Η αυτοκτονία του Εισαγγελέα επαναφέρει το ζήτημα της Ευθανασίας

[Η Κοινωνία και η Πολιτεία δεν μπορούν να κλείνουν τα μάτια]

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Ο θάνατος του Γεωργίου Ε’ επήλθε μετά από ευθανασία

Η είδηση του αυτοπυροβολισμού του ασθενούς πρώην προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών προκάλεσε σοκ το οποίο σύντομα θα ξεχαστεί από μια κοινωνία πολιτισμικά καθυστερημένη και βαθιά υποκριτική, που αρνείται να κοιταχτεί στον καθρέφτη, να ομολογήσει και να συζητήσει δημόσια με ειλικρίνεια, τα προβλήματά της. Mπορούμε να φανταστούμε το ψυχικό μαρτύριο του άτυχου συνανθρώπου μας, που αναγκάστηκε να οδηγηθεί σε αυτή την απελπισμένη ηρωική έξοδο, αφού οι γιατροί δεν έχουν τη νομική δυνατότητα να του εξασφαλίσουν μια πολύ πιο ανώδυνη λύση. Όποιος φαντασιώνεται ότι το πρόβλημα αποκλείεται στο μέλλον να ακουμπήσει αυτόν ή οικείους του, απλά λέει ψέματα στον εαυτό του. Η Εκκλησία έχει φροντίσει να ενοχοποιήσει την αυτοκτονία όσο και την ευθανασία και ιδίως παλιότερα αρνιόταν να κηδέψει τους αυτόχειρες αν δεν ήταν πλούσιοι και ισχυροί. Η Εκκλησία έχει εξιδανικεύσει το μαρτύριο, την αυτοτιμωρία, τον μαζοχισμό ως ασφαλείς ατραπούς για την είσοδο στον Παράδεισο, παρ’όλο που οι Επίσκοποί της έχουν προφανέστατα επιλέξει την καλοπέραση και την καλύτερη δυνατή ιατρική περίθαλψη, που φτάνει μέχρι τις απαγορευμένες (από την ίδια) μεταμοσχεύσεις ζωτικών οργάνων (όπου το μόσχευμα μπορεί να είναι προϊόν ευθανασίας), στις ΗΠΑ, με τρόπο προνομιακό και αρπακτικό, προκειμένου να καθυστερήσει η μετάστασή τους στον Παράδεισο (Χουντόδουλος, Ιγνάτιος της Λάρισας). Οι πιστοί θεωρούν πως είναι θεάρεστο να πλουτίζει η κάθε Novartis παράνομα και ατιμώρητα και οι καταδικασμένοι ετοιμοθάνατοι, ακόμη και οι υπέργηροι, να τυραννιούνται φρικτά στις άθλιες συνθήκες των δημόσιων Νοσοκομείων, εκλιπαρώντας το τέλος τους, οι συγγενείς τους να ξεπερνούν τα όρια της ψυχικής, σωματικής και οικονομικής αντοχής τους και οι γιατροί να τους συντηρούν τεχνητά, μη διευκολύνοντας την ταχύτερη συνάντησή τους με τον Δημιουργό τους. Toν Ιούλιο του 2014 όμως, o βασιλιάς του Βελγίου υπέγραψε Νόμο που είχε ψηφίσει η Βουλή, ο οποίος επιτρέπει την ευθανασία ακόμη και σε παιδιά που βασανίζονται χωρίς ελπίδα ίασης.

