση όσων θεωρούν πως μια εξομάλυνση σε αυτές ή/και η προσφυγή στη Χάγη είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Και η αντίδρασή τους ήταν με όλα τα μέσα, θεμιτά και όχι.

    «Πηγή: https://www.athensvoice.gr/politics/661321_i-hagi-o-rozakis-kai-oi-gnostoi-agnostoi»
    ……………………………………………………………………..

  10. Ο/Η Παλιός λέει:

    Το εθνικιστικό, φιλορθόδοξο μαοϊκό κόμμα ΚΟΕ

    Γλέζος και κινδυνολογία

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ευχαριστώ.
      Μεταφέρω εδώ σχόλιό μου από το ποστ της Ομολογήτριας Βασιλικής της Αρεοπαγίτισσας, γιατί και η ΚΟΕ, που εκδίδει την πατσαβούρα ‘δρόμος της Αριστεράς’, είναι κέρας της Ορθοδοξίας και του Εθνικισμού:

      https://roides.wordpress.com/2020/05/17/17may20/#comment-123005


      Κομμουνιστική οργάνωση Ελλάδας ΚΟΕ


      Πρώην μαοϊκή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, υπέρμαχος της κτηνώδους κινεζικής πολιτιστικής Επανάστασης, πιστή στη σχετική γραμμή Τσίπρα

      https://roides.wordpress.com/2013/05/31/31may13/

      https://edromos.gr/exei-axia-h-politistikh-epanastash-shmera/


      Έχει αξία η Πολιτιστική Επανάσταση σήμερα; | Δρόμος της Αριστεράς
      ……
      __________

      εκπροσωπούμενη από βουλευτή (Δημήτρη Κοδέλα της Αργολίδας, που φιλούσε χέρια παπάδων σε αγιασμούς σχολείων

      και καθόταν στο ίδιο τραπέζι με τον τοπικό βουλευτή Γαλέο της Χ.Α.

      https://roides.wordpress.com/2015/07/14/14july15/

      και από άλλο βουλευτή Φθιώτιδος (Βασίλη Κυριακάκη) που υπέβαλε συχνά τα σέβη του μαζί με άλλους τοπικούς βουλευτές τιυ ΣΥΡΙΖΑ στον τοπικό φιλοχρυσαυγίτη μητροπολίτη.

      https://roides.wordpress.com/2015/03/16/ridicule-2/

      Φέτος τον Απρίλη, υπερασπίστηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της τον εορτασμό του Πάσχα εν μέσω πανδημίας, με φρασεολογία Αγιορείτη ηγούμενου

      https://edromos.gr/na-katargithei-epitelous-afto-to-molysmatiko-pascha/

      Να καταργηθεί, επιτέλους, αυτό το μολυσματικό Πάσχα!

      Από Σύνταξη -18 Απριλίου, 2020

      του Νίκου Σταθόπουλου

      Ο αθεϊσμός και η «επιστημονικότητα» είναι το πρόσχημα. Η ουσία βρίσκεται στον δείκτη δραστικότητας των μορφών κοινωνικού ελέγχου.Tο Πάσχα στριμώχνεται στα «ανθυγιεινά», αφού το «μήνυμά» του ακυρώνει τον μετανεωτερικό μηδενισμό: ο μετανεωτερικός άνθρωπος θέτει ως οντολογικό του στόχο να ξεπεράσει τον θάνατο τον οποίο βιώνει ως το απόλυτο άγχος. Αυτό το «απόλυτο άγχος» πλέον εντάσσεται στις τελειοποιημένες στρατηγικές ενσωμάτωσης.

      O «άνθρωπος της Σίλικον Βάλευ», αυτός ο μανιακός της «αιώνιας νιότης» και της «αθανασίας», γίνεται ανελεύθερος εθελοντής του απόλυτου ευνουχισμού μέσω της ιατρικοποιημένης «κοινωνικοποίησης» του θανάτου. Μιας «κοινωνικοποίησης» που, βέβαια, διατηρεί την ταξική της διαφοροποίηση, καθώς τα «νούμερα» των επίκαιρων στατιστικών δείχνουν ότι είναι «οι κάτω» που καταβάλλουν τον φόρο αίματος. Σιγά, τώρα, μην εγκριθούν θρησκευτικές παραστάσεις που ταυτίζουν το Θεό με τους «κάτω»…

      ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΠΑΣΧΑ, χυδαία αποϊεροποιημένο ως το μεδούλι, τρέπεται σε σημειολογικό κόμβο μιας ολόκληρης και ολοκληρωτικής εποχής. Της εποχής που σηματοδοτείται από την «απόλυτη μέριμνα επιβίωσης» ως αποϊδεολογικοποιημένης ιδεολογίας της λειτουργικής ενσωμάτωσης. Μέσω της «κοινωνικοποίησης δια του κορωνοϊού» μεταβαίνουμε από την επιφανειακή «Μαζική Δημοκρατία του Ωσαννά» στην «Μαζική Κατάσταση Εξαίρεσης τού Άρον-άρον σταύρωσον ημάς».

      H Λαμπρή του ελληνικού λαού, καταδικάζεται ως «εστία μόλυνσης» και όλο το ιστορικό αγαπητικό φορτίο της αφορίζεται ως «επικίνδυνο»: επιτρέπεται το «επιθυμιακό φιλί» αλλά όχι το Φιλί της Αγάπης, αφού η αναστάσιμη μεγάλη αγκαλιά συντηρεί την «κοινοτική αρχή», άρα δεν πληροί τις προδιαγραφές της βολικής αποξένωσης. Η Λαμπρή γεννά ένθεα πλάσματα της αλληλεγγύης και του σωστικού δεσμού, αλλά ο παρών κόσμος του Μ. Γκέητς, της κας Λαγκάρντ και του Ν. Τραμπ, θέλει μια «κανονικότητα» με μάσκα και γάντια που θα εναλλάσσει τους χρήσιμους κοινωνικούς ρόλους καθ’ υπαγόρευσιν των «εποπτών της επιβίωσης».

      Η Παράδοση (η συνείδηση ρίζας σε χώρο και χρόνο) και η Μεταφυσική (η προβολή της προσδοκίας πολύ πέρα από τα στενά γήινα όρια του εμπορευματικού πολιτισμού) είναι ουσιώδεις προϋποθέσεις καλλιέργειας αντιστασιακής ψυχολογίας βάθους ενάντια σε έναν κόσμο αποχαλινωμένου υπερτεχνολογικού νεομυστικισμού. Η απόλυτη εργαλειοποίηση του Ορθού Λόγου, που έχει, ας πούμε, καταργήσει της ανθρώπινες γενιές από «γενιές» κινητών, αντικειμενοποιώντας πλήρως τη ζωή, απαιτεί αντικειμενικώς την «ολική διαγραφή» του Πάσχα. Και τούτο διότι αυτό αναπαράγεται, με χαρούμενη μαζική συναίνεση, ως το Μείζον Παράδοξο δια του οποίου ο ατελής χοϊκός άνθρωπος ενώ εκτινάσσεται στα ουράνια ταυτόχρονα αυτοβιώνεται ως συλλογικό σώμα με ουτοπία ριζικής ανακαίνισης.

      Το Πάσχα είναι ο απόλυτος εκμηδενισμός του εργαλειακού ορθολογισμού. Είναι το Θαύμα που νιώθεται οικείο σαν μια απλή χειρονομία, άρα είναι η βεβαιότητα ότι στον Κόσμο της Πτώσης όλα είναι δυνατά όταν η ανθρώπινη βούληση διεκδικεί την ελευθερία της και τη δικαιοσύνη. Εδώ ευδοκιμούν οι «πτωχοί τω πνεύματι» που όταν δεν τους προδίδει η Πολιτική, τότε γίνονται οι οιονεί Πληβείοι της Απελευθέρωσης.

      Το φετινό Πάσχα είναι βίαια προσαρμοσμένο σε μια επιλογή αποξένωσης από την παράδοση μέσω ενός «εκσυγχρονισμού» της εμπειρίας: όλα είναι «ίσα κι όμοια», όλα είναι διαρκώς επικαιροποιούμενα απότοκα της αμετάκλητης παγκοσμιοποίησης, όλα είναι ένα «επικίνδυνο γήινο» άρα ένα διαρκές «επείγον» που κάνει «ρεαλιστικό» ακόμα και το όραμα κοινωνικής αλλαγής

      Το Πάσχα είναι η ριζική αντιπαλότητα στον μίζερο κοσμάκη του ανταγωνισμού, του μίσους, της επίδειξης: είναι ο πλήρης «ρομαντισμός» της Αυτοθυσίας, δηλαδή η άρνηση της «ζωής ως πρότζεκτ», η άρνηση της εγωκεντρικής ευτέλειας. Η Λαμπρή, ως κύκλος παραδόσεων, συνέχει κεντρικά τη συλλογική μας ταυτότητα, και ως Πίστη, γεφυρώνει γη και ουρανό με την καθημερινοποίηση της «ηθικής του δώρου». Είναι η νίκη επί του θανάτου με όρους υπαρξιακής πληρότητας, δηλαδή «μορφώνει» ακέραιο άνθρωπο χωρίς εμφυτευμένους χειραγωγήσιμους ψυχολογισμούς.

      Το Πάσχα στερείται δια νόμου της λυτρωτικής μεταφυσικής του και, έτσι, εκπίπτει σε σχετικοποιημένο κοσμικό δρώμενο που υπάγεται στις νομοτέλειες των πολιτικών συστημάτων. Όπως ακριβώς η σοσιαλιστική Ουτοπία, μέσω των ιστορικών αποτυχιών και των «χειρουργείων» της Πολιτικής Επιστήμης, χάνει την ορμή του αρχέγονου μύθου και καταντά κατακερματισμένη προγραμματικότητα υπό διαρκή ανάθεση. Πτυχή του παρόντος χρέους μας, είναι να διασώσουμε το «ανορθολογικό» της λαϊκής ψυχής, το χλευαζόμενο «απίθανο» της επιλογής του απελευθερωτικού θανάτου από έναν «γιο μαραγκού», δηλαδή από τον οιονεί Απροσάρμοστο που με χίλια τεχνάσματα θέλουν να εξαφανίσουν από την εμπειρία.

      Σε όλα τα επίπεδα της εμπειρίας θα οργανωθεί ο φενακισμός: το σύστημα που διέλυσε τα εθνικά συστήματα υγείας, στοχοποιώντας με εξοργιστική χυδαιότητα τον δημόσιο τομέα, τώρα προσφέρει στον κοινό απεγνωσμένο θαυμασμό τους νοσοκομειακούς «πολεμιστές της πρώτης γραμμής», ακριβώς για να απολυτοποιηθεί το έσχατο πεδίο κοινωνικού αναστοχασμού, ο θάνατος. Κι αυτό θα επεκταθεί σε όλα τα επιμέρους πεδία. Δεν είναι μια «συνωμοσία», αλλά η αναπαραγωγική διαχείριση μιας δυναμικής καταστροφής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο καπιταλισμό και που πλέον τρέπεται σε κεντρική σημασία του συλλογικού φαντασιακού.

      ΥΠΟ ΤΟΝ ΜΕΙΖΟΝΑ ΤΡΟΜΟ του θανάτου, όλα αποκτούν μια «λογική βάση» αφού πλέον διαχέεται, ακόμα και με ηθική αναγωγή, η αντίληψη της «αποτελεσματικότητας». Για να πιάσει τόπο το «τιμητικό χειροκρότημα», πρέπει ο σικέ ηρωισμός να έχει χαρακτήρα οργανωμένης επικουρίας, άρα πρέπει να μην υφίσταται «αίρων τα αμαρτίας» αφού αυτές πρέπει να βιωθούν ως «συστημικές αστοχίες» και να ανασκευάζονται με αναγωγή στο γενικώς ανθρώπινο. Ο Ιησούς καθιστά την αδικία οντολογικό θέμα ζωής ή θανάτου και ως εκ τούτου δεν αφήνει περιθώρια διαχείρισης : στην περίπτωσή του ο θάνατος είναι ή Μηδέν ή Ελευθερία. Η εμπορικίστικη και διοικητική «μεσότης» δεν έχει εύφορο έδαφος εδώ. Μόνο μια τέτοια «σαλή» πίστη μπορούσε να γεννήσει «αποκοτιές» όπως το ‘21 και το ‘40. Και μέσω της πολυσύνθετης Λαμπρής ενηλικιωθήκαμε ως υποκείμενα «αντιστασιακού φρονήματος». Τώρα, με την ευλογοφάνεια της πρόληψης, επιβάλλεται η «σωφροσύνη», ο κατακερματισμός στη θέση της αγαπητικής ενότητας.

      Η «στρατηγική της θανατοκεντρικής συναίνεσης», εκθετικά εφαρμοζόμενη μέσω επαναλαμβανόμενων μαζικών νοσήσεων, επιβάλλει μια κατάσταση αυτοεκπληρούμενης προφητείας: υποφέρουμε σε συνθήκες τυπικού και άτυπου εγκλεισμού, απειλούμενοι θανάσιμα από έναν κίνδυνο που εκκολάπτεται εκάστοτε από την αποξενωμένη αδράνεια του περίκλειστου ιδιωτικού. Ο θάνατος αξιοποιείται πλέον ως λειτουργική παράμετρος σε μια πλατιά αποδοχή της εθελοδουλίας. Ο θάνατος, ο πυρήνας του ορθόδοξου Πάσχα, γίνεται η πλαστογράφηση της ειδικής αξίας του.

      Όπως κάθε εξουσιαστικό σύστημα που μόνο μια εξωφρενική μεταφυσική το δικαιολογεί, έτσι και το παρόν, αυτό το μόρφωμα του ρευστού μετανεωτερικού καπιταλισμού: μπορεί να εκλογικευτεί μόνο με καθαρούς ψυχαναγκασμούς: «αν δεν υπακούσετε, θα πεθάνετε από δεινά που τα απελευθέρωσε η υπακοή σας…». Ενώ το Πάσχα είναι η θητεία στον πόνο που προκαλεί η ολική ρήξη με την αμαρτία (δηλαδή με τις διαφθορές που εκτρέφει ο εξουσιαστικός και αλλοτριωτικός Κόσμος της Πτώσης), και μέσω αυτού η επανοικείωση της άνοιξης, άρα η εξέγερση κατά του θανάτου: σήμερα, ο στιγματισμός της πίστης και η αποθέωση της «θετικής οπτικής», καθιστούν «εύλογη» και την οικολογική αποδόμηση και την ιατρική/παθολογική μετασυνείδηση, άρα νομιμοποιούν την απόλυτη οργανωτική συστημικότητα και μετουσιώνουν τη φθαρτότητα σε ρυθμιστή της πολιτικής.

      Το φετινό Πάσχα είναι σιωπηλό, ιδιωτικό, μετρήσιμο, αντιποιητικό, θεσμικό, χωρίς καμπάνες και βαρελότα, χωρίς μαζικές ιερές πορείες και συγκεντρωμένη διαχυτικότητα χαρούμενων ψυχών, χωρίς διάφανο πένθος σαν σύγκορμη αίσθηση μιας απόλυτης απώλειας, χωρίς έμμετρα ξεσπάσματα μιας αρχέγονης θλίψης ενώπιον της συνείδησης του «και όμως μπορεί να συμβεί!», συσκευασμένο σε ορισμούς και προβλέψεις και συναρτήσεις. Είναι ατιμασμένο το φετινό Πάσχα, από μια ηθική και πνευματική αφασία που με την αλαζονεία της «κατάρτισης» ανοίγει όλες τις Κερκόπορτες…

      Το φετινό Πάσχα είναι βίαια προσαρμοσμένο σε μια επιλογή αποξένωσης από την παράδοση μέσω ενός «εκσυγχρονισμού» της εμπειρίας: όλα είναι «ίσα κι όμοια», όλα είναι διαρκώς επικαιροποιούμενα απότοκα της αμετάκλητης παγκοσμιοποίησης, όλα είναι ένα «επικίνδυνο γήινο» άρα ένα διαρκές «επείγον» που κάνει «ρεαλιστικό» ακόμα και το όραμα κοινωνικής αλλαγής. Όσο υπάρχει η ριζική παραδοξότητα του Πάσχα, που δια της πίστης γίνεται καθοριστικό υπόστρωμα των φίλτρων πρόσληψης της ζωής, τόσο η καθεστωτική Λογική θα γίνεται μόνο σχετικώς δεκτή. «Εξορθολογίζοντας» το Πάσχα, δίνουν απόλυτο κύρος στον κοσμικό μυστικισμό, δηλαδή εξοικειώνουν με το «ανεξήγητο» που μόνο κατασταλτικά το αντιμετωπίζεις.

      Το φετινό Πάσχα είναι μια πικρή ήττα της τρυφερότητας που ανέκαθεν υποβάσταζε τους πολέμους ενάντια στις τυραννικές μορφές του «κόσμου τούτου». Η μοναξιά επισημοποιείται, και ο πραγματισμός ενθρονίζεται στο απόλυτο κύρος. Όλα γίνονται ασαφή και προς αναθεώρησιν, ενώ η Μεγάλη Εβδομάδα ανέκαθεν ήταν η συναισθηματική εγγύηση των σημείων αναφοράς του Πάθους.

      ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, τι θέση και αίγλη έχει το καταματωμένο σώμα ενός Αλλόκοτου εκτεθειμένου στην παθολογία ενός πλήθους; Πρέπει να εξοικειωθούμε με το μαζικό, ακόμα και ως είδος θανάτου! Η μοναξιά του Ιησού στο Σταυρό, το διακριτό του νεκρό Σώμα, δεν συνάδει με την εικονικότητα του «ατόμου» και την απτότητα της ισοπεδωτικής του εξομοίωσης. Μια πικρή ήττα της προσωπικής εαρινής λύπης, δηλαδή μια ολέθρια υπονόμευση της βιωματικότητας που προϋποτίθεται σε μια Επανάσταση.

      Η λεηλατημένη φύση γεννά πολλαπλασιαστικά θανατηφόρους ιούς. Πώς να γίνει ανεκτό το «Ω γλυκύ μου έαρ!», αυτή η απόλυτη εξομοίωση του Θεού-Ανθρώπου με τη Φύση-Ύλη, από έναν αφανιστικό πολιτισμό που η «πρόοδός» του απαιτεί την εξαφάνιση του φυσικού; Η Ορθοδοξία δεν αφήνει περιθώρια ειδωλολατρικών απομιμήσεων, άρα δε μπορεί να υπαχθεί σε πρότζεκτ τεχνητότητας.

      Συμπέρασμα : η Λαμπρή «πρέπει» να εκλείψει
      ________________________________

      Το άρθρο αναπαράχτηκε σε αρκετούς ορθόδοξους ιστότοπους

      https://antifono.gr/%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83/

      Να καταργηθεί, επιτέλους, αυτό το μολυσματικό Πάσχα!

      από Νίκος Σταθόπουλος -23 Απριλίου 2020

  11. Ο/Η Ανώνυμη Επωνυμίδου λέει:

    Μη μασάτε ωρέ Ρωμιοί, και μη κλάνετε μέντες / πατάτες / φασκόμηλο / μαλλί….Μη λησμονείτε ότι: 1ον είμαστε μέλος της ΕυρωΠΕ’ι’κής Συνουσιένωσης,
    2ον είμαστε μέλος της Βορειοαρχιδατλαντικής Συνουσυμμαχίας και
    3ον και σπουδαιότερο όλων είμαστε κουμπαράκια με τον ομόλογο του ΗΓΕΤΗΚΟΥΛΗ.
    Για λόγους λοιπόν κυρίως συσχετισμών δυνάμεων, αλλά τολμώ να πω κυρίως για λόγους ηθικούς, μάλιστα το τονίζω και πάλι για λόγους ηθικούς, δεν τολμούν οι γείτονες να εποφθαλμιούν το Αιγαίο.
    Ας φάμε λοιπόν, ας πιούμε, ας ερωτευτούμε, ας αυξηθούμε και πολλαπλασιαστούμε εν ειρήνη.
    ΑΧ, ΑΧ… ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΡΥΨΩ ΓΙΟΚΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΚΟΙ
    ΣΕ ΠΟΙΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΟΡΦΗ ΕΡΗΜΙΚΗ….
    ΑΧ ΒΡΕ ΒΑΡΝΑΛΗ………………….

