23η Αυγούστου: Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού

[Το ψήφισμα έγινε δεκτό από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου με συντριπτική πλειοψηφία (533 ψήφοι «υπέρ», 44 «κατά» και 33 αποχές). Οι Έλληνες ευρωβουλευτές είτε καταψήφισαν (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), είτε απείχαν της ψηφοφορίας (ΝΔ)]


Η 23η Αυγούστου καθιερώθηκε ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού (γνωστή και ως Διεθνής Ημέρα της Μαύρης Κορδέλας σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης), με το ψήφισμα της 2ας Απριλίου 2009 του Ευρωκοινοβουλίου, για να τιμηθεί η μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων και ιδιαίτερα του Σταλινισμού και του Ναζισμού.

Το ψήφισμα έγινε δεκτό από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου με συντριπτική πλειοψηφία (533 ψήφοι «υπέρ», 44 «κατά» και 33 αποχές). Οι Έλληνες ευρωβουλευτές είτε καταψήφισαν (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), είτε απείχαν της ψηφοφορίας (ΝΔ).

Η 23η Αυγούστου, που επιλέχθηκε Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού, σχετίζεται με δύο γεγονότα:

  • Το πρώτο συνέβη το 1939, όταν η Σοβιετική Ένωση και η Ναζιστική Γερμανία υπέγραψαν το σύμφωνο μη επίθεσης, γνωστό και ως Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ (από τα επίθετα των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών), με μεγάλο θύμα την Πολωνία. Σε ένα από τα μυστικά πρωτόκολλα της συμφωνίας, η Πολωνία διαμοιραζόταν ανάμεσα στην κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση και τη ναζιστική Γερμανία, ενώ οι Βαλτικές Χώρες (Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία) προσαρτώνται στην Σοβιετική Ένωση.
  • Το δεύτερο έλαβε χώρα το 1989 , όταν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία στάθηκαν πιασμένοι χέρι – χέρι στο δρόμο από το Βίλνιους ως το Ταλίν, σχηματίζοντας μία ανθρώπινη αλυσίδα, ζητώντας απόσχιση των κρατών τους από τη Σοβιετική Ένωση («Επανάσταση του Τραγουδιού»). Την ίδια μέρα εκδηλώσεις συμπαράστασης έγιναν σε 40 πόλεις του δυτικού κόσμου. Πολλοί από τους διαδηλωτές φορούσαν μαύρες κορδέλες σε ένδειξη «πένθους» για τα θύματα του Κομμουνισμού και του Ναζισμού.
This entry was posted in σκέψεις, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

35 Responses to 23η Αυγούστου: Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού

  1. Ο/Η doulosofos λέει:

    Γιατί άραγε καταδικάζουμε το αυταρχικό ολοκληρωτικό σύστημα της Γερμανίας με το όνομά του, για δε το αντίστοιχο της Σοβιετικής Ένωσης ξεχνάμε το όνομά του και το βαφτίζουμε με το όνομα του Κυβερνήτη της;
    Αν θέλουμε με ειλικρίνεια να καταδικάσουμε τα ολοκληρωτικά συστήματα του 20ου αιώνα για να μην ξαναζήσουμε την φρίκη τους, το σύνθημά μας θα πρέπει να είναι ένα: «Ποτέ πια Εθνικοσοσιαλισμός, ποτέ πια Κομμουνισμός».

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Αν ταυτίσουμε τον Κομμουνισμό σε όλες του τις εκφράσεις, ακόμη και αυτή των πρωτοπόρων και ηρωικών κοινωνικών του αγώνων στη Δύση, με το Ναζισμό, γεννιέται το ερώτημα γιατί ο δυτικός κόσμος, συνεργάστηκε με τον Στάλιν για να εξολοθρεύσει τον Χίτλερ; Χωρίς να αμφισβητώ τα εγκλήματα και την ανελευθερία των κομμουνιστικών καθεστώτων (ούτε όμως αυτά των αστικών Δημοκρατιών, που στην Ελλάδα ήταν πολύ εκτεταμένα, εξ ου και η στάση της ΝΔ), δεν μπορώ να αγνοήσω τη μάχη τους κατά του αναλφαβητισμού και τις κοινωνικές παροχές τους, ούτε να ξεχάσω τις αθλιότητες του τσαρισμού στη Ρωσία, που επέδρασαν στη φύση του διαδόχου κομμουνιστικού καθεστώτος.

      • Ο/Η Po λέει:

        πολύ σωστά και συμφωνώ.
        Όμως το ψήφισμα της Ε.Ε. έπρεπε να ψηφιστεί από τα ελληνικά κόμματα, γιατί θύματα του Σταλινισμού με ή χωρίς την ταύτισή του με αυτά του Ναζισμού, υπήρξαν.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Είναι πραγματικότητα πως τα Κ. Κ. που πήραν την εξουσία έκαναν φοβερά εγκλήματα στο όνομα του λαού, με ακραίες καταστάσεις αυτές του Στάλιν, του Μάο, του Τσαουσέσκου, του Πολ Ποτ, του Χότζα και της βασιλικής κομμουνιστικής οικογένειας της Β. Κορέας.
        Αυτά πρέπει να καταδικαστούν.
        Εγκλήματα έχει κάνει και ο αμερικανικός καπιταλισμός-ειδικά στο εξωτερικό, η εληνική Δεξιά-που κατ’εμέ φρονίμως τώρα φέρθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο-διότι ένοχος ένοχον ου ποιεί και οι Εκκλησίες, στο όνομα του Θεού, ιδιαιτερα η Καθολική και η Ορθόδοξη, που επιπλέον καταστρέφουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων παιδιόθεν κι αυτό δεν σημαίνει πως ταυτίζω την ευαγγελική διδασκαλία με αυτές, σε καμιά περίπτωση-βρίσκονται στους αντίποδες. Όλα πρέπει να καταδικαστούν, όχι επιλεκτικά, όχι τσουβαλιαστά, γιατί άλλο ο φασισμός, άλλο ο κομμουνισμός, ολοκληρωτισμοί και οι δυο, αλλά ο πρώτος είναι εγγενώς εγκληματικός, ο δεύτερος έγινε στην πράξη τέτοιος, αλλά ταυτόχρονα έχει δώσει μοναδικά παραδείγματα ηρωισμού, αθωότητας, αλτρουϊσμού, κοινωνικής προσφοράς (ακόμη κι ως εξουσία αυτό το τελευταίο), προοδευτικής προώθησης της Ιστορίας.
        Ας αναρωτηθούμε τι Κόλαση θα ήταν ο Καπιταλισμός χωρίς τους Μαρξ και Ένγκελς, χωρίς το κομμουνιστικό εργατικό κίνημα.
        Για όλα πρέπει να υπάρχει ψύχραιμη επιστημονική αποτίμηση, αναλογικότητα, ολιστική αντιμετώπιση, αυτοκριτική.
        Δεν ξέρω το κείμενο του ψηφίσματος. Αν καταδικάζει τον Κομμουνισμό ως ιστορική εφαρμογή στην Αν. Ευρώπη, εκεί υπάρχει βάση να συμφωνήσω, αν τον καταδικάζει ως ιδεολογία και τον ταυτίζει με τον φασισμό, αυτό είναι ανιστόρητο, απόλυτα άδικο και γελοίο.
        Η Ηλέκτρα Αποστόλου μαζί με τη Ζαρούλια;
        Θα σηκωθούν και οι πέτρες.

      • Ο/Η Po λέει:

        θα ψάξω να βρω το κείμενο του ψηφίσματος, αν και απ’ όσο θυμάμαι, δεν καταδικάζει τον Κομμουνισμό ως ιδεολογία…

      • Ο/Η Frixos λέει:

        Αγαπητε Λασκαρατε,
        ας μην ταυτισουμε τον κομουνισμο με τον φασισμο σε …ολες του τις εκφρασεις (και εκφανσεις), ταυτιζονται α) στον πυρινα τους που ειναι η ευκολη συγκινηση, δηλαδη ο λαϊκισμος, β) στην αιτια που ειναι η εξαθλιωση, και γ) στο αποτελεσμα που παραγουν οπου επικρατουν ως καθεστως.

        Δεν μπορεις να συγκρινεις τον καθεστωτικο φασισμο της Γερμανιας με τον κομουνισμο των δυτικων χωρων που ηταν μειψηφια.
        Ο αναλφαβιτισμος υπηρχε και στην Δυση κατα την φεουδαρχια (που τα καθεστωτα ηταν αυταρχικα) και τον καταπολεμησε η βιομηχανικη επανασταση.
        Ο τσαρισμος συνυπηρξε κατα τη φεουδαρχικη περιοδο στη Ρωσια με τον αναλφαβητισμο τον οποιο καταπολεμησε η εκβιομηχανιση που εφερε ο κομουνισμος.
        Αντιθετως στη Κινα, που ο κομουνισμος δεν εκβιομηχανησε τη χωρα, ο αναλφαβητισμος παρεμεινε.

