Ο Βασίλης Ραφαηλίδης για το Πολυτεχνείο, τη γενιά του και την Α ν ύ π α ρ κ τ η αντίσταση κατά της χούντας

Τώρα πετάνε κωλόπαιδα μολότοφ [«Η αντίσταση κατά της Χούντας ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, σχεδόν ανύπαρκτη»]

Δημοφιλείς ηθοποιοί εκείνης της εποχής ποζάρουν με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο Πηγή: www.lifo.gr

Δημοφιλείς ηθοποιοί εκείνης της εποχής ποζάρουν με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο Πηγή: http://www.lifo.gr

Από το αρχείο μας: 18 Νοεμβρίου 2014

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απʼ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας ταʼλεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.
Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.

Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι.

Ο λαός της Αθήνας έβλεπε την χούντα να καταρρέει από τα ίδια της τα ανομήματα και μπήκε στον εύκολο αγώνα, έτσι για την τιμή των όπλων, που λέμε, και ίσα-ίσα για να λέμε πως την χούντα την έριξε ο λαός, τη στιγμή που και οι κότες ξέρουν εκείνο που καμώνονται πως δεν ξέρουν τα μουλάρια, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε γιατί σάπισε.Γιατί, λοιπόν, σκοτώνονται να μαζέψουν τα σάπια φρούτα που κάθε χρόνο πέφτουν κάτω από το δέντρο του Πολυτεχνείου οι όψιμοι αντιστασιακοί; Και, βέβαια, δεν αναφέρομαι εδώ στους έτσι κι αλλιώς ζωηρούς έφηβους που, με κάθε ευκαιρία, το παίζουν επαναστάτες…ή περίπου.

Ένας κόμπος κάθεται στο λαιμό μου κάθε φορά που περνώ έξω από το Πολυτεχνείο. Το μπουντρούμι της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας βρίσκεται πίσω από το Πολυτεχνείο. Κι όσοι πέρασαν από εκεί, δεν νομίζω πως θα ήταν δυνατό να έχουν διάθεση να συνεορτάσουν με τους πανηγυριώτες της 17ης Νοέμβρη. Εκεί μπροστά μας ξεφόρτωσαν για να μας παν στη σήμανση, λίγο πιο κάτω, στα Χαυτεία. Από την Ασφάλεια μέχρι το Πολυτεχνείο, η απόσταση είναι δυο βήματα. Κι ωστόσο μας φόρτωσαν στην κλούβα για να μας ξεφορτώσουν λίγο παρακάτω. Ίσως δεν ήθελαν να βλέπουν οι περαστικοί πως από την Ασφάλεια βγαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι δεμένοι με χειροπέδες, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Ευτυχώς, να λες, που ήμουν δεμένος με τον Περικλή Κοροβέση –πάντα με τον Περικλή θα με δένουν από δω και πέρα σε κάθε μετακίνηση. Ίσως γιατί στην πρεμιέρα ήμασταν πολύ καλοί σαν ζευγάρι κωμικών. Ασουλούπωτοι και οι δύο, άνθρωποι με χιούμορ και οι δύο, προσφέραμε θέαμα υψηλής ποιότητας στο εθνικό θέατρο του παραλόγου. Μας μεταφέρουν την άλλη μέρα από την οδό Μπουμπουλίνας στην οδό Ρεθύμνης, εκεί κοντά, προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σε ένα νεοκλασικό της συμφοράς, ήταν οι κοιτώνες των αστυφυλάκων που υπηρετούσαν στην Ασφάλεια. Ήταν σκοτάδι πίσσα εκεί μέσα. Από πουθενά δεν έμπαινε φως και πουθενά δεν άναβε φως. Καμιά εικοσαριά ανθρώπους, μας αδειάζουν στον καινούργιο μας τάφο. Δεν έχω ιδέα, κανείς δεν θα ήταν δυνατό να έχει ιδέα, πόσες μέρες μείναμε εκεί. Ούτε ρολόι, ούτε φως, ούτε ώρες ύπνου, ούτε ώρες ξύπνιου. Προσπαθούσαμε να μετρήσουμε το χρόνο με το κατούρημα. Δύο κατουρήματα, μια μέρα. Το φαΐ, οι μανάδες συνέχιζαν να το πηγαίνουν στην Μπουμπουλίνας. Στη Ρεθύμνης ήμασταν ινκόγκνιτο. Κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει κρατητήριο, παρεκκλήσιο το λέγαμε, στην οδό Ρεθύμνης. Όλοι γνώριζαν τον μητροπολιτικό ναό της οδού Μπουμπουλίνας, κι εκεί πήγαιναν τις προσφορές τους.

