Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού που έχουν δ ι κ α ί ω μ α ψήφου;

[Tο νομοσχέδιο κάνει το αυτονόητο για μια πολιτεία που θέλει να διευκολύνει όσους η ίδια έχει κρίνει κατάλληλους να ψηφίσουν]

 

Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού

Ο ©Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει στην Athens Voice

Για αρχή να προσπαθήσω να κάνω σαφές κάτι που κάποιοι συμπολίτες δεν έχουν καταλάβει επειδή πολλοί πολιτικοί και πολλοί δημοσιογράφοι είναι τόσο απασχολημένοι με το να αποκαλύπτουν τα μεγάλα, που δεν προλαβαίνουν να εξηγήσουν τα μικρά: η συζήτηση για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού αφορά μόνο όσους ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ δικαίωμα ψήφου και είναι ΗΔΗ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ στους εκλογικούς καταλόγους. Δεν είναι μια συζήτηση για κάποιο δικαίωμα που θα αποκτήσουν κάποιοι Έλληνες του εξωτερικού, αλλά μια συζήτηση για το πώς μπορεί να διευκολυνθούν προκειμένου να μπορέσουν να ασκήσουν ένα δικαίωμα του ΗΔΗ ΕΧΟΥΝ. Και να συμπληρώσω ότι με τον όρο «ομογενής» δεν περιγράφουμε μόνο ένα εγγόνι μετανάστη, αλλά και αυτόν που ζει π.χ. στο Όσλο εδώ και τρεις μήνες.

Συνεπώς το προς κατάθεση νομοσχέδιο δεν είναι κάποια επαναστατική απόπειρα αλλαγής του εκλογικού σώματος, αλλά μια προσπάθεια να διευκολυνθούν στην άσκηση του πιο σπουδαίου από τα δικαιώματά τους οι άνθρωποι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή τον χρόνο ή και τα δύο (που συχνά πάνε μαζί) να έρχονται στην Ελλάδα για τις εκλογές. Ακόμα κι αν τα οικονομικά δεν ήταν πρόβλημα για κανέναν, φαντάζομαι πως καταλαβαίνετε πως όλοι οι Ελληνες που έφυγαν για το εξωτερικό είναι τόσο πολλοί που θα ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθούν από τις πτήσεις προς Ελλάδα προκειμένου να ψηφίσουν (για τους ίδιους λόγους είναι ανόητο και να λέει κάποιος πως μπορούν οι συμπολίτες αυτοί να εξυπηρετηθούν από τις πρεβείες των χωρών στις οποίες βρίσκονται, δεν ζουν όλοι στις πρωτεύουσες). Με λίγα λόγια το νομοσχέδιο κάνει το αυτονόητο για μια πολιτεία που θέλει να διευκολύνει όσους η ίδια έχει κρίνει κατάλληλους να ψηφίσουν.Με δεδομένα όλα τα παραπάνω γίνεται μάλλον φανερό πως αυτό που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να εμποδίσει την ψήφο ανθρώπων που έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν και στην ουσία να τους αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα. Δεν είναι ιδιαιτέρως δημοκρατικό, αλλά έτσι κι αλλιώς η δημοκρατία δεν είναι το αγαπημένο πολίτευμα των ακολούθων του Αλέκση. Είναι όμως απορίας άξιο.

Θέλω να πω πως ενώ η δυσφορία για τη δημοκρατία εξηγεί την ευκολία με την οποία τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να εμποδίσουν την άσκηση του δικαιώματος της ψήφου, δεν εξηγεί το γιατί να θέλουν να το κάνουν.

Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό είναι ότι υποθέτουν ότι η απήχηση που έχουν στους Έλληνες που ξενιτεύτηκαν είναι πολύ μικρή. Φοβούνται (πιθανότατα δικαίως) πως αυτοί που δεν άντεξαν την ελληνική σαπίλα δύσκολα θα ψηφίσουν αυτούς που όχι μόνο πασχίζουν για τη διαιώνισή της (δεν είναι οι μόνοι), αλλά επιχειρηματολογούν για τη ανάγκη διαιώνισής της (αυτό το κάνουν λίγοι).

