Ποιους ιερείς πληρώνουν αναγκαστικά οι έντιμοι πολίτες

[Βίος οπλισμένου αρχιμανδρίτη, εριστικού, «ομοφοβικού» και κήρυκα εθνικιστικού μίσους, που κατηγορήθηκε για οικονομικές καταχρήσεις]

του Αναγνώστη Λασκαράτου

(B’ δημοσίευση)

Στις 30.10, το ekklisiaonline ανακάλυψε έναν ήρωα: «Μόνος του, ένας ήρωας Αρχιμανδρίτης συγκλονίζει το πανελλήνιo». Σε τι έγκειται ο ηρωισμός του παπά; Στο ότι βρίζει ρατσιστικά εκ του ασφαλούς, τον αλβανικό λαό. Ακόμη κι αν η χυδαιότητα ήταν ηρωική, αυτό θα ίσχυε μόνο αν οι αθλιότητες λεγόντουσαν δυνατά μέσα σε αλβανικό έδαφος:  «Οι Αλβανοί ως λαός απαίδευτος και μοχθηρός έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την ανδραγαθία τους αυτή και ο πρωθυπουργός τους εν ολίγοις συνέστησε στην Ελλάδα ότι μας απάλλαξε από έναν άνθρωπο κακοποιό. Μας προκαλούν, μας σκοτώνουν, μας ληστεύουν, μας ήρθε όλη η σαβούρα και κακοποιοί, ελαχίστων εξαιρουμένων, που ελευθέρωσαν εσκεμμένα από τις φυλακές τους και διαπρέπουν στην εγκληματικότητα στην δύσμοιρη Ελλάδα, λεηλατώντας τις περιουσίες του φτωχού κόσμου». Σε μια κανονική χριστιανική Εκκλησία ο εκφραστής τέτοιων αισχροτήτων θα είχε μπει σε αργία και σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα θα είχε επιληφθεί ο Εισαγγελέας βάσει του αντιρατσιστικού νόμου. Βρισκόμαστε όμως στην ηθικά και οικονομικά χρεοκοπημένη Ελλάδα. Πρόκειται  για τον όσιο Αθανάσιο, κατά κόσμον Λεωνίδα Μισσό, αρχιμανδρίτη της Μητρόπολης της Ρόδου, στην επικράτεια της οποίας η Κωνσταντοπούλου και ο Καμμένος είχαν κάνει τα θρησκευτικοπατριωτικά τους show τον Μάρτη του 2015. Ο παπάς ξαναχτύπησε τις 9.11: «Ήρωας Έλληνας Αρχιμανδρίτης σε Αλβανούς» «..για τη στυγνή δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα στην Αλβανία ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΑΝ ΕΜΕΝΑ–ΔΙΝΩ ΟΡΚΟ ΤΙΜΗΣ, ΘΑ ΣΑΣ ΚΥΝΗΓΗΣΩ». Το μίσος του «ήρωα» κατά γειτονικών λαών, ακόμη και ακραιφνώς Ορθόδοξων όπως οι Βόρειοι Μακεδόνες, η συνωμοσιολογία και η πολιτικολογία του, καθηλώνουν τους θαυμαστές του στο εκκλησιαστικό μπλογκ: (13 Ιούνιος 2018) «Καθηλωτικός ο Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός για τη «Βόρεια Μακεδονία»: «Η Εθνική μας Κυβέρνηση είναι πρόθυμη στο βωμό της ενοποίησης των Σκοπιανών να διχάσει τον Ελληνικό Λαό. Σκοπίμως λησμονεί τους Μακεδονικούς αγώνες αφού πρέπει να αρέσει σε Ροκφέλερ και Ρόθντσιλτ παρά στον Ελληνικό Λαό και τις προσδοκίες του».

Ο αρχιμανδρίτης υπερασπίζεται και επαινεί  τον χουντικό μητροπολίτη-Χωροφύλακα, υμνητή του φονιά Ντερτιλή και φίλο της υπόδικης εγκληματικής, σατανιστικής και προδοτικής «σποράς των νικημένων του ‘45»: «Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός για Αμβρόσιο: Κανιβαλίζουν Ιεράρχη με σπάνιο ήθος και πολυετή προσφορά». Το μίσος του αρχιμανδρίτη αναπαράγει ο ακροδεξιός «Stoxos» (28 Μαΐ 2018): «φωτιά και τσεκούρι στους νενέκους και στα γουναρικά»! Η κραυγή του Αρχιμανδρίτη Ρόδου π.Αθανάσιου Μισσού για τους αιχμάλωτους στρατιωτικούς μας!». Στο στόχαστρό του μπήκαν με ανηλεή φρασεολογία (9.10) και οι δύστυχοι πρόσφυγες της Λέσβου, που τάχα κατέβασαν τον περιβόητο τσιμεντένιο κιτς σταυρό που κάποιοι τοποθέτησαν στην παραλία, νομίζοντας πως έτσι θα πικάρουν τους θαλασσοπνιγμένους μουσουλμάνους πρόσφυγες, αφού και την υποτιθέμενη οικουμενική χριστιανική τους πίστη την βιώνουν ευτελισμένη ως κοινό στοιχείο εθνικής ταυτότητας δικαίων και αδίκων και ως ορμητήριο εχθρότητας προς τους άλλους: «Καταιγιστικός ο Αρχιμ. Αθ. Μισσός για Σταυρό: Έρχομαι εγώ να τον φτιάξω». «Τι και αν οι ξεριζωμένοι λαθρέποικοι διαμαρτύρονται για τις άθλιες συνθήκες διαμονής τους…Τι και αν έφυγαν πυξ λαξ και άρον άρον εγκαταλείποντας πίσω γονείς, παιδιά, πατρίδα, περιουσία; Ο πόθος τους ο κρυφός είναι να πλήξουν τον Χριστό και να επιφέρουν «συνεργεία φόβου μαχαίρας» τον εξισλαμισμό στην Ελλάδα.. Το μένος τους είναι τόσο ακόλαστο…Η τοπική εκκλησία βλέπει χάσκοντας;…Τι περιμένετε, να σας κατεδαφίσουν τις εκκλησίες του νησιού σας;». Αν και είναι κληρικός μιας Εκκλησίας που βρίθει αλληλοσυγκαλυπτόμενων ομοφυλόφιλων ρασοφόρων, ακόμη και ατιμώρητων παιδεραστών, που κρύβονται πίσω από υποκριτικά και ρατσιστικά ομοφοβικά κηρύγματα, αν και δεν έχει γράψει μισή φράση για  τα αίσχη που έχουν κατά καιρούς αποκαλυφθεί εις βάρος παιδιών σε πρεσβυτέρια, Επισκοπεία, αλλά και σε ορφανοτροφεία που διευθύνουν παπάδες και Θεολόγοι, «ανησυχεί» και κινδυνολογεί για τις υιοθεσίες από ομοφυλόφιλους γονείς: «Ένας Αρχιμανδρίτης γίνεται η φωνή όλων των Ελλήνων». «Οι ομοφυλόφιλοι είναι ακατάλληλοι για υιοθεσίες και οι συνέπειες θα είναι τραγικές  (23.4.2018). Ο Θανάσης επιτέθηκε κατά του Ρουβίκωνα: «Καταπέλτης ο Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός για εισβολή Ρουβίκωνα» (23.9.2018) «Σημείο της πολιτικής και κοινωνικής μας σήψης αποτελεί η τραμπούκικη ενέργεια των 20 με 30 νεαρών…είναι κοινό μυστικό ότι είναι πλουσιόπαιδα (!!!) και μπορούν να δώσουν όχι εκ του υστερήματος αλλά εκ του περισσεύματος». Όμως αυτή ήταν ίσως μόνη αξιέπαινη, νόμιμη, ρεαλιστική και υψηλού ηθικού περιεχομένου ενέργεια του Ρουβίκωνα, που πήγε όπως είχε κάθε δικαίωμα και ευαγγελική υποχρέωση, να ελέγξει ανίερη πράξη ενοριακού ναού της Αθήνας, που πέταγε στο δρόμο άστεγους, «ελάχιστους αδελφούς του Χριστού», διακόπτοντας τη λειτουργία, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση που επιτρέπει στο εκκλησίασμα να ελέγχει ακόμη και τον ανάξιο Επίσκοπο και σύμφωνα με τη νομολογία που έχει παραγάγει μια δικαστική απόφαση (1.8.2016) για παρόμοια κίνηση (βλ. «Η αντιχριστιανική συμπεριφορά της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης». «Αθώοι για το αδίκημα της υβριστικής συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια θρησκευτικής λατρείας κρίθηκαν οι 26 συλληφθέντες που διέκοψαν τη λειτουργία της Κυριακής»). 