Και οι διάκονοι του εθνικού συμφέροντος, όπως λέμε στην Ελλάδα το ιδιωτικό συμφέρον, μετέφεραν τον άρτον ημών τον επιούσιον ιεροκρυφίως στο παρεκκλήσιον, όπου και κοινωνούσαμε των αχράντων μυστηρίων των σωτήρων του έθνους. Ανοίγαμε τα τάπερ στα τυφλά, κι ό,τι άρπαζαν τα δάχτυλα, τούτο το πανάρχαιο πηρούνι που είναι δυνατό να λειτουργήσει και σα μαχαίρι. Κεφτέδες, φώναζε ο ένας τυφλοπόντικας. Κοτόπουλο έλεγε από δίπλα ο άλλος τυφλοπόντικας. Ήταν το παιχνίδι μας. Κι ο Περικλής Κοροβέσης να λέει ανέκδοτα και να μη σώνει ποτέ.  

Βρισκόμουν από την πρώτη μέρα της δικτατορίας στον προθάλαμο της κόλασης και ήδη είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι σιγά-σιγά με την ιδέα ενός θανάτου διά τυφεκισμού. Εκείνους τους πρώτους μήνες της αναγέννησης του φοίνικα από τις παλιές του στάχτες, που ξέμειναν από άλλους καιρούς, κανείς δεν ήξερε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα.

Οι αντιστασιακοί σε ένα χρόνο, όταν θα γίνει φανερό πως η χούντα είναι της πλάκας, θα πληθύνουν πολύ. Εύκολα αντιστέκεται κανείς όταν ξέρει πως τουλάχιστον η ζωή του δεν κινδυνεύει. Όμως, εμείς είχαμε αρχίσει την αντίσταση κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς να νοιαστούμε και πολύ για τις συνέπειες της στράτευσής μας. Δεν ήμασταν μέλη της «Δημοκρατικής Άμυνας» που πάρα πολύ όψιμα αποφάσισαν να αντισταθούν κι αυτοί στη χούντα, κυρίως δια συνεδριάσεων.

Ήμασταν νέοι κομμουνιστές, που μπορεί να μην είχαμε ακόμα ιδιαίτερα αναπτυγμένη την πολιτική μας συνείδηση, πάντως συνείδηση του κινδύνου είχαμε. Το γεγονός πως τα ιδανικά μας αργότερα θα στραπατσαριστούν κι εδώ στην Ελλάδα, όπως παντού, απʼτους χυδαίους γραφειοκράτες, δεν μειώνει την αξία της στράτευσής μας σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν γινόταν για τα προσωπικά μας συμφέροντα, αλλά τα έβλαπτε στα σίγουρα.

Είχα μπει στο αγώνα κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας. Αλλά στα μετά την πτώση της χούντας χρόνια δεν πήγα να γραφτώ στο σύλλογο των αντιστασιακών, για να μπορέσω να εξαργυρώσω σε κάποιο δημόσιο ταμείο τη μικρή, την ελάχιστη προσφορά μου στον αγώνα κατά της νέας παραλλαγής του παλιού φασισμού. Ούτε δέχτηκα να γραφτώ στην ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό μου σωματείο, ως αντιστασιακός. Ούτε πήγα να εξαγοράσω τα εφτά χρόνια της δικτατορίας για να μου αναγνωριστούν ως συντάξιμα.

Κι όταν κάποτε απόχτησα τα από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ προβλεπόμενα τυπικά προσόντα και πήγα να γραφτώ στο επαγγελματικό μου σωματείο, με απέρριψαν ως στερούμενο… ουσιαστικών προσόντων. Πέντε χρόνια απέρριπταν συνεχώς την αίτησή μου. Φαίνεται πως ούτε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια κατάφερα να αποκτήσω ουσιαστικά προσόντα ως δημοσιογράφος. Και ξέρετε ποιοι αντέδρασαν περισσότερο στην εγγραφή μου; Αυτοί που γράφτηκαν ως αντιστασιακοί!  