Αυτή η εξήγηση είναι ίσως προφανής, αλλά αρκούμενοι σε αυτήν θα ξανακάνουμε ένα λάθος που κάνουμε πολύ συχνά όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε θέσεις κομμάτων και δηλώσεις ανθρώπων. Είναι το λάθος τύπου «αφού είναι ηλίθιος».

Το λάθος τύπου «αφού είναι ηλίθιος» είναι η συνεχής προσπάθεια να αιτιολογήσουμε συμπεριφορές και να βρούμε σκεπτικό πίσω από αυτές όταν δεν υπάρχει κανένα σκεπτικό και η μοναδική αιτία της συμπεριφοράς είναι η απλή ηλιθιότητα. Παραδείγματος χάριν: -Γιατί ο Γιώργος δεν φοράει κράνος στη μηχανή; Μήπως είναι ο τρόπος του να εξωτερικεύσει την απέχθειά του για τους κανόνες που περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασης; Μήπως η φιλοσοφία του είναι υπέρ μιας ασυμβίβαστης ζωής, έστω και μικρής; Μήπως έχει κάποια πληγή στο κεφάλι και το κράνος τον πονάει; – Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο Γιώργος δεν φοράει κράνος γιατί απλώς είναι ηλίθιος.

Αντιστοίχως, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιδραστικός. Αρκεί να ακουστεί από τη Νέα τη Δημοκρατία πως το γκρέιπ το φρουτ είναι πικρό και δεν τρώγεται για να αρχίσουν εν χορώ οι σύντροφοι να υμνούν τη γλύκα του γκρέιπ του φρουτ. Αρκεί να φέρει προς ψήφισμα η κυβέρνηση ένα νομοσχέδιο (ακόμα και κάποιο που έχει ετοιμαστεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) για να το καταψηφίσουν ανεξαρτήτως περιεχομένου. Δεν έχουν κάποιο φανερό συμφέρον από τη συμπεριφορά τους αυτή (ίσα-ίσα μια αντίθετη συμπεριφορά θα τους έδινε ένα άλλοθι σοβαρότητας) αλλά την έχουν. Γιατί απλώς είναι αντιδραστικοί. Γιατί είναι… καταλαβαίνετε… Και μπράβο σας.

This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

7 Responses to Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού που έχουν δ ι κ α ί ω μ α ψήφου;

  1. Ο/Η Scnipanehas Astakanevas λέει:

    Gianaris told yiayias who voted for Dukakazote not to vote for Trump.
    If Greeks vote here, we can monitor their subversiveness by scanning their mail instead of their ballots.

  2. Ο/Η kpap01 λέει:

    κ.Βουλαρίνο, Μάς λείπει η κοινωνική σύνθεση του 32% (ελπίζω ήδη <25%). Πιθανότατα οι Έλληνες πολίτες που βρίσκονται στο εξωτερικό κατά τις εκλογές δεν ταιριάζουν στο profile των ψηφοφόρων τού Σύριζα. Η ανύπαρκτη δημοκρατική ευαισθησία του Σύριζα (ανέκδοτο) δεν τους εμποδίζει σε αυτό που θεωρούν συμφέρον τους. Αν επιπλέον είναι και ηλίθιοι…, τι να σας πω, δεν διαθέτω ηλιιθιόμετρο. Αφού καταφέρνουν και μας καβαλάνε καλλίτερα να το αποσιωπούμε.
    Μήπως είναι καιρός να μιλάμε για το δικαίωμα ψήφου όσων για γεωγραφικούς λόγους δυκολεύονται? Γιατί ειδικά τού εξωτερικού?. Γνωρίζω καλά πώς είναι πολλοί εσωτερικοί μετανάστες που δεν ψηφίζουν εξ αιτίας τής ίδιας δυσκολίας.
    Συμφωνώ οτι για τον Σύριζα η Δημοκρατία είναι πολίτευμα που έντινι ανέχεται υποχρεωτικά και έντινι εκμεταλλεύεται τους κανόνες του. Δείτε μόνο πώς λυσομανούν κατά της ελευθερίας λόγου σέ κάθε ευκαιρία.