Ο εθνικός Κριτής Θανάσης Μισσός όμως, δεν έχει πέσει από τον ουρανό. Έχει κάποιο πολύ γήινο παρελθόν, που αποκαλύφθηκε στην μεγάλη εκκλησιαστική κρίση του 2005, όταν έσπασε για λίγους μήνες η Ομερτά και άνοιξαν στόματα. Σώζεται ακόμη μια πλούσια ειδησεογραφία, η οποία όπως απότομα ξέσπασε, έτσι απότομα περιέργως εξαφανίστηκε χωρίς να δημοσιευθεί η κατάληξη μιας καθόλου κολακευτικής για τον Θανάση κατάστασης. Κατηγορήθηκε για οπλοκατοχή, την ίδια εποχή που η λαίλαπα των σκανδάλων του 2005, αποκάλυψε άλλους τρεις οπλοφόρους κληρικούς. Τον ατιμώρητο παιδεραστή μητροπολίτη Λέρου Νεκτάριο, τον συνεργάτη πρώην εμπόρου ναρκωτικών αρχιμανδρίτη Νικόδημο Φαρμάκη, πνευματικόν τέκνον (από 12 ετών) του κατηγορηθέντος για ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις μητροπολίτη Καλλίνικου και τον Διδυμοτείχου Νικηφόρο, που κατηγορήθηκε από μοναχό πως τον παρενόχλησε σεξουαλικά. Μεταφέρω αποσπάσματα από δυο δημοσιεύματα της «Ελευθεροτυπίας» και δυο του in.gr: «Με ράσα και με όπλα…Το περίεργο πάντως είναι ότι σε βάρος του αρχιμανδρίτη από τις 16 Ιουνίου 2004 ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ρόδου Γιώργος Οικονόμου είχε ασκήσει ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για υπεξαίρεση σε βάρος του, αλλά δεν ανακλήθηκε η άδεια οπλοφορίας του….Η άδεια οπλοφορίας για τον αρχιμανδρίτη Αθανάσιο Μισσό της Μητρόπολης Ρόδου, ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται στα οικονομικά σκάνδαλα της Μονής Πανορμίτη, εκδόθηκε το 1999 από την Αστυνομική Διεύθυνση Δωδεκανήσου, εν όσω ήταν λαϊκός και εργαζόταν σαν γραμματέας, επ’ ονόματι Λεωνίδας Μισός. Στις 21 Νοεμβρίου 2003 χειροτονήθηκε κληρικός και, ενώ η άδεια οπλοφορίας είχε λήξει λίγες μέρες νωρίτερα, δεν είχε παραδώσει το όπλο. Φέρεται όμως ότι παρέδωσε το όπλο με τα τελευταία γεγονότα. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας αναμένεται να κληθεί για ν’ απολογηθεί στην Ελένη Κεχαγιά ο αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Μισσός, ο οποίος κατηγορείται για οικονομικά σκάνδαλα στη Μονή Πανορμίτη Σύμης. (Π.ΚΑΛΙΒΟΥΡΗΣ-22/02/2005). «Υπό όρους έξω ο αρχιμανδρίτης. Αποφυλακίστηκε με εγγύηση 20.000 ευρώ και περιοριστικούς όρους για λόγους υγείας αρχιμανδρίτης, ο οποίος βρισκόταν προφυλακισμένος στις δικαστικές φυλακές Κω, κατηγορούμενος για υπεξαίρεση. Ο αρχιμανδρίτης Λεωνίδας Μισσός είχε κριθεί προσωρινά κρατούμενος στις 22 Μαρτίου, αφού κατηγορείται για υπεξαίρεση ποσού περίπου 67.500 ευρώ ενώ υπηρετούσε ως λαϊκός στη Μονή Πανορμίτη της Σύμης. Για την προφυλάκισή του…χρειάστηκε να εκδοθεί απόφαση από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών (05/05/2005). «Υπόθεση υπεξαίρεσης 76.000 ευρώ από αρχιμανδρίτη» (in.gr-9.3.2005). Ο κληρικός, συνοδευόμενος από το δικηγόρο του, ..αρνήθηκε τις κατηγορίες..υπογραμμίζοντας ότι όλα αυτά εντάσσονται στο πλαίσιο ενορχηστρωμένης υπόθεσης σπίλωσης και κατασυκοφάντησής του από συγκεκριμένα πρόσωπα». «Προσωρινή κράτηση του αρχιμανδρίτη Λ.Μισσού στις φυλακές» (in.gr-21.3.2005) «Στο σκεπτικό της απόφασης, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Ρόδου, κατέληξε ότιυπάρχει ο κίνδυνος, ως αρχιμανδρίτης ο Λεωνίδας Μισσός να εκμεταλλευθεί τους πιστούς προς όφελός του. Για το λόγο αυτό, αποφασίστηκε η προσωρινή κράτηση του….Εις βάρος του αρχιμανδρίτη Λ.Μισσού έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για παράνομη οπλοκατοχή και οπλοφορία, στο χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο του 2003 έως τις 20 Φεβρουαρίου του 2005». Πολλά χρόνια μετά (8.8.2018), διαμαρτύρεται με ύφος ανοίκειο για ιερωμένο, γιατί η Μονή Πανορμίτη την οποία κατηγορήθηκε ότι λήστεψε, δεν του έστειλε πρόσκληση συμμετοχής σε κάποια τελετή: «Το κενό της απουσίας μου φρόντισαν όμως όλοι οι αχάριστοι και υπ’ εμού ευεργετημένοι να το εκμεταλλευτούν και να το στρέψουν σαν αυτεπίστροφον (μπούμεραγκ) εναντίον μου διαδίδοντας ψευδείς ειδήσεις για να κερδίσουν έρποντας και λείχοντας εφήμερη εύνοια. Μέχρι σήμερα το όνομα μου και οι ικανότητες μου είναι ικανά να τους ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της παχυλής ευημερίας τους και σε κάθε περίσταση αμολούν (sic) δηλητήριο μη έχοντας κάτι συγκεκριμένο να μου καταλογίσουν».