  12. Έγκυρος νομικός λόγος με συντριπτικά επιχειρήματα.
    Τέτοιες όμως πατριωτικές σαπουνόφουσκες ξέρουν να λένε και Υπουργοί του Ερντογάν για τα δικά τους παράλια, ικανοποιώντας τους δικούς τους βλάκες και φανατικούς

    https://www.protothema.gr/politics/article/1022347/salos-gia-tis-diloseis-rozaki-gia-to-apomonomeno-kastelorizo-pou-einai-koda-stis-tourkikes-aktes/

    Άμεση ήταν η αντίδραση του Αναπληρωτή Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Γιώργου Κουμουτσάκου, ο οποίος με ανάρτησή του στο Twitter ξεκαθάρισε ότι «όταν πρόκειται για εδαφική ακεραιότητα, κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, είναι αδιανόητο να μιλάμε για »απομονωμένα» τμήματα ελληνικής Επικράτειας. Η υπεράσπιση της έσχατης γωνιάς της πατρίδας είναι θεμελιώδης υποχρέωση του Ελληνικού κράτους, του κάθε Έλληνα» και πρόσθεσε ότι «αυτή η υποχρέωση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, για τις ακριτικές περιοχές της χώρας μας. Και αυτό ισχύει απόλυτα είτε αφορά ξηρά, νησί ή τμήμα της θάλασσάς μας. Άλλωστε, η νησιωτικότητά μας, απ´άκρη σ´άκρη, είναι σάρκα από τη σάρκα της Ελλάδας. Δεν διαχωρίζεται. Δεν τεμαχίζεται».

    ΣΧΟΛΙΑ (40)

    […..]

    Ελληνας
    02/07/2020, 08:39
    Αυτόν τον πληρωνε τοσα Χρονια το Ελληνικο Υπουργειο Εξωτερικων επειδη υποτιθετε ήταν ειδικος?

    Απάντηση
    Ο καθηγητης ειναι σαφεστατος
    01/07/2020, 19:22
    Συμφωνα με το διεθνες ναυτικο δικαιο μπορεις να εχεις 12 μιλια χωρικα υδατα, αν με αυτον τον τροπο δεν κλεινεις τη διελευση πλοιων προς την ανοιχτη θαλασσα.Επομενως τα 12 μιλια δεν θα μας τα επιτρεψουν οι διεθνεις οργανισμοι, για αυτο το ιδανικο για εμας θα ηταν τα 10 μιλια.Ομως τα 10 μιλια εστω δεν θα τα δεχτουν ποτε οι τουρκοι, αφου θεωρουν οτι περα των εξι μιλιων χωρικων υδατων των ελληνικων νησιων, το υπολοιπο ανηκει στην υφαλοκρηπιδα τους.Απορω γιατι λενε τον ανθρωπο ανθελληνα και προδοτη.Αν καποιοι μας παραμυθιαζουν 100 χρονια με ψεμματα για εσωτερικη καταναλωση, δηλ.για να μετριασουν τον αντικτυπο της εθνικης καταστροφης στην Μ. Ασια (χασαμε την Μ. Ασια , αλλα καναμε το Αιγαιο ελληνικη λιμνη), αυτο δεν σημαινει οτι οι διεθνεις νομικοι και πολιτικοι οργανισμοι θα δεχτουνε τις μυθοπλασιες μας.Οσο για το Καστελοριζο, επισης ηταν σαφεστατος, παρολο που ο δημοσιογραφος που κατευθυνε τη συζητηση εκανε οτι δεν καταλαβαινει.

    Απάντηση
    Ο.Ε
    01/07/2020, 22:40
    Βαλτός είσαι ή τουρκαλάς??

    […..]

  13. Ο/Η της προπαγάνδας το κάγκελο λέει:

    Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

    https://en.wikipedia.org/wiki/European_Court_of_Human_Rights

    Criticism

    Criticism against ECtHR includes claims that it interferes too much with the sovereignty of the members states, that it engages in judicial activism, that it is biased against non-Western values, and that it interprets the convention in controversial ways. The court’s interpretation of the convention’s reach is at times subject to criticism as either too narrow or too wide. For instance, the former judge in respect of Cyprus, Loukis Loucaides, criticised the court for a «reluctance to find violations in sensitive matters affecting the interests of the respondent States».[12] On the other hand, the British Law Lord, Lord Hoffmann argued in 2009 that the court has not taken the doctrine of the margin of appreciation far enough, being «unable to resist the temptation to aggrandise its jurisdiction and to impose uniform rules on Member States. It considers itself the equivalent of the Supreme Court of the United States, laying down a federal law of Europe».[13]

    Lord Hoffman considered that the ability of the court to interfere in the detail of domestic law ought to be curtailed.[14] He was in 2010 joined in the criticism by the president of the Belgian Constitutional Court, Marc Bossuyt,[15] who in 2014 also criticized the court for being judicially activist as it expands the guarantees of the treaty to issues that clearly were not included in the treaty nor intended by the framers. Bossuyt especially criticized the court’s handling of asylum cases with respect to articles 3 and 6 of the treaty.[16] In the UK, the court was criticized for allegedly being over-intrusive in areas considered to be the domain of domestic courts and parliament; Kenneth Clarke and Dominic Grieve claimed that the court does not give sufficient margin of appreciation to states, a controversy being the court’s requirement that the UK liberalize voting rights for prisoners,[17] a decision called «completely unacceptable» by David Cameron.[18] Cameron also claimed that the concept of human rights was being «distorted» and «discredited» by the ECtHR, because reasonable decisions made at a national level were not respected by the court.[19] Hugh Tomlinson claimed that the ECtHR is undermining the media’s pursuit of truth through its freedom of expression cases, by unreasonably restricting the media’s freedom of speech.[20]

    Bertrand Mathieu, a French specialist in constitutional law, argues that the ECtHR rulings are descending into illegitimacy because they unreasonably interfere in the field of politics, which is contrary to the principle that in a democracy it is up to the national legislators to define the general public interest, not to supranational judges.[21] Lord Jonathan Sumption argues that the ECtHR is overstepping its mission upon which it was founded; he claims that originally the court was set up to rule against torture and genocide, but it has consistently expanded its jurisprudence in a manoeuvre of «mission creep», to the point where the judges are effectively creating new laws for citizens, rather than leaving law making to their own parliaments.[22] There has been criticism that the ECtHR lacks accountability; a UK report written by former government adviser, Dr Michael Pinto-Duschinsky staters that the ECtHR is a «virtually unaccountable supra-national bureaucracy».[23] Critics argue that the ECtHR purports itself to be a liberal institution, when instead it is the opposite – an elitist and authoritarian institution, which ignores the views, needs and desires of the general population, instead creating a judicial oligarchy.[citation needed]

    Another criticism is that the ECtHR, by refusing to exercise judicial restraint, is endangering the cultural rights of individual countries and their populations, though an interpretation of the notion of human rights which is in accordance to the court’s judges’ personal views, but which refuses to acknowledge the local conceptions of human rights, specific to the context of each country and its culture.[24] Criticism from Russia, a country held to be in violation of the convention by the court in many decisions, is frequent. The court’s judge in respect of Russia, Anatoly Kovler, explaining his frequent dissenting opinions, noted that «I dislike when the Court evaluates non-European values as reactionary».[25]

    The chairman of the Russian Constitutional Court Valery Zorkin, pointing to the Markin v. Russia case, stated that Russia has the right to create a mechanism of protection from Court decisions «touching the national sovereignty, the basic constitutional principles».[26] In 2014, Russia was ordered by the ECHR to pay €1.9 billion in damages to former shareholders of Yukos, which the court ruled was intentionally bankrupted by the government.[27] In 2015, Russia adopted a law allowing it to overrule judgements from the ECtHR,[28] codifying an earlier Russian Constitutional Court decision which ruled that Russia could refuse to recognize an ECtHR decision if it conflicted with the Russian Constitution.[29] Other countries have also moved to restrict the binding nature of the ECtHR judgments, subject to the countries’ own constitutional principles. In 2004, the Federal Constitutional Court of Germany ruled that judgments handed down by the ECtHR are not always binding on German courts.[30] In many cases, the authorities in various countries have simply refused to put ECtHR judgments into practice. Nearly 10,000 judgments of the ECtHR have not been put into effect by national governments.[31] In some cases, politicians have been openly defiant. In 2017, Georgia’s Minister of Justice Tea Tsulukiani stated that the ECtHR «can’t touch a [Georgian court] decision with one swipe».[32]

    Critics argue that the principle of «emerging consensus» of the member states on which the ECtHR operates is fundamentally flawed, because such a consensus often relies on trends, and historically in many instances social and political consensus was retrospectively acknowledged to have been wrong. Such an approach is accused of risking to stigmatize and coerce the few dissenting countries, encouraging a pack mentality. Furthermore, critics argue that the ECtHR has claimed that such consensus exists even when objectively it did not, due to the judicial activism of its judges.[33]

    There has also been criticism of the court’s structure. Loucaides wrote that by introducing in its Rules a Bureau, the court created «a separate collective organ that had nothing to do with the structure of the Court organs according to the Convention».[34] It has been said that in failing to distinctly define how a consensus is reached reduces its legitimacy. Furthermore, as the ECtHR grows, the consensus between the members diminishes.[35] Since the 2000s, there has been increased backlash against what is seen as undue interference by the court in internal issues of member states, a situation which may be the result of the fact that many European countries are now well established democracies with good reputation of human rights: while international human rights institutions may help new emerging democracies make credible commitments to human rights while they are still weak and seek approval, once consolidated democracies already have credibly established domestic protections they have fewer reasons to put up with interventionist supranational institutions.[36]

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      «…Η κριτική κατά του ΕΔΑΔ περιλαμβάνει ισχυρισμούς ότι παρεμβαίνει πάρα πολύ στην κυριαρχία των κρατών μελών, ότι εμπλέκεται στον δικαστικό ακτιβισμό, ότι είναι προκατειλημμένο έναντι των μη δυτικών αξιών και ότι ερμηνεύει τη σύμβαση με αμφιλεγόμενους τρόπους. Η ερμηνεία του δικαστηρίου σχετικά με την εμβέλεια της σύμβασης υπόκειται μερικές φορές σε κριτική είτε ως υπερβολικά στενή είτε ως πολύ ευρεία. ………ο Βρετανός Λόρδος Χόφμαν ισχυρίστηκε το 2009 ότι το δικαστήριο …… «δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό να επιδεινώσει τη δικαιοδοσία του και να επιβάλει ομοιόμορφους κανόνες στα κράτη μέλη. Θεωρεί τον εαυτό του ισοδύναμο με το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, θεσπίζοντας ομοσπονδιακό νόμο της Ευρώπης……Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το δικαστήριο δέχθηκε κριτική για φερόμενη υπερβολική παρεμβολή σε τομείς που θεωρούνται ότι ανήκουν σε εθνικά δικαστήρια και κοινοβούλια…».

      Όλοι όσοι ασκούν κριτική στο ΕΔΑΔ στην ουσία το επαινούν επειδή αρνείται να συμβιβαστεί με την εθνική τους τύφλωση και με τις αδικίες που παράγει ο εθνικός νομικός και δικαστικός τους πολιτισμός.
      Θα ήταν αφύσικο αν οι παρανομούντες, οι αδικούντες και οι εθνικιστικά σκεπτόμενοι δεν το κατηγορούσαν.

      • Ο/Η ορφανό της Μέρκελ λέει:

        Β.Καρακωστάνογλου : Οι Αθέατες όψεις της Χάγης και του Δικαίου της Θάλασσας.

        Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου Λέκτορας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας, μιλώντας στον 98.4 εξήγησε γιατί είναι αναγκαίο την ώρα που η Τουρκική προκλητικότητα έχει φτάσει στο Ζενίθ, αποτελώντας μία άμεση και μη αποκρυπτόμενη εχθρική και επεκτατική απειλή κατά της Ελλάδος, με την ανοχή του ΝΑΤΟ ή ημίμετρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανώδυνες δηλώσεις από πλευράς ΗΠΑ, να δώσουμε μερικές σύντομες και σαφείς απαντήσεις στους ανυπόστατους και νόμω αβάσιμους τουρκικούς ισχυρισμούς. Όπως είπε , ως ένας από τους ελάχιστους Έλληνες επιστήμονες νομικούς διεθνολόγους με ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και ως συγγραφέας του πρώτου και μοναδικού, μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα και στα ελληνικά, επιστημονικού συγγράμματος 600 σελίδων (μονογραφίας) για το νομικό καθεστώς της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), που αποτέλεσε την διδακτορική διατριβή μου το 1998, η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα με άριστα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έχει επανειλημμένα υποστηρίξει σε πληθώρα πανελληνίων επιστημονικών συνεδρίων την ανάγκη άμεσης ανακήρυξης και θέσπισης της ΑΟΖ από την Ελλάδα, αλλά και την δραστική αναβάθμιση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Ελλάδας, η οποία παραμένει η τελευταία παγκοσμίως παράκτια χώρα (149η) ως προς τα δικαιώματά της στις παρακείμενες θάλασσες. Ο κ. Καρακωστάνογλου , εξήγησε γιατί το εύρος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης , η υφαλοκρηπίδα των νησιών και ειδικά η επέκταση , όπως το δίκαιο της θάλασσας μας επιτρέπει, είναι τα κλειδιά , που θέλει να αποφύγει με κάθε τρόπο η Τουρκία.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Aγαπητό ορφανό (εκ μητρός),
        μπορείτε παρακαλώ να μας αναπτύξετε εν συντομία ποια ακριβώς είναι τα επιχειρήματα του κυρίου λέκτορος υπέρ του αντεστραμένου κόλουρου κώνου του εναέριου χώρου, κατά της περιορισμένης επήρειας του Καστελόριζου και πως θα παρακαμφθεί η μη αβλαβής διέλευση;
        Και αφού η Ελλάδα έχει τόσο δίκιο, γιατί αποφεύγει τη Χάγη;
        Αυτό ισοδυναμεί με εθνική προδοσία.
        Να έχει η χώρα μας το Νόμο με το μέρος της, να αδικείται κατάφωρα και να μην καταφεύγει στη Δικαιοσύνη, αλλά να αγοράζει κουμπούρια σε βάρος ζωτικών αναγκών των πολιτών της, συμβάλλοντας έτσι σε πολεμικό κλίμα, είναι ή παράνοια ή ανοησία ή προδοσία.
        Σας ευχαριστώ

      • Ο/Η ορφανό της Μέρκελ λέει:

        αγαπητό ορφανό της Μέρκελ Λασκαράτε, αντί να κλάνεις νομίζοντας πως απαντάς 1) διάβασε τις παραπομπές της wikipedia και 2) άκου το.video Αν παρ’ όλα αυτά εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις, βρες κάποιον με ικανότητα αντίληψης στον περίγυρό σου (αν και δεν πιστεύω πως υπάρχει) να σου το ζωγραφίσει

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Ο τρόπος που (δεν) απαντάτε σε 3 πολύ συγκεκριμένα ερωτήματά μου, και στο συνεπόμενο τελικό 4ο, δείχνει τι εκπροσωπείτε πολιτισμικά και την απουσία επιχειρημάτων.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Πρόκειται για αυτοεξευτελισμό της στρατιωτικής ηγεσίας

      https://roides.wordpress.com/2019/10/04/4oct19/

      • Ο/Η Kάποιος λέει:

        https://www.kranosgr.com/%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%85%CE%BD/

        ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΘΑ
        Από τον

        5 Ιουλίου, 2020 7:14 μμ

        Το ιερό κειμήλιο προήλθε από τον ιερό ναό Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού.

        Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής ‘Αμυνας με επικεφαλής τον υπουργό Νικόλαο Παναγιωτόπουλο υποδέχθηκε τμήμα του Τιμίου Σταυρού, προερχόμενο από τον ιερό ναό Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού, το οποίο εκτέθηκε σε προσκύνημα στον ιερό ναό Παναγίας Παντανάσσης στο στρατοπεδο «Παπάγου».

        Το ιερό κειμήλιο μετέφερε ο ιερέας Δημήτριος Λουπασάκης ενώ τιμές απέδωσε ολιγομελές άγημα των Ενόπλων Δυνάμεων..

        Ακολούθησε προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού από το στρατιωτικό και το πολιτικό προσωπικό που υπηρετεί στο υπουργείο και στα Γενικά Επιτελεία, σύμφωνα με τα ισχύοντα μέτρα για τον περιορισμό της διάδοσης του στελέχους κορονοϊού “Covid-19” και την αποφυγή του συνωστισμού.

        Μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης και μετά από πρόσκληση του Υπουργού Αμύνης, Ο Θαυματουργός Τίμιος Σταυρός από τους Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού τέθηκε για προσκύνημα στον Ιερό Ναό Παναγίας Παντανάσσης στο χώρο του Αρχηγείου των Ενόπλων δυνάμεων, στο στρατόπεδο «Παπάγου».

        Το ιερό κειμήλιο μετέφερε ο ιερέας π. Δημήτριος Λουπασάκης ενώπιον ολιγομελούς τμήματος αποδόσεως τιμών. Στην υποδοχή συμμετείχε σύσσωμη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικολάος Παναγιωτόπουλος, ο Υφυπουργός κ. Αλκιβιάδης Στεφανής, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Γεώργιος Μπλιούμης, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Χαράλαμπος Λαλούσης και ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Στυλιανός Πετράκης ΠΝ.

        Μετά την υποδοχή Του Τιμίου Σταυρού, διαβάστηκε μία δέηση και ακολούθως τοποθετήθηκε για προσκύνημα τόσο από την ηγεσία αλλα και από όλο το στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό του Υπουργείου.

        Ο πατέρας Δημήτριος συγκινημένος ευχαρίστησε τον Υπουργό για την πρόσκληση και ευχήθηκε εγκάρδια αυτή η επίσκεψη του Ιερού αυτού Συμβόλου, να είναι πηγή δύναμης και βοήθειας για τις Ένοπλες Δυνάμεις και την πατρίδα μας.

  14. Ο/Η Gay Τουρκαλβανός λέει:

    http://doncat.blogspot.com/2020/07/blog-post_12.html

    DONCAT
    By Nikos Dimou, Greek author. Since 2006, over two and a half million pageviews. Site: ndimou.gr (Greek and English),

    Κυριακή, Ιουλίου 12, 2020

    Τολμήστε, λοιπόν!
    Αυτό το άρθρο το έχω γράψει εδώ και μήνες – και δίσταζα να το δημοσιεύσω. Όμως οι απόψεις περί ελληνικού μαξιμαλισμού του Χρήστου Ροζάκη (με τις οποίες συμφωνώ, όπως γνωρίζουν όσοι με διαβάζουν) με ενθάρρυναν να επανέλθω. Όταν μιλάει ο σοφός, όλοι πρέπει να ακούνε.

    Τι μας χωρίζει με την Τουρκία; Πρώτο θέμα: τα πετρέλαια της Μεσογείου, που ακόμα δεν ξέρουμε αν υπάρχουν. Αλλά και αν υπάρχουν, μάλλον δεν θα αξίζει τον κόπο να τα αντλήσουμε. Η τιμή του πετρελαίου έχει καταρρεύσει, το κόστος της υποθαλάσσιας άντλησης είναι υπέρογκο και έτσι κι αλλιώς η ανθρωπότητα προσανατολίζεται προς άλλες πηγές ενέργειας που ρυπαίνουν λιγότερο. Τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων θα μείνουν μέσα στους βυθούς, όπως έμειναν τα αποθέματα του κάρβουνου στα ανθρακωρυχεία του Ρουρ και του Κάρντιφ, όταν ανακαλύφθηκε η ισχύς του πετρελαίου στις αρχές του 20ου αιώνα.

    Ο καυγάς για το πάπλωμα!

    Κινδυνεύουμε καθημερινά από μία αυτόματη ανάφλεξη, ξοδεύουμε πολύτιμα χρήματα για εξοπλισμούς και πολεμικό υλικό για μια φαντασίωση.

    Δεύτερο θέμα: ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα κλπ. – που θα μπορούσε να έχει επιλυθεί από τα αρμόδια διεθνή δικαστήρια.

    Ναι, λένε τα σκληρά κολάρα των υπουργείων και των επιτελείων: «Και αν τα διεθνή δικαστήρια γνωματεύσουν εναντίον μας;»

    Σίγουρα, σε ορισμένα θέματα θα γνωματεύσουν αρνητικά. Ο εναέριος χώρος των 10 μιλίων, που έχουμε μονομερώς αποφασίσει από το 1931, δεν στέκει με τίποτα, αφού το διεθνές δίκαιο λέει καθαρά ότι ο εναέριος χώρος συμπίπτει ακριβώς με την αιγιαλίτιδα ζώνη, που στην περίπτωσή μας είναι τα έξη μίλια. Επίσης θα χρειαστεί και μία ειδική ρύθμιση για το Καστελόριζο. Δύσκολο, ένα μικρό νησάκι να ορίζει την ΑΟΖ ή την υφαλοκρηπίδα μιας ακτής χιλιάδων χιλιομέτρων. Και σε άλλα θέματα, μπορεί να χρειασθούν υποχωρήσεις. Αυτό σημαίνει διαπραγμάτευση. Δίνω, παίρνω. Αλλά όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε μία κατάσταση ασφάλειας και γαλήνης, που θα μας επιτρέψει να στραφούμε στην ειρηνική παραγωγή και δημιουργία.