  3. Παράθεμα: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού που έχουν δ ι κ α ί ω μ α ψήφου; — Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές | ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤ

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Οι Έλληνες πολίτες ασφαλώς, όπου κι αν κατοικούν. Οι πολίτες των ΗΠΑ, της Αυστραλίας ή της Ρωσίας κλπ που ψηφίζουν στις χώρες τους, σαφώς όχι.

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο ΣΥΡΙΖΑ τρέμει την ψήφο των δυναμικών, εργατικών, μορφωμένων ανθρώπων, η ΝΔ οραματίζεται την ψήφο των υπερσυντηριτικών γηραλέων μεταναστών, που δεν έχουν επαφή με την Ελλάδα και με την πραγματικότητα.
    Μια πραγματικά έντιμη και σοφή πρόταση.
    Ας ελπίσουμε πως το ΚΚΕ θα σταθεί στο ύψος του ιστορικού ρυθμιστικού ρόλου που του έλαχε.

    https://www.lifo.gr/articles/greece_articles/255983/mia-protasi-entimoy-symvivasmoy-gia-tin-psifo-ektos-epikrateias?fbclid=IwAR3o85Kb-6Lozs-M4lhgVbC-e5zdyNTDjDMUwPpHzm87J4I60SvA7loWKZI

    Μια πρόταση έντιμου συμβιβασμού για την ψήφο εκτός επικράτειας Να αφορά η δυνατότητα ψήφου εκτός επικράτειας μόνο την πρώτη μεταναστευτική γενιά και όχι τις επόμενες

    ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ19.10.2019


    Από συνέδριο της ΟΕΚ Γερμανίας στα τέλη της δεκαετίας του 1970 – αρχές 1980. (αρχείο ΟΕΚ) 129

    Το 1984 ο Κωστής Στεφανόπουλος αγόρευε στη Βουλή: «Ποιοι θα ψηφίσουν στην Αμερική; Έχουμε 2,5 εκατομμύρια Έλληνες. Οι περισσότεροι από αυτούς μπορούν να διεκδικήσουν την ιδιότητα του Έλληνος πολίτη. […] Πόσα εκατομμύρια θα εγγραφούν; Αυτά τα εκατομμύρια σε ποια εκλογική περιφέρεια θα καταταγούν; […] Ένας που είναι δεύτερη γενεά, επειδή ο πατέρας του εξεκίνησε από την Αρκαδία θα ενεγράφετο στους εκλογικούς καταλόγους Αρκαδίας και θα εψήφιζε τους υποψηφίους Αρκαδίας; […] Και ποιο κόμμα θα εδέχετο στα 6 εκατομμύρια ψηφοφόρων Ελλήνων να προστεθούν ενάμισι έως 2 εκατομμύρια ψηφοφόροι οι οποίοι δεν έχουν, επαναλαμβάνω, τη δυνατότητα να εκτιμήσουν τα πολιτικά πράγματα όπως τα εκτιμούν οι Έλληνες;» (1)

    Αφοπλιστικά «εκτός γραμμής» ο μετέπειτα πιο πετυχημένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας… Το ερώτημα είναι, λοιπόν, αν σήμερα μπορεί να υπάρξει ένας έντιμος συμβιβασμός ώστε να βρεθεί επιτέλους η πλειοψηφία των 200 βουλευτών και να κλείσει μια εκκρεμότητα της Μεταπολίτευσης. Αυτός, κατά την άποψή μας, είναι η δυνατότητα ψήφου εκτός επικράτειας ουσιαστικά να αφορά την πρώτη μεταναστευτική γενιά και όχι τις επόμενες. Δηλαδή, προϋπόθεση για τη διευκόλυνση ψήφου από την αλλοδαπή να είναι ο εκλογέας να έχει ζήσει κάποιο κομμάτι της ζωής του στην Ελλάδα.