Η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα αρνήθηκε να ασχοληθεί με το ζήτημα της θεσμικής κατοχύρωσης με όλες τις αναγκαίες προϋποθέσεις και πρόνοιες της ευθανασίας και από απόλυτη αδιαφορία για την καθημερινότητα των ανθρώπων και από προκλητική άγνοια και από συντηρητισμό και για να μην δυσαρεστήσει τους αμαρτωλούς φίλους της ρασοφόρους. Ασφαλώς δεν περιμένω να κάνει κάτι διαφορετικό και η σημερινή κυβέρνηση, που στο κάτω-κάτω έχει από τη φύση της και όχι παρά φύσιν όπως η Αριστερά, πελατειακές σχέσεις με το ιερατείο και με το ακροατήριό του. Με την ευκαιρία παραπέμπω σε παλιότερη δημοσίευση του μπλογκ, η οποία είναι μια συνοπτική ιστορική αναδρομή πάνω στα ζητήματα αυτά, θεωρώντας πως η ευαισθητοποίηση έστω και ολιγάριθμων πολιτών είναι ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός σε μια χώρα που επιμένει να ενοχοποιεί τους άλλους για τα λάθη της και να παραμένει επίμονα ουραγός της Δύσης και η οποία κατάφερε μόλις προχτές, τελευταία και καταϊδρωμένη, να αποκτήσει ένα αποτεφρωτήριο νεκρών, επειδή ο κ.Τσίπρας έχασε πολύτιμο χρόνο για να εξευμενίσει τους δεσποτάδες, που φοβούνται την απώλεια εξουσίας πάνω στο θάνατο των ανθρώπων και τη μείωση των (αφορολόγητων) εσόδων από κηδείες.
Διαβάστε: «Eυθανασία και Αυτοκτονία»

*

Μας απέκλεισαν από το facebook (υπαίτιος το Ελληνικό ΥΠΕΞ επί σ. Κοτζιά) χωρίς καμία ειδοποίηση. Εσείς, οι χιλιάδες αναγνώστες μας, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: Μπορείτε να ανεβάσετε μέσω του ατομικού σας λογ/μού στο facebook, την κάθε ανάρτησή μας, ή κάντε ΚΛΙΚ στο εικονίδιο του facebook, κάτω από κάθε ανάρτησή μας. Το κάνετε ήδη, και σας Ευχαριστούμε

This entry was posted in IERI_Exoussia, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, επιστήμη, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 Responses to Η αυτοκτονία του Εισαγγελέα επαναφέρει το ζήτημα της Ευθανασίας

  1. Ο/Η gay doctor λέει:


    Στην εθνική μυθολογία η ευθανασία και η αυτοκτονία είναι ηρωισμός

    Τι λες μωρή;
    https://www.pemptousia.gr/2016/10/efthanasia-i-ekklisia-ti-dechete-mono-apo-ton-theo/

    Ευθανασία: η Εκκλησία τη δέχεται μόνο από τον Θεό!
    30 Οκτωβρίου 2016

    (….)

    $+$+$+$+$+$+$+$+$+$+$+$+$+$+$

    Κάποιοι τρέμουν το θάνατο και δεν αντέχουν την ευθανασία
    http://aqua-aquamarine.blogspot.com/2007/09/o.html

    Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007
    O Δρ Γ.Νακρατζάς για τον Αρχιεπίσκοπο

    http://2.bp.blogspot.com/_lITpRLx6_9o/Rva_1I71uDI/AAAAAAAABmo/REW9z2SJcP8/s320/xr.bmp

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

    Η ασθένεια του Αρχιεπισκόπου αποτελεί για μας μία αφορμή ώστε να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις, σκέψεις που αφορούν τόσο σε θέματα θεολογίας όσο και σε θέματα ιατρικής.
    Η απόφαση του ανθρώπου Παρασκευαϊδη, να ζητήσει την βοήθεια των Δυτικών, όπως τους ονομάζει στα κηρύγματά του, είναι απόλυτα κατανοητή.
    Θα πρέπει βέβαια να αναφέρει κανείς ότι στα περισσότερα Κέντρα Μεταμόσχευσης Ήπατος του εξωτερικού η επέμβαση αυτή αποκλείεται σε ασθενείς ηλικίας 70 ετών και άνω, απλώς και μόνο λόγω ηλικίας.
    Από τον Τύπο πληροφορηθήκαμε ότι ο Αρχιεπίσκοπος μόλις αφίχθηκε στην Φλόριντα των ΗΠΑ μπήκε σε μία λίστα αναμονής για μεταμόσχευση Ήπατος, παίρνοντας μία ευνοϊκή θέση προτεραιότητας.
    Εάν η πληροφορία αυτή αληθεύει τότε αυτό σημαίνει ότι ο αρχιεπίσκοπος υφάρπαξε την θέση προτεραιότητας ενός άλλου ασθενούς, ίσως νεότερου στην ηλικία.
    Σύμφωνα με τον ημερήσιο Τύπο ο κύριος Παρασκευαϊδης εκτός από την κίρρωση του ήπατος πάσχει και από δύο καρκίνους, συγκεκριμένα ο ένας στο παχύ έντερο ήδη χειρουργηθείς και ο δεύτερος στο Ήπαρ μη χειρουργηθείς.
    Το νεόπλασμα (καρκίνος) του Ήπατος είναι πρωτοπαθές και παρουσιάζεται ως επιπλοκή στο 10% περίπου των ασθενών πασχόντων από χρόνια Ηπατίτιδα.
    Τέλος δε ο κύριος Παρασκευαϊδης πάσχει και από σακχαρώδη διαβήτη, ο οποίος χρήζει θεραπείας με ινσουλίνη.
    Η τελευταία αυτή ασθένεια σημαίνει ότι μετά από πιθανή μεταμόσχευση μια ενδεχόμενη θεραπεία με κορτιζόνη θα δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα.

