Όχι άλλα εθνικοθρησκευτικά καραγκιοζιλίκια

[Γράφτηκε για το Πάσχα του 2015]

lask10apr15Κανένα στρατιωτικό αεροπλάνο, κανένα άγημα, κανείς επίσημος, για το ‘Άγιο φως’

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
(Β’ ΕΠΙΚΑΙΡΗ δημοσίευση)

Πλησιάζει η ώρα που η κυβέρνηση θα δοκιμαστεί στο εξής απλούστατο. Αν δηλαδή θα υποταχτεί σε μια παλιότερη απόφαση της τότε πρωθυπουργεύουσας ευλαβικής αεροσυνoδού και ενός ταξιδιωτικού πράκτορα: «Η ιδέα ανήκε στον …ιδιοκτήτη τουριστικού πρακτορείου ….που κατάφερε να πείσει τον τότε Έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα και μετέπειτα Πατριάρχη Ειρηναίο να συνδράμει στην υλοποίηση της ‘ιερής πτήσης’. Η τότε κυβέρνηση του Αν.Παπανδρέου δεν χρειάστηκε και ιδιαίτερες πιέσεις από την Εκκλησία ώστε να διαθέσει ένα Boeing της Ολυμπιακής ….ο τότε Πρόεδρος είχε μια ακόμη πιο ‘φωτεινή’ ιδέα. Ο Χ.Σαρτζετάκης είναι ο ανάδοχος της επισημοποίησης της φλόγας από τα Ιεροσόλυμα σε «αρχηγό κράτους…».

«Ως το 1988, το ‘Άγ.Φως’ ερχόταν στην Ελλάδα δια της θαλάσσιας οδού μετά από ένα πολυήμερο ταξίδι και φυσικά κατόπιν εορτής. … ξεκινούσε από τα Ιεροσόλυμα το μεσημέρι του Μ.Σαββάτου έμπαινε σε ένα καράβι .. και έφτανε στον Πειραιά τουλάχιστον μια εβδομάδα μετά την Ανάσταση χωρίς ουσιαστικά να το μάθει κανείς..» (19.4.201-Π. Κατσάκος, vice.com) και χωρίς να έχει λείψει, μέχρι τότε, στη φυλλάδα «Star» που κατήγγειλε προχτές πρωτοσέλιδα την ‘Ένωση Αθέων’ («Επιστολή πρόκληση…»).

Ανακοινώθηκε πως τη μεταφορά θα αναλάβει η ιδιωτική εταιρεία Aegean Airlines και η θυγατρική της Oλυμπιακή. Ελπίζω να μη διατεθεί ούτε ένα στρατιωτικό αεροπλάνο για εσωτερική διανομή. Θα είναι απίστευτο πως μια κυβέρνηση της Αριστεράς ενός χρεοκοπημένου Κράτους της Ε.Ε. θα ξοδέψει λεφτά και θα τιμήσει με αγήματα ένα αναμμένο φανάρι, για να στηρίξει ένα πολυέξοδο διαφημιστικό τρικ (που καθιερώθηκε από μια κυβέρνηση που κατέρρεε κάτω από το βάρος του σκανδάλου Κοσκωτά), μιας αγυρτίας της πιο κακόφημης Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκκλησιολογικά αιρετικής και απαράδεκτης, λόγω του προκλητικού φυλετισμού της, μήτρας των πιο ανατριχιαστικών σκανδάλων. Μιας μικρής αυτοκέφαλης αποικιοκρατικής Εκκλησίας, με χαρακτηριστικά συμμορίας, που θεωρεί επίσημα από το 1534 τους συμπατριώτες του Χριστού Παλαιστινίους Ορθοδόξους κατώτερους ανθρώπους, οι οποίοι οφείλουν να έχουν Ρωμιό πατριάρχη και επισκόπους, στρατολογημένους κατά κανόνα από την εφηβική ηλικία από την ελληνική ύπαίθρο, για να επανδρώσουν ένα πολύ σκοτεινό μηχανισμό προσωπικών και προσχηματικά εθνικών συμφερόντων, που ακούει στο μακάβριο και ύποπτο τίτλο «Αγιοταφική Αδελφότητα» ή ‘Τάγμα των Σπουδαίων’, που παραπέμπει σε ερεβώδεις μεσαιωνικές ατμόσφαιρες. Ενδεικτικά παραπέμπω σε αποκαλυπτικό και προφητικό δημοσίευμα της ‘Καθημερινής’ (Γρ.Καλοκαιρινός, 22.07.2001), προτού έλθουν στο φως οι απίστευτες καταστάσεις του 2005: “Ολο το παρασκήνιο στα Ιεροσόλυμα”

Είναι γνωστό στους εκκλησιαστικούς κύκλους πως ο ισχυρός μητροπολίτης-τραπεζίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος είχε αρνηθεί να συμμετάσχει στη απάτη και κανείς δεν τόλμησε να του πει τίποτα, γιατί δεν συνέφερε την Εκκλησία να ανοίξει μια συζήτηση, η οποία θα μπορούσε να τινάξει το σκηνικό στον αέρα: «…κάπου εκεί στο Πάσχα ανάμεσα στο 2005 και στο 2006 ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος είχε αρνηθεί να πάραλάβει το Άγιο Φως που είχε φθάσει με πτήση στο αεροδρόμιο «Πύρρος». Στον Τροχονόμο που το παρέλαβε ηχούν ακόμη οι κουβέντες που του είπε ο Άγιος Ιωαννίνων όταν το περιπολικό έφθασε στα χαμηλά της Λεωφόρου Δωδώνης. ‘Όποιος το παρήγγειλε να το παραλάβει …’ του είπε ο δύστροπος Μητροπολίτης..» (crimesοnair.blogspot.gr, 15.4. 2014).