Για μένα, η πιο σημαντική πράξη ήταν το ότι μπόρεσα και αντιστάθηκα στον πειρασμό να εξαργυρώσω καθʼοιονδήποτε τρόπο τη στράτευσή μου στον αγώνα κατά της χούντας. Κι ακόμα, το ότι πέτυχα την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ με δικαστική απόφαση. Ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που εγγραφόταν στο επαγγελματικό του σωματείο με δικαστική απόφαση. Και η νομολογία που δημιουργήθηκε άνοιξε το δρόμο για πολλούς συναδέλφους. Δεν έχει σημασία που έχασα εφτά συντάξιμα χρόνια. Κέρδισα την αξιοπρέπειά μου. Άλλωστε από αξιοπρέπεια μάλλον παρά για λόγους ιδεολογικούς στρατεύτηκα στον αγώνα κατά της χούντας.

Πάντα έλεγα πως, ναι μεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως από κομμουνιστής σκέτα είμαι επιπροσθέτως και καλός κομμουνιστής. Άλλωστε ένας ρεβιζιονιστής από πεποίθηση, όπως εγώ, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει καλός κομμουνιστής. Εν πάση περιπτώσει, ήμουν και παραμένω ένας ελεύθερος σκοπευτής, που πάει με αυτούς που τον έχουν ανάγκη, και όχι με εκείνους που τους έχει ανάγκη για να τη βολέψει. Στρατεύτηκα με το κομμουνιστικό ΠΑΜ όχι γιατί με επιστράτευσε το κόμμα, αλλά γιατί έτσι έκρινα σκόπιμο.

Όπως και να΄ναι, το καλοκαίρι του 1968 είμαι ελεύθερος, ύστερα από δέκα μήνες φυλακή. Εντάξει, ήμουν ελεύθερος, αλλά τι να την κάνω την ελευθερία χωρίς δουλειά, χωρίς τους φίλους που είχαν σκορπίσει εδώ και κει στην Ευρώπη, στα νησιά και στις φυλακές; Το πρώτο που σκέφτηκα ύστερα από μια εβδομάδα ελεύθερου βίου ήταν να κάνω κάτι κατεπειγόντως ώστε να ξαναμπώ φυλακή, ή έστω εξορία. Το σκέφτηκα μεν σοβαρά, όμως ήταν αδύνατο να έχω επαφή με κάποια αντιστασιακή οργάνωση. Αφενός γιατί οι αντιστασιακές οργανώσεις είχαν ήδη μετακομίσει στο εξωτερικό για να κάνουν από κει τουριστική αντίσταση εκ του ασφαλούς, και αφετέρου διότι ήμουν ήδη σεσημασμένος, και οι συνωμοτικοί κανόνες λεν να μην πλησιάζεις τους σεσημασμένους.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

Ακούστε τώρα και τον Γιώργο Σεφέρη στο περίφημο κείμενο του κατά της χούντας , γραμμένο το Μάρτιο του 1969 . Του χρειάστηκαν δυο χρόνια για να αποφασίσει  να μιλήσει , λίγο πριν πεθάνει : « Είναι μια κατάσταση ( η χούντα) που όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνο και μόχθο πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στο έλος , μέσα στα τελματωμένα νερά. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου..”   Γιατί κύριε ;  Είναι στάση πνευματικού ανθρώπου αυτή; “Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό και μπορώ να πω χωρίς φόβο και πάθος : Βλέπω μπροστά μου το γκρεμό που μας οδηγεί η καταπίεση.Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει . Είναι εθνική επιταγή…”   Σύμφωνοι , σεβαστέ μου , μεγάλε ποιητή.Όμως και οι δικτάτορες για εθνική επιταγή μιλούν .

Ποιες από τις δυο εθνικές επιταγές είναι η σωστή ; Σας βεβαιώ καμία . Η δικτατορία δεν είναι λύση . Όμως ούτε η μεγαλόστομη αοριστολογία ενός σπουδαίου ποιητή που συνήθισε να κρύβεται πίσω απ` την αμφισημία της ποίησης είναι λύση .   Πάντως ο Σεφέρης μίλησε . Ο Ελύτης δε μίλησε. Πάρα πολλοί δε μίλησαν.

Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, γνωστός και ως «πίθηκος», ήταν πολύ άτυχος. Διορίστηκε πρωθυπουργός την 8η Οκτωβρίου 1973, και ενάμιση μήνα μετά την ορκωμοσία του, εκδηλώνεται η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήρθε στην εξουσία υποτίθεται για να εκτονώσει την κατάσταση και να κατασιγάσει τα πάθη μετά την εξέγερση της Νομικής αλλά τα πάθη φούντωσαν εντελώς απροσδόκητα στο Πολυτεχνείο από την 14η Νοεμβρίου 1973 που αρχίζει η κατάληψη, μέχρι τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή της 17ης Νοεμβρίου, που τα τανκς θα σπάσουν την πόρτα και θα καταστείλουν την αυθόρμητη, αυτοκαθοδηγούμενη και ακαθοδήγητη από τα κόμματα φοιτητική εξέγερση.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής.

Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει.  

Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού.

Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.

(Οι υπογραμμίσεις είναι της Lifo.gr)


Πηγές:

  1. Βασίλη Ραφαηλίδη, Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, σελ.397-401, 402,408-9,419-20,444.
  2. Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ.419,436-7.

http://www.lifo.gr/team/retrolifo/27586

*

Μας απέκλεισαν από το facebook (υπαίτιος το Ελληνικό ΥΠΕΞ επί σ. Κοτζιά) χωρίς καμία ειδοποίηση. Εσείς, οι χιλιάδες αναγνώστες μας, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: Μπορείτε να ανεβάσετε μέσω του ατομικού σας λογ/μού στο facebook, την κάθε ανάρτησή μας, ή κάντε ΚΛΙΚ στο εικονίδιο του facebook, κάτω από κάθε ανάρτησή μας. Ξέρουμε ότι το κάνετε ήδη, και σας Ευχαριστούμε

This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

9 Responses to Ο Βασίλης Ραφαηλίδης για το Πολυτεχνείο, τη γενιά του και την Α ν ύ π α ρ κ τ η αντίσταση κατά της χούντας

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αν δούμε την απίστευτη πολιτική και ηθική κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ και σε σχέση με τη στάση του απέναντι στην Εκκλησία, αλλά και την απαράδεκτη ανοχή και σιωπή του ΚΚΕ για τα σκάνδαλα του κλήρου, ο Ραφαηλίδης άφησε τεράστιο κενό

    https://roides.wordpress.com/2011/12/09/9dec11/


    Ο Βασίλης Ραφαηλίδης για την ιερή παιδεραστία…
    09/12/2011
    …και η εξώθηση παιδιών στην ιερή πορνεία

    …να δούμε το βίντεο που ακολουθεί, στο οποίο ο αξέχαστος Βασίλης Ραφαηλίδης αποκαλύπτει μπροστά στον κ.Γιώργο Μεταλληνό τη δράση ακροδεξιού ιερέα-καθηγητή στην μετεμφυλιοπολεμική Καστοριά του 1952, ο οποίος παρέσυρε πολλούς ανήλικους μαθητές του σε όργια. Ο Ραφαηλίδης, παιδί κυνηγημένων αριστερών εκπαιδευτικών, για να τιμωρήσει το φασίστα παπά, τον φωτογραφίζει, έχοντας από τότε κλίση στη φωτογραφία (και στον κινηματογράφο), σε μια εποχή που οι φωτογραφικές μηχανές ήταν είδος πολυτελείας. Περιέργως η Εκκλησία καθαίρεσε τον παπά που τον είχε ήδη στο στόχαστρο. Αυτός έκανε στη συνέχεια καριέρα κατά τα ειωθότα, ως μητροπολίτης των Παλαιοημερολογιτών, οι οποίοι δίνουν άσυλο και προαγωγή σε κάθε πορνοκληρικό της επίσημης Εκκλησίας, όταν αυτή αναγκάζεται, κάτω από τη θόρυβο των αποκαλύψεων να τον καθαιρέσει. Αποσχηματίστηκε όμως και από εκεί και μετά αυτοκτόνησε. Το τραγικό του τέλος θυμίζει την ανάλογη περίπτωση του μητροπολίτη Πατρών των Παλαιοημερολογιτών Δωρόθεου Τσάκου, που καθαιρεμένος «επί κυναιδισμώ» ως αρχιμανδρίτης της κρατικής Εκκλησίας, κατέφυγε εκεί, προήχθη και βρέθηκε μετά από χρόνια νύχτα, δολοφονημένος στην πλατεία Βάθη.

    Είναι το περιστατικό που διηγείται ο Βασίλης Ραφαηλίδης ένα σπάνιο περιστατικό; Όχι ασφαλώς, απλώς αποκαλύφθηκε γιατί ο παπάς είχε την ατυχία να πέσει πάνω σε ένα ολότελα σπάνιο μαθητή. Οι συμμαθητές έκαναν το κορόϊδο. Είναι γνωστό πως πολύ δύσκολα τα παιδιά που βιάζονται και μάλιστα από «εκπροσώπους του θεού» βρίσκουν το θάρρος να καταγγείλουν. Στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη αποκαλύπτονται τώρα περιστατικά περασμένων δεκαετιών. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ασφυκτικά για τα θύματα, αφού υπάρχει έντονη η τάση κουκουλώματος και μέσω του κρατικού μηχανισμού, δεν χρειάζεται νομίζω να γίνουμε σαφέστεροι. Οι ίδιοι οι πιστοί παριστάνουν πως δεν ξέρουν, αλλά γίνονται έξαλλοι όταν στρατολογούνται τα δικά τους παιδιά στα μοναστήρια, όπως δείχνει και το βίντεο. Όσο για τη στάση των πατριαρχών, των αρχιεπισκόπων και των Συνόδων στο θέμα, δείχνει μόνο ένα πράγμα: Συνενοχή-συγκάλυψη-προστασία.
    ……………………………………………..


    Ο Ραφαηλίδης για την Εκκλησία


    Ο Βασίλης Ραφαηλίδης μιλάει για την εκλησία και τους Χριστιανούς

  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Δεν είναι μόνο το Πολυτεχνείο και η λεγόμενη «αντίσταση» του λαού στη χούντα που εξωραϊστηκε, αλλά ολόκληρη η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος με τις σημαντικότερες στιγμές της ( τον καταστροφικό ρόλο της Ορθοδοξίας, που μετατράπηκε σε μεγαλειώδη συνεισφορά στην σωτηρία του έθνους σε δύσκολους καιρούς, την επανάσταση και παλιγγενεσία του ’21, την κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας το 1922, την εθνική αντίσταση επί ναζιστικής κατοχής κλπ), έχει επινοηθεί και γράφτηκε με βάση ένα αφήγημα που εξυπηρετεί το υποτιθέμενο μεγαλείο του ελληνικού έθνους.
    Αυτά τα ιστορικά ψέματα έχουν προκαλέσει μεγάλη σύγχυση στα μυαλά των νεοελλήνων, που ακροβατούν ανάμεσα στη πραγματικότητα και την φαντασίωση.
    Επιφέρουν την αντίληψη ότι ο λαός είναι εκ προοιμίου αθώος και στάθηκε πάντα στο ύψος των περιστάσεων. Έτσι δημιουργήθηκαν συναισθήματα και εντυπώσεις μεγάλης εθνικής υπερηφάνειας, εθνικισμού, ανωτερότητα της φυλής, πράγματα που είναι (ανύπαρκτα) στοιχεία πάνω στα οποία στηρίχθηκαν οι κάθε λογής επίδοξοι σωτήρες του τόπου και η ανοχή των πολιτών προς αυτούς.

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://roides.wordpress.com/2011/12/14/14dec11/

    Οι πονηριές του κ. +Γιώργου Μεταλληνού+
    14/12/2011
    … απέναντι στον Βασίλη Ραφαηλίδη και αλλού

    …………………………..

    Γ) Σε κάποια στιγμή της συζήτησης αναφέρει το διαβόητο πορνο-φασίστα μητροπολίτη Πρεβέζης Στέλιο Κορνάρο και την παρουσία του στη Μακρόνησο. Ο Ραφαηλίδης καλόπιστα νομίζει πως ο Κορνάρος ήταν κάποτε Αριστερός εξόριστος, αγνοώντας πως εκεί ήταν ως βασανιστής και ρουφιάνος-εξομολόγος, και τον ρωτά δυνατά (6:42 στο βίντεο) αν είναι έτσι. Ο κ.Μεταλληνός αν και ακούει την ευκρινέστατη ερώτηση του Αριστερού συνομιλητή του που τον τιμά διαλεγόμενος μαζί του, δεν διαλύει την παρεξήγηση όπως οφείλει, αλλά αποφεύγει να την απαντήσει αφήνοντάς την να αιωρείται. Αυτό είναι νομίζω μια συνειδητή ενέργεια σε βάρος της ιστορικής αλήθειας αλλά και της Αριστεράς και του συνομιλητή του και των (όσων) ακροατών αφήνει στην πλάνη τους.