    Εάν οι ανωτέρω πληροφορίες αληθεύουν τότε συνέπεια τούτου είναι ότι ένας τέτοιος ασθενής πιθανότατα θα αποκλεισθεί από μεταμόσχευση ήπατος και θα θεραπευθεί με άλλον τρόπο.

    Όμως το θέμα που μας απασχολεί κυρίως δεν είναι το ιατρικό αλλά το θεολογικό, δηλαδή πως ο προκαθήμενος της ελληνικής εκκλησίας ουσιαστικά περιφρονεί τα εκκλησιαστικά θαύματα, τα οποία σημειωτέον συνιστά ολόθερμα στους πιστούς του ποιμνίου του.
    Εάν ο Αρχιεπίσκοπος ήταν όντως συνεπής με την ορθόδοξη πίστη του θα έπρεπε να επικαλεστεί ένα θαύμα της Παναγία της Τήνου ή μιας άλλης θαυματουργής εικόνας του Αγίου Όρους, όπως διαφήμισε προ καιρού για τους πιστούς του στην Μητρόπολη Αθηνών.
    Αντί αυτού ο Αρχιεπίσκοπος ενάντια σε αυτά που συνιστά στο ποίμνιο του προσέφυγε σε ένα κέντρο του εξωτερικού που δεν το χαρακτηρίζει θρησκευτική πίστη αλλά ορθολογιστική σκέψη και ιατρική τέχνη.
    Το θέμα αυτό πραγματεύεται λεπτομερώς ο κύριος Γουσέτης στο άρθρο του περί φυλαχτών, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ στις 25 Αυγούστου 2007.

    Δρ Γεώργιος Νακρατζάς
    Ιατρός Πνευμονολόγος
    Τέως Διευθυντής Πνευμονολογικού τμήματος
    Νοσοκομείου του Ρότερνταμ της Ολλανδίας

    • Ο/Η Πρεζόνι λέει:

      Oi Σουλιώτισες του μυθικού χορού «δολοφόνησαν» και τα παιδιά τους, αλλά εκεί το ιερό έθνος τα δικαιολογεί όλα. H Εκκλησία κάνει μόκο

  2. Ο/Η Aκραίος Κεντρώος λέει:

    Διαφωνώ κύριοι πως η ΝΔ δεν μπορεί να θεσμοθετήσει την ευθανασία. Η Αριστερά του Τσίπρα δεν μπορεί ντε φάκτο. Από τη φύση της είναι αγράμματη, κουτοπόνηρη, βλαχοχωριάτικη, λαϊκιστική, ασυνεπής, ψεύτρα, διαπλεκόμενη, συντηρητική, δειλή. Ένας τολμητίας κεντροδεξιός ή κεντρώος φιλελεύθερος ηγέτης θα θεσπίσει μια ημέρα την ευθανασία, Να μου το θυμηθείτε αν ζούμε.

    https://www.kathimerini.gr/875330/opinion/epikairothta/politikh/ey8anasia-dogmatismos-kai-oikoymenikothta

    ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΖΟΥΡΟΣ*
    Ευθανασία, δογματισμός και οικουμενικότητα