ΥΓ
(‘Ελευθεροτυπία’, 3.4.2005): «Ο αρχιμανδρίτης και μέλος της Ι.Συνόδου, Φώτιος που διακονεί τον Παν.Τάφο, ….μπροστά στις κάμερες καταράστηκε μία δημοσιογράφο. Λίγο αργότερα βέβαια, ζήτησε συγνώμη εξηγώντας ότι είναι ευέξαπτος επειδή έχει ζάχαρο. …Ιδού, λοιπόν, τι γράφει (ο απόφοιτος δημοτικού) Φώτιος σε μητροπολίτη, αντίπαλο του πατριάρχη Ειρηναίου: «Μωρή πατσαβούρα τακουνού, που έκανες αίτηση ότι ο μισθός είναι λίγος . για να πάρεις αύξηση, για να πληρώνεις εκεί που γυρίζεις, στις αγορές, και δεν ντρέπεσαι που έδωσες τα κειμήλια του Αγίου Τάφου στον… Πώς θα βγει η ψυχή σου; Αλλά και αυτός δεν έχει φιλότιμο που τα πήρε». Απολαύστε τον ιερό Φώτιο να φασκελώνει συναδέλφους του στο παλιό βίντεο που διέσωσε το εξαιρετικό μπλογκ Jungle-report.blogspot.com και δείχνει αποκλειστικά Έλληνες ρασοφόρους να βρίζονται μεταξύ τους:

[Α’ δημοσίευση]

Advertisements
This entry was posted in IERES_YPOKRISSIES, IERI_Exoussia, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

5 Responses to Όχι άλλα εθνικοθρησκευτικά καραγκιοζιλίκια

  1. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    http://crimesonair.blogspot.com/2014/04/a_15.html

    15/4/14

    Aρνήθηκε το Άγιο Φως ο Άγιος Ιωαννίνων
    Όταν δεν το παρέλαβε …

    Μετά θάνατον του πλέκουν όλοι οι τοπάρχες των Ιωαννίνων το εγκώμιο …
    Μετά τα χούγια του οδηγού του που είχε κάποτε κακόφημο μπαρ στα Γιάννενα σας αποκαλύπτουμε πως κάπου εκεί στο Πάσχα ανάμεσα στο 2005 και στο 2006 ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος είχε αρνηθεί να πάραλάβει το Άγιο Φως που είχε φθάσει με πτήση στο αεροδρόμιο «Πύρρος». Στον Τροχονόμο που το παρέλαβε ηχούν ακόμη οι κουβέντες που του είπε ο Άγιος Ιωαννίνων όταν το περιπολικό έφθασε στα χαμηλά της Λεωφόρου Δωδώνης. «Όποιος το παρήγγειλε να το παραλάβει …» του είπε ο δύστροπος Μητροπολίτης που συνήθως νοιαζόταν πόσους περισσότερους ψήφους θα πάρει το ΠΑΣΟΚ. Ο ένστολος τα ‘χασε και μετά από επικοικωνία με ανώτερό του έφυγε σφαίρα για την Κόνιτσα [60 χλμ] μπας και προλάβουν εκεί οι πιστοί και κάνουν Ανάσταση πριν τη λήξη της. Ασφαλώς και στην Κόνιτσα το Άγιο Φως το παρέλαβε ο Δεσπότης Ανδρέας, διάδοχος του Σεβαστιανού, του ιεράχρη που όταν μιλούσε έτριζαν και οι πέτρες στα απέναντι χωριά της Βορείου Ηπείρου και όχι οι τσόχες από τις λέσχες των Ιωαννίνων [και για να μην αδικούμε άντε των Αθηνών …].

    Αν λέμε
    ψέματα για το Άγιο Φως, μάρτυράς μας ο Θεός, ο φίλος μας ο Τροχονόμος και ο ανώτερός του … Υπάρχουν κι άλλοι, βεβαίως βεβαίως!

    Αναρτήθηκε από crimesnews στις Τρίτη, Απριλίου 15, 2014

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://roides.wordpress.com/2013/01/26/26jan13/
    Ο κ.Κουράκης (ΣΥΡΙΖΑ) οι Παλαιστίνιοι και η Εκκλησία
    26/01/2013


    Aρχές 20ου αι. τάφος της Μαρίας της Ναζαρέτ, στο κέντρο του συρφετού ο Ρωμιός πατριάρχης.

    ………………….
    Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καθηγητής κ.Τάσος Κουράκης είναι φίλος των Παλαιστινίων, όχι όμως στο βαθμό να κάνει κριτική στη ρατσιστική συμπεριφορά της ελληνικής Εκκλησίας απέναντί τους, που περιφρονεί, εξευτελίζει και εκμεταλλεύεται όσους από αυτούς είναι Ορθόδοξοι. Ενδεχομένως να αγνοεί το θέμα το οποίο επομένως θεωρώ αναγκαίο να παρουσιάσω.
    ……………

    Μήπως όμως υπήρξε ποτέ παράδοση Ελλήνων πατριαρχών; Πρώτος επίσκοπος της πόλης θεωρείται ο Ιάκωβος ο αδελφός του Χριστού, αυτόν σύμφωνα με τον Ηγήσιππο όπως τα μεταφέρει ο Ευσέβιος (3, 23, 7), τον διαδέχθηκαν συγγενείς του Ιησού ίσως παιδιά του αδελφού του Ιούδα. Σχεδόν όλοι οι διάδοχοί του Ιακώβου είχαν ονόματα ιουδαϊκά και ρωμαϊκά. (Συμεών, Ιούστος, Ζακχαίος, Τωβίας, Βενιαμίν, Ιωάννης, Ματθίας, Σενέκας, Λευής, Εφραίμ, Ιωσήφ, Ιούδας, Πούπλιος, Μάξιμος, Ιούλιος, Γάϊος, Σύμμαχος, Ουάλης, Αίλιος, Μαζαβάνης, Ζάμβδας, Ιουβενάλιος, Σαλλούστιος, Ηλίας, Αμώς, Ισαάκιος, Ζαχαρίας, Μόδεστος κλπ). Αλλά και ελληνικό αν ήταν κάποιο όνομα, όπως του Λεόντιου από τη Στρώμνιτσα (1190), αυτό δεν αποδεικνύει ελληνικότητα ούτε στην φυλή ούτε στην συνείδηση ειδικά σε μια αυτοκρατορία ελληνόφωνη μεν στην επίσημη γλώσσα της, που τους Έλληνες όμως τους θεωρούσε μιαρούς. Αλλά και πίσω από βυζαντινά πατριαρχικά ονόματα όπως Σέργιος (844), κρύβεται ένα καθαρά αραβικό επώνυμο όπως Μανσούρ. Άλλωστε Άραβας χρονογράφος αναφέρει πως το 882 οι μοναχοί των Βόστρων, ήταν Άραβες (Βλ. Χρυσόστομου Παπαδόπουλου «Ιστορία της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων»). Το να χαρακτηρίζονται Έλληνες οι Παλαιστίνιοι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας μόνο και μόνο επειδή γνώριζαν, όσοι και όσο γνώριζαν, την διαδεδομένη-και ειδικά αργότερα ως λειτουργική γλώσσα-ελληνική, είναι σαν να θεωρούνται σήμερα οι αγγλομαθείς πληθυσμοί ως Βρετανοί ή οι λατινομαθείς καθολικοί κληρικοί ως Ρωμαίοι.
    …………………….

