Μεγάλο Σχίσμα εν όψει, στην Ορθόδοξη Εκκλησία

[Το τίμημα του βυζαντινού καισαρισμού, του εθνοφυλετισμού και του φιλοναζισμού]

2.8.3013: «Ukraine divided over WWII legacy». «Ένας Ορθόδοξος ιερέας προσεύχεται, καθώς οι Ουκρανοί ντυμένοι με τη στολή των SS Γαλικίας μεταφέρουν ένα φέρετρο. Ο ιερέας (σημ.Λ.: του φιλοκυβερνητικού «πατριαρχείου του Κίεβου») οδηγεί μια τελετή για τους πεσόντες στρατιώτες της ναζιστικής μονάδας, δίνοντας την ευλογία του σε αρκετούς άνδρες με σβάστικες, που χαμηλώνουν το φέρετρο (στον τάφο του) σε μια τελετή».

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
Mετά το φιάσκο της Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, από την οποία απουσίασαν οι αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ρωσίας, της Αντιόχειας, της Βουλγαρίας, αλλά και δυο ακόμη, που ο ελληνικός Τύπος απέφυγε να τις επισημάνει, η Εκκλησία της Μακεδονίας και η αυτόνομη (θυγατρική της ρωσικής) Εκκλησία της Ιαπωνίας, έρχεται τώρα η ώρα της επίσημης απόσχισης της ρωσικής Εκκλησίας, της μακράν πολυπληθέστερης από όλες τις Ανατολικές Εκκλησίες. Αιτία η ανακήρυξη από το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης της, υπό τον πατριάρχη του Κίεβου Φιλάρετο, Εκκλησίας της Ουκρανίας (της μεγαλύτερης από τις τρεις μεγάλες και από τις πολλές μικρότερες Εκκλησίες της πολυδιασπαμένης Ορθοδοξίας αυτής της χώρας), σε αυτοκέφαλη. Το πατριαρχείο ικανοποιεί τη σχετική απαίτηση των ΗΠΑ και της ουκρανικής κυβέρνησης, απαίτηση βεβαίως που με βάση τα ισχύοντα είναι δίκαιη, αφού σχεδόν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν χωριστεί με βάση την διαίρεση των κρατών σε εθνικές Εκκλησίες, με κορυφαία την ελλαδική, που αποτελεί κρατική υπηρεσία. Υπάρχουν μικροεξαιρέσεις, όπως στην σκανδαλοποιό Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας («Τα εξώγαμα τέκνα ενός Αρχιεπισκόπου»), η οποία δεν ακολούθησε την κρατική διχοτόμηση, χωρίς όμως να αποφύγει αρχικά τις περιπέτειες που προέκυψαν από τις διενέξεις των πατριαρχείων Μόσχας και Κωνσταντινούπολης («Χάσμα» στην Ορθόδοξη Εκκλησία», «..το ερώτημα δεν είναι «ποιος αναγνωρίζει τον Μητροπολίτη Ράστισλαβ», αλλά πόσο ενωμένη ή πόσο διχασμένη είναι η ορθόδοξη Εκκλησία εν τέλει»-10.2.2014).

Η Ρωσία όμως που επί του κομμουνιστικού καθεστώτος έλεγχε την ουκρανική Εκκλησία, δεν μπορεί να παραιτηθεί από ένα παλαιό της φέουδο. Oι Ρώσοι κομμουνιστές είχαν υποχρεώσει με ωμή βία ακόμη και τους Ελληνοκαθολικούς (Ουνίτες) της Συνόδου της Βρέστης (1596) να αποσχιστούν από την παπική Εκκλησία και να ενωθούν με τη ρωσική Oρθόδοξη («Ukrainian Greek Catholic Church in the USSR»), η οποία άρπαξε τους ναούς και την περιουσία τους, ενώ πολλοί Γραικοκαθολικοί επίσκοποι, ιερείς και πιστοί που αντέδρασαν φυλακίστηκαν. Οι Ελληνόρυθμοι αμύνθηκαν σχηματίζοντας Εκκλησία των κατακομβών και μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος ξαναπήραν τις ιδιοκτησίες τους, ενώ το φιλορωσικό πατριαρχείο διαμαρτυρόταν επίμονα για διωγμό εναντίον του, λησμονώντας τις δικές του ενοχές.

8.2.2018: Ο υποψήφιος Πρόεδρος του «Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης» του ΣΥΡΙΖΑ με τον Φύρερ, ως προσκεκλημένοι της Αρχιεπισκοπής στο πανηγύρι για τα 10χρονα της εκλογής του Ιερώνυμου Λιάπη. (Βλ και «Όταν ο εκλεκτός του Τσίπρα για το ΕΣΡ Β. Πολύδωρας έλεγε πως η Χρυσή…Ερωτηθείς στη συνέχεια εάν θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία ακόμη και με την Χρυσή Αυγή, ο βουλευτής απάντησε: ‘Βεβαίως..’»).

Είναι πιθανόν το σχίσμα αυτό να ακολουθήσουν και άλλες η Εκκλησίες όπως το αραβικό πατριαρχείο της Αντιόχειας, που έχει κι αυτό ανοιχτούς λογαριασμούς με το ρατσιστικό ελληνικό πατριαρχείο των Ιεροσολύμων («Στά άκρα η κόντρα Αντιοχείας- Ιεροσολύμων για το Κατάρ»), το οποίο θεωρεί επίσημα, με τις ευλογίες σύσσωμης της φιλοπαλαιστινιακής ελληνικής Αριστεράς («Αριστερά του Εθνικισμού και της Χριστοκαπηλίας;»), τους Ορθόδοξους Παλαιστινίους κατσαρίδες της Παπακώστα. Άλλωστε από το 1898, που η Αντιόχεια κυνήγησε τον (από το 1724) Ρωμιό πατριάρχη της και τους εγκάθετους Έλληνες επισκόπους του, ανήκει στη σφαίρα της ρωσικής κρατικής επιρροής. Η «ορθόδοξη» αίρεση, που αποσχίστηκε για πολιτικούς λόγους το 1054 από τη μητρική Καθολική Εκκλησία, δεν μπόρεσε ποτέ να υπάρξει ανεξάρτητη από την κατά τόπους κρατική εξουσία, όπως συνέβη με τη Ρώμη, που διατήρησε τον ενιαίο υπερεθνικό και οικουμενικό της χαρακτήρα. Απαρτίζεται από αλληλομισούμενες εθνικές Εκκλησίες, που συχνά βρέθηκαν στη δίνη βάρβαρων αδελφοκτόνων εμφυλίων πολέμων μεταξύ Ορθόδοξων εθνών, όπως συνέβη στα 1904-1908 στο χώρο της Μακεδονίας κυρίως μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων αδελφών Ορθοδόξων, με τη μικρότερη συμμετοχή στην αλληλοσφαγή των Σέρβων και Ρουμάνων. Ακόμη και η απόσχιση της ελλαδικής Εκκλησίας από το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης στα 1833, προκάλεσε την οργή του δεύτερου που κήρυξε την Εκκλησία της Ελλάδας σχισματική. Αργότερα προστέθηκε άλλη μια αιτία για ορθόδοξα σχίσματα, το γελοίο ζήτημα του ημερολογίου. Είναι χαρακτηριστικό πως στη Δύση υπάρχουν στην ίδια χώρα πολλές διαφορετικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, με αποκορύφωμα τις ΗΠΑ όπου οι αποκαλούμενες «Ορθόδοξες» Εκκλησίες. είναι πάνω από 15.