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 18.09.2016

    Δ​​ιάβασα στην «Καθημερινή» της 11/9/16 τις αντίθετες απόψεις του καθηγητή Α. Χατζή και του μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου περί ευθανασίας. Η γεφύρωση των δύο απόψεων είναι δύσκολη γιατί το σημείο εκκίνησης είναι διαφορετικό. Το επιχείρημα του κ. Ιερόθεου είναι δογματικό: ο Θεός έδωσε τη ζωή και μόνο Αυτός έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει. Υπάρχουν δισεκατομμύρια συνανθρώπων μας για τους οποίους το επιχείρημα είναι κενό. Δεν αναφέρομαι μόνο στους άθεους και στους αγνωστικιστές, αλλά και σε όσους δέχονται την ύπαρξη μιας υπέρτατης οντότητας αλλά αρνούνται να ενταχθούν σε οποιοδήποτε θρησκευτικό σχήμα. Ο κ. Ιερόθεος δεν απευθύνεται ούτε καν στους θρησκευόμενους γενικά, αλλά σε μια συγκεκριμένη κατηγορία εξ αυτών, αυτούς που αποδέχονται το ίδιο με αυτόν δόγμα περί ζωής, θανάτου και Θεού. Σε έναν πλανήτη που βαδίζει ταχύτατα και αναπότρεπτα προς έναν παγκόσμιο πολιτισμό, αυτή η επικέντρωση έχει περιορισμένη προοπτική – ίσως δρα και διχαστικά. Ασφαλώς, όμως, δημιουργεί προβλήματα. Δεν ζούμε σε μια κλειστή κοινωνία. Η ταλαιπωρία, οικονομική και κυρίως ψυχολογική, των συγγενών του νεκρού, που καταφεύγουν σε ξένες χώρες επειδή η επιθυμία του ήταν η αποτέφρωση, δεν συγκινεί την Εκκλησία; Δεν είναι ένα είδος εκδίκησης; (Αφού εσύ, νεκρέ, αθέτησες την οδηγία μας, εμείς αρνούμαστε να σε προπέμψουμε ως χριστιανό, αντίθετα σου δίνουμε μια πρόγευση του τι σε περιμένει εις τους αιώνες των αιώνων. Καλά να πάθουν και οι συγγενείς σου, τέτοιος που ήσουν).

    Προσθέστε στην αποτέφρωση την ευθανασία και θα έχετε μια εκτίμηση του μεγέθους του προβλήματος. Η αδυναμία της Εκκλησίας να δει πόσο διχαστική για το πλήρωμά της είναι αυτή η εμμονή στο κενό γράμμα της παράδοσης με εκπλήσσει και με λυπεί. Ειδικά όταν υπάρχουν σοβαρότερα θέματα για τα οποία οι προπάτορες απεδείχθησαν σοφότεροι. Στα πρώτα του χρόνια ο χριστιανισμός απαιτούσε την ενηλικίωση πριν από τη βάπτιση. Πολύ λογικό, αφού η αποδοχή μια θρησκείας απαιτεί ενσυνείδητη επιλογή. Και όμως, αυτό το θεμελιώδες θέμα παρακάμφθηκε. Η ανάγκη της προσαρμογής στην πραγματικότητα οδήγησε στην επινόηση του ανάδοχου. Υποκλίνομαι μπροστά στη γόνιμη φαντασία, ανησυχώ μπροστά στην έλλειψή της. Κατανοώ τους δισταγμούς (χωρίς να τους αποδέχομαι) γύρω από το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Αλλά μου είναι αδύνατο να συμφωνήσω με την αντίδραση στην αποτέφρωση των νεκρών και την ευθανασία. Αποτελεί κραυγαλέα πρόκληση της λογικής. Ας δεχθούμε το επιχείρημα ότι ο Θεός έδωσε την «επίγειο» ζωή και ότι έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να την αφαιρέσει. Ομως τη συνέδεσε με ένα επίσης επίγειο σώμα. Δεν θα έπρεπε, με αυτήν τη λογική, ο ακρωτηριασμός να μην αποτελεί δικαίωμα του ατόμου και των γιατρών, αλλά μόνο του Θεού; Επίσης, είναι η ζωή ενός πουλιού δώρο Θεού ή ανθρώπου; Αν είναι Θεού, από πού απορρέει το δικαίωμα του κυνηγού να την αφαιρέσει; Θα υπάρχουν, υποπτεύομαι, θεολογικά αντεπιχειρήματα, τα οποία όμως, υποπτεύομαι πάλι, θα στηρίζονται σε κάποια δογματική αρχή.

