Όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής, δεν απομένει παρά η άξεστη, βλακώδης τυφλή βία…

[Ζακλίν ντε Ρομιγύ: «Ο λόγος είναι η έπαλξη κατά της κτηνωδίας»]

Ιστολόγιο Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

(Β’ α ν α γ κ α ί α Δημοσίευση)

Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη« για τις αγαπημένες μου αρχαίες γλώσσες, ούτε άλλωστε για τα γαλλικά, ούτε για τις ανθρωπιστικές σπουδές εν γένει και, ακόμη λιγότερο, για το μέλλον του πολιτισμού μας. Αν δεν υπάρξει κάποιο σκίρτημα, οδεύουμε προς μια καταστροφή και μπαίνουμε σε μια εποχή βαρβαρότητας. Υπάρχει μια αδιαφορία, ακόμη και περιφρόνηση για τον Λόγο και τον Διαφωτισμό.

Δεν είμαι ιστορικός και τα γεγονότα με ενδιαφέρουν λιγότερο από τα κείμενα. Αυτό που με συνεπαίρνει στα ελληνικά κείμενα είναι η συνάντηση με τη γέννηση της ορθολογικής σκέψης, του στοχασμού, είναι το φως που εισβάλλει για πρώτη φορά σ΄ έναν ακόμη μπερδεμένο και σκοτεινό κόσμο. Η πολιτική ηθική και η φιλοσοφία των Ελλήνων δεν έχουν γεράσει καθόλου, οι ανησυχίες τους είναι εξαιρετικά σύγχρονες! Το να μάθεις να σκέφτεσαι, να είσαι ακριβής, να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ακούς τον άλλον, σημαίνει να είσαι ικανός να διαλέγεσαι και είναι το μόνο μέσο για να αναχαιτισθεί η τρομακτική βία που αυξάνεται γύρω μας. Ο λόγος είναι η έπαλξη κατά της κτηνωδίας. Όταν δεν ξέρουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής, όταν δεν είναι αρκετά επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής και μπερδεμένη, δεν απομένουν παρά οι γροθιές, τα χτυπήματα, η άξεστη, βλακώδης, τυφλή βία…

Ο κίνδυνος για τη δημοκρατία, ο μοναδικός, ο πραγματικός κίνδυνος, είναι η δημαγωγία. Ας μην υποκύψουμε σ΄ αυτόν. Τίποτε δεν άλλαξε από την εποχή του Αλκιβιάδη. Οι αλλαγές είναι περιθωριακές, ανεκδοτολογικές. Η μόνη σημαντική αλλαγή είναι ότι η “μη κουλτούρα” έχει κερδίσει έδαφος… Θα σας εμπιστευθώ την ερώτηση που μου έθεσε μια φορά ένας πρωτοετής της Εκόλ Νορμάλ: “Κυρία, οι νεκρές γλώσσες ήταν ήδη νεκρές όταν ήσασταν νέα;”. Καλό, δεν είναι;

Το πάθος είναι αυτό που με κρατάει στη ζωή, το πάθος γι΄ αυτό που κάνω, για τη δουλειά μου, για τις έρευνές μου, και μετά η αγάπη, η αγάπη για τον αγαπημένο μου Θουκυδίδη. Σε μερικές εβδομάδες θα γίνω 94 χρόνων. Τα γηρατειά είναι μια τρομερή μάχη την οποία είναι σίγουρο ότι θα χάσεις. Όλα εκφυλίζονται… Μπορεί να έχεις κερδίσει σε φρονιμάδα, σε ανωτερότητα απόψεων, σε ηθικό σθένος, σε στωικότητα (πρέπει να παρηγορείται κανείς από τις θετικές πλευρές), αλλά χάνεις την όρασή σου, την ακοή σου, την ελευθερία των κινήσεών σου. Δεν υπάρχει κάτι για το οποίο να χαρείς. Το μόνο για το οποίο χαίρομαι είναι ότι έχω διατηρήσει το χιούμορ μου, την ικανότητα να γελάω».

(Αποσπάσματα συνέντευξης που έδωσε η μεγάλη ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ στο περιοδικό «Λε Πουέν» με την ευκαιρία της πρόσφατης βράβευσής της, στα 93 της, από τη Γαλλική Δημοκρατία με τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής.)


Η άποψή μας: Ελλείψει πολιτικού λόγου λερώνουμε νεοκλασικά κτήρια, οι επικαλούμενοι το σεβασμό του αστικού περιβάλλοντος, είναι νοικοκύρηδες και φλώροι. Μετά από αυτό το «καίριο πλήγμα κατά του κεφαλαίου» (το μουτζούρωμα στο κτήριο του ΣΕΒ) οι βιομήχανοι θα κάνουν χρόνια να… σηκώσουν κεφάλι, είναι βέβαιον. Και στην κλασική ένσταση του τύπου «βία να γράφεις σε τοίχους. Το να χτυπάν τα ματ εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους είναι τάξη, ασφάλεια και νοικοκυροσύνη» – Απαντάμε: Αν αντιτάσσει κανείς βία και βαρβαρότητα στην αντίστοιχη βαρβαρότητα των άλλων, τότε έχεις την ίδια πρωτόγονη ιδιότητα με αυτούς, γίνεσαι συνεργός τους, συμβάλεις μαζί με αυτούς στην κοινωνική καθυστέρηση. Δεν προόδευσαν ΠΟΤΕ κοινωνίες με αυτόν το τρόπο.

[Α’ δημοσίευση] via tanea.gr

*

Μας απέκλεισαν από το facebook (υπαίτιος το Ελληνικό ΥΠΕΞ επί σ. Κοτζιά) χωρίς καμία ειδοποίηση. Εσείς, οι χιλιάδες αναγνώστες μας, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: Μπορείτε να ανεβάσετε μέσω του ατομικού σας λογ/μού στο facebook, την κάθε ανάρτησή μας, ή κάντε ΚΛΙΚ στο εικονίδιο του facebook, κάτω από κάθε ανάρτησή μας. Το κάνετε ήδη, και σας Ευχαριστούμε!

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, Πολιτισμός-Τέχνες, ανορθολογισμός. Bookmark the permalink.

3 Responses to Όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής, δεν απομένει παρά η άξεστη, βλακώδης τυφλή βία…

  1. Ο/Η kpap01 λέει:

    Ευχαριστούμε γιά τήν αναδημισίευση κύριε Ρο,
    Σάν απόδειξη πόσο τό εκτιμώ αντιγράφω τήν προτροπή στήν κόρη μου νά τό διαβάσει καί εκείνη:
    H μεγάλη ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ είναι 93-94 όταν είπε αυτά.
    Νά είσαι 15-16, 20, 30, 50… Νά τά διαβάσεις καί νά τά σκεφθείς αυτά! Κάνεις άλμα στήν ανθρώπινη σοφία. Αξίζει νά τό διαβάσεις Μαράκι.μου.

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    Mε την ευκαιρία, η ήττα των ανθρώπινων όταν ο χρόνος σαρώνει

    https://roides.wordpress.com/2017/12/18/18dec17/

    Η ιερή εκμετάλλευση του γήρατος και του φόβου του θανάτου
    18/12/2017

    [Ένας παιδεραστής παπάς ‘κατήχησε’ στα 95 της τη Ρομιγί στον «Χριστιανισμό»]

    Δεν είναι η σοφή Ρομιγί το θέμα μας. Το συζητούμενο είναι η ιερή βιομηχανία εκμετάλλευσης υπέργηρων, ανήμπορων, μοναχικών, με προσδοκίες είτε μια πλουσιοπάροχη διαθήκη είτε λίγο μερίδιο φήμης, η δημιουργία εντυπώσεων και η εξάπλωση της επιρροής, αν το θύμα υπήρξε διασημότητα και προσφέρεται ως διαφημιστικό μέσον.
    …………………………………

    Τα γηρατειά και ο φόβος του θανάτου είναι οι αμείλικτοι εχθροί ακόμη και των σοφών, ακόμη και των φιλοσόφων. Είχαμε εκθέσει («Ο θάνατος του κυρίου Βολταίρου»),
    https://roides.wordpress.com/2019/02/07/7feb19b/

    την διαρκή προσπάθεια του παπαδαριού να οδηγήσει τους φιλόσοφους στην τελευταία μετάληψη, τάζοντας, εκφοβίζοντας ή εκβιάζοντας, με σκοπό να ταπεινώσουν τη Φιλοσοφία, να εκμεταλλευτούν το τρόπαιο της μάχης τους με τους ετοιμοθάνατους δασκάλους της, για να δείξουν στον κοπάδι των «πιστών» τη δύναμή τους.

    ………………………..


    Η Ζακλίν ντε Ρομιγί (1913-2010), το γένος Νταβίντ, ήταν κόρη ενός Εβραίου καθηγητή, που σκοτώθηκε νωρίς στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, εξαναγκασμένη την εποχή της Κατοχής της Γαλλίας να σταματήσει να διδάσκει και να κρύβεται. Βαφτίστηκε Καθολική στα 1940, σε ηλικία 27 χρόνων. Θα υποθέταμε με σχεδόν βεβαιότητα, ότι η αιφνίδια βάπτιση μιας ενήλικης Γαλλοεβραίας, που δεν συνοδεύτηκε από εκδήλωση αντίστοιχης θρησκευτικής πίστης, ήταν αναγκαστική, αφού συνέπεσε χρονικά με την έναρξη της ναζιστικής Κατοχής της Γαλλίας (Μάης του ’40), αν δεν ξέραμε πως τη χρονιά αυτή παντρεύτηκε με τον Μισέλ Worms ντε Ρομιγί, που της χάρισε το επώνυμό του, σε έναν γάμο άτεκνο που διαλύθηκε στα 1973. Πιθανόν λοιπόν, η βάπτιση να ήταν προϋπόθεση του γάμου, αν κι ο σύζυγος ήταν κι αυτός εβραϊκής καταγωγής. Όποια κι αν ήταν η αιτία, πιθανότατα ένας συνδυασμός και των δυο, αυτή δεν ήταν η πίστη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, «είχε ισχυρούς προσωπικούς λόγους να εκτιμήσει αυτό που κατανόησε ως ανοχή του ελληνικού πολυθεϊσμού, απέναντι σε ανθρώπους άλλων θρησκειών και πολιτισμικών παραδόσεων. Έλεγε πως ‘υπήρχε κάτι πολύ όμορφο και ελκυστικό’ σχετικά με αυτό»(«Jacqueline de Romilly»-Telegraph, 27 Jan 2011). Αυτή η σπουδαία γυναίκα, που πήρε τo 1947 το διδακτορικό της με θέμα «Ο Θουκιδίδης και ο αθηναϊκός ιμπεριαλισμός», είχε την ατυχία να πέσει το 2008, στα 95 της, δυο χρόνια πριν πεθάνει, θύμα της επεκτατικότητας ενός ιερωμένου, που αποδείχτηκε στα 2012 παιδόφιλος και ο οποίος ακόμη προσπαθεί να ξεφύγει την ποινική τιμωρία. Πιάνω το νήμα από την αρχή
    ………………………

    Να εξηγήσω ότι οι Μαρωνίτες, που πιθανότατα αντλούν την ύπαρξή τους από το Βυζαντινό ρεύμα του Μονοθελητισμού, είναι κάτι πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι, με ιστορική βάση το Λίβανο, σκορπισμένοι, κυρίως για λόγους επιβίωσης, ως επί το πλείστον στο δυτικό ημισφαίριο (Βραζιλία, ΗΠΑ, κλπ), με αναγνωρισμένη επίσημα μειονοτική παρουσία και στην Κύπρο, αποτελώντας μια από τις καμιά δεκαριά ιδιόρρυθμες Ανατολικές Εκκλησίες (Ουνιτικές, Βυζαντινές, Ελληνόρυθμες κλπ), που βρίσκονται σε πλήρη επικοινωνία με τη Ρώμη. Ο παπα-Labaky είναι ένας πολυτάλαντος κληρικός, ακόμη και μουσικός, πολύ δημοφιλής, με πιστούς οπαδούς που υποστηρίζουν όπως γίνεται σχεδόν πάντα με τους υπόλογους για παιδοφιλία κληρικούς, Καθολικούς ή Ορθόδοξους, την αθωότητά του, ακόμη κι όταν η ενοχή τους βοά
    https://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-antioxeias/18172-sok-fonazan-anajios-se-patriarxi-kai-epsifismeno-episkopo
    [«ΣΟΚ: Φώναζαν ανάξιος σε Πατριάρχη και Εψηφισμένο Επίσκοπο!» «…λόγος των αποδοκιμασιών, υπήρξε η απόφαση του Πατριάρχη Αντιοχείας να «εξορίσει» στον Άγιον Όρος τον (σημ.Λ.: κατηγορούμενο για παιδοφιλία) Ηγούμενο Παντελεήμονα Φάραχ της Χαματούρα για δύο χρόνια”].
    ………………….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.