Οι ευσεβείς Ορθόδοξοι Ρώσοι εθνικιστές και σταλινικοί «Λύκοι της νύχτας», στην Κόρινθο.

Παρ’όλο που το ρωμέικο πατριαρχείο θα δώσει σύντομα Αυτοκεφαλία («Προ των πυλών η αυτοκεφαλία») στην Εκκλησία της Ουκρανίας (πατριαρχείο Κίεβου), οι ρωσόφιλοι Έλληνες «πατριώτες» (Χρυσή Αυγή και Λαφαζανικοί), που βρίσκονται σε (αυστηρώς πνευματική και ανιδιοτελή) επικοινωνία με το τυραννικό, μαφιόζικο και συχνά φιλοναζιστικό καθεστώς Πούτιν, έχουν ήδη εκδηλώσει την διαφωνία τους, παραμερίζοντας αυτό που θα έλεγαν «εθνικό συμφέρον», όπως και όσο αυτό υποτίθεται ότι εκφράζεται από το πατριαρχείο (του Γένους κλπ) της Κωνσταντινούπολης. Ενδεικτικά σχετικά δημοσιεύματα: «Χρυσή Αυγή Ερώτηση Στρατηγού Συναδινού για τις ενέργειες των ουκρανικών αρχών ενάντια στην ορθόδοξη εκκλησία» (10 Δεκεμβρίου 2014-19:19), «Ο Βαρθολομαίος στα χνάρια Τσίπρα-Κοτζιά σε ψυχροπολεμικές  αντιρώσικες αποφάσεις», Ιskra- 06/09/2018). Πάντως τόσο το ρωσικό πατριαρχείο, όσο και το φιλοδυτικό πατριαρχείο του Κίεβου, δεν έχουν πρόβλημα να ευλογήσουν μέλη του εθνικιστικού υπόκοσμου των χωρών τους.

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ”. Απάντηση στον υποβόσκοντα αντισημιτισμό της Μητρόπολης Καβάλας. Ο εικονιζόμενος μητροπολίτης της Προκόπης πνίγηκε το 2017 στη θάλασσα («Γιατί ο Ποσειδώνας έπνιξε τέσσερις μητροπολίτες»). Το makeleio έγραψε πως «Μασώνοι έπνιξαν τον μητροπολίτη που κυνηγούσε τους ομοφυλόφιλους». Η αγιότης του, αντιδρώντας στην ανέγερση του μνημείου ολοκαυτώματος της πόλης του, που λίγο πριν πνιγεί ο δεσπότης (2017) βανδαλίστηκε, είχε δηλώσει το 2015: «Μνημείο όχι μονο για τους Εβραίους αλλά για όλα τα θύματα..».

Η Ορθοδοξία ιστορικά έχει διαμορφωθεί, από την εποχή των βαλκανικών εθνικισμών, με σκληρά εθνικιστικούς όρους, έχοντας καταντήσει ειδικά στην Ελλάδα να ευλογεί επίσημα δυο Δικτατορίες και την υπόδικη εγκληματική και απροκάλυπτα εωσφορική «σπορά των νικημένων του ‘45», ενώ στις ΗΠΑ έγινε πόλος έλξης Αμερικανών Ναζιστών («Ορθοδοξία και Ναζισμός»). Έχει λοιπόν πάρει έναν πολύ επικίνδυνο δρόμο, που αν δεν ανακοπεί, θα την οδηγήσει σε συνδυασμό με τον παραδοσιακό αντισημιτισμό της και με το μίσος της κατά ομοφυλόφιλων (μόνο των μη ρασοφόρων), μαρτύρων του Ιεχωβά, ακόμη και προσφύγων, που εκδηλώνεται και από μητροπολίτες φίλους του κ.Τσίπρα και επίσημους συνομιλητές συνεδρίων της Αριστεράς («Ο Άνθιμος σε ξενοφοβικό ξέσπασμα»), στον ιστορικό εξευτελισμό και στο απόλυτο ξεμασκάρεμα.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

«WJC urges Ukrainian Orthodox Church leader to act against glorification of Nazi soldiers» (worldjewishcongress.org-22.8.2013). «Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας θα πρέπει να εργαστεί για να εμποδίσει τους κληρικούς να συμμετάσχουν σε νεοναζιστικές εκδηλώσεις στην Ουκρανία, δήλωσε σήμερα το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο σε επιστολή προς τον επικεφαλής της εκκλησίας. Ο Πρόεδρος του WJC, Ρόναλντ Σ. Λάουτερ, ζήτησε από τον Πατριάρχη Φιλάρετο να μιλήσει εναντίον εκδηλώσεων που τιμούν τους Ναζί».

 

Advertisements
This entry was posted in Ieres_Ependyseis, Γράμμα από το Ληξούρι, Των Αμνοεριφίων, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

16 Responses to Μεγάλο Σχίσμα εν όψει, στην Ορθόδοξη Εκκλησία

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://news.kievukraine.info/2013/08/ukraine-divided-over-wwii-legacy.html

    by ASSOCIATED PRESS
    Published: Thu, August 1, 2013 5:05 AM Updated: Thu, August 1, 2013 5:06 AM

    CHERVONE, Ukraine (AP) — Ukrainians dressed in Nazi SS uniform trudge through trenches and fire model rifles in a reconstruction of a key battle against the Soviets during World War II. An Orthodox priest leads a ceremony for fallen soldiers of the Nazi unit, sprinkling his blessing over several men sporting swastikas who lower a coffin in a ritual reburial.

    http://www.worldjewishcongress.org/en/news/wjc-urges-ukrainian-orthodox-church-leader-to-act-against-glorification-of-nazi-soldiers

    WJC urges Ukrainian Orthodox Church leader to act against glorification of Nazi soldiers

    Thu, 22 Aug 2013

    The Ukrainian Orthodox Church should work to stop clergy from participating in neo-Nazi events in Ukraine, the World Jewish Congress said today in a letter to the head of the church. WJC President Ronald S. Lauder asked Patriarch Filaret in a letter to speak out against events glorifying the Nazis. Lauder referred to a recent ceremony near Lviv marking the 70th anniversary of the creation of the Galician division of the Waffen SS, in which Ukrainians fought on the side of Nazi Germany.


    Filaret, the patriarch of the Ukrainian Orthodox Church

  2. Ο/Η Ντένης ο τρομερός λέει:

  3. Ο/Η Βολταίρος λέει:

    Η τυραννία και η υποκρισία της κρατικής Εκκλησίας της Ελλάδας

    http://www.imerodromos.gr/ekklisia-mesopolemos-1/

    «Αστυνομία ηθών» με ράσα στα χρόνια του Μεσοπολέμου (Α΄)

    Έλεγχος από την Εκκλησία, σε συνεργασία με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, σε όλες τις εκδηλώσεις τη ζωής, με το πρόσχημα της προστασίας του ελληνικού Έθνους και των ηθών του. – «Στίγμα και όνειδος του Κράτους ημών η βλασφημία» -Το παράδειγμα του «ευσεβούς» Μουσολίνι, τα «ασεβή» γραμμόφωνα και η αμαρτωλή Βαρβάρα -Κατά του κινηματογράφου, του θεάτρου και του «γελοίου» και «ανοήτου»… Τσάρλι Τσάπλιν

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

    16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016

    Η Εκκλησία της Ελλάδος είχε και έχει «πολιτογραφήσει» τον εαυτό της ως την κατ’ εξοχήν ηθική δύναμη του Έθνους και του αστικού ελληνικού κράτους και οι κληρικοί της, παντός βαθμού, «διανοούμενοι ταγοί του Έθνους».

