Ο εθνικός «αγρός» της Κεραμέως

[Μπορεί η Υπουργός Παιδείας να υποστηρίζει ιδέες που παραπέμπουν στο γερμανικό μεσοπόλεμο;]

Η επιδεικτικά θεοσεβής Υπουργός περιφρονεί κατάφωρα το Σύνταγμα και ασπάζεται τη δεξιά αντικανονικού (και αντισυνταγματικού κατά το άρθρο 3: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας,…τηρεί απαρασάλευτα, … τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες») ψιλού Επισκόπου (της ανύπαρκτης Επισκοπής Θεσπιών), με «απολελυμένη χειροτονία (αφού δεν υπάρχει ποίμνιο) και ανενεργό Ιερωσύνη εφ’ όρους ζωής εφ’ ύβρει του χειροτονήσαντος» (του Ιερώνυμου δηλαδή-Καν. 6ος Δ’ Οικ. Συν.).

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Η δήλωση της υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων πως το μάθημα της Ιστορίας δεν θα πρέπει να έχει κοινωνιολογικό χαρακτήρα, αλλά να καλλιεργεί την εθνική συνείδηση, προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων. Δεν έχει νόημα να επαναλάβουμε τα ίδια, αξία έχει να εξετάσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά εκείνη που δεν τα εξετάζει κανείς άλλος και ιδιαίτερα από την υποτιθέμενη χριστιανική πίστη της κας Κεραμέως, η οποία μπλέκει τόσο βλάσφημα τον Χριστό με τον Καίσαρα.

Στην Καινή Διαθήκη γίνεται αναφορά από τον Ματθαίο στον «Αγρό του κεραμέως» ή «αγρόν αίματος». Δυστυχώς για την Υπουργό, το επώνυμό της, η ιδεοληψία της και η βιβλική σύμπτωση, προσφέρονται για λογοπαίγνια, για προβληματισμούς αλλά και για ουσιαστικούς συνειρμούς, όπως θα δούμε παρακάτω. Η Υπουργός των κρατικών ιεροδιδασκάλων πατάει σε δυο βάρκες. Από τη μια δηλώνει Χριστιανή, δηλαδή οπαδός του ενός «έθνους», όλων των ανθρώπων της Οικουμένης, του Έθνους των εν Χριστώ αδελφών, αλλά και γενικά όλων των λαών και των «φυλών», των παιδιών του ίδιου Θεού, ο οποίος δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ των παιδιών του και από την άλλη μιλάει για εθνικές συνειδήσεις, οι οποίες όμως δεν χωρίζουν τους ανθρώπους στα δυο μοναδικά είδη που αναγνωρίζει και επιτρέπει τη διάκριση ο Θεός των Χριστιανών, δηλαδή στους δίκαιους και στους άδικους. Τα έθνη είναι θεολογικά μια τεχνητή κατασκευή, η οποία αποσκοπεί στην διαίρεση των ανθρώπων, που απεργάζονται, εκ του πονηρού, οι εξουσιαστές, δηλαδή σε «φυλές» εγγενώς και μοιραία αντιμαχόμενες, αλληλομισούμενες και αλληλοεξοντωνόμενες, αφού φέρονται ως άνθρωποι θεμελιωδώς διαφορετικοί, με a priori αντικρουόμενα εδαφολογικά, ιστορικά, φυλετικά και οικονομικά συμφέροντα.

Έχει η Ελλάδα το ελάχιστο πρόβλημα απουσίας εθνικής συνείδησης, για να χρειάζεται αυτή να καλλιεργηθεί στα σχολεία; Κάθε άλλο, η εθνική συνείδηση είναι υπερκαλλιεργημένη και εκφράζεται με υπερβολικό τρόπο, ακόμη και με τις διεθνώς πρωτότυπες μαθητικές παρελάσεις, με σημαιοστολισμούς ιδιωτικών κατοικιών, με Μακεδονομαχίες, με αλυτρωτισμούς, με προγονοπληξία, με συνωμοσιολογικό αίσθημα περικύκλωσης από δήθεν εχθρούς, γείτονες, Ευρωπαίους ή και υπερπόντιους. Ακόμη και στο θρησκευτικό επίπεδο, οι περισσότεροι Έλληνες δεν συμπεριφέρονται ως Χριστιανοί, δεν μελετούν το Ευαγγέλιο, αισθάνονται Ορθόδοξοι και μάλιστα Ελληνορθόδοξοι. Η Ελλάδα έχει προφανέστατα πρόβλημα διαμόρφωσης των κοινωνικών συνειδήσεων του καλού πολίτη, του έντιμου ανθρώπου, του καλού φορολογούμενου, του φιλόνομου δικαστή, του αδιάφθορου πολιτικού, του ενάρετου ιερέα, του συνειδητού μέλους της κοινωνίας, του φιλόνομου αστυνομικού, του αφιλοχρήματου Υπουργού, του σεμνού πρωθυπουργού, του λιτού και κοινωνικά αλληλέγγυου πλουσίου, κοκ. Η χώρα έχει εντονότατη, επείγουσα και ζωτική ανάγκη διαμόρφωσης υγιούς μαζικής και κυρίαρχης ανθρωπιστικής κοινωνικής συνείδησης, δεν έχει ανάγκη από υποκριτές και διπρόσωπους πατριδοκάπηλους Μακεδονομάχους όπως οι πολιτευτές της ΝΔ. Ιδιαίτερα η τελευταία, που παρουσιάζεται ως πολιτικά φιλελεύθερο κόμμα, αλλά τόσο η ίδια όσο και οι υποστηρικτές της δημοσιογράφοι στον Τύπο, στην τηλεόραση και στο Διαδίκτυο, έχουν επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουν ανεξάρτητη, φιλελεύθερη, δημοκρατική αστική συνείδηση, να ξεφύγουν από τις πατρογονικές τους μικροαστικές, αγροτοχωριάτικες ή λούμπεν μεγαλοαστικές παραδόσεις και να υποστηρίζουν τις ιδέες των ατομικών δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου και των συνειδήσεων, αυτές που ασπάζεται η ευρωπαϊκή αστική τάξη και τα φιλελεύθερα κόμματά της.

Οι Νεοέλληνες έχουν μεγαλώσει ακούγοντας συνεχώς κατηγορίες κατά των γειτονικών χωρών, αυτό που τους λείπει είναι η γνώση των αθλιοτήτων και των αδικιών που διέπραξαν οι Έλληνες σε βάρος του άμαχου πληθυσμού όσων λαών συγκρούστηκαν πολεμικά μαζί τους. Η λογοκρισία και η ιδεολογική χρήση της Ιστορίας, είναι ανέντιμα επικίνδυνες μέθοδοι, που αποπροσανατολίζουν τους λαούς σε άχρηστες εχθρότητες, προς όφελος των επαγγελματιών πατριωτών, των πολεμοκάπηλων, των πολιτικάντηδων, των εμπόρων όπλων και των ευσεβών πατριωτών μιζαδόρων Υπουργών. Δεν χρειάζεται η πατρίδα μας τα ελληνικά κακέκτυπα ή πιστά αντίγραφα των αυταρχικών λαϊκιστών Σαλβίνι, Πούτιν, Τραμπ, Κούρτς, Μπολσονάρου, Όρμπαν ή Ερντογάν ή του φαιδρού Τζ’ονσον. Χρειαζόμαστε μαθήματα Διαφωτισμού, Κοινωνιολογίας και πραγματικής Ιστορίας. Αν ο πρωθυπουργός θέλει Θρησκευτικά στα σχολεία, για να κρατήσει τη δεξιά και λαϊκοδεξιά του πελατεία ψηφοφόρων, αυτό μας είναι κατανοητό, από τη στιγμή που η ίδια η τυχοδιωκτική Αριστερά, που αναγόρευσε την πολιτική δειλία και διπροσωπία σε μαγκιά και σε αρετή, δεν άλλαξε τίποτα στον τομέα αυτό. Μιλάω ρεαλιστικά, κι αν η ΝΔ το θελήσει, που δεν θα το θελήσει, υπάρχουν για το Σχολείο τα Θρησκευτικά των Ευαγγελίων, στο πνεύμα των αείμνηστων παπα-Πυρουνάκη και του καθηγητή Σάββα Αγουρίδη, ακόμη και του κάποτε συνεργαζόμενου πολιτευτή της Ν.Ψαρουδάκη της Χ.Δ. και όχι μόνο τα Ελληνορθόδοξα του Ιερώνυμου, του Χρυσαυγίτη Αμβρόσιου και του φαρισαϊκού χορού των ομοίων τους. Ας επιλέξει.