    Το ιστορικό μιας θορυβώδους μεταπολιτευτικής απραξίας

    «Νόμος δύναται να ορίζη τα της ασκήσεως του εκλογικού δικαιώματος υπό των εκτός επικράτειας ευρισκομένων εκλογέων» κατά το Σύνταγμα του 1975 (άρθρο 51, παρ. 4). Σαράντα πέντε χρόνια τώρα αναζητείται αυτός ο νόμος. Κάμποσα χρόνια η Νέα Δημοκρατία δεν ήταν αυτή που δεν επιθυμούσε να βρεθεί η κατάλληλη ρύθμιση. Η εμπειρία της μετεμφυλιακής μετανάστευσης ήταν νωπή και γενικώς οι προδικτατορικές συντηρητικές κυβερνήσεις λογίζονταν στις συνειδήσεις του κόσμου υπεύθυνες για το φευγιό των Ελλήνων. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ, «Πανελλήνιο Κίνημα» ον, και η αριστερά δευτερευόντως είχαν κάθε λόγο να προσδοκούν οφέλη από την ψήφο εκτός επικράτειας. (2)

    Σταδιακά, ο απόδημος ελληνισμός μεταλλάσσεται (3), ωστόσο τα ποιοτικά και ποσοτικά μεγέθη της διασποράς των Ελλήνων πολιτών παραμένουν αδιάγνωστα. Στην αναθεώρηση του 2001 εισάγεται (στο άρθρο 51) η πρόβλεψη ότι ο νόμος που θα ρυθμίζει τα σχετικά «ψηφίζεται με την πλειοψηφία των 2/3 του όλου αριθμού των βουλευτών». Απαγορευτικά μεγάλη ανάγκη συναίνεσης λόγω μείζονος ελλείμματος εμπιστοσύνης μεταξύ των κομμάτων εξουσίας. Η μέριμνα είναι απλή: να μη βρεθεί μια απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία να νομοθετήσει, αν συγκυριακά θεωρήσει ότι η ψήφος εκτός επικράτειας εκλογικά τη συμφέρει.

    Έκτοτε, το ζήτημα επαναφέρει άπαξ με πρόταση νόμου για την τιμή των όπλων η απερχόμενη το 2009 κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατία: εύλογα θεωρεί ότι δεν έχει πλέον να φοβάται αυτά που η συντηρητική παράταξη φοβόταν είκοσι χρόνια νωρίτερα. Αντιθέτως, η αίσθηση είναι ότι τουλάχιστον εντός της ελληνικής διασποράς, κυρίως στις ΗΠΑ (όπου η Εκκλησία πρωταγωνιστεί) και δευτερευόντως αλλού, εδραιώνεται μια συντηρητική ιδεολογία της εθνικής νοσταλγίας, από την οποία η δεξιά έχει να ωφεληθεί. Εξού και το ΠΑΣΟΚ δεν συζήτησε τότε την πρόταση της ΝΔ.

    Μετά έρχεται η κρίση, κανείς δεν έχει μυαλό για την ψήφο εκτός επικράτειας. Λογικό κι αυτό. Μάλλον αναπάντεχα, το καλοκαίρι του 2018 την πρωτοβουλία αναλαμβάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συστήνοντας μια επιτροπή με διακομματικά χαρακτηριστικά που κατέληξε σε ένα λεπτομερές πόρισμα και σχέδιο νόμου. Το σχέδιο νόμου αυτό το υιοθετεί πλήρως ο ΣΥΡΙΖΑ και, ως αντιπολίτευση πλέον, το κατεβάζει ως δικό του νομοσχέδιο τον Σεπτέμβριο του 2019. Πλέον, όμως, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει καταστήσει την ψήφο εκτός επικράτειας ζήτημα ζωτικής πολιτικής προτεραιότητας με έντονο ιδεολογικό και συναισθηματικό φορτίο. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει καταστήσει την ψήφο εκτός επικράτειας ζήτημα ζωτικής πολιτικής προτεραιότητας με έντονο ιδεολογικό και συναισθηματικό φορτίο.