    «Η Εκκλησία είναι η ηθική δύναμις του Κράτους. Η δράσις αυτής είναι δράσις υπέρ του Έθνους και του Κράτους του Ελληνικού» ανέφερε ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Τιμόθεος σε συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου τον Ιούνιο του 1926 (αρχιμανδρίτη Θεόκλητου Στράγκα «Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία εκ πηγών αψευδών 1817-1967», τ. Β΄, σ. 1426). Και όχι μόνο αυτό.


    Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Το 1913 και το 1917 όταν ήταν αρχιμανδρίτης είχε μηνυθεί δυο φορές ενώπιον της Ιεράς Συνόδου γιατί έκοψε τα μακρυά μαλλιά του και παρακολούθησε παράσταση αρχαίας τραγωδίας…

    Μεγαλωμένη στην αγκαλιά του αστικού κράτους και υποταγμένη σ’ αυτό, κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά σε ένα φαινόμενο της κοινωνικής ζωής, το οποίο δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, έσπευδε να ζητήσει την προστασία, αλλά και την παρέμβαση των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, σε αντάλλαγμα της υποστήριξης που έδινε στο κυρίαρχο κράτος.

    Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ενημερώνοντας την Ιεραρχία, τον Οκτώβριο του 1924 για τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό, Θεμιστοκλή Σοφούλη, σημείωνε χαρακτηριστικά: Η Εκκλησία «είναι η μόνη δύναμις, ην δυνάμεθα ν’ αντιτάξωμεν κατά του κομμουνισμού και των άλλων εχθρών της κοινωνίας» (Θεόκλητου Στράγκα, οπ.π., σ. 1316).

    Ειδικότερα στην περίοδο του Μεσοπολέμου, η δυναμική εισβολή νέων ιδεών στην ελληνική κοινωνία, αντιμετωπίστηκε από την Εκκλησία, όχι μέσω ενός εναλλακτικού αυτόνομου θρησκευτικού λόγου, αλλά κυρίως μέσω των κατασταλτικών κρατικών μηχανισμών.

    Η « κατάπνιξις του κακού»

    Μάλιστα, το 1924 ο αρχιεπίσκοπος έφτασε στο σημείο να ζητήσει από τον υπουργό Δικαιοσύνης, Γεώργιο Καφαντάρη, και την ανασύσταση της «Αστυνομίας των ηθών, αποσκοπούσα εις την ενεργόν παρακολούθησιν του κακού και την άμεσον κατάπνιξιν αυτού οπουδήποτε και υφ’ οιανδήποτε καν τούτο εμφανίζεται μορφήν». Η Αστυνομία των ηθών, προσέθετε, «διευθυνομένη παρά Συμβουλίου εξ ανωτάτων του Κράτους υπαλλήλων, εις ό να μετέχη δι’ αντιπροσώπου αυτής και η Εκκλησία κατά τόπους, δέον ν’αναλάβη πρωτίστως την εξυγίανσιν του θεάτρου και του κινηματογράφου» (επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος, «Εκκλησία», τ.35, 26.1.1924)

    Εκστρατεία κατά του «εγκλήματος της βλασφημίας»

    «Οι άντρες βρίζουν, οι γυναίκες δίνουν κατάρες» γράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος στα προλεγόμενα του βιβλίου του «Ρεμπέτικα τραγούδια». Και στην Ελλάδα, τον πρώτο καιρό μετά την αποτυχημένη Μικρασιατική εκστρατεία, μια χώρα κατεστραμμένη οικονομικά με 1.500.000 ρακένδυτους πρόσφυγες, ένα λαό εξαγριωμένο για την καταστροφή κι ένα στρατό εξουθενωμένο ηθικά, μετά την ήττα, οι βλαστήμιες έδιναν και έπαιρναν κατά πάντων. Το υβρεολόγιο των Ελλήνων, ενισχυμένο από το τουρκικό, ήταν πλουσιότατο. Έτσι όλοι εκείνη την εποχή ακολουθούσαν το παράδειγμα του Καραϊσκάκη με την παραμικρή αφορμή, μη αφήνοντας απέξω τίποτα, από τα θεία μέχρι τους αιτίους της καταστροφής και του εκφραστές της εξουσίας.


    Έλληνες αιχμάλωτοι στη Μικρασία στον Πειραιά μετά την Καταστροφή. «Εγκληματούν» βρίζοντας για την κατάντια τους…

    Η Εκκλησία της Ελλάδος, διεκδικώντας για τον εαυτό της το ρόλο του θεματοφύλακα της ψυχικής υγείας των Ελλήνων και της ηθικής του Έθνους, ανέλαβε από την πρώτη στιγμή το έργο να σταματήσει με όλα τα μέσα και κυρίως τα κατασταλτικά, αυτό το «έγκλημα» όπως το χαρακτήριζαν οι εκπρόσωποί της.

    Έτσι στα τέλη Μαΐου του 1923 ο αρχιεπίσκοπος, με την εγκύκλιο του «κατά της βλασφημίας», ζητεί την λήψη αυστηρών μέτρων, ιδιαίτερα για τους στρατευμένους που «εγκληματούν».

    Η ανταπόκριση της Πολιτείας είναι άμεση. Εκδίδεται αυστηρή διαταγή των υπουργών Ναυτικών και Στρατιωτικών, το Φρουραρχείο Πειραιά επέβαλε αυστηρές ποινές σε στρατιώτες, η Αστυνομία συνέλαβε εκατοντάδες «εγκληματούντες» και η Ιερά Σύνοδος «εξέφρασε την ευαρέσκειά της» προς τις αρχές: « Η Αστυνομία Πόλεων δεν περιώρισε την αποστολήν αυτής εις μόνην της εξωτερικής δημοσίας τάξεως τήρησιν, αλλ’ έχε την συναίσθησιν ότι κυρίως οφείλει να συντελέση εις την βελτίωσιν και την εξημέρωσιν των ηθών (…) Τούτου ένεκα εκ των πρώτων αυτής καθηκόντων εθεώρησεν, επισκεπτομένη τον Μακαριώτατον Μητροπολίτην να ζητήση οδηγίας και υποδείξεις περί των πρακτέων κατά την κατεύθυνσιν ταύτην, μετ’ άκρας δ’ ανακουφίσεως διεπιστώθη ου μόνον η σχεδόν παντελής εξάλειψις της έξεως της βλασφημίας εν τη κατ’ εξοχήν πόλει της παραλίου αμετροεπείας…» («Εκκλησία», 9.6.1923 και 4.8.1923).

    «Το στίγμα και το όνειδος του Κράτους ημών»

    Τα κατασταλτικά μέτρα συνεχίζονται αλλά οι Έλληνες και κυρίως οι στρατευμένοι και τα εργατικά στρώματα δεν σταμάτησαν να «εγκληματούν» και να βλαστημούν την άθλια ζωή που ζούσαν.