Κυριακή, 25.11.2018: Το πνεύμα του Γρ.Μιχαλόπουλου, Ομολογητή και Οφικιάλιου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ζει

Το πως έληξαν οι ποινικές του υποθέσεις δεν εμφανίζεται πουθενά και αυτό από μόνο του είναι ένα ερώτημα. Καταδικάστηκε με αναστολή, απαλλάχτηκε ή έτυχε παραγραφής; Φαίνεται πως η κατακραυγή ανάγκασε την Μητρόπολη να τον απομακρύνει αρχικά, αλλά ο πατριώτης αρχιμανδρίτης ήξερε κι άλλο μονοπάτι για να πιέσει για την αποκατάστασή  του, αυτό της αλλαγής εκκλησιαστικού κλίματος, της προσχώρησης σε ξένη σχισματική Εκκλησία και της εισπήδησης στο έδαφος της ελλαδικής Εκκλησίας:  «ΑΚΤΙΝΕΣ: Ποιος είναι ο υποψήφιος «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος (22.9.2010). «..Όπως γράψαμε σε προηγούμενη ανάρτηση η αυτοαποκαλούμενη «Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας» σχεδιάζει να επεκτείνει το σχίσμα στην Ελλάδα. Η σχισματική θρησκευτική κοινότητα, που διοικείται από τον αυτοαποκαλούμενο Μητροπολίτη Ραφαήλ Prokopijev-Μοτοβίλοφ (πρώην πράκτορα της KGB) σχεδιάζει να επεκτείνει το σχίσμα στο έδαφος της Ελλάδος, δημιουργώντας « Επισκοπή» με τον προσδιορισμό της χώρας. Επικεφαλής της «Επισκοπής» σχεδιάζουν να είναι ο πρώην κληρικός του Οικ. Πατριαρχείου, Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Missos….σύμφωνα με πληροφορίες έφυγε από τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου και πέρασε από διάφορες σχισματικές ομάδες. Σύμφωνα με πληροφορίες η «επισκοπική χειροτονία» του Αρχιμανδρίτη Αθανάσιου Missos με τον τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος», θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2010 στην Μόσχα». Η συνέχεια μου είναι άγνωστη, σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμη και το απλό φλερτ του με την σχισματική ξένη Εκκλησία, πέρα από τα (με ποινή την καθαίρεση) εκκλησιολογικά ζητήματα που δημιουργεί, δεν συμβαδίζει με την επιδεικτική του Εθνικοφροσύνη. Στα 2012, ξαναβρίσκουμε τον Θανάση σοβαρά ασθενή με ζάχαρο, να κλαίγεται για τα ιατρικά-ασφαλιστικά του ζητήματα, στη zougla/gr. Εχθρός του τώρα είναι η ίδια η Μητρόπολή του: «Κραυγή απελπισίας από Αρχιμανδρίτη», 28 Μαρτίου 2012, 21:29-Μίλλη Σιδέρη. «Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζεται ο καταγγέλλων, ο Ο.Π.Α.Δ. της Ρόδου αν και του χρωστάει περίπου 20.000 ευρώ του έχει καταβάλλει μέχρι σήμερα μόνο 20 ευρώ…Ο Αρχιμανδρίτης  Αθ. Μισσός φιλοξενήθηκε στο zougla radio στην εκπομπή «Cosa Nostra». Σε ερώτηση αν έχει βοηθηθεί οικονομικά από την Μητρόπολη Ρόδου, .. τόνισε «Για κάποιους η εκκλησία είναι η μητέρα, για μένα είναι η μητριά…».

[Α’ δημοσίευση]

This entry was posted in IERES_ATAXIES, IERES_YPOKRISSIES, IERI_Exoussia, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

11 Responses to Ποιους ιερείς πληρώνουν αναγκαστικά οι έντιμοι πολίτες

  1. Ο/Η του κώλου λέει:

    Ήρωα τον ανεβάζουν, ήρωα τον κατεβάζουν.
    Η Ορθόδοξη Εκκλησία του ΜΑΚΕΛΙΟ


    https://www.makeleio.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/%CE%9A%CF%81%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CE%AE%CF%81%CF%89%CE%B1-%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7-%CE%94%CF%85%CF%83%CF%84%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CF%83/

    ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ24|01|2019 00:50/KATADOTIS /1 ΣΧΟΛΙΟ/1088 VIEWS

    Κραυγή ήρωα Αρχιμανδρίτη: «Δυστυχία σου Ελλάς, θα κλαίτε όταν σηκωθείτε από τον λήθαργο»

    Την Κυριακή 20 του μηνός είχαμε το μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα για την συμφωνία των Πρεσπών. Απόψε η Βουλή με ανίσχυρη έως ανύπαρκτη την λαϊκή εντολή, με μια κυβέρνηση που παραπαίει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και που προέκυψε από την δίκαιη αγανάκτηση του λαού ενάντια στον ευτελισμό που επέφερε ο δικομματισμός θα προβεί στην ψήφιση της εθνοπροδοτικής συμφωνίας που ξεπουλά την ιστορία της πατρίδας μας και κάνει νοικοκυραίους τους γείτονες μας.

    (….)

    Σας στέλνω αγωνιστικό χαιρετισμό.

    Ένας εθνικόφρων Αρχιμανδρίτης από Ρόδο
    Αθανάσιος Μισσός

    https://www.makeleio.gr/%CE%B5%CE%BE%CF%89%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF/%CE%A9%CE%A1%CE%91-1350-%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%97%CE%A3%CE%97-%CE%92%CE%9F%CE%9C%CE%92%CE%91-%CE%A3%CE%95-%CE%95%CE%A1%CE%9D%CE%A4%CE%9F%CE%93%CE%91%CE%9D-%CE%91%CE%A0%CE%9F-%CE%93%CE%95/

    5|10|2019 13:50/AMARTOLOS /6 ΣΧΟΛΙΑ/2795 VIEWS
    ΩΡΑ 13:50! ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΒΟΜΒΑ ΣΕ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΠΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟ – ΑΦΥΠΝΗΣΤΕΙΤΕ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ

    Οι Τάταροι λίαν συντόμως θα δουν όσα έχουν προφητευτεί γι’ αυτούς και τότε θα αρχίσει ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων.
    Ενδυναμούσθε εν Κυρίω Αθανάσιος Μισσός, Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου

    6 ΣΧΟΛΙΑ

    Ο/ΗΠΙΤ15|10|2019 στις 19:46
    ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΜΕ ΤΑ 14ΧΡΟΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΤΟΥΣ. ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΑ ΑΓΟΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΕΙ. ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΣ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ.

    Απάντηση
    Ο/ΗΜε Απριλιανη διαθεση15|10|2019 στις 15:18
    Aς πιάσει πρώτος όπλο και εμείς ακολουθούμε… Στα λόγια όλοι καλοί είναι…

    Ο/ΗΘΕΟΦΙΛΟΓΙΑΝΝΑΚΟς15|10|2019 στις 15:54
    Θα το ποιασεις θες δεν θες για να ζησεις στιν μελλοντικη Συρια εδω που θα μας κανουν εκτος αμα γουσταρεις να γινεις γιουσουφακι τους αυτο ειναι αλλο θεμα…………………..

    Απάντηση
    Ο/Ηmar15|10|2019 στις 16:23
    πρόσεξε μην σκίσεις κανα καλτσόν

    Απάντηση
    Ο/ΗΜΙΧΟΣ15|10|2019 στις 19:47
    Σωπα μωρη λουγκρα που σου εθιξαν το εκκλησαριο.

