Θα φτάσει ο τυχοδιωκτισμός μέχρι την επινόηση εθνικιστικής Αριστεράς;

[Ενσκήπτει από το αριστερό κέρας ο Αλέξιος ο Τουρκοκτόνος]

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Μέσω ανάρτησης στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, απάντησε ο Αλέξης Τσίπρας στα όσα ισχυρίστηκε, νωρίτερα, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου. «Τώρα, ότι ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι «όλα ήταν καλά και τα βρίσκαμε με τις ελληνικές κυβερνήσεις» στη μοιρασιά της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι που ήρθε ο Τσίπρας που «είναι υπερβολικά πατριώτης», πως να το εκλάβω; Ως προσβολή ή ως παράσημο; Ας απαντήσουν οι ψευδο-υπερπατριώτες, που έσκιζαν τα ρούχα τους για τον πατριωτισμό τους στη δήθεν «προδοτική» Συμφωνία των Πρεσπών και τώρα έχουν πάθει αφωνία για όλα… Σημειώνεται ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, σε συνέντευξή του στο TRT Haber, μεταξύ άλλων, σημείωσε ότι στο παρελθόν υπήρξαν βήματα για μείωση της έντασης με την Ελλάδα. «Μέχρι την κυβέρνηση του Τσίπρα τα πράγματα πήγαιναν καλά. Στην Ελλάδα τα αριστερά κόμματα είναι υπερβολικά εθνικιστικά. Με τη νέα κυβέρνηση ξεκινήσαμε επαφές για να συνεχίσουμε τις συνομιλίες», τόνισε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου (Iefimerida-20|02|2020).
Μας φτάνουν οι Βελόπουλοι, οι Χρυσές Αβγές, οι Καμμένοι, οι Καρατζαφέρηδες, η Κωνσταντοπούλου και ο Λαφαζάνης. Το τελευταίο που χρειάζεται ο τόπος είναι μια τυχοδιωκτική «πατριωτική» Αριστερά, που ως Αντιπολίτευση θα υποδύεται την Τουρκοφάγα και ως κυβέρνηση θα λύνει το Μακεδονικό (και μπράβο της, αν και δεν το έκανε επειδή το πίστευε, αλλά επειδή την πίεσαν οι στρατηγικοί φίλοι μας στη Δύση). Το πολιτικάντικο σενάριο των εθνικιστικών εξάρσεων του ενός πόλου του δικομματισμού όταν βρίσκεται στην Αντιπολίτευση, παίζεται από το 1974 και εδώ. Είναι ένα σκηνικό που έχει στηθεί στον καραγκιοζομπερντέ του πολιτικού μας πάλκου από πολύ παλιότερα και εμποδίζει συστηματικά την επίλυση των «εθνικών θεμάτων», μετατρέποντάς τα σε χρόνιες ανοιχτές πληγές με τεράστιο οικονομικό κόστος (Υπερεξοπλισμοί και πατριωτικές μίζες), αλλά και σε πολιτική ανασφάλεια που προκαλεί πολλές παρενέργειες και τρέφει ακροδεξιές ιδέες και εκτρωματικά κόμματα. Οι εθνικές και ανθρώπινες τραγωδίες στα 1897, 1922, 1974, οφείλονται στον αγοραίο πατριωτισμό. Ακόμη και η τραγωδία των Ιμίων («Πρόστιμο 50.000 ευρώ στον Δήμαρχο που πλήρωνε τον βοσκό», 5.7.2017), προκλήθηκε από την ανοησία ενός υπερπατριώτη δημάρχου.

Η ελληνοτουρκική φιλία είναι απαραίτητη προϋπόθεση μιας ειρηνικής ζωής και της οικονομικής ανάπτυξης στην περιοχή μας. Οι εκ του ασφαλούς αντιπολιτευτικοί παλληκαρισμοί που κολακεύουν τον αδαή κοσμάκη πως ανήκει σε ένα δίκαιο Έθνος που όλοι το αδικούν, έχουν πληρωθεί πολύ ακριβά. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να συνεχίσουμε έτσι. Το Κυπριακό μένει εκκρεμές και άλυτο ως μια μόνιμη απειλή, επειδή οι υπερπατριώτες που το δημιούργησαν (Γρίβας κλπ) και οι πολιτικοί κληρονόμοι τους δεν επιτρέπουν να επιλυθεί.

Υποτίθεται ότι η Αριστερά (αυτή που δεν ντράπηκε και δεν φοβήθηκε να διακινδυνεύσει με Καμμένο Υπουργό Στρατού), είναι μαχητικά ταγμένη «υπέρ της φιλίας των λαών», των βημάτων καλής θέλησης, της εκτόνωσης των εντάσεων, της συνεργασίας των χωρών. Κανείς δεν δικαιούται να παίζει με τη φωτιά, επειδή δεν βρίσκει κάτι ουσιαστικό για να διαφοροποιηθεί δομικά από την πολιτική της ΝΔ. Η προσφυγή των δυο χωρών στη Χάγη για να λυθούν με δίκαιο και πολιτισμένο τρόπο οι διαφορές τους είναι η μόνη λύση για την οποία θα έπρεπε να εργάζεται η Αριστερά, αντί να χαϊδεύει αυτιά κουτών και παλιανθρώπων πως η Ελλάδα έχει σε όλα δίκιο.

YΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
«Υπερεξοπλισμοί, περιμένοντας επίθεση από την Ανδρομέδα»-22/11/2008-«Η Ελλάδα 4η σε εξοπλισμούς– 83η σε δαπάνες για Παιδεία».

*

Μας απέκλεισαν από το facebook (υπαίτιος το Ελληνικό ΥΠΕΞ επί σ. Κοτζιά) χωρίς καμία ειδοποίηση. Εσείς, οι χιλιάδες αναγνώστες μας, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: Μπορείτε να ανεβάσετε μέσω του ατομικού σας λογ/μού στο facebook, την κάθε ανάρτησή μας, ή κάντε ΚΛΙΚ στο εικονίδιο του facebook, κάτω από κάθε ανάρτησή μας. Ξέρουμε ότι το κάνετε ήδη, και σας Ευχαριστούμε

This entry was posted in conspiracy theories, σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Θεωρίες Συνωμοσίας, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

4 Responses to Θα φτάσει ο τυχοδιωκτισμός μέχρι την επινόηση εθνικιστικής Αριστεράς;

  1. Ο/Η Ένας λέει:


    https://www.iefimerida.gr/news/216608/entono-epeisodio-kammenoy-tsipra-gia-ta-exoplistika-toy-ekane-noima-emeis-teleiosame

    ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ

    Εντονο επεισόδιο Καμμένου-Τσίπρα για τα εξοπλιστικά – Του έκανε νόημα «εμείς τελειώσαμε»
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 11|07|2015 | 01:45

    NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

    Απίστευτο επεισόδιο έγινε στη Βουλή μεταξύ του Πάνου Καμμένου και του Αλέξη Τσίπρα με αφορμή τα εξοπλιστικά.

