Ο Τσίπρας ως φιλόσοφος (στην Εφημερίδα των Συντακτών)

[Ο βασιλιάς φιλόσοφος του Πλάτωνα, αποτελεί γεγονός]

Ο νέος Θεόφιλος ο Κορυδαλέας φιλοσοφών (lifo-Άρης Δημοκίδης)

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Δεν θέλω να κατηγορήσω συλλογικά την εγγενώς αντιφατική  εφημερίδα που ακροβατεί μεταξύ της έκφρασης πραγματικά αριστερών και δημοκρατικών  ιδεών και των υποχρεώσεών της έναντι του χυδαίου πολιτικού τυχοδιωκτισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαδιακά μάλιστα, μαζί με αυτό το ανόητο άρθρο της πολιτικής εκδούλευσης, φιλοξενεί  τη ίδια μέρα (28.12) και ένα άλλο, σοβαρού αριστερού προβληματισμού: «Ο ράφτης του Ουλμ και ο σύγχρονος κομμουνισμός». Το επίμαχο άρθρο όμως που τιτλοφορείται «Τσίπρας – Ιερώνυμος» είναι πραγματικό περιβόλι εξωφρενικών παραλληλισμών και ανοίγει νέους δρόμους στην ευγενή δημοσιογραφία της κολακείας των ισχυρών της ημέρας. Υπογράφεται από παλιό δημοσιογράφο της ‘Ελευθεροτυπίας’ και μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας. Παραθέτω αποσπάσματα: «Ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης έκανε το όραμα πράξη στην Ορθοδοξία και στην Ανατολική Εκκλησία εν γένει, όταν δεν υπήρχαν εθνικά κράτη στα Βαλκάνια, τοποθετώντας ως διευθυντή στην Πατριαρχική Σχολή, γύρω στα 1624, τον φιλόσοφο Θεόφιλο Κορυδαλέα (1570 – 1646). Ριζοσπάστης αριστοτελικός φιλόσοφος ο Κορυδαλέας, πραγματοποίησε τομή στα μαθήματα της Πατριαρχικής Σχολής, διαχωρίζοντας τη Φιλοσοφία, επομένως και την Επιστήμη από τη Θεολογία και το αλάθητο που αυτή εμπεριέχει…..Σε μία κρίσιμη περίοδο για τον Ελληνισμό, την Ορθοδοξία, αλλά και τον αυτοκαθορισμό των άλλων λαών στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ένας θρησκευτικός ηγέτης με παιδεία βάθους, ο Κύριλλος Λούκαρης, οραματίστηκε και απογείωσε την ελευθερία των λαών. Αποτέλεσμα, η λαϊκή θρησκευτικότητα να ενισχυθεί με την κριτική σκέψη, για να δεχθεί την οικουμενικότητα των ριζοσπαστικών ιδεών της φιλοσοφίας, που ταυτόχρονα εμβάθυνε στην οικουμενικότητα των αξιών του Ευαγγελίου, με πορεία προς την ελευθερία. Αυτό πραγματοποιήθηκε με τεράστιες εσωτερικές συγκρούσεις με το αντιδραστικό σχολαστικό ρεύμα σκέψης….Ο γόνιμος διάλογος που έχει αρχίσει να γίνεται επιτέλους σήμερα μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας, πρέπει να βυθιστεί στην αυτογνωσία μιας βαθύτερης συνείδησης και ιστορικής γνώσης, με ορίζοντα την υπέρβαση της εποχής μας. … Εδώ ο διάλογος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και της Εκκλησίας έχει πεδίο δόξης λαμπρό. Ο κ. Ιερώνυμος να οδεύσει στα χνάρια του Λούκαρη και ο κ. Τσίπρας του Θεόφιλου Κορυδαλέα, με όχημα τον συλλογικό διανοούμενο κριτικής σκέψης».

Το να καλείται ο πιο αγράμματος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης του οποίου το γνωστικό επίπεδο συγκρίνεται με αυτό των Παττακού, Γ.Παπαδόπουλου και Μ.Έβερτ  («Τα προσχώματα του κ.Τσίπρα») να παραστήσει τον Κορυδαλλέα είναι αυτονόητα γελοίο. Ο Τσίπρας ακούγοντας αυτό το Κορυδαλλέας το πολύ να υποθέσει ότι αναφέρεται σε σημερινό κάτοικο του Κορυδαλλού. Ο Θεόφιλος όμως  ήταν ένας σοφός που έκανε σπουδές στο ουνιτικό κολέγιο της Ρώμης και διδάχτηκε Φιλοσοφία και Ιατρική στην Πάδοβα. Έγινε καλόγερος με το όνομα Θεοδόσιος αλλά μετά αποσχηματίστηκε. Αργότερα ο όχλος τον καταδίωξε μετά από μια ομιλία του στο πατριαρχείο που θεωρήθηκε αιρετική. Επέστρεψε ξανά στις τάξεις του κλήρου και κατέλαβε τη θέση του δεσπότη Ναυπάκτου, αλλά μετά καθαιρέθηκε. Εισήγαγε νεωτερικές αντιλήψεις για τη φιλοσοφία, στα σοβαρότερα ελληνικά σχολεία της εποχής του. Ταυτόχρονα υπηρέτησε την πολιτική του Λούκαρη που ήθελε να αποκρούσει τη ρωμαιοκαθολική διείσδυση στην επικράτειά του, στρεφόμενος προς τον προτεσταντισμό με τον οποίο απέκτησε επικοινωνία. Aσφαλώς και το θετικό βήμα του Κoρυδαλλέα ήταν η αποδέσμευση, στο μέτρο των δυνάμεών του,  της Φιλοσοφίας της εποχής του από τη δογματική της Ορθοδοξίας, Αυτή η ιστορία κράτησε δυο αιώνες ξεκινώντας από τα 1600 και εν έφερε ουσιαστική πρόοδο στη σκέψη των Ελλήνων λογίων. Ριζική αλλαγή όμως συντελέστηκε τον 18ο αιώνα με τους Μεθόδιο Ανθρακίτη («Το πατριαρχείο καίει τα βιβλία του Ανθρακίτη»), Ιώσηπο Μοισιόδακα, Χριστόδουλο Παμπλέκη («To πατριαρχείο καταριέται τον Χ. Παμπλέκη»),  Αθανάσιο Ψαλίδα, κλπ, που συγκρούστηκαν με την επίσημη Ιεραρχία και εξέφρασαν ριζοσπαστικά ρεύματα. Είναι παραπάνω από ξεκάθαρο, ότι οποιοσδήποτε παραλληλισμός του Τσίπρα με τον από τον μυθικό και ιστορικό Κορυδαλλό των αρχαίων Αθηνών Θεόφιλο (1570), είναι απρέπεια προς τη μνήμη του φιλόσοφου και φτηνή κολακεία προς τον πρωθυπουργό.