    Για τη βλάσφημη απάτη του Αγίου Φωτός, ο πρόξενος προσθέτει και τη δική του αρνητική μαρτυρία στις δεκάδες περιφρονητικές τοποθετήσεις και μαρτυρίες του Αδαμάντιου Κοραή και των ξένων λόγιων περιηγητών: «Ένα μικρό αγιοταφικό τέχνασμα μετουσιώνει σε έκσταση την απλοϊκή αναμονή».
    …………………………

    https://roides.wordpress.com/2013/05/04/4may13/
    Ο πρέσβυς Άγγελος Βλάχος για το Άγιο Φως

    ……………………………………
    Στα 6τομα απομνημονεύματά του («Μια φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης») ο Βλάχος άνοιξε για τα καλά το στόμα του. Από την αρχή του Δ΄τόμου (1985), όπου περιγράφεται και η θητεία του κοντά στο πατριαρχείο, μας προετοιμάζει: «Ένας πρεσβύτερος συνάδελφος μας είχε πει: Στη σταδιοδρομία σας θα συναντήσετε μπουνταλάδες, λαπάδες, ψευταράδες, μασκαράδες, δεσποτάδες…». Αποστολή του Έλληνα πρόξενου ήταν να εκθρονίσει όσο πιο ήπια γινόταν-με παραίτηση-το γηραλέο πατριάρχη Τιμόθεο και στη θέση του να καταφέρει να μπει ο διεφθαρμένος και ισχυρός Βενέδικτος, αρχιεπίσκοπος Τιβεριάδος, εξευμενίζοντας παράλληλα και τους Αραβορθόδοξους. Ο Άγγελος Βλάχος δε διστάζει να παραδεχτεί το αυτονόητο, πως θα έπρεπε να εκλεγεί-«γιατί όχι;», λέει-Άραβας πατριάρχης. Ξεκινώντας τη διήγησή του, περιγράφει με γλαφυρότητα διάφορες απίθανες καταστάσεις όπως έναν «καρεκλοπόλεμο», όπως τον αποκαλεί, μεταξύ Ρωμιών και ετερόδοξων κληρικών, από αυτούς που μεταδίδουν τώρα και τα διεθνή πρακτορεία και τη φανατική φιγούρα του μητροπολίτη Αρτέμιου, που είχε τοποθετήσει στην οροφή της Βασιλικής της Βηθλεέμ ένα κιτς άστρο, με φωτισμό ‘νέον’, «κάρφος εις τον οφθαλμόν των Καθολικών».
    —–Για την εκλογή του νέου πατριάρχη, ο συγγραφέας μας είναι πολύ ωμός. Καταγράφει το πρώτο πρόσχημα κάθε επισκόπου τον οποίο θα πίεζε για να ψηφίσει τον πονηρό Βενέδικτο κι αυτός θα του έκανε το δύσκολο: «Το Άγιο Πνεύμα θα αποφασίσει για την ψήφο μου». Αλλά διαπίστωσε πως το επιχείρημα αυτό υποχωρεί σχετικά εύκολα, με κάτι περισσότερο από τριάκοντα αργύρια. Περιγράφει την πρώτη του συνάντηση με την Ιερά Σύνοδο, από την οποία απουσίαζε ο Κουτσόβλαχος επίσκοπος Επιφάνιος, που κρατούσε αποστάσεις από το ελληνικό προξενείο. Μιλάει για το Μέγα Σκευοφύλακα Κυριακό που είχε «μάτι που σε τρόμαζε από την πολύ πονηριά» και τον οποίο σκεπτόταν να εξαγοράσει δίνοντάς του λεφτά για να φτιάξει τα χαλασμένα του δόντια. Στον μέλλοντα πατριάρχη Βενέδικτο είδε «χείλη λαίμαργα και χέρια αρπακτικά» και από όλους τους δεσποτάδες μόνο δυο του φάνηκαν «φρονιμευμένοι» λόγω γήρατος. Περιγράφει και τον κλέφτη και καλοφαγά καλόγερο Μόδεστο, διευθυντή του πατριαρχικού τυπογραφείου. «Το υβρεολόγιο του ήταν ελληνοαραβικό, και τον φοβόντουσαν όλοι οι Άγιοι Πατέρες. Όλοι τον περιποιόντουσαν ή τον κολάκευαν για να μην πέσουν στη γλώσσα του, γιατί ήξερε όλων τα αμαρτωλά μυστικά». Περιγράφει και τη σκληρόκαρδη αδιαφορία των κληρικών της αντίπαλης του Βενέδικτου φατρίας των Σαμίων-των φτωχόπαιδων δηλαδή που είχαν στρατολογηθεί από τη Σάμο-όταν εγχειρίστηκε και πέθανε ο Αρχιγραμματέας της Συνόδου Παλλάδιος, ο «αφοσιωμένος στην ελληνική κυβέρνηση και στα κελεύσματά της».
    …………………………..