    Τον Οκτώβριο του 1924 συνέρχεται η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Θέμα της συζήτησης το υπόμνημα της Χριστιανικής Ενώσεως Σωματείων «εν ώ ανελύετο το έργον του Κορδάτου περί των ελατηρίων της επαναστάσεως του ’21 και εξετίθετο η κατάστασις της εκπαιδεύσεως και παρεκαλείτο η Ιεραρχία, ίνα λάβη κατάλληλα μέτρα κατά των εχθρών της θρησκείας, της κοινωνίας και της γλώσσης». Στη διάρκεια της συζήτησης, κατά την οποία αποφασίστηκε να μοιραστεί στις εκκλησίες μελέτη με τίτλο « Ο ιστορικός υλισμός εξ απόψεως φιλοσοφικής» (συγγραφέας της ήταν ο θεολόγος Π. Τρεμπέλας μέλος της παραεκκλησιαστικής οργάνωσης «Ζωή»), ο εκ των εισηγητών μητροπολίτης Καλαβρύτων Τιμόθεος απαριθμεί τα τρία στοιχεία που «παρουσιάζουσι την σημερινήν ηθικήν κατάστασιν του Έθνους και του Κράτος ημών ως λίαν έκτροπον και οικτροτάτην». Πρώτοι υπεύθυνοι της «διασαλεύσεως της θρησκευτικής πίστεως του Έθνους» είναι οι μασόνοι , οι κομμουνιστές και η προπαγάνδα των προτεσταντικών αποστολών στην Ελλάδα (σ.σ. όπως και σήμερα με τις διάφορες ΜΚΟ έτσι και τότε η χώρα είχε κατακλυσθεί από διάφορες αποστολές κυρίως προτεσταντικών οργανώσεων που δούλευαν μέσα στους πρόσφυγες). Δεύτερη σε βαθμό επικινδυνότητας είναι η βλασφημία. Και τρίτος ο «αισθητισμός, ή ηδονισμός», ο «μετά κυνισμού εμφανιζόμενος εν τη κοινωνική ανατροφή».

    Η βλασφημία, κατά τον εισηγητή, «πρωτίστως και ιδία εις τας μεγάλας πόλεις, αλλ’ ουχί ολιγώτερον εις τα απώτατα χωρία, είναι γενικευμένη και αποτελεί το στίγμα και το όνειδος του Κράτους ημών, το οποίον δια το θανάσιμον και αντιανθρώπινον τούτο έγκλημα, το διαπραττόμενον και υπό στρατιωτικών παντός βαθμού, οι Τούρκοι το θεωρώσιν άθρησκον και δικαιολογώσι παρά τω λαώ και τω στρατώ αυτών τον χαρακτηρισμόν του άπιστοι, ον ανέκαθεν αποδίδουσιν εις τους Έλληνας, ίνα φανατίζωνται εις την προς τον Μωάμεθ πίστιν αυτών και ορμώσι με αυταπάρνησιν κατά των εχθρών, των Ελλήνων». Ο εισηγητής καλούσε για μια ακόμη φορά τα υπουργεία των Εσωτερικών και των Στρατιωτικών να διατάξουν «ότι δύναται να συντελέση εις την εξάλειψιν του εγκλήματος τούτου από πάσης κοινωνίας ανθρώπων Ελλήνων». (Θεόκλητου Στράγκα, οπ. π. , σ.1300)

    Το παράδειγμα του «ευσεβούς» Μουσολίνι


    Ο Μουσολίνι υπήρξε υπόδειγμα ηγέτη για τις εκκλησιαστικές αρχές

    Τα αρμόδια υπουργεία λαμβάνουν τα «προσήκοντα μέτρα», αλλά οι Έλληνες το χαβά τους. Και οι εκκλησιαστικοί παράγοντες καλούν τις αρχές να ακολουθήσουν το παράδειγμα του «ευσεβούς» Μουσολίνι ο οποίος μέσα στις πολλές «εκστρατείες» που εκήρυσσε στο όνομα του φασισμού, ήταν κι αυτή κατά της βλασφημίας. Το καλοκαίρι του 1931 το επίσημο περιοδικό της μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, «Γρηγόριος ο Παλαμάς» (διευθυντής του ήταν ο συνταγματάρχης ε.α. Γεώργιος Σ. Ανδρεάδης), υμνεί τον Μουσολίνι: «… Υπόσχεται ο Ντούτσε πλην των άλλων εξυγιαντικών μέτρων τα οποία λαμβάνει δια την ηθικήν εξύψωσιν των πατριωτών του, μέσα εις την πληθώρα των ασχολιών του, να επιληφθή και της εκριζώσεως της αξιοθρηνήτου ταύτης συνηθείας, οία η κατά των θείων βλασφημία» («Γρηγόριος ο Παλαμάς», Ιούλιος 1931).

    Και τα «ασεβή»… γραμμόφωνα!
    Με την εμφάνιση των γραμμοφώνων και την διάδοση της χρήσης τους σε ολόκληρη τη χώρα προκύπτει ένας ακόμη μπελάς για την εκκλησιαστική ηγεσία. Πώς θα εμποδίσουν να παίζονται πλάκες με τραγούδια που «διακωμωδούν τα θεία» ή χαρακτηρίζονται «άσεμνα»; Η λύση στο μείζον αυτό ζήτημα για την σωτηρία του Έθνους; Και πάλι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και οι αστυνομικές απαγορεύσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1930 διαβάζουμε στην εφημερίδα «Πρωία» κάτω από τον τίτλο «Η πρώτη καταδικαστική απόφασις» την είδηση:


    Η εμφάνιση των γραμμοφώνων προκαλούσε τα χρηστά ήθη των ιεραρχών

    «Μηνυθείς υπό αστυνομικών οργάνων προσήλθε χθες εις το Πλημμελειοδικείον Πειραιώς ο καταστηματάρχης κ. Κουβέλης κατηγορούμενος ότι επώλει μίαν πλάκα της Εταιρείας Πατέ αποδίδουσαν το υπό τον τίτλον «Πάτερ ημών» τραγουδάκι της επιθεωρήσεως η «Καμπάνα» το οποίον χαρακτηρίζεται ως διακωμώδησις των θείων και ως προσβολή των δημοσίων ηθών. Το δικαστήριον κατεδίκασε τον κατηγορούμενον εις 30 ημερών φυλάκισιν και πρόστιμον.

    Πρόκειται περί της πρώτης καταδίκης μετά την εφαρμογήν της αστυνομικής διατάξεως της απαγορευούσης εξύβρισιν ή προσβολήν των θείων».

    Λίγους μήνες μετά το περιοδικό «Γρηγόριος ο Παλαμάς» επαινεί τον αστυνομικού διευθυντή Αθηνών για την παρακάτω διαταγή που εξέδωσε στις 31 Ιανουαρίου 1931: «Απαγορεύομεν την εν δημοσίοις τόποις χρησιμοποίησιν πλακών γραμμοφώνου δι ών διακωμωδούνται ή σατυρίζονται διάφοροι εκκλησιαστικοί ύμνοι και εν γένει η θρησκεία ή παν άλλο αντικείμενον έχον σχέσιν προς την θρησκείαν…». («Γρηγόριος ο Παλαμάς» , Μάρτιος 1931).

    Η δικτατορία του Μεταξά και η λογοκρισία των τραγουδιών

    Τα πράγματα για τους συνθέτες και τους στιχουργούς γίνονται δυσκολότερα με την δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Στο υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού με υφυπουργό τον Θεολόγο Νικολούδη λειτουργεί επιτροπή λογοκρισίας («επιτροπή επιλογής των τραγουδιών» ήταν η επίσημη ονομασία της) από τους Ψαρούδα, Μπεράτη, Τέλο Άγρα, Μπόταση και Πολίτη, που «παρακολουθεί αγρύπνως δια παν νεοεκδιδόμενον και φωνογραφούμενον ελληνικόν τραγούδι», όπως έγραφε τον Οκτώβριο του 1938 το περιοδικό της εποχής «Το τραγούδι». Και όταν κάτι ξεφεύγει και κυκλοφορεί στην αγορά, τότε το λόγο έχει η αστυνομία του διαβόητου Μανιαδάκη, προστατεύοντας έτσι την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια , τους θεμέλιους λίθους του φασιστικού καθεστώτος.