    Απάντηση
    Ο/ΗAF515|10|2019 στις 13:57
    τωρα νοιωθω πιο ασφαλης τι να πω ..τι μας λεει ? μην ανησυχειτε , υπαρχουν προφητειες ..
    αη καλα .. ο καθενας με τον πονο του ,, αν υπαρχουν ανθρωποι που μπορουν να παρουν στα σοβαρα αυτα που λεει ,τοτε οκ ,ολα καλα .

    https://www.makeleio.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9/

    ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ10|11|2018 21:21/SCARFACE /1 ΣΧΟΛΙΟ/1105 VIEWS
    Έλληνας Αρχιμανδρίτης δίνει παράδειγμα πατριωτισμού: «Να σκότωναν εμένα οι Αλβανοί – Δίνω όρκο τιμής, θα σας κυνηγήσω»

    Είστε για μένα Ανεπιθύμητοι και από την δική μου πλευρά δίνω όρκο τιμής όποιον γνωρίζω ή αντιλαμβάνομαι θα τον κυνηγώ στεγνά.

    Δεν θα γίνω παθητικός θεατής και ακροατής των ελεηνών με καμία δύναμη.

    Είμαι Ορθόδοξος ουχί μόνο προσευχητικά αλλά και με πράξεις. Δεν το αναγράφει η ταυτότητα μου για το καλό, αλλά ΕΙΜΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.

    1 COMMENT
    Ο/ΗΤολης10|11|2018 στις 22:02
    Μπράβο Στέφανε που αναδεικνύεις ότι υπάρχουν Κ τέτοιοι κληρικοι


    https://www.diaforetiko.gr/archimandritis-athanasios-missos-oi-omofylofiloi-einai-akatalliloi-gia-yiothesies-kai-oi-synepeies-tha-einai-tragikes/

    Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Μισσός

    Οι ομοφυλόφιλοι είναι ακατάλληλοι για υιοθεσίες

    https://www.ekklisiaonline.gr/nea/gerontas-athanasios-o-koronios-ine-anthropino-kataskevasma-gia-ton-elegcho-olon-mas/

    ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: Ο ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

    Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2020 21:02

    ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE: Ο Αρχιμ. της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου, π Αθανάσιος Μισσός τέλεσε την Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου σήμερα στην κάμερα του ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE.

    Μετά το πέρας της ακολουθίας που μεταδόθηκε ζωντανά από το ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE ανέφερε χαρακτηριστικά για το ζήτημα της Πανδημίας που ταλαιπωρεί τους Έλληνες.

    ΄΄Εύχομαι να έχετε ένα καλό βράδυ με ειρήνη, υγεία, και με τη βοήθεια του Θεού να ξεπεράσουμε αυτή την Πανδημία που όπως έχω πει είναι ανθρώπινο χέρι , ανθρώπινα κατασκευάσματα, για τον έλεγχο όλων ημών.

  2. Ο/Η των ξέκωλων λέει:




    https://www.stoxos.gr/2018/05/blog-post_3032.html

    «Αρχικά μιλούσαν για υπόθεση ρουτίνας και βλέπουμε το θέμα να χρονίζει… «φωτιά και τσεκούρι στους νενέκους και στα γουναρικά»! Η κραυγή του Αρχιμανδρίτη Ρόδου π.Αθανάσιου Μισσού για τους αιχμάλωτους στρατιωτικούς μας!
    ΣΤΟΧΟΣ – 28 Μαΐου – 0

    Περισσότερο είναι ο πόνος τους για την επίθεση στον Δήμαρχο της Συμπρωτεύουσας, ο οποίος επιδεικτικά και προκλητικότατα χλεύασε την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας για να αρέσει ο λόγος του και η ύπαρξη του στο μηδενιστικό νεοταξικό πνεύμα.

    Πιο πολύ μάλλον νοιάζονται για τους αρνητές της πατρίδας παρά για τους εύορκους νέους μας, οι οποίοι ορκίστηκαν για να διαφυλάττουν ακέραιη την εδαφική μας κυριαρχία.

    Πότε επιτέλους θα αφυπνιστούμε και θα ξεφύγουμε από τον πνευματικό λήθαργο στον οποίο έχουμε περιπέσει;

    Είναι δυνατόν το αθάνατο Ελληνικό πνεύμα να παρακολουθεί χαύνα με περισσή νωχελικότητα τον διασυρμό δυο ευκλεών νέων της πατρίδας ;

    Ό Γέρος του Μοριά ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης βροντοφώναζε «φωτιά και τσεκούρι στους νενέκους και στα γουναρικά» βλέποντας παρόμοιες συμπεριφορές από τους τότε μειοδότες του αρτισύστατου κράτους μας.

  3. Ο/Η Psycho λέει:

    https://www.protothema.gr/greece/article/1018008/o-apateonas-giatros-eihe-aplosei-dihtu-se-agio-oros-monastiria-kai-diagnostika-kedra/

    Ο απατεώνας «γιατρός» είχε απλώσει «δίχτυ» σε Άγιο Όρος, μοναστήρια και διαγνωστικά κέντρα

    18/06/2020, 06:32

    Αδίστακτος με την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου φαίνεται οτι ήταν ο 47χρονος ψευτογιατρός που συνελήφθη την Τρίτη καθώς δεν δίσταζε να στήνει καρτέρι στα υποψήφια θύματά του ακόμα και στο Άγιο Όρος και μοναστήρια την ώρα που αυτά αναζητούσαν τη βοήθεια του Θεού για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζαν είτε τα ίδια είτε συγγενικά τους πρόσωπα.

    Οι μαρτυρίες των συγγενών των θυμάτων

    Πατέρας ενός εκ των θυμάτων του μαϊμού-γιατρού μίλησε στο Open TV. «Μας τον είχαν συστήσει μέσω εκκλησίας. Από εκεί έγινε η γνωριμία. Η αλήθεια είναι ότι τον πιστέψαμε.

  4. Ο/Η Ανώνυμη Επωνυμίδου λέει:

    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΞΙΑ: Η ΝΔ, η Λύση του Βελόπουλου, η Χρυσή Αυγή, το κόμμα της Εκκλησίας, κάποιες μεγάλες ποδοσφαιρικές ΑΕ, ο ΣΕΒ, το Μακελειό, η Εspresso, ο στόχος… και άλλα τρισχαριτωμένα!
    ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Όχι μόνο αυτοί.
      Είναι και η Παπακώστα, η Κουντουρά, ο Παπαγγελόπουλος, ο Παυλόπουλος, η Ραχήλ Μακρή, ο Γεωργούλης, ο Πάνος Καμμένος, ο Δημ.Καμμένος, ο Β.Πολύδωρας, ο Νικολόπουλος, η Χρυσοβελώνη, Τέρενσ Κουϊκ, Βασίλης Κόκκκαλης, για να μην μνημονεύσω τους Παπαχριστόπουλο και Ζουράρι και πολλούς ακόμη που εντάχθηκαν ή συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά συνομιλητές και συμβούλους (Βασιλική Θάνου, κλπ) του Αλέκσι.