Όταν υποκλινόταν η ελαφρόμυαλη και τυχοδιωκτική «ριζοσπαστική» Αριστερά, νομιμοποιούσε μελλοντικές θλιβερότερες καταστάσεις

O κορυφαίος, ρωσικής καταγωγής, Γάλλος Ορθόδοξος Θεολόγος Olivier Clement, τράβηξε πάνω του τους κεραυνούς των εθνικών Ορθοδόξων όταν επιτέθηκε στην εθνικιστική παρέκκλιση του Ορθόδοξου κλήρου («The Telegraph», 16 Feb 2009)Ο ίδιος έγραψε «Αγαπάει κανείς τα δάση της πατρίδας του, τις ψαλμωδίες στις εκκλησιές της και τη φλόγα των κεριών, αλλά δεν έχει διαβάσει το Ευαγγέλιο. Λέγεται Ορθόδοξος (διευκρινίζοντας αμέσως την εθνικότητά του), αλλά δεν το ξέρει καθόλου πως είναι Χριστιανός. Η πολιτισμική αντίληψη για την Ορθοδοξία γίνεται έτσι για πολλούς συστατικό της ψυχικής τους ταυτότητας. Δυστυχώς όμως συναντούμε ένα σχήμα χιαστί: αντί να αποκαλύπτεται το πολιτισμικό πάθος της θρησκευτικής πίστης, αποδίδεται μεταφυσική διάσταση στο Έθνος!» (βλ. «Conversations with Ecumenical Patriarch Bartholomew I», St Vladimir’s Seminary Press, 1997σ.140).

Οι εθνικοί αγροί της Κεραμέως είναι αγροί αίματος και μοιραία οδηγούν στο Blut und Boden. Το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι η συνεισφορά της στην αναβίωση των ευρωπαϊκών εθνικισμών, που οδηγούν στη διάλυση της Ε.Ε. και στην αναβίωση μιας Ευρώπης των αντίπαλων εθνών, των οικονομικών τειχών, των αποκλεισμών και του φυλετικού μίσους. Αν η αποτυχημένη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είχε δώσει βάρος στα υποτιθέμενα προτάγματα της Αριστεράς, δηλαδή σε μια σχολική Ιστορία που δεν θα κρύβονται κάτω από το χαλί οι ελληνικές βαρβαρότητες, σε Θρησκευτικά που θα σέβονται τις άλλες θρησκείες, θα σεβόντουσαν και το Ευαγγέλιο το οποίο δεν θα το πλαστογραφούν, με βιβλία Θρησκευτικών και Ιστορίας, όπου δεν θα συκοφαντούνται με τόση μονομέρεια οι άλλοι λαοί, που δεν θα προσηλυτίζονται μικροί μαθητές στη φοβερή αίρεση της Ορθοδοξίας των εθνικών κρατικών Εκκλησιών, τότε η ΝΔ δύσκολα θα αποτολμούσε τις αλλαγές που τώρα μηχανουργεί η κα Κεραμέως.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να αποφασίσει, θέλει να είναι, τηρουμένων των αναλογιών, Ομπάμα, Κλίντον, Μέρκελ ή θέλει να γίνει Τραμπ; Αν προκρίνει τα πρώτα, ας μαζέψει την Υπουργίνα του, κι ας κάνει σαφές στον Αρχιεπίσκοπο πως δεν συγκυβερνά όπως στην εποχή του Σαλαμινομάχου και ταυτόχρονα Παλαιοημερολογίτη (!) Καμμένου. Αν επιλέξει το τελευταίο, αυτό θα τον οδηγήσει σε μεγάλη πολιτική και ηθική ήττα και στα θλιβερά γηρατειά που βιώνουν όλοι όσοι στα νιάτα τους υπηρέτησαν το Κακό. Η εξουσία του είναι πολύ προσωρινή, και για να μιλήσω στη γλώσσα την οποία υποτίθεται πως υιοθετεί η Υπουργός του, ο Χρυσόστομος (προς τον Ύπατο Ευτρόπιο) προειδοποίησε πως «θα φυσύξει αγέρι και με μιας όλα τα φύλλα θα τα ρίξει κάτω, δείχνοντας το δέντρο γυμνό». Επομένως και για το δικό του καλό, ας κυβερνήσει όσο πιο πολιτικά φιλελεύθερα και ανθρωπιστικά μπορεί, για να κάνει τη χώρα και την κοινωνία της καλύτερες.

Advertisements
This entry was posted in IERI_Exoussia, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

17 Responses to Ο εθνικός «αγρός» της Κεραμέως

  1. Ο/Η SF λέει:

    Εξαιρετικό το κείμενό σας κ. Λασκαράτο. Μπράβο, συγχαρητήρια.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ευχαριστώ.
      Με την ευκαιρία:
      Όταν ο Μαργαρίτης Σχοινάς επαινούσε (και πολύ καλά έκανε), τη συνθήκη των Πρεσπών: Ειναι μειωμένης εθνικής συνείδησης αυτός ή είναι εθνικά ανεύθυνοι αυτοί που τώρα έκαναν την κωλοτούμπα που ήξεραν πως θα κάνουν;
      https://www.efsyn.gr/node/210240

  2. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    Κύριε Λασκαράτε,
    Χωρίς καμμία διάθεση κολακείας, όταν πρόσφατα χαρακτήρισα «όαση ορθολογισμού» το μπλογκ «Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές», είχα στο μυαλό μου ακριβώς τέτοια κείμενα . Σας ευχαριστώ!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ευχαριστώ πολύ

      • Ο/Η Po λέει:

        το μεταφέρω ολόκληρο για να διαβαστεί:

        Petros Tatsopoulos
        September 5 at 6:27 PM ·

        Κυρία υπουργέ. Εμείς οι αφελείς νομίζαμε ότι μονάχα τα αυταρχικά καθεστώτα, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς, χρησιμοποιούν το μάθημα της Ιστορίας για να διαμορφώσουν εθνική ή όποια άλλη συνείδηση στους μαθητές. Εμείς οι αφελείς νομίζαμε ότι στις δυτικές κοσμικές δημοκρατίες το μάθημα της Ιστορίας αποσκοπεί στο να αφυπνίσει το ενδιαφέρον των μαθητών για την ιστορική έρευνα και, κατ’ επέκταση, την ιστορική αλήθεια. Από κατηχητές και κατηχήσεις πήξαμε. Από πολίτες με γνώση και κρίση πάσχουμε. Ευχαριστώ.

  3. Ο/Η πατήρ Χούλα Χουπ λέει:

    Ο μπντιμπιλνεράς ειδικος φρουρός της Αρχιεπισκοπής Αθήνας
    Αγαθός γίγαντας

    https://www.romfea.gr/diafora/31482-pagkosmios-mponti-mpilnter-o-eidikos-frouros-tis-arxiepiskopis

    10/09

  4. Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

    Τρεχάτε Χριστιανοί Θάμα θάμα
    Κλαίει εικόνα στο Σικάγο
    Σούξου μούξου, να δούμε, δεν ξεύρουμε, θα προσευχηθούμε, η Μητρόπολη κρατάει πισινή.
    1,6 εκατ. ντόλαρς έχει μπει μέσα το μαγαζί
    https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/31494-i-im-sikagou-sxetika-me-tin-eikona-tis-panagias-pou-dakruzei

    11/9

  5. Ο/Η Ακοσμος Αιτωλος λέει:

    Ενα μεγαλο ευχαριστω,τιματε τα ελευθερα και μεγαλα ονοματα του Ροιδη και του Λασκαρατου.

