Λειτουργία Κυριακής: «Δόξα σοι, Περιούσιε Λαέ»

[No Comment]

*

Μας απέκλεισαν από το facebook χωρίς καμία ειδοποίηση. Εσείς, οι χιλιάδες αναγνώστες μας, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: Μπορείτε να ανεβάσετε μέσω του ατομικού σας λογ/μού στο facebook, την κάθε ανάρτησή μας, ή κάντε ΚΛΙΚ στο εικονίδιο του facebook, κάτω από κάθε ανάρτησή μας. Το κάνετε ήδη, και σας Ευχαριστούμε!

This entry was posted in Ieres_Ependyseis, IERI_Exoussia, σκέψεις, Λειτουργία Κυριακής, Των Αμνοεριφίων, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

2 Responses to Λειτουργία Κυριακής: «Δόξα σοι, Περιούσιε Λαέ»

  1. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Ενώ πουθενά στις «γραφές» τής χριστιανικής θρησκείας δεν αναφέρεται ότι η γυναίκα πρέπει να αποκλείεται από τα «μυστήρια» κατά την έμμηνη ρήση («γυναικεία πάθη»), δεν είναι λίγοι οι «ευσεβείς» που θεωρούν τις εμμηνορροούσες «ακάθαρτες»· ενώ το «κάψιμο τού Ιούδα» απαγορεύεται, ως ειδωλολατρικό, από την χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία τής Ελλάδος, δεν είναι λίγοι οι «ευσεβείς» που επιδίδονται σ’ αυτό το έθιμο· ενώ η χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία, αν και πιστεύει στα θαύματα, ποτέ δεν ισχυρίσθηκε ότι η αφή τού λεγομένου αγίου φωτός (το οποίο, ως γνωστόν, προέρχεται από την «ακοίμητη κανδήλα») είναι προϊόν θαύματος, δεν είναι λίγοι οι «ευσεβείς» που θέλουν να πιστεύουν ότι συντελείται θαύμα!
    Ο καθηγητής πρωτοπρεσβύτερος Αλκιβιάδης Καλύβας γράφει: «Στην καθορισμένη στιγμή, ο λειτουργός παίρνει το φως από την “ακοίμητη κανδήλα”, η οποία συνήθως εναποτίθεται πάνω από την Αγία Τράπεζα», «Παίρνει την πασχαλινή λαμπάδα και ανάβοντάς την από τη φλόγα τής “ακοίμητης κανδήλας”, αρχίζει να ψάλλει, “Δεῦτε λάβετε φῶς” …» (Alkiviadis Calivas: «Great Week and Pascha in the Greek Orthodox Church», «Holy Cross Orthodox Press», Boston 1992 και για την ελληνική: «Η μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα στην Ελληνορθόξη Εκκλησία», «Πουρνάρα», Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 179, 188).
    Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης γράφει: «Ἑπομένως εἶναι πολύ ἐγωιστικά ἀνθρωποκεντρική, ἐπιπόλαιη καί ἀθεολόγητη ἡ πρακτική ἐκείνων πού νομίζουν ὅτι αὐτό τό “θεῖο φῶς” ἔρχεται ὁρισμένη μέρα σέ ἕνα πανίερο χῶρο (Ναό τῆς Ἀναστάσεως) καί γίνεται αἰσθητό ἀπό ὅλους ἀδιακρίτως! Δηλαδή ὅτι εἶναι ὁρατό ἀπό ἁμαρτωλούς και ἐξαγνισμένους, πιστούς ἤ ἄπιστους, ἀπό ἀδιάφορους τουρίστες καί παντοειδεῖς περίεργους, ἀπό Ὀρθοδόξους και ἑτεροδόξους, ἀλλά ἀκόμη και ἀπό εἴρωνες τῆς Πίστεως καί ἀπό φανατικούς ἀλλοθρήσκους. Ὡς νά εἶναι δηλαδή κάτι που ἔρχεται νά ἐντυπωσιάσει (ὅπως προείπαμε) καί