    Πριν να φύγει από τα Ιεροσόλυμα για την Κύπρο, ο Άγγελος Βλάχος δίνει μια τελευταία απωθητική εικόνα από τη ζωή της αμαρτωλής αδελφότητας. Περιγράφει τη θλιβερή μοναξιά αλλά και την ακαταστασία των δυο μοναχών της μονής Γεωργίου του Χοτζεβά. Ο ένας «αποκρουστικός» γέρος με κατάμαυρα νύχια, με γένια όπου υπήρχαν ίχνη του φαγητού του, σχεδόν «παππούς» του άλλου, ο άλλος ένας ρακένδυτος, κάτισχνος, «βρωμερός όσο και ο Γέροντάς του» 20χρονος. Ένα νέο παιδί, που ποιος ξέρει πια δυστυχία, φτώχια και κρατική αδιαφορία για το ψάρεμα φτωχόπαιδων από τους καλόγερους, φυλάκισαν τόσο άδικα στην έρημο της Ιουδαίας. Ο πρόξενος κάνει την αναπόφευκτη σκέψη για τα δυο άτυχα πλάσματα, που ζούσαν μέσα στην αθλιότητα, εκεί στην ερημιά χωρίς καμία κοινωνική δραστηριότητα, ότι ήταν «αχρεία, δηλαδή άχρηστα και ανώφελα». Μερικές ημέρες αργότερα τους έστειλε με έναν κλητήρα, 20 δηνάρια από τα μυστικά κονδύλια που διαχειριζόταν.

    https://roides.wordpress.com/2018/04/07/7apr18/
    Ένας Άγγλος διπλωμάτης για την «ευσεβή απάτη» του Αγίου Φωτός

    https://roides.wordpress.com/2018/03/28/10apr10/
    Η Απάτη του Αγίου Φωτός [5]

    https://roides.wordpress.com/2017/04/14/14apr17/
    Ποιών ανθρώπων τα σπίρτα ανάβουν το «άγιο Φως»!

    https://roides.wordpress.com/2018/03/23/23mar18/
    Απάτη το Άγιο Φως, ομολογεί πατριαρχικός Αρμένιος κληρικός

    https://roides.wordpress.com/2019/03/20/20mar19/
    «€γώ ανάβω το Άγιο Φως μ€ αναπτήρα» [κι ας πληρώνουμ€ α€ροπορικά]

    https://roides.wordpress.com/2006/02/12/%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%B1%CE%AE%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%BC/

    Κοραής: για το άγιο φως της Ιερουσαλήμ

    https://roides.wordpress.com/2017/04/12/12apr17/
    Γιατί ο πατριάρχης Ιεροσολύμων δεν διαψεύδει τον μύθο πως το «Άγιο Φως» πέφτει από τον ουρανό;

    https://roides.wordpress.com/2017/03/27/27mar17/
    Αριστερά του Εθνικισμού και της Χριστοκαπηλίας;

    [Με αφορμή παλιό άρθρο του Θεολόγου Θ.Ν.Παπαθανασίου στη «Σύναξη» και την τωρινή πρωθυπουργική δήλωση για τη «συμπαράταξη της επιστήμης και της πίστης» (!) στο Κουβούκλιο]

    https://roides.wordpress.com/2008/11/25/25nov08/
    Σκότος και Έρεβος κάτω από το θαυματουργόν «Άγιον Φως»

    https://roides.wordpress.com/2017/03/24/24mar17/

    Ο προσκυνητής Αλέξης θεωρεί τους Παλαιστίνιους κατώτερη φυλή;

    [Η υποκρισία των αριστερών φίλων της Χαμάς, με αφορμή το θαύμα του ιερού κουβουκλίου]

    https://roides.wordpress.com/2018/12/03/3dec18/
    Ιερές εθνικές λογοκρισίες της Ιστορίας από το ΚΚΕ

    https://roides.wordpress.com/2017/04/17/17apr17/
    H Λιάνα Κανέλλη συνομιλεί φιλικά με Μαφιόζο φυλετιστή πατριάρχη
    [ΚΚΕ και Εκκλησία, μια διαρκής Ομερτά]

    https://roides.wordpress.com/2018/03/26/26mar18/

    Το πατριαρχείο του Αγίου Φωτός στρατολογεί ανήλικα αγόρια


    Ο πανοσιότατος Κλαύδιος των ροζ ιερών σκανδάλων των Κυθήρων (Γιοσάκης κλπ), ηγούμενος τώρα στη Μονή του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα, ενώ αναμένει (14.3.2010) , εν μέσω νεανικής ιεροπρεπούς κουστωδίας, την άφιξιν του ερασμίου Ησυχίου, μητροπολίτου Καπιτωλιάδος (14χρονου αφιχθέντος το πάλαι, εκ Μενιδίου Αττικής)


    Ο (εξ ιερών σκανδάλων Κυθήρων ορμώμενος) πανοσιότατος ηγούμενος Κλαύδιος, χτενίζει την «πατριάρχισσα Μαρίτσα», αδελφή του έκπτωτου σήμερα πατριάρχη Ειρηναίου (φωτ. ‘Κυρ. Ελευθεροτυπίας’, 3.4.2005).

    Μεταφέρω εδώ από τη Wikipedia, τις εισαγωγές του ενάρετου βίου των τεσσάρων σκανδαλοποιών τελευταίων πατριαρχών του ρατσιστικού πατριαρχείου Ιεροσολύμων, το οποίο από το 1534 που κατελήφθη πραξικοπηματικά από Ρωμιούς καλόγηρους, απαγορεύει στους συμπατριώτες του Χριστού Παλαιστίνιους Ορθοδόξους, που αποτελούν το ολοένα μειούμενο ποίμνιό του, να γίνουν επίσκοποι (ελάχιστες οι εξαιρέσεις μετά από μεγάλη πίεση) και στερώντας τους εντελώς, παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες τους για πολλά ζητήματα («Παλαιστίνιοι επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων», Καθημερινή-6.1.2018), το δικαίωμα να έχουν δικό τους πατριάρχη και όχι Ρωμιό μετανάστη. Όλοι τους «πήγαν» ή «μετέβησαν» στα Ιεροσόλυμα ανήλικοι, 12, 14, 15 και 14 ετών αντίστοιχα.