  6. Ο/Η kpap01 λέει:

    Αγαπητέ Laskaratos,
    Νομίζω ότι εκμεταλλευτήκατε το πραγματικό πάτημα πού σάς έδωσε η υπουργός παιδείας κα Κεραμέως.
    Μού είναι άγνωστη χωρίς αυτό να σημαίνει πώς είναι ασήμαντο πρόσωπο. Είμαι υποχρεωμένος λοιπόν να αναγνωρίσω και την κα Κεραμέως εξ όνυχος. Και στην προκειμένη να κάμω την δυσάρεστη διαπίστωση πώς τίποτε σημαντικό και ουσιώδες δεν δικαιούμαι να προσδοκώ στον κρίσιμο χώρο της παιδείας από πρόσωπο το οποίο δείχνει ότι βαρύνεται με γραμμάτια και δεν διαθέτει ελευθερία κινήσεων και σκέψης. Ου μήν αλλά φοβούμαι πως υπόκειται σε κάποια από τις τσετίες (=φράξια, εσωτερική οργάνωση) της ελληνικής εκκλησίας. Δεν πρόκειται επομένως να ταράξει κανένα από τούς κύκλους του συντηρητικού εθνικισμού και όπου δίνεται ευκαιρία θα τον υπηρετεί. Να δούμε πώς ακριβώς θα υλοποιήσει την άποψή της για το μάθημα της Ιστορίας. Υποθέτω με τρόπο ανάλογο με τον οποίο κάποιοι έδιναν εξετάσεις προοδευτισμού μέσω περιγραφών της καταστροφής της Σμύρνης. Δηλαδή και με ψεύδη και ανούσια.
    O ψευδεπίγραφος πατριωτισμός και εθνικισμός δίνει επιχειρήματα και εκτρέφει το συζυγές του στο άλλο άκρο τον υποτιθέμενο διεθνισμό και τον εθνομηδενισμό.
    Λυπάμαι να πώ ότι το άκρο αυτό το εκφράζετε και εσείς κύριε Laskaratos στο άρθρο αυτό.
    α) Την αντίρρηση και αντίσταση των Ελλήνων στην παράδοση τού ζητήματος της Μακεδονίας την λοιδορείτε σαν φαντασίωση «Μακεδονομάχων». Μας ταυτίζετε με τους πατριδοκάπηλους, όπως διέπρατταν οι Συριζαίοι και ο κ.Τσίπρας χαρακτηρίζοντας τούς πάντες σαν ακροδεξιούς. Απο ποιά ιστορική βάση καταλήξατε στη θέση αυτή δεδομένου ότι σαν αφορμή στάθηκε η Ιστορία?
    β) Αυθαίρετα ταυτίζετε τον πατριωτισμό με το μίσος ή την περιφρόνηση προς άλλους λαούς και άλλες χώρες. Εκμεταλλεύεσθε ότι υπάρχουν ψευδο-πατριώτες οι οποίοι είτε συνειδητά και για ίδιον όφελος, είτε γιατί τούς άφησαν αμόρφωτους και έτσι τούς εμπότισαν. Οι αληθινοί πατριώτες σέβονται τούς άλλους λαούς. Αναγνωρίζουν και θέλουν για κάθε λαό, κάθε άνθρωπο το δικαίωμα να αγαπά και να υπερασπίζεται την δική του πατρίδα.
    Ας θυμόμαστε συχνότερα αυτό στο οποίο δεν εκφράστηκε καμία φανερή αντίρρηση στους δύο αιώνες σχεδόν από όταν γράφηκε, είτε από την δύναμη της αλήθειας, είτε από το βάρος τού προσώπου πού το διατύπωσε, τού Διονυσίου Σολωμού: «εθνικό ό,τι είναι αληθινό», με το εθνικό εννοώντας προς συμφέρον τού έθνους. Αποδίδεται εύληπτα «πατριωτικό ο,τι είναι αληθινό».
    Να απαντήσομε στην κα Κεραμέως, αν μπορούσαμε να απαιτήσομε σε ότι αφορά την Ιστορία να διδάσκεται αυτό ακριβώς πού είναι και οφείλει σαν τέχνη και επιστήμη: Τ’αληθή και όπου υπάρχουν αμφιβολίες να δίνεται η επιφύλαξη.
    Να αφαιρεθούν τα πάσης φύσεως γνωστά ψέματα και οι ανακρίβειες να διορθώνονται.
    Σοβαρότερο ζήτημα από το αν θα επιμορφώσομε τα παιδιά μας εθνικά η κοινωνικά είναι να σεβασθούμε την διανοητική τους ακεραιότητα ώστε ωριμάζοντας να διατηρήσουν επαρκή ελευθερία βούλησης και να διαμορφώσουν με ευρύτερες γνώσεις και εμπειρίες, μεγαλύτερη ψυχραιμία και λιγότερο χειραγωγούμενο ενθουσιασμό τις δικές τους απόψεις. Να δείξομε τις πηγές γνώσεων και πληροφοριών αλλά μην αποκρύπτομε το ενδεχόμενο για λάθη και παραλείψεις πού ηθελημένα ή αθέλητα παρεισφρείουν. Προπάντων σε όποια κείμενα δίνονται με πνεύμα δογματισμού, χωρίς αιτιολόγηση, χωρίς αναφορά σε πηγές και με απόκρυψη των αντιθέτων απόψεων.
    Αν είμαστε σοβαροί θα πρέπει να ασχοληθούμε με την ποσοτική παράμετρο. Σήμερα υπάρχει προφανής υπερβολή στον όγκο των 12-15 κιλών διδακτικών βιβλίων πού έχει ο μαθητής Γυμνασίου – Λυκείου. Ξεπερνά κατά 2-3 φορές την προσλαμβάνουσα ικανότητα τού φυσιολογικού ανθρώπου της ηλικίας αυτής. Η κατάσταση δεν προέκυψε από λανθασμένο σχεδιασμό αλλά από έλλειψη σχεδιασμού. Αν υπήρχε σχεδιασμός έπρεπε να λαμβάνει υπ’όψιν την παράμετρο πού ανέφερα έστω κατά χονδρική εκτίμηση, την προσλαμβάνουσα ικανότητα τού μέσου μαθητή. Αντί σχεδιασμού υπάρχει το σημείο ισορροπίας τού ανταγωνισμού των εκπαιδευτικών ειδικοτήτων, ακόμα χειρότερα των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων πολλοί από τούς οποίους δεν διαθέτουν εκπαιδευτικό πνεύμα αλλά ιδιοτελείς σκοπιμότητες και φιλοδοξίες καριέρας. Το σημείο ισορροπίας εξωθείται συνεχώς προς τα επάνω, διογκώνοντας την ύλη προκειμένου να ικανοποιηθούν όλοι οι πιέζοντες να διευρύνουν την δική τους εκπαιδευτική ύλη θεωρώντας η απλώς πείθοντας τους πελάτες-εκπαιδευτικούς πώς έτσι διευρύνουν το εκπαιδευτικό τους αντικείμενο και άρα την απασχόληση τού κλάδου τους.
    Αυτό ίσως ακούγεται ασήμαντο γιατί έτσι ή αλλιώς οι απαιτήσεις είναι χαλαρές. Κανένας δεν ζητάει από τα παιδιά να τα μάθουν «όλα αυτά». Μπορού εύκολα να έχουν βαθμολογίες 16-17-18-19. Αντε για το 20 είναι λίγο αυστηροί οι καθηγητές.
    Ομως το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Μέσα σε αυτή την γνωσιακή μάζα των 15-κιλών παραλαμβάνονται 1-2 κιλά βασικών και θεμελιωδών γνώσεων πού ΠΡΕΠΕΙ και ΜΠΟΡΕΙ να αποκτά εγγυημένα το 99% των μαθητών. Επειδή οι γνώσεις αυτές διαχέονται, χάνονται μέσα στον περίσσειο όγκο με τον οποίο υποτίθεται πάμε να κάνομε τους πάντες φωστήρες, τελικά έχομε το ολέθριο και καταστροφικό αποτέλεσμα το 90% των μαθητών να έχει σοβαρότατες ελλείψεις σε βασικά-θεμελιώδη θέματα.
    Σιγά μήν ασχοληθεί με τέτοια θέματα η κα Κεραμέως. Οταν μάλιστα είναι δέσμια τσετίας ούτε την διανοητική ικανότητα έχει αλλά ούτε η τσετία θα της επέτρεπε να το επιχειρήσει.
    Κατανοώ πώς βγήκα κατ’ολίγον τού θέματος προδικάζοντας το έλλειμμα της υπουργού αλλά το θεωρώ αναπόσπαστο της λογικής πού προκάλεσε το ολίσθημά της και σάς έδωσε την αφορμή για το άρθρο σας κ.Laskaratos.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      kpap01 λέτε:

      @»Μας ταυτίζετε με τους πατριδοκάπηλους, όπως διέπρατταν οι Συριζαίοι και ο κ.Τσίπρας χαρακτηρίζοντας τούς πάντες σαν ακροδεξιούς. Απο ποιά ιστορική βάση καταλήξατε στη θέση αυτή δεδομένου ότι σαν αφορμή στάθηκε η Ιστορία?».
      _______________

      Πατριδοκάπηλοι είναι μόνο όσοι συνειδητά διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια ια ίδιον όφελος. Αυτοί που τους ακολουθούν είναι διάφορες κατηγορίες ανθρώπων που ξεκινούν από καλοπροαίρετους με λειψή ιστορική γνώση και φτάνουν μέχρι ακροδεξιούς κλπ.
      Για το Μακεδονικό μπορείτε να δείτε τις απόψεις μου εδώ

      https://roides.wordpress.com/2018/01/03/3jan18/

      Στον Ίστρο της Μαρδακίας

      • Ο/Η kpap01 λέει:

        Αγαπητέ Laskaratos, ξαναδιάβασα το άρθρο σας στο οποίο με παραπέμψατε. Το είχα δεί και όταν το δημοσιεύσατε αλλά το είχα σπρώξει στο χώρο της λήθης. Οχι τόσο λόγω της υπαρκτής αδυναμίας μου και του περιορισμένου χώρου της α-λήθης μου αλλ’ από δυσκολία να αντέξω την ωμότητα και την σκληρότητα της προσέγγισης πού κάνετε. Δεν λέτε ψέματα,εμφανώς βάσιμα όσα ισχυρίζεσθε.
        Αλλά είναι καταφανώς μονομερή.
        Υπερασπίζεσθε το δίκιο των Σκοπιανών να πιστεύουν πλέον ύστερα από ένα αιώνα «εκπαίδευσης» πώς είναι Μακεδόνες. Είναι εύκολο να δημιουργήσεις εθνική συνείδηση σε μία γεννιά ανθρώπων. Αρκούν 15-20 χρόνια της παιδαγώγιμης ηλικίας αν τά διαχειρισθείς σωστά. Μέσα σε 70-χρόνια καλύπτεις το 100% ενός πληθυσμού από 5-90-ετών. Μπορείς να τους κάμεις Μακεδόνες, Βούλγαρους, Γενίτσαρους, Ελληνες, Σκοπιανούς, ό,τι θέλει και συμφέρει κάποιον Τίτο ή άλλο οραματιστή ηγεμόνα.
        Καταφρονείτε τήν αντίστοιχη ευαισθησία όχι μόνο των Ελλήνων Μακεδόνων αλλ’όλων των Ελλήνων δεδομένου ότι στην Ελληνική μας συνείδηση μάθαμε-πιστέψαμε ότι συγκροτούμαστε σαν λαός: Μακεδόνες, Κρήτες, Ηπειρώτες, Θεσαλλοί, Θρακιώτες (όχι Θράκες) αλλά και Πόντιοι, Βλάχοι, Αρβανίτες, Πελλοπονήσιοι, Στερεοελαδίτες η Ρουμελιώτες, Μικρασιάτες κλπ, κλπ. Για πολλούς, πχ Πελοποννήσιοι ο χαρακτηρισμός καθαρά γεωγραφικός, για άλλους με χαρακτηριστικά διάκρισης. Ολων οι διάλλεκτοι είναι καταφανέστατα τής Ελληνικής με ησσονος σημασίας αποκλίσεις,, των Μακεδονικών μη εξαιρουμένων. ΔΕΝ υπάρχει αμφισβήτηση της αναγωγής όλων αυτών στην απώτερη ιστορία της Ελλάδος σε βάθος χρόνου 2500-ετών με κυριότερο σύνδεσμο τη γλώσσα. Δεν υπερασπιζόμαστε την ανθρωπιστική αξία κανενός Μεγαλέξανδρου. Την Ιστορία υπερασπιζόμαστε χωρίς να ορκιζόμαστε για καθαρότητα του γεννετικού μας υλικού. Προφανώς δεν υπάρχει και δικαίωμα του καθενός να το αμφισβητεί. Ουτε θέλω ούτε διαννοήθηκα να σφετερισθώ την ιστορία και τά δίκαια κανενός γείτονα. Και όμως με το άρθρο σας με κάνατε να αισθανθώ σκληρός, και ανελέητος διώκτης, ύπουλος κάι άναδρος σφαγέας αθώων ψυχών. Αποστροφή ένοιωσα για τους φρικτούς εγκληματίες προγόνους ή ομοεθνείς μας. Τους άξιζε να εξαφανισθούν από προσώπου και αφού τόσες ευκαιρίες δόθηκαν να είχε συμβεί.
        Είσαστε όμως εξαιρετικά ακραία καί ασυνήθιστα μεροληπτικός.
        Αποσιωπάτε τά ορθά λογικά, ανθρώπινα και παραδεκτά έπραξαν άλλοι, ίσως περισσότεροι και περισσότερα από όσα κάποιοι αιμοσταγείς από τη φάρα μας.
        Και από τά άλλα έθνη υπήρξαν ανάλογα πρόσωπα με ανάλογη η και χειρότερη διαγωγή και «κατορθώματα». Οσα κατεγράφησαν χωρίς ιστορική ομολογουμένως συνέπεια δεν είναι εξ’ολοκλήρου ψευδή. Η στοχοπροσήλωση των Σλάβων, δικαιολογημένη εν τέλει, για έξοδο στο Αγαίο δεν αποτελεί μύθευμα αλλά κατά καιρούς απέκτησε συγκεκριμένη τακτική, διπλωματική και στρατιωτική μορφή? Αν είχε περάσει η συμφωνία του 1949 εσάς θα σας έβρισκε σύμφωνο?.
        Καλώς οι κακώς αρκετοί συνδέομε την ύπαρξή μας και σαν πληθυσμιακή ενότητα Ελλήνων (ελληνικός λαός) με το συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο αλλά και το πολιτισμικό και τον ιστορικό φορτίο. Θεωρούμε καθήκον να το υπερασπισθούμε με όσα μέσα, αν είναι δυνατόν χωρίς αίμα, να το παραδόσομε στους επιγόνους όπως παραδόθηκε σε μας από τους προγόνους. Είναι βέβαιο πώς δεν χαρίσθηκε σε αυτούς κερδήθηκε ή διατηρήθηκε με αγώνες δικαίους ή αδίκους. Εσείς προκειμένου για την Μακεδονία λέτε αδίκους και εγώ λέγω χωρίς κάποιους έστω από αυτούς τους αγώνες δεν θα υπήρχε η Ελλάδα στη μορφή της, πιθανόν δεν θα υπήρχε καθόλου Ελλάδα.
        Συμφωνώ μαζί σας ότι δεν έχομε κανένα δικαίωμα να τους δώσομε όποιο όνομα. Αποψη για την Σλαβική καταγωγή τους , την ιστορία τους δικαιούμεθα και υποχρεούμαστε σεβασμό σε αυτή. Όχι στον σφετερισμό όμως. Και διαφωνείτε με την δική μου άρνηση για Μακεδονία και παράγωγα.
        Με την την «γενναία» πολιτική των Τσίπρα-Σύριζα-Κοτζιά κερδίσατε κατά κράτος. Θα σας είμαστε ευγνώμονες να δείχνετε από τη θέση του νικητή μεγαλοψυχία. Πάρτε απόσταση από την μικροψυχία (μην πώ την σκατοψυχία) των Τσιπρο-Συριζαίων πού δίνουν την εντύπωση να απολαμβάνουν το δικό τους κατόρθωμα που προκαλεί την δική μου «αφελή» δυστυχία άδικης και επιζήμιας για την πατρίδα μου εξέλιξης. Λένε: «Ακυρώστε την συμφωνία πού δεν σας αρέσει» (παραλείπουν «άν τολμάτε, άν σάς βαστάει»), αφού στο μεταξύ προκάλεσαν τετελεσμένα μη αντιστρεπτα ή δε ακύρωση θα επέσυρρε μεγαλύτερη ζημιά κατά της Ελλάδος. Εβαλαν την Ελλάδα με την πλάτη στον τοίχο, τήν εξευτελίζουν διαρηγνύοντας τά ιμάτιά της, και το διασκεδάζουν μέ κακία.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Ευχαριστώ για την απάντηση. Δείτε κι αυτό, μέχρι να βρω χρόνο να σας απαντήσω
        https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/153268_moiraio-lathos

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Aκούστε.
        Αυτο που χρειάζεται η ανθρωπότητα δεν είναι οι φανατικές εθνικές ή θρησκευτικές συνειδήσεις.
        Ειναι ο ανθρωπισμός
        Τόσο οι εθνικιστές Σλάβοι Μακεδόνες όσο και οι Έλληνες εθνικιστές διεκδικούν αν και υποτίθεται πιστοί του Εσταυρωμένου, την κληρονομιά ενός καθ’έξιν Σταυρωτή, του Μεγαλέξανδρου. Αυτό είναι μια εγκληματική ηληθιότητα.
        Οι εθνικές συνειδήσεις πρέπει να φτάνουν το πολύ μέχρι εκεί που δεν γεννούν νοσηρές φαντασιώσεις για φυλετικές ανωτερότητες, μέχρι εκεί που δεν γενούν μίση για άλλους λαούς, μέχρι εκεί που να μην κρύβουν τα εγκλήματα που διέπραξε η χώρα του καθενός σε βάρος άλλων λαών.

        Η Έλληνες Μακεδονομάχοι συμπεριφέρθηκαν απάνθρωπα κάνοντας εθνικές εκκαθαρίσεις συο χώρο της Ν.Μακεδονίας, στο όνομα της κληρονομιάς του Μεγαλέξανδρου. Τις ομολογούν οι ίδιοι στα απομνημονεύματά τους. Η Ελλάδα όφειλε να επανορθώσει και το έκανε, έστω κι αν δεν ειπώθηκε λέξη γι’αυτά. Πατριωτισμός είναι να φτιάχνεις φίλους για τη χώρα σου και όχι να δημιουργείς εχθρούς προσβάλλοντας τις έστω και φαντασιακές (λες και οι δικές μας είναι ορθολογικές) συνειδήσεις των γειτόνων σου.

        http://www.iospress.gr/ios2002/ios20020707a.htm

        ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

        Τα Μυστικά του Βούρκου

        1. / 2.

        Η καταγγελία της «πλαστογράφησης της ιστορίας της Μακεδονίας» από τους βόρειους γείτονές μας αποτέλεσε, ως γνωστόν, τη βασική ιαχή των εθνικιστικών συλλαλητηρίων της περασμένης δεκαετίας.

        Ελάχιστο ενδιαφέρον έχει, αντίθετα, επιδειχθεί μέχρι σήμερα για τον εντοπισμό και την καταγγελία των ανάλογων ατασθαλιών της «δικής μας» ιστοριογραφίας στο συγκεκριμένο ζήτημα.

        Κι όμως, αυτές οι ατασθαλίες μόνο αμελητέες δεν μπορούν να θεωρηθούν. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μιλάμε για τη συστηματική παραχάραξη των πηγών της ιστορίας του Μακεδονικού Αγώνα που έχουν εκδοθεί από τα επίσημα καθ’ ύλην αρμόδια ιδρύματα της χώρας, την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ) και το Ιδρυμα Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ)!

        Οπως αποκαλύπτουμε σήμερα, αυτή η αλλοίωση αφορά, πρώτα απ’ όλα, εκείνα ακριβώς τα κείμενα που έχουν καταγραφεί ως η πεμπτουσία της ελληνομακεδονικής εθνικοφροσύνης: τα απομνημονεύματα Μακεδονομάχων που συγκέντρωσε η Πηνελόπη Δέλτα, ως πρώτη ύλη για τη συγγραφή των ιστορικών μυθιστορημάτων της.

        Η παραχάραξη, βέβαια, δεν περιορίστηκε εκεί. Συλλογές διπλωματικών εγγράφων κι αναμνήσεις άλλων παραγόντων του Αγώνα δέχθηκαν επίσης τις λογοκριτικές παρεμβάσεις των δύο ιδρυμάτων. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
        ……………………..

        «Προβλήματα αφηγήσεως»

        Δεσπόζουσα θέση στην εκδοτική προσπάθεια της ΕΜΣ και του ΙΜΧΑ κατείχαν τα απομνημονεύματα Μακεδονομάχων που συγκέντρωσε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 η Πηνελόπη Δέλτα.

        Πρόκειται για έξι συνολικά αφηγήσεις που κατέγραψε η γραμματέας της, Αντιγόνη Μπέλλου, ενώ η συγγραφέας υπέβαλλε ερωτήσεις. Τρία από αυτά εκδόθηκαν μέσα στην τριετία 1958-60:

        *Του μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη το 1958, με πρόλογο του Λαούρδα και εισαγωγή του Κλεόβουλου Τσούρκα.

        Ο τελευταίος ήταν επικεφαλής του Γραφείου Πολιτικού Συμβούλου του ΥΒΕ, άτυπου αλλά «αποτελεσματικού παραρτήματος του Υπουργείου Εξωτερικών εν Βορείω Ελλάδι», ιδιότητα που αποσιωπάται πλήρως στην έκδοση.

        *Του κρητικού οπλαρχηγού Γεωργίου Δικώνυμου-Μακρή το 1959, με πρόλογο του Στίλπωνος Κυριακίδη κι εισαγωγή του Λαούρδα, που είχε -όπως και στο προηγούμενο- την επιμέλεια.

        *Του μανιάτη οπλαρχηγού Παναγιώτη Παπατζανετέα το 1960, με πρόλογο της επιμελήτριας Λουίζας Συνδίκα-Λαούρδα και εισαγωγή του Αλέξανδρου Δ. Ζάννα.

        Οι ύμνοι για τη σημασία αυτών των ντοκουμέντων («το πρώτον αξιόλογον αρχείον του Μακεδονικού Αγώνος» κατά τον καθηγητή Κυριακίδη) δεν έλειψαν. Από μίαν άποψη, καθόλου άδικα. Παρά την επιμελημένη λογοκρισία τους, τα εν λόγω κείμενα παραμένουν εξαιρετικά εύγλωττα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε το 1904-08 η ελληνική ένοπλη επέμβαση στη Μακεδονία: την ουσιαστική απομόνωση των Μακεδονομάχων από μεγάλο μέρος του ντόπιου πληθυσμού, τη συνεργασία τους με τον τουρκικό στρατό και τους οθωμανούς γαιοκτήμονες, τον τυφλό χαρακτήρα πολλών από τις βιαιοπραγίες που διέπραξαν, κ.λπ.

        Το σοκ που πρέπει να προκάλεσε η δημοσίευσή τους είναι άλλωστε ορατό στις εισαγωγές των δυο τελευταίων βιβλίων, οι οποίες προσπαθούν να δικαιολογήσουν τόσο τις περιγραφόμενες ωμότητες όσο και το χαρακτηρισμό ολόκληρων χωριών (τα οποία εξακολουθούν μέχρι τις μέρες μας να κατοικούνται από το γηγενή πληθυσμό τους) ως «βουλγαρικών».

        Αυτός είναι πιθανότατα και ο λόγος που, παρά τη ρητή εξαγγελία περί «βαθμιαίας εκτύπωσης» όλου του υλικού, τρία από τα έξι απομνημονεύματα της συλλογής (του Ιω. Δεμέστιχα, του Γ. Κακουλίδη και του Παπα-Δράκου) παραμένουν μέχρι σήμερα αδημοσίευτα.

        Απαρατήρητες πέρασαν πάντως κάποιες νύξεις των επιμελητών, που κανονικά θα έπρεπε να μας προϊδεάζουν για το τι είχε συμβεί με τα πρωτότυπα κείμενα. «Μερικαί φράσεις αφηρέθησαν ως άσχετοι προς το θέμα των απομνημονευμάτων», διαβάζουμε λ.χ. στον πρόλογο των απομνημονευμάτων του Καραβαγγέλη, ενώ σε αυτόν του Δικώνυμου ο Β. Λαούρδας ευχαριστεί «τους κ. Κ. Βαβούσκο, Γ. Μόδη και Κ. Μπόνη με τους οποίους εξετάσαμε μαζί κάποια προβλήματα της αφηγήσεως».

        Αλλά και η Λουίζα Συνδίκα-Λαούρδα μας διαβεβαιώνει, κάπως περίεργα, ότι «εκτός από μερικές δευτερεύουσας σημασίας αλλαγές ή παραλείψεις, το κείμενο δημοσιεύεται αυτούσιο».
        …………………..

  7. Ο/Η Red λέει:

    https://tsak-giorgis.blogspot.com/2019/09/blog-post_47.html
    12 Σεπτεμβρίου 2019 | 2:33 π.μ.

    Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το κυβερνητικό πόστο της δεν έκρυψε τις προθέσεις της, λέγοντας μας ότι στην αποστολή του σχολείου περιλαμβάνεται και η ενίσχυση της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών, γι’ αυτό θα επιδιώξει να κάνει το μάθημα των θρησκευτικών «πιο ελκυστικό».

    Και επειδή δίπλα στην χριστεμπορία είναι πάντα και η πατριδοκαπηλία, βάλθηκε να μας ξαναγράψει την ιστορία προσθέτοντας στην επίσημη ιστοριογραφία και άλλους ανιστόρητους και κατασκευασμένους μύθους. Αυτό ακριβώς επιτυγχάνεται με το να συμπληρώσει την διδακτέα ύλη με την περίπτωση του Παύλου Μελά και των «Μακεδονομάχων».

  8. Ο/Η Antifa2 λέει:

    https://www.lifo.gr/articles/greece_articles/250486/d-xristopoylos-an-me-to-ellinas-genniesai-ennooyme-kati-peri-ellinikoy-aimatos-eimaste-i-mpoyfoi-i-fasistes

    Δ. Χριστόπουλος: «Αν με το «Έλληνας γεννιέσαι» εννοούμε κάτι περί ελληνικού αίματος, είμαστε ή μπούφοι ή φασίστες»

    Λίγο πριν από τη λήξη της θητείας του ως προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο μιλά στη LiFO για το θέμα του προσφυγικού και σχολιάζει αν υπάρχει σήμερα εθνική ιδέα

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ8.9.2019 | 09:30

    Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η ερευνητική του δραστηριότητα αφορά, μεταξύ άλλων, ζητήματα δικαιωμάτων, μειονοτήτων, μεταναστών και ιδιότητας του πολίτη. Με δημόσιες παρεμβάσεις του έχει αναδείξει πολλές φορές ότι η κρίση των δικαιωμάτων είναι μια κύηση της ευρύτερης οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας από την οποία διέρχεται η Ελλάδα και η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Όταν τον επισκέφθηκα στο σπίτι του στα ορεινά των Αμπελοκήπων στην επικαιρότητα κυριαρχούσε και πάλι το θέμα του προσφυγικού. Περισσότεροι από 1.300 πρόσφυγες και μετανάστες έφτασαν τα τελευταία εικοσιτετράωρα στα νησιά του Αιγαίου ενώ από τις αρχές του έτους ο αριθμός έχει ξεπεράσει τις 25.000 αφίξεις. Λίγο πριν την ολοκλήρωση της θητείας του από την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και την επανέκδοση του βιβλίου του «Ποιος είναι Έλληνας πολίτης», ο πανεπιστημιακός, Δημήτρης Χριστόπουλος, με τη συνέντευξη του στη LiFO προχωρά σε έναν απολογισμό, αναφέρεται στο ακανθώδες θέμα του προσφυγικού και στη διαχείρισή του από τη χώρα μας, μιλά για τους φοιτητές, το επίπεδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τη δυναμική της αντίστασης στον δρόμο, σχολιάζει αν υπάρχει σήμερα εθνική ιδέα, απαντά στις κατηγορίες περί εθνομηδενισμού αλλά και για το αν Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι καθώς και τι θεωρεί σημαντικό στη ζωή.

    — Τρία χρόνια στην προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Τι αποκομίσατε περισσότερο; Ήταν ένας σημαντικός κύκλος της ζωής μου που ολοκληρώνεται στα τέλη Οκτωβρίου. Έμαθα πολλά, σκέφτηκα περισσότερα και προσπάθησα άλλα τόσα. Μικρές νίκες, περισσότερες ήττες. Ζω εξ ορισμού με την ελπίδα, χωρίς όμως πολλή αισιοδοξία. Αποχωρώ λιγότερο αισιόδοξος από την περίοδο που μπήκα σε αυτό τον χώρο, ειδικά απ’ όσα αποκόμισα για τον λεγόμενο «Πρώτο κόσμο». Τα τελευταία χρόνια –ας πούμε σχηματικά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου– αυτό που ονομάζουμε «Κοινωνία των Πολιτών», νομίζω, έχει χάσει το ζωτικό σφρίγος του αυθεντικού ενδιαφέροντος για τα δικαιώματα. Περισσότερο πλέον πρόκειται για μια νέα αγορά εργασίας και παροχής υπηρεσιών. Δύσκολοι συνδυασμοί.

    — Στη διάρκεια της θητείας σας ήταν περισσότερες οι κατακτήσεις ή οι απώλειες; Ζούμε σε μια περίοδο που τα δικαιώματα δεν πουλάνε, δεν είναι πλέον της «μόδας». Πριν από λίγο καιρό η κεντροαριστερή αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μου είπε σε ιδιωτική συνομιλία ότι «τα νησιά είναι ιδανικός τόπος ελέγχου μεταναστών», θέλοντας κάπως να δικαιολογήσει την κατάσταση στο Ανατολικό Αιγαίο εξαιτίας των πολιτικών επιλογών της ΕΕ. Δεν άντεξα και της απάντησα: «Αυτό το ξέρανε όλες οι ελληνικές αυταρχικές κυβερνήσεις από τις αρχές του 20ού αιώνα ως το τέλος της χούντας και γι’ αυτό τα χρησιμοποιούσαν ως τόπους εξορίας. Εσείς το καταλάβατε σήμερα!». Θέλω να πω ότι κάτι τέτοιο δεν θα το έλεγε εύκολα δημοκράτης Ευρωπαίος πολιτικός προ εικοσαετίας, ας πούμε. Τώρα, του ξεφεύγει. Η ευρωπαϊκή αντί-μεταναστευτική πολιτική βασίζεται στην ιδέα ότι πληρώνουμε τους φτωχούς γείτονές μας για να κρατούν τους φτωχότερους γείτονες τους. Κι όταν αυτό το κάνει η ΕΕ, τότε μετά θα το κάνουν όλοι. Οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων δεν είναι «προνόμια» των υπανάπτυκτων κρατών, αλλά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

    — Τα δικαιώματα οδηγούνται λοιπόν σε καθεστώς αφανισμού; Χρησιμοποιώ τη λέξη εκφυλισμός. «Αφανισμός» μού φαίνεται καταστροφολογία, αν και το ακούω συχνά. Χρειάζεται ψυχραιμία κι επαγρύπνηση συνάμα: όντως από τις ΗΠΑ ως τη Ρωσία, από τη Βραζιλία ως την Τουρκία, από την Ουγγαρία ως τις Φιλιππίνες και πάει λέγοντας, ένας νέος τύπος διακυβέρνησης εγκαθίσταται που είτε βλέπει στα δικαιώματα μια αδικαιολόγητη πολυτέλεια είτε μια ασύμμετρη απειλή. Προσέξτε: τα καθεστώτα αυτά δεν είναι χούντες (γιατί έχουμε κι από αυτές), είναι δημοκρατίες, είτε προηγμένες, είτε όχι. Ο λαός πάντως επέλεξε αυτές τις κυβερνήσεις. Κι αυτό είναι το σύμπτωμα της εποχής μας. — Στην εποχή μας ποιο περιεχόμενο θα δίνατε στη λέξη δικαιώματα; Δικαίωμα είναι μια αρετή συνημμένη στον άνθρωπο που του κατοχυρώνει αξιωματικά έναν χώρο ισότητας κι ελευθερίας μέσα σε μια οργανωμένη κοινότητα. Δικαιώματα δεν έχει ο Τομ Χανκς στον «Ναυαγό», αν και κάνει ό,τι θέλει. Είναι ναυαγός όμως. Έχουμε δικαιώματα επειδή είμαστε άνθρωποι που ζούμε με ανθρώπους, δηλαδή εντός κοινωνίας. Δικαιώματα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Όλα μαζί: αυτό είναι η οικουμενικότητα και το αδιαίρετό τους. Αν παραβιάζεις τα μεν αναγκαστικά συμπαρασύρεις στον μαρασμό και τα υπόλοιπα. Σήμερα δεν είμαστε απλώς θεατές της συρρίκνωσης των κοινωνικών δικαιωμάτων. Αυτή συμπαρασύρει και τα αντίστοιχα πολιτικά, αφού η δημοκρατία ασθμαίνει. Δεν είναι τόσο ελκυστική όσο ήταν παλαιότερα. Οι πολίτες θεωρούν ότι οι αποφάσεις είναι ούτως ή άλλως ειλημμένες και για τον λόγο αυτό τα ποσοστά αποχής διαρκώς μεγαλώνουν. Από την άλλη, οι άμυνες των κοινοτήτων στο όνομα της υπεράσπισης της «ταυτότητας» οδηγούν σε συστηματικές παραβιάσεις δικαιωμάτων και κολοσσιαίους κινδύνους για την ασφάλεια. Η απάντηση στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση των αγορών δεν μπορεί να είναι η εσωστρεφής λατρεία της ταυτότητας: αυτό είναι πραγματικά η Σκύλλα και η Χάρυβδη. Τίποτα δεν γεννιέσαι. Άνθρωπος γεννιέσαι. Όλα τα υπόλοιπα γίνεσαι.

    — Σήμερα, πώς μπορεί κάποιος να προστατευτεί; Τρία είναι τα πεδία προστασίας: Πρώτον, θεσμοί και δικαιοσύνη. Δεύτερον, πολιτική στρατηγική και τεκμηρίωση. Τρίτον, κοινωνική κινητοποίηση. Δύσκολα μπορεί να στεφθεί με επιτυχία ο αγώνας, αν δεν υπάρξει συντονισμένη δράση στα πεδία αυτά. Πάρτε παράδειγμα την αλλαγή του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας που ξεκίνησε με τη μεταρρύθμιση του 2010 και ολοκληρώθηκε το 2015. Η τομή αυτή είχε ένα πεδίο δικαστικής αντιπαράθεσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, απαιτούσε στρατηγική, καθώς και κινητοποίηση οργανώσεων και πολιτικού κόσμου, αλλά πρωτίστως ήθελε μια επαρκή τεκμηρίωση. Εντοπίσαμε μια «σχισμή» και με κατάλληλες δράσεις την ανοίξαμε ώστε σήμερα να μπορούν οι μετανάστες που έχουν ριζώσει στη χώρα μας να γίνουν πολίτες της.

    — Η αντίδραση στον δρόμο έχει την ίδια δυναμική σε σχέση με το παρελθόν; Δεν γίνεται τίποτα χωρίς πάλη των κοινωνικών κινημάτων. Δεν αρκεί, όμως, μόνο η πάλη των κινημάτων. Αν δεν συνδυαστεί με όλα όσα αναφέραμε, δηλαδή πολιτική τεκμηρίωση και θεσμική κινητοποίηση, η «αντίδραση στον δρόμο» θα φέρει πενιχρά αποτελέσματα. Από την άλλη όμως, να μην ξεχνάμε ότι χωρίς τους δρόμους δεν υπάρχει σαλόνι. Ένας ελιτισμός που σνομπάρει ή αγνοεί τη σημασία των κοινωνικών κινητοποιήσεων δυσκολεύεται να καταλάβει γιατί γιορτάζουμε τις επαναστάσεις: αυτές σημαδεύουν τη μνήμη και την πραγματικότητα.

    — Αυτές τις μέρες το προσφυγικό βρίσκεται και πάλι στα πρωτοσέλιδα. Τι πάει λάθος; Κάτι πάει λάθος, αλλά δεν πάει τώρα μόνο, το πρόβλημα χρονίζει. Ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου διαρκώς οι ανισότητες οξύνονται και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνονται οι μετακινήσεις πληθυσμών. Αν οι κυβερνήσεις –κυβερνήσεις μάλιστα που κατεξοχήν ευθύνονται για την όξυνση των ανισοτήτων– δεν το ομολογήσουν ρητά στους λαούς τους τότε είναι βέβαιο ότι θα χτυπήσουμε τοίχο. Όποιοι υπόσχονται «λύσεις» στο προσφυγικό είναι ή άσχετοι ή επικίνδυνοι απατεώνες. Μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν. Η ΕΕ έχει πλήρως αποδεχθεί το θεώρημα πως για να μην έχουμε φασίστες πρέπει να μην έχουμε μετανάστες. Έτσι όμως με γοργά βήματα οδηγείται στο να μοιάζει με το κτήνος στο οποίο υποτίθεται αντιπαρατίθεται.

    — Πώς σχολιάζετε την αντιμετώπιση του προσφυγικού από τη χώρα μας σήμερα; Αυτά που βλέπουμε εσχάτως με τις εκκενώσεις καταλήψεων κ.λπ. είναι επικοινωνιακά τρικ στο σενάριο «νόμου και τάξης». Δεν είναι σοβαρή διαχείριση του μεταναστευτικού. Η χώρα απαιτείται να εργαστεί πάνω σ’ ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο ενσωμάτωσης. Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να υπερβεί την κουτοπονηριά της χώρας-τράνζιτ. Αν σκεφτόμαστε με όρους εφήμερης παραμονής των ανθρώπων, τότε η κοινωνική ένταξη υπονομεύεται και η ασφάλεια απειλείται. Η μεταναστευτική εμπειρία της Ελλάδας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, όπως και όλης της Νότιας Ευρώπης, προέκρινε ένα μοντέλο ενσωμάτωσης όπου όλα τα έκανε η αγορά εργασίας. Το κράτος έπαιζε τον κοιμώμενο νυχτοφύλακα. Η ενσωμάτωση ήταν αποκλειστικά υπόθεση της μαύρης ή γκρίζας αγοράς εργασίας. Και τελικά επειδή τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια (ουσιαστικά από το 1990 ως το 2005) ήταν χρόνια φρενήρους ανάπτυξης, η αγορά τα κατάφερε μόνη της κι οι άνθρωποι εντάχθηκαν ή αφομοιώθηκαν όπως-όπως χωρίς οργανωμένο σχέδιο εκ μέρους της πολιτείας. Σήμερα που η αγορά δεν δίνει τέτοιες μαγικές λύσεις, η ανάληψη κοινωνικής ευθύνης από το κράτος είναι μονόδρομος. Και να σας πω και κάτι άλλο, διότι ακούω συχνά το επιχείρημα «μα αυτοί είναι μουσουλμάνοι» ή «θέλουν να φύγουν» και πάει λέγοντας. Όταν όμως έρχεται ο Σαουδάραβας επενδυτής, τεμενάδες του κάνουμε κι ας είναι ο φανατικότερος ουαχαμπίτης. Άδεια διαμονής του δίνουμε και υπάρχουν και κράτη στην Ευρώπη που ακόμα και ιθαγένεια θα του δώσουν. Με ποιον μουσουλμάνο τα βάζουμε; Με τον φτωχοδιάβολο του Πακιστάν ή του Μπαγκλαντές. Σας το λέω αυτό διότι στην Ευρώπη σήμερα, που η ισλαμοφοβία αποκτά ενδημικά χαρακτηριστικά, ξεχνάμε συχνά το ταξικό πρόσημο αποδίδοντας μυθικές διαστάσεις στο πολιτισμικό.

    — Τις επόμενες μέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιόραμα η δεύτερη έκδοση του βιβλίου σας «Ποιος είναι Έλληνας πολίτης;». Είναι ο καρπός μιας έρευνας που διαρκεί μια δεκαπενταετία και αποκρυπτογραφεί τα κριτήρια με τα οποία σφυρηλατείται η ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, από τις καταβολές του ελληνικού κράτους ως σήμερα. Τα κριτήρια αυτά είναι τα ίδια από τότε που υπάρχει η εθνική πολιτική κοινότητα των Ελλήνων ή μεταβάλλονται; Με ποια κριτήρια κάποιος γίνεται Έλληνας, ενώ δεν είναι; Και αυτά, με τη σειρά τους, παραμένουν ίδια στην ελληνική ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων; Πόσο συχνά και γιατί αλλάζουν; Είναι μια σύντομη διαδρομή στην ιστορία του ελληνικού κράτους μέσα από την οπτική της ιδιότητας του πολίτη, εκβάλλοντας στο παρόν και στις σύγχρονες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει το καθεστώς της ελληνικής ιθαγένειας. Η πρώτη έκδοση κυκλοφόρησε το 2012 και η δεύτερη εμπλουτισμένη που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, στα τέλη Σεπτέμβρη, περιλαμβάνει επιπλέον τις εξελίξεις από το 2012 ως σήμερα

    . — Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι; Τίποτα δεν γεννιέσαι. Άνθρωπος γεννιέσαι. Όλα τα υπόλοιπα γίνεσαι. Όταν λέμε «Έλληνας γεννιέσαι» αναφερόμαστε στην κτήση της ιθαγένειας των γονέων από τα παιδιά τους. Όταν λέμε «Έλληνας γίνεσαι» εννοούμε ότι στη διάρκεια της ζωής σου μπορείς να θελήσεις να ανήκεις σε μια άλλη κοινότητα απ’ αυτήν που γεννήθηκες για λόγους που σχετίζονται με το πρόγραμμα της ζωής σου. Τρανό παράδειγμα τα χιλιάδες αλλοδαπά παιδιά που γεννήθηκαν ή ζουν στη χώρα μας ταυτίζοντας το μέλλον τους με το μέλλον των δικών μας παιδιών. Δεν γίνεται να επαίρεσαι για τον Έλληνα Αντετοκούμπο και στους άλλους να λες «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ». Ντροπή. Το βιβλίο Ποιος είναι Έλληνας πολίτης; κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιόραμα — Στα περί ελληνικού αίματος τι απαντάτε; Αν με το «Έλληνας γεννιέσαι» εννοούμε κάτι περί ελληνικού αίματος, είμαστε ή μπούφοι ή φασίστες – ή και τα δύο. Η χώρα μας έχει ένα θέμα με την ιστορία της. Ζούμε θαμπωμένοι από τη λάμψη της ιστορίας μας –κυρίως της αρχαίας– και η λάμψη μας τυφλώνει. Το αποτέλεσμα είναι πως όταν γίνεται αναφορά σε δύσκολα ή τα λεγόμενα «ευαίσθητα θέματα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας να βιώνει έναν ηθικό πανικό που οδηγεί στη λογοκρισία. Έτσι, ο αναστοχασμός εξορίζεται και οτιδήποτε αμαυρώνει το εθνικό μας αφήγημα θεωρείται βλάσφημο.

    — Τις κατηγορίες για «εθνομηδενισμό» πώς τις σχολιάζετε; Αν έτσι σε αποκαλεί κάποιος πατριδοκάπηλος, τότε το θεωρώ τίτλο τιμής. Πατρίδα είναι η ταύτιση του ανθρώπου με μια κοινότητα. Υπάρχουν πολλές όμως πατρίδες, όχι μόνο η δική μας. Το εθνικό γίνεται εθνικιστικό σαν οι ταυτίσεις αυτές γίνονται ανταγωνιστικές, βιώνοντας καθεστώς πραγματικής ή θεωρούμενης απειλής. Και τότε η περηφάνια καταλήγει στον πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση –κι είναι κάτι που συνέχεια λέω στους φοιτητές μου– δεν αρκεί να καταγγέλλεις τον εθνικισμό αλλά απαιτείται να τον ερμηνεύσεις. Άλλη η εθνική ιδέα της Ελλάδας το 1830, άλλη το 1923, το 1947 και άλλη το 2019. — Υπάρχει, λοιπόν, σήμερα εθνική ιδέα; Εξ αντικειμένου. Και μάλιστα δεν υπάρχει μία εθνική ιδέα. Τα έθνη δεν είναι μονολιθικές ενότητες. Στα έθνη συνυπάρχουν τάξεις με ανταγωνιστικά συμφέροντα κι ανάγκες. Ομάδες με άλλες στρατηγικές. Άλλη εθνική ιδέα έχω εγώ π.χ. και άλλη ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης. Αν κάτι χαρακτηρίζει μια τοξική εθνική ιδέα αυτό είναι η πλάνη της μοναδικότητας που οδηγεί σε απορριπτικές συμπεριφορές απέναντι στους άλλους: συμπλέγματα έναντι των ισχυρών, νταηλίκια απέναντι στους ανίσχυρους. Δείτε τι έπαθαν οι Σέρβοι πριν μερικά χρόνια. Δείτε τι παθαίνουν οι Άγγλοι σήμερα. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να έχουμε μια εθνική ιδέα απαλλαγμένη από συμπλέγματα ή αν τελικά η τοξικότητα αυτή είναι συνημμένη πάνω της; Η απάντηση εδώ –και μοναδική ελπίδα– είναι το πολιτικό έθνος στην αντιπαράθεσή του με τον φυλετισμό. Στην κοινότητα αίματος αντιπαραθέτουμε την κοινότητα βούλησης, συνείδησης και αλληλεγγύης, το έθνος όλων των ανθρώπων που θέλουν να ζουν μαζί, που αγαπούν και πονούν μαζί, που χτίζουν μαζί το μέλλον τους κάτω από κάποιες θεμελιώδεις καταστατικές αρχές. Αυτό θεωρούν «εθνομηδενισμό» οι Έλληνες φυλετιστές και σε αυτόν τον αγώνα εκπτώσεις δεν τους κάνουμε. Αν δεν έχεις επίγνωση, δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε, κι αν προσπαθείς σπας τα μούτρα σου. Αποτυγχάνεις και μετά λες «τίποτε δεν αλλάζει». Όλα αλλάζουν, αλλά θέλουν τον τρόπο τους.

    — Ως πανεπιστημιακός, πώς αξιολογείτε ότι και φέτος είχαμε εισακτέους ακόμη και με βαθμό κάτω της μονάδας; Αν υπάρχουν κενές θέσεις σε σχολές, δεν βλέπω σε τι πρέπει να ενοχλεί ότι κάποιος μπαίνει με βαθμό κάτω από τη βάση. Η ζήτηση το κρίνει αυτό. Σε τελευταία ανάλυση, ας μην κάναμε τόσες σχολές. Δεν μπορεί ένας βαθμός σε μία εξέταση να αναγορεύεται σε λυδία λίθος για την παιδεία και να χύνονται ποτάμια μελάνι, από πάμπολλους που θρηνούν. Το μείζον πρόβλημα είναι αλλού κι εντοπίζεται στο ότι παγκοσμίως αλλά και στη χώρα μας οι ανθρωπιστικές σπουδές συρρικνώνονται δραστικά καθώς έχουν περιορισμένο αντίκρισμα στην αγορά εργασίας του ύστερου καπιταλισμού και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης. Εκεί μπαίνει το ερώτημα: θέλουμε ένα πανεπιστήμιο στο οποίο σμιλεύεται η γνώση και η συναίσθηση του ανθρώπου για την κοινωνία και την ιστορία της; Αν απαντήσουμε θετικά, τότε τις ανθρωπιστικές σπουδές πρέπει να τις προστατέψουμε. Πολύ περισσότερο σε μια κοινωνία σαν τη δική μας όπου στο σχολείο για λόγους που συζητήσαμε προηγουμένως απουσιάζει εντελώς η εξοικείωση μ’ έναν στοιχειώδη μηχανισμό τεκμηρίωσης και αναστοχασμού. Δεν αρκεί να μαθαίνουμε, να μαζεύουμε πληροφορίες. Πρέπει να μαθαίνουμε, να μαθαίνουμε. Έτσι η εμπειρία μετασχηματίζεται σε γνώση.

    — Ποια είναι η εικόνα που εισπράττετε από τους φοιτητές; Είναι ίσως κοινότοπο να πω πόσα μαθαίνεις από τους μαθητές σου, αλλά θα το πω. Τα παιδιά, με τη σειρά τους, θέλουν να μάθουν και μάλιστα το προσπαθούν με μεγαλύτερη ωριμότητα νομίζω απ’ ό,τι προ κρίσης. Δυστυχώς, το σύστημα των πανελληνίων οδηγεί μαθητές σε σχολές που δεν είναι στις προτεραιότητες τους. Επίσης, έρχονται από το σχολείο μυαλά παραμορφωμένα, εθισμένα στην άσκηση της μνήμης κι όχι της κριτικής, οπότε πρώτα κι αναγκαστικά έρχεται η επιχείρηση κατεδάφισης κι ύστερα το σχέδιο ανοικοδόμησης της σκέψης. Οι περισσότεροι Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου το παλεύουμε με έντιμο τρόπο, καθείς με τις δυνάμεις του, σε συνθήκες όχι ακριβώς ιδανικές. Το λέω αυτό διότι το ελληνικό πανεπιστήμιο ενίοτε λοιδορείται ανυπόφορα και άδικα. Φυσικά υπάρχουν μεγάλα προβλήματα, αλλά γενικά γίνεται σοβαρή δουλειά κι αυτό φαίνεται όταν τα παιδιά βγαίνουν έξω μετά και διαπρέπουν.

    — Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο σήμερα; Ένα ωραίο σύνθημα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τώρα που εγκαταλείπω την προεδρία της: Keep your eyes open. Επιμονή και υπομονή για τις ανηφόρες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Και επίσης επίγνωση. Συναίσθηση των ευκολιών και των δυσκολιών. Αν δεν έχεις επίγνωση, δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε, κι αν προσπαθείς σπας τα μούτρα σου. Αποτυγχάνεις και μετά λες «τίποτε δεν αλλάζει». Όλα αλλάζουν, αλλά θέλουν τον τρόπο τους.

    — Γνωρίζω ότι κάνετε πολλά ταξίδια, επαγγελματικά και μη. Τι σας έχουν μάθει; Νομίζω αυτό που τόνισα προηγουμένως: επίγνωση, συναίσθηση του χώρου και του χρόνου. Οι άνθρωποι που διαβάζουν λένε συνήθως ότι το βιβλίο είναι ένα ωραίο ταξίδι. Εγώ θα πω το αντίθετο. Το ταξίδι μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρον ακόμη και σε έναν τόπο που δεν έχει φυσική ομορφιά. Μαθαίνεις διαρκώς από τα ταξίδια, αρκεί να έχεις τα μάτια σου (και τ’ αυτιά σου), ανοιχτά στο ανθρώπινο βάθος. Στο ταξίδι μαθαίνεις κατά κυριολεξία «πού πατάς και πού πηγαίνεις». Αυτή είναι η διαφορά τουρίστα και ταξιδιώτη.

    — Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή; Σε ένα περίφημο έργο του, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν αναφέρεται σ’ ένα πίνακα του Πάουλ Κλέε, που απεικονίζει έναν άγγελο που δείχνει έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι στο οποίο έχει στυλώσει το βλέμμα του. Ο Μπένγιαμιν λέει πως κάπως έτσι πρέπει να είναι η όψη του αγγέλου της Ιστορίας. Έχει το πρόσωπο του στραμμένο στο παρελθόν και τα φτερά στο μέλλον. Το παραφράζω, λέγοντας πόσο σημασία έχει να κρατούμε την ιστορία ως πυξίδα κι όχι ως βαρίδι. «Festina Lente», λοιπόν. «Σπεύδε βραδέως», προς το μέλλον. Μεγάλη υπόθεση.

  9. Παράθεμα: «Αν με το «Έλληνας γεννιέσαι» εννοούμε κάτι περί ελληνικού αίματος, είμαστε ή μπούφοι ή φασίστες» | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.