ἔτσι νά ἐπιβάλλει, θέλουμε δέν θέλουμε, τήν πίστη, ἄσχετα βέβαια καί ἀδιάφορα ἀπό τήν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου καί ἀπό τό, ἠθικά, δεκτικό του περιεχόμενο.», «Θρῦλος πλανᾶται ἀκόμη καί στίς μέρες μας, κυρίως στίς ἐπαρχίες, γιά τόν τρόπο ἐξακρίβωσης καί ἐπαλήθευσης τῆς ὑπερφυσικῆς προέλευσης τοῦ φωτός τοῦ Παναγίου Τάφου», «Ὅλη αὐτή ἡ παρά πάνω δῆθεν διαδικασία, εἶναι ἀνακριβής καί ἀπαράδεκτη. Γνωρίζουμε τήν ἐν λόγῳ τελετή καί εἴμαστε βέβαιοι ὅτι τίποτε ἀπό αὐτά δέν συμβαίνει.», «Πραγματικά ἀποβλέποντας στό περιεχόμενο τῆς Εὐχῆς διαπιστώνουμε ὅτι πουθενά δέν γίνεται λόγος (οὔτε κάν ὑπαινιγμός) περί “ἄνωθεν κατερχομένου ἀΰλου φωτός” κατά τήν στιγμή ἐκείνη, ἀλλά ἐννοεῖται μόνο φῶς φυσικό πού ἀνάβεται στήν ἀνάμνηση τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ φωτός τοῦ κόσμου. Τελετουργικῶς δέν ἔχουμε τήν, λεγόμενη, εὐχή εὐχαριστίας (ὅπως θά ἦταν ἡ εὐχή ἐάν μόλις εἴχαμε λάβει τό ἄϋλο φῶς), ἀλλά ἔχουμε εὐχή ἱκεσίας, δηλαδή δεήσεως-παρακκλήσεως μας, ὅπως εὐλογηθεῖ καί (ὡς ἀναστάσιμο) καταστεῖ ἰδιαίτερα ἅγιο, καθώς, δηλώνει ἡ φράση τῆς εὐχῆς “νά ἀναδειχθῆ” τό φῶς ὄχι μόνο “ἁγιασμοῦ δῶρον” ἀλλά “καί πάσης θεϊκῆς χάριτος πεπληρωμένον”. Ἀλλά ποιό φῶς, εὔχεται ὁ Πατριάρχης νά γίνει τέτοιο; Βεβαίως τό “εἰς ἀνάμνησιν” (ὅπως ἀναφέρει ἡ εὐχή) φυσικό φῶς, τό ὁποῖο ἀνάβει ὁ Πατριάρχης ἀπό τήν κανδήλα τοῦ Παναγίου Τάφου. Ἡ εὐχή εἶναι σαφεστάτη.» («Το Αρχιτεκτονικό Συγκρότημα τού Ναού τής Αναστάσεως Ιεροσολύμων και το θέμα τού Αγίου Φωτός», «University Studio Press», Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 211-212, 218, 219, 225-226).
    Να σημειωθεί (και να τονισθεί) ότι αυτή η κανδήλα, από την οποία ανάβη τη λαμπάδα ο πατριάρχης, δεν καίει αδιαλείπτως (αν και ονομάζεται «ακοίμητη κανδήλα»).
    In illo tempore, το λεγόμενο άγιο φως ερχόταν με πλοίο από το Ισραήλ στην Ελλάδα. Το 1988, όμως, η Δήμητρα Λιάνη και ο Ιάκωβος Οικονομίδης (ο οποίος, τότε, διατηρούσε ταξιδιωτικό πρακτορείο¹ στην Αθήνα, οδός Νίκης αρ. 23) είχαν την φαεινή ιδέα να προτείνουν να έρχεται το άγιο φως με αεροπλάνο· αυτή η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από κάποιους ιθύνοντες (στους οποίους συγκαταλέγεται και ο Χρήστος Σαρτζετάκης) και, έκτοτε, αυτό το φως έρχεται αυθημερόν αεροπορικώς, με χρήματα τών φορολογουμένων (συμπεριλαμβανομένων τών άθεων, τών ένθεων άθρησκων και τών αλλόθρησκων). Φθάσαμε και στο παράδοξο να υποδέχονται ένα φως με τιμές … αρχηγού κράτους!
    Και βέβαια, η παράνοια ως προς τα θρησκευτικά αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Εδώ έγκειται και στο γεγονός ότι τόσοι «ευσεβείς» άγονται και φέρονται, χαλιναγωγούνται και χειραγωγούνται από μία συμμέτοχο σε μοιχεία.