  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Ούτε η μνήμη μάς είναι αρκετή ούτε τα συνθήματα μάς αρκούν, γιατί ο ολοκληρωτικά καθεστώτα μπορούν να επιστρέψουν και με άλλη, απρόσμενη μορφή. Η μνήμη έχει νόημα, όταν συνοδεύεται από την έλλογη ανάλυση των αιτίων που προκαλούν στον άνθρωπο την εξουσιαστική μανία και την άρρωστη θέληση για επιβολή της εξουσιομανίας του σε άλλους ανθρώπους, που έχουν διαφορετική άποψη.
    Αιτίες, που παρ’ ότι η καταγωγή τους χάνεται στα βάθη των αιώνων, εξακολουθούν να μας είναι κρυφές και απρόσιτες. Ισως, επειδή τις ζούμε καθημερινά και έγιναν μέρος της ζωής μας. Αν θέλουμε πράγματι να μη ξανά ζήσουμε τέτοια ολοκληρωτικά συστήματα, θα πρέπει να είναι συνειδητός στόχος μας με βάση την ιστορική αλήθεια και όχι μόνο μια αποσπασματική μνήμη και καταδίκη.

  3. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Κ. Λασκαράτο είναι ή δεν είναι η πίστη πως ο σοσιαλισμός και κατόπιν ο κομμουνισμός, είναι δύο αναπόφευκτα στάδια από τα οποία θα περάσει η ανθρωπότητα οπωσδήποτε, και μάλιστα αμέσως μετά από το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού που είναι ο ιμπεριαλισμός; Επιτρέπει ή όχι την βία ο ισχυρισμός, πως η εργατική τάξη είναι η μαμή που θα φέρει τον σοσιαλισμό που είναι ένα σύστημα που θα καταργήσει την βία, την αδικία και θα απελευθερώσει του σκλαβωμένους προλετάριους; Θυμάμαι, που ο Φλωράκης έλεγε πως ο κομμουνισμός μπορεί να αργήσει αλλα θα έρθει οπωσδήποτε. Αν εγώ θα πίστευα στο αιώνιο δίκαιο του κομμουνισμού, τότε θα χρησιμοποιούσα οποιοδήποτε βίαιο μέσον για να τον διεκδικήσω και να τον επιβάλλω.
    Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως διαφορα μέτρα που υιοθέτησε ο καπιταλισμός, έγινα υπό την πίεση της υπαρξης του Ανατολικού Μλόκ, αυτό δεν θα το χρεώσω στον Μαρξ ή στα κομμουνιστικά καθεστώτα, οι οποίοι επιθυμούσαν να είανι ο καπιταλισμός βίαιος ώστε σταφούν οι μάζες! προς τον κομμονισμό.
    Οπως δεν θα χρεώσω στο ναζισμό, το γεγονός πως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο η Ευρώπη πήρε μέτρα να μη ξανά γίνει πόλεμος, ορμώμενη από τα φοβερά εγκλήματα του ναζισμού.
    Τελειώνοντας να πω άλλη μια φορά: όταν μια ιδεολογία παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτη ιστορική εξέλιξη που αντιπροσωπεύει το αιώνιο δίκαιο (σαν το αιώνιο δίκαιο του Θεού), τότε είναι φασιστική και είναι θέμα χρόνου να τον εκδηλώσει
    ΥΓ
    Ξεχνάμε τον μεγάλη επιδραση του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης στον καπιταλισμό, καθώς εργατικά και πολιτικά κινήματα υπήρξαν φορείς του, επειδή πίστευαν (από άγνοια) πως αυτές οι ιδέες ήταν προϊόντα της Αριστεράς.

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Όπως είδες αναγνωρίζω πως και ο Κομμουνισμός, όπως κάθε δογματική θεωρία κατοχής της απόλυτης αλήθειας, είναι ολοκληρωτισμός, με ότι αυτό συνεπάγεται στην άσκηση της εξουσίας. Όμως ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο η εξουσία του, είναι μήτρα κοινωνικών ιδεών και εφαλτήριο, κοινωνικών αγώνων. Είναι αντιεπιστημονικό ως ιδεολογία να τσουβαλιαστεί με το Ναζισμό. Γι’αυτό άλλωστε η Δύση συμμάχησε ακόμη και με τη χειρότερη εκδοχή του, το Σταλινισμό, για να αντιμετωπίσει τον φασισμό.

    • Ο/Η Γιάννης λέει:

      κύριε Λασκαράτο
      προς χάρη διαλόγου και όχι πρόθεσης να λυθεί το ζήτημα εδώ:
      Αν στον 2ο π. πόλεμο είχε συμβεί το αντίθετο, δηλαδή, εάν είχε η Σοβιετική Ενωση επιτεθεί στις ευρωπαϊκές χώρες και όχι η ναζιστική Γερμανία, τότε η Δύση θα είχε συμμαχήσει με τον Χίτλερ εναντίον τής ΣΕ.
      Αλλωστε, μετά τον τερματισμό του πολέμου, ακολούθησε ο ψυχρός πόλεμος που μας στοίχισε πολλά (κίνδυνος πυρηνικού ολοκαυτώματος κλπ) . Παρεμπιπτόντως, κατά την διάρκεια του αποδείχθηκε ότι ο καπιταλισμός είναι πιο ευέλικτος και προσαρμοστικός, σ’ αντίθεση με τα μονολιθικά και εκτός εποχής κομμουνιστικά καθεστώτα.
      Προσωπικά, τοποθετώ τον κομμουνισμό στο ίδιο τσουβάλι με τον Χριστιανισμό, μουσουλμανισμό, Ιουδαϊσμό, Ναζισμό, Καπιταλισμό, γιατί όλα τους προέρχονται από την μήτρα του εξουσιασμού, άρα είναι εξω φυσικά ιδεολογήματα.
      Ασφαλώς δεν μπορεί να συγκρίνει κάποιος την Ηλέκτρα Αποστόλου ή τον Ν. Μπελογιάννη με την Ζαρούλια. Ομως, ποτέ δεν θα μάθουμε πώς θα ήταν η Ηλ. Αποστόλου, σε περίπτωση που το ΚΚΕ καταλάμβανε την εξουσία.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Νομίζω πως η ΕΣΣΔ δεν θα επιτίθετο ποτέ στη Δύση. Δεν ήταν στη φύση αυτού του καθεστώτος, που με τεράστια επιμονή αγωνιζόταν κατα των εξοπλισμών και υπέρ της αμοιβαίας μείωσής τους, στηρίζοντας κινήματα Ειρήνης σε όλον τον κόσμο. Επανειλημμένα ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ είχε δηλώσει πως οι εξοπλισμοί υπονόμευαν τις οικονομίες του Ανατολικού κόσμου. Αντίθετα ήταν στην φύση του χιτλερικού καθεστώτος ο πόλεμος, ως τέκνο του εθνικισμού.
        Το διεθνές κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα διαθέτει δεκάδες και εκατοντάδες προσωπικότητες, τόσο στη Δύση όσο και μέσα στην ΕΣΣΔ και στο σύμφωνο της Βαρσοβίας, που δεν αποδέχτηκαν τον ολοκληρωτισμό της εξουσίας του και τον κατήγγειλαν με αποτέλεσμα οι δεύτεροι να καταλήξουν σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτή θα ήταν η μοίρα της Ηλέκτρας.

        Βαρλαάμ Σαλάμοφ
        Κατηγορίες:
        Διακινούσε την «Τελευταία διαθήκη του Λένιν» κατά του Στάλιν.
        Τροτσκιστική δράση
        https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%BB%CE%B1%CE%AC%CE%BC_%CE%A3%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%86

  5. Ο/Η Po λέει:

    Διαβάζοντας του κορυφαίου (μάλλον μοναδικού παγκοσμίως) Leszek Kolakowski το «Main Currents of Marxism: The Founders – The Golden Age – The Breakdown» βγάζει κανείς τα συμπεράσματά του περί μαρξισμού και πως μέσω του Λένιν (τον πατέρα του ολοκληρωτισμού) αυτός εφαρμόστηκε. Ελπίζω κάποιος να το μεταφράσει στη γλώσσα μας, αν είχα χρόνο και ίσως και τις επιπλέον γνώσεις θα το επιχειρούσα: https://www.amazon.com/gp/product/0393329437/ref=dbs_a_def_rwt_hsch_vapi_taft_p1_i0

  6. Ο/Η Frixos λέει:

    Η συνάντηση του γιου του Γρηγόρη Λαμπράκη με την Πάολα

    «Μετά το τέλος της συναυλίας πλήθος κόσμου «πολιόρκησε» για μια χειραψία και ένα αυτόγραφο τους δύο τραγουδιστές, ενώ υπήρξε και ένα στιγμιότυπο, όταν ο γιος του Γρηγόρη Λαμπράκη πλησίασε την Πάολα λέγοντάς της, «είμαι ο γιος του γελαστού παιδιού που μόλις τραγούδησες»»

    Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/ellada/paola-tragoydise-miki-theodoraki-lamprakis-prespeia

    Λιάνης, Παολα/Μπέος, Λαμπράκης
    Μην ανησυχειτε, δεν μας ψεκαζουνε, απλως προκειται για την ελληνικη εκδοχη του μεταστρουκτουραλισμού στο πλαισιο της κριτικης θεωριας.της σχολης της Φρανκφούρτης, σε συνδιασμο με τα ομωνυμα λουκανικα και τα φασολια Πρεσπων.

    ΥΓ
    Για την αναπτυξη του θεματος θα χρειαστω εναν δυνατο συνομιλητη στον τομεα της πραξης των ιδεων (τυπου Ευτυχη Μπιτσακη). Οποιος εχει αντερα ας ερθει.

  7. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Αν δεν ανοίγει το βίντεο, μπορεί κάποιος να πληκτρολογήσει «Soviet history» στο youtube

  8. Ο/Η laskaratos λέει:

    Γιάννη και Φρίξο,
    ας πάρουμε τον δυτικό κομμουνισμό τον εκτός εξουσίας. Είναι δυνατόν να συγκριθεί με τον εκτός εξουσίας Ναζισμό των Ταγμάτων εφόδου, του αντισημιτισμού και του ρατσισμού;
    Ας πάρουμε τους Μαρξ και Ένγκελς. Θα τολμούσε κανείς να συγκρίνει τις ζωές τους και τα γραπτά τους και τα κίνητρά τους με αυτά του μπογιατζή Χίτλερ;
    Είναι ψέματα πως η ζωή των εργατών στον Καπιταλισμό ήταν Κόλαση και πως ο μαρξισμός με τους αγώνες που ενέπνευσε, βελτίωσε δραστικά τη ζωή της εργατικής τάξης;
    Φρίξο,
    αυτά που γράφεις για τον γιό Λαμπράκη, Μπέο κλπ παρακμιακά της νοσηρής Αριστεράς μας, παραπέμπουν στο τέλος της Ιστορίας του Φουκουγιάμα, ο οποίος όμως πέρσι αν θυμάμαι καλά, παραδέχτηκε πως ο δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει νόημα και μέλλον.

  9. Ο/Η Frixos λέει:

    Οταν οι εθνοσοσιαλιστες εκαναν την παρουσια τους στα εργοστασια και τους μαζικους χωρους της Γερμανιας του μεσοπολέμου, απο αυτα που ελεγαν στους εργατες δεν μπορουσες να τους ξεχωρισεις απο τους κομουνιστες.

    Απλα αυτοι προσθεσαν στο πολιτικό τους μαγειρειο τον μαιντανο του εθνικισμου, ενω οι κομουνιστες αυτον του διεθνισμου.

    Το βασικοτερο κοινο τους ομως ειναι οτι και οι δυο μισουν θανασιμα τον φιλελευθερισμο, περισσοτερο ααπ΄οτι ο ενας τον αλλον, και ειναι και οι δυο μεσιανιστες: Θελουν να σωσουν τον κοσμο (με το ζορι) και οποιος δεν καθησει να τον σωσουν μαυρο/κοκκινο φιδι που τον εφαγε.

    Προκειται δηλαδη για αμοιγως πολιτικη θεολογια και επειδη εισαστε ειδικοι σε αυτη καταλαβαινετε τι σημαινει κατι τετοιο: Οτι σε αυτο περιεχεται, εν σπερματι, ο φασιμος.

    Η αληθεια ειναι οτι οταν προ 40 και πλεον ετων τολμησα να διαφωνησω (σε ελασσονα ζητηματα – τρομαρα μου) με τη γραμμη του τιμημενου, δεν βρεθηκα στα γκουλαγκ, ειχα ομως την ευκαιρια να συνειδητοποιησω οτι αυτο οφειλετο αποκλειστικα και μονο στο μονοψηφιο ποσοστο της εκλογικης του δυναμης, σε μια χωρα που ειχε προσφατα ηττηθει αφου π[ροηγουμενως ειχε χυθει πολυ αιμα.

    Ρωτηστε ομως τον Τακη Σπύρου, τον Γυφτοδημο και τους χιλιαδες πολιτικους προσφυγες τι τραβηξαν στην Τασκενδη απο το Βλαντά και τους αλλους συντροφους διασωστες της ανθρωποτητας.
    Διαβαστε τον καρά και τους αλλους αριστερους που τα εζησαν.
    Φερτε στο νου σας την περιπτωση του Πλουμπιδη και θα αντιληφθειται το μεγεθος της αναλγησιας ακομα και για τους ιδιους τοιυς συντροφους τους.

    Επισης φαινεται οτι δεν εχετε ακριβη εικονα και γνωση σχετικα με το τι ακριβως συνεβη στον εμφυλιο. ποια ηταν τα εργα του Μπελογιαννης, του Αρη και των άλλων που σημερα περιβαλονται απο το φωτοστεφανο του λαϊκου ηρωα και αριστερου οσιομαρτυρα.
    Φανταζεστε αν ειχαν επικρατησει σαν καθεστως;;;

    Απλως συνεβη ο κομουνισμος να μακροημερευσει, οποτε προλαβει να χασει το λαϊκο ερισμα που ειχε οταν πρωτοξεκινησε, ενω ο φασισμος πεθανε νωρις και δεν προλαβε να το χασει, γιαυτο δαιμονοποιηθηκε περισσοτερο, ως το απολυτο κακο (απο πλευρας λαϊκου ερισματος και μαζικοτητας) σε σχεση με τον κομουνισμο.

    Ως προς το θεωρητικο σκελος τωρα: Καποια στιγμη θα βρω και θα αναρτησω στα εδω σχολια μερικα κειμενα των αρχιερεων του κομουνισμου Μαρξ – Ενγκελς, θα εχει πολυ μεγαλο ενδιαφερον να τα συζητησουμε

    Ερρωσο!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Προσωπικά δεν έχω την ελάχιστη αμφιβολία πως σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς θα κατέληγα στη φυλακή. Εξακολουθώ όμως να μην μπορώ να ταυτίσω τα δυο ρεύματα. Πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και αντικειμενικοί. Ο Εθνικισμός δεν είναι απλώς μαϊντανός. Είναι τεράστια παγίδα.
      Εξακολουθώ επίσης να πιστεύω πως κάτω από την επίδραση των κομμουνιστικών και αριστερών ιδεών και αγώνων, οι αστικές Δημοκρατίες εξανθρωπίστηκαν σε ότι αφορά στη ζωή της εργατικής τάξης, στα δικαιώματά της στο ωράριο, στη μόρφωση, στη στέγη, στην υγεία.

  10. Ο/Η Frixos λέει:

    Αγαπητε Λασκαρατε, ουτε και αυτοι που αναφερω στο προηγουμενο σχόλιο (Γυφτοδημος, Τακης Σπύρου και χιλιαδες αλλοι) μπορουσανε να ταυτισουνε τα δυο ρευματα, αλλα οταν τελικα τα ταυτισανε …τα φτυσανε.

    Οσο για την συμβολη των κομουνιστικων ιδεων στον εξανθρωπισμο των αστικων δημοκρατικων ειναι αντιστοιχη με τη χρησιμοτητα της κατσαριδας στο οικοσυστημα (ολα ειναι μέρος του όλου).

    Επισης και τα δικαιωματα της γυναικας τα εξασφαλισε ο κομουνισμος και η …ταξικη πάλη, οχι η εκβιομηχανηση και η τεχνολογικη εξελιξη εν γενει, που διαγραψανε την τεστοστερονη (μυικη μαζα) ως απαραιτητο προσον απο το βιογραφικο των εργαζομενων.

    Με ολη μου την ειλικρινεια σου προτεινω να ξετιναξεις ενα και μον βιβλιο, την «Γενεαλογια της Ηθικης» του Νιτσε, πιστευω οτι ειναι το μονο που αγγιζει με τοση εναργεια τον πυρινα της αρισερης ιδεας, σχεδον πριν γεννηθει.

    Και το καταφερνει αυτο γιατι η αριστερα στην ουσια προϋπηρχε (ανεκαθεν) ως «θεολογικη αριστοκρατια» που επεβληθη στην «Πολεμικη αριστοκρατια»: Ο …Καλός εναντια στον Γεναίο και τον Ευειδή. Οπου ο Καλό (δηλαδη το πρωην Κάλλος =ομορφια, στο οποιο η θεολογικη αριστοκρατια προσεδωσε ηθικη σημασια), εναντια στο Κακό.

    Αλλα επειδη, σε αντιθεση με το Κάλλος, Κακό ως λεξη και εννοια στην αρχαια Ελληνικη γλωσσα δεν υπαρχει, μας λέει ο Νιτσε (μαλλον προερχεται απο την σανσκριτικη λεξη ka ka = περιτωματα μωρού), επιννοηθηκε προκειμενου να δημιουργηθει το ηθικο διπολο το οποιο αποτελει την «ιδεολογια των φαυλων» (= κατωτερων), εναντια στη γεναιοτητα και την ομορφια, προκειμενου να επιβαλει τον θριαμβο της αδυναμιας εναντια στην ισχυ.

    Αυτης της ιδελογιας υπηρξε ανεκαθεν και εξακολουθει να ειναι φορεας η απανταχου αριστερα.

    Το ειδαμε στο ΚΚΕ, το ειδαμε οταν ποροσπαθησε να το επιβαλει ο Συριζα, οπου μπορουτσε..

    Αυτο ειναι το κουκούτσι της.

  11. Ο/Η laskaratos λέει:

    Σχετικά με τον Νίτσε, αν θυμάμαι καλά, αυτά τα λέει για τον Χριστιανισμό και τον κλήρο του, που ήταν η προσπάθεια του αδύναμου ασχημομούρη να επιβληθεί με τον μανδύα του Καλού στον ωραίο πολεμιστή κλπ. Ασφαλώς μπορουν να προσαρμοστούν αυτά στην Αριστερά. Ότι όμως και να πεις αγαπητέ Φρίξο, με όλη τη λογιοσύνη και την ειλικρίνεια που απονέουν, δεν θα με πείσεις πως ο Μπερλιγκουέρ και ο Ζωρζ Μαρσέ με τα κόμματά τους, μπορούν να συσχετιστούν ταυτολογικά με τον Σαλβίνι και με τη Λεπέν και ο Φλωράκης με τον Μιχαλολιάκο. Τα πράγματα είναι πολύπλοκα για να επιτρέπουν τόσες σχηματικές απλουστεύσεις. Παραλληλισμοί μπορούν να γίνουν πολλοί με πολλούς, η αμερικανική Δημοκρατία ας πούμε στήριξε φρικτά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική, κλπ αλλα οι λεπτομέρειες παντού κάνουν τη διαφορά. Άλλο Κουτσούμπας και άλλο Λαγός, γιατί αν συνεχίσουμε έτσι θα πω κι εγώ Παπαδόπουλος-γεφυροποιός Αβέρωφ-Σαμαράς-ΝΔ-Μπαλτάκος-Κασιδιάρης.

  12. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Αν μου επιτρέπετε μια ….παρέμβαση (που λέγανε και οι αριστεροί παλιά), θα έλεγα ότι ως προς τα κοινά στοιχεία των 2 ρευμάτων, συμφωνώ με τον Φρίξο.
    Και ειδικά το σημείο:
    «Το βασικοτερο κοινο τους ομως ειναι οτι και οι δυο μισουν θανασιμα τον φιλελευθερισμο, περισσοτερο ααπ΄οτι ο ενας τον αλλον, και ειναι και οι δυο μεσιανιστες: Θελουν να σωσουν τον κοσμο (με το ζορι) και οποιος δεν καθησει να τον σωσουν μαυρο/κοκκινο φιδι που τον εφαγε.
    Προκειται δηλαδη για αμοιγως πολιτικη θεολογια και επειδη εισαστε ειδικοι σε αυτη καταλαβαινετε τι σημαινει κατι τετοιο: Οτι σε αυτο περιεχεται, εν σπερματι, ο φασι(σ)μος»,
    αποτυπώνει, κατά τη γνώμη μου, την ουσία του προβλήματος.

    Όμως, θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε τις 2 ιδεολογίες, υποτιμώντας τις διαφορές τους.
    Σε αυτά που αναφέρει παραπάνω ο Λασκαράτος, θα πρόσθετα ότι η βασική διαφορά είναι ότι ο ναζισμός ευαγγελίζεται, προτρέπει, οργανώνει και εφαρμόζει την εξόντωση των άλλων για αυτό που είναι, ενώ ο κομμουνισμός για αυτά που κάνουν.
    Από αυτήν την οπτική γωνία αντιλαμβανόμαστε γιατί ο ναζισμός υποχρεωτικά όταν μαζικοποιείται ως πολιτικό κίνημα θα εκφράζεται από Χίτλερ και ιδεολογικά από τον Γκαίμπελς ή τον Ρόζεμπεργκ, ενώ ο κομμουνισμός εκφράστηκε και από τον Στάλιν ή τον Μπέρια, αλλά και από τον Μπερλιγκουέρ ή τον Πουλαντζά.

    Εκτιμώ ότι το κύριο είναι η διαφορά, αν την υποτιμήσουμε, κινδυνεύουμε να εξωραϊσουμε τον ναζισμό, ειδικά στο σημείο αυτό ( ο Εβραίος, ο Τσιγγάνος κλπ, πρέπει να εξοντωθούν διότι το αίμα τους είναι τέτοιο, το τι κάνουν είναι δευτερεύον), αφού το εξομοιώνουμε με άλλες ολοκληρωτικές αφηγήσεις.
    Ας πούμε λέγοντας ότι ο νέος κινδυνεύει το ίδιο από τον ΧΑτη όσο και από τον Κνίτη (ή τον ..μεταμαοϊκό), μάλλον χάνουμε το κύριο.

    Βέβαια όπως λέγανε και κάποιοι κομμουνιστές παλιά, επειδή τα όπλα της κριτικής δεν πρέπει να υποκαθιστούν την κριτική των όπλων (κάπως έτσι, δεν τα θυμάμαι και ακριβώς), είναι σημαντικό να μην υποχωρούμε ούτε βήμα από την ανάδειξη των στοιχείων που εντάσσουν το εν λόγω πολιτικό κίνημα και ιδεολογικό ρεύμα στον αστερισμό του ολοκληρωτισμού και στην ..κατάδειξη του τι σημαίνει η εφαρμογή τους στην πράξη.
    Ας πούμε οι ναζί δεν έκαναν κάτι λιγότερο από τον Πολ Ποτ.

    Αλλά κομμουνισμός και ναζισμός είναι καλό να εξετάζονται ..χωριστά .
    Και αυτό να τηρείται και σε συγκυρίες που πιέζουν για τσουβάλιασμα.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Nα μην ξεχνάμε κι αυτά:

      http://www.katiousa.gr/istoria/eksontosi-anaksias-zois-i-epicheirisi-efthanasias-amea-kai-psychika-asthenon-sto-g-raich/

      “Εξόντωση ανάξιας ζωής” – Η επιχείρηση ευθανασίας ΑμεΑ και ψυχικά ασθενών στο Γ’ Ράιχ
      01-09-2019

      ……………………….

      Ενδεικτικό των προτεραιοτήτων της ναζιστικής δολοφονικής μηχανής ήταν πως την 1η Σεπτέμβρη 1939, μαζί με την κήρυξη του φονικότερου καταγεγραμμένου πολέμου στην ιστορία, υπογράφηκε προσωπικά από το Χίτλερ ένα έγγραφο με το οποίο εγκαινιαζόταν η συστηματική επιχείρηση «ευθανασίας» χιλιάδων ΑμεΑ και ανθρώπων με ψυχικές διαταραχές, στο όνομα της διατήρησης της φυλετικής καθαρότητας του γερμανικού έθνους.

      Ο Φύρερ, με το εν λόγω έγγραφο, το οποίο δεν είχε τυπική νομική ισχύ, ακριβώς επειδή οι ναζί δεν ήθελαν να δημοσιοποιήσουν το νέο τους έγκλημα, εξουσιοδοτούσε τον επικεφαλής της καγκελαρίας του Ράιχ Φίλιπ Μπούλερ, καθώς και τον προσωπικό του γιατρό, Καρλ Μπραντ, «να διευρύνουν τις αρμοδιότητες ιατρών που θα καθοριστούν ονομαστικά, ώστε όσοι έχουν στα ανθρωπίνως δυνατά όρια εκτίμησης κριθεί ανίατα ασθενείς να λάβουν έναν ελεήμονα θάνατο».

      Επρόκειτο για την αρχή της Επιχείρησης Τ4, που πρόσθεσε άλλη μια σελίδα φρίκης και ντροπής στο μακρύ κατάλογο των ναζιστικών ανοσιουργημάτων. Η ιδέα για την «εκκαθάριση» των σωματικά και ψυχικά ανεπιθύμητων ασθενών δεν ήταν βέβαια καινούρια, αλλά ήταν η ακραία απόληξη του κύματος ευγονικής που σάρωνε ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα πολλές χώρες της Ευρώπης καθώς και τις ΗΠΑ, με γνωστότερο παράδειγμα τη Σουηδία, όπου οι υποχρεωτικές στειρώσεις ψυχικά ασθενών, αναπήρων, αλλά και «αντικοινωνικών» ατόμων, ήταν πρακτική που σταμάτησε μόλις τη δεκαετία του ’70.

      ……………………

      Αλλά και τα καταδικασμένα σε θάνατο παιδιά χρησίμευαν επί μήνες ως πειραματόζωα κλινικών μελετών, ενώ οι εγκέφαλοί τους αφαιρούνταν μετά θάνατο για περαιτέρω εξέταση. Οι ιθύνοντες προσπαθούσαν να αποδίδουν τους θανάτους σε φυσικά αίτια, υποσιτίζοντας τα παιδιά και κρατώντας τα σε χώρους χωρίς θέρμανση, με αποτέλεσμα να θερίζουν οι πνευμονίες, ο τύφος και η φυματίωση. Σε πολλές ακόμα περιπτώσεις η εξόντωση επέρχονταν με σταδιακή χορήγηση υπερδοσολογίας βαρβιτουρικών και μορφίνης, που έμπαιναν στο φαγητό ή χορηγούνταν ενέσιμα ως δήθεν «φάρμακα κατά του τύφου».

      ……………………..
      Οι μελλοθάνατοι μεταφέρονταν αρχικά σε «ενδιάμεσα ιδρύματα», κυρίως ψυχιατρεία, για να καθησυχάζονται οι συγγενείς, αλλά και να αποφεύγεται ο συνωστισμός σε αυτά καθεαυτά τα «Ιδρύματα θανάτου». Όταν οι ασθενείς κατέφθαναν στον προορισμό τους, γδύνονταν, ζυγίζονταν, μετριούνταν και φωτογραφίζονταν, πριν εξεταστούν για τελευταία φορά από τους γιατρούς, που στόχο είχαν να εφεύρουν μια αληθοφανή αιτία θανάτου για το πιστοποιητικό που θα εκδιδόταν αργότερα. Οι ασθενείς στέλνονταν τάχα για μπάνιο, σε θαλάμους αερίων, που τότε χρησιμοποιήθηκαν πιλοτικά για πρώτη φορά, όπου διοχετεύονταν μονοξείδιο του άνθρακα. Στη συνέχεια τα πτώματα καίγονταν σε κρεματόρια, ενώ νωρίτερα τους αφαιρούνταν τα χρυσά δόντια.

      ………………………

      Ο τελικός αριθμός των θυμάτων είναι δύσκολο να υπολογιστεί, εκτιμάται όμως πως πέρα από τους 70.000 βεβαιωμένους νεκρούς της Τ4, οι συνολικές θανατώσεις όλων των συστηματικών και μεμονωμένων ευθανασιών μπορεί να ανέρχονται και περί τις 300.000.

      Ο λόγος που περιορίστηκε το πρόγραμμα ευθανασίας αποδίδεται συνήθως στις εκτεταμένες για τα δεδομένα του Γ’ Ράιχ αντιδράσεις.Γεγονός που είχε να κάνει πως εν προκειμένω η εγκληματική δράση δεν στοχοποιούσε «μόνο» Εβραίους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους και γενικά α πριόρι δαιμονοποιημένους αντιπάλους και μειονότητες, αλλά και τα παιδιά, τους συγγενείς και τους φίλους, «άριων» και κατά τα λοιπά απόλυτα νομοταγών πολιτών. Δεν είναι τυχαίο που στις αντιδράσεις πρωτοστάτησαν επίσκοποι κυρίως της καθολικής, αλλά και της – ακόμα πιο στενά συνδεδεμένης με το κράτος – προτεσταντικής εκκλησίας, μαζί με συγγενείς θυμάτων, αλλά και μεμονωμένους διευθυντές κι εργαζόμενους στα ιδρύματα όπου γινόταν η διαλογή των προς εξόντωση ασθενών.

      Παρά την εξόφθαλμη παρανομία της υπόθεσης, ακόμα και με βάση το δίκαιο της ναζιστικής Γερμανίας, ένας και μόνο δικαστής τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά του στη θεσμική ορθότητα της διαδικασίας. Επρόκειτο για το δικαστή Λόταρ Κρέισιγκ, από το Βραδεμβούργο του Χάβελ, που αναλάμβανε συστηματικά κηδεμονίες παιδιών με αναπηρία ή ψυχικές παθήσεις, τα οποία είχαν εγκαταλείψει ή αδυνατούσαν να κρατήσουν οι γονείς τους. Ο Κράισιγκ θορυβήθηκε όταν διαπίστωσε πως αυξανόμενος αριθμός των παιδιών υπό την ευθύνη του δηλώνονταν ως νεκρά. Το 1940 διαβίβασε την υποψία του για μαζικές δολοφονίες των ασθενών αυτών στο υπουργείο δικαιοσύνης, απ’ όπου προσπάθησαν να τον φιμώσουν, ενημερώνοντάς τον πως η επιχείρηση γινόταν υπό την αιγίδα του Μπούλερ. Ο Κράισιγκ τότε δε δίστασε να υποβάλλει μήνυση κατά του διευθυντή της καγκελαρίας για φόνο, ενώ εξέδωσε διαταγές απαγόρευσης μεταφοράς παιδιών υπό την κηδεμονία του από τα ιδρύματα στα οποία φιλοξενούνταν. Προς μεγάλη του έκπληξη, ο Κράισιγκ δε συνελήφθη, ωστόσο βγήκε σε αναγκαστική σύνταξη ώστε να ανακοπεί η ενοχλητική του δράση.

      Σε ό,τι αφορά την τύχη των γιατρών, νοσηλευτών και υπόλοιπων συμμετεχόντων στην εξόντωση των ανεπιθύμητων ασθενών, η μεταπολεμική αστική δικαιοσύνη αντιμετώπισε με εξαιρετική επιείκια την περίπτωσή τους. Από τις 438 συνολικά ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν, κυρίως σε βάρος γιατρών και δευτερευόντως δικαστών για το θέμα, μόλις το 6,8% έφτασε τελικά στα δικαστήρια, με τη συντριπτική πλειονότητα των υποθέσεων να λήγει με χαμηλές ποινές, αλλά και αρκετές αθωώσεις. O μόνος που λογοδότησε για τα εγκλήματά του (που δεν περιλάμβαναν μόνο την επιχείρηση Τ4), ήταν ο Καρλ Μπραντ, στη λεγόμενη Δίκη των Γιατρών, όπου καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1948. Όσο για το βασικό διοργανωτή της επιχείρησης, το Φίλιπ Μπούλερ, είχε προλάβει να αυτοκτονήσει λίγες μέρες μετά τη συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας, στις 19 Μαΐου 1945.

      ……………………

  13. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://www.news247.gr/sthles/paichnidia-exousias/ellines-eyrovoyleytes-psifisma-exisosi-fasismoy-kommoynismoy.7504461.html

    Πώς ψήφισαν οι Έλληνες ευρωβουλευτές στο ψήφισμα για την εξίσωση φασισμού και κομμουνισμού

    Βασίλης Σκουρής
    21 Σεπτεμβρίου 2019 19:27

    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον εμφανίζει το πώς ψήφισαν οι Έλληνες ευρωβουλευτές στο ψήφισμα που εξισώνει τον φασισμό με τον κομμουνισμό. Η στάση των Ελλήνων ευρωβουλευτών αποκαλύπτει τόσο τα προβλήματα συνοχής στο εσωτερικό των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, όσο και τους πολιτικούς προσανατολισμούς προσώπων και κομμάτων.

    Στη Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, υπέρ ψήφισε η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, το καταψήφισε η Μαρία Σπυράκη, απείχαν από την ψηφοφορία οι Ευάγγελος Μεϊμαράκης, Ελίζα Βόζεμπεργκ και Μανώλης Κεφαλογιάννης, ενώ λευκό ψήφισαν οι Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Γιώργος Κύρτσος και Θοδωρής Ζαγοράκης.

    Από τον ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Πέτρος Κόκκαλης και Κώστας Αρβανίτης, ενώ απείχαν οι Στέλιος Κούλογλου, Έλενα Κουντουρά και Αλέξης Γεωργούλης.

    Από το Κίνημα Αλλαγής καταψήφισε ο Νίκος Ανδρουλάκης, ενώ την αποχή επέλεξε η Εύα Καϊλή.

    Από την Ελληνική Λύση υπερψήφισε ο ευρωβουλευτής της Εμμανουήλ Φράγκος, ο Αθ. Κωνσταντίνου από τη Χρυσή Αυγή απείχε, ενώ λευκό ψήφισε ο Γ. Λαγός, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Χρυσή Αυγή.

    Οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ αντέδρασαν έντονα στο ψήφισμα, αποστέλλοντας μάλιστα και επιστολή προς όλους τους ευρωβουλευτές, πλην των ακροδεξιών, με την οποία τους καλούσαν να μην υπερψηφίσουν το σχετικό ψήφισμα.

    Το ψήφισμα που κατέθεσαν από κοινού οι ομάδες του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων, των Πρασίνων και των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών, επ’ ευκαιρία των 80 χρόνων από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπερψηφίστηκε τελικά με 535 ψήφους υπέρ, 66 κατά και 52 λευκά…

    • Ο/Η Po λέει:

      το ψήφισμα δεν είχε σκοπό την εξίσωση μεταξύ φασισμού και κομμουνισμού, ήταν καθαρά και ξάστερα μόνο για τα θύματα που άφησαν και τα δυο πολιτεύματα πίσω τους.

      Επομένως έπρεπε, κατά την άποψή μου να ψηφιστεί από όλους.

      Εκτός κι αν στον «Υπαρκτό» (my ass), πιστεύουμε ότι ουδέποτε υπήρξαν θύματα.
      Τότε πάω πάσο.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Μπορούσαν να βγουν δυο διαφορετικά ψηφίσματα για να μην δημιουργείται η εντύπωση του άκριτου τσουβαλιάσματος. Επίσης, αν το Ευρωκοινοβούλιο θέλει πραγματικά να καταδικάσει ολοκληρωτικές συμπεριφορές, να βγάλει ψηφίσματα για τα εκατομμύρια θύματα του Καθολικισμού και για τα θύματα της ευρωπαϊκης αποικιοκρατίας.

      • Ο/Η Po λέει:

        σ’ αυτά που λέτε, δεν έχετε άδικο.
        θα συμφωνήσω.

      • Ο/Η Po λέει:

        Μια σπάνια φωτογραφία.
        Οκτώ εκτελεστές της NKVD με τα περίστροφα.
        Πίσω τους τρεις άντρες με φτυάρια.

        Του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη -facebook:
        «Εκτός κάδρου εκείνοι η ζωή των οποίων τελείωσε λίγες στιγμές αργότερα.
        ΕΣΣΔ 1937
        Αφιερωμένη στους «ευαίσθητους» ευρωβΟλευτές μας, καθώς και στους υποστηρικτές της άποψης : «η θεωρία ήταν σωστή, η εφαρμογή της λάθος».

      • Ο/Η Po λέει:

        Petros Tatsopoulos

        ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΛΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ
        Η παλιά καλή εξίσωση -όποιος δεν είναι φιλοκομμουνιστής είναι φιλοναζιστής- δίνει και παίρνει τις τελευταίες ημέρες. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης αυτή η εξίσωση θα σήκωνε θύελλα νευρικού γέλιου, αλλά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας πρέπει να την αντιμετωπίσουμε σοβαρά. Ας την αντιμετωπίσουμε σοβαρά, λοιπόν, με την παράθεση μερικών απλών δεδομένων που δεν επιδέχονται ερμηνεία ή αμφισβήτηση:

        Α) Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κράτησε ακριβώς έξι χρόνια· από τον Σεπτέμβριο του 1939 έως και τον Αύγουστο του 1945.

        Β) Κατά τα πρώτα δύο από τα έξι αυτά χρόνια, σχεδόν το ένα τρίτο της συνολικής του διάρκειας (είκοσι δύο μήνες, για την ακρίβεια), η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση συνδέονταν με το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και συμπεριφέρονταν ως σύμμαχοι. Δεν συμπεριφέρονταν ως σύμμαχοι θεωρητικά, με ρητορικές διακηρύξεις αλληλεγγύης. Συμπεριφέρονταν ως σύμμαχοι πρακτικά, στο πεδίο της μάχης. Η Γερμανία κατέκτησε τη μισή Πολωνία και σχεδόν όλη την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη (πλην της Μεγάλης Βρετανίας και της Ελβετίας), ενώ η Σοβιετική Ένωση κατέκτησε την άλλη μισή Πολωνία, τις Βαλτικές Χώρες, καθώς κι επιχείρησε ανεπιτυχώς να κατακτήσει τη Φινλανδία.

        Γ) Το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ παραβιάστηκε από τη Γερμανία στις 22 Ιουνίου του 1941, όταν επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Εάν δεν παραβιαζόταν το Σύμφωνο, η Σοβιετική Ένωση δεν θα είχε κανένα λόγο να πολεμήσει εναντίον της Γερμανίας. Δεν το έκανε επί είκοσι δύο μήνες, δεν θα το έκανε και στη συνέχεια.

        Δ) Η Σοβιετική Ένωση δεν απέσυρε τα στρατεύματά της από καμία χώρα που κατέλαβε. Κατέπνιξε όλες τις τοπικές εξεγέρσεις -Ανατολική Γερμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία- και αποσύρθηκε μονάχα μετά την κατάρρευση του ανατολικού συνασπισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

        Ε) Μετά την κατάρρευση του ανατολικού συνασπισμού, όλα τα τοπικά κομμουνιστικά κόμματα κηρύχτηκαν παράνομα ή υποχρεώθηκαν να αλλάξουν το όνομά τους (ή και τα δύο) και σχεδόν όλα πέρασαν στο πολιτικό περιθώριο. Δεν υπήρξε ούτε μία από τις χώρες του ανατολικού συνασπισμού που να μην θεώρησε και να μην εξακολουθεί να θεωρεί αυτήν την χονδρικά τεσσαρακονταετή περίοδο ως περίοδο στυγνής κομμουνιστικής δικτατορίας…

        ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Μεταξύ μας όλα αυτά, έτσι; Μην μεταφέρουμε αυτή τη συζήτηση και παραέξω, γιατί θα μας πάρουνε με τις λεμονόκουπες. Έχουν χιούμορ -στυφό χιούμορ, ιδίως οι Ανατολικοευρωπαίοι- αλλά μέχρι ενός ορίου. Καλή νύχτα και καλό ξημέρωμα.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Πράγματι στις κομμουνιστικές χώρες όπου ο κομμουνισμός επιβλήθηκε με τη βία της ΕΣΣΔ, όρα Αν. Γερμανία, θα μας λιθοβολήσουν αν υπερασπιστούμε τους κομμουνιστές. Όμως αυτό δεν πρέπει να αποσοβεί τη νηφάλια επιστημονική μελέτη κάθε ολοκληρωτισμού, του φασιστικού, του κομμουνιστικού, του χριστιανικού, του ισλαμικού, της αποικιοκρατίας, του ακραίου καπιταλισμού, αυτόνομα και συγκριτικά, να επισημαίνουμε τις ταυτίσεις αλλα και τις διαφορετικότητες, τις συμπτώσεις, αλλά και τις εγγενείς διαφορές, τις προθέσεις και την εφαρμογή, τις ποιότητες των ηγεσιών αλλά και των οπαδών, τις συμπεριφορές τους ως κινήμάτων εκτός εξουσίας αλλά και ως εξουσιαστών κι αυτό το τελευταίο είναι κυρίως αυτό που καταδικάζει τον κομμουνισμό.
        Τα τσουβαλιάσματα είναι πολύ εύκολη και δημαγωγική λύση, μια υπεραπλούστευση που δεν κολακεύει το Ευρωκοινοβούλιο και η οποία θέλει ύποπτα να αγνοεί τον Β’παγκόσμιο πόλεμο.

  14. Καλέ, κ. Λασκαράτο, κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής…
    Μπορεί τώρα επιλεκτικά λόγω επετείου (δεν αποκλείω προσπάθεια τσουβαλιάσματος) η Ε.Ε. να θέτει ψήφισμα για τους συγκεκριμένους ολοκληρωτισμούς και όχι για τους υπόλοιπους (του χριστιανικού, του ισλαμικού, της αποικιοκρατίας κ.α. που λέτε)- αλλά να μην ξεχνάμε ότι η Ε.Ε. πρεσβεύει το δημοκρατικό, φιλελεύθερο κοσμικό κράτος, στη διακήρυξη της υιοθετεί στην ολότητά της (κυριολεκτικά) την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ του 1948.

    Τώρα αν κάποιο πολιτικό σχήμα του Ευρωκοινοβουλίου προτείνει καταδικαστικό ψήφισμα και για τους άλλους Ολοκληρωτισμούς που λέτε, είμαι σίγουρος, ότι μάλλον θα ψηφίζονταν.

    Το ότι δεν συνέβη ακόμα, και δεν ξέρω αν, δεν σημαίνει το εν λόγω ψήφισμα (Γερμανία-ΕΣΣΔ) δεν θα έπρεπε να ψηφιστεί…

    Κατά τα άλλα δεν διαφωνώ καθόλου με τη σκέψη σας.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Αγαπητή Σαραναταποδαρούσα,
      αφού σας ευχαριστήγσω γιατί μας τιμάτε με τα κατα καιρούς δηκτικά σας σχόλια, εδώ υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο.

      https://www.protagon.gr/themata/einai-themiti-i-eksiswsi-kommounismou-nazismou-44341915151

      Είναι θεμιτή η εξίσωση κομμουνισμού-ναζισμού;

      Το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία ένα ψήφισμα που φέρει τον τίτλο «Η σημασία της ευρωπαϊκής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης», ουσιαστικά εξισώνοντας τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. Κάτι που προκάλεσε σειρά συζητήσεων και αντιδράσεων ανά την Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα

      Protagon Team 25
      ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
      ………………………………..

      Είναι θεμιτή η εξίσωση; Κατά πόσο, όμως, είναι θεμιτή η εξίσωση του κομμουνισμού με τον ναζισμό; Αναζητώντας μια απάντηση στο εν λόγω ερώτημα η Repubblica έδωσε τον λόγο στον Ουμπέρτο Τζεντιλόνι. Ο διακεκριμένος ιταλός ακαδημαϊκός, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης, επέλεξε να απευθυνθεί όχι στους πολιτικούς αλλά στα «παιδιά», στη νεολαία της Ιταλίας, υποστηρίζοντας εξαρχής και εξηγώντας στη συνέχεια πως ο κομμουνισμός δεν μπορεί να εξισωθεί σε καμιά περίπτωση με τον ναζισμό.

      Βάση της ανόδου του ναζισμού, γράφει, αποτέλεσε η πεποίθηση των οπαδών του ότι «θα μπορούσαν να δημιουργήσουν και να επιβάλλουν μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων στο πλαίσιο της οποίας θα ήταν δυνατή η επιλογή των μελλοντικών κατοίκων του πλανήτη και ο αφανισμός όλων όσοι θα κρίνονταν ακατάλληλοι ή ανεπιθύμητοι. Ο ναζισμός στο σύνολό του θέτει τον φιλόδοξο στόχο της δημιουργίας ενός “νέου τύπου ανθρώπου” που θα ανταποκρίνεται στις ναζιστικές πεποιθήσεις. Οποιος δεν τις αποδέχεται ή κρίνεται ακατάλληλος ταυτοποιείται και διώκεται μέχρις εσχάτων. Αντιθέτως, συνεχίζει ο Τζεντιλόνι, η παραβολή της σοσιαλιστικής και της κομμουνιστικής Αριστεράς εγγράφεται στη δυναμική της απελευθέρωσης ανδρών και γυναικών καταπιεσμένων, ταπεινωμένων, μίζερων και σκλαβωμένων». Αναγνωρίζοντας, όμως, συγχρόνως ότι κατά την πορεία, ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμος ο κομμουνισμός μπορεί να καταστεί «καταπιεστικός και βίαιος, απειλώντας την ελευθερία στις πολλές γωνιές του κόσμου όπου οικοδομείται».

      Ο Τζεντιλόνι υποστηρίζει επίσης ότι το ψήφισμα για «τη σημασία της ευρωπαϊκής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης» είναι ιδιαίτερα περιοριστικό και κοντόφθαλμο. Γιατί εστιάζει αποκλειστικά στις «πιο σκοτεινές σελίδες» της ευρωπαϊκής Ιστορίας, στο πλαίσιο των οποίων αναδεικνύονται μόνον τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας και της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ενωσης δίχως να υπάρχει καμιά αναφορά, ωστόσο, στις σημαντικές κατακτήσεις του κομμουνισμού όπως «τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, η αναγνώριση της διαφορετικότητας, η ίδρυση διεθνών θεσμών, η προάσπιση όλων όσοι απειλούνται στην εργασία τους ή στην οικογένειά τους». Οσον αφορά τον ισχυρισμό πως το γεγονός που άνοιξε το δρόμο για το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ήταν η υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, ο Τζεντιλόνι παραπέμπει στη Συνθήκη των Βερσαλλιών που υπεγράφη μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και τους εξοντωτικούς όρους που επιβλήθηκαν στους Γερμανούς.

      «Ο ναζισμός γεννήθηκε και επιβλήθηκε εντός των πλαισίων της τραγωδίας των δύο παγκόσμιων πολέμων και εκτείνεται από την αδιαμφισβήτητη άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία έως το καταστροφικό του τέλος το 1945. Μια πορεία σχετικά μικρή που σημαδεύτηκε από τη βία νοούμενη ως κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Ο κομμουνισμός καλύπτει ένα χρονικό διάστημα κατά πολύ μεγαλύτερο και ερμηνεύτηκε από ιστορικούς με διαφορετικές απόψεις ως γεγονός που σάρωσε ολόκληρο τον περασμένο αιώνα», υπενθυμίζει ο ιταλός ιστορικός. Και σημειώνει πως ο κομμουνισμός αυτός καθαυτός «προβάλλεται σε μια παγκόσμια διάσταση, ως εν δυνάμει εργαλείο, για τη χάραξη δρόμων χειραφέτησης ή λύτρωσης με στόχο τη βελτίωση της επισφαλούς ανθρώπινης κατάστασης, παρά τη συχνή διάψευση των προσδοκιών ή την προδοσία των ιδανικών του».
      ____________________

      στα Ιταλικά, εδώ

      https://rep.repubblica.it/pwa/generale/2019/09/23/news/nazisti_e_comunisti_spiegati_ai_ragazzi-236757552/

      Nazisti e comunisti spiegati ai ragazzi
      23 SETTEMBRE 2019

      Equiparare gli orrori del Novecento come azzarda il recente documento del Parlamento europeo ha l’effetto immediato di travisare la Storia

      DI UMBERTO GENTILONI

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        «Ο κομμουνισμός είναι εργαλείο χειραφέτησης ή λύτρωσης με στόχο τη βελτίωση της επισφαλούς ανθρώπινης κατάστασης….». Χειραφέτησης από ποιον; Λύτρωσης από ποιον; Και με ποιο τρόπο;
        Ο κομμουνισμός σαν πολιτικοιδεολογικό αφήγημα, είναι ένα ενιαίο σύνολο. Αυτό, του μαρξισμού.
        Η ταύτιση του κομμουνισμού με τον ναζισμό, αλλά και με άλλα δόγματα (κυρίως θρησκευτικά), εκτός από τα μαζικά εγκλήματα τους, βρίσκεται κυρίως στο ότι αντιλαμβάνονται την ιστορία σαν την μαμή του ιδεολογήματος τους. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία, δεν έχει παρά ένα νόημα. Της εγκαθίδρυσης μιας πολιτικο ιστορικής αντίληψης, η οποία κατά την γνώμη τους αποτελεί το τέλος και της ιστορίας του ανθρώπου, και τον θρίαμβο του δόγματος που πρεσβεύουν.
        Ας θυμηθούμε τα αναρίθμητα ιδεολογικά βιβλία και ντοκουμέντα του ΚΚΕ, στα οποία κυριαρχούσε η βεβαιότητα πως ο κομμουνισμός είναι το τελευταίο στάδιο της εξέλιξης της ανθρωπότητας, στο οποίο θα βασίλευε η ομόνοια, η αδελφοσύνη και η δικαιοσύνη.
        Ξέρουμε καλά πια, πως τίποτε από αυτά δεν συνέβη στη πράξη και αυτό που κυριάρχησε ήταν μια κλίκα εξουσιαστών και οι αδίστακτοι μηχανισμοί που τους υποστήριζαν, εξασφαλίζοντας με τα πιο απάνθρωπα μέσα την κατοχή της εξουσίας.
        Για την προάσπιση της οικογένειας δεν θα πώς τίποτα, εκτός να θυμίσω την συμπεριφορά του ΚΚΣΕ και του ΚΚΕ στην οικογένεια του Ν. Ζαχαριάδη, αυτόν τον ίδιο, αλλά και το πώς υπερασπίστηκαν οι Έλληνες κομμουνιστές την έννοια της οικογένειας στον εμφύλιο.
        Σε ότι αφορά τα εργασιακά δικαιώματα και τα ατομικά, πρώτον αυτά συνέβησαν μέσα στο καπιταλισμό (τον οποίο δεν έκτιμώ περισσότερο από τον κομμουνισμό), συνεπώς εύσημα ανήκουν και στις καπιταλιστικές συνθήκες που επέτρεψαν να γίνουν αυτά πράξη, και τα οποία σέβεται ακόμη και τώρα που δεν υφίσταται ο κομμουνισμός.
        Αλλα΄το κυριότερο με το οποίο αποδεικνύεται ότι ολισθαίνει αυτό το επιχείρημα για την περιβόητη συνεισφορά του κομμουνισμού στα εργασιακά δικαιώματα, είναι ότι η επίτευξη τους δεν συνίσταται τόσο στις μάχες των κομμουνιστών, αλλά ότι το επέτρεπαν οι συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσονταν τότε ο καπιταλισμός. Οι παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες, ήσαν κατάλληλες για τέτοια δικαιώματα και υψηλούς μισθούς. Υπήρχε μεγάλη ζήτηση, εργατικού δυναμικού.
        Γιατί δεν εμφανίζονται ξανά οι κομμουνιστές, να πράξουν το ίδιο μέσα στις σημερινές διεθνείς συνθήκες κρίσης;
        Για να μη μιλήσω για το πώς αντιμετωπίσθηκε η εργασία σε συνθήκες σοσιαλισμού. Χωρίς στόχους, χωρίς σκοπό, σαν μια μηχανιστική αντίληψη και όχι σαν δημιουργία. Μια απολύτως μηδενιστική αντίληψη, που οδήγησε τις κομμουνιστικές χώρες σε στασιμότητα και πλήρη ανικανότητα να ανταγωνιστούν την δυναμική του καπιταλισμού. Και πόσα αναρίθμητα θύματα, υπήρξαν για την βίαιη μετατροπή των «πρωτόγονων» καπιταλιστικών συνθηκών σε «σοσιαλιστικές»…
        Τέλος, η υπόσχεση άλλων τρόπων πραγματοποίησης του κομμουνιστικού εγχειρήματος, πιο ειρηνικών, πιο δημοκρατικών κλπ, μέχρι στιγμής δεν έχουν αποφέρει κανένα αποτέλεσμα. Είναι απλώς, μια υπόσχεση.
        Συνεπώς, ο ναζισμός και ο κομμουνισμός, έχουν κοινά σημεία βίας και ορθώς καταδικάστηκαν. Αλλά κοινά σημεία έχει μαζί τους και ο Χριστιανισμός, ο καπιταλισμός με τους πολέμους του(που αποδείχθηκε πολύ πιο ευέλικτος και ικανός να αλλάζει επί μέρους, χωρίς να αλλάζει συνολικά), οι θρησκείες γενικότερα, και η αποικιοκρατία που επέβαλαν οι ευρωπαϊκές χώρες στο παρελθόν.
        Αρα, η ΕΕ σ’ αυτό το σημείο είναι επιλεκτική, άρα και υποκριτική, ελπίζοντας στην επιλεκτική μνήμη.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Γιάννη,
        νομίζω πως σου διαφεύγει πως δεν αμφισβητούνται αυτά που λες, υπάρχουν όμως οι εκτός εξουσίας κοινωνικοί αγώνες, οι αγνοί αγωνιστές, οι προθέσεις, οι θεμελιώδεις αρχές, τα επιτεύγματα, πέρα από τον θρησκευτικού τύπου ολοκληρωτισμό, τον αντιδημοκρατικό εξουσιασμό των ηγεσιών, τον αυταρχισμό και την κτηνωδία της εξουσίας.

  15. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ορθός λόγος:

    https://www.protagon.gr/apopseis/editorial/exei-noima-na-sygkrineis-frikes-44341921237

    Εχει νόημα να συγκρίνεις φρίκες;

    Οταν συμψηφίζεις απλουστευτικά τον ναζισμό με τον σταλινισμό, δύο τόσο διαφορετικά ιστορικά φαινόμενα, με τόσο ξένα μεταξύ τους γενεσιουργά αίτια και διαδρομές, όχι μόνο δεν διαπαιδαγωγείς τους πολίτες για τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας αλλά δεν τις ανοίγεις καν

    Ανδρέας Πετρουλάκης

    6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019

    Θα υπερψήφιζα ολόψυχα ένα κείμενο που καταδικάζει τον σταλινισμό και το φρικτό του αποτύπωμα στην τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων. Φυσικά θα υπερψήφιζα με την ίδια προθυμία και ένα παρόμοιο ψήφισμα για τα εγκλήματα του ναζισμού. Ενα κοινό ψήφισμα για τις δύο φρίκες δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει πέρα από συγκυριακές πολιτικές σκοπιμότητες και πέρα από την ακατανόητη σε μένα ροπή κάποιων ανθρώπων να συγκρίνουν φρίκες.

    Τι σκοπό έχουν αλήθεια τέτοιου είδους ψηφίσματα; Να ξαναγράψουν την Ιστορία μάλλον όχι –δεν είναι δουλειά των ευρωβουλευτών αυτή. Πιστεύω ότι ο μόνος ρόλος που θα μπορούσε να έχουν είναι ο διαπαιδαγωγικός προς τους πολίτες της Ευρώπης, και μάλιστα τους νέους, για την εγκληματική δράση των ολοκληρωτικών καθεστώτων στον προηγούμενο ευρωπαϊκό αιώνα και κατ’ επέκταση για την ανάγκη διαφύλαξης των ακριβών αξιών της Δημοκρατίας στη Γηραιά Ηπειρο. Επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο με το ψήφισμα που υπερψηφίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο; Πιστεύω πως όχι.

    Οταν συμψηφίζεις απλουστευτικά δύο τόσο διαφορετικά ιστορικά φαινόμενα, με τόσο ξένα μεταξύ τους γενεσιουργά αίτια και διαδρομές απλώς και μόνο γιατί διασταυρώθηκαν ιστορικά, στην ουσία όχι μόνο δεν διαπαιδαγωγείς τους πολίτες για τις μαύρες σελίδες της σύγχρονης ευρωπαικής ιστορίας αλλά δεν τις ανοίγεις καν — στο τέλος ζυγίζεις μόνο νεκρούς. Και πιστεύω, σε αντίθεση με πολλούς, ότι η συσκότιση και η σύγχυση που δημιουργεί ο συμψηφισμός, δεν ξεπλένει τον ναζισμό αλλά τον σταλινισμό.

    Για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν αρκετά καλή γνώση για τα εγκλήματα του ναζισμού. Και με τα ιστορικά και λογοτεχνικά βιβλία που έχουν γραφτεί για αυτόν που είναι πάρα πολλά, αλλά και με άλλους τρόπους, κυρίως το σινεμά και την τηλεόραση, ο μέσος Ευρωπαίος έχει δεχτεί την κρίσιμη μάζα πληροφορίας για τη ναζιστική θηριωδία. Ο ναζισμός επομένως είναι ήδη σεσημασμένος εχθρός των αξιών του Ουμανισμού και της Δημοκρατίας — ούτε οι σκληροί ακροδεξιοί δεν τολμούν να τον υπερασπιστούν.

    Αντιθέτως για τα εγκλήματα του σταλινισμού πριν και μετά τον πόλεμο η πραγματική πληροφόρηση είναι ελάχιστη και συσκοτισμένη από τον εξωραϊσμό της αριστερής προπαγάνδας και το πραγματικό γεγονός ότι δεκαεπτά εκατομμύρια Σοβιετικών του Κόκκινου Στρατού σκοτώθηκαν πολεμώντας του χιτλερικούς. Το επίμαχο ψήφισμα, τοποθετώντας σε κοινή ύλη τα δύο φαινόμενα, χάνει την ευκαιρία να αναδείξει αυτοτελώς την πραγματική ιστορία του Σταλινισμού και τον εγκλημάτων του απέναντι στους ανατολικούς ευρωπαϊκούς λαούς αλλά και τον Ρώσικο.

    Η συζήτηση που άνοιξε μεταφέρθηκε αυτόματα στο συσχετισμό του με τον ναζισμό (για τον οποίο όμως η γνώση ήταν ήδη επαρκής και η επίσημη καταδίκη δεδομένη) και μοιραία εκφυλίστηκε σε κουβέντα περί διαβάθμισης της φρίκης.

    Ο δεύτερος λόγος είναι ότι πολλοί προοδευτικοί άνθρωποι έχουν ανακλαστική αποστροφή σε οποιαδήποτε σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος. Δεν έχουν άδικο γιατί η κατάχρηση που έχει γίνει για δεκαετίες είναι μεγάλη. Αρα σε αυτούς, χωρίς να έχουν καμία συμπάθεια στον Σταλινισμό, πρυτανεύει η βαθιά πεποίθηση ότι δίπλα στο Ολοκαύτωμα δεν στέκει κανένα άλλο ιστορικό δείγμα της ανθρώπινης θηριωδίας.

    Ο τρίτος λόγος είναι η προσφορά άλλοθι σε όσους εκ των αριστερών θα είχαν διάθεση να απολογηθούν για τα εγκλήματα του σταλινισμού. Αν η ερώτηση ήταν ευθεία και αυτόνομη —καταδικάζετε τον σταλινισμό ως αυτουργό ανθρωπιστικών εγκλημάτων— θα όφειλαν να απαντήσουν εξ ίσου ευθέως και όχι μέσα από την παραμορφωτική διάθλαση της σύγκρισης με το ναζισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.