    • Ο/Η roidis λέει:

      Καλέ Ανώνυμη Επωνυμίδου…
      σας άρεσε η απάντηση του κ.Λασκαράτου, όχι πείτε…

  5. Ο/Η Ανώνυμη Επωνυμίδου λέει:

    Αναφέρθηκα στην καθαρόαιμη Δεξιά χωρίς ονόματα ( πλην του αρχηγού της Ελληνικής Λύσης) και ο κ. Λασκαράτος πρόσθεσε επώνυμα και την ημίαιμη Δεξιά.
    Ελπίζω να σας καλύψαμε αμφότεροι!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ημίαιμη Δεξιά οι καραδεξιοί;

      Παπακώστα (Ζαρούλια της ΝΔ την έλεγε το leftgr), η κόρη του αειμνήστου στρατηγού Κουντουρά, ο διοικητής της ΕΥΠ αδιάφθορος Αρεοπαγίτης Παπαγγελόπουλος, ο Ομολογητής Παυλόπουλος, η ακροδεξιά Ραχήλ Μακρή, ο ακροδεξιός Πάνος Καμμένος, ο ακροκαραδεξιός Δημ.Καμμένος, ο φιλοχρυσαυγίτης Β.Πολύδωρας, ο ακροκαραδεξιός ευσεβής(«Γέροντα την ευχή» ) Νικολόπουλος, οι παραδοσιακοί Χρυσοβελώνη, Τέρενς Κουϊκ, Βασίλης Κόκκκαλης; Η Ομολογήτρια Βασιλική η Αρεοπαγίτισσα; Γιατί υποτιμάτε τους ανθρώπους αυτούς;

  6. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:


    Ραφαήλ της Μόσχας και Μητροπολίτης Αὐλῶνος & Βοιωτίας Ἄγγελος

    http://aktines.blogspot.com/2010/09/blog-post_7173.html

    11 Σεπ 2010
    Η αυτοαποκαλούμενη «Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας» σχεδιάζει να επεκτείνει το σχίσμα στην Ελλάδα.

    Η σχισματική θρησκευτική κοινότητα «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας» («Η Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία»), που διοικείται από τον αυτοαποκαλούμενο Μητροπολίτη Ραφαήλ Prokopijev-Μοτοβίλοφ (πρώην πράκτορα της KGB), σχεδιάζει να επεκτείνει το σχίσμα στο έδαφος της Ελλάδος, δημιουργώντας « Επισκοπή» με τον προσδιορισμό της χώρας.

    Επικεφαλής της «Επισκοπής» σχεδιάζουν να είναι ο πρώην κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Missosa.

    Σύμφωνα με πληροφορίες η «επισκοπική χειροτονία» του Αρχιμανδρίτη Αθανάσιου Missosa θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2010 στη Μόσχα.

    Ο τίτλος του θα είναι «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος». Επιπλέον, υπάρχει σχέδιο για τρείς χειροτονίες «επισκόπων» και να έχει υπό τη διοίκηση του σύντομα 35 «ιερείς» και 5 «διακόνους».

    Епархија Горњокарловачка

    στις 9:32 μ.μ.
    Ετικέτες ΔΙΑΦΟΡΑ

    http://aktines.blogspot.com/2010/09/blog-post_3169.html

    22 Σεπ 2010
    Ποιος είναι ο υποψήφιος «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος» της αυτοαποκαλούμενης «Αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας»;
    Ραφαήλ Μητροπολίτης Μόσχας και πάσης Ρωσίας »(Prokop
    Ραφαήλ Prokopjev
    Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος (Missos), το μέλλον «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδα»
    Αθανάσιος Missos

    Όπως γράψαμε σε προηγούμενη ανάρτηση η αυτοαποκαλούμενη «Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας» σχεδιάζει να επεκτείνει το σχίσμα στην Ελλάδα.

    Η σχισματική θρησκευτική κοινότητα, που διοικείται από τον αυτοαποκαλούμενο Μητροπολίτη Ραφαήλ Prokopijev-Μοτοβίλοφ (πρώην πράκτορα της KGB) σχεδιάζει να επεκτείνει το σχίσμα στο έδαφος της Ελλάδος, δημιουργώντας « Επισκοπή» με τον προσδιορισμό της χώρας. Επικεφαλής της «Επισκοπής» σχεδιάζουν να είναι ο πρώην κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Missos.

    Ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος ( κατά κόσμον Λεωνίδας Missos) γεννήθηκε το 1972 στην Αμερική από οικογένεια ελληνικής καταγωγής. Αποφοίτησε από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης (Αγγλία) και του Νόβι Σάντ (Σερβία).
    Το 1991 μπήκε ώς δόκιμος σε μοναστήρι, στο νησί της Σύμης (Ελλάδα), όπου αργότερα έγινε μοναχός.
    Με την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου ο μοναχός Αθανάσιος (Missos) στις 21 Νοεμβρίου του 2003 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 25 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ιερέας. Σύντομα ο μοναχός Αθανάσιος, εστάλη στο μοναστήρι της Παναγίας στο νησί της Ρόδου με το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Λίγο καιρό αργότερα μετατέθηκε στη θέση του ηγουμένου στον Πανορμίτη Σύμης.

    Στη συνέχεια σύμφωνα με πληροφορίες έφυγε από τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και πέρασε από διάφορες σχισματικές ομάδες.

    Σύμφωνα με πληροφορίες η «επισκοπική χειροτονία» του Αρχιμανδρίτη Αθανάσιου Missos με τον τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος», θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2010 στην Μόσχα.

  7. Ο/Η του κώλου λέει:

    https://roides.wordpress.com/2011/03/31/31mar11/
    https://roides.wordpress.com/2016/01/14/14jan16/

    Γιανναράς και Ρωμανίδης κατά της θρησκείας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    https://antifono.gr/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82/

    Χριστιανοί κατά της θρησκείας. Ο χάρτης ενός γνωστού-άγνωστου τοπίου
    από Βασίλης Ξυδιάς -26 Ιανουαρίου 200932419

    ΣΥΝΑΞΗ, τ. 106, Απρίλιος-Ιούνιος 2008, σελ. 45-54.

    Ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία ή ότι – κατά μείζονα λόγο – είναι αντίθετος προς τη θρησκεία μπορεί να αποτελεί μια θέση παράδοξη εκ πρώτης όψεως, τα ζητήματα όμως που εγείρει συνιστούν καίρια πρόκληση για τη χριστιανική αυτοσυνειδησία. Το είδαμε και πρόσφατα, με την έκδοση του βιβλίου του Χρήστου Γιανναρά Ενάντια στη Θρησκεία (εκδ. Ίκαρος, 2006). [Βλ.στο Αντίφωνο μια σύντομη βιβλιοπαρουσίαση και τις εντελώς αντίθετες μεταξύ τους βιβλιοκριτικές του π. Σταύρου Τρικαλιώτη και του γράφοντος, καθώς και την παρουσίαση του βιβλίου στην Εκπομπή “Ανιχνεύσεις” του Παντελή Σαββίδη στην ΕΤ-3.] Με αφορμή αυτό το βιβλίο θεώρησα χρήσιμο να ανατρέξω σε παρόμοιες απόψεις που άλλοι θεολόγοι έχουν διατυπώσει στο παρελθόν. Αν και είχα την εντύπωση ότι γνώριζα κάπως το ζήτημα, οφείλω να πω ότι έμεινα έκπληκτος συνειδητοποιώντας πόσο βαθιά έχει επηρεάσει αυτή η ιδέα τη σύγχρονη προτεσταντική θεολογία και πόσο ζωντανή εμφανίζεται τα τελευταία ιδίως χρόνια όχι μόνο στον προτεσταντικό, αλλά και στο ρωμαιοκαθολικό χώρο. Από την άλλη μεριά, παραλληλίζοντας συναφείς θέσεις ορθοδόξων θεολόγων διέκρινα λεπτές αλλά αξιοσημείωτες διαφορές, οι οποίες προηγουμένως μου διέφευγαν. Κρίνοντας ότι και τα δύο αυτά μπορεί να έχουν γενικότερο ενδιαφέρον, θεώρησα χρήσιμο να καταγράψω τα βασικά ευρήματα της περιδιάβασής μου σε μια συνοπτική, καθαρά ενημερωτική παρουσίαση· χωρίς φιλοδοξίες ανάλυσης, ερμηνείας ή αξιολόγησης· χωρίς προθέσεις βαθύτερης διερεύνησης των υπαρκτών ή μη εξαρτήσεων ή οποιωνδήποτε άλλων συσχετίσεων μεταξύ των διαφόρων απόψεων· ωσάν μια εγκυκλοπαιδική χαρτογράφηση αυτού του ‘γνωστού’ όσο και ‘άγνωστου’ θεολογικού τοπίου.