    Δεν κερδίζουμε τίποτε όταν θαμπώνουμε το κρύσταλλο με την άχνα του συναισθηματισμού, αναπόφευκτη συνέπεια του δογματισμού. Οι θρησκείες είναι εγκλωβισμένες σε έναν δογματισμό από τον οποίον είναι εξαιρετικά δύσκολο να απελευθερωθούν. Το ζούμε και θα το ζήσουμε ακόμα εντονότερα στα θέματα της ευθανασίας, της αποτέφρωσης των νεκρών, της ομοφυλοφιλίας, του διαχωρισμού των εξουσιών μεταξύ πολιτείας και Εκκλησίας, ακόμα και της ανεξιθρησκίας. Κάθε θρησκεία, όπως και κάθε ιδεολογία, δίδυμη άλλωστε αδελφή της, βρίσκεται νομοτελειακά μπροστά στο δίλημμα της εσωστρέφειας ή «καθαρότητας» (και επομένως της συρρίκνωσης) ή της εξωστρέφειας (και επομένως του εναγκαλισμού του ευρύτερου κοινού).

    Με λυπεί, επαναλαμβάνω, η στροφή προς την καθαρότητα και τη μονοχρωμία. Δεν θα ήθελα μια Εκκλησία της οποίας το πλήρωμα θα αποτελείται μόνον από αγιούσες και ρασοφόρους που κραδαίνουν τον σταυρό, όχι προς ευλογίαν αλλά ως όπλο κατ’ εναντίων (υποθέτω, είμαι και εγώ ένας από τους ενάντιους). Δεν θα ήθελα μια χώρα που «εξάγει» πτώματα προς αποτέφρωση και ασθενείς που επιθυμούν ένα ανώδυνο και αξιοπρεπές τέλος προς ευθανασία (σημειώνω παρενθετικά ότι η άποψη του κ. Ιερόθεου ότι η ευθανασία αποτελεί «έκφραση δειλίας και φόβου έναντι του θανάτου» είναι διαμετρικώς αντίθετη με τη συσσωρευμένη εμπειρία που αποκομίζουμε από τις χώρες όπου η ευθανασία επιτρέπεται).

    Θα ήθελα μια χώρα όπου η Εκκλησία δεν έχει εξουσία σε θέμα της πολιτείας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ήθελα την Εκκλησία και την πολιτεία σε τριβή. Μπορώ να δω δεκάδες προβλήματα στην πορεία προς τη νομοθέτηση της ευθανασίας, αλλά το δόγμα δεν μπορεί να είναι ένα από αυτά. Η Εκκλησία πρέπει να παραστεί αρωγός της πολιτείας στο δύσκολο αυτό θέμα, αντί να επισείει το δόγμα ως «κόκκινη γραμμή». Ο κ. Χατζής, στο σημείωμά του, βλέπει κατάματα την πραγματικότητα, όχι μόνο του σήμερα αλλά και του αύριο. Μας καλεί να προσαρμοστούμε. Είναι ένα κάλεσμα υπευθυνότητας. Θα έλεγα συνυπευθυνότητας – μια έννοια που αποτελεί το καταστάλαγμα και των δύο βιβλίων που έχω γράψει για θέματα που άπτονται της βιοηθικής. Ομως συνυπευθυνότητα με «κόκκινες γραμμές» είναι κούφια και προσχηματική λέξη. Επ’ αυτού έχουμε περισσότερες μαρτυρίες απ’ ό,τι χρειαζόμαστε.

    *Ο κ. Λευτέρης Ζούρος είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

    • Ο/Η punky λέει:

      Με προλάβατε !

      «Διαφωνώ κύριοι πως η ΝΔ δεν μπορεί να θεσμοθετήσει την ευθανασία. Η Αριστερά του Τσίπρα δεν μπορεί ντε φάκτο. Από τη φύση της είναι αγράμματη, κουτοπόνηρη, βλαχοχωριάτικη, λαϊκιστική, ασυνεπής, ψεύτρα, διαπλεκόμενη, συντηρητική, δειλή. Ένας τολμητίας κεντροδεξιός ή κεντρώος φιλελεύθερος ηγέτης θα θεσπίσει μια ημέρα την ευθανασία, Να μου το θυμηθείτε αν ζούμε.»

  3. Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

    Aντώνης Λιόγας
    Έντιμος, ευθύς, αξιοπρεπής και γενναίος!


    ….in memoriam….

  4. Ο/Η Παφίτης λέει:

    Μα τι ζητάτε;
    Όπιο και σκληρά ναρκωτικά μαζί με φυλετικό μίσος και απειλές πολέμου ζητά ο λαός από το παπαδαριό

    ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΟΡΘΟΔΟΞΙΑ16|10|2019 08:35/PATRIOT /3 ΣΧΟΛΙΑ/657 VIEWS
    ΚΥΠΡΙΑΚΟ • ΚΟΥΡΔΙΚΟ | Συνέντευξη Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου: «Άρχισαν να πραγματοποιούνται οι προφητείες του Αγίου Παΐσιου» (ΒΙΝΤΕΟ)

    Ο Πανιερώτατος αναφέρεται στις προφητείες του Γέροντος Παϊσίου κι άλλων αγίων ανθρώπων του Θεού, που μίλησαν προ πολλών ετών για όλα αυτά τα γεγονότα, τα οποία είναι η απαρχή μιας μεγαλύτερης πολεμικής σύρραξης, ενός παγκόσμιου πολέμου. Μιλά επίσης, για τη λύση του Κυπριακού, τον Ερντογάν και τις δικές του οθωμανικές φιλοδοξίες, τη διάλυση της Τουρκίας, το ισλαμικό κράτος και τους ισλαμιστές, την ανανέωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας κ.ά.

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Ο θάνατος είναι το απόλυτο τέλος. Μπροστά σ’ αυτό την αδυσώπητη πραγματικότητα, ο άνθρωπος επιστρατεύει τον υπέρμετρο εγωισμό του και αρνείται να παραδεχθεί το αναπόφευκτο τέλος της ύπαρξης του, την οποία αντιλαμβάνεται περίπου σαν το κέντρο του κόσμου και σαν ένα τελικό σκοπό. Επειδή όμως ο θάνατος δεν καταλαβαίνει από εγωισμούς και τέτοια και διεκδικεί τα δικαιώματα του, ο εγωισμός μετατρέπεται σε φόβο, άγχος, πανικό, απογοήτευση.
    Αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα εκμεταλλεύεται η θρησκεία, προσφέροντας μάταιες ελπίδες και αιώνιες ζωές και τα τοιαύτα, ελέγχοντας τους πιστούς και στην πιο έσχατη πράξη του ανθρώπου που είναι ο θάνατος, καταργώντας πλήρως την ελευθερία του και τον έλεγχο του πάνω στον εαυτό του.
    Φυσικά ακόμη και οι ιερείς κατέχονται από τις ίδιες φοβίες, γι’ αυτό όταν απειλείται η υγεία τους εγκαταλείπουν τις νουθεσίες τους αλλά και την θέληση του Θεού τους να τους πάρει κοντά τους και απευθύνονται στην επιστήμη της ιατρικής, μήπως και αναβληθεί η συνάντηση με τον Δημιουργό τους.
    Η θέληση του ανθρώπου να διαπραγματευτεί τον θάνατο του με τον εαυτό του, είναι από τις πιο κορυφαίες στιγμές της ελευθερίας του και της απόφασης του για αυτοκαθορισμό.
    Αυτό ακριβώς, απεχθάνονται οι θρησκευτικοί ταγοί. Την θέληση γι’ αυτοκαθορισμό μπροστά στη ζωή και στο θάνατο, και συνεπώς την κατάργηση του έσχατου φόβου και της αντικατάστασης του με την ελευθερία.
    Και ένα τέτοιο πρόσωπο, είναι πολύ δύσκολο να στέρξει μέσα στο μαντρί της θρησκευτικής εξουσιομανίας του ιερέα.
    Υπάρχει και κάτι άλλο. Μπροστά σε ένα άτομο που επιλέγει την ευθανασία ή την αυτοκτονία ελοχεύει ένας όσο το δυνατόν κρυμμένος συντετριμμένος θαυμασμός, ιερέων και πιστών, που συνειδητοποιούν πως δεν θα είχαν το κουράγιο να πράξουν μια τέτοια πράξη. Αυτό τους προκαλεί φθόνο και εν τέλει την απόρριψη αυτής της τόσο δύσκολης και γενναίας απόφασης.
    Επειδή όμως όλα αυτά, και όχι μόνο αυτά, είναι ψιλά γράμματα για θρησκευτικούς ηγέτες και για το ποίμνιο, και επειδή η επίκληση της ευθανασίας σαν πράξη ευσπλαχνίας και αγάπης αφήνει παγερά αδιάφορες και τις δύο πλευρές – παρατηρήστε πόσο ανέκφραστοι γίνονται όταν μιλούν για αγάπη και σεβασμό των διαφορετικών επιλογών – η πολιτεία οφείλει να αγνοήσει την θέληση των ιερέων και να ενεργήσει αυτόνομα ως οφείλει, και να εξασφαλίσει νομικά το δικαίωμα στην ευθανασία.