    «Θεόφιλος Γ΄ Ιεροσολύμων»: «Ο Θεόφιλος Γ΄, κατά κόσμον Ηλίας Γιαννόπουλος, γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1952 στους Γαργαλιάνους, ανήκει σε πολύτεκνη οικογένεια. Σε ηλικία 12 ετών πήγε στα Ιεροσόλυμα και εντάχθηκε στην Αγιοταφική Αδελφότητα…».

    Ο (εξ ιερών σκανδάλων Κυθήρων ορμώμενος) πανοσιότατος ηγούμενος Κλαύδιος, χτενίζει την «πατριάρχισσα Μαρίτσα», αδελφή του έκπτωτου σήμερα πατριάρχη Ειρηναίου (φωτ. ‘Κυρ. Ελευθεροτυπίας’, 3.4.2005).

    «Ειρηναίος Α΄ Ιεροσολύμων»: «Ο Ειρηναίος Α΄ γεννήθηκε στις 17 Απρίλιου του 1939 στη Σάμο. Το 1953 πήγε στα Ιεροσόλυμα..» (σημ.Λασκ.: 14 ετών).

    «Διόδωρος Α΄ Ιεροσολύμων»: «Ο Διόδωρος Α’, ..Γεννήθηκε στη Χίο, στις 14 Αυγούστου 1923. Μετά την περάτωση του δημοτικού, τον Οκτώβριο του 1938, μετέβη στο Γυμνάσιο της Ιερουσαλήμ, …» (σημ.Λασκ.: 15 χρονών).

    «Βενέδικτος Ιεροσολύμων»: «Ο Βενέδικτος Γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Τσεσνείρο της Προύσης. Το 1906, σε ηλικία 14 ετών, μετέβη στα Ιεροσόλυμα, όπου αφιερώθηκε και σπούδασε στην τοπική Ιερατική Σχολή..».

    Από την επίσημη ιστοσελίδα του πατριαρχείου αντλώ ενδεικτικά 3 βιογραφικά Επισκόπων της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Εδώ χρησιμοποιείται το ρήμα «αφίκετο», για να προσδιορίσει τον ερχομό των ανήλικων στις δαγκάνες του πατριαρχείου.

    «Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πέτρας κ. Κορνήλιος (κατά κόσμον Ἐμμανουήλ) Ροδουσάκης ἐγεννήθη τῷ 1936 ἐν Μαγαρικαρίῳ Ἡρακλείου Κρήτης. Εἰς Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο τῷ 1951…» (15 ετών).

    «Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός (κατά κόσμον Ἀνδρέας) Γεωργοπέτρης ἐγεννήθη ἐν Χλωμοτινᾷ Κερκύρας τῷ 1945. Εἰς Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο τῷ 1958…» (13 ετών).

    Καταλήγω με έναν βράχο αρετής: «Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος ἐγεννήθη τῷ 1944 ἐν Ἀχαρναῖς Ἀττικῆς. Εἰς Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο τῇ 20ῃ/10/1958 (σημ.Λ.: 14 ετών). Ἀπεφοίτησε τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς τῷ 1962. Τῇ 18ῃ/12/1961 (σημ.Λ.: 17 ετών!) ἐκάρη Μοναχός καί τῇ ἑπομένῃ ἐχειροτονήθη Διάκονος…».

    Γιατί ξενιτεύτηκαν αυτοί οι έφηβοι, ο σημερινός πατριάρχης μάλιστα από 12χρονο παιδί;
    …………………………….

    https://roides.wordpress.com/2019/04/24/24apr19/
    Ο Καπιτωλιάδος Ησύχιος με την trans κα Κωνσταντίνου να φέρουν το Άγιο Φως

    [Μερικά ερωτήματα προς το αμαρτωλό πατριαρχείο]


    …ο μεγαλοπρεπής πατριάρχης Θεόφιλος ο Γαργαλιανιώτης (12χρονος στρατολογηθείς εν εδάφοις της Ιεράς Αδελφότητος), που μεταξύ των πολλών εναρέτων πράξεών του που έχουν δημοσιοποιηθεί, είναι και η προαγωγή σε μητροπολίτη, ρασοφόρου φυγάδα από την Ελλάδα όπου συνελήφθη ως ιερέας στις τουαλέτες του πορνοκινηματογράφου Αρίωνα και καταδικάστηκε («‘Νέοι Άνθρωποι’, 12.10.2001 & 9.12.2005. ‘Πρώτο Θέμα’, 22.1.2006. Το όνομα του Επισκόπου δημοσιεύτηκε και κανείς δεν διέψευσε),…

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    Christian Arabs demand resignation of Patriarch after selling church land to Israel

    Ένας Ορθόδοξος Θεολόγος, πιθανότατα ο μόνος, καταγγέλλει το εκκλησιολογικό σκάνδαλο του φυλετισμού, δηλαδή της πλήρους απαξίωσης των συμπατριωτών του Χριστού Παλαιστινίων Ορθοδόξων, που καθοδηγούνται θρησκευτικά από τους σκανδαλοποιούς Έλληνες Αγιοταφίτες, χωρίς να δικαιούνται από το 1534 Άραβα πατριάρχη και αραβική Σύνοδο.