    (…..)

    Στον ορθόδοξο χώρο τα πράγματα είναι λιγότερο θεαματικά, ίσως όμως περισσότερο περίπλοκα. Κύριοι πόλοι της εκκλησιαστικής κριτικής προς τη θρησκεία είναι εδώ ο Χρ. Γιανναράς και ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης. Το “Ενάντια στη θρησκεία” μάς θύμισε τη σταθερή πολεμική του Χρ. Γιανναρά κατά της ‘θρησκειοποίησης’. Εξ ίσου όμως μαχητικός και απόλυτος είναι και ο π. Ιω. Ρωμανίδης, όπως το δείχνει ο εύγλωττος τίτλος ενός άρθρου του της δεκαετίας του ’60 «Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της»[xiv]. Αν θα θέλαμε να συγκρίνουμε τις απόψεις των δύο ορθοδόξων θεολόγων με τις αντίστοιχες των Μπαρτ και Μπονχέφερ το πρώτο πράγμα που πράγμα που οφείλουμε να επισημάνουμε είναι η διαφορά στην ορολογία, αφού ούτε ο Χρ. Γιανναράς ούτε ο π. Ιω. Ρωμανίδης μιλούν για ‘Χριστιανισμό’. Αντ’ αυτού ο πρώτος μιλά για ‘Εκκλησία’ (μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τον Χριστιανισμό ως διδασκαλίας ή ως θεσμού προς τη ζώσα κοινότητα και την πνευματική της εμπειρία), ενώ ο δεύτερος μιλά για ‘Ορθοδοξία’ (τονίζοντας τη διαφορά του ανατολικού προς το δυτικό χριστιανισμό). Παρ’ όλα αυτά, αν περιοριστούμε σε μια φορμαλιστική επιφανειακή προσέγγιση, τόσο ο Γιανναράς όσο και ο Ρωμανίδης φαίνεται να κινούνται στον άξονα του Μπαρτ[xv], αφού και για τον έναν και για τον άλλον η διαφορά θρησκείας και χριστιανισμού έχει να κάνει με μια εξ αρχής ουσιώδη αντίθεση της χριστιανικής Εκκλησίας προς τη θρησκεία. Όμως στους δύο αυτούς κορυφαίους θεολόγους της γενιάς του ’60 πρέπει να προσθέσουμε και έναν νεώτερο, τον Παντελή Καλαϊτζίδη, το ενδιαφέρον του οποίου στρέφεται προς το ριζοσπαστικό χριστιανισμό του Μπονχέφερ. Στο πρόσφατο έργο του “Ορθοδοξία και Νεωτερικότητα: Προλεγόμενα” (Ίνδικτος, 2007) o Καλαϊτζίδης αναγνωρίζει ότι ο Γερμανός θεολόγος «έπεσε εν μέρει έξω» (σ.93) όσον αφορά το ‘τέλος’ των θρησκειών· θεωρεί εν τούτοις ότι «η επιστροφή του θρησκευτικού, με όλα τα σκοτεινά και τα επικίνδυνα ενδεχόμενα που κρύβει, κάνει επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε το αίτημα του Bonhoeffer για έναν μη θρησκευτικό χριστιανισμό» (σ.94).

    Υπάρχουν όμως και οι αντιρρήσεις. Αντίθετοι, για παράδειγμα, με την απόλυτη αντιδιαστολή χριστιανισμού και θρησκείας ήταν εξ αρχής τόσο ο Ν. Νησιώτης, όσο και ο νυν αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος. «Ασφαλώς, τοιαύτη αντίληψις περί Θρησκείας – γράφει ο Nίκος Νησιώτης κρίνοντας τον Μπαρτ – ελέγχεται ως πολύ μονομερής και περιορισμένη. Ορθή αντίληψις περί αυτής δεν θα επέτρεπε τοιούτον διαχωρισμόν»[xvi]. Τόσο η ‘πίστις’ – σημειώνει – όσο και η ‘αληθής θεολογία’ δεν αντίκεινται «προς την ούτω πως θεωρουμένην ‘φυσικήν’ θρησκευτικότητα», διότι «θρησκεία, κατά την πίστιν ταύτην (σημ.: τη χριστιανική), δεν είναι έρευνα προς ανεύρεσιν του Θεού, αλλ’ απόφασις προς αποδοχήν τούτου … ενόρασις τούτου εν τη ενεργεία αυτού εν τω κόσμω»[xvii]. Ανάλογη είναι η θέση του Αναστασίου Γιαννουλάτου που προχωρά παραπέρα, υπερασπιζόμενος τον θεοκεντρικό και αποκαλυπτικό χαρακτήρα όχι μόνο του Χριστιανισμού, αλλά όλων, κατά κάποιο τρόπο, των θρησκειών: «η θρησκευτική εμπειρία – γράφει – έχει τις ρίζες της στην αποκάλυψη του Θεού στον πρώτο άνθρωπο. Ο παγκόσμιος χαρακτήρας της Θείας αποκαλύψεως στην ανθρωπότητα σχετίζεται με το έμφυτο θρησκευτικό συναίσθημα.»[xviii] «Με βάση της θεώρηση αυτή θα μπορούσαμε να δούμε τις θρησκευτικές εμπειρίες της ανθρωπότητος ως βαθύ πόθο του ανθρώπου και αναζήτηση της υψίστης πραγματικότητος και συγχρόνως ως απορρόφηση ορισμένων ακτίνων από την παγκόσμια θεία ακτινοβολία»[xix]. Τα υπόλοιπα, λέει ο Γιαννουλάτος, είναι θέμα ορολογίας[xx]. Ο Νησιώτης και ο Γιαννουλάτος λένε τα παραπάνω αναφερόμενοι κυρίως στη θεωρία του Μπαρτ, δεν πρέπει όμως να έχουμε καμία αμφιβολία ότι την ίδια ώρα έχουν κατά νου και τις ανάλογες θέσεις του Χρ. Γιανναρά και του π. Ιω. Ρωμανίδη. Την αντίληψη αυτή των Νησιώτη και Γιαννουλάτου, ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί την ‘πλήρωση’ της θρησκευτικής αναζήτησης του ανθρώπου, υπερασπίζεται και ο Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος απαντώντας σε ένα άρθρο του Μ. Μπέγζου στο οποίο θα αναφερθούμε και στη συνέχεια[xxi]. «Δεν μπορούμε να κάνουμε αυτόν τον αρκετά οξύ διαχωρισμό σε Εκκλησία και κόσμο – γράφει ο Στ. Παπαλεξανδρόπουλος – ούτε, επομένως, σε Εκκλησία και θρησκεία». «Η Αλήθεια της Εκκλησίας φανερώνει την αλήθεια του κόσμου». Στο βαθμό που οι θρησκείες «αποτελούν εκφράσεις … της λαχτάρας και νοσταλγίας του κόσμου για το αληθινό είναι του, για την αλήθειά του», η Εκκλησία «ακριβώς όπως ο Θεάνθρωπος… αποτελεί ‘πλήρωση’ της θρησκείας»[xxii].

    Ανάμεσα στις δύο αυτές στάσεις (την ‘αντιθρησκευτική’ και τη ‘φιλοθρησκευτική’) μπορεί να βρει κανείς μεταξύ των ορθοδόξων θεολόγων μια σειρά από ενδιάμεσες θέσεις, που φαίνεται να υιοθετούν τη διάκριση χριστιανισμού και θρησκείας, αλλά με πιο ήπιο τρόπο από τους αρχικούς εισηγητές της και με πολλά περιθώρια σχετικοποίησης των όρων. Βλέπουμε πολλές φορές να αναφέρεται η θρησκεία με αρνητική σημασία –θυμίζοντας λίγο ως πολύ τον Μπαρτ – αυτή όμως η αρνητική χροιά δηλώνεται είτε με την προσθήκη στη λέξη εισαγωγικών (‘θρησκεία’) είτε με τη χρήση ειδικών επιθέτων που περιορίζουν τον αρνητικό χαρακτηρισμό σε ιδιαίτερες εκφάνσεις και εκδοχές της θρησκείας και όχι στο θρησκευτικό φαινόμενο εν γένει. Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, για παράδειγμα, λέει με τρόπο όμοιο με αυτόν του Χρ. Γιανναρά ότι ο Χριστιανισμός είναι Εκκλησία και όχι ‘ατομικιστική’ θρησκεία[xxiii], αφήνοντας όμως έτσι θετικό περιθώριο για μια ‘μη ατομικιστική’ θρησκεία. Ανάλογη είναι και η θέση του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν. Στο ιδιαίτερα επικριτικό προς τη θρησκεία βιβλίο του “Για να ζήσει ο Κόσμος” (1963-1964)[xxiv], ο Σμέμαν γράφει ότι ο Χριστιανισμός «σημαίνει στο βάθος το τέλος κάθε θρησκείας» (σ.27) και ότι «ο Χριστός εγκαινίασε μια νέα ζωή και όχι μια νέα θρησκεία» (σ.28). Σπεύδει όμως να σχετικοποιήσει αυτές τις δηλώσεις στις αμέσως επόμενες γραμμές, διευκρινίζοντας ότι μιλά για τη ‘θρησκεία’ «με τη συνηθισμένη κατά παράδοση σημασία αυτής της λέξης» (σ.28), υπονοώντας προφανώς ότι πέρα από την παραδοσιακή της σημασία η λέξη μπορεί να αποκτήσει και μια νέα, πράγμα που του επιτρέπει παρακάτω να μιλά για την «αληθινή ‘θρησκεία’» (σ.55). Επομένως η κριτική του Σμέμαν στρέφεται κατά της θρησκείας «όσο αυτή εξακολουθεί να είναι θρησκεία του κόσμου τούτου» (σ.155). Άρα ενώ τη μια στιγμή φαίνεται να υιοθετεί κι αυτός το αντιθετικό δίπολο θρησκεία-Εκκλησία, την αμέσως επόμενη το αναιρεί, ή εν πάση περιπτώσει το σχετικοποιεί. Και να μην παραλείψουμε την κριτική που ο Σμέμαν ασκεί στους «ιδεολόγους ενός ‘μη θρησκευτικού’ Χριστιανισμού» (σ.166), υπονοώντας σαφώς τον Μπονχέφερ και τους ριζοσπάστες επιγόνους του.

    Ανάλογη στάση βλέπουμε και σε Έλληνες θεολόγους που δείχνουν επιφυλακτικοί προς την έννοια της θρησκείας, αφήνοντας όμως τελικά περιθώριο για μια χριστιανική εκδοχή της. Θα σταθώ σε τέσσερεις περιπτώσεις· τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο Βλάχο, τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, τον Μάριο Μπέγζο και τον Ηλία Βουλγαράκη. Οι δύο πρώτοι ανήκουν στο θεολογικό ‘κλίμα’ του π. Ιω. Ρωμανίδη και αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος για να σημειώσουμε τις διαφοροποιήσεις που επιφέρουν στη δική του απόλυτη θέση. Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος εμφανίζεται σε πρώτο επίπεδο αρνητικός προς τη θρησκεία, καταλήγει όμως σε μια κατά συγκατάβαση και υπό προϋποθέσεις αποδοχή της. Ο Χριστιανισμός, λέει, «δεν μπορεί να θεωρηθεί θρησκεία» (σ.22)[xxv], διευκρινίζει όμως αμέσως: «με την έννοια τουλάχιστον που παρουσιάζεται η θρησκεία σήμερα» (σ.22)· δεν μπορεί, συνεχίζει, «να κλεισθή στην έννοια και τον ορισμό της θρησκείας», αλλά προσθέτει: «όπως συνήθως δίνεται στις ‘φυσικές’ λεγόμενες θρησκείες» (σ.23)· επομένως «και όταν ακόμη μιλούμε για τον Χριστιανισμό ως θρησκεία, πρέπει απαραίτητα να το κάνουμε μέσα από μερικές αναγκαίες προϋποθέσεις» (σ.24)[xxvi]. Με παρόμοιο και ίσως ακόμα πιο συγκαταβατικό τρόπο αντιμετωπίζει τα πράγματα και ο π. Γεώργιος Μεταλληνός μελετώντας το συναφές προς τη θρησκεία θέμα της λατρείας: αρνητικός προς τη θρησκεία στην αρχή, διαλλακτικός στη συνέχεια. «Πρέπει να προσεχθεί – γράφει – ότι ο Χριστιανισμός ούτε χαρακτηρίσθηκε, ούτε ταυτίστηκε αρχικά με τη ‘θρησκεία’, η οποία προϋποθέτει Θεό ‘μακράν’ του ανθρώπου. … Ο Χριστιανισμός δεν ονομάζεται στην Κ.Δ. ‘θρησκεία’ αλλ’ ‘οδός’ (=ζωή) (Πράξ. 9,2). Είναι τρόπος ζωής, μέθοδος σωτηρίας/θεώσεως» (σ.23, σημ.10)[xxvii]. Παρ’ όλα αυτά, σημειώνει ο π. Γ. Μεταλληνός, η Εκκλησία αποδέχθηκε σταδιακά τον όρο ‘θρησκεία’ «με την έννοια της λατρείας» (σ.24)[xxviii], όπως επίσης αποδέχθηκε τον όρο ‘λειτουργία’, παίρνοντάς τον από την εβραϊκή και την εθνική λατρευτική παράδοση με μια «ενέργεια κυριολεκτικά επαναστατική» (σ.27), αφού «η χριστιανική λατρεία … ως λειτουργία είναι υπέρβαση της λατρείας ως θρησκευτικού φαινομένου» (σ.27).