    Ενώ τώρα τι κάνουμε; Στεκόμαστε με τα όπλα παρά πόδα, γαντζωνόμαστε από αυτά που νομίζουμε ότι έχουμε (ενώ ενδομύχως τρέμουμε γι αυτά), διώχνουμε τους επενδυτές που όταν μυρίζουν μπαρούτι, εξαφανίζονται αυθωρεί, και ζούμε σε μία πρόσκαιρη ειρήνη με την ψυχή στο στόμα.

    Φυσικά, οι άνθρωποι που θα τολμήσουν να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις και να κλείσουν συμφωνίες, θα υποστούν τα μύρια όσα. Θα ονομαστούν προδότες, εθνικοί μειοδότες, ανθέλληνες, μισέλληνες κλπ. Και ίσως αυτός ο φόβος να είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες μας δεν τολμούν. Ξέρουν ότι το πολιτικό κόστος αλλά και το προσωπικό κόστος θα είναι τεράστιο.

    Από την άλλη πλευρά το κόστος μίας διαρκούς εκκρεμότητας, που υπονομεύει κάθε ουσιαστική προσπάθεια για την ανάπτυξη και αναγέννηση της χώρας, είναι ακόμα μεγαλύτερο.

    – – Και αν οι γείτονες, ενώ μιλάνε για διαπραγμάτευση, τελικά οπισθοχωρήσουν και δεν συμφωνήσουν στις προκαταρτικές διαβουλεύσεις;

    Εμείς πάντως θα έχουμε κάνει το σωστό. Το πρόβλημα θα το έχουν αυτοί.

    Τολμήστε λοιπόν! Μελετημένοι, προετοιμασμένοι αλλά ψύχραιμοι. Τολμήστε!

    Υ.Γ. Είδηση, 7.7.20: «Ευρωπαϊκή πρωτοβουλία για διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα, ώστε να μειωθεί η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ανήγγειλε χθες ο ύπατος εκπρόσωπος της Ε. Ε. Ζοζέπ Μπορέλ». Να ελπίσω;

    Υ. Γ. 2 Το κείμενο του εβδομαδιαίου blog παραδίδεται το αργότερο κάθε Τετάρτη στο ΒΗΜΑ. Έτσι, όταν την Παρασκευή «έσκασε» η Αγιάσοφιά δεν μπορούσα ούτε να το αποσύρω ούτε να το αλλάξω. Ωστόσο νομίζω πώς παρόλο που είναι σε λάθος χρόνο, δεν είναι άχρηστο.

  15. Ο/Η Tουρκογραικός λέει:

    https://www.foundalis.com/soc/Giati_oi_Ellhnes_kai_oi_Tourkoi_allhlomisountai.html

    Γιατί οι Έλληνες και οι Τούρκοι αλληλομισούνται
    του Χάρη Φουνταλή

    Μερικές φορές οι Έλληνες αναρωτιούνται γιατί οι Τούρκοι τους μισούν τόσο πολύ. Βέβαια δεν μισεί ο κάθε Τούρκος τους Έλληνες, αλλά θα έλεγα οτι ο μέσος Τούρκος, ναι, τους μισεί. «Τί τους κάναμε και μας μισούν;» — αυτή η ερώτηση έρχεται συχνά στο νου του Έλληνα. Η απάντηση είναι προφανής για τον Τούρκο, αλλά εντελώς άγνωστη στον Έλληνα — και θα εξηγήσω στο παρόν γιατί. Παρόμοια, οι Τούρκοι συχνά αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα: «Τί τους κάναμε και μας μισούν;» Και πάλι, η απάντηση αποτελεί κοινή γνώση μεταξύ των Ελλήνων, αλλά δεν είναι καθόλου προφανής μεταξύ των Τούρκων. Κ’ έτσι το αμοιβαίο μίσος διαιωνίζεται, χωρίς καμιά από τις δύο πλευρές να καταλαβαίνει πώς αισθάνεται η άλλη γι’ αυτήν.

    Πρέπει όμως να σημειώσω εδώ κάτι: συχνά ακούγεται κι από τις δύο πλευρές του Αιγαίου η παρακάτω ιδέα, ιδιαίτερα προερχόμενη από καλόπιστους και ειρηνόφιλους ανθρώπους. Λένε λοιπόν: «Οι δυο λαοί-μας δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, και δεν αισθάνονται εχθρότητα ο ένας για τον άλλον. Οι κυβερνήσεις-μας είναι που συντηρούν την εχθρότητα, γιατί εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους· οι κυβερνήσεις, οι Αμερικάνοι, και άλλοι που πουλάνε όπλα καί στις δυο χώρες, αφού η εχθρότητα τους βοηθάει να πουλήσουν πιο πολλά όπλα και να γεμίσουν τις τσέπες-τους!»

    Μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο απλά. Προσωπικά, σαν καλόπιστος και ειρηνόφιλος άνθρωπος, θα ήθελα πάρα πολύ αυτή η ιδέα να είναι εντελώς σωστή. Βέβαια δεν είναι κ’ εντελώς λάθος. Δεν λέω οτι οι Αμερικάνοι & ΣΙΑ δεν θέλουν να πουλήσουν όπλα. Φυσικά και το θέλουν. Όμως επίσης προς το συμφέρον των Αμερικανών είναι η αποφυγή του πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όπως έδειξε το επεισόδιο του 1996, όταν οι δύο χώρες ήρθαν στα πρόθυρα πολέμου (φιλονεικώντας για την κυριότητα μερικών ακατοίκητων νησίδων, γνωστές σαν “Ίμια” στους Έλληνες, σαν “Καρντάκ” στους Τούρκους, και σαν “τραπεζαρία” στις κατσίκες), ο οποίος πόλεμος αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή μετά την παρέμβαση του τότε Αμερικανού Προέδρου Μπιλ Κλίντον. Αλλά αυτό που λέω είναι οτι το πρώτο σκέλος αυτής της ιδέας είναι, δυστυχώς, λάθος. Μακάρι να ήταν αλήθεια οτι ο μέσος Έλληνας κι ο μέσος Τούρκος δεν αισθάνονται αμοιβαία εχθρότητα. Αλλά αυτό είναι απλώς ευσεβής πόθος. Όλο κι όλο που αρκεί να κάνει κανείς είναι να μπει σε κάποια σελίδα διαλόγου στο Διαδίκτυο όπου συμμετέχουν τόσο Έλληνες όσο και Τούρκοι, για να διαπιστώσει αμέσως πόσο πολλή εχθρότητα υπάρχει και στις δύο πλευρές. Ασφαλώς και υπάρχουν εκείνοι που προτιμούν την ειρήνη — παντού υπάρχουν — αλλά δεν πρέπει να τυφλώνεται κανείς από τις προκαταλήψεις-του και να βλέπει μόνο αυτό που θέλει να δει. Η πικρή αλήθεια είναι οτι Έλληνες και Τούρκοι αλληλομάχονται και αλληλοκονταροχτυπιούνται με πάθος. Ευτυχώς, τώρα το κάνουν αυτό φραστικά μόνο και στο Διαδίκτυο. Το παρόν κείμενο γράφτηκε για να εξηγήσει — αλλά καί στις δυο πλευρές — γιατί συμβαίνει αυτό, με την ελπίδα οτι με την αμοιβαία κατανόηση η εχθρότητα μπορεί να ελαττωθεί.

    Τώρα, είπα οτι θα εξηγήσω στην κάθε πλευρά το γιατί η άλλη πλευρά τη μισεί. Κ’ επειδή ένα κείμενο πρέπει να βάζει τα πράγματα σε μια σειρά, οφείλω να κάνω κάποια επιλογή και ν’ αρχίσω με μια από τις δυο πλευρές. Μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν εύκολα, γιατί είπα «Έλληνες και Τούρκοι» (μ’ αυτή τη σειρά), όχι επειδή είμαι Έλληνας, αλλά επειδή το “Ε” είναι πριν από το “Τ” στο αλφάβητο. Αλλά τώρα βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, γιατί αν είστε Έλληνας και σας εξηγήσω πρώτα γιατί οι Έλληνες μισούν τους Τούρκους, θα μου πείτε χάρηκα πολύ, τα ξέρουμε όλ’ αυτά· κι αν είστε Τούρκος θα σκεφτείτε το ίδιο αν διαλέξω την αντίθετη σειρά. Οπότε η λύση που πρόκρινα είναι να βάλω τις δύο εξηγήσεις περί αμοιβαίου μίσους δίπλα-δίπλα, σε δυο παράλληλες στήλες, μ’ εκείνη για τους Έλληνες στ’ αριστερά, κ’ εκείνη για τους Τούρκους στα δεξιά, όπως αρμόζει όχι μόνο λόγω αλφαβήτου, αλλά επίσης και λόγω γεωγραφικής θέσης των δύο χωρών-μας: η Ελλάδα στη δυτική πλευρά (αριστερά), και η Τουρκία στην ανατολική πλευρά (δεξιά). Ορίστε λοιπόν, πλήρης δικαιοσύνη! Όποιος με κατηγορήσει για εμπάθεια τώρα θα αποτελεί αγιάτρευτη περίπτωση!

    Για Έλληνες αναγνώστες:

    Γιατί οι Τούρκοι μισούν τους Έλληνες

    Τί μας λένε οι δάσκαλοί μας στο σχολειό, αγαπητέ Έλληνα αναγνώστη, σχετικά με τη διαγωγή των προγόνων-μας; «Εμείς, οι Έλληνες, ποτέ δεν ξεκινήσαμε πόλεμο εναντίον άλλου έθνους! Πάντοντε άλλοι μας επιτέθηκαν πρώτοι! Πάντοτε πολεμήσαμε αμυντικούς πολέμους, διαμέσου της χιλιάδων-ετών ιστορίας-μας!» Και αν η μνήμη-σας ταξιδέψει πίσω στην αρχαιότητα, και πάτε να ψελλίσετε οτι ο Αλέξανδρος επιτέθηκε στους Πέρσες χωρίς εκείνοι να του επιτεθούν πρώτοι, οι δάσκαλοί σας θα σπεύσουν να βουλώσουν το αυθάδικο στόμα-σας: «Ο Αλέξανδρος έφερε τον πολιτισμό στους βαρβάρους της Ανατολής! Δεν τους κατέκτησε απλώς, αλλά τους μετέδωσε τα φώτα του πολιτισμού! Δες όμως: σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις μας επιτέθηκαν άλλοι κ’ εμείς υπερασπιστήκαμε τη γη-μας: οι Πέρσες επιτέθηκαν στην αρχαία Ελλάδα, οι Οθωμανοί επιτέθηκαν στο Βυζάντιο, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί μας επιτέθηκαν κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και τώρα, μικρέ και άμυαλε, γράψε 1000 φορές: “Δεν θα ξανα-αντιμιλήσω στο δάσκαλό μου”, κι αύριο με τον κηδεμόνα-σου!»

    Εντάξει, ίσως να υπερέβαλλα και λίγο, παραπάνω, αλλά έχω εντυπωμένο στην παιδική μνήμη-μου αυτό για τον Αλέξανδρο και την “αυστηρώς εκπολιτιστική” εκστρατεία-του. Και τίποτε δεν μπορεί να είναι περισσότερο λάθος. Οι πρόγονοί μας — οι κοντινοί-μας πρόγονοι, όχι οι αρχαίοι — πράγματι επιτέθηκαν σε ένα γειτονικό έθνος, χωρίς να έχουν προκληθεί, χωρίς καν να αισθανθούν οτι απειλήθηκαν από ’κείνους. Τους επιτεθήκαμε, κάψαμε τα χωριά-τους, σκοτώσαμε τους άντρες-τους, και βιάσαμε τις γυναίκες-τους. Οι γείτονες εκείνοι ήσαν οι Τούρκοι. Και αυτός είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο μας μισούν τώρα.

    Δεν μάθαμε αυτό το κομμάτι της ιστορίας στο σχολείο, κι αν ναι, το μάθαμε μονόπλευρα. Μας παρουσίασαν τα πράματα σαν εμείς οι Έλληνες να ήμασταν τα θύματα, ενώ ήμασταν οι επιτιθέμενοι. Μας είπαν οτι ονομάζεται “Μικρασιατική Καταστροφή”, που σημαίνει εθνική καταστροφή για μας τους Έλληνες — τους φτωχούς! Τόσο άτυχα θύματα ήμασταν, οι κακομοίρηδες… κ’ εκείνοι οι παλιότουρκοι, μας προκάλεσαν καταστροφή! Δίκιο δεν έχουμε λοιπόν να τους μισούμε;

    Ίσως όμως δεν μάθατε τίποτα, ούτε ακόμα και τα παραπάνω. Τα ιστορικά γεγονότα της “Μικρασιατικής Καταστροφής” είναι στρατηγικά τοποθετημένα σε τέτοια θέση στο βιβλίο ιστορίας ώστε όταν έρχεται η ώρα να φτάσουμε σ’ αυτά είναι ήδη άνοιξη, έχει ένα σωρό αργίες, κανείς δεν ενδιαφέρεται για μάθηση — ούτε κ’ οι δάσκαλοί σας — και σύντομα όλοι φεύγουν για τις καλοκαιρινές διακοπές ευτυχισμένοι. «Μας έσωσε το κουδούνι», όπως λένε οι Εγγλέζοι. Κι ακόμα και αν ο δάσκαλός σας τα καταφέρει και φτάσει στο σημείο εκείνο του βιβλίου (ίσως γιατί δεν έκανε σοφό προγραμματισμό της ύλης, κ’ έφτασε εκεί πιο νωρίς απ’ ότι περίμενε), πάλι δεν μάθατε τί πραγματικά έγινε κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα. Το βιβλίο εστιάζει στο αποτέλεσμα των γεγονότων, παρουσιάζοντας τους Έλληνες σαν θύματα, κι όχι στο πώς άρχισε το όλο επεισόδιο.

    Ξέρω οτι θα με μισήσετε με όλη-σας την Ελληνική ψυχή γι’ αυτά που θα διαβάσετε τώρα, αλλά ειλικρινά, πολύ που με νοιάζει. Καλύτερα να μάθετε την αλήθεια και να μισήσετε εμένα, το μαντατοφόρο, παρά να αγνοείτε την αλήθεια και να κατηγορείτε άδικα τα θύματα της ιστορίας.

    Και η ιστορία έχει ως εξής.

    Τον καιρό εκείνο, μέχρι και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι πρόγονοί μας είχαν μια ιδέα που τους τριβέλιζε το μυαλό. Η ιδέα μιλούσε κατευθείαν στη συλλογική ελληνική συνείδηση, και πιστεύανε οτι ήταν μια μεγάλη ιδέα. Και όντως, έτσι ακριβώς αναφέρονταν σ’ αυτήν: η «Μεγάλη Ιδέα». Επρόκειτο για την ιδέα «να πάρουμε πίσω τη γη που κάποτε μας ανήκε» στην Ανατολή, και ιδιαίτερα την πόλη που ανέκαθεν αποκαλούμε απλά «Πόλη»: την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Σήμερα πολύ λίγοι Έλληνες γνωρίζουν ποια ήταν η περίφημη «Μεγάλη Ιδέα» γιατί — ιδιαίτερα μάλιστα μετά τη Μικρασιατκή Καταστροφή — έχασε τη λάμψη-της και ακόμα και το νόημά της, οπότε σταματήσαμε να μαθαίνουμε γι’ αυτή στα σχολεία-μας. Μόνο οι Τούρκοι νομίζουν οτι ακόμα έχουμε στο νου τη Μεγάλη Ιδέα. Νομίζουν οτι εμείς οι Έλληνες ακόμα εποφθαλμιούμε τη μεγαλύτερή τους πόλη. Λαθεύουν όμως. (Ναι αγαπητέ Τούρκε αναγνώστη· εφόσον είχατε την περιέργεια να διαβάσετε αυτά που έγραψα για την άλλη πλευρά, σημειώστε παρακαλώ οτι σπάνια θα βρείτε κάποιον Έλληνα σήμερα που να ξέρει τί ήταν η Μεγάλη Ιδέα, και μόνο κάτι λίγοι φασιστο-εθνικόφρονες και θρησκευόμενοι τρα-λα-λάδες εξακολουθούν να εποφθαλμιούν την πόλη-σας, λέγοντας: «Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά-μας θα ’ναι!» Αλλά τέτοια “φρούτα” υπάρχουν παντού και πάντα, και στην Ελλάδα σήμερα δεν παίζουν κανέναν πολιτικό ρόλο.)

    Όπως είπα όμως, εκείνο τον καιρό οι πρόγονοί μας εμπνέονταν από τη Μεγάλη Ιδέα. Και μια φορά, καθώς ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος έφτασε στο τέλος-του, πίστεψαν οτι τους δόθηκε μια σπουδαία ευκαιρία να πραγματοποιήσουν το εθνικό-τους όνειρο — τελικά πραγματοποιώντας μόνο την εθνική καταστροφή-τους.

    Δεν υπήρχε “Τουρκία” ακόμα τότε. Το 1919 υπήρχε μόνο μια διαλυόμενη Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία, έχοντας πάρει το μέρος αυτών που χάσανε στον Πόλεμο, έβλεπε τα εδάφη-της να μοιράζονται μεταξύ των νικητών. Οι νικητές ήσαν μεταξύ άλλων οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, και οι Ιταλοί, οι οποίοι προσκάλεσαν τους Έλληνες να εισβάλουν στα δυτικά εδάφη της Μικράς Ασίας (τις σημερινές δυτικές Τουρκικές ακτές), σαν αμοιβή για το οτι πήγαν με το μέρος των νικητών κατά τον πόλεμο. Και οι πρόγονοί μας, με τη Μεγάλη Ιδέα πάντα κατά νου, δέχτηκαν, και έστειλαν εκεί τα στρατεύματά τους, με τη δικαιολογία οτι έπρεπε να προστατέψουν τους μεγάλους πληθυσμούς Ελλήνων που ζούσαν σ’ εκείνα τα μέρη από την αρχαιότητα.

    Όταν έκαναν απόβαση στη Σμύρνη, το Μάιο του 1919, δεν υπήρξε αμέσως καμιά αψιμαχία. Τα βιβλία της ιστορίας λένε οτι ο Τουρκικός στρατός είχε αποσυρθεί στα ενδότερα, αδυνατώντας ν’ αντιμετωπίσει όχι απλά τους Έλληνες, αλλά τους στόλους των Μεγάλων Δυνάμεων που υποστήριζαν τους τελευταίους. Τα παρατράγουδα άρχισαν λίγο αργότερα.

    Κατά τα έτη μεταξύ 1919 και 1921, ο στρατός των εισβολέων προγόνων-μας είχε μερικές επιτυχίες στην παγίωση των θέσεών του σ’ ένα σχετικά μεγάλο κομμάτι της δυτικής Ανατολίας, και ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από τη Σμύρνη. Κέρδισαν μερικές μάχες, όπως εκείνη κοντά στο Μαίανδρο ποταμό, στην Πέραμο, και στη Φιλαδέλφεια (σημερινό Αλάσεχιρ). (Προς Αμερικανούς αναγνώστες: πρόκειται για την “ορίτζιναλ” Φιλαδέλφεια, εκείνη από την οποία η φημισμένη-σας πόλη πήρε το όνομά της· και ο λόγος που αναφέρω τα μέρη αυτά με τα ελληνικά-τους ονόματα είναι οτι ήσαν ελληνικές πόλεις αρχικά — από την αρχαιότητα — και μόνο αργότερα οι Τούρκοι τους έδωσαν Τουρκικά ονόματα.)

    Δυστυχώς, οι Έλληνες πρόγονοί μας δεν συμπεριφέρθηκαν ακριβώς σαν άγγελοι. Υπάρχουν μαρτυρίες από ανεξάρτητες πηγές που περιγράφουν αγριότητες του χειρίστου είδους. Ιδού:

    Ο Αμερικανός αντιστράτηγος Τζέιμς Χάρμπορντ (James Harbord) έγραψε το εξής προς την Αμερικανική Γερουσία, περιγράφοντας τους πρώτους μήνες της κατοχής: «Τα ελληνικά στρατεύματα και οι ντόπιοι Έλληνες που ενώθηκαν με το στρατό ξεκίνησαν ένα γενικό μακελειό του Μουσουλμανικού πληθυσμού, κατά το οποίο οι Οθωμανοί αξιωματούχοι, οι στρατιώτες, αλλά και οι φιλειρηνικοί κάτοικοι θανατώθηκαν χωρίς διάκριση.»