    «Η νύχτα του Πατριαρχείου»
    του Θανάση Ν. Παπαθανασίου, Δρα Θεολογίας, αρχισυντάκτη του ορθόδοξου περιοδικού «Σύναξη», σε άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία» (2.4.2005)

    «Στη σκοτεινιά της εκκλησιαστικής κρίσης και μέσα στην κλαγγή των αντιμαχομένων περί του «ποιος έκανε τι», «ποιος έστειλε ποιον», «ποιος εισέπραξε πόσα», φαίνεται πως υπάρχει μια κραυγή που κάνει όλες τις πλευρές να μαρμαρώνουν και να ομονοούν: «Να μη χάσουμε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων»!
    ………………………

    Τι νόημα μπορεί να έχουν αυτά τα ερωτήματα τη στιγμή που παγίως και ομοφώνως το Πατριαρχείο (στην πραγματικότητα όχι μόνο των Ιεροσολύμων) χαρακτηρίζεται από εκκλησιαστικά, πολιτικά, καθηγητικά χείλη ως προκεχωρημένο φυλάκιο του Ελληνισμού; Τα «δικαιώματα του γένους μας στην Αγία Γη» εμφανίζονται να είναι ο συναγερμός που εγείρει άπαντες: δεξιούς κι αριστερούς, αρχιεπισκοπικούς και αντιαρχιεπισκοπικούς…

    Όσο όμως αντιδημοφιλή κι αν είναι στη σημερινή συγκυρία τα ερωτήματα αυτά, η αποσιώπησή τους δείχνει το μέγεθος της κρίσης της εκκλησιαστικής συνείδησης, κρίσης πολύ βαθύτερης και πολύ διαρκέστερης από αυτήν που σκιαγραφείται ως ανεπάρκεια ή αναξιότητα προσώπων.

    Το Πατριαρχείο όντως περισφίγγεται από δαγκάνες. Αλλά πρόκειται για τις δαγκάνες του εθνικισμού και του φυλετισμού. Με ποια θεολογική λογική θεωρείται ένα Πατριαρχείο… προίκα ενός κράτους, ενός έθνους ή μιας φυλής;

    Πώς είναι δυνατόν εκκλησιαστικοί άνδρες να προσδιορίζουν ατιμώρητα ως κύριο προσόν ενός Πατριάρχη το ελληνικό DNA; Πόσο εκκλησιαστικός είναι ο αποκλειστικός των Παλαιστινίων κληρικών από το βαθμό του επισκόπου, ώστε να διασφαλίζεται ότι αποκλείεται η εκλογή Αραβα Πατριάρχη;

    Είναι άραγε τυχαίο ότι άνθρωποι που εμφανίζουν τον εθνικισμό τους ως πατριωτική αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση, είναι στην πραγματικότητα άθλιοι παγκοσμιοποιητές που δεν αφήνουν το πλήρωμα μιας τοπικής Εκκλησίας ακηδεμόνευτο; Ο εθνικισμός και ο φυλετισμός, όσο γλυκερά και να μεταμφιεστούν, είναι καρκίνος στα σπλάχνα της Ορθοδοξίας, με εκτεταμένες μάλιστα μεταστάσεις κατά τους τελευταίους καιρούς. Ο Χριστός -έλεγε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος- σταυρώθηκε έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, ώστε έτσι να φανερώσει ότι η θυσία του προσφέρθηκε σε όλη την ανθρωπότητα και ότι δεν είναι μονοπώλιο ενός έθνους.

    Ο εθνικισμός και ο φυλετισμός, αντιθέτως, σύρουν τον σταυρωμένο μέσα στην πόλη, μπασταρδεύουν το έργο Του, φαρμακώνουν την Εκκλησία με μια λογική προχριστιανική και αντιχριστιανική. Κίνδυνος απώλειας φυσικά και υπάρχει. Είναι η απώλεια των ορθόδοξων κριτηρίων. Και οι δρόμοι αυτής της απώλειας είναι πολλοί, όπως, π.χ. να αποσιωπάται η θεμελιώδης θεολογική αλήθεια ότι μετά τον Χριστό δεν υπάρχουν ούτε ιεροί τόποι ούτε ιερές φλόγες που διαθέτουν τάχα εγγενώς αγιοσύνη.

    Το θέμα δεν είναι να μείνουν οι (ορθόδοξοι) Ελληνες για να μην έρθουν οι (ορθόδοξοι) Ρώσοι ή να φύγουν οι (ορθόδοξοι) Ελληνες για να μείνουν οι (ορθόδοξοι) Αραβες, αλλά να φύγουν ο εθνικισμός και ο φυλετισμός από όλους τους κλάδους των ορθοδόξων. Ουδείς εθνικιστής είναι καλύτερος άλλου».

    Και κατέληγε ο κ.Παπαθανασίου: «Προσωπικά, όμως, ελάχιστη αισιοδοξία έχω πως η νύχτα αυτού του πανάθλιου ανταγωνισμού θα ξεψυχήσει στο ορατό μέλλον. Η ικεσία για έναν πανορθόδοξο αναθεματισμό της εθνικιστικής αίρεσης δεν είναι παρά ψίθυρος».
    _______________

    1534
    Με ποιο σκανδαλώδη τρόπο το πατριαρχείο των Παλαιστινίων συμπατριωτών του Χριστού, έγινε ελληνικό.
    Η φοβερή ναζιστική αίρεση του φυλετισμού.
    Μόνο Έλληνες μπορούν να διοικούν το πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

    http://mansaf.org/En-Greek-Introduction.htm

    Part one

    The Greek Orthodox Patriarchate

    ………………….