Ο νέος Κύριλλος Λούκαρις

Για να περάσουμε στον παραλληλισμό του αρχιεπισκόπου Λιάπη με τον ένοχο για τη μιτροφορία (1621) των δεσποτάδων Λούκαρη, αυτός δεν ήταν κάποιος αθώος άνθρωπος ούτε «οραματίστηκε και απογείωσε την ελευθερία των λαών». Πνευματικός δυνάστης των Βαλκανίων ήταν και μηχανορράφος όπως όλοι οι υψηλοί κληρικοί της τότε Ανατολής Ανέβηκε στον θρόνο Νοέμβρη του 1620 λίγες μέρες μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Τιμόθεου Β΄, τον οποίο πιθανότατα δολοφόνησαν εντεταλμένοι του Λούκαρη. Στραγγαλίστηκε και ο ίδιος με εντολή της Υψηλής Πύλης, πέφτοντας θύμα των διαβολών αντιπάλων του μητροπολιτών. Ασφαλώς κρίνοντάς τον με πολιτικά κριτήρια υπήρξε μεγαλεπήβολος πατριάρχης, υποκείμενος όμως σε όλες τις εκκλησιαστικές αμαρτίες της εποχής του. 29χρονος μόλις κληρονόμησε από το θείο του τον θρόνο της Αλεξάνδρειας (Κύριλλος Γ΄), τον εγκατέλειψε και κατέλαβε πέντε φορές (αλλαξοπατριαρχίες) τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης (Κύριλλος Α΄)   με χρηματικές εξαγορές και με τη βοήθεια Ολλανδίας, Βρετανίας και Βενετίας, φέρνοντας από την αφρικανική του έδρα στην Ιστανμπούλ και το βασιλικό προνόμιο της πατριαρχικής μίτρας. Κατόπιν αυτών αντιλαμβάνομαι πως ο παραλληλισμός του Αρχιεπισκόπου Λιάπη με τον Λούκαρη, αν δούμε και τους δυο όπως πραγματικά ήταν και είναι,  έχει κάποια λογική βάση («Έπεσε η μάσκα του αρχιεπισκόπου-Έσπασε η Ομερτά»), όχι όμως στο θετικό πνεύμα του αρθρογράφου. Όσο για τον «γόνιμο διάλογο» ο οποίος «πρέπει να βυθιστεί στην αυτογνωσία μιας βαθύτερης συνείδησης και ιστορικής γνώσης, με ορίζοντα την υπέρβαση της εποχής μας», ο οποίος «έχει πεδίο δόξης λαμπρό» και που δήθεν διεξάγεται (που και πότε;) μεταξύ των δυο μαφιών, της πολιτικής αριστεροακροδεξιάς και της ιερής, με μοναδικό μέχρι στιγμής διαγραφόμενο ορατό αποτέλεσμα την παράδοση στην Εκκλησία δημόσιας περιουσίας χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας, νομίζω πως δολοφονούνται οι λέξεις και οι έννοιες τις οποίες εκπροσωπούν. Προσωπικά θα χαρακτήριζα τον διάλογο ως αυστηρά διαπροσωπικό μεταξύ δυο εξουσιαστών, ως γόνιμο, αλλά μόνο για τα οικονομικά της κρατικής Εκκλησίας και ως « ‘αέρα κουβέντα’ να γίνεται να περνάει η ώρα» κατά τη γνωστή φιλοσοφική Σχολή καφέ φραπέ της Αιγίνης, όσον αφορά  στον αριστερό πόλο αυτού του διαλόγου.

Advertisements
This entry was posted in IERI_Exoussia, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

4 Responses to Ο Τσίπρας ως φιλόσοφος (στην Εφημερίδα των Συντακτών)

  1. Ο/Η Κάποιος λέει:

  2. Ο/Η Psycho λέει:

    Το παπαδαριό δεν πιάνεται κορόιδο.
    Κάτι σαν τον Τσίπρα τους μασάει για ορεκτικό

  3. Ο/Η Kostas Pagan λέει:

    ειστε θεοι

  4. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Θα επιθυμούσα να επαναλάβω την ατάκα «παπαδιές» που είχε γράψει (και) ο συσχολιαστής Γερμανοφιλλανδοαγγλοαμερικανοεβραιοτσολιάς. Όταν, λοιπόν, κάποιος ύπουλος διαπράττει απάτες, λέμε: «αυτός κάνει παπαδιές».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.