    • Ο/Η Ακραίος Κεντρώος λέει:

      Δικηγόρε κάνεις τον κόπο, βάλτο ολόκληρο να το διαβάσουμε

      Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

      ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ*

      Παράλογο και ανήθικο

      ΠΟΛΙΤΙΚΗ 11.09.2016

      Ε​​άν αποφασίσουμε να καταγράψουμε όλους τους περιορισμούς που θέτει ο νόμος στη διαχείριση του σώματός μας, θα καταλήξουμε σύντομα σε ένα ζοφερό συμπέρασμα: το ίδιο μας το σώμα δεν μας ανήκει.

      Εννοώ ότι δεν μας ανήκει εξ ολοκλήρου, όπως ίσως νομίζουμε, αλλά έχουμε ένα είδος συγκυριότητας με την κοινωνία. Διότι αν κάτι που θέλουμε να κάνουμε με το σώμα μας δεν αρέσει στην κοινωνία, αυτή έχει τρόπους να μας το απαγορεύσει. Ενας από αυτούς τους τρόπους είναι και ο νόμος, που σε μια δημοκρατία εκφράζει την κυρίαρχη λαϊκή θέληση, άρα μεταξύ των άλλων και την κυρίαρχη κοινωνική ηθική. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε άλλο παράδειγμα πέραν της απαγόρευσης της ευθανασίας. Οταν δεν μπορείς να επιλέξεις ούτε καν τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο του θανάτου σου, πόσο ελεύθερος είσαι άραγε;

      Το ευρύτερο ζήτημα της ευθανασίας είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και θέτει πολλά ερωτήματα που δεν έχουν εύκολη απάντηση. Δεν είναι, για παράδειγμα, καθόλου εύκολο να αποφασίσουμε πότε θα πρέπει οι συγγενείς ενός ασθενούς σε κώμα να διακόπτουν τη ζωή του. Δεν θα ασχοληθώ όμως εδώ με το θέμα της ευθανασίας γενικά αλλά με κάτι πολύ πιο απλό. Το ζήτημα που προέκυψε με την αυτοκτονία του δημοσιογράφου Αλέξανδρου Βέλιου. Το θεωρώ απλό γιατί ο Βέλιος εξέφρασε την επιθυμία να πεθάνει με αξιοπρέπεια και με τους δικούς του όρους. Δεν βρισκόταν σε κώμα, διατηρούσε ακέραιες τις γνωστικές του λειτουργίες, είχε χρόνο για να το αποφασίσει και να αναλογιστεί τις συνέπειες, και επιπλέον ήταν ένας ώριμος πνευματικά άνθρωπος που είχε στοχαστεί σε βάθος για τον θάνατο, ειδικά με αφορμή την ασθένειά του. Και όμως, αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να επιλέξει τον τρόπο που θα φύγει. Ενας δηλητηριώδης συνδυασμός νομικού θετικισμού, νομικού πατερναλισμού και νομικού ηθικισμού τον υποχρέωσε να πεθάνει με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που επιθυμούσε και προγραμμάτιζε. Δεν μπόρεσε να έχει δίπλα του τον γιατρό που επέλεξε για να τον βοηθήσει, διότι ο νόμος δεν επιτρέπει την υποβοήθηση στην ευθανασία. Για σκεφτείτε το λίγο. Ο νομοθέτης «επιτρέπει» βέβαια την αυτοκτονία γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Αλλά δεν επιτρέπει σε κανέναν να σε βοηθήσει να τελειώσεις τη ζωή σου αξιοπρεπώς, όσο γίνεται πιο ανώδυνα, σωματικά και ψυχικά. Η απαγόρευση αυτή είναι ταυτόχρονα παράλογη και ανήθικη.