    The Ottomans conquered Palestine in AD 1516. From the political standpoint, Mamluk sovereignty was replaced with that of Turks. From the religious standpoint, Arab sovereignty was replaced with that of the Greeks. Following the Ottoman conquest of Constantinople, the Patriarch of Constantinople became the head of the Orthodox Millet in the Sultanate. The Ottomans used the millet system to rule non-Islamic peoples. They viewed the Patriarch of Constantinople as the representative of all the Orthodox subjects in the Sultanate. Thus, the Patriarchate of Constantinople, and through it, the Greek clergy controlled all the Orthodox Patriarchates that were under the jurisdiction of Istanbul. Therefore, the Jerusalem Patriarchate was hellenized[1] in the sixteenth century, and Greek Patriarchs replaced the Arabs in the St. James Jerusalem See. Germanos, one of the clergy of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople, was enthroned as the Patriarch of Jerusalem to succeed the last Arab Patriarch Dorothaos, or Atallah. “It is, therefore, no coincidence that the successor to the Arab Patriarch of that time, Atallah, was a Greek, Germanos, from the Morea, who instituted the custom of nominating a Greek successor and not living in Jerusalem but in Constantinople as a member of the Ecumenical Patriarchate’s court”.[2]

    Arab ecclesiastical literature points out that: “the Greek Germanos gained a perfect command of Arabic and that among the many visitors who came to the city of Jerusalem, there was a young man from Morea, called Germanos, who had spent several years in Egypt and learned Arabic there. He gained a good command of Arabic to the point that he was not suspected of being of Greek origin. He mixed with the monks and proved his ability and skills. He was ordained by Patriarch Atallah as a deacon and continued to advance in the clerical hierarchy until he was enthroned as Patriarch in AD 1534 at the resignation of Patriarch Atallah.”[3] Germanos was nominated to his new post by the Patriarch of Constantinople Jeremiah I, who recommended him to the Ottoman rulers for the post of the Patriarch of Jerusalem.[4]

    The Orthodox Arabs call this era of the history of the Jerusalem Patriarchate the “Age of Usurpation.”[5] In other words, the Greeks usurped the patriarchal post from the Arabs. Qazaqya narrates the story of the arrival of the Greek clerics to Jerusalem and describes them as the “dignified guests.”[6] These guests included Ioakim and Germanos, the first was appointed Patriarch of Alexandria and the second was appointed Patriarch of Jerusalem.

    But what was the influence which Germanos left in the Jerusalem Church? “Germanos was the first Greek Patriarch, who with great resolve and shrewdness, devised the system and nature of the Jerusalem Church and turned it into a Greek entity, once and for all.”[7] As the new Patriarch, Germanos enforced practical steps in his bid to control the Patriarchate. “He reserved the high ecclesiastical posts to his Greek kinsmen and gave them the holy shrines, such as the churches, monasteries and property as a booty.”[8] Germanos founded a congregation of monks and empowered it to run the Jerusalem Church. It came to be known as the Brotherhood of the Holy Sepulcher. Germanos ruled the Jerusalem Patriarchate for 45 years (1534-1579) during which he enabled the Greeks in the Patriarchate to exclude the Arabs. “He restricted the rank of bishop to the Greeks, and every time an Arab bishop died, he appointed a Greek bishop in his place. In fact, the status of the Greek bishops of Jerusalem during the long reign of Patriarch Germanos and before his death, became codified and is still in force to date. In other words, no bishop could be ordained unless he was Greek.”[9] These facts are confirmed by other sources than Arab historians, “The Church of Jerusalem lost its natural independence and self-control. During a Patriarchate of forty five years, he filled all the Episcopal sees with his fellow Grecians.”[10]

    Arab and Greek writers offer contradicting information on the story of Germanos and the control of the Greek Brotherhood of the Holy Sepulcher of the Jerusalem Patriarchate. It is very difficult to gain access to the old documents at the library of the Orthodox Patriarchate in Jerusalem. There is no doubt that the two reports of Anton Bertram of 1921 and 1925 are closer to historical objectivity. Bertram was a British judge appointed by the British mandate authorities to investigate the difference, which erupted between Patriarch Damianos and the Synod[11] and the Arabs and Greeks. Bertram studied and revised several documents and met with several Arab and Greek figures. He explained the views of the two sides in an objective manner. He sometimes gives his own views. Therefore, we can depend on the views of Bertram to reach a result that is relatively objective on the issues that are raised by this study. Otherwise, our discussion would be held in a vicious circle. In his comments on the Germanos story, Bertram says the following: “There can be no question that, considered from this point of view, the Patriarchate of Germanos marks a turning-point in the history of the Church. Gregorios Palamas, who published a history of the Church of Jerusalem in the year 1862, speaks of him as commencing the glorious and up to to-day unbroken succession of Greek Patriarchs on the throne,”[12] Another writer believes that the Greeks came to Palestine “under the slogan of Orthodoxy.”[13] In other words, the Arabs accepted Germanos as their own Patriarch because he was Orthodox like them. As a result of the hellenization of the Patriarchate, many of the Orthodox converted to the Latin denomination, particularly in the nineteenth century. A conflict erupted between the Latins and the Greeks over the proprietorship of the Holy Places, while both parties were alien to the country. Had power remained in the hands of the locals, the Latins would not have dared to demand rights on the Holy Places[14]. It should be recalled that the Catholic Church represented by the Franciscan Fathers established permanent rights on the Holy Places since the fourteenth century during the rule of the Mamlukes, at the end of the Crusades.

    Greek historians call the Palestinian Arabs “Arabophones”[15],[16] according to the theory, which says that the Orthodox Palestinians are ethnic Greeks by origin and that over time; these ethnic Greeks lost their identity and became Arabs. Some Greek historians do not deny that the Patriarchs of Jerusalem before the Ottoman conquest were from these Arabophones. However, since these Arabophones are originally Greek, the succession of Greek Patriarchs to the Jerusalem See did not stop at all, even in the period when the Arabophones were exercising the patriarchal jurisdiction. Farid Kassab, a contemporary of the Arab-Greek conflict answers by assuming the authenticity of the Greek theory which says: “people can belong to an ethnic group by their own will and emotions more than by belonging to this group by virtue of blood.”[17] Bertram estimates that the Patriarchs of Palestine before the Ottoman conquest were Arabs, not Arabophones, including Patriarch Atallah (1505-1553), whom Greek sources call Dorotheos, or Atallah in Arabic, “there seems no reason to doubt that a Patriarch who at this period ordinarily bore an Arabic name was himself of local extraction.”[18]