    Παρόμοια είναι και η θέση του Μάριου Μπέγζου. Στο άρθρο του[xxix] που έδωσε την αφορμή για τις αντιρρήσεις του Στ. Παπαλεξανδρόπουλου που είδαμε ήδη παραπάνω, ο Μ. Μπέγζος μιλά για τη «διάσταση χριστιανισμού-θρησκείας» (σ.77), τονίζοντας ότι ο «χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία αλλά Εκκλησία» (σ.81), ότι η Εκκλησία «δεν είναι ένας άλλος τρόπος του ‘θρησκεύεσθαι’, έστω ανώτερος, καλύτερος ή καταλληλότερος» (σ.83) και πως οι Απόστολοι «δεν καθιέρωναν μιαν ακόμα θρησκεία», αλλά «ως Εκκλησία αποτελούσαν άρνηση της θρησκείας» (σ.86). Παρά ταύτα, και για τον Μ. Μπέγζο η Εκκλησία δεν αποκόπτεται εντελώς από τη θρησκεία, απλώς βρίσκεται σε συνεχή ένταση με αυτήν («ούτε μονιστική ταύτιση ούτε δυαλιστική διάσταση, αλλά διαλεκτική ένταση», σ.85). Η ένταση αυτή εκφράζεται με τη «διαλεκτική του ‘εκ’ και του ‘εν’» (σ.85), όπου «η Εκκλησία είναι εν τη θρησκεία χωρίς να είναι εκ της θρησκείας», «έχει όση θρησκεία θέλετε (λατρεία, δόγμα, μοναχισμό, μυστικισμό, θεολογία κτλ.) αλλά δεν είναι θρησκεία» (σ.85). Το πρόβλημα λοιπόν και για τον Μ. Μπέγζο δεν είναι η θρησκεία καθεαυτήν, αλλά η απώλεια της ισορροπίας της διαλεκτικής έντασης, ήτοι η ‘θρησκειοποίηση’ της Εκκλησίας – που «δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ‘χριστιανική’ ειδωλολατρία» (σ.85). Συνοψίζοντας, κατά κάποιο τρόπο, το διαφαινόμενο consensus μεταξύ των παραπάνω ‘ενδιάμεσων’ θέσεων ο Ηλίας Βουλγαράκης συμπέρανε[xxx] ότι «η δυτική θεολογική σκέψη στην από μέρους της σύγκριση Χριστιανισμού και θρησκειών εγκλωβίστηκε στις λύσεις: αντίθεση, συμπλήρωση, εξέλιξη, από τις οποίες τελικά καμιά δεν είναι ικανοποιητική» (σ.94). Πράγματι, λέει, «η θρησκεία, ως διάμεσο ανθρώπου και Θεού, αποτελεί γεγονός της πτώσης» και επομένως δεν είχε θέση εκεί όπου υπάρχει «διαπροσωπική επικοινωνία και σχέση» μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Γι’ αυτό άλλωστε ο Χριστιανισμός λαμβάνει «θρησκειακή μορφή», η οποία «δεν ανάγεται στην ουσία του, αλλά αποτελεί σκόπιμη συγκατάβαση, που λειτουργεί στο σχήμα κένωση – πρόσληψη – ενσάρκωση» (σ.93). Αν λοιπόν, καταλήγει, διακρίνουμε την ουσία από το ένδυμα του Χριστιανισμού «οι δυτικές λύσεις χάνουν τη διάζευξή τους και έτσι μπορεί να υιοθετηθούν κατά περίπτωση είτε ξεχωριστά είτε μαζί, είτε ακόμη και να απορριφθούν» (σ.94). Με την τελευταία αυτή θέση του ο Ηλ. Βουλγαράκης θεμελιώνει θεωρητικά την επιλεκτική ευχέρεια του ορθοδόξου χριστιανού να υιοθετήσει ή να τροποποιήσει ή να απορρίψει κατά περίπτωση το αντιθετικό δίπολο του Μπαρτ και του Μπονχέφερ, χωρίς αυτή η θεωρητική ‘ανακολουθία’ να συνιστά κατ’ ανάγκη και ουσιαστική ασυνέπεια. Ή, όπως το λέει απλούστερα ο Θανάσης Παπαθανασίου, «ανάλογα με το νόημα που δίνεται στον όρο θρησκεία, διατυπώνονται διαφορετικές θεολογικές θέσεις περί του αν ο Χριστιανισμός είναι η κατεξοχήν θρησκεία (νοούμενη ως η σχέση Θεού και κόσμου) ή, αντιθέτως, η υπέρβαση της θρησκείας (νοούμενης ως μιας ανθρώπινης δραστηριότητας που προϋποθέτει τείχος ανάμεσα στο Θεό και τον κόσμο)»[xxxi]. Ο ίδιος πάντως προσεγγίζει το φαινόμενο της θρησκείας ως εκδήλωση της θεμελιώδους δυνατότητας του ανθρώπου να προσδιορίζει τί κομίζει νόημα στην ύπαρξή του και στον κόσμο[xxxii].

    Αυτό είναι, με δυο λόγια, το τοπίο της διάκρισης χριστιανισμού και θρησκείας στη σύγχρονη θεολογική σκέψη σε Δύση και σε Ανατολή. Βεβαίως η συντομία και η ελλειπτικότητα της παρουσίασης κρύβει έναν κίνδυνο: να νομίσει ο αναγνώστης ότι οι ίδιοι όροι που πολλές φορές χρησιμοποιούν αυτοί οι θεολόγοι μιλούν όντως για ίδια πράγματα. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Ορισμένες φορές μάλιστα μπορεί να λένε ακριβώς τα αντίθετα – και δεν αναφέρομαι μόνο στη θεολογική τους σημασία (που εξαρτάται από το δόγμα και την πνευματική εμπειρία του καθενός), αλλά και στις φιλοσοφικές ή ιδεολογικές συντεταγμένες τους: Για παράδειγμα, ενώ ο π. Γ. Φλωρόφσκυ ή ο Χρ. Γιανναράς, τονίζουν τον μη-ατομικιστικό, κοινοτικό χαρακτήρα της Εκκλησίας, ο Φάουλερ που ανέφερα στην αρχή – τυπικός Αμερικάνος φιλελεύθερος – υπερασπίζεται κυρίως την ατομική ελευθερία του Χριστιανού, απορρίπτοντας τη ‘δέσμευση’ που υποδηλώνει στα αγγλικά η λέξη ‘θρησκεία’ βάσει της λατινικής ρίζας του religio=δεσμός[xxxiii]. Όμως παρά τις διαφορές αυτές – δογματικές, φιλοσοφικές ή ιδεολογικές – υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Είναι η ειλικρινής από όλους αναγνώριση της κρίσης που χαρακτηρίζει τη σχέση του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου με το χριστιανικό Ευαγγέλιο και η εξίσου κοινή σε όλους διάθεση κριτικής και αμφισβήτησης των παγιωμένων εκκλησιαστικών σχημάτων (νόρμες, θεσμούς, δόγματα) – ό,τι εν πάση περιπτώσει ο καθένας αντιλαμβάνεται ως αλλοίωση της αυθεντικής ταυτότητας και εν τέλει ως ακύρωση τού Ευαγγελίου. Πρόκειται, θα έλεγα, για τη ‘γραμματική’ μιας κοινής αγωνίας. Μένει βέβαια το ερώτημα κατά πόσον προκύπτει μέσα απ’ αυτήν το ‘συντακτικό’ μιας εξίσου κοινής ελπίδας.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    (….)

  8. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    Και ενώ εδώ συμβαίνουν αυτά, εις την ευσεβήν Κύπρον μας οι (προοδευτικοί και ανοιχτόμυαλοι) εκπαιδευτικοί επιτίθενται λυσσαλέα εναντίον 16χρονης μαθήτριας που σε (πολύ καλογραμμένο) άρθρο της σε σχολική εφημερίδα έθιξε βάναυσα και αισχρά τα όσια και τα ιερά περί της διδασκαλίας του «μαθήματος» των θρησκευτικών και της κατ’ουσίαν κατήχησης στα σχολεία…

    Στην πυρά (είναι και θηλυκό!) Στην πυρά!

    https://www.news247.gr/koinonia/kypros-ta-thriskeytika-to-epimacho-arthro-16chronis-mathitrias-kai-oi-ekpaideytikoi-kanivaloi.7674456.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.