    Τι μπορεί να γίνει σήμερα;

    Αρχικά, και αστόχαστα, η κυβέρνηση έκανε λόγο για «ψήφο των Ελλήνων όπου γης» και για επιστολική ψήφο, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός ανήγγειλε την κυβερνητική πρωτοβουλία στην ελληνική κοινότητα των Ελλήνων της Αστόριας στη Νέα Υόρκη. Η υπερ-εδαφική βουλιμία της δεξιάς τροφοδότησε έτσι την πολιτική αμηχανία της αριστεράς. Εκεί όπου η δεξιά βλέπει εκλογικές ευκαιρίες εδραίωσης, η αριστερά διαβλέπει κινδύνους εισαγόμενης ριζικής αλλαγής των εκλογικών συσχετισμών.

    Όσο, όμως, η κυβέρνηση σκύβει στις σύνθετες νομοθετικές πτυχές του ζητήματος, τόσο αντιλαμβάνεται πως τα πράγματα δεν είναι απλά και δεν μπορεί να γίνουν μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί το δεξιό ακροατήριο. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος που να έχει νομοθετήσει την εκτός επικράτειας ψήφο χωρίς κάποιους περιορισμούς. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτούς τους θεμιτούς περιορισμούς ψάχνουμε σήμερα.

    Παρά τις προαναγγελθείσες προθέσεις, η κυβέρνηση έχει συμβιβαστεί ήδη με το ότι δεν θα προχωρήσει σε επιστολική ψήφο. Εξάλλου, το να θεσπιστεί επιστολική ψήφος μόνο για το εξωτερικό δεν είναι δίκαιο, ενώ δεν φαίνεται εύκολη η λύση των προβλημάτων της μυστικότητας της ψηφοφορίας. Για να επέλθει συμβιβασμός, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να εμμείνει στη θέση για κλειστό σύστημα εκπροσώπησης των ψήφων του εξωτερικού. Κλειστό σύστημα εκπροσώπησης επί του προκείμενου σημαίνει ότι οι ψήφοι του εξωτερικού δεν θα ενσωματώνονται στο εθνικό εκλογικό αποτέλεσμα, απλώς θα βγάζουν έναν αριθμό βουλευτών επικρατείας. (4)

    Το ερώτημα είναι, λοιπόν, αν σήμερα μπορεί να υπάρξει ένας έντιμος συμβιβασμός, ώστε να βρεθεί επιτέλους η πλειοψηφία των 200 βουλευτών και να κλείσει μια εκκρεμότητα της Μεταπολίτευσης. Ένας τέτοιος συμβιβασμός που δεν τροφοδοτεί την εύλογη επιφύλαξη, διότι περιορίζει την όρεξη για αδιάγνωστα εκλογικά σώματα Ελλήνων τριών γενεών όπου γης.