    Με μια χαρακτηριστική κίνηση «εμείς τελειώσαμε» ο υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος έδειξε στον Πρωθυπουργό ότι διαφωνεί έντονα με το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν διαβεβαίωσε ότι δεν θα μειωθούν οι εξοπλιστικές δαπάνες.

    Οπως αναφέρουν αυτόπτες μάρτυρες η αντίδραση Καμμένου ήταν έντονη και έγινε φανερή από αρκετούς ενώ ο κ. Καμμένος «έβραζε». Αμέσως, έσπευσε στο έδρανο που κάθονταν ο κ. Καμμένος, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς για να προλάβει να μην πάρει έκταση το επεισόδιο.
    Λίγο αργότερα, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε τον ΥΠΟΙΚ Ευκλείδη Τσακαλώτο ένα σημείωμα, εκείνος ζήτησε τον λόγο και προέβη σε διευκρινίσεις.

    «Τα 100 εκατ. το 2015 θα βρεθούν από το περίσσευμα του φετινού προϋπολογισμού. Τα 200 εκατ. για το 2016 από πωλήσεις εξοπλιστικών. Παρόλο που λέει τις λέξεις «προσωπικό» και «προμήθεια» πουθενά δε λέει για τα ποσοστά πουθενά δε λέει πόσο να είναι από το ένα και πόσο από το άλλο. Οταν έρθει το ν/σ μπορεί το ελληνικό κοινοβούλιο να αποφασίσει πώς θα βρεθούν αυτές οι οικονομίες. Θα ισχύουν από το 2015 οι μειώσεις εξοπλισμών κατά 200 εκατομμύρια», είπε ο κ. Τσακαλώτος.

    Ο Πάνος Καμμένος στην ομιλία του λίγο αργότερα, αναφέρθηκε στο θέμα, δείχνοντας πόσο ενοχλήθηκε. «Ακουσα τις διευκρινίσεις του υπουργού Οικονομικών. Οι περικοπές ύψους 100 δισ. ευρώ θα γίνουν από πωλήσεις υλικού. Ούτε ένα ευρώ από προσωπικό. Και αυτό θα το διασφαλίσω προσωπικά και εγώ και ο υφυπουργός Αμυνας» είπε.

    https://www.securnews.gr/nea/politiki/item/161046-kotzias-o-panos-kammenos-eixe-polemikes-diatheseis.html

    Κοτζιάς: Ο Πάνος Καμμένος είχε πολεμικές διαθέσεις
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 19.12.2019 16:02

    «Ο πρώην υπουργός Άμυνας είχε πολεμικές διαθέσεις εν γένει» δήλωσε ο Νίκος Κοτζιάς στον ΣΚΑΙ, για την δήλωση του Πάνου Καμμένου για την ετοιμότητα για πόλεμο.

    https://www.iefimerida.gr/news/471414/oles-oi-fotografies-apo-sooy-kammenoy-sta-imia-eikones

    Ολες οι φωτογραφίες από το σόου Καμμένου στα Ιμια [εικόνες]
    ΕΛΛΑΔΑ13|01|2019 | 17:20

  2. Ο/Η Mimi metallurgico λέει:

    ΕΠΑΜ ΚΑΖΑΚΗΣ -ΑΓΡΟΤΙΣΤΕΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΛΑΕ

    https://www.epamhellas.gr/deltio-typoy-schetika-tin-episkepsi-proedroy-epam-d/
    8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019

    Την ίδια μέρα, πραγματοποιήθηκε επίσης συνάντηση με τον Μητροπολίτη Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών, Σεβασμιότατο κκ Ευσέβιο. Ο Μητροπολίτης ενημερώθηκε για το πολιτικό πλαίσιο, τα προτάγματα και τους στόχους του Ε.ΠΑ.Μ., καθώς και τις επίσημες θέσεις του για την Εκκλησία. Ο Σεβασμιότατος εξέφρασε τους προβληματισμούς του για την τρέχουσα κατάσταση, την απουσία συνεκτικών δεσμών της κοινωνίας, την αποξένωση του ελληνικού λαού από τις πνευματικές ρίζες της παράδοσής του. Διατύπωσε επίσης τις ανησυχίες του για την αλλοίωση του ελληνικού πολιτισμού και επεσήμανε ότι στόχος όλων μας, όσων έχουν αντίληψη και συνείδηση των κινδύνων, θα πρέπει να είναι η προάσπιση των αξιών του ελληνισμού, του μόνου τείχους που μπορεί να προστατέψει τον ελληνικό λαό, και στο έργο αυτό ο καθένας οφείλει να βάλει το λιθαράκι του ώστε να φροντίσουμε να μην καταρρεύσει ολοσχερώς το τείχος αυτό. Το κλιμάκιο του Ε.ΠΑ.Μ. επέδωσε στον Μητροπολίτη το ψήφισμα – κάλεσμα που απευθύνει το Ε.ΠΑ.Μ. προς την Ορθόδοξη Εκκλησία, με το οποίο την καλεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα μας, τον κλήρο να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο, με τη συμμετοχή του στους αγώνες του ελληνικού λαού για την απελευθέρωση από το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ και υπενθυμίζει ότι η Ορθοδοξία υπήρξε και παραμένει επικρατούσα θρησκεία, μόνο στον βαθμό που συνδέεται οργανικά με τους αγώνες του λαού για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.


    https://iskra.gr/%ce%bb%ce%b1%cf%86%ce%b1%ce%b6%ce%ac%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%af/

    Λαφαζάνης-Αλεξ/πολη: Αριστερό-προοδευτικό-πατριωτικό-αντισυστημικό μέτωπο εθνικής ανεξαρτησίας-ανασυγκρότησης-ταξικής απελευθέρωσης
    Από iskra -19/02/2020

    Το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ) και το ΕΠΑΜ διοργανώνουν εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη με το άκρως επίκαιρο και ενδιαφέρον θέμα: “Ελληνοτουρκική κρίση-Προτάσεις για την ανάπτυξη και ανάδειξη της περιοχής“.