    Σημειώστε πως από το ιεροδικείο είχε τεθεί σε 6μηνη αργία ο τίμιος και δημοκράτης ιερέας της Πρέβεζας Γ.Σαλαγιάννης κατηγορούμενος για «Αριστερισμό«(!). Ο Στυλιανός όμως είχε τιμηθεί με σωρεία μεταλλείων και παρασήμων, μερικά από τα οποία είναι το «εξαιρετικών πράξεων
    ……………………………………

  4. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αφηγημα μου , δημοσιευμενο το 2010 στο ποιειν.

    Αναγνώσεις

    Αφωτίστου Φιλέλληνος, Σχέδιο αφηγήματος «ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ»
    Νοέ 17
    Καταχώρηση από: Σωτήρης Παστάκας

    (ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΔΙΑΝΥΘΕΙ Η ΜΙΣΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ 16 ΝΟΕΜΒΡΗ
    ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973)
    ΚΑΙ ΑN ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΤΣΙ;

    Σκηνή πρώτη :
    (Παρασκευή απόγευμα 16 Νοεμβρίου 1973)

    Μετά από τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου, και εξαιτίας της καταπίεσης, της πρωτόγνωρης φτώχειας και των προβλημάτων λόγω της πρώτης ενεργειακής κρίσης, ο λαός της Αθήνας, έχει συγκεντρωθεί στο κέντρο της πόλης και οι πιο επαναστατικοί ήδη έχουν καταλάβει κρατικά κτίρια.

    Βέβαια, φάνηκε κάτι περίεργο : ανάμεσα στο επαναστατημένο πλήθος που ήδη από το βράδυ της Πέμπτης είχε καταλάβει κρατικά κτίρια, είχαν ανακατευτεί και έλληνες φοιτητές από την Ιταλία και την Γαλλία, με μερικούς “φιλέλληνες” επαναστάτες από τον Μάη του 68, φέροντες όπλα που τα είχαν εισάγει σταδιακά και λαθραία τα καλοκαίρια, από το ’70 κι ύστερα, την περίοδο των διακοπών.

    Δυό μελαχροινές κοπέλες η Μαρίνα και η Αρετή και δύο φοιτητές, o Λάκης με λεπτά χαρακτηριστικά και κατσαρά μαλλιά κι ο Μάκης, συντοπίτης των δυό φοιτητριών, κοντός με ελάχιστο λαιμό απ’ όπου φύτρωνε ένα πελώριο κεφάλι, από την κατάληψη του Πολυτεχνείου μιλάνε με έναν αγριεμένο νέο φοιτητή που γυάλιζε το μάτι του, τον Λέοντα.

    Ο Λέων, ήταν ο γεροδεμένος μοναχογιός αριστερού μικροεργολάβου, ντυμένος με αμπέχωνο, χοντρό μπουτζίν και άρβυλα, αξύριστος. Έσερνε μια μπετόβεργα μήκους ενός μέτρου, διαμέτρου 12 χιλιοστών, που την είχε προσάγει για αυτοάμυνα μαζί με τσέρκια από κοντινή οικοδομή για να κάνει “φιόγκο” τις πόρτες της περίφραξης του ΕΜΠ.
    Πρώτος μίλησε o Λάκης :

    – “Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι , πρέπει να διαλύσουμε την κατάληψη”.
    – “Μα τι λετε τώρα , ο λαός έχει ξεσηκωθεί, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω θα γίνουμε ρεζίλι”, είπε ο Λέων
    – “Είσαι προβοκάτορας”, του είπε προκλητικά o Λάκης.

    Ήδη από την Τετάρτη, οι οργανωμένοι φοιτητές προσπαθούσαν να σταματήσει η κατάληψη, γιατί δεν μπορούσαν να ελέγξουν το αυθόρμητο.

    Η Μαρίνα, μία νοστιμούλα φοιτήτρια, μέλος της ΑΝΤΙΕΦΕΕ , κόρη αξιωματικού της χωροφυλακής, με ένρινη φωνή του είπε :

    -“Συνάδελφε έχει δίκιο ο Λάκης, αν δεν φύγουμε θα χυθεί αίμα.”
    -“Πρέπει να κρατήσουμε τις Θερμοπύλες”, είπε ο Λέων και σκέφθηκε ότι έπρεπε να δέσει με πρόσθετους φιόγκους από τσέρκια τις σιδερένιες πόρτες της Στουρνάρη και της Τοσίτσα
    -“Είσαι προβοκάτορας”, επανέλαβε ο Λάκης.

    Ο Λέων εκνευρίσθηκε, οι φλέβες στο λαιμό του διογκώθηκαν, ένοιωσε κάτι σαν να τον τσίμπησε αλογόμυγα και ουρλιάζοντας «φύγε ρε πούστη μη σε σκοτώσω» πήρε στο κυνήγι τον Λάκη στην αυλή του κτιρίου των Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων, αλλά ο Λάκης ήταν ταχύτατος και άρχισε να κάνει κύκλους γύρω από τις μπασκέτες. Σύντομα, ο Λέων αντιλήφθηκε το γελοίον του πράγματος και παράτησε το κυνηγητό.

    [….]

    http://www.poiein.gr/2010/11/17/aouossooio-oeeyeeciio-16-12-iiyianc/

    ΥΓ Σκηνή πρώτη : Αφηγηση του Λεοντα (2010). Οι υπολοιποι γνωστα προσωπα της ελληνικης πολιτικης ζωης. Ολες οι λοιπες σκηνες ειναι προϊον μυθοπλασιας.

  5. Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη-φιλολό λέει:

    Mαέστρο μπράβο!!!

  6. Ο/Η elias λέει:

    Εκεί πρέπει να σκύψουμε, να πιάσουμε το νήμα από την αρχή για να βρούμε την ρίζα της ελληνικής παθογένειας.Στα σκοτεινά αυτά χρόνια που σάπισε το αφήγημα της δεξιάς, και το αριστερό αφήγημα έγινε το κυρίαρχο. Όπως ακριβώς στα κομμουνιστικά κράτη σάπισε το αφήγημα της αριστεράς.

    • Ο/Η Γιάννης λέει:

      Στο ελληνικό κράτος, από ιδρύσεως του, κυριαρχεί ένα συγκεκριμένο μοντέλο πολιτικής και οικονομικής διοίκησης που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του νεοέλληνα. Του κρατισμού, του παρασιτισμού και της περιφρόνησης προς την παραγωγή και τον εκσυχρονισμό. Αυτό το μοντέλο – που είναι άγνωστο για την Δυτική Ευρώπη – παρουσίαζε από την πρώτη στιγμή στοιχεία παθογένειας και παρακμής. Στον καιρό μας όμως, έγινε ακόμη καταφανέστερη αυτή η αλήθεια.
      Επειδή αυτό το μοντέλο προβλήθηκε κυρίως από την Δεξιά, και επειδή οι νεοέλληνες δεν αντιλαμβάνονται αυτή την συνολική παθογένεια της χώρας, επέρριψαν τις ευθύνες για την κακοδαιμονία μόνο στη Δεξιά. Φυσικά, αυτή έχει τις ευθύνες της, όμως πρέπει να την δούμε σαν μέρος της γενικότερης κοινωνικής παρακμής. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.
      Από την άλλη, το αφήγημα της Αριστεράς, λόγω το ότι δεν κυβέρνησε για μεγάλο χρονικό διάστημα, έμεινε σχετικά αλώβητο μέσα στο πλαίσιο των φαντασιώσεων των Ρωμιών, πως δήθεν αυτή θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική λύση. Όσο περισσότερο θα κυβερνά, τόσο θα καταρρέει το αφήγημα της. Δεν είναι ζήτημα Δεξιάς η Αριστεράς, αλλά αναποδογυρίσματος αυτού του μοντέλου και του παράλογου τρόπου σκέψης μας που το γέννησε και αναπαραγάγει .

  7. Ο/Η Μερόπη λέει:

    Ο ελληνικός λαός (light ων) αποδέχθηκε, σιωπηρώς, τη χούντα. Ίσως, να συνέβαλαν και: ο φόβος ενός νέου εμφυλίου (ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες), οι «παλαβομάρες» του Ανδρ. Παπανδρέου και η περίοδος 1965-1967. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η δικτατορία ποτέ δεν αντιμετώπισε μαζική αντίσταση. Δεν είναι λίγοι και όσοι βολεύθηκαν επί χούντας και, μετά την κατάρρευσή της, έσπευσαν να δηλώσουν «αντιστασιακοί»!

    Η αλήθεια πρέπει να λέγεται: η δικτατορία του Ιωαννίδη κατέρρευσε λόγω της τουρκικής απόβασης στην Κύπρο και της αποτυχίας της γενικής επιστράτευσης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.