    Η ετικέτα του δίσκου με το τραγούδι «Η Βαρβάρα», που απαγορεύθηκε ως … άσεμνο

    Στις 16 Απριλίου 1937 ο διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών Ιωάννης Βαβούρης εκδίδει διαταγή «Περί απαγορεύσεως βλασφημιών και χρήσεως πλακών φωνογράφου σατυριζoυζών την Θρησκείαν» με την οποία ορίζονταν τα εξής:

    «Άρθρον 1, Απαγόρευσις βλασφημίας των θείων.

    Απαγορεύομεν τας βλαστημίας και υβριστικάς εν γένει εκφράσεις κατά των θείων , των ιερών αντικειμένων και παντός καθιερωμένου εις την θείαν λατρείαν.

    Άρθρον 2. Απαγόρευσις δημοσία ύβρεων. Απαγορεύομεν τας δημοσία γενομένας ύβρεις καθ’ οιουδήποτε ατόμου, εφ’ όσον αύται αποτελούσι προσβολήν των δημοσίων ηθών ή της αιδούς, επιφυλασσομένου παντός δικαιώματος προς υποβολήν εγκλήσεως εκ μέρους του υβρισθέντος δια την προσγενομένην αυτώ προσβολήν της τιμής.

    Άρθρον 3. Απαγόρευσις πλακών φωνογράφου.


    Απόκομμα εφημερίδας με την είδηση για την απαγόρευση της «Βαρβάρας».

    Απαγορεύομεν την εν δημοσίοις τόποις χρησιμοποίησιν πλακών γραμμοφώνου δι’ ών διακωμωδούνται ή σατυρίζονται διάφοροι εκκλησιαστικοί ύμνοι και εν γένει η θρησκεία ή παν άλλον αντικείμενον έχον σχέσιν προς την θρησκείαν.

    Επαφίεται ημίν το δικαίωμα όπως δι’ αποφάσεων ημών απαγορεύομεν την χρησιμοποίησιν πλακών φωνογράφου, ών το περιεχόμενον κρίνεται παρ’ ημών ως άσεμνον και προσβάλλει γενικώς τα χρηστά ήθη.

    Άρθρον 4. Οι παραβάται της παρούσης , ής η ισχύς άρχεται από της δημοσιύσεως εν τη εφημερίδι της Κυβερνήσεως και ής η εκτέλεσις ανατίθεται εις τους αστυνομικούς υπαλλήλους διώκονται και τιμωρούνται συμφώνως τω άρθρω 697 του Ποινικού Νόμου».

    Η απαγόρευση της «Βαρβάρας» του Παναγιώτη Τούντα
    και του «βαρβάτου όμορφου και κοτσονάτου κέφαλου»
    Ένα από τα πρώτα θύματα των αστυνομικών διαταγών της εποχής της μεταξικής δικτατορίας ήταν και η πασίγνωστη « Βαρβάρα» του Παναγιώτη Τούντα που τραγούδησε ο Στελλάκης Περπινιάδης:


    Παναγιώτης Τούντας, συνθέτης της «Βαρβάρας». Θύμα και αυτός της λογοκρισίας.

    «Η Βαρβάρα κάθε βράδυ στη Γλυφάδα ξενυχτάει
    και ψαρεύει τα λαβράκια, κεφαλόπουλα, μαυράκια
    Το καλάμι της στο χέρι, κι όλη νύχτα στο καρτέρι
    περιμένει να τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει

    Ένας κέφαλος βαρβάτος, όμορφος και κοτσονάτος
    της Βαρβάρας το τσιμπάει, το καλάμι της κουνάει
    Μα η Βαρβάρα δεν τα χάνει τον αγκίστρωσε τον πιάνει
    τον κρατά στα δυο της χέρια και λιγώνεται στα γέλια

    Κοίταξε μωρή Βαρβάρα, μη σου μείνει η λαχτάρα
    τέτοιος κέφαλος με νύχι, δύσκολα να σου πετύχει
    Βρε Βαρβάρα μη γλιστρήσει και στη θάλασσα βουτήξει
    βάστα τον απ’ το κεφάλι μη σου φύγει πίσω πάλι

    Στο καλάθι της τον βάζει κι από την χαρά φωνάζει
    έχω τέχνη έχω χάρη ν’ αγκιστρώνω κάθε ψάρι
    Για ένα κέφαλο θρεμμένο όλη νύχτα περιμένω
    που θα ‘ρθεί να μου τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει».

    Οι στοίχοι αυτοί χαρακτηρίστηκαν άσεμνοι και η κακομοίρα η «Βαρβάρα» απαγορεύτηκε. Σε μονόστηλο εφημερίδων της εποχής και με τίτλο «Η ‘ Βαρβάρα’ απηγορεύθη» διαβάζουμε: « Υπό οργάνων της Ειδικής Ασφαλείας κατεσχέθησαν οι φωνογραφικοί δίσκοι του γνωστού λαϊκού τραγουδιού «Η Βαρβάρα» καθ’ όσον εχαρακτηρίσθη τούτο ως άσεμνον. Οι κατασχεθέντες δίσκοι απεστάλησαν εις την εισαγγελίαν των πλημμελειοδικών δια τα περαιτέρω».

    Κατά του κινηματογράφου, του θεάτρου και του «γελοίου» και «ανοήτου»… Τσάρλι Τσάπλιν!
    Σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου οι πανίσχυρες παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, όπως η «Ζωή», με την ενθάρρυνση και της εκκλησιαστικής ηγεσίας, καταδικάζουν τον κινηματογράφο, ως «σχολείο ηθικής ανατροπής» και το θέατρο επειδή «υποδαυλίζει τα κατώτερα αισθήματα, καταρρίπτει ηθικούς φραγμούς, κρημνίζει υγιείς αρχάς, γίνεται ο κυριώτερος συντελεστής της ηθικής καταπτώσεως και ερειπώσεως» και γι’ αυτό καλούν τους πιστούς « τους επιζητούντας την σωτηρίαν των και θέλοντας την απαλλαγήν της κοινωνίας από της τοιαύτης ηθικής σήψεως να αποφεύγουν συστηματικώς τας θεατρικάς παραστάσεις , με την πεποίθησιν ότι δια του τρόπου αυτού αντιδρούν κατά της ανηθικότητος» («Ζωή», 8.6.1921 και 16.11. 1921).


    Η πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Εμπρός» της 20ης Οκτωβρίου 1924, αναφέρεται στο τραγικό δυστύχημα στον κινηματοφράφο «Πανόραμα»

    Στις 19 Οκτωβρίου 1924, ξεσπάει φωτιά στον κινηματογράφο «Πανόραμα», που βρισκόταν στο σταθμό Λαυρίου (εκεί όπου σήμερα υπάρχει η ομώνυμη πλατεία στο κέντρο της Αθήνας). Η αίθουσα, στην οποία συνήθως προβάλλονταν περιπέτειες και κωμωδίες, ήταν γεμάτη από εργάτες, στρατιώτες, μικρά παιδιά και λούστρους της Ομόνοιας ( «υποδηματοκαθαριστάς» τους ονομάτιζαν οι εφημερίδες της εποχής), που παρακολουθούσαν την ταινία «Ο Σαρλώ και ο σκύλος του», με πρωταγωνιστή τον Τσάρλι Τσάπλιν. Λόγω έλλειψης μέτρων πυρασφάλειας, εκατοντάδες νέοι παγιδεύονται στον εξώστη (εκεί το εισιτήριο ήταν φθηνότερο από την πλατεία). Τραγικός απολογισμός: Είκοσι πέντε νεκροί και 16 σοβαρά τραυματίες με βαρύτατης μορφής εγκαύματα.