    Στην εκδήλωση, που θα γίνει την Παρασκευή 21/2, στις 6μ.μ, στο Εμπορικό Επιμελητήριο Αλεξανδρούπολης, θα μιλήσουν ο πρόεδρος του ΑΚΚΕΛ Βάκης Τσιομπανίδης και ο πρόεδρος του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης.

    Στην εκδήλωση έχει προσκληθεί και θα μιλήσει και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.
    Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Αντώνης Μποσνακούδης, δημοσιογράφος (Γραφείο τύπου και επικοινωνίας ΑΚΚΕΛ) .

    Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης απαντώντας στις ερωτήσεις της Iskra για την εκδήλωση αφού εξήρε τη σημασία της σε έναν ακριτικό νομό από τους φτωχότερους της Ελλάδας και σε μια πόλη που πάνε να τη μετατρέψουν σε στοχοποιημένο αμερικανικό στρατιωτικό οικόπεδο, επεσήμανε ότι η χώρα μας διανύει τούτες τις ώρες μια από τις πιο κρίσιμες οικονομικοκοινωνικές και εθνικές συγκυρίες στην ιστορία της, με την οικονομική κρίση και κηδεμονία να συνεχίζονται και την τουρκική απειλή να βρίσκεται επί θύραις και να θέτει σε κίνδυνο τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

    Η Ελλάδα, τόνισε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη ιστορικών αποφάσεων για την επιβίωση, την ακεραιότητα και την προοπτική της, ενώ ο τόπος χρειάζεται επειγόντως ένα μεγάλο μέτωπο όλων των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, αντισυστημικών δυνάμεων προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εθνικές και κοινωνικοταξικές προκλήσεις.

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    EΦΗΜΕΡΙΔΑ των ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
    Ιστορίες με μίλια
    Τάσος Κωστόπουλος

    «Για τη μεγάλη μάζα των συμπολιτών μας, που -σε αντίθεση με ουκ ολίγους «στρατηγικούς αναλυτές»- δεν κοιμάται και ξυπνά ονειρευόμενη να παίξει στρατιωτάκια με το αίμα των παιδιών της, το πρόβλημα βρίσκεται φυσικά αλλού: στην κυρίαρχη εδώ και δεκαετίες εικόνα μιας διαχρονικά επιθετικής Τουρκίας, που διαρκώς εποφθαλμιά την εδαφική μας ακεραιότητα. Εικόνα που, με τη σειρά της, νομιμοποιεί στη συνείδηση μιας μερίδας της κοινής γνώμης ακόμη και την ιδέα ενός «προληπτικού πολέμου», εφόσον εξασφαλιστεί ευνοϊκός διεθνής συσχετισμός.
    Πόσο πραγματική είναι, ωστόσο, αυτή η εικόνα −και πόσο μονομερής υπήρξε διαχρονικά η πρόκληση της έντασης στο Αιγαίο;»

    https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/210727_istories-me-milia


    Ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς, την εποχή που περιόρισε τον εθνικό εναέριο χώρο από τα 10 στα 6 μίλια.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ 15.09.2019, 10:09
    Ιστορίες με μίλια
    Τάσος Κωστόπουλος

    Αγνωστες περιπέτειες του ενάέριου χώρου και της αιγιαλίτιδας στο Αιγαίο ● Πού βρίσκεται το πρόβλημα με τις παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου; Μα ακριβώς στα υποτιθέμενα όρια αυτού του τελευταίου.
    Δύο επικίνδυνες εξελίξεις διαφαίνονται τον τελευταίο καιρό στα ελληνοτουρκικά. Η πρώτη είναι η διττή αίσθηση απομόνωσης και «ιστορικής ευκαιρίας» που διακατέχει τα τελευταία χρόνια την πολιτική ηγεσία της γειτονικής χώρας.

    Η νεανική εξέγερση του 2013, η αναζωπύρωση του κουρδικού αντάρτικου, το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2016, η ένταση στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, η ρήξη με το Ισραήλ και η σταδιακή διαμόρφωση ενός εχθρικού άξονα στην περιοχή έχουν τροφοδοτήσει μια καλπάζουσα ανασφάλεια, τόσο του ίδιου του Ερντογάν όσο και της μερίδας εκείνης του βαθέος κράτους που ταυτίστηκε με τη διακυβέρνησή του.

    Κι όλα αυτά, την ίδια ακριβώς στιγμή που η αποσύνθεση των γειτονικών χωρών, Ιράκ και Συρίας, γεννά στους κύκλους αυτούς τα πιο τρελά όνειρα για επαναχάραξη του χάρτη της Μέσης Ανατολής και ανάκτηση των «χαμένων πατρίδων», που η ιμπεριαλιστική Δύση άρπαξε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Οι παράπλευρες συνέπειες αυτού του συνδυασμού, συνδρόμου περικύκλωσης και «ιστορικής ευκαιρίας», είναι μάλλον αναμενόμενες −το πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, και η πρόσφατη προκλητική φωτογράφηση του Ερντογάν μπροστά σε στρατιωτικό χάρτη με μοιρασμένη τη μισή θαλάσσια επιφάνεια του Αιγαίου.

    Μια ηπιότερη εκδοχή τους ζήσαμε άλλωστε και στη χώρα μας τη δεκαετία του 1990, όταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η έρπουσα κρίση της Αλβανίας, το φόβητρο ενός «ισλαμικού τόξου» και το τραύμα της εγχώριας εθνικοφροσύνης από την απώλεια της αποκλειστικότητας της δυτικής πατρωνίας στα Βαλκάνια πυροδότησαν -κι εδώ- κάποιες βραχύβιες φαντασιώσεις εδαφικής επέκτασης, με διαμελισμό της Βόρειας Μακεδονίας κι «απελευθέρωση» της Βορείου Ηπείρου.