      Είναι παράλογη γιατί όλες οι πρακτικές αντιρρήσεις μπορούν να απαντηθούν με ευκολία. Για παράδειγμα, η υποβοηθούμενη ευθανασία μπορεί να επιτραπεί και να ρυθμιστεί με τρόπο που να εξασφαλίζει πλήρως τα δικαιώματα του ασθενούς. Μπορεί δηλαδή ο νόμος να εισάγει μια διαδικασία (δικαστική ή διοικητική) που όχι μόνο να προστατεύει τα δικαιώματα αλλά και να παρέχει την απαραίτητη ψυχολογική στήριξη στα άτομα που επιθυμούν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους για τόσο σοβαρούς λόγους, όσο μια ανίατη ασθένεια. Προφανώς η υποβοήθηση θα είναι ιατρική και οι αρμόδιες επιτροπές δεν θα αποτελούνται αποκλειστικά από νομικούς.

      Οπως τόνισα πιο πάνω η περίπτωση του Βέλιου ήταν απλή. Μόνο παράλογη μπορεί να χαρακτηριστεί η περιπέτεια που τον υποχρεώσαμε να υποστεί. Ομως, επιπλέον, η απειλή τιμωρίας για τον γιατρό που θα τον βοηθούσε είναι και ανήθικη. Είναι ανήθικη γιατί προσβάλλει βάναυσα την προσωπική αυτονομία του ασθενούς καθώς του επιβάλλει, όπως στον Βέλιο, μια ηθική (τη θρησκευτική ηθική, που θεωρεί την αυτοκτονία και την ευθανασία αμάρτημα) την οποία ο ίδιος δεν δεχόταν. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίον η ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύεται σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο (με ελάχιστες εξαιρέσεις, Βέλγιο, Καναδάς, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, ορισμένες Πολιτείες των ΗΠΑ), όταν έχουν δοθεί επαρκείς πρακτικές απαντήσεις για κάθε ενδοιασμό. Ακόμα και σε χώρες που η εκκλησία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο στην Ελλάδα, η απαγόρευση οφείλεται σε βαθιά εδραιωμένες αντιλήψεις κοινωνικής ηθικής που δύσκολα αλλάζουν. Και που δυστυχώς οδηγούν ενστικτωδώς τις κοινωνίες αλλά και τους νομοθέτες να απαγορεύουν οτιδήποτε δεν κατανοούν ή δεν συμμερίζονται.

      Δεν είναι τυχαίο ότι για πρώτη και μοναδική φορά το 1997, πέντε από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα (Ronald Dworkin, Thomas Nagel, Robert Nozick, John Rawls και Judith Jarvis Thomson) ζήτησαν με παρέμβασή τους στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να επιτρέψει την υποβοηθούμενη ευθανασία, διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι ένας πολίτης πρέπει να έχει το δικαίωμα «να ζήσει και να πεθάνει υπό το φως των δικών του θρησκευτικών και ηθικών αντιλήψεων, των δικών του πεποιθήσεων για την αξία της δικής του ζωής».

      Ο Αλέξανδρος Βέλιος δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη ζωή του όσο ελεύθερα του άξιζε. Κατάφερε όμως κάτι πιο σημαντικό: να μας δείξει ότι το προσωπικό του αίτημα ήταν αίτημα ελευθερίας, προσωπικής αυτονομίας, ηθικής και δικαιοσύνης.

      *Ο κ. Αριστείδης Χατζής είναι αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.