    The successors of Germanos remain Greek until this very day. Germanos made arrangements for his successor to be a Greek. “As a result of one of these tours (in Orthodox countries) he brought back his nephew, Sofronios, to the monastery and ultimately nominated him as his successor. In 1579 Germanos after a laborious patriarchate, being an old man decided to retire and asked that his nephew should take his place.”[19] The Arabs believed that the enthronement of Sofronios as Patriarch was done through shrewdness, trickery, and deception[20]. The Arab-Greek conflict which dates back to the era of Germanos was not clear or tangible at the beginning and did not take the explosive form which it reached in the second half of the nineteenth century and the early twentieth century. “Another point to notice is the complete harmony between all elements in the Church. There is no indication that Germanos was considered as initiating a new Hellenic dynasty of Patriarchs. There would appear to have been no conscious distinction between a Patriarch who came from Greece and one, like Dorotheos, was of native origin.”[21] However, the Patriarchate was gradually hellenized and a difference could be detected between an Arab and Greek: “There can be no doubt, however, that during the last four centuries the Patriarchate, by a gradual and almost inevitable development, has become more Greek in character. It was during this period, moreover, that it assumed the form with which we are now familiar as a continuous and active institution. The Patriarchate, as we know it, may be said to date from the time of Germanos. From the first years of his patriarchate it became involved in a series of continuous struggles with the Latins which did not cease till after the Crimean war.”[22]

    Thus the Patriarchate was hellenized with the Brotherhood of the Holy Sepulcher from which Patriarchs and bishops who run the holy shrines were elected. The Brotherhood of the Holy Sepulcher, “is the most ancient and powerful institution of the Patriarchate, its president is the Patriarch himself, and its principal function is to act as the guardians of the sacred shrines.”[23] In the last four centuries, the Brotherhood of the Holy Sepulcher became more Greek. In fact, it became almost purely Greek, although some of its members were Arabs and some of them became Patriarchs, such as Sofronios (1771-1775) and Anthimos (1788 – 1808). Historians say that Germanos was not the founder of the Brotherhood but only reorganized it. The Brotherhood was only the old group of monks, which existed in the Holy Places ever since it was established and is called the monks of Spoudaei or the Zealots. Its main task was to supervise the Holy Places and to guide the pilgrims. The Spoudaei, according to Moschopoulos, are the founders or the origin of the Brotherhood of the Holy Sepulcher[24]. There may have been a relationship between the old group of monks and the Brotherhood, but it cannot be viewed as a constituent relationship.

    There is no doubt that Germanos was the real founder of the Brotherhood, which governs the Jerusalem patriarchal diocese today. According to Bliss, the Brotherhood “under the present rules dates back from the Patriarchate of Dositheos, which began in the year 1662[25].” The Brotherhood includes among its members bishops with the rank of metropolitan[26] bishops and archimandrites,[27] deacons and monks. The Patriarch is the head of the Brotherhood, and his Synod is formed from its members. Its central monastery is located next to the Patriarchate. The Central Monastery has other affiliated monasteries such as St. Savvas Monastery (Mar Saba Monastery), Mont Temptation Monastery (Qarantal Monastery), Monastery of St. George and John the Hozevites (Wadi Kelt Monastery), and the Cross Monastery (al-Musallabah). The Brotherhood owns 18 monasteries in Jerusalem inhabited by monks and the families of the Orthodox community. It also had 19 monasteries outside Palestine, in Istanbul, Athens and Crete, which have the status of agencies for the Patriarchate. Among the unique characteristics of the Brotherhood, which makes it different from the Western Catholic orders, is that the monks are paid a salary from the Patriarchate (from 12 to 75 pounds in 1925). They also hold Church jobs and own, lease or invest in real estate. They are not forced to live a collective life, some of them live with their families. All of the 120 members of the Brotherhood are from Greece, with the exception of one member from Bulgaria, who was admitted in 1925[28]. Moschopoulos sums up the privileges and rights of the Brotherhood in the following thirteen points[29]:
    ……………………………

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Πάλι θα γίνουν τα ίδια, όπως κάθε χρόνο. Παρ’ ότι αυτή την φορά υπάρχει η ομολογία εκ των έσω, πως το Αγιο φως ανάβει όχι με την χάρη του Υψίστου αλλά με την βοήθεια σπίρτων. Κατά την γνώμη μου αυτή η απάτη με το Αγιο φώς, είναι ένα σκάνδαλο του ίδιου επιπέδου με τα άλλα ιερά σκάνδαλα, καθώς και με τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα των κυβερνήσεων από την μεταπολίτευση και ύστερα.
    Να μη πω πως αυτό είναι χειρότερο, γιατί στοχεύει στον νού και στο πνεύμα των νεορωμιών. Και ο άνθρωπος, παρακμάζει πρώτα πνευματικά και κατόπιν σε άλλα επίπεδα.
    Πάλι θα το υποδεχθούν με τιμές αρχηγού κράτους και με την παρουσία πολιτικών ταγών.
    Γιατί; Γιατί το θέλει η εκκλησία. Γαιτί η εκκλησία είναι ένα μεγάλο.. ψηφοτροφείο.
    Και γιατί η βλακεία περισσεύει..

  5. Ο/Η Ιερέας Χ λέει:


    Ο ιερέας Στυλιανός Χαραλαμπάκης μαγνητοφώνησε τον αρχιδιάκο Χαράλαμπο Κατενίδη
    Μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη-ντοκουμέντο του Αρχιδιακόνου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Χαράλαμπου Κατενίδη, στον εκκλησιαστικό συγγραφέα ιερέα Σεραφείμ Στυλιανό Χαραλαμπάκη (7 Σεπτεμβρίου 1965)


    Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ. ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΟΚ ΑΠΟ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟ ΤΟ ΕΤΟΣ 1965
    113.835 προβολές
    sporeas.tv
    Επειδή τό «άγιο» φώς είναι τό θέμα μου, εκτός τών άλλων μαρτυριών περί της απάτης αυτής, υπάρχει και μαρτυρία ενός αρχιδιακόνου του Πατριαρχείου, του Χαράλαμπου Κατενίδη, όπου και μαγνητοφωνήθηκε η ομολογία του (εις γνώσιν του) τό έτος 1965 από τόν Στυλιανό Χαραλαμπάκη, περιγράφοντας την απάτη του «αγίου» φωτός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.