    Φαντασιώσεις που ευτυχώς, χάρη στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και την ψυχραιμία της παλιάς γενιάς του πολιτικού κόσμου (που ήξερε από πρώτο χέρι τι σημαίνει πόλεμος), ουδέποτε επιχειρήθηκε τελικά να γίνουν πράξη. Οπως και τότε, έτσι και τώρα, το καλύτερο που μπορεί να κάνει το υποψήφιο θύμα παρόμοιων φαντασιώσεων είναι να διατηρήσει τη (συλλογική) ψυχραιμία του, να μην τσιμπήσει στις προκλήσεις και να μη συμβάλει επ’ ουδενί στην κλιμάκωση της έντασης.

    Η δεύτερη επικίνδυνη εξέλιξη είναι ο ενθουσιασμός που έχει καταλάβει τον τελευταίο καιρό τούς υπερπατριώτες μας μπροστά στη διαφαινόμενη ανάδειξη της Ελλάδας σε προπύργιο των αμερικανοϊσραηλινών συμφερόντων έναντι της Τουρκίας. Ενθουσιασμός που θυμίζει κάτι από 1919, όταν η χώρα μας ανέλαβε να διεξαγάγει τον αγγλογαλλικό «πόλεμο δι’ αντιπροσώπου» (σύμφωνα με τη ρήση του Τσόρτσιλ) για την επαναφορά των κεμαλικών στην τάξη, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα.

    Τον καιρό εκείνο, ο τυχοδιωκτισμός των κυβερνώντων είχε βέβαια το ελαφρυντικό της ύπαρξης ενός εκατομμυρίου Ρωμιών στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, η τύχη των οποίων ήταν έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενη. Δεν αφορούσε, όπως σήμερα, κάποια απροσδιόριστα αποθέματα υδρογονανθράκων σε υποθαλάσσια οικόπεδα της Ανατολικής Μεσογείου, τα περισσότερα από τα οποία διεκδικούνται από κράτος «φυλετικά» συγγενές μεν, απροκάλυπτα εχθρικό όμως απέναντι στα ελληνικά συμφέροντα κατά την τελευταία εθνική δοκιμασία, της «διαπραγμάτευσης» του 2015 με τους εταίρους και δανειστές μας.

    Διαχρονική επιθετικότητα;


    Για τη μεγάλη μάζα των συμπολιτών μας, που -σε αντίθεση με ουκ ολίγους «στρατηγικούς αναλυτές»- δεν κοιμάται και ξυπνά ονειρευόμενη να παίξει στρατιωτάκια με το αίμα των παιδιών της, το πρόβλημα βρίσκεται φυσικά αλλού: στην κυρίαρχη εδώ και δεκαετίες εικόνα μιας διαχρονικά επιθετικής Τουρκίας, που διαρκώς εποφθαλμιά την εδαφική μας ακεραιότητα. Εικόνα που, με τη σειρά της, νομιμοποιεί στη συνείδηση μιας μερίδας της κοινής γνώμης ακόμη και την ιδέα ενός «προληπτικού πολέμου», εφόσον εξασφαλιστεί ευνοϊκός διεθνής συσχετισμός.

    Πόσο πραγματική είναι, ωστόσο, αυτή η εικόνα −και πόσο μονομερής υπήρξε διαχρονικά η πρόκληση της έντασης στο Αιγαίο; Στους αναγνώστες της στήλης μας είναι λ.χ. γνωστό πως η πιο πρόσφατη και επικίνδυνη ελληνοτουρκική κρίση, με επίκεντρο τα Ιμια, πυροδοτήθηκε το 1996 όχι μόνο από τον ανταγωνισμό των ηλεκτρονικών ΜΜΕ και την ταυτόχρονη κυβερνητική αστάθεια στις δύο χώρες, αλλά και από την τότε ελληνική πρωτοβουλία εποικισμού των ακατοίκητων βραχονησίδων της περιοχής, μέσω του οποίου θα μεταβαλλόταν δραστικά η υφαλοκρηπίδα των δύο χωρών σε βάρος της Τουρκίας (βλ. «Το γκρίζο έπος των βραχονησίδων», «Εφ.Συν.» 30/1/2016).

    Ακόμη λιγότερο προφανή είναι τα πράγματα με την πτυχή εκείνη των ελληνοτουρκικών τριβών που έχει καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση ως το κατεξοχήν τεκμήριο επιθετικότητας των γειτόνων μας: τις τακτικές «παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου» από τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη. Οπως θα δούμε σήμερα, πρόκειται όμως για μια αρκετά σκοτεινή -και, κυρίως, παρεξηγημένη- ιστορία.

    Η όλη παρεξήγηση οφείλεται δε σ’ έναν πολύ απλό λόγο. Σε αντίθεση με τα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, που αποτελούν αντικείμενο έντονης διαμάχης με αποτέλεσμα η αλήθεια να γίνεται αντιληπτή αργά ή γρήγορα, στην περίπτωση της εξωτερικής πολιτικής (και, ακόμη περισσότερο, σε ό,τι αφορά την εθνική άμυνα) δύο κρίσιμες παράμετροι επιβάλλουν κατά κανόνα μια απελπιστική ομοφωνία με την επίσημη επιχειρηματολογία:

    ● Η πρώτη είναι καθαρά τεχνική: η σχετική πληροφόρηση προέρχεται από κρατικούς μηχανισμούς εκ των πραγμάτων απόλυτα στεγανοποιημένους (το υπουργείο Αμυνας και τα υφιστάμενά του επιτελεία) και, ως εκ τούτου, δεν επιδέχεται την παραμικρή διασταύρωση.

    ● Η δεύτερη, και κρισιμότερη, είναι βαθιά ιδεολογική. Εκτός από τη συνήθη ταύτιση των διαπιστευμένων δημοσιογράφων με τις πηγές τους, τη συμμόρφωσή τους με την επίσημη αλήθεια επιβάλλει επίσης ο φόβος μήπως θεωρηθούν «μειοδότες» ως προς τα εθνικά συμφέροντα. Τι κι αν όλες ανεξαίρετα οι εθνικές συμφορές, από τον «ατυχή πόλεμο» του 1897 και την τραγωδία του 1922 μέχρι την κυπριακή διχοτόμηση του 1974, προήλθαν στην πραγματικότητα από την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση −την εθνικιστική δηλαδή «πλειοδοσία» ιδιοτελών ελλαδεμπόρων και αφελών πατριωτών, που είτε πυροδότησαν οι ίδιοι τις καταστροφικές κρίσεις είτε απέτρεψαν την ψύχραιμη διαχείρισή τους; Για τα ελληνικά πολιτικά ήθη, η ιδιότητα του «εθνικού πλειοδότη» μόνο μομφή δεν αποτελεί!