    Ένας Βρετανός αξιωματούχος σημείωσε (σύμφωνα με τον ιστορικό Τανέρ Ακτσάμ (Taner Akçam): «Δεν υπήρξε καν οργανωμένη αντίσταση [από τους Τούρκους] κατά τη διάρκεια της Ελληνικής κατοχής. Και όμως οι Έλληνες επιμένουν να καταπιέζουν, και συνεχίζουν να καίνε χωριά, να σκοτώνουν Τούρκους και να βιάζουν και να σκοτώνουν γυναίκες και νεαρά κορίτσια, να στραγγαλίζουν παιδιά.»

    Ο Χάρολντ Άρμστρονγκ (Harold Armstrong), Βρετανός αξιωματούχος και μέλος της Διασυμμαχικής Επιτροπής, έγραψε οτι καθώς οι Έλληνες έκαναν επέλαση βγαίνοντας από τη Σμύρνη, κατακρεούργησαν και βίασαν πολίτες, καίγοντας και λεηλατώντας στο πέρασμά τους.

    Ο Άρνολντ Τζ. Τόυνμπη (Arnold J. Toynbee), ο διάσημος Βρετανός ιστορικός, έγραψε οτι ο ίδιος και η γυναίκα-του έγιναν μάρτυρες θηριωδιών που διέπραξαν οι Έλληνες στις περιοχές της Γιάλοβας, του Τζεμλίκ, και της Νικομήδειας (Izmit). Όχι μόνο κατέγραψαν άφθονο αποδεικτικό υλικό όπως «καμμένα και λεηλατημένα σπίτια, πρόσφατα πτώματα, και τρομοκρατημένους επιζώντες», αλλά επίσης είδαν με τα μάτια-τους ληστείες από Έλληνες πολίτες και εμπρησμούς από Έλληνες στρατιωτικούς την ώρα που διέπρατταν αυτές τις πράξεις.

    Η Μάρτζορι Χουσεπιάν (Marjorie Housepian) έγραψε οτι 4.000 Μουσουλμάνοι της Σμύρνης σκοτώθηκαν από τις Ελληνικές δυνάμεις.

    Ο Γιοχάννες Κολμόντιν (Johannes Kolmodin), Σουηδός λαογράφος με έδρα τη Σμύρνη και ειδικευόμενος στην Ανατολή, έγραψε σε γράμματά του οτι ο ελληνικός στρατός είχε κάψει 250 Τουρκικά χωριά.

    Η Διασυμμαχική Επιτροπή δήλωσε στην αναφορά-της της 23ης Μαΐου 1921: «Μια ιδιαίτερη και συστηματική μέθοδος φαίνεται να ακολουθείται κατά την καταστροφή των χωριών, ομάδα προς ομάδα, κατά τους τελευταίους δύο μήνες, η οποία καταστροφή έχει αγγίξει τα περίχωρα του ελληνικού αρχηγείου. Τα μέλη της Επιτροπής θεωρούν οτι, στην περίπτωση των οικισμών της Γιάλοβας και του Τζεμλίκ που κατέλαβε ο ελληνικός στρατός, υπάρχει ένα συστηματικό σχέδιο καταστροφής των Τουρκικών χωριών και εξάλειψης του Μουσουλμανικού πληθυσμού. Το σχέδιο αυτό υλοποιείται από ελληνικές και αρμενικές ομάδες, που φαίνονται να δρουν υπό τις ελληνικές οδηγίες, και μερικές φορές ακόμη και με συνδρομή αποσπασμάτων τακτικού στρατού.»

    Αλλά όταν οι Τούρκοι άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι στις μάχες, κυρίως από τη στιγμή που ο Κεμάλ Ατατούρκ ανέλαβε την αρχηγία του στρατού-τους, οι Έλληνες άρχισαν σταδιακά να υποχωρούν από τα εδάφη που είχαν καταλάβει. Κατά το 1922 οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν πια αλλάξει τα σχέδιά τους, και εγκατέλειψαν τους Έλληνες στη Μικρά Ασία, οι οποίοι τώρα δεν είχαν ικανοποιητική γραμμή ανεφοδιασμού, και ούτε καν αρκετά πολεμοφόδια. Μάχονταν σε μια γη που ποτέ δεν θεώρησαν δική-τους, ενώ οι Τούρκοι θεωρούσαν πως μάχονταν για την πατρίδα-τους. Αυτό, μαζί με το γεγονός οτι οι Τούρκοι ανεφοδιάζονταν από τη νεοσυσταθείσα Σοβιετική Ένωση (καθώς ο Λένιν νόμιζε αφελώς πως ο Ατατούρκ ήταν ένας επαναστάτης σαν κ’ εκείνον), έκαναν μεγάλη διαφορά. Το πρόβλημα είναι οτι οι Έλληνες δεν υποχώρησαν απλώς, όμορφα και ωραία, για να γυρίσουν εκεί απ’ όπου ήρθαν, αλλά υιοθέτησαν την πολιτική του ν’ αφήσουν καμμένη γη πίσω-τους. Έκαψαν χωριά, σκότωσαν άντρες, βίασαν και σκότωσαν γυναίκες και παιδιά καθώς οπισθοχωρούσαν προς τη Σμύρνη:

    Ο Σίντνεϋ Νέτλτον Φίσερ (Sydney Nettleton Fisher), ένας ιστορικός της Μέσης Ανατολής, έγραψε: «Ο ελληνικός στρατός, καθώς οπισθοχωρούσε, ακολούθησε πολιτική καμμένης γης, και διέπραξε κάθε είδους αγριότητα στο πέρασμά του ενάντια σε αβοήθητους Τούρκους χωρικούς».

    Ο Νόρμαν Μ. Νάιμαρκ (Norman M. Naimark) σημείωσε: «Η ελληνική υποχώρηση ήταν ακόμα πιο καταστροφική για τον ντόπιο πληθυσμό από την κατοχή.»

    Ο Τζέιμς Λόντερ Παρκ (James Loder Park), Αμερικανός Ανθύπατος στην Κωνσταντινούπολη την εποχή εκείνη, ο οποίος επισκέφθηκε μεγάλο μέρος της κατεστραμμένης περιοχής αμέσως μετά την ελληνική φυγή, περιέγραψε ως εξής αυτά που είδε: «Η Μανίσα… σχεδόν εξ ολοκλήρου αφανισμένη απ’ τη φωτιά… 10.300 σπίτια, 15 τζαμιά, 2 λουτρά, 2.278 καταστήματα, 19 ξενοδοχεία, 26 βίλλες… [καταστράφηκαν]. Ο Καζαμπάς (Turgutlu) ήταν μια πόλη με 40.000 ψυχές, απ’ τις οποίες οι 3.000 ήταν μη-Μουσουλμάνοι. Από αυτούς τους 37.000 Τούρκους μόνο οι 6.000 μπορούσαν να μετρηθούν ανάμεσα στους ζωντανούς, ενώ 1.000 Τούρκοι ήταν γνωστό οτι είχαν πυροβοληθεί ή καεί ζωντανοί. Από τα 2.000 κτίρια που αποτελούσαν την πόλη, μόνο 200 παρέμειναν όρθια. Πάμπολλες ενδείξεις υπάρχουν που δείχνουν οτι η πόλη είχε συστηματικά καταστραφεί από Έλληνες στρατιώτες, που βοηθήθηκαν από έναν αριθμό Ελλήνων και Αρμενίων πολιτών. Κηροζίνη και βενζίνη χρησιμοποιήθηκαν ευρέως για να κάνουν την καταστροφή πιο σίγουρη, γρήγορη, και πλήρη. Στη Φιλαδέλφεια (Alaşehir) χρησιμοποιήθηκαν χειροκίνητες αντλίες για να βραχούν οι τοίχοι κτιρίων με κηροζίνη. Καθώς εξετάζαμε τα ερείπια της πόλης, βρήκαμε έναν αριθμό κρανίων και οστών, απανθρακωμένων και μαύρων, με υπολείματα τριχών και δέρματος κολλημένα πάνω-τους. Με δική-μας προτροπή ένας αριθμός τάφων που φαίνονταν πρόσφατα φτιαγμένοι ανοίχτηκαν, οπότε διαπιστώσαμε οτι τα νεκρά σώματα δεν είχαν ταφεί περισσότερο από τέσσερις εβδομάδες πριν [που ήταν η διάρκεια της ελληνικής υποχώρησης μέσα από τη Φιλαδέλφεια].»

    Ο Παρκ συμπέρανε τα εξής:

    «Η καταστροφή των πόλεων που η ομάδα-μας επισκέφτηκε στο εσωτερικό διαπράχθηκε από Έλληνες.

    «Τα ποσοστά των κτιρίων που καταστράφηκαν σε καθεμία από τις τέσσερις πόλεις που αναφέρθηκαν ήσαν: Μανίσα, 90%, Καζαμπάς (Turgutlu) 90%, Φιλαδέλφεια (Alaşehir) 70%, Σαλιχλί (Salihli) 65%.

    «Το κάψιμο των πόλεων αυτών δεν ήταν ούτε ασύνδετο, ούτε περιστασιακό, ούτε τυχαίο, αλλά καλά σχεδιασμένο και πλήρως οργανωμένο.

    «Υπήρξαν πολλές περιπτώσεις φυσικής βίας, οι πιο πολλές από τις οποίες ήσαν σκόπιμες και ανηλεείς. Χωρίς πλήρη αριθμητικά στοιχεία, που ήταν αδύνατο να συλλεγούν, μπορεί με σιγουριά να υποτεθεί οτι οι αγριότητες που διαπράχθηκαν από τους υποχωρούντες Έλληνες αριθμούσαν στις χιλιάδες στις τέσσερις πόλεις που προαναφέρθηκαν, και αποτελούνταν καί από τα τρία συνήθη είδη τέτοιων αγριοτήτων, και συγκεκριμένα: φόνους, βασανισμούς, και βιασμούς.»

    Αυτές είναι μερικές μόνο από τις αναφορές για αγριότητες που διέπραξαν οι πρόγονοί μας εναντίον των Τούρκων. Μπορείτε να τις βρείτε όλες σ’ αυτή τη σελίδα της Wikipedia, που είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης. Κι αφού είστε τόσο καλοί στις ηρωικές κυβερνομάχες, νεαροί γενναίοι-μου κυβερνοπολεμιστές, τώρα μπορείτε να ψάξετε και να βρείτε πιο πολλές πληροφορίες από το Διαδίκτυο, που είναι όλες διαθέσιμες στα ακροδάχτυλά σας — όρεξη να ’χετε. Μάθετε μεν, κρίνετε δε.

    Φυσικά και γνωρίζω για τις αγριότητες που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον των Ελλήνων (των πολιτών, όχι του στρατού) από τη στιγμή που οι Τούρκοι πήρανε το πάνω χέρι σ’ εκείνον τον πόλεμο. Ασφαλώς γνωρίζω για τη “γενοκτονία των Ποντίων”. (Δείτε την ίδια σελίδα που ήδη ανέφερα.) Ίσως ο αριθμός των Ελλήνων που σκοτώθηκαν από τους Τούρκους προς το τέλος εκείνου του πανάσχημου πολέμου να είναι ακόμα πιο μεγάλος από τον αριθμό των Τούρκων που σκότωσαν οι Έλληνες. Αλλά σκοπός-μου εδώ δεν είναι να παίξω ρόλο δικαστή και ν’ αποφασίσω ποια πλευρά έκανε τις πιο πολλές αγριότητες (ποιος μου ’δωσε αυτό το δικαίωμα;). Σκοπός-μου είναι να εξηγήσω σ’ εσάς, αγαπητοί Έλληνες συμπατριώτες, γιατί μας μισούν οι Τούρκοι.

    Η διάπραξη αγριοτήτων δεν μπορεί να συγχωρεθεί μέσω της υπόδειξης οτι κι ο εχθρός διέπραξε επίσης αγριότητες εναντίον-μας. Δυο ανήθικες πράξεις δεν αλληλοαναιρούνται παράγοντας μια αθωότητα. Αυτό είναι το λάθος που κάνουν οι Τούρκοι όταν τους κατηγορούν για την Αρμενική γενοκτονία του 1915. Λένε: «Μα κ’ οι Αρμένιοι σκότωναν εμάς τότε!» και μετά προσπαθούν να βρουν ποιος λαός σκότωσε τους πιο πολλούς από τον άλλο λαό. Μην κάνετε το ίδιο λάθος.

    Ο Ελληνικός στρατός-μας, δρώντας σαν δύναμη κατοχής (και όχι απελευθέρωσης) είδε τους Τούρκους σαν εχθρούς που δεν άξιζαν να ζήσουν. Η θεώρηση άλλων ανθρώπων με τον τρόπο αυτόν, επειδή “δεν είναι της φυλής-μας”, είναι νοοτροπία που ταιριάζει σε πιθήκους. Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να θεωρείς κάθε άλλον άνθρωπο (κι ακόμα και κάθε ζώο, κατά την άποψή μου) ως έχοντα το δικαίωμα να ζει. Αν διαφωνείτε, όχι μόνο είστε ανάξιοι της βαρειάς κληρονομιάς των αρχαίων-σας προγόνων (μορφών όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ή ο Αριστοτέλης, για τους οποίους αρέσκεστε να καυχιέστε), αλλά κατεβάζετε το ηθικό-σας ανάστημα στο επίπεδο των πιθήκων.

    Για να καταλάβουμε γιατί μας μισούν οι Τούρκοι, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να βάλουμε τους εαυτούς-μας τη θέση-τους. Ίσως η παρακάτω “παραβολή” μπορεί να βοηθήσει για το σκοπό αυτό:

    Φανταστείτε οτι ζείτε σ’ ένα σπίτι δίπλα σ’ ένα ποτάμι, και στην άλλη όχθη του ποταμού είναι το σπίτι ενός γείτονα. Στο παρελθόν είχατε πάει και είχατε καταλάβει το σπίτι του γείτονά σας, δρώντας ανήθικα τότε, όταν ήσασταν δυνατοί. Αλλά τώρα η δύναμή σας φθίνει. Το σπίτι-σας αποσυντίθεται και πέφτει κομμάτι-κομμάτι, και κάθε κομμάτι που πέφτει το παίρνουν άλλοι άνθρωποι, που ζουν μακρύτερα και έχουν τώρα τη δύναμη. Ξαφνικά, αντιλαμβάνεστε οτι το σπίτι-σας έπιασε φωτιά. Καθώς προσπαθείτε να σώσετε ότι μπορείτε απο τα υπάρχοντά σας, βλέπετε οτι ο γείτονας από την αντίπερα όχθη διασχίζει το ποτάμι και, εκμεταλλευόμενος την αδυναμία-σας, προσπαθεί ν’ αρπάξει κι αυτός μερικά κομμάτια από το σπίτι-σας. Βρισκόμενοι σε απόγνωση, μαζεύετε την όποια δύναμη σας έχει απομείνει, αντεπιτίθεστε στο γείτονα-εισβολέα, και τον ξαποστέλνετε πίσω εκεί απ’ όπου ήρθε, στην αντίπερα όχθη.

    Έτσι αισθάνονται οι Τούρκοι. Το σπίτι με την πυρκαγιά, που πέφτει κομμάτι-κομμάτι, ήταν η αποσυντιθέμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία· το ποτάμι είναι το Αιγαίο· και ο εισβολέας γείτονας ήταν εμείς οι Έλληνες, ο στρατός-μας. Αν δεν μπορείτε να βάλετε τον εαυτό-σας στη θέση του άλλου, άδικα διαβάζετε το παρόν, καθώς έτσι ποτέ δεν θα καταλάβετε γιατί ο άλλος σας μισεί.

    Το επιχείρημα που λέει οτι «μα εκείνη η γη ήταν δική-μας, εμείς ζούσαμε εκεί πολύ πριν οι Τούρκοι εμφανιστούν στην περιοχή, άρα το 1919 προσπαθήσαμε μόνο να πάρουμε πίσω αυτά που κάποτε μας ανήκαν!» δεν μπορεί να ειπωθεί στα σοβαρά. Μήπως τότε θα έπρεπε να κάνουμε εισβολή στην Ιταλία καθώς υπάρχουν Έλληνες που ζουν στη Νότια Ιταλία, στην Καλαβρία, στην περιοχή που κάποτε λεγόταν “Μεγάλη Ελλάδα”, και βρίσκονται εκεί από την αρχαιότητα; Από την άλλη, απλώς και μόνο επειδή Έλληνες ζούσαν στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας δεν κάνει τη γη εκείνη “δική-μας”. Αν είναι δικός-μας κάθε τόπος όπου ζουν πολλοί Έλληνες και πρέπει να εισβάλουμε εκεί, τότε ας κάνουμε αρχή από τις Η.Π.Α. και την Αυστραλία. Εμπρός, ξεκινήστε.

    Και στο κάτω-κάτω της γραφής, κανένα από αυτά τα επιχειρήματα δεν μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει σφαγές. Η εισβολή είναι από μόνη-της ένα κακούργημα· αλλά όταν συνοδεύεται από αγριότητες γίνεται μια ανόσια, βαθιά ανήθικη πράξη. Πρώτα θα έπρεπε να ζητήσουμε συγνώμη από τους Τούρκους για τη συμπεριφορά-μας έναν αιώνα πριν, και μετά ν’ αναρωτηθούμε γιατί μας μισούν — αν συνεχίζουν να το κάνουν. Προσωπικά, θα υποστήριζα τον Έλληνα πολιτικό που θα είχε τα κότσια να ζητήσει επίσημα συγνώμη από τους Τούρκους για τη Μικρασιατική εισβολή. Και θα έπρεπε αυτή η συγνώμη να είναι μονομερής, χωρίς να περιμένουμε από τους Τούρκους να κάνουν το ίδιο για εκείνα τα πράγματα που περιγράφω στη δεξιά στήλη. Αλλά δυστυχώς, τέτοιοι Έλληνες πολιτικοί δεν υπάρχουν. Όταν ψηφίζετε, δεν εκλέγετε πραγματικούς πολιτικούς· εκλέγετε κότες. Εκείνες οι κότες στη βουλή δεν έχουν τα κότσια να δεχτούν το πολιτικό κόστος που θα συνεπαγόταν μια επίσημη συγνώμη. Αυτό που τους ανησυχεί είναι οι καρέκλες-τους, όχι η ηθική και η δικαιοσύνη. Και σεις συνεχίζετε να τους εκλέγετε.

    Υπάρχει κ’ ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι μισούν εμάς τους Έλληνες. Ο λόγος σχετίζεται με τη σύλληψη του Αμπντουλλά Οτζαλάν, του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΚΚ, ο οποίος τώρα εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης σε μια φυλακή της Τουρκίας· και με την υποστήριξη που η Ελληνική Πολιτεία έδινε στους τρομοκράτες του ΡΚΚ. Οι Έλληνες έχουν σχεδον ξεχάσει το θέμα αυτό, ενώ οι Τούρκοι δεν μπορούν να το ξεχάσουν καθώς τους απασχολεί καθημερινά, αφού ακόμη μάχονται εναντίον του ΡΚΚ. Όμως αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, για το οποίο θα γράψω εκτενέστερα σε μια μεταγενέστερη έκδοση του παρόντος.

    To be continued

  16. Ο/Η Γραικότουρκος λέει:

    Part ΙΙ

    Για Τούρκους αναγνώστες:

    Γιατί οι Έλληνες μισούν τους Τούρκους

    Αγαπητέ Τούρκε αναγνώστη αυτής της στήλης, μάθε παρακαλώ οτι δεν συμφωνούν όλοι οι Έλληνες μεταξύ-τους για τους λόγους για τους οποίους σε μισούν. Μερικοί θα σου πουν οτι είναι λόγω των τεσσάρων αιώνων κατοχής της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Άλλοι θρηνούν για την κατάλυση του Βυζαντίου από τους Οθωμανούς. Άλλοι σας μέμφονται για τις σφαγές που ακολούθησαν τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως εκείνες της “Ποντιακής γενοκτονίας” (σφαγές των Ελλήνων του Πόντου), χωρίς να γνωρίζουν για τις σφαγές που διέπραξε ο δικός-τους στρατός (δες την απέναντι στήλη). Άλλοι για την εξάλειψη όλων των Ελλήνων που ζούσαν στη Μικρά Ασία (σημερινή Τουρκία) από την αρχαιότητα, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης — εξάλειψη που άρχισε με το πογκρόμ της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Άλλοι για την εισβολή και κατοχή της Κύπρου το 1974. Άλλοι ακόμη για πολύ πρόσφατα γεγονότα, όπως τις υπερπτήσεις Τουρκικών μαχητικών πάνω από ελληνικά νησιά, και το πέρασμα μεγάλου αριθμού λαθρομεταναστών από τη Μέση Ανατολή στην Ελλάδα, που γίνεται υπό τις ευλογίες των Τουρκικών αρχών. Αλλά εγώ — διαφωνώντας με την πλειοψηφία των συμπατριωτών-μου — θα σου προτείνω μια πιο βαθιά αιτία, που κατά κάποιον τρόπο βρίσκεται στο υπόβαθρο όλων των υπόλοιπων. Κάποιοι μορφωμένοι Έλληνες, όταν ακούν ή διαβάζουν για την αιτία αυτή, συμφωνούν μαζί-μου. Αλλά οι περισσότεροι προτιμούν τις εύκολες εξηγήσεις που έδωσα παραπάνω. Αυτό που πρόκειται να διαβάσεις απαιτεί λίγη διανοητική προσπάθεια.