    Η τραγωδία συζητείται και στην Ιεραρχία. Ο αρχιεπίσκοπος χωρίς να αναφέρει κουβέντα για την έλλειψη στοιχειωδών μέτρων πυρασφάλειας, ζητά να κλείσουν όλες οι κινηματογραφικές αίθουσες που προβάλουν τις μεγάλες επιτυχίες της εποχής, περιπέτειες, αστυνομικά φιλμ και κωμωδίες που ήταν το αγαπημένο και φθηνό θέαμα για τα λαϊκά στρώματα: «Το λαβόν χώραν λυπηρόν γεγονός του θανάτου τόσων νέων εν αιθούση κινηματογράφου, ό ήτο κέντρον πραγματικής διαφθοράς , ωδήγησε την Αστυνομίαν εις την σύλληψιν πολλών νέων κλεπτών εκ της μιμήσεως των επί της οθόνης του κινηματογράφου εκτυλλισομένων. Φρονώ ότι η Σύνοδος δέον να εκφράση την λύπην της προς τους γονείς των θανόντων και την ευχήν προς την Κυβέρνησιν, όπως μη επιτρέψωσι την λειτουργίαν τοιούτου είδους κινηματογράφων» (Θεόκλητου Στράγκα , οπ.π. σ. 1300).

    H «φοίτησις νεαρών υπάρξεων» στους θερινούς κινηματογράφους


    Ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν «γελοίος» και «ανόητος» για την Εκκλησία.

    Ο κινηματογράφος παραμένει στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών και της Εκκλησίας και κατά τη δικτατορίας του Μεταξά: «Άμα το ανοίγμασι των πυλών των πολυπληθών Αθηναϊκών θερινών κινηματογράφων άρχισαν εν ταις εφημερίσι δημοσιευόμεναι διαμαρτυρίαι δια την εις έργα χαρακτηρισθέντα ως «ακατάλληλα δι’ ανηλίκους» φοίτησιν νεαρών υπάρξεων (σ.σ. κυρίως σκαρφαλωμένοι στις γύρω μάντρες) αι οποίαι ου μόνον ουδέν το ωφέλιμον θα αποκομίσωσιν εκείθεν αλλά τουναντίον θα εξέλθωσιν ουσιωδώς μειωμέναι κατά τον ηθικόν αυτών εξοπλισμόν. Το Κράτος δια της αρμοδίας επιτροπής ελέγχου επί των ταινιών έχει ήδη πράξει πλήρως το καθήκον του , η περαιτέρω δε προφύλαξις των νέων εκ των ηθικών τούτων κινδύνων απόκειται εις την συναίσθησιν της τεραστίας ευθύνης την οποίαν υπέχουσιν προς τα τέκνα των (…) Ο Κύριος θα ζητήσει παρ’ αυτών λόγον…» («Εκκλησία», 8.8.1939).

    Και μια λεπτομέρεια που έχει τη σημασία της: Ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν μόνιμος στόχος των εκκλησιαστικών περιοδικών. Ενδεικτικό είναι σημείωμα της «Εκκλησίας» τον Απρίλιο του 1930 στο οποίο ο μεγάλος ηθοποιός χαρακτηρίζεται « γελοίος , «ανόητος» και άτομο που «όταν ανοίγη το στόμα του προφέρη τόσον ηλιθίας ανοησίας» («Εκκλησία» 12.4.1930).

  4. Ο/Η του κώλου λέει:

  5. Ο/Η Καραγιώτης Λαφαζάνης λέει:

    Άνεμοι ελευθερίας πάνω από την Αγία Ρωσία

    http://www.iefimerida.gr/news/332563/i-rosia-kiryxe-paranomoys-toys-iehovades-kratos-tha-katashesei-tin-perioysia-toys

    Η Ρωσία κήρυξε παράνομους τους Ιεχωβάδες -Το κράτος θα κατασχέσει την περιουσία τους
    21|04|2017

    Η δικηγόρος του υπουργείου Δικαιοσύνης Σβετλάνα Μπορίσοβα ανέφερε στους δικαστές ότι «(σ.σ.: από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά) απειλούνται τα δικαιώματα των πολιτών, η δημόσια τάξη και η δημόσια ασφάλεια».

    Οι δικαστές διέταξαν το κλείσιμο των αρχηγείου της οργάνωσης αλλά και των 395 τόπων λατρείας-τοπικών γραφείων, καθώς και την κατάσχεση της περιουσίας τους.

    Οι συνήγοροι των Μαρτύρων του Ιεχωβά δήλωσαν ότι θα προσφύγουν κατά της απόφασης του δικαστηρίου, η οποία δεν έχει τεθεί ακόμη σε ισχύ. Επίσης, θα μπορούσε να γίνει προσφυγή κατά αυτής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

  6. Ο/Η Psycho λέει:



    Eκατοντάδες Μάρτυρες του Ιεχωβά ζητούν άσυλο στη Φινλανδία

    https://www.independent.co.uk/news/world/europe/jehovahs-witness-russia-finland-asylum-seekers-religion-a8503326.html

    22 August 2018
    Hundreds of Russian Jehovah’s Witnesses apply for asylum in Finland

    Στρατεύονται υποχρεωτικά

    https://www.independent.co.uk/news/world/jehovahs-witnesses-russia-vladimir-putin-crimea-ukraine-supreme-court-geneva-convention-human-rights-a7806611.html

    Jehovah’s Witness in Crimea ‘ordered to renounce faith to be drafted into Russian army’
    175,000 worshippers criminalised when Russian judges ruled their religion violated anti-extremism law in April

    Saturday 24 June 2017

  7. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    https://blueskytv.gr/2018/09/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%8C%CE%B4/

    Ελληνορωσική κρίση: Απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα για το Μητροπολίτη Αγίας Πετρουπόλεως Βαρσανούφιο!
    8 Σεπτεμβρίου 2018

    Με μια κίνηση που σίγουρα θα πυροδοτήσει αντιδράσεις και αντίποινα από την Ρωσία, η κυβέρνηση Τσίπρα αποφάσισε να δώσει συνέχεια στην ελληνορωσική κρίση και να μην επιτρέψει στο Μητροπολίτη Αγίας Πετρουπόλεως και Λάντογκα, κ. Βαρσανούφιο να επισκεφθεί το Άγιο Όρος!

    Σύμφωνα με πληροφορίες, το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος, αρνήθηκε να χορηγήσει βίζα στον Μητροπολίτη καθώς το υπουργείο Εξωτερικών και ο Ν.Κοτζιάς έκριναν ότι η επίσκεψη του ιεράρχη στο Άγιο Όρος θα μπορούσε να υπονομεύσει την ασφάλεια της Ελλάδας!

    Ο Μητροπολίτης Βαρσανούφιος μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας, αντέδρασε έντονα όταν έμαθε ότι δεν του χορηγήθηκε βίζα για να επισκεφθεί προσκυνηματικά το Άγιον Όρος.

    Εν συνεχεία η Μόσχα ζήτησε από το ΥΠΕΞ να εξηγήσει την άρνηση, όπως δήλωσε η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα.