    Γαϊτανάκι δέκα μιλίων

    Πού βρίσκεται όμως το πρόβλημα με τις παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου; Μα ακριβώς στα υποτιθέμενα όρια αυτού του τελευταίου. Για να το πούμε όσο γίνεται πιο απλά: η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος της υφηλίου που ισχυρίζεται πως ο εναέριος χώρος της εκτείνεται πέρα από την επικράτειά της· ισχυρισμός που δεν έχει προβληθεί (ούτε έχει γίνει αποδεκτός) από καμιά άλλη χώρα στον κόσμο και, φυσικά, δεν δεσμεύει κανέναν.

    Το παραδέχονται διακριτικά, τηρώντας φυσικά τα προσχήματα, όχι μόνο οι περισσότεροι Ελληνες καθηγητές Διεθνούς Δικαίου, αλλά και οι επιτελείς της ελληνικής διπλωματίας −ενδοϋπηρεσιακά και μόνο, εννοείται. Αψευδής μάρτυρας, το σημείωμα του Διπλωματικού Γραφείου της Προεδρίας της Δημοκρατίας που εντοπίστηκε στο Αρχείο Καραμανλή και δημοσιεύουμε αυτούσιο δίπλα. Συνταγμένο στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το επίσημο αυτό έγγραφο σκιαγραφεί με αφοπλιστική σαφήνεια τόσο τις κατά καιρούς μεταβολές του ελληνικού εναερίου χώρου όσο και τα συνακόλουθα προβλήματα νομιμότητας της τότε εθνικής επιχειρηματολογίας.

    Συνοψίζουμε: Εν έτει 1931, επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου, η Ελλάδα επέκτεινε μονομερώς με προεδρικό διάταγμα τον εναέριο χώρο της στα 10 μίλια από τις ακτές της, δίχως ταυτόχρονη αλλαγή των χωρικών της υδάτων, που παρέμειναν -τότε- στα 3 μίλια. Η αλλαγή αυτή, αντίθετη έτσι κι αλλιώς με το ισχύον τότε (και σήμερα) Διεθνές Δίκαιο, που θεωρούσε (και θεωρεί) πως εναέριος χώρος και εθνική επικράτεια αντικειμενικά ταυτίζονται, προκάλεσε εξαρχής την αντίδραση της συμμάχου και θαλασσοκράτειρας Βρετανίας, που ξεκαθάρισε χωρίς περιστροφές στην Αθήνα ότι θεωρούσε την όλη ρύθμιση ανυπόστατη (βλ. δίπλα, το πλήρες κείμενο της σχετικής διακοίνωσης).

    Οταν πάλι το 1936 ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς επέκτεινε την αιγιαλίτιδα ζώνη από τα 3 στα 6 μίλια, φρόντισε να μη θίξει το ειδικό καθεστώς των 10 μιλίων του εναερίου χώρου. Μέχρι εδώ, τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά από τη διαθέσιμη ελληνική βιβλιογραφία.

    Οπως όμως αποκαλύπτουμε σήμερα, ο ίδιος ο Μεταξάς έσπευσε λίγο αργότερα να περιορίσει τον ελληνικό εναέριο χώρο από τα δέκα στα έξι μίλια, με αναγκαστικό νόμο που εκδόθηκε στις παραμονές του ελληνοϊταλικού πολέμου (Α.Ν. 2597 της 23ης Οκτωβρίου 1940) και κατά κανόνα αποσιωπάται στις σχετικές εγχώριες δημοσιεύσεις! Η μεταβολή αυτή οφειλόταν πιθανότατα σε νέα βρετανική παρέμβαση: όπως μας πληροφορεί αρκετά λακωνικά ο καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, «στις αρχές του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου» το Λονδίνο είχε προβεί ξανά σε σχετική «διαμαρτυρία» προς την Αθήνα («Το διεθνές νομικό καθεστώς του Αιγαίου», στο συλλογικό «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, 1923-1987», Αθήνα 1988, σ.254 & 465). Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος κινήθηκε και ο επόμενος δικτάτορας που έλαχε σε τούτο τον τόπο: ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, με το νομοθετικό διάταγμα 187 της 29/9/1973.

    Ακόμη κατηγορηματικότερα είναι τα συμπεράσματα μιας άλλης έκθεσης του Διπλωματικού Γραφείου που περιέχεται στον ίδιο φάκελο, με ημερομηνία 5/12/1982 και θέμα την πρόσφατη τότε Διεθνή Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας: «Η άποψις της Ελλάδος, κατά την οποίαν ο εναέριος χώρος δύναται να υπερβαίνει τον χώρον της αιγιαλίτιδος ζώνης, αν και δύναται να θεμελιωθή με διάφορα επιχειρήματα, είναι, εξ απόψεως διεθνούς δικαίου, ασθενής» −καθώς, όχι μόνο αντίκειται στο υφιστάμενο Διεθνές Δίκαιο (Σύμβαση του Σικάγου) αλλά και γιατί ο Ν. 5017 του 1931 «κατηργήθη διά του Νόμου 2597/1940» του Μεταξά, κατάργηση που επιβεβαίωσε το Ν.Δ. 187/1973 του Παπαδόπουλου (όπ.π., φ.984-985).

    Οσον αφορά το εσωτερικό του σκέλος, το ανυπόστατο της εθνικής επιχειρηματολογίας διορθώθηκε πάντως λίγο αργότερα από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου: στις 11/11/1988, το άρθρο 191 του Κώδικα Αεροπορικού Δικαίου (Ν.1815) επανέφερε «προσωρινά» σε ισχύ το προεδρικό διάταγμα του 1931.

    Η διόρθωση αυτή ουδόλως έθιξε, φυσικά, το ουσιαστικό πρόβλημα νομιμότητας. Το παραδέχεται διακριτικά ακόμη και η εγχώρια επιστημονική βιβλιογραφία, όταν προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με την επίκληση της δημιουργίας… «τοπικού εθίμου», ειδικά στο Αιγαίο, μεταξύ 1931 και 1975, όταν ξεκίνησε η έμπρακτη αμφισβήτηση των 10 μιλίων από την τουρκική αεροπορία. «Ξεχνώντας», φυσικά, την κατάργηση των 10 μιλίων από τον Μεταξά, εννιά μόλις χρόνια μετά τη θέσπισή τους…

    Ετσι κι αλλιώς, πρόκειται για την αχίλλειο πτέρνα της εθνικής επιχειρηματολογίας. Ακόμη και ο Αγγελος Συρίγος, ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου του Παντείου (και σημερινός βουλευτής της Ν.Δ.) που μόνο για φιλοτουρκισμό δεν μπορεί να κατηγορηθεί, ξεκαθαρίζει πως «η έκταση του ελληνικού εναέριου χώρου είναι το πλέον αδύναμο σημείο της ελληνικής πλευράς υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου», καθώς «δεν υπάρχει διεθνώς άλλη περίπτωση όπου ο εναέριος χώρος πάνω από τα διεθνή ύδατα να θεωρείται εθνικός», ενώ «ακόμη και το ΝΑΤΟ από το 1960 δεν αναγνωρίζει ελληνικό εναέριο χώρο δέκα μιλίων για τους σκοπούς των νατοϊκών ασκήσεων» («Ελληνοτουρκικές σχέσεις», Αθήνα 2015, σ.281).


    Τι σημαίνουν στην πράξη όλα αυτά; Πολύ απλά, πως η είσοδος τουρκικών αεροπλάνων στον υποτιθέμενο ελληνικό εναέριο χώρο μεταξύ 6 και 10 μιλίων συνιστά «παραβίαση» της ελληνικής κυριαρχίας μόνο στα μυαλά των ελληνικών υπουργείων και ΜΜΕ, αφού καμιά χώρα και κανένα όργανο της διεθνούς κοινότητας δεν προσυπογράφει αυτό που ο κ. Συρίγος αποκαλεί κατ’ ευφημισμόν «ελληνικό παράδοξο».

    Από την ελληνική δε επιστημονική βιβλιογραφία πληροφορούμαστε πως οι καταγγελλόμενες παραβιάσεις αφορούν κυρίως την επίμαχη ακτίνα μεταξύ 6 και 10 μιλίων (Ροζάκης 1988, σ.355· Συρίγος 2015, σ.278 · Αλέξης Ηρακλείδης, «Η Ελλάδα και ο εξ Ανατολών κίνδυνος», Αθήνα 2001, σ. 216).

    Για τον παραλογισμό του ασύμπτωτου μεταξύ χωρικών υδάτων κι εναερίου χώρου, αποκαλυπτικό είναι ένα επεισόδιο που διέσωσε το «Βήμα» (13/3/2005). Κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο Βόρειο Αιγαίο, τουρκικό πλοίο έπλεε σε απόσταση μεταξύ 6 και 10 μιλίων από τις ελληνικές ακτές· στα διεθνή ύδατα, δηλαδή, εξ ου και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Κάποια στιγμή, όμως, από το κατάστρωμά του απογειώθηκε ένα ελικόπτερο − και, από τη στιγμή που βρέθηκε στον αέρα, είχε «παραβιάσει» τον εναέριο χώρο μας! Μέσα σε λίγα λεπτά απογειώθηκαν τα ημέτερα F-16 και το επανέφεραν στην τάξη, υποχρεώνοντάς το να κάτσει κάτω.

    Φυσικά, η τουρκική αεροπορία δεν «παραβιάζει» μόνο τον υποτιθέμενο ελληνικό εναέριο χώρο μεταξύ 10 και 6 μιλίων. Κατά καιρούς, αεροσκάφη της εισέρχονται και στον διεθνώς αποδεκτό χώρο των 6 μιλίων, όπως προκύπτει από σποραδικά δημοσιεύματα αθηναϊκών εφημερίδων που κλείνουν με μισόλογα το μάτι σε όσους γνωρίζουν αυτή την κρίσιμη διαφορά (π.χ. «Αδέσμευτος Τύπος», 23/6/1995). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρόκειται, βέβαια, για καθαρά επιθετικές ενέργειες.

    Πόσο συχνές είναι όμως αυτές, πότε ακριβώς εκδηλώνονται και σε ποια έκταση και συχνότητα; Το ελληνικό Πεντάγωνο και τα εγχώρια ΜΜΕ κάθε άλλο παρά μας διαφωτίζουν επ’ αυτού, για προφανείς λόγους: ένας τέτοιος διαχωρισμός θα ισοδυναμούσε με έμμεση παραδοχή πως ο εναέριος χώρος των 10 μιλίων δεν είναι και τόσο δεδομένος. Τελικό αποτέλεσμα της ηθελημένης αυτής σύγχυσης είναι ν’ αγνοούμε πότε η Αγκυρα προβαίνει σε πραγματικές προκλήσεις στο Αιγαίο και πότε απλώς χρησιμοποιεί (μια διαμφισβητούμενη, έστω, λωρίδα από) τον διεθνή εναέριο χώρο.

    Το εθνικό συμφέρον των εφοπλιστών

    Εκπλήξεις στον σημερινό αναγνώστη δεν επιφυλάσσει όμως μόνο η ιστορία του εθνικού εναερίου χώρου. Το ίδιο ισχύει και για τις παλιότερες εθνικές θέσεις όσον αφορά το μείζον ζήτημα της επιθυμητής αιγιαλίτιδας ζώνης των 12 μιλίων, που η Διεθνής Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο τη Θάλασσας αναγνωρίζει ως δικαίωμα σε κάθε χώρα, αλλά για την Αγκυρα αποτελεί casus belli.

    Στην ελληνική βιβλιογραφία, συχνότατη είναι η αντίκρουση της τωρινής θέσης της Τουρκίας με επίκληση των επιχειρημάτων που η δική της αντιπροσωπεία είχε αναπτύξει στον ΟΗΕ εν έτει 1956 υπέρ των 12 μιλίων. Εξαιρετικά διακριτικές είναι, απεναντίας, οι αναφορές στην προϊστορία των ελληνικών θέσεων για το ίδιο ζήτημα. Καθόλου συμπτωματικό, αν λάβουμε υπόψη πως η Ελλάδα πρωτοστάτησε κάποτε στην προσπάθεια ν’ απαγορευτεί από τον ΟΗΕ η επέκταση οποιασδήποτε αιγιαλίτιδας ζώνης πέραν των έξι μιλίων!

    Βρισκόμαστε στο 1960, κατά τη 2η Διάσκεψη της Γενεύης για το Δίκαιο της Θάλασσας, αντικείμενο της οποίας υπήρξε ακριβώς η επιβολή ανώτατου ορίου χωρικών υδάτων σε παγκόσμια κλίμακα.

    Τι ακριβώς συνέβη μας το εξηγεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ο τότε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ:

    «Δύο ήταν οι αντικρουόμενες θέσεις. Η Δύση επεδίωκε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ελευθερία των θαλασσών, δηλαδή των καθορισμό των χωρικών υδάτων στα 6 μίλια και της ζώνης αποκλειστικής αλιείας στα 12 μίλια. Οι ανατολικοί -η ΕΣΣΔ δεν είχε ακόμη αξιόλογο στόλο- ήθελαν ακριβώς τα διπλά. Δηλαδή 12 μίλια χωρικά ύδατα και άλλα 12 ζώνης αποκλειστικής αλιείας του παράκτιου κράτους. […] Ο Τρίτος Κόσμος ήταν ενθουσιασμένος με τη σοβιετική αυτή θέση παρ’ όλον ότι τους εξηγούσαμε ότι με την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια θα έκλειναν θαλάσσιες διαβάσεις, έως τότε ελεύθερες. Παράδειγμα το Αιγαίο. Η αγγλική αντιπροσωπεία -η πάντα καλύτερα οργανωμένη- είχε φέρει μαζί της χάρτες του Αγγλικού Ναυαρχείου που έδειχναν, με κόκκινους κύκλους, όλες τις θαλάσσιες διαβάσεις όπου είναι πυκνές οι διελεύσεις, που θα έκλειναν με την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Ενας από τους πιο χτυπητούς χάρτες ήταν του Αιγαίου. Μου έδωσαν ένα αντίτυπο και περιφερόμουν, αφελέστατα υπερήφανος, επιδεικνύοντας τον χάρτη στις διάφορες αντιπροσωπείες και εξαίροντας την μεγαλοψυχία μας, αφού μπορούσαμε με τα 12 μίλια να κλείσομε το Αιγαίο και όμως χάριν της αρχής της ελευθερίας των θαλασσών δεν δεχόμεθα τα 12 μίλια και περιοριζόμασταν στα 6» (Αγγελος Βλάχος, «Μια φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης…». τ.Ε΄, Αθήνα 1987, σ.71-2).

    Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η ομιλία του από το βήμα της Διάσκεψης, που ο ίδιος χαρακτηρίζει εκ των υστέρων «αριστούργημα σοφιστικής και υποκρισίας» (σ.74-80).

    Την πλήρη συμπαράταξη της Ελλάδας με τους δυτικούς συμμάχους επιβεβαιώνει και η άκρως ψυχροπολεμική περιγραφή της Διάσκεψης από τον επικεφαλής τής εκεί αμερικανικής αντιπροσωπείας (Arthur H. Dean, «The Second Geneva Conference of the Law of the Sea: the Fight for Freedom of the Seas», περ. The American Journal of International Law, 54/4, Οκτ. 1960, σ.752).

    Για τον καθοδηγητικό δε ρόλο αυτού του τελευταίου, εξαιρετικά γλαφυρός είναι κι εδώ ο Βλάχος: «Στις πρωινές συγκεντρώσεις της δυτικής ομάδας, σε χωριστή μικρή αίθουσα, ο Αμερικανός Αντιπρόσωπος Dean μας ενημέρωνε για τις υποσχέσεις ή τις αρνήσεις που είχε καταγράψει, για τους αμφιταλαντευόμενους που πότε έλεγαν 12, πότε έλεγαν 6 μίλια και μας παρακαλούσε να επηρεάσομε τους αντιφρονούντες ή να παρασύρομε τους αμφιταλαντευόμενους. Εγώ είχα τον τομέα μου, μερικά αραβικά κράτη που προσπαθούσα να επηρεάσω» (όπ.π., σ.83-4).

    Παρόλες τις προσπάθειες, στην τελική ψηφοφορία η πρόταση των ΗΠΑ για υποχρεωτικό ανώτατο όριο 6 μιλίων δεν κατάφερε ωστόσο να συγκεντρώσει -για μόλις μία ψήφο- τα απαιτούμενα 2/3 του σώματος. Μικρή αλλά κρίσιμη λεπτομέρεια: την ίδια ακριβώς στάση με την Ελλάδα κράτησε σε όλη τη διαδικασία και η Τουρκία.

    Πέρα από την υποταγή στο αφεντικό του Ελεύθερου Κόσμου, την ελληνική αντίθεση στα 12 μίλια φαίνεται ωστόσο πως υπαγόρευε και μια συμπληρωματική εκδοχή του εθνικού συμφέροντος. Το προδίδει η λανθάνουσα γλώσσα του Βλάχου, όταν περιγράφει τη θητεία του στη Διεθνή Ευρωπαϊκή Μεταναστευτική Επιτροπή: «Ενώ όταν πρόκειται για δικά μου ατομικά συμφέροντα μουδιάζω», γράφει, «εκεί που έπρεπε να αγωνισθώ για συμφέροντα απτά της Ελλάδος, δηλαδή κάποιου εφοπλιστή, γινόμουν πείσμων, εριστικός, εφευρετικός, ετοιμολόγος» (όπ.π., σ.46). Τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων;

    Οσο για το εθνικό φιλότιμο, αυτό σύμφωνα με τον Βλάχο κινδύνευσε μόνο μια φορά σε όλη τη διαδικασία: «Εκείνος που υπερέβη κάθε φαντασία», διαβάζουμε, «ήταν ο Πέρσης αντιπρόσωπος. Κηρύχθηκε υπέρ των 12 μιλίων λέγοντας ότι, δυστυχώς, το Ιράν δεν ήταν πια, όπως στην αρχαιότητα, θαλασσοκράτειρα δύναμις. Επέμεινε μάλιστα υπογραμμίζοντας: “Αν ήμασταν στους καιρούς του Δαρείου και του Ξέρξη, τότε βεβαίως θα προτείναμε στενά χωρικά ύδατα”. Ο Γάλλος συνάδελφός μου μου έριχνε πονηρές ματιές και του τις ανταπέδιδα. […] Νάχεις στην ιστορία σου ήττες σαν της Σαλαμίνας, της Μυκάλης, του Ευρυμέδοντα και να μιλάς για θαλασσοκρατορία!».

    Συντριμμένος πιθανότατα από τη συνειδητοποίηση του λάθους του, ο αμετροεπής Ιρανός απείχε πάντως -όπως διαβάζουμε στα επίσημα πρακτικά του ΟΗΕ- από την τελική ψηφοφορία.

    «Το διάταγμά σας είναι άκυρο»
    ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ αρ. πρωτ. 302
    ΑΘΗΝΑ (1/2/32)
    6 Αυγούστου 1932
    …………………………….

    «Δεν στηριζόμεθα εις τα διεθνώς κρατούντα»
    ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΝ ΓΡΑΦΕΙΟΝ
    Εθνικός εναέριος χώρος

    ……………………………

  4. Ο/Η Left λέει:

    https://www.glasnost.gr/2017/10/m.html?fbclid=IwAR3n-KRmx4aWzK23HEUDvPY9azXaTRvPsaz3yfSnL_4eCYIAWP6ynDmg8Pk

    Εκκλησία-κράτος-Αριστερά: Mία σχέση που πρέπει να εξεταστεί
    Οκτωβρίου 05, 2017

    Του Γρηγόρη Καραγιαννίδη

    Το γεγονός συνέβη και ανακοινώθηκε μέσα στον Αύγουστο: Απαλλάσσονται από την καταβολή του ΕΝΦΙΑ τα ακίνητα του Αγίου Όρους, καθώς και άλλα ακίνητα εντός του ελληνικού κράτους, τα οποία υπάγονται σε αυτό. Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια εξαθλιωμένοι από τα μνημόνια πολίτες, καλούνταν να καταβάλλουν το “αιματηρό χαράτσι” για τα σπίτια που με τόσο κόπο έχτισαν.

    «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών, και την ορθοδοξία μη την αγγίζετε» το κλίμα με λίγα λόγια! Η εκκλησιαστική ασυδοσία σε όλο της το μεγαλείο, και με κρατική «ευλογία» εδώ και πολλά χρόνια.

    Από την άλλη πλευρά, μία κυβέρνηση που υποστηρίζει ακόμη πως είναι… Αριστερή (!), ενώ έχει ξεκάθαρα συνθηκολογήσει απέναντι στη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κοινού νομίσματος υπογράφοντας νέο μνημόνιο. Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση απαλλάσσει τώρα την εκκλησία από τον ΕΝΦΙΑ.

    Την εκκλησία που με πρόσχημα αυτοκρατορικά και σουλτανικά χρυσόβουλα -που οποιαδήποτε σοβαρή κρατική οντότητα θα τα είχε βγάλει άκυρα εδώ και χρόνια-, εκμεταλλεύεται αγρίως την κρατική γη, συσσωρεύοντας ταυτοχρόνως τεράστια ποσά για το δικό της όφελος, και μάλιστα σε μία εποχή που ο λαός μαστίζεται από την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση. Κι όλα τα παραπάνω γίνονται υποτίθεται «εις το όνομα του πατρός, και του υιού, και του αγίου πνεύματος»…

    Ποιος ο λόγος που τα αναλύω αυτά; Επειδή ακόμη και η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν «τόλμησε» να αλλάξει την παραπάνω κατάσταση. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να βάλει όλη την Αριστερά της χώρας μας στη διαδικασία να πάρει μία σοβαρή απόφαση. Να καταλάβει δηλαδή πως, αν θέλει να λέγεται και να είναι σοβαρή Αριστερά, θα πρέπει να κόψει κάθε δεσμό και να σταματήσει να «χαριεντίζεται» με εκκλησίες, θρησκείες, και κάθε είδους άλλα «επουράνια θέματα». Και αν γίνει και «κυβερνώσα», να επιτευχθεί επιτέλους ο χωρισμός κράτους εκκλησίας, και για να το πω και με θεολογικούς όρους «απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Μόνο έτσι το κράτος θα πάψει να δέχεται παρεμβάσεις από την εκκλησία, και θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τη δήμευση της περιουσίας της, απαγορεύοντας της ταυτόχρονα την κατοχή άλλης. Τα χρήματα από την «αμαρτωλή περιουσία» θα μπορέσουν να διατεθούν για τη δημιουργία υποδομών, και η αρμοδιότητα της εκκλησίας θα περιοριστεί αποκλειστικά σε θέματα λατρείας, χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα παρέμβασής της στα τεκταινόμενα της χώρας.

    Βέβαια κατά καιρούς ακούμε αντιδράσεις από μέρος του λαού σε ειδήσεις που ακούγονται σχετικά με το ενδεχόμενο κατάργησης της προσευχής ή του κατεβάσματος των εικόνων από τα σχολεία -μέτρα που προσωπικά συμφωνώ απόλυτα. Εδώ η Αριστερά πρέπει να δώσει στο λαό να καταλάβει πως σε μία σοσιαλιστική κοινωνία, η θρησκευτική πίστη δε θα απαγορεύεται -όπως πολλές φορές η δεξιά λέει, τρομάζοντας τους πιστούς-, αλλά θα είναι αποσυνδεδεμένη από τις κρατικές δομές και δε θα διδάσκεται στα σχολεία. Αλλά η ανεξιθρησκεία θα είναι δεδομένη. Οπότε είναι απολύτως ανούσια και βλακώδης η προπαγανδιστική κινδυνολογία των δημοσιευμάτων περί εικόνων και θρησκευτικών, αφού ακόμα και αν συμβούν αυτά που λέγονται, στην ουσία δε θα αλλάξει τίποτε στη «θρησκευτική ζωή» των πολιτών -τρανταχτό παράδειγμα η ΕΣΣΔ και ειδικά η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, όπου συνέχιζαν και επί σοσιαλισμού να χτίζονται χριστιανικές εκκλησίες και μουσουλμανικά τεμένη.

    Κλείνοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω κάτι: Η στάση και οι πράξεις των κυβερνήσεων -και αυτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α- σε σχέση με τη εκκλησία, κάνουν τον αναχρονισμό του μη χωρισμού να διαιωνίζεται. Μόνο Ιράν θα μπορούσε να θυμίζει αυτό. Κανένα κράτος δεν ανήκει σε κανέναν θεό. Τα κράτη ανήκουν στους κυρίαρχους λαούς τους. Η Αριστερά θα πρέπει να το θυμάται αυτό, και να σπάσει κάθε δεσμό που τη συνδέει με την εκκλησία, καθώς και τον αιώνιο γόρδιο δεσμό κράτους-εκκλησίας στην περίπτωση που έρθει στην κυβέρνηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.