    ¹ ο νοών νοείτω

  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Περίπου ένας στους δύο κατοίκους του περιούσιου λαού, αποδέχεται πως ο γελοίος ισχυρισμός του μαφιόζικου πατριαρχείου των Ιεροσολύμων ότι το «Αγιο» φως ανάβει με την μεσολάβηση του Θεού, είναι αλήθεια!
    Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να επινοούν έναν ή πολλούς θεούς. Και τους δημιουργούν σύμφωνα με την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Είναι εύκολο να φανταστούμε, ποια εικόνα έχει για τον εαυτό του ο Ορθόδοξος νεορωμιός. Αρκεί να ρίξουμε μία ματιά στον Θεό του.
    Μνησίκακος. Εδώ και χιλιάδες χρόνια θυμάται το μήλο που έφαγαν ο Αδάμ και η Εύα, παρά την διαταγή του να μη το πράξουν. Έκτοτε χρεώνει αυτή την ασήμαντη αμαρτία σε όλους τους ανθρώπους, όλων των γενεών όπου γης.
    Εκδικητικός. Δεν δίστασε να εξαφανίσει ολόκληρες πόλεις και εν τέλει όλη την ανθρωπότητα, επειδή δεν υπάκουσαν στις εντολές του.
    Αντιπαθεί την διακριτικότητα. Αρέσκεται να παρακολουθεί όλους τους ανθρώπους κάθε μέρα κάθε στιγμή, ακόμη και στις πιο προσωπικές τους στιγμές. Και να σημειώνει όλες τις παραβάσεις στις οποίες προβαίνουν, για τις οποίες αν δεν μετανοήσουν έγκαιρα – φθάνει να τις εκμυστηρευτεί κάποιος σε έναν αγράμματα παπά, και λαμβάνει αυτομάτως συγχώρεση – θα τιμωρηθούν αιώνια σε άσβηστες φλόγες, κάτω από το λάγνο βλέμμα των πιστών που θα παρακολουθούν από τον παράδεισο.
    Τους τελευταίους αιώνες παλεύει με την πλήξη του, παρακολουθώντας πότε ανέλπιστες εγκυμοσύνες με την βοήθεια της μόνης αληθινά παρθένου, της Παναγίας, και πότε διάφορα τμήματα από ανθρώπινους σκελετούς να επιτελούν θαύματα. Πάντα βέβαια με το αζημίωτο.
    Και κάθε χρόνο, περιμένει με υπομονή να έρθει η ημέρα που θα ανάψει με τις μαγικές του ικανότητες εξ αποστάσεως το κερί του Πατριάρχη προς αιώνια δόξα Του, προκαλώντας ταυτόχρονα ρίγη συγκίνησης στους νεοέλληνες, μη αφήνοντας τους καμία αμφιβολία ότι αποτελούν τον περιούσιο λαό Του.
    Τι εικόνα βγάζω εγώ για τον νεοέλληνα από τα παραπάνω;
    Οτι είναι μνησίκακος, εκδικητικός, πνευματικά τεμπέλης και αποφασιμένος να περιμένει αιώνια τον ερχομό των βαρβάρων για να κάνουν ότι αυτός οφείλει να κάνει.
    Με δύο λόγια: ο νεοέλληνας είναι αθεράπευτα ανασφαλής, φοβισμένος και ανέραστος..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.