    Αγαπητέ Τούρκε, γιατί νομίζεις οτι η Ελλάδα υπολείπεται κάθε άλλης Ευρωπαϊκής χώρας και προσπαθεί να τις φτάσει από τότε που πρωτο-ιδρύθηκε, το 1827; Αν απαντήσεις «και τί με νοιάζει εμένα;», θα σου απαντήσω κ’ εγώ «τότε για ποιο λόγο διαβάζεις το παρόν;» Ο λόγος που η Ελλάδα αγωνίζεται να φτάσει άλλα έθνη σε τεχνολογία, δημοκρατία, ελευθερίες, δικαιοσύνη, και ότι άλλο χαρακτηρίζει μια σύγχρονη Δυτική χώρα, σχετίζεται άμεσα μ’ εσάς, τους Τούρκους· ή πιο σωστά, με τους προγόνους-σας.

    Αν έχεις αρκετή υπομονή να μάθεις γιατί η Ελλάδα υπολείπεται κάθε Δυτικής χώρας, θα δεις οτι η ίδια εξήγηση εφαρμόζει επίσης και στη δική-σου χώρα. Θα μάθεις για ποιο λόγο όταν θέλεις να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο πρέπει να το εισάγεις από μια τεχνολογικά πιο προηγμένη χώρα, ενώ στην Τουρκία δεν διαθέτεις την τεχνολογία να δημιουργήσεις το αμάξι, αλλά μόνο να το συναρμολογήσεις· για ποιο λόγο χρειάζεται να εισάγεις τον υπολογιστή-σου, την τηλεόρασή σου, το DVD-σου, και κάθε προϊόν υψηλής τεχνολογίας, που δεν μπορείς να δημιουργήσεις στην Τουρκία από πρώτες ύλες· για ποιο λόγο όταν χρειάζεσαι δικαιοσύνη με μεγαλύτερο κύρος από τη ντόπια αποτείνεσαι στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και δέχεσαι οτι οι αποφάσεις-του υπερισχύουν της Τουρκικής δικαιοσύνης· γιατί, ενώ ίσως θα ήθελες η χώρα-σου να είναι παντοδύναμη και να δρα όπως θέλει, τουλάχιστον στην περιοχή-μας του κόσμου, στην πραγματικότητα δεν είναι παντοδύναμη και χρειάζεται τη συγκατάθεση άλλων πιο ισχυρών χωρών — όπως οι Η.Π.Α. — πριν ν’ αναλάβει διεθνή δράση. Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να συνεχίσω, καταλαβαίνεις τί εννοώ.

    Μπορεί να πεις το εξής: «Κοίταξε, είμαστε στο νότο, ενώ εκείνα τα πιο ισχυρά και τεχνολογικά προηγμένα έθνη βρίσκονται όλα στο βορρά, οπότε πρέπει να υπάρχει κάποιος παράγοντας που σχετίζεται με τη γεωγραφική θέση κάθε χώρας, που αποφασίζει τη μοίρα-της. Η Ελλάδα είναι στο νότο της Ευρώπης, οπότε αυτός είναι ο λόγος.» Τότε θα ανταπαντούσα οτι η Ιταλία και η Ισπανία είναι επίσης στον Ευρωπαϊκό νότο, και πολύ θα ήθελα η Ελλάδα να ήταν τουλάχιστον ίση μ’ εκείνες. Π.χ. τόσο η Ιταλία όσο κ’ η Ισπανία φτιάχνουν αυτοκίνητα (η Ιταλία ειδικά, φτιάχνει μερικά από τα πιο φινετσάτα αυτοκίνητα στον κόσμο). Αλλά τί φτιάχνουν η Ελλάδα και η Τουρκία; Τσιγάρα, υφάσματα, ελιές, ξερά βερύκοκα, ξερά σύκα…

    Μάλλον θα πρέπει να υπάρχει κάποια άλλη εξήγηση.

    Μια που ανέφερα την Ιταλία και την Ισπανία, ας θυμηθούμε το εξής: υπήρχε ένας καιρός, μερικούς αιώνες πριν, που εκείνες οι Ευρωπαϊκές χώρες δεν ήταν περισσότερο αναπτυγμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι δεν είναι; Υπήρξε ακόμα και καιρός που οι Άραβες Μουσουλμάνοι ήσαν ακόμα πιο αναπτυγμένοι από τους μεσαιωνικούς κατοίκους της Ευρώπης. Αλλά αργότερα οι Μουσουλμάνοι έμειναν στάσιμοι, κι ακόμα μπορούμε να πούμε πως κινήθηκαν και προς τα πίσω σε ορισμένους τομείς, την ώρα που κάτι το καινούριο άρχισε να συμβαίνει σε μέρη όπως η Ιταλία. Τί ήταν αυτό που άρχισε να συμβαίνει; Πώς ονομάζεται; Θα πρέπει να ήταν σημαντικό, γιατί από τον καιρό που εκείνο εμφανίστηκε, ο υπόλοιπος κόσμος μπορούσε να βλέπει πια μόνο τις πλάτες των πιο προηγμένων δυτικοευρωπαϊκών και άλλων χωρών, όπως οι Η.Π.Α., ο Καναδάς, η Αυστραλία, ή ακόμα και η Ιαπωνία — παντού όπου εκείνο εξαπλώθηκε.

    Εκείνο, που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιταλία και πολύ γρήγορα διαδόθηκε σε κεντρική Ευρώπη και Αγγλία, ήταν τότε γνωστό με το όνομα Αναγέννηση, και ακολουθήθηκε σε κανα-δυό αιώνες από ένα άλλο “πράγμα”, ακόμα πιο δραστικό, που έγινε γνωστό με το όνομα Διαφωτισμός. Αλλά επειδή οι λέξεις αυτές μπορεί από μόνες-τους να μη σημαίνουν και πολλά, θα προσπαθήσω να περιγράψω με πολύ απλά λόγια το αποτέλεσμα που αυτές οι δύο έννοιες, συνδυαζόμενες, είχαν στον κόσμο.

    Το πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα που είχαν η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός ήταν οτι ελευθέρωσαν τον κόσμο από τη μέγγενη που είχε επιβάλει η θρησκεία στο νου του ανθρώπου. Ο κόσμος μπορούσε τώρα να ψάχνει για εξηγήσεις φυσικών φαινομένων έξω από τα ιερά βιβλία-του. Έγινε κατανοητό οτι οι εξηγήσεις για φυσικά φαινόμενα βρίσκονταν εξετάζοντας το φυσικό κόσμο, και όχι μελετώντας τις γραφές. Έτσι ανέπτυξαν την επιστήμη. Και μαζί με την επιστήμη, την τεχνολογία. Η επιστήμη προσφέρει το θεωρητικό υπόβαθρο, το οποίο εφαρμόζει η τεχνολογία, που είναι ο καρπός του δέντρου που ονομάζουμε επιστήμη. Αν και η Δυτική επιστήμη έχει τις ρίζες-της στην αρχαία ελληνική σκέψη, οι πρώτοι πραγματικοί επιστήμονες — με τη μοντέρνα έννοια της λέξης, δηλαδή άνθρωποι που πραγματοποίησαν πειράματα προκειμένου να επιβεβαιώσουν ή να απορρίψουν τις απόψεις-τους — εμφανίστηκαν ακριβώς εκεί και τότε, προς το τέλος της Μεσαιωνικής Ευρώπης. Ένας από τους πρώτους πραγματικούς επιστήμονες ήταν ο Ιταλός Γαλιλαίος Γαλιλέι (1564–1642), που πέθανε το έτος που γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών, ο Άγγλος Ισαάκ Νιούτον (ή Νεύτων, 1642–1727).

    Η εξάρτηση της επιστήμης από την ελευθερία του πνεύματος είναι απολύτως καθοριστική. Όταν η θρησκεία σου λέει: «Αυτή είναι η εξήγηση, και είναι ήδη γραμμένη στο ιερό-μας βιβλίο, μην ψάχνεις για κάτι το διαφορετικό! (Γιατί αλλιώς…)», τότε δεν μπορείς να έχεις επιστημονική πρόοδο, γιατί για να το έχεις αυτό οφείλεις να θέσεις υπό αμφισβήτηση τα πάντα, και να ελέγξεις (κοιτώντας τα δεδομένα των παρατηρήσεών σου) αν αυτό που πιστεύεις ισχύει ή όχι. Αν δεν αναρωτηθείς, εξετάσεις, ελέγξεις από μόνος-σου, αν νομίζεις οτι οι απαντήσεις υπάρχουν ήδη στο σχεδόν προϊστορικό βιβλίο-σου, δεν μπορείς να έχεις επιστήμη· επομένως ούτε τεχνολογία, τον καρπό της επιστήμης. Μπορείς να έχεις τον ναργιλέ-σου, αλλά όχι το διαδίκτυό σου· μπορείς να έχεις το χαμάμ-σου, αλλά όχι τον ηλιακό θερμοσίφωνά σου· μπορείς να έχεις τα υφαντά και τα αποξηραμένα βερύκοκά σου, αλλά όχι τις Φεράρι και τις BMW-σου.

    Τώρα έρχεται το δυσκολότερο μέρος, η “πικρή αλήθεια” που είναι πολύ δύσκολο για σας τους Τούρκους να την καταπιείτε. Αλλά διαβάζετε το παρόν κείμενο γιατί θέλετε να ξέρετε ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος — κατά τη γνώμη του συγγραφέα — που οι Έλληνες σας μισούν, σωστά; Αλλιώς θα μπορούσατε να βγείτε απ’ αυτή τη σελίδα (ξέρετε, υπάρχει και το κουμπάκι στον περιηγητή-σας που σας πάει πίσω από ’κεί που ήρθατε).

    Η πικρή αλήθεια είναι οτι αν ο Χριστιανισμός είναι ήδη κακή συνταγή για την ανάπτυξη της επιστήμης, τότε το Ισλάμ — με τη νοοτροπία τουλάχιστον που επιβάλλει στους πιστούς σήμερα — είναι ακόμα χειρότερη. Το Ισλάμ είναι ένας αληθινός φονέας της επιστήμης. Και νά γιατί:

    Παλιά, το Μεσαίωνα, η Χριστιανική Εκκλησία είχε απόλυτο έλεγχο και απόλυτη δύναμη. Ήταν αδύνατο να εκφράσει κανείς μια γνώμη αντίθετη με το δόγμα της Εκκλησίας, γιατί αν το έκανε κινδύνευε να θανατωθεί. Οι άνθρωποι δηλαδή ήταν εντελώς ανελεύθεροι να εξετάσουν κριτικά το οτιδήποτε. Οι απόψεις των θρήσκων επιβάλλονταν διά της βίας (μέσω απειλής βασανιστηρίων και θανάτου) στους λίγους που είχαν ανήσυχο πνεύμα και ήθελαν να ψάξουν και να μάθουν την αλήθεια μόνοι-τους. Στην αρχή του 17ου αιώνα, την εποχή του Γαλιλαίου, ήταν ακόμα επικίνδυνο να διατυπώνει κανείς γνώμη ενάντια στην Εκκλησία. Ο φιλόσοφος Τζιορντάνο Μπρούνο κάηκε στην πυρά το 1600, επειδή δήλωσε οτι ο Ήλιος είναι ένα άστρο σαν όλα τ’ άλλα (που είναι αλήθεια), και οτι υπάρχουν και άλλα νοήμονα όντα στο άπειρο σύμπαν (το οποίο δεν γνωρίζουμε ακόμα). Ο ίδιος ο Γαλιλαίος κινδύνεψε να έχει την ίδια τύχη επειδή υποστήριξε μια άλλη σωστή ιδέα: οτι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο, και όχι ο Ήλιος γύρω από τη Γη.

    Εντούτοις, με την έλευση της Αναγέννησης, αυτή η επιβολή ενός συνόλου δοξασιών στον καθέναν άρχισε να ξελασκάρει. Σιγά-σιγά η Εκκλησία άρχισε να χάνει τον απόλυτο έλεγχο, καθώς οι επιστημονικές ανακαλύψεις παρήγαγαν χρήσιμη τεχνολογία που είχε άμεση ωφέλεια στη ζωή των ανθρώπων, ενώ η πίστη στο Χριστό μπορούσε στην καλύτερη περίπτωση να απαλύνει τον ψυχικό πόνο. Στους αιώνες που ακολούθησαν η επιστήμη απέκτησε απόλυτο κύρος για ερωτήματα σχετικά με τον φυσικό κόσμο, ενώ η Χριστιανική θρησκεία περιορίστηκε στην “πνευματική” σφαίρα. Σήμερα, όταν λένε οι επιστήμονες οτι, π.χ., ο άνθρωπος και ο χιμπαντζής έχουν κοινό πρόγονο που έζησε μερικά εκατομμύρια χρόνια πριν, οι περισσότεροι Χριστιανοί αντιλαμβάνονται οτι δεν είναι δική-τους δουλειά να πάνε και να πουν στους βιολόγους το τί είναι σωστό ή λάθος στη βιολογία. Αποδέχονται οτι το ιερό βιβλίο-τους, η Βίβλος, μπορεί να μιλά αλληγορικά όταν λέει για τον Αδάμ και την Εύα στα πρώτα δύο κεφάλαια. Υπάρχουν ακόμα και κάποιοι Χριστιανοί που πιστεύουν — και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά με το Ισλάμ — οτι η Βίβλος μπορεί να έχει ακόμα και λάθος σε μερικά σημεία, εφόσον γράφτηκε από προφήτες, που, σαν άνθρωποι που ήσαν, μπορεί να αντιλήφθηκαν το μήνυμα του Θεού με λάθος τρόπο. Οπότε οι πιο πολλοί Χριστιανοί κρατούν τις πίστεις-τους για τον εαυτό-τους, και δεν επιχειρούν να τις επιβάλλουν στους άλλους — και ιδίως στους επιστήμονες — αντιλαμβανόμενοι οτι μπορεί οι πίστεις-τους για το φυσικό κόσμο να είναι λανθασμένες.

    Αλλά το Ισλάμ διαφέρει. Δυστυχώς για το Ισλάμ, το Κοράνι υποτίθεται οτι δεν γράφτηκε από ανθρώπινα όντα, άλλά οτι είναι ο λόγος του ίδιου του Αλλάχ. Οπότε, πώς είναι δυνατό να έχει πει ο Αλλάχ κάτι που είναι λάθος; Και πώς μπορεί ο επιστήμονας να υποστηρίξει κάτι που αντιτίθεται σ’ αυτό που είπε ο Αλλάχ; Εκεί βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος.

    Το Ισλάμ δεν μπορεί ν’ αφήσει τον επιστήμονα ν’ αμφισβητήσει οτιδήποτε που θα αντίκρουε το Κοράνι, γιατί έτσι ο επιστήμονας θα εναντιωνόταν στο κύρος του Αλλάχ. Λόγω αυτού, το Ισλάμ πνίγει την ελεύθερη επιστημονική σκέψη και οδηγεί την επιστήμη σε θάνατο από ασφυξία.

    Πολλοί Μουσουλμάνοι προτιμούν να κρύβουν το κεφάλι-τους στην άμμο, πιστεύοντας οτι δεν υπάρχει καμιά αντίθεση μεταξύ Κορανίου και επιστήμης. Δυστυχώς, υπάρχουν πάμπολλες. Για παράδειγμα, πώς μπορεί να λέγεται οτι η Σελήνη βρίσκεται «στο μέσον των επτά ουρανών» (Κοράνι, 37:6), και οτι τα αστέρια είναι «στο χαμηλότερο από τους επτά ουρανούς» (71:16), όταν ακόμα κ’ ένα παιδί γνωρίζει οτι τα αστέρια είναι αστρονομικά μακρύτερα από τη Σελήνη, κι οτι η Σελήνη είναι το φυσικό αντικείμενο που βρίσκεται πιο κοντά στη Γη από όλα τ’ άλλα; (Κι ας αγνοήσουμε το γεγονός οτι οι «επτά ουρανοί» είναι μια σκέτη ανοησία.) Πώς μπορεί ο Ήλιος να δύει σε μια λασπερή πηγή της Γης στη Δύση, φαινόμενο το οποίο είδε ο ταξιδευτής Ζουλ-καρνάιν (18:86), και πώς μπορεί ο Ήλιος να ανατέλλει από ένα άλλο σημείο της Γης στην Ανατολή, που επίσης επισκέφθηκε ο Ζουλ-καρνάιν (18:90); Δεν ήξερε ο συγγραφέας του Κορανίου οτι ο Ήλιος είναι σχεδόν 150.000.000 χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, και οτι αν η σφαίρα του Ήλιου είχε το μέγεθος μιας μπάλας ποδοσφαίρου, τότε η Γη θα είχε το μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας; Πώς μπορεί η Γη να έχει δημιουργηθεί πριν από τον Ήλιο, τη Σελήνη, και ακόμα και τα άστρα (2:29) όταν γνωρίζουμε οτι τα άστρα έχουν υπάρξει για περισσότερο από οκτώ δισεκατομμύρια χρόνια πριν από τη Γη; Πώς γίνεται να μη γνώριζε ο Αλλάχ οτι το 1/8 + 2/3 + 1/6 + 1/6 ισούται με 1,125 και όχι με 1; (4:11–12)

    Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σημεία όπου το Κοράνι λέει κάτι που αντιτίθεται όχι απλά στην επιστημονική γνώση, αλλά και στην κοινή γνώση, και ακόμα και στην παιδική γνώση. (Ο αναγνώστης μπορεί να βρει πολύ περισσότερα εδώ.) Και όμως, το Ισλάμ είναι δεμένο “χειροπόδαρα” στην αντίθεσή του με την επιστήμη εξαιτίας της πίστης οτι το Κοράνι είναι ο κατευθείαν λόγος του Αλλάχ. Για να ευδοκιμήσει η επιστήμη υπό το Ισλάμ, το Ισλάμ πρέπει να αποδεχτεί οτι κάποιες θέσεις του Κορανίου μπορούν να εξεταστούν κριτικά, γιατί η εξέταση οποιασδήποτε άποψης και η αναζήτηση ενδείξεων (δεδομένων) βρίσκεται στην “καρδιά” της επιστημονικής σκέψης. Μα πώς μπορεί ο πιστός Μουσουλμάνος να εξετάσει κριτικά οτιδήποτε που υποτιθέμενα ειπώθηκε από τον Αλλάχ;

    Το Ισλάμ είχε αυτό το πρόβλημα από το ξεκίνημά του. Όταν πιστεύεις οτι ο ίδιος ο Αλλάχ είπε αυτό κ’ εκείνο, δεν μπορείς μετά να πας και ν’ ασκήσεις κριτική στα θέματα αυτά. Επομένως το Ισλάμ βρίσκεται στα μαχαίρια με την επιστήμη από τότε που πρωτοεμφανίστηκε. Κάποιοι μερικές φορές αναρωτιούνται γιατί το Ισλάμ έδειξε ορισμένα δείγματα επιστημονικής προόδου κατά τους πρώτους αιώνες της ύπαρξής του. Μα πρώτα-πρώτα, ο Ισλαμικός πολιτισμός αναπτύχθηκε ακριβώς την εποχή που το Ισλάμ ήταν εξαιρετικά ανεκτικό και άφηνε την ελεύθερη σκέψη να υπάρχει. Και δεύτερο, προσωπικά πιστεύω οτι τα επιτεύγματα της επιστημονικής προόδου που συντελέστηκε κατά τη λεγόμενη “Χρυσή Εποχή” του Ισλάμ είναι μάλλον υπερεκτιμημένα. Ποια μεγάλη ανακάλυψη μπορεί να αποδωθεί αποκλειστικά στο Ισλάμ της εποχής εκείνης; Εγώ μπορώ να σκεφτώ μόνο την ανάπτυξη της άλγεβρας. Κατά τα άλλα, οι Άραβες αντέγραψαν τη χρήση του χαρτιού από τους Κινέζους, τα λεγόμενα “αραβικά ψηφία” (0, 1, 2,…) από τους Ινδούς (συμπεριλαμβανομένης της έννοιας “το μηδέν είναι κι αυτό ένας αριθμός”), τη φιλοσοφία από τους Έλληνες, την αλχημεία και την ιατρική επίσης από τους Έλληνες. Ποιο σύγχρονο αντικείμενο, ιδέα, ή πρακτική — με την εξαίρεση της άλγεβρας — είναι κατευθείαν προϊόν της Ισλαμικής Χρυσής Εποχής;

    Εν πάση περιπτώσει, μόλις το Ισλάμ έκανε στροφή προς τις αρτηριοσκληρωτικές θρησκευτικές πρακτικές-του και κατέπνιξε την ελευθερία της σκέψης, γύρω στον 11ο αιώνα, ο πολιτισμός-του κατέρρευσε. Αυτό που μας ενδιαφέρει στη συζήτηση αυτή είναι οτι οι πρόγονοί σας έφτασαν στη Μικρά Ασία περίπου εκείνη την εποχή, κατά τον 11ο – 12ο αιώνα. Η Χρυσή Εποχή του Ισλάμ είχε ήδη τελειώσει, οπότε οι Σελτζούκοι και Οθωμανοί Τούρκοι συνάντησαν ένα Ισλάμ με διανόηση σε παρακμή. Όταν κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, το 1453, οι Οθωμανοί κληρονόμησαν τη γραφειοκρατία των Βυζαντινών προκειμένου να διοικήσουν την αυτοκρατορία-τους. Έτσι μετέφεραν ένα αρχαϊκό σύστημα διακυβέρνησης (το Βυζαντινό) και ένα ανελεύθερο, καταπιεστικό σύστημα δοξασιών (το Ισλαμικό) σε όλους τους λαούς που υποδούλωσαν — συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, και των Ελλήνων.

    Αυτό λοιπόν είναι το “θεμελιακό κακό” που βρήκε τους Έλληνες εξ αιτίας των Τούρκων. Δεν είναι οι θανατώσεις που υπέστησαν οι Έλληνες για ψύλλου πήδημα όσο ήσαν υπό τον Τουρκικό ζυγό· δεν είναι το παιδομάζωμα που έπαιρνε τα παιδάκια απ’ τις μάνες-τους για να μεγαλώσουν σαν γενίτσαροι στην Ανατολία· δεν είναι κανένας από τους άλλους λόγους που ανέφερα εν συντομία στην αρχή αυτής της στήλης. Είναι το γεγονός οτι ενώ η ανθρώπινη διανόηση απογειωνόταν στην Ευρώπη από το 17ο αιώνα, κατά τις εποχές της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, οι Έλληνες έμειναν στα σκοτάδια της Οθωμανικής Ισλαμικής σκέψης, που ήταν ανίκανη να παράγει έστω και μία επιστημονική ανακάλυψη, έστω και ένα τεχνολογικό προϊόν που να βλέπουμε σήμερα και να το αναγνωρίζουμε ως προερχόμενο από ’κείνους, έστω και μία φιλοσοφική ιδέα που να μας έμεινε μέχρι σήμερα και να θεωρείται σημαντική. Διανοητικό σκότος ήταν αυτό που σκέπασε τους Έλληνες χάρη στους Οθωμανούς κατακτητές-τους.

    Αν εξετάσουμε προσεκτικά καθεμία από τις στρεβλές πρακτικές και λανθασμένες ιδέες που ταλανίζουν την Ελληνική κοινωνία σήμερα, θα δούμε οτι βρίσκονται σε αντίθεση με τις Ευρωπαϊκές αξίες και νόρμες, και σε σύμπνοια με τις Μεσανατολικές αξίες και νόρμες. Πρόκειται για τις αξίες και τον τρόπο σκέψης που οι Έλληνες κληρονόμησαν από τους Οθωμανούς κατακτητές-τους. Μου είναι πολύ δύσκολο να βρω έστω και μια θετική επιρροή των Τούρκων επί των Ελλήνων. Όσο και να προσπαθώ, δεν το καταφέρνω.

    Πάρτε, για παράδειγμα, την εξής ιδέα που βρίσκεται στο μυαλό του μέσου Έλληνα: για να προωθήσεις και να τελειώσεις τη δουλειά-σου όμορφα και γρήγορα, πρέπει να “λαδώσεις” τα γρανάζια της γραφειοκρατίας δίνοντας μυστικά ένα μικροποσό σε δημόσιο υπάλληλο. Από πού την κληρονομήσαμε αυτή την ιδέα; Όχι από τους Ευρωπαίους πάντως, έτσι δεν είναι; Όλοι ξέρουν οτι αυτό είναι το περίφημο “μπαξίσι” των Τούρκων — και όντως μερικές φορές χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη για ν’ αναφερθούμε στην έννοια.

    Ή πάρτε την ιδέα οτι για να ανελιχθείς κοινωνικά και να φτάσεις τους στόχους-σου δεν είναι απαραίτητο να αποκτήσεις προσόντα και να μάθεις νέα πράγματα· αυτό που είναι σημαντικό είναι να έχεις τις απαραίτητες διασυνδέσεις! Οι ικανότητές σου δεν μετράνε· οι διασυνδέσεις-σου, ναι. Ποια μοντέρνα κοινωνία βασίζεται σε τέτοιες αρχές;

    Ή, πάρτε την ιδέα πως για οτιδήποτε στραβό που συμβαίνει στη ζωή-μας πρέπει να περιμένουμε την Πολιτεία να επέμβει, σαν από μηχανής θεός, και να μας λύσει τα προβλήματα. Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για το μέλλον-μας· η Πολιτεία είναι. Ποια σύγχρονη Δυτική κοινωνία πιστεύει οτι η Πολιτεία είναι κάτι που στέκεται πάνω από το άτομο, και όχι κάτι που πρέπει να βρίσκεται υπό το διαρκή έλεγχο του ατόμου; Αυτή η παρατήρηση από μονη-της μας λέει πάρα πολλά για τα δεινά της Ελληνικής (και φαντάζομαι και της Τουρκικής) κοινωνίας σήμερα.

    Ακόμα και η σοβαρότατη οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα τον καιρό που γράφω το παρόν έχει τις ρίζες-της σε μια λανθασμένη ιδέα του μέσου Έλληνα. Η ιδέα λέει οτι για να ζήσεις μια ασφαλή και ξέγνοιαστη ζωή πρέπει να βρεις μια θέση στο δημόσιο, και ουσιαστικά να κοιμηθείς στο υπόλοιπο της ζωής-σου εκεί, παράγοντας ανεπαρκές έργο, αλλά λαμβάνοντας κανονικά το μισθό-σου. Ποια μοντέρνα κοινωνία υιοθετεί την ιδέα αυτή; Πηγαίνετε να εξηγήσετε σ’ έναν Αμερικανό αυτό το “όνειρο ζωής” — θα γελάσουν μαζί-σας. Δεν προσπαθώ να πω οτι οι Τούρκοι είναι υπεύθυνοι για την ελληνική οικονομική κρίση που άρχισε το 2010. Οι ίδιοι οι Έλληνες είναι φυσικά υπεύθυνοι γι’ αυτήν. Αλλά γιατί οι Έλληνες να συμπεριφέρονται με τέτοιους τρόπους που φέρνουν την καταστροφή στους ίδιους; Από πού προέρχονται αυτές οι ιδέες-τους; Γιατί κανένα άλλο Ευρωπαϊκό έθνος δεν έχει τόσο σοβαρά προβλήματα; Γιατί η Ελλάδα δεν είναι σαν μια Ευρωπαϊκή χώρα, στο κάτω-κάτω;

    Για καθένα από τα παραπάνω ερωτήματα αντιλαμβάνομαι οτι υπάρχουν εύκολες, επιφανειακές απαντήσεις. Υπάρχουν όμως και απαντήσεις βαθύτερες, που χρειάζονται περισσότερο από μια στιγμή σκέψης για να τις αναλύσει κανείς, όπως και κάποια ιστορική γνώση πάνω στην οποία να βασιστούν.

    Η μη επιφανειακή απάντηση-μου στο ερώτημα του γιατί οι Έλληνες μισούν τους Τούρκους είναι οτι, κατά βάθος, εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε οτι αν δεν είχαμε μείνει υπό Οθωμανική κατοχή τον καιρό του Διαφωτισμού, δεν θα μας είχαν διαφύγει οι ιδέες που αναπτύχθηκαν τότε. Εκείνο τον καιρό, οι ελεύθεροι Έλληνες βρίσκονταν είτε στα βουνά (αποφεύγοντας τους Τούρκους αλλά μαχόμενοι ενάντια σε αρκούδες, λύκους, και τσακάλια), ή στο εξωτερικό, στην Ευρώπη. Η ελαχιστότατη διανοητική προσφορά των Ελλήνων της εποχής εκείνης, πράγματι, ήρθε από τους λίγους που ζούσαν στην Ευρώπη, οι οποίοι όμως είχαν πολύ μικρή επίδραση στην ελληνική κοινωνία και στον απλό κόσμο, που προσπαθούσε να επιβιώσει στην κατοχή, και δεν είχε καιρό ούτε μυαλά για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές στη νοοτροπία και σκέψη που συνέβαιναν στην Ευρώπη.

    Λοιπόν, αυτά είναι εκείνα για τα οποία θα κατηγορούσα τους γείτονές μου. Με τη διαφορά οτι δεν τους μισώ. Γνωρίζω οτι η ιστορία συνέβει όπως συνέβει και δεν μπορεί να ξε-συμβεί. Απλά ελπίζω οτι οι δύο λαοί, Τούρκοι και Έλληνες, βλέποντας τους βαθύτερους λόγους των προβλημάτων-τους, θα μπορέσουν να συμβιώσουν αρμονικότερα.

    Απόψεις Αναγνωστών

    Ένας Τούρκος αναγνώστης του παραπάνω άρθρου έγραψε προς το συγγραφέα τα εξής:

    «Καθώς αναλύω τις ψυχολογικές όψεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα-σας, και τις αντιδράσεις του κόσμου, όσο περισσότερο μαθαίνω για το πώς δούλευε η δημόσια διοίκηση, πώς οι δημόσιες επιχειρήσεις (υπο-)λειτουργούσαν, και κυρίως, όσο μαθαίνω για την αντίδραση του μέσου Έλληνα — του απόλυτα σίγουρου πως έχει δίκιο — σε κάθε προσπάθεια διόρθωσης του συστήματος, τόσο τείνω να συμπεραίνω οτι η μεγαλύτερη κατάρα που άφησαν οι Τούρκοι στους Έλληνες, η χειρότερη επίδραση των Οθωμανών, ήταν η ενστάλλαξη στα μυαλά των Ελλήνων της ιδέας της Πολιτείας–Πατέρα. Έτσι ακριβώς αναφέρεται ο κάθε Τούρκος στην Πολιτεία: η “Πολιτεία–Πατέρας”. Η κρυφή σκέψη εδώ είναι οτι η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να σου δίνει έναν άνετο τρόπο ζωής, είτε δούλεψες σκληρά για να τον αξίζεις είτε όχι. Δρας λανθασμένα, και η Πολιτεία σε ανέχεται αφού είναι ο Πατέρας. Δεν κερδίζεις ούτε μια δεκάρα, και ο Πατέρας σου δίνει το χαρτζιλίκι-σου. Θέλεις καλό αυτοκίνητο, ωραία ρούχα, λεφτά για να βγεις έξω μ’ ένα κορίτσι, και ο Πατέρας πρέπει να σε υποστηρίξει, παρόλο που είσαι ένα άνεργο ρεμάλι. Και αν αρνηθεί να συνεχίσει να σε υποστηρίζει, ξεσηκώνεσαι εναντίον-του, και τον κατηγορείς οτι δεν προσέχει τα παιδιά-του. Και τότε γίνεται ένας Κακός Πατέρας.»

    Συμφωνώ απολύτως. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές σαν απάντηση στο παραπάνω σχόλιο, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων (αρκετές χιλιάδες) που έχουν καταλάβει την Πλατεία Συντάγματος (την πιο κεντρική πλατεία της Αθήνας), και “αγανακτισμένοι” με την Πολιτεία διαμαρτύρονται κάθε μέρα. Οι άνθρωποι αυτοί υποτίθεται οτι διαμαρτύρονται εναντίον της διεφθαρμένης κυβέρνησης και της Πολιτείας (κ’ έχουν δίκιο σ’ αυτό). Κατά βάθος όμως εννοούν το εξής: «Η Πολιτεία είναι υπεύθυνη που δεν έχουμε δουλειές, που δεν έχουμε χρήματα για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούσαμε! Πάρτε τα λεφτά από τους διεφθαρμένους πολιτικούς και δώστε-τα σ’ εμάς!» Αρνούνται να δεχτούν οποιαδήποτε ευθύνη για την τωρινή κατάσταση. Η “Πολιτεία–Πατέρας” τους κακομεταχειρίστηκε — φτωχά παιδιά! Δεν έχει σημασία που, επί δεκαετίες ολόκληρες, το μόνο πράγμα που τους ενδιέφερε ήταν πώς να “τακτοποιηθούν” (μεταχειρίζομαι τη δική-τους ορολογία) σε μια θεσούλα στο δημόσιο, και να χουζουρεύουν εκεί στο υπόλοιπο της ζωής-τους. Θα πάρει αρκετές δεκαετίες ώσπου να ξεφορτωθούν οι Έλληνες την απηρχαιωμένη νοοτροπία-τους και να την αναβαθμίσουν με μια πιο σύγχρονη έκδοση κοινωνικής σκέψης και συμπεριφοράς.

    Άλλος ένας αναγνώστης, Έλληνας, μάλλον νεαρής ηλικίας, έγραψε μεταξύ άλλων το εξής:

    «[Γ]ράφετε ότι οι δάσκαλοί μας μας λένε στα σχολεία ότι δεν κάναμε ποτέ επιθετικούς πολέμους. Αυτό δεν ισχύει. Σήμερα ο κόσμος ξέρει τα εγκλήματα και τις ακρότητες που διαπράχθηκαν ενάντια στους Τούρκους, και δεν θέλει επίσης πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος ότι εμείς επιτεθήκαμε στους Τούρκους, […]. Σήμερα αυτά που γράψατε στην αρχή του άρθρου (“οι Έλληνες δεν επιτέθηκαν ποτέ σε άλλο έθνος και πάντα αμυνόμασταν”), μόνο ειρωνικά θα μπορούσε να τα λέει κάποιος […]»

    Ίσως αυτό που ισχυρίζεσαι να ισχύει για τη νεότερη γενιά Ελλήνων, και μακάρι να είναι έτσι. Εγώ όμως δεν γράφω μόνο για το τί πιστεύουν οι νεαροί, αλλά όλοι οι Έλληνες, ή μάλλον ο μέσος Έλληνας. Ο μέσος Έλληνας βρίσκεται μάλλον στην ηλικία τη δική-μου, γιατί υπάρχει και μια γενιά Ελλήνων που είναι μεγαλύτεροι από μένα. (Και οι ηλικιωμένοι είναι δυστυχώς περισσότεροι από τους νέους στον τόπο-μας.) Λοιπόν, σε διαβεβαιώ οτι αυτό που έγραψα υπήρχε σαν ιδέα, και λεγόταν στα σχολεία, στη γενιά τη δική-μου. Όταν η δική-σου γενιά φτάσει να αντιπροσωπεύει το “μέσο Έλληνα”, αυτό που γράφω θα είναι τότε όντως μη αντιπροσωπευτικό. (Πολύ αμφιβάλλω όμως αν θα υπάρχει ακόμα τότε το παρόν άρθρο-μου.)

    Άλλος Έλληνας αναγνώστης, στην τρίτη δεκαετία της ζωής-του, έγραψε (τα σημεία στίξης δικά-μου):

    «Όταν πήγα πριν μερικά χρόνια στη Βουλγαρία ήμουν εντελώς προκατειλημμένος απέναντι σ’ έναν λαό που τον παρουσίαζαν τα βιβλία ως ξένο, βάρβαρο, εχθρικό και απολίτιστο. Ευτυχώς που είχα ανοιχτό μυαλό, σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες μου που έμειναν εκεί πέρα και γύρισαν χωρίς να αποκτήσουν τίποτα. Εγώ δεν απέκτησα πτυχίο αλλά κατι σημαντικότερο: το να θέλω να καταλάβω την γνώμη των άλλων· όχι ακριβώς τη γνώμη αλλά το perspective (αυτή τη λέξη τη βρίσκω πιο κατάλληλη) [την “οπτική γωνία”, την “άποψη” — σ.τ.Χ.Φ.]. Αντιλήφθηκα πως ο βουλγαρικός λαός είναι παρόμοιος με τον ελληνικό σε πολλά πράγματα: στην επιρροή απ’ το βυζάντιο, στα 500 χρόνια οθωμανικής κατάκτησης, στις μεγάλες ιδέες, στην εκμετάλλευση από μεγαλύτερα κράτη (Ρωσία,Γερμανία) κτλ — χωρίς να θέλω να κατηγορήσω τα κράτη αυτά, αφού δεν φταίνε αυτοί αλλά οι πολιτικοί οι οποίοι φέρονται σαν υποτακτικοί απέναντι στον φεουδάρχη. Αγάπησα τη Βουλγαρία, και επειδή έμαθα και τη γλώσσα μπορώ να πω πως την αγαπώ όσο την ίδια μου τη χώρα. Νομίζω πως το ίδιο θα συνέβαινε αν ζούσα και στη Τουρκία ή οπουδήποτε αλλού, ίσως επειδή είμαι καλοπροαίρετος και προσπαθώ να δω και πώς σκέφτονται οι άλλοι. Πραγματικά στεναχωριέμαι όμως γιατί ως λαοί έχουμε τόσα κοινά και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Πιστεύω πως δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ. Μεμονωμένα άτομα μπορούν να συνεννοηθούν, αλλά λαοί ολόκληροι όχι — επειδή κάποιες νοοτροπίες, κάποιοι τρόποι σκέψης είναι τόσο βαθιά ριζωμένοι στο νου μας που μας αποτρέπουν απ’ το ν’ αλλάξουμε.»

    Εγώ είμαι πιο αισιόδοξος· βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Πιστεύω πως η σύγκλιση και η ομόνοια είναι θέμα χρόνου. Η σύγκλιση θα έρθει από τις νέες γενιές ανθρώπων που έχουν την πληροφόρηση του παγκόσμιου ιστού “στα ακροδάχτυλά τους” (σε αντίθεση με τις παλιές γενιές, των οποίων η πληροφόρηση ήταν ο καφενές της γειτονιάς-τους), που έχουν μάθει να καταφεύγουν στο Google όταν αναρωτιούνται για κάτι, αντί να διαμορφώνουν γνώμη αυθαίρετα, ή βάσει της γνώμης του κολλητού-τους. Επίσης πρόκειται για γενιές νέων ανθρώπων που ταξιδεύουν, όπως ο παραπάνω αναγνώστης. Τα όρια της ζωής-τους δεν συμπίπτουν με τα όρια του αμπελιού-τους ή του σταροχώραφού τους. Πάντα θα υπάρχουν βέβαια και οι αθεράπευτα τοπικιστές και εθνικιστές, αλλά πιστεύω πως ο αρθμός-τους θα φθίνει. Ας πάρουμε σαν ανάλογο παράδειγμα το ρατσισμό: κάποτε, έναν αιώνα πριν, το ρατσισμό τον θεωρούσαν φυσικό, και τον υποστήριζαν ακόμα και προοδευτικοί διανοούμενοι. Σιγά-σιγά όμως επικράτησε το ευρύτερο, ανθρωπιστικό πνεύμα. Ο ρατσισμός είναι δυστυχώς καλωδιωμένος στους εγκεφάλους-μας, αλλά ο πολιτισμός και η μόρφωση μπορούν να βοηθήσουν ώστε να στριμωχτεί σε μια γωνιά του νου, και να μείνει εκεί θαμμένος. Το ίδιο υποθέτω θα συμβεί και με τον εθνικισμό, και μάλιστα με πιο γρήγορους ρυθμούς, για τους τεχνολογικούς λόγους που προανέφερα.

    Άλλος Έλληνας, που τώρα ζει στο εξωτερικό, έγραψε:

    Είμαι ένας έξ αυτών οι οποίοι διδάχθηκαν στο σχολείο το «Εμείς είμαστε καλός λαός, ποτέ δεν επιτεθήκαμε σε άλλους. Πάντα ήμασταν σε άμυνα!»

    Δυστυχώς για ’μένα, όταν αποφάσισα να επεκτείνω τις δραστηριότητές μου στο εξωτερικό, η πρώτη μου αφετηρία ήταν στη γείτονα Τουρκία (καλοί άνθρωποι μάλιστα, ήταν καιρός να ξεφύγω κι από τις όποιες αγκυλώσεις του παρελθόντος…)

    Για να μην τα πολυλογώ, σε μια συζήτηση με την Τουρκάλα συνάδελφό μου και παρέα φοιτητών, ανοίξαμε το θέμα του 1922… Δεν θα ξεχάσω το πόσο αδικημένοι ένιωθαν που δεν γνώριζα την αλήθεια!

    Μου πήρε λίγο καιρό, έκανα την έρευνά μου και επέστρεψα με μία συγγνώμη για την άγνοιά μου (παιδιόθεν θύμα εσωτερικής προπαγάνδας), αλλά και για τα όσα διέπραξαν οι δικοί μας!

    Ωστόσο, πρέπει και να αναφέρω το θράσος που ταλανίζει τον τουρκικό λαό, που ενώ ζητά τη συγγνώμη των άλλων και την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, ο ίδιος αποφεύγει έστω να αναφερθεί σε αυτά που διέπραξε (παλιότερα και αργότερα) και που είναι φοβερά, τρομερά και θλιβερά, και που εκτός των Ελλήνων τα υπέστησαν κι άλλοι λαοί!!! Πλέον, δε με εκπλήσει που η Τουρκάλα συνάδελφός μου δεν απαντά στο μήνυμα συγγνώμης που της απέστειλα. Ίσως, να νομίζει πως της έδωσα τη σκυτάλη…

    Καταλαβαίνω απόλυτα αυτά που λέτε. Δεν θα περίμενα όμως αυτή την αντίδραση από την Τουρκάλα συνάδελφό σας. Ίσως απλά αμέλησε να σας απαντήσει, όπως γίνεται πολύ συχνά στο email, χωρίς να έχει πρόθεση να σας αγνοήσει συνειδητά. Εγώ έχω πολύ θετική ανταπόκριση από Τούρκους που διάβασαν το κείμενό μου. Συμφωνούν οι περισσότεροι, όχι μόνο — προφανώς — με την αριστερή (γαλάζια) στήλη, αλλά ακόμη και με τη δεξιά (κόκκινη). Όταν συμφωνούν και με την κόκκινη στήλη, το ερμηνεύω αυτό σαν μια έμμεση έκφραση συγγνώμης.

    https://www.foundalis.com/soc/Giati_oi_Ellhnes_kai_oi_Tourkoi_allhlomisountai.html

  17. Ο/Η laskaratos λέει:

    του ΝΑΡ, ένα πολύ καλό κείμενο

    https://narnet.gr/articles/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8D%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%85%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BF%CE%B6?fbclid=IwAR0s9dreu122JxD9zk5GxHU-bj0c9h41NDYTNlQJtQaWwzdrNC2Uxv5QZvI

    το βρήκα στο ιστολόγιο του κου Ν. Σαραντάκου,

    https://sarantakos.wordpress.com/2020/07/23/aoz/#more-31120

    Χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ (αποσπάσματα από κείμενο του ΝΑΡ)
    Posted by sarant στο 23 Ιουλίου, 2020

    Δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει αν απετράπη ή όχι θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, ούτε αν αληθεύει η αποκάλυψη γερμανικής εφημερίδας για τον ρόλο που έπαιξε η Άγκελα Μέρκελ, πάντως φαίνεται ότι η κρίση που ξεκίνησε με την τουρκική NAVTEX βαίνει προς εκτόνωση. (Στο τσακ γλιτώσαμε τον πόλεμο. Άνγκελα είχαμε! έγραψε στο Φέισμπουκ ένας πνευματώδης τύπος).

    Θα αναδημοσιεύσω σήμερα εκτενή αποσπάσματα από μια μελέτη που γράφτηκε πέρυσι, άρα «σε ανύποπτο χρόνο», και που παρουσιάζει, αρκετά αναλυτικά και, πιστεύω, διαφωτιστικά τα όσα ισχύουν σε σχέση με τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Έτσι αποτελεί μιας πρώτης τάξεως βάση για συζήτηση, μια και παρουσιάζει τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου χωρίς να δέχεται ούτε τις ελληνικές ούτε τις τουρκικές θέσεις. Αν βέβαια υπάρχει κάποιο λάθος στα δεδομένα που παρουσιάζονται, θα το επισημάνετε, είμαι βεβαιος, στα σχόλια.

    Η μελέτη υπογράφεται απο ομάδα εργασίας μιας πολιτικής οργάνωσης -του Νέου Αριστερού Ρεύματος για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, σε συντομία ΝΑΡ, που είναι η μετεξέλιξη της συλλογικότητας μελών και στελεχών του ΚΚΕ και κυρίως της ΚΝΕ που αποχώρησαν το 1989 διαφωνώντας με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζαννετάκη και που σήμερα συμμετέχουν στην Ανταρσύα.

    Και επειδή η μελέτη είναι αρκετά μεγάλη και για να μην εκτραπεί η συζήτηση σε κριτική της κομμουνιστικής αριστεράς και των θέσεών της, εδώ θα παρουσιάσω ένα απόσπασμα μόνο, που εκθέτει ξερά τα δεδομένα -αδικώ έτσι την οργάνωση, μια και παραλείπω τις θέσεις της και τις προτάσεις της, αλλά σας προτρέπω να ανατρέξετε στο σύνολο της μελέτης, που βρίσκεται εδώ.

    Δεν λέω περισσότερα, παραθέτω τη μελέτη. Σημειώνω ότι στο τέλος βάζω τις παραπομπές και υποσημειώσεις, αλλά αν κλικάρετε πάνω τους ενώ διαβάζετε το κείμενο θα σας παραπέμψουν στον ιστότοπο του ΝΑΡ.

    Για το Δίκαιο των Θαλασσών γενικά

    Σε ότι αφορά το «Δίκαιο των Θαλασσών», πλευρές του οποίου θα αναπτυχθούν στη συνέχεια, τονίζεται ότι -ειδικά στη σύγχρονη εξέλιξή του- όλο και περισσότερο αυτό μετατρέπεται σε ένα «άδικο» δίκαιο, κομμένο και ραμμένο στο πλαίσιο των συμφερόντων των ηγετικών καπιταλιστικών κρατών. Μέσω των κτήσεων που διατηρούν από την εποχή των αυτοκρατοριών, ιδιοποιούνται ήδη τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις, πολλές φορές αποστερώντας τες από παράκτια κράτη. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα νησιά ABC έξω από τις ακτές τις Βενεζουέλας, βάσει των οποίων η Ολλανδία διεκδικεί -και ασκεί- κυριαρχία σε μεγάλο μέρος της Καραϊβικής. Η όλο και αυξανόμενη ασάφεια των συνθηκών και η προτροπή για «δίκαιη» συμφωνία, περισσότερο κλείνουν το μάτι στην λεγόμενη «πολιτική λύση», δηλαδή εν τέλει με το δίκαιο των ισχυρών.

    Ταυτόχρονα, στο κείμενο επισημαίνεται η «κατά το δοκούν» ερμηνεία των σχετικών προβλέψεων των Διεθνών Συνθηκών, από μεριάς των ελληνικών κυβερνήσεων (και της Τουρκίας αντίστοιχα), ώστε να υπερασπίζουν τις θέσεις τους σύμφωνα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

    Για τις θαλάσσιες ζώνες γενικά

    Μέχρι σχεδόν το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η βασική αντίληψη για τη θάλασσα αφορούσε πρωτίστως στη ναυσιπλοΐα, το εμπόριο ή/και τον πόλεμο. Κατά βάση δηλαδή η θάλασσα ήταν δρόμος. Δευτερευόντως η θάλασσα ήταν και παραγωγικός χώρος μέσω της αλιείας και οριακά (στα λιμάνια) της ναυπηγικής βιομηχανίας. Ως εκεί.

    Ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη, αρχής γενομένης από ΗΠΑ και Γαλλία, άρχισαν προοδευτικά να κάνουν λόγο για τα Χωρικά Ύδατα, δηλαδή μια θαλάσσια ζώνη γύρω από τις ακτές των κρατών, με κάποιο πλάτος. Η πλήρης κυριαρχία του κράτους επί της στεριάς επεκτεινόταν έτσι σε ένα τμήμα της παρακείμενης θάλασσας. Η δικαιολόγηση για αυτό ήταν κατά βάση πολιτική και αφορούσε τη δυνατότητα άμυνας. Άλλωστε αρχικά, το πλάτος αυτής της ζώνης ορίστηκε από διάφορα κράτη στα 3 ναυτικά μίλια, όσο ήταν τότε περίπου το μήκος βολής ενός κανονιού. Η άσκηση της κρατικής κυριαρχίας πάνω στα Χωρικά Ύδατα έχει ωστόσο κάποιες ιδιαιτερότητες, καθώς δεν απαγορεύεται η διέλευση των πλοίων άλλων χωρών από εκεί, στο βαθμό που αυτή είναι «αβλαβής» (innocent passage), δηλαδή εφόσον «δεν παραβλάπτει την ειρήνη, την ομαλή λειτουργία ή την ασφάλεια του παράκτιου κράτους». Με λίγα λόγια, η διέλευση είναι υπό έλεγχο[1], ενώ ρητά απαγορεύεται οτιδήποτε άλλο εκτός από απλό πέρασμα (πχ αλιεία, μεταφορτώσεις, στρατιωτικές ασκήσεις κλπ.). Όσον αφορά τα υποβρύχια οφείλουν να πλέουν στην επιφάνεια. Πέραν της ζώνης των Χωρικών Υδάτων, ορίζεται μια Συνορεύουσα Ζώνη (contiguous zone), όπου το παράκτιο κράτος δεν ασκεί κυριαρχία, έχει όμως δικαιώματα ελέγχου πρόληψης εγκλημάτων.

    Η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών με ακτές, όρισαν σταδιακά τα Χωρικά Ύδατά τους στα 3 ναυτικά μίλια. Αυτό έκαναν αρχικά Ελλάδα και Τουρκία.

    H αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας για το πλάτος των Χωρικών Υδάτων, δεν είχε πάντα την ίδια σημασία και ένταση. Μεταξύ των δύο αυτών χωρών, είναι η Ελλάδα εκείνη που διαφοροποίησε μονομερώς το πλάτος των Χωρικών Υδάτων με δύο σημαντικές κινήσεις (πριν ακόμη από τη διαμόρφωση οποιασδήποτε Διεθνούς Συνθήκης).

    Το 1931 επέκτεινε[2] το πλάτος του εναέριου χώρου από 3 στα 10 ναυτικά μίλια. Σύμφωνα με το εθιμικό διεθνές δίκαιο και τις μετέπειτα συνθήκες, το πλάτος του εναέριου χώρου, πρέπει να συμπίπτει με το πλάτος των Χωρικών Υδάτων. Αυτό σημαίνει ότι εκείνη η «παράδοξη» και μοναδική στη διεθνή πρακτική επιλογή της Ελλάδας, έθετε ζήτημα επέκτασης των Χωρικών Υδάτων της.

    Πράγματι, το 1936[3] η Ελλάδα ανακοίνωσε -και πάλι μονομερώς- ότι επεκτείνει τα Χωρικά Ύδατά της στα 6 ναυτικά μίλια. Έτσι έμεινε και το παράδοξο του διαφορετικού πλάτους στο θαλάσσιο και τον εναέριο χώρο κυριαρχίας. Ας σημειωθεί ότι συνήθως εκεί είναι όπου γίνονται σχεδόν καθημερινά οι αεροπορικές στρατιωτικές αντιπαραθέσεις Ελλάδας και Τουρκίας, με τη δεύτερη να μη δέχεται ότι πρόκειται για παραβιάσεις, μιας και θεωρεί παράνομη αυτή τη διαφορά των 4 μιλίων μεταξύ θαλάσσιας και εναέριας κυριαρχίας της Ελλάδας.

    Η Τουρκία απάντησε το 1964[4] με επέκταση των Χωρικών της Υδάτων επίσης στα 6 μίλια. Σε ότι αφορά την Μαύρη Θάλασσα, μετά και διαπραγματεύσεις με ΕΣΣΔ, Βουλγαρία κλπ., τα επέκτεινε στα 12 μίλια.

    Αμέσως μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χ. Τρούμαν, για πρώτη φορά, ανακοίνωσε την δικαιοδοσία έρευνας και οικονομικής εκμετάλλευσης στο βυθό και στο υπέδαφος μιας θαλάσσιας ζώνης ευρύτερης και πέραν των Χωρικών Υδάτων μέχρι και εκεί όπου η θάλασσα έχει βάθος έως και 200 μέτρα. Η ζώνη αυτή ονομάστηκε Υφαλοκρηπίδα και στην ουσία η πρώτη αυτή περιγραφή της, με όλη της την ασάφεια, είχε ισχυρή συνάφεια με το γεωλογικό ορισμό της Υφαλοκρηπίδας ως προέκτασης της στεριάς στην (αβαθή) θάλασσα και συνδεόταν με την τεχνολογική δυνατότητα εκμετάλλευσης (έως και 200 μέτρα βάθος θάλασσας), ενώ δεν γινόταν καμία άλλη αναφορά στο πλάτος αυτής της ζώνης.

    Η αυξανόμενη σημασία αυτής της στροφής αποκρυσταλλώθηκε στην Διεθνή Σύμβαση για την Υφαλοκρηπίδα του 1958. Σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε αυτή η Συνθήκη, η Υφαλοκρηπίδα ενός κράτους εκτείνεται έως το τμήμα του θαλάσσιου βυθού που βρίσκεται γύρω από τις ακτές του και πέραν από τα Χωρικά Ύδατα μέχρι βάθους 200 μέτρων, εκτός αν είναι εφικτή η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και σε μεγαλύτερο βάθος, οπότε εκτείνεται ως εκείνο το πλάτος.

    Με λίγα λόγια ο νέος ορισμός επέκτεινε, μέσω της τελευταίας δικλείδας τα όρια (πλάτος) της Υφαλοκρηπίδας, αποσυνδέοντας σημαντικά το νομικό ορισμό από την γεωλογική έννοια της Υφαλοκρηπίδας (συνέχεια της στεριάς στη θάλασσα). Δεν έθετε μάλιστα κανένα όριο για αυτό το πλάτος. Στην ουσία το μόνο κριτήριο που έμπαινε ήταν αυτό της «δυνατότητας εκμετάλλευσης».

    Στην ουσία, ο κινητήριος μοχλός αυτής της επέκτασης, ήταν η εξερεύνηση και εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους της θαλάσσιας ζώνης της Υφαλοκρηπίδας.

    Ο ορισμός αυτός άλλαξε ριζικά –και πάλι προς την κατεύθυνση της επέκτασης- μέσω της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας[5] (Σύμβαση του Μοντέγκο Μπαίυ), που υπογράφηκε το 1982, μετά από πολλούς αποτυχημένους κύκλους διακρατικών διαπραγματεύσεων[6].

    Σύμφωνα με το νέο ορισμό που δίνεται στο άρθρο 76 της Σύμβασης:

    «Η Υφαλοκρηπίδα ενός παράκτιου κράτους αποτελείται από το θαλάσσιο βυθό και το υπέδαφός του που εκτείνεται πέραν της Χωρικής του θάλασσας καθ’ όλη την έκταση της φυσικής προέκτασης του χερσαίου του εδάφους μέχρι του εξωτερικού ορίου του Υφαλοπλαισίου ή σε μια απόσταση 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της Χωρικής θάλασσας όπου το εξωτερικό όριο του Υφαλοπλαισίου δεν εκτείνεται μέχρι αυτή την απόσταση».

    Έτσι για πρώτη φορά τίθεται το πλάτος των 200 ναυτικών μιλίων, ανεξάρτητα από τη «φυσική προέκταση του χερσαίου εδάφους», ενώ ταυτόχρονα η αναφορά «καθ’ όλη την έκταση της φυσικής προέκτασης» δίνει την δυνατότητα και για επέκταση πέραν των 200 μιλίων. Πράγματι, σε άλλο άρθρο τίθεται η δυνατότητα επέκτασης έως και σε 350 ναυτικά μίλια.

    Η ίδια συνθήκη του 1982 στο Άρθρο 3 σε ότι αφορά τα Χωρικά Ύδατα ορίζει ότι:

    «Κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της Χωρικής του θάλασσας. Το εύρος αυτό δεν υπερβαίνει τα δώδεκα ναυτικά μίλια, μετρούμενα από γραμμές βάσεως καθοριζόμενες σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση».

    Στο Άρθρο 121 η ίδια Σύμβαση επεκτείνει τις προβλέψεις για τα Χωρικά Ύδατα (και την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ) και στα νησιά, αναφέροντας σχετικά ότι:

    «η Χωρική θάλασσα, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η Υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας σύμβασης που εφαρμόζονται στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές».

    Πολύ σημαντικές είναι οι αναφορές και προβλέψεις της ίδιας Σύμβασης στο ζήτημα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ), που όλο και αναβαθμίζονται σε σπουδαιότητα.

    Το Άρθρο 55 αναφερόμενο στο «ειδικό νομικό καθεστώς» της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης την ορίζει ως τη ζώνη που είναι «πέραν και παρακείμενη της Χωρικής θάλασσας περιοχή και –σύμφωνα με το Άρθρο 57- «δεν εκτείνεται πέραν των 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της Χωρικής θάλασσας».

    Εδώ πλέον η αποσύνδεση από κάθε έννοια γεωλογικού ορισμού είναι πλήρης. Η ΑΟΖ είναι νομική, πολιτική έννοια, καθορισμένη με κριτήριο το εύρος της ζώνης (200 ναυτικά μίλια).

    Φαίνεται να ταυτίζεται με την Υφαλοκρηπίδα, αλλά αυτό δεν συμβαίνει για πολλούς νομικούς και ουσιαστικούς λόγους.

    Ο βασικός λόγος διευκρινίζεται στο Άρθρο 56, όπου ορίζεται ότι στην αποκλειστική οικονομική ζώνη το παράκτιο κράτος έχει δικαιώματα που αποσκοπούν στην εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας Υδάτων, του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, ως επίσης και με άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης, όπως η παραγωγή ενέργειας από τα Ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.

    Έτσι, ενώ η έννοια της Υφαλοκρηπίδας διατηρεί την αυτοτέλειά της και τη σημασία της σε ότι αφορά την εκμετάλλευση του βυθού και του θαλάσσιου υπεδάφους, στη ζώνη της ΑΟΖ το κράτος έχει αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης και στην υπερκείμενη υδάτινη στήλη, σε ότι αφορά την αλιεία, την ενέργεια κλπ.

    Η «επέκταση» αυτή τη φορά αναπτύσσεται κατά την κατακόρυφη έννοια και αυτό έχει τεράστια σημασία.

    Ελλάδα και Τουρκία δεν έχουν συμφωνήσει στην οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας ούτε των ΑΟΖ.

    Ερμηνείες και προβλήματα οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών

    Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας με τους νέους ορισμούς που έδωσε, δεν επίλυσε το θέμα των διαφορετικών ερμηνειών. Αντίθετα, γέννησε πολλά νέα ερωτήματα.

    Πρέπει εξ αρχής να διευκρινίσουμε ότι πουθενά η Σύμβαση αυτή, όπως και η προηγούμενη για την Υφαλοκρηπίδα του 1958, δεν ορίζει ότι ένα κράτος πρέπει ή μπορεί να επεκτείνει ανέφελα τα Χωρικά του Ύδατα ή την ΑΟΖ ή την Υφαλοκρηπίδα έως τα 12 και 200 ναυτικά μίλια αντίστοιχα. Αντίθετα, ορίζει ότι δύναται, έχει δικαίωμα να τα επεκτείνει έως αυτά τα όρια, στο βαθμό φυσικά που δε συναντάει αυτή η επέκταση άλλα κράτη με τα αντίστοιχα δικαιώματα. Πραγματικά, είναι λίγες οι θαλάσσιες χώρες σε όλο τον κόσμο που μπορούν απρόσκοπτα να επεκτείνουν σε όλη την επικράτεια τους και τις τρεις θαλάσσιες ζώνες ως τα ανώτερα όρια τους

    Και οι δύο Συμβάσεις, έχουν κάποιες προβλέψεις πάνω σε αυτό το θέμα.

    Το Άρθρο 83 της Σύμβασης για το Δίκαιο των Θαλασσών, ορίζει τα εξής σε ότι αφορά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές:

    «Η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές, πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως αναφέρεται στο άρθρο 38 του καταστατικού του διεθνούς δικαστηρίου προκειμένου να επιτευχθεί μια δίκαιη λύση».

    Η ίδια ακριβώς πρόβλεψη υπάρχει στο Άρθρο 74 σε ότι αφορά την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές.

    Σε κάθε περίπτωση, τόσο η ΑΟΖ όσο και η Υφαλοκρηπίδα, δεν μπορούν να ανακοινωθούν μονομερώς από μια χώρα.

    Στο σημείο αυτό πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η πρόβλεψη για την Υφαλοκρηπίδα, είναι σημαντικά τροποποιημένη σε σχέση με όσα ορίζονταν στην προηγούμενη Σύμβαση για την Υφαλοκρηπίδα του 1958[7], όπου αναφερόταν στο Άρθρο 6:

    «Στην περίπτωση χωρών που έχουν έναντι ή παρακείμενες ακτές, η Υφαλοκρηπίδα, πρέπει να καθορίζεται με συμφωνία μεταξύ τους. Με απουσία τέτοιας συμφωνίας και αν μια άλλη οριοθέτηση δεν καθίσταται αναγκαία λόγω ειδικών συνθηκών, το όριο καθορίζεται με την αρχή της μέσης γραμμής».

    Στους νέους ορισμούς έχει απαλειφθεί η ρητή αναφορά στην αρχή της μέσης γραμμής και δίνεται ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στη συμφωνία κατόπιν διαπραγμάτευσης.

    Στην περίπτωση της οριοθέτησης των Χωρικών Υδάτων μεταξύ κρατών με έναντι κείμενες ή προσκείμενες ακτές, στο Άρθρο 15 της Σύμβασης για το Δίκαιο των Θαλασσών, γίνεται αναφορά στην αρχή της μέσης γραμμής, με την επισήμανση παράλληλα ότι «η παραπάνω διάταξη δεν εφαρμόζεται όμως όπου λόγω ιστορικού τίτλου ή άλλων ειδικών περιστάσεων παρίσταται ανάγκη να οριοθετηθούν οι Χωρικές θάλασσες των δύο κρατών κατά διαφορετικό τρόπο».

    Η Σύμβαση δε διευκρινίζει ποιες θα μπορούσε να είναι αυτές οι «ειδικές περιστάσεις», αν και στο Άρθρο123 αναφέρεται ειδικά σε κράτη που συνορεύουν με κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες, ορίζοντας ότι: «πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους στην άσκηση των δικαιωμάτων τους και την εκτέλεση των καθηκόντων τους σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση».

    Το ίδιο θέμα υπάρχει σε ότι αφορά την παρουσία νησιών ανάμεσα σε χώρες που έχουν ακτές η μία απέναντι της άλλης. Η Σύμβαση ορίζει ότι έχουν και τα νησιά θαλάσσιες ζώνες, χωρίς όμως να καθορίζει πως αυτές οι ζώνες καθορίζονται συγκεκριμένα, ώστε να τηρείται και η αρχή της ευθυδικίας (δικαιοσύνης). Η υπάρχουσα νομολογία από προσφυγές σε Δικαστήρια, περιλαμβάνει περιπτώσεις απόλυτης επήρειας της πρόβλεψης για Υφαλοκρηπίδα (και ΑΟΖ) στα νησιά, μερικής επήρειας ή/και μηδενικής επήρειας, σε συνδυασμό με τη θέση, το μέγεθος των νησιών, το μήκος των ακτών και άλλους παράγοντες.

    Σε ακόμη πιο γενικό πλαίσιο η ανάγκη της διαπραγμάτευσης μεταξύ των κρατών για την επίτευξή συμφωνίας σε ότι αφορά την άσκηση των δικαιωμάτων τους, το πνεύμα της Σύμβασης τίθεται στο Άρθρο 300 όπου τονίζεται ότι:

    «Τα κράτη μέρη εκπληρώνουν με καλή πίστη τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνονται με την παρούσα σύμβαση και θα ασκούν τα δικαιώματα, τη δικαιοδοσία και τις ελευθερίες που αναγνωρίζονται από τη παρούσα σύμβαση κατά τρόπο που δεν αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος».

    Η Ελληνο-Τουρκική διαμάχη

    Είναι λογικό, σε μια περιοχή με τη μοναδική γεωγραφική διαμόρφωση που έχει το Αιγαίο, μαζί και με την πολιτικοστρατηγική σημασία της ευρύτερης περιοχής, να μην αναμένει κανείς μια απρόσκοπτη άσκηση δικαιωμάτων σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες από μεριάς Ελλάδας και Τουρκίας.

    Μια προσεκτική εξέταση των ισχυρισμών των εκάστοτε κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, δείχνει πως οι αστικές τάξεις στις δύο χώρες με γνώμονα τα δικά τους χωριστά συμφέροντα (και ανάλογα με τα ερείσματα στις συμμαχίες τους), διαβάζουν τις Διεθνείς Συμβάσεις κατά το δοκούν. Παίζουν έτσι με τη φωτιά του πολέμου, υποδαυλίζοντας την εχθρότητα και συντηρώντας ένα εξοπλιστικό ανταγωνισμό που γονατίζει του λαούς και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

    Σε ότι αφορά τα Χωρικά Ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη) η Ελλάδα[8] μιλάει για το «δικαίωμα επέκτασης στα 12 μίλια», θεωρώντας ότι δεν υπάρχει καμία ειδική περίσταση στη γεωγραφική διαμόρφωση στο Αιγαίο και κανένα αντικείμενο διαπραγμάτευσης με την Τουρκία. Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά: Αν το πλάτος των Χωρικών Υδάτων μείνει στα 6 μίλια (όπως είναι από το 1936 δηλαδή εδώ και 80 χρόνια περίπου), τα Χωρικά Ύδατα της Ελλάδας θα αποτελούν το 43,5% του Αιγαίου, τα Χωρικά Ύδατα της Τουρκίας το 7,5% και τα Διεθνή Ύδατα το 49%. Στην περίπτωση επέκτασης των Χωρικών Υδάτων στα 12 μίλια, τότε τα Χωρικά Ύδατα της Ελλάδας θα αποτελούν το 71,5% του Αιγαίου, τα Χωρικά Ύδατα της Τουρκίας το 8,8% και τα Διεθνή Ύδατα το 19,7%[9].

    Το Αιγαίο δηλαδή μετατρέπεται σε ελληνική λίμνη, η Τουρκία περιορίζεται εξαιρετικά, ενώ η διεθνής ναυσιπλοΐα μπαίνει σε μονοπάτια που ούτε ο ελληνικός εφοπλισμός θα ήθελε, πόσο μάλλον κράτη όπως η Ρωσία. Κάθε πλοίο που θα διέρχεται πλέον από το Αιγαίο θα πρέπει να αποδεικνύει ότι εκτελεί «αβλαβή διέλευση». Η μονομερής επομένως επέκταση από μεριάς της Ελλάδας στα 12 μίλια συνιστά τυχοδιωκτική ενέργεια, με πιθανές βαριές συνέπειες για τον ελληνικό λαό (και τον Τουρκικό), ενώ στερείται κάθε έννοιας δικαιοσύνης αλλά και ρεαλισμού. Σημειώνεται ότι η Τουρκία από το 1995 έχει θεωρήσει μια τέτοια κίνηση ως αιτία πολέμου (casus belli). Αντίθετα, μια διαπραγμάτευση και ειδική συμφωνία για το Αιγαίο, με οικειοθελή μερική αποποίηση από μεριάς Ελλάδας του «δικαιώματος επέκτασης», θα μπορούσε να ακολουθήσει το δρόμο της λογικής, ορίζοντας με διαπραγμάτευση και συμφωνία τα Χωρικά Ύδατα με επωφελή τρόπο και για τις δύο χώρες, αλλά και με διαδρόμους για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Πολλές χώρες έχουν κάνει το ίδιο, ειδικά στις περιπτώσεις θαλασσίων κόλπων, στενών περασμάτων κλπ. H Ιαπωνία συμφώνησε με τις γειτονικές της χώρες Χωρικά Ύδατα 3 ναυτικών μιλίων για τα στενά της. Το ίδιο και η Εσθονία σε συμφωνίες με Φινλανδία και Ρωσία στον κόλπο της Φινλανδίας, όπως και άλλες χώρες.

    Το αδιέξοδο της «εθνικής στρατηγικής» που στηρίζουν όλες οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις στο ζήτημα αυτό και η αναζήτηση δρόμων διεξόδου μέσω συμβιβασμών, φαίνεται και από τις απόψεις νομικών όπως ο Χ. Ροζάκης (ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου του ΕΚΠΑ) που πρόσφατα πρότεινε μια άλλη προσέγγιση:

    «Η δική μας πρόταση έχει ως στόχο να υπάρξει ένας διακανονισμός 10 ν.μ. αιγιαλίτιδας, πράγμα που εξυπηρετεί και το συμφέρον του εθνικού εναέριου χώρου (ο οποίος πλέον εναρμονίζεται με το εύρος της αιγιαλίτιδας), που ως τα τώρα αποτελεί διεθνή ανωμαλία, και το συμφέρον τρίτων χωρών που διαπλέουν το Αιγαίο, και που σε περίπτωση επέκτασης της αιγιαλίτιδας στα 12 ν.μ. θα είχαν την υποχρέωση να εφαρμόσουν την αβλαβή διέλευση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται»[10].

    Σε ότι αφορά την Υφαλοκρηπίδα (και την ΑΟΖ), η Ελλάδα από τις προβλέψεις της Σύμβασης, «θυμάται» μόνο τα 200 μίλια και την απόδοση ζωνών στα νησιά. Έτσι, ισχυρίζεται ότι ο χωρισμός με την Τουρκία πρέπει να γίνει με βάση την αρχή της μέσης γραμμής μεταξύ των ανατολικών ακτών των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των Τουρκικών ακτών, παραβλέποντας την πρόβλεψη της Σύμβασης για διαπραγμάτευση και συμφωνία σε «ειδικές περιστάσεις». Αυτό φτάνει στον παραλογισμό να μην κηρύττει μεν την ΑΟΖ διότι το αποτέλεσμα μιας προσφυγής σε Δικαστήριο είναι τουλάχιστον αμφίβολο (ειδικά σε ότι αφορά το Καστελόριζο), αλλά να περιφέρει δεξιά αριστερά χάρτες ΑΟΖ με χαραγμένα οικόπεδα αλλά και να κάνει συμφωνίες με πολυεθνικές εξόρυξης συνοδεία πολεμικών φρεγατών. Οι χάρτες αυτοί, με εφαρμογή της παραπάνω προσέγγισης της Ελλάδας, φυσικά δίνουν όλο το Αιγαίο στην Ελληνική ΑΟΖ, ενώ μέσω της (πλήρους) απόδοσης ΑΟΖ στο Καστελόριζο, η Τουρκία εκτοπίζεται και από τις εκεί θάλασσες, ενώ η Ελλάδα αποκτώντας θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο, μοιράζεται με Κύπρο, Αίγυπτο, Ισραήλ όλη σχεδόν την Ανατολική Μεσόγειο.

    Η Ελλάδα έχει ήδη υποστεί μια ήττα από τη μοναδική προσφυγή που έκανε το 1976 στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο αφενός απέρριψε την αίτηση προσωρινών μέτρων σε βάρος της Τουρκίας (έκανε «έρευνες» σε περιοχές του Αιγαίου που η Ελλάδα θεωρεί πως αποτελούν μέρος της ελληνικής Υφαλοκρηπίδας) και αφετέρου στην απόφασή του το 1978[11] δήλωσε πως για την ουσία του θέματος, δεν δύναται να πάρει θέση υπέρ των ελληνικών ισχυρισμών. Το δικαστήριο δε θα μπορούσε να ορίσει οποιοδήποτε σύνορο Υφαλοκρηπίδας από τη στιγμή που τα δυο κράτη δεν είχαν προετοιμάσει ποτέ οποιαδήποτε εναλλακτική συμφωνία μεταξύ τους, έστω με εντοπισμό των διαφορών.

    Δεκάδες άλλες υποθέσεις που έφτασαν σε Διεθνή Δικαστήρια, καταρρίπτουν τις ελληνικές θέσεις που αρνούνται πως νησιά τόσο κοντά στο απέναντι κράτος, συνιστούν κάποια «ειδική περίσταση». Στην περίπτωση της διαμάχης Βρετανίας-Γαλλίας[12] η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν ότι στα Βρετανικά νησιά που είναι πλησίον των ακτών της Γαλλίας δε θα έπρεπε να δοθεί Υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο Χωρικά Ύδατα και όρισε το όριο με την αρχή της μέσης γραμμής μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών.

    Στην περίπτωση της διαμάχης Λιβύης- Μάλτας[13] σχετικά με Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, το δικαστήριο θεώρησε ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά το κριτήριο των 200 ναυτικών μιλίων και η αρχή της μέσης γραμμής, αλλά λαμβάνοντας υπόψη και την αρχή της «αναλογικότητας», δηλαδή του μήκους των ακτών των δύο χωρών, μετατόπισε το όριο σε βάρος της Μάλτας. Παρόμοιες αποφάσεις πάρθηκαν και σε άλλες διαμάχες για την Υφαλοκρηπίδα όπως μεταξύ Καναδά-ΗΠΑ (1984)[14] για τον κόλπο του Μέιν, Τυνησίας-Λιβύης (1982)[15], Καναδά-Γαλλίας (1992)[16] όπου περιορίστηκε ΑΟΖ σε μια πολύ στενή λωρίδα, Νορβηγίας-Δανίας (1993)[17], όπου και πάλι τροποποιήθηκε η μέση γραμμή συνυπολογίζοντας και άλλα κριτήρια, Μπαχρέιν-Κατάρ (2001)[18] κ.α. Πολύ σημαντική για την ελληνο-τουρκική διαμάχη είναι η απόφαση Δικαστηρίου σχετικά με τη διένεξη Ρουμανίας-Ουκρανίας (2009)[19] η οποία όρισε τη ζώνη Υφαλοκρηπίδας αγνοώντας το Νησί του Φιδιού (Serpents Island) κ.α. Σχεδόν όλες αφορούσαν διαμάχες εξαιτίας παρουσίας νησιών πιο κοντά στο αντίπερα κράτος από ότι στο κράτος που ανήκουν τα ίδια.

    Η Τουρκία με τη σειρά της[20], από τους ορισμούς για Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ «θυμάται» μόνο την αναφορά στην Υφαλοκρηπίδα ως «φυσική προέκταση της στεριάς στη θάλασσα», που έχει πλέον καταργηθεί. Ισχυρίζεται –επικαλούμενη και κάποιες αποφάσεις δικαστηρίων για άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις- ότι τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου είναι πάνω στην φυσική προέκταση των ακτών της, συνεπώς δεν έχουν Υφαλοκρηπίδα. Κατά τη γνώμη της αυτή μπορεί να οριστεί μόνο με την αρχή της μέσης γραμμής μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών των δύο χωρών. Με τον τρόπο αυτό, χαρίζει στον εαυτό της το μισό Αιγαίο. Οι ισχυρισμοί της ωστόσο είναι αστήριχτοι, κυρίως επειδή τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ούτε μεμονωμένα είναι ούτε αποκομμένα από την ηπειρωτική Ελλάδα, όπως σε άλλες περιπτώσεις που έχουν εκδικασθεί. Αντίθετα, αποτελούν μέρος 3.000 και πάνω νησιών του Αιγαίου (κατοικούνται περίπου 150). Η διαμόρφωσή τους, παρότι δεν κατατάσσει την Ελλάδα σε ένα αρχιπελαγικό κράτος, αποδίδει σε αυτήν την ιδιότητα μιας νησιωτικής σε μεγάλο ποσοστό χώρας. Οι Τουρκικές θέσεις, παίρνουν την ακραία τους μορφή όταν αγνοούν το σύνολο των ελληνικών νησιών (Ρόδος, Κάρπαθος, Κρήτη κλπ.), καθώς σε αυτή την περίπτωση ζητούν την οριοθέτηση των ΑΟΖ με βάση την αρχή της ίσης απόστασης από τις ακτές Λιβύης, Αιγύπτου και Λιβάνου, μοιραζόμενη έτσι αυτή την Ανατολική Μεσόγειο, με αποκλεισμό Ελλάδας και Κύπρου. Στο παρακάτω γράφημα φαίνεται ο διαμοιρασμός της ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης με «παράκαμψη» των ΑΟΖ Κρήτης, Ρόδου, Καρπάθου κλπ. (ως νησιών που σύμφωνα με την Τουρκική θέση πρέπει να αγνοηθούν)[21]

    Επίσης, η Τουρκία, ενώ μιλάει για «ειδικές περιστάσεις» και ενώ επικαλείται την αρχή της αναλογικότητας, όπως για παράδειγμα του μήκους των ακτών για το Καστελόριζο προς αυτό των αντικείμενων δικών της ακτών, κάθε άλλο παρά θα ήταν πρόθυμη να μπει σε διαπραγμάτευση με βάση αυτή την αρχή στο Αιγαίο.

    Η ρητορική περί «διαπραγμάτευσης» που διαχρονικά αναπτύσσει η Τουρκία, δεν μπορεί να κρύψει την βασική κατεύθυνσή της. Θεωρώντας πως αυτά που αποτυπώθηκαν σε Συνθήκες όπως αυτή της Λωζάνης, δεν αντανακλούν τη σημερινή ισχύ του Τουρκικού καπιταλισμού, ούτε το συσχετισμό δύναμης με την Ελλάδα, αναζητεί την αφορμή, αλλά αναλαμβάνει και επιθετικές πρωτοβουλίες, ώστε να τεθούν τα πάντα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ακόμη και θέματα κυριαρχίας σε νησίδες του Αιγαίου. Ωστόσο, τυχόν νομική προσφυγή της θα την υποχρέωνε σε ταυτόχρονη αναγνώριση των ΑΟΖ της Κύπρου, αλλά και των Ρόδου, Καρπάθου, Κρήτης, κάτι που δεν ικανοποιεί τις πολύ μεγαλύτερες φιλοδοξίες της Τουρκικής αστικής τάξης για ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης που θέλει να παίξει στην Ανατολική Μεσόγειο.

    Για το υπόλοιπο της μελέτης, παραπέμπω στον ιστότοπο του ΝΑΡ.

    ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

    [1] Σύντομες περιγραφές για την αβλαβή διέλευση, μπορεί να δει κάποιος για παράδειγμα μέσω της νομοθέτησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, http://www.cylaw.org/nomoi/enop/non-ind/2011_1_28/full.html

    [2] Πηγή ΓΕΕΘΑ: http://www.geetha.mil.gr/el/violations-gr/121-epexhghseis-orwn.html

    [3] Πηγή ΓΕΕΘΑ: http://www.geetha.mil.gr/el/violations-gr/121-epexhghseis-orwn.html

    [4] Πηγή State Department USA, Αναδημοσίευση σχετικού Νόμου Τουρκίας, https://www.state.gov/documents/organization/61548.pdf

    [5] Ολόκληρο το κείμενο της Σύμβασης στα Ελληνικά: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/?uri=CELEX%3A21998A0623%2801%29

    [6] Η Ελλάδα κύρωσε τη Σύμβαση το 1995, ενώ η Τουρκία δεν την έχει κυρώσει

    [7] Ολόκληρη η Σύμβαση στα Αγγλικά εδώ: http://sedac.ciesin.columbia.edu/entri/texts/continental.shelf.1958.html

    [8] Τα επιχειρήματα της Τουρκίας εδώ: http://www.mfa.gov.tr/background-note-on-aegean-disputes.en.mfa

    [9] http://www.kathimerini.gr/911511/article/epikairothta/politikh/o-or8ologismos-ths-toyrkias

    [10] http://www.kathimerini.gr/994610/article/epikairothta/ellada/apoyh-mia-apanthsh-sto-kymati-8alasshs

    [11] Τα πρακτικά της προσφυγής και της απόφασης εδώ: https://www.icj-cij.org/en/case/62/judgments

    [12] Τα πρακτικά της απόφασης εδώ: http://legal.un.org/riaa/cases/vol_XVIII/3-413.pdf

    [13] Τα πρακτικά της απόφασης εδώ: https://www.icj-cij.org/files/case-related/68/6417.pdf

    [14] Τα πρακτικά της απόφασης εδώ: https://www.icj-cij.org/en/case/67

    [15] Τα πρακτικά της απόφασης εδώ: https://www.icj-cij.org/files/case-related/68/068-19850603-JUD-01-00-EN.pdf

    [16] https://en.wikipedia.org/wiki/Canada%E2%80%93France_Maritime_Boundary_Case#/media/File:Saint-Pierre_and_Miquelon_EEZ_map-en.svg

    [17] Τα πρακτικά της απόφασης εδώ: https://www.icj-cij.org/files/case-related/78/078-19930614-JUD-01-00-EN.pdf

    [18] Τα πρακτικά της απόφασης εδώ: https://www.icj-cij.org/en/case/87

    [19] https://www.rferl.org/a/World_Court_Decides_Ukraine_Romania_Sea_Border_Dispute_/1378615.html

    [20] Πολλές χρήσιμες πληροφορίες για τις Τουρκικές θέσεις εδώ: http://www.thesis.bilkent.edu.tr/0003052.pdf

    [21] http://www.kathimerini.gr/995745/gallery/epikairothta/politikh/toyrkikoi-tyxodiwktismoi-epi-xartoy

    [22] https://energypress.gr/news/kalypsi-ee-stin-ekmetalleysi-koitasmaton-tis-ellinikis-aoz

    200 Σχόλια

    ………………………………………..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.