    Ένας τέτοιος συμβιβασμός αξίζει

    Αυτός, κατά την άποψή μας, είναι η δυνατότητα ψήφου εκτός επικράτειας ουσιαστικά να αφορά την πρώτη μεταναστευτική γενιά και όχι τις επόμενες. Δηλαδή, προϋπόθεση για τη διευκόλυνση ψήφου από την αλλοδαπή είναι ο εκλογέας να έχει ζήσει κάποιο κομμάτι της ζωής του στην Ελλάδα. Αυτό γίνεται σε χώρες που προσφέρονται ως πρότυπο κατά τα λοιπά. Η Γερμανία ζητάει, παραδείγματος χάριν, τρεις μήνες διαμονή στη Γερμανία τα τελευταία 25 χρόνια, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι τόσο γενναιόδωρο: οι Βρετανοί του εξωτερικού θα πρέπει να έχουν ζήσει τουλάχιστον 15 χρόνια στο νησί προκειμένου να μπορούν να ψηφίζουν από το εξωτερικό. Η Σουηδία έχει εισαγάγει μια αντίστοιχη με τη Γερμανία προϋπόθεση. Από την άλλη, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και τέσσερα κράτη-μέλη της Ε.Ε. που θέτουν τη διαμονή στο εσωτερικό ως προϋπόθεση ψήφου: αυτά είναι συγγενέστερα με την ελληνική περίπτωση, δηλαδή κράτη με υψηλό μεταναστευτικό πληθυσμό εκτός. Η Μάλτα, η Κύπρος και η Ιρλανδία ουσιαστικά θέτουν τη διαμονή εντός επικράτειας ως προϋπόθεση άσκησης του εκλογικού δικαιώματος από τον φόβο αλλοίωσης του εκλογικού σώματος. Δηλαδή όπως η Ελλάδα ως σήμερα.

    Το ελάχιστο προηγούμενο όριο διαμονής στην Ελλάδα θα μπορούσε να είναι τα δέκα έτη στην ανήλικη ζωή και πέντε έτη στην ενήλικη. Τόσα ζητάμε π.χ. από τους μετανάστες ώστε να μπορούν να αποκτήσουν την ιθαγένεια. Τέλος, τεχνικά είναι πολύ πιο εύκολο να διαπιστωθούν αυτά τα χρόνια από το να ψάχνουμε να αποδείξουμε τα τριάντα έτη παραμονής στο εξωτερικό, για τα οποία κάνει λόγο η κατά τα λοιπά γόνιμη πρόταση του ΚΚΕ. (5)

    Αν υποθέσουμε ότι εφαρμόζεται στις ερχόμενες εκλογές, η ομάδα στόχευσής της κατά προσέγγιση μπορεί να αφορά περίπου το 1/3 του ενάμιση εκατομμυρίου εκλογέων που ζουν εκτός Ελλάδας πηγαίνοντας αρκετά πίσω στον χρόνο, όχι όμως τόσο ώστε να προκύπτει διακοπή του δεσμού με τη χώρα. Εξάλλου, γνωρίζουμε ότι περίπου 400.000 άνθρωποι έφυγαν την τελευταία 10ετία, ενώ τις προηγούμενες τέσσερις δεκαετίες, του ’70, του ’80, του ’90 και του 2000, πολύ λιγότεροι.

    Θεωρώ την παραπάνω λύση ηθικοπολιτικά θεμιτή και νομικά δόκιμη, εφόσον συνοδευτεί με την κατάλληλη αναθεώρηση του άρθρου 54 του Συντάγματος που αφορά το εκλογικό σύστημα, το οποίο είναι ούτως ή άλλως υπό αναθεώρηση αυτήν τη στιγμή. Κατά τεκμήριο, περιλαμβάνει τους ανθρώπους που έχουν ζωτικούς βιοτικούς δεσμούς με τη χώρα, αφορά κατεξοχήν τους Έλληνες που εκπατρίστηκαν τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης και όχι το αδιάγνωστο μέγεθος της ελληνικής διασποράς στο σύνολό της. Βασίζεται σε δόκιμες πρακτικές που ακολουθούνται σε άλλα μεγάλα κράτη και κυρίως έχει μια προωθητική δύναμη ενώπιον του παρόντος αδιεξόδου, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια δημιουργική και έντιμη υπέρβασή του.

  5. Ο/Η SF λέει:

    Ο Λεωνίδας Κύρκος για τους ηγέτες της Αριστεράς

    1ο Μέρος:

    2ο Μέρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.