  8. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.efsyn.gr/arthro/detha-perasei-o-fasismos

    ΔΕΘα περάσει ο φασισμός

    Οι συγκεντρώσεις και οι πορείες ήταν… απρόσμενα ήρεμες, εκτός από τους ακροδεξιούς κουκουλοφόρους των «μακεδονομάχων», που τα έκαναν γυαλιά-καρφιά για ώρες και επιτέθηκαν επανειλημμένα στις αστυνομικές δυνάμεις, που απάντησαν με χημικά και χειροβομβίδες

    10.09.2018
    Συντάκτης: Νίκος Φωτόπουλος

    Οι «μακεδονομάχοι» παρέδωσαν τη Θεσσαλονίκη στο ακροδεξιό μένος! Εμποτισμένοι με εθνικιστικά συνθήματα για την «προδοτική κυβέρνηση», κραδαίνοντας εικόνες του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και της Παναγίας, κουνώντας ελληνικές σημαίες και σημαίες με το αστέρι της Βεργίνας, παραληρώντας υπό τη μουσική της κινηματογραφικής ταινίας «Παύλος Μελάς», έκαναν γυαλιά-καρφιά το ιστορικό κέντρο και επιτέθηκαν επανειλημμένα στις αστυνομικές δυνάμεις, που απάντησαν με χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης.

    Ανησυχητικότερο όλων, ο αποτελεσματικός τρόπος με τον οποίο δύο φασιστικές ομάδες κουκουλοφόρων πυροδότησαν τον όχλο, που δεν δίστασε να δώσει μάχες σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ, τραυματίζοντας 15 αστυνομικούς.
    ………………………………..

  9. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    https://www.efsyn.gr/arthro/petane-proin-astegoys-ston-dromo

    Πετάνε πρώην αστέγους στον δρόμο

    Συντάκτης: Κώστας Ζαφειρόπουλος


    Στη συμβολή των οδών Στρατηγοπούλου και Βατάτζη στη Νεάπολη Εξαρχείων ζουν τα τελευταία πέντε χρόνια δέκα άστεγοι, φιλοξενούμενοι της Στέγης Αστέγων του Ενοριακού Φιλόπτωχου Ταμείου της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Στην πραγματικότητα πασχίζουν να επιβιώσουν, δεν ζούνε.

    Αλλοι υπέργηροι, άλλοι σωματικά ανάπηροι, άλλοι με σοβαρές ψυχικές ασθένειες, πάμφτωχοι όλοι εδώ και κάποια χρόνια, ένιωσαν κάποτε ανακουφισμένοι που δεν έπρεπε να μένουν στον δρόμο και η γειτονιά τούς αγκάλιασε.

    Στις 18 Ιουλίου του 2018 ένας ιερέας της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου τους ειδοποίησε -μέσω αντιπροσώπου- πως πρέπει να εγκαταλείψουν το τριώροφο κτίριο μέχρι το τέλος Αυγούστου. Εξωση. Παύση μίσθωσης, τους είπαν.

    Μια ένοικος της πολυκατοικίας, υπεύθυνη της στέγης, εξουσιοδοτημένη από τον ιερέα, τους επέδειξε την έξωση η οποία δεν θυροκολλήθηκε καν.

    Το έγγραφο είχε τίτλο «Ειδοποίηση περί οριστικής παύσης μίσθωσης» και, απευθυνόμενο προς τους ενοίκους, τους αποκαλούσε «πρώην φιλοξενούμενους, νυν αυθαιρέτως διαμένοντες».

    «Παρακαλείσθε όπως εκκενώσετε το κτίριο το αργότερο μέχρι 31 Αυγούστου 2018 για να παραδοθεί στους ιδιοκτήτες του. Δεδομένου ότι έχετε υπογράψει συμφωνητικό διάρκειας ενός έτους και διαμένετε στον χώρο αυθαίρετα επί τουλάχιστον τρία έτη, παρακαλούμε προς αποφυγή άλλων βημάτων εκ μέρους μας να απομακρυνθείτε άμεσα από τον χώρο».

    Το έγγραφο που επιδόθηκε στους διαμένοντες ήταν ανυπόγραφο, δεν θυροκολλήθηκε και αναρτήθηκε στον πίνακα μετρητών της ΔΕΗ για λιγότερο από 24 ώρες. Κανείς δεν τους είχε πει επί χρόνια πως διαμένουν αυθαίρετα.

    Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του συγκεκριμένου κτιρίου είναι εξαιρετικά θολό. Πριν εγκατασταθούν εδώ οι σημερινοί του κάτοικοι, ήταν ένα μισοερειπωμένο, εγκαταλειμμένο κτίριο, το οποίο είχε μετατραπεί σε στέκι εξαθλιωμένων ανθρώπων.

    Με χρήματα της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, πραγματοποιήθηκε μερική ανάπλαση και συντήρηση, με αποτέλεσμα σήμερα οι συνθήκες διαβίωσης να μοιάζουν ανεκτές.

    Οσο μπορεί να το ισχυριστεί αυτό κάποιος για ανθρώπους που μένουν σε 10-15 τετραγωνικά ο καθένας και ενώ πολλοί δεν έχουν καν καθαριστικά υγρά για να διατηρήσουν ένα σχετικό επίπεδο καθαριότητας στον χώρο.

    Ως ιδιοκτήτες φέρονται δύο αδέλφια, που φαίνονται να μισθώνουν στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου το ακίνητο.

    Σύμφωνα με όσα μας λένε οι κάτοικοι, τα δύο αδέλφια -τα οποία δεν έχει δει ποτέ κανείς- δεν έχουν καν τίτλους ιδιοκτησίας και δεν έχουν αποδεχθεί την κληρονομιά που τους άφησε ο πατέρας τους.

    Επιπλέον, εντύπωση προκαλεί πως η συγκεκριμένη εκκλησία, η οποία παρουσιάζεται ως μισθώτρια, έκανε στο παρελθόν συμβόλαια ετήσιας διάρκειας με τους διαμένοντες.

    Στα συμβόλαια αυτά, τα οποία φέρονται να έχουν λήξει, για κάποιους υπήρχε και πρόβλεψη καταβολής συμβολικού αντιτίμου 100 ευρώ τον μήνα ως ενοικίου, τα οποία ωστόσο λόγω αδυναμίας οι κάτοικοι δεν τα πληρώνουν.

    Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός πως οι λογαριασμοί της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ είναι σε ονόματα τρίτα, άσχετα τόσο με το ενοριακό φιλόπτωχο ταμείο όσο και με τους φερόμενους ως ιδιοκτήτες.


    Ο παππούς κ. Παναγιώτης δεν μιλάει. Τα ελάχιστα χρήματα που έχει από μια μικρή σύνταξη ίσα ίσα φτάνουν για τα φάρμακα: 80% αναπηρία, διαβήτης, καρδιά, μια νεοπλασματική ασθένεια. Τώρα ζει με τον φόβο μη μείνει στον δρόμο Ο παππούς κ. Παναγιώτης δεν μιλάει. Τα ελάχιστα χρήματα που έχει από μια μικρή σύνταξη ίσα ίσα φτάνουν για τα φάρμακα: 80% αναπηρία, διαβήτης, καρδιά, μια νεοπλασματική ασθένεια. Τώρα ζει με τον φόβο μη μείνει στον δρόμο | Φωτ: Κώστας Ζαφειρόπουλος

    Οι νυν κάτοικοι εδώ και δύο μήνες είναι εξαιρετικά ανήσυχοι, αρνούνται με αξιοπρέπεια να εγκαταλείψουν το σπίτι και να γυρίσουν πάλι στον δρόμο.

    «Από την ημέρα που μας έστειλε ο ιερέας το χαρτί της έξωσης, μας απειλεί ότι θα αλλάξει κλειδαριές, θα μας κόψει το νερό και το ρεύμα, ενώ δεχόμαστε και μέσω της υπεύθυνης της στέγης, που είναι και αυτή ένοικος, απειλές περί κατάσχεσης των πραγμάτων μας. Μπορεί γι’ αυτούς να έχουν μηδενική αξία αυτά τα πράγματα, αλλά για μας είναι το βιος μας» μας λένε δύο ένοικοι, πρώην άστεγοι, που πλέον αντιμετωπίζονται ως καταληψίες γιατί δεν θέλουν να χάσουν το δικαίωμά τους για στέγη.

    Ο Λουκάς, ημιπαράλυτος, που δεν μιλάει μετά από εγκεφαλικό, ο Φώτης, ο Νίκος, που καπνίζει στο μπαλκόνι κοιτώντας μελαγχολικά τον ουρανό, η κυρία Ελένη που έμενε με τον άνδρα της, ο οποίος απεβίωσε, χρόνια άνεργος, απλήρωτος εργαζόμενος του Αγούδημου, και ο παππούς Παναγιώτης, με 80% αναπηρία από παρά φύση έδρα, που παρουσίασε πρόσφατα και μια νεοπλασματική ασθένεια και με τον οποίο συνεννοούμαστε με νεύματα.

    Ο Χριστόφορος ζει εδώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Τεχνικός υπολογιστών επί χρόνια, με δική του εταιρεία, με 37 χρόνια εργασίας στην πλάτη του, χρεοκόπησε, έμεινε άστεγος και τα βράδια βάζει τη «νέα του στολή εργασίας», όπως μας λέει με ένα πικρό χαμόγελο, και ψάχνει στα σκουπίδια.


    Ο Χριστόφορος, πρώην τεχνικός υπολογιστών, με δική του εταιρεία, έμεινε άνεργος και άστεγος. Με υλικά που μάζεψε από εδώ και απο κεί κατάφερε να συναρμολογήσει έναν πρόχειρο υπολογιστή. Φωτ: Κώστας Ζαφειρόπουλος

    Τώρα ζει σε 15 τετραγωνικά μέτρα. Το σπίτι μυρίζει από τα πράγματα που μαζεύει από τα σκουπίδια. Με υλικά που μάζεψε από εδώ και απο κεί κατάφερε να συναρμολογήσει έναν πρόχειρο υπολογιστή. Αυτές τις μέρες έψαχνε μήπως βρει ένα απορρυπαντικό ρούχων σε κάποιο κάδο.

    Πριν από λίγες μέρες δακτυλογράφησε μια αναλυτική επιστολή για τα γεγονότα, την οποία κοινοποίησε στο ενοριακό ταμείο του Αγίου Νικολάου, στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και στον Συνήγορο του Πολίτη.

    «Εάν δεν δύνασθε να εξυπηρετείτε άλλο τη δομή που εσείς φτιάξατε, παρακαλούμε την Αρχιεπισκοπή όπως μεριμνήσει, με όποιον τρόπο θεωρεί αυτή πρέποντα, για τους άστεγους του ενοριακού φιλόπτωχου ταμείου» αναφέρεται στην επιστολή.

    «Εχει λήξει η σύμβαση προ πολλού και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης θέλει να πάρει το μίσθωμά του πίσω. Διότι η Εκκλησία αδυνατεί να ανταποκριθεί καθώς λόγω της κρίσεως έχουμε πενιχρά έσοδα και σαν παγκάρι και σαν φιλόπτωχο ταμείο. Εκτός αυτού, οι περισσότεροι ένοικοι στο συγκεκριμένο ακίνητο έχουν και συντάξεις και ένας έχει και σπίτι στη Θεσσαλονίκη, η Εκκλησία μας έχει στοιχεία για όλους. Σαν Εκκλησία δεν πρόκειται να πετάξουμε κανέναν στον δρόμο. Τη διαδικασία την έχει κινήσει ο ιδιοκτήτης του ακινήτου, δεν μπορούμε εμείς να του κάνουμε κάτι. Μας ανεχόταν επί χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι πέταγαν φαγητά από τα μπαλκόνια, έκαναν καταχρήσεις και ο ιδιοκτήτης, όταν έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο, κίνησε τις διαδικασίες. Πρέπει να επιληφθεί και το κράτος για αυτούς τους ανθρώπους» μας λέει ο πρωτοπρεσβύτερος του Αγίου Νικολάου, Β. Βολουδάκης.

    Η ενορία ισχυρίζεται πως δεν μπορεί να γίνει ανανέωση του συμβολαίου και επιπλέον πως η Αρχιεπισκοπή δεν στηρίζει τέτοιου είδους δομές.

    Σύμφωνα με την υπ’ αριθμόν Δ23/ΟΙΚ.19061-1457 (ΦΕΚ 1336 Β’/2016), η Αρχιεπισκοπή καθορίζει το πλαίσιο ελάχιστων προδιαγραφών για δομές παροχής υπηρεσιών σε αστέγους.

    Ο Χριστόφορος κοιτάει τους απλήρωτους από την Ενορία λογαριασμούς της ΔΕΗ. Τώρα τους απειλούν ότι θα τους κόψουν το ρεύμα Ο Χριστόφορος κοιτάει τους απλήρωτους από την Ενορία λογαριασμούς της ΔΕΗ. Τώρα τους απειλούν ότι θα τους κόψουν το ρεύμα | Φωτ: Κώστας Ζαφειρόπουλος

    «Η Αρχιεπισκοπή δεν υποχρεώνει κανένα φιλόπτωχο ταμείο να ακολουθήσει αυτές τις προδιαγραφές, απλά δεν τις υποστηρίζει τεχνικά και οικονομικά η ίδια. Με αυτόν τον γνώμονα είχε δημιουργηθεί από την ενορία η δομή που μας παρείχαν μέχρι σήμερα. Και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό. Ομως οι σχεδιασμοί τους πλέον άλλαξαν», μας εξηγεί ο Χριστόφορος.

    Αυτό που επίσης έχει αλλάξει είναι πως εδώ και λίγες μέρες έχει σταματήσει -προσωρινά- και το συσσίτιο της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.

    Σε πλήρη παρακμή βρίσκεται και ένα πολυϊατρείο επί της οδού Ιπποκράτους, το οποίο δημιουργήθηκε με ανάλογο τρόπο από το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Εχει άραγε πτωχεύσει το φιλόπτωχο ταμείο της συγκεκριμένης ενορίας;

    «Εμείς ως ναός μέχρι και τους αναρχικούς έχουμε καλέσει να δούνε τα χάλια που επικρατούν οικονομικά στις εκκλησίες», μας λέει ο πρωτοπρεσβύτερος Β. Βολουδάκης, εμπνευστής μεταξύ άλλων και του πολιτικού κόμματος Κοινωνία-Πολιτική Παράταξη συνεχιστών του Καποδίστρια, στο οποίο συμμετέχει ο γιος του.

    Το μόνο σίγουρο είναι πως δέκα ανήμποροι και ευάλωτοι άνθρωποι κινδυνεύουν να μείνουν στον δρόμο, με την ανοχή μιας ενορίας η οποία δεν είναι ούτε ιδιοκτήτης ούτε μισθωτής πλέον του χώρου όπου διαμένουν.

    • Ο/Η Κίμων (μεσήλιξ Αθηναίος) λέει:

      Όλα καλά.
      Επιτρέψτε μου, με όλο το θάρρος, ενώ γράφετε πάρα πολύ σωστά Βατάτζη (και όχι … «Βατατζή» που λένε οι αγράμματοι)· όμως, γράφετε Νεάπολη Εξαρχείων, η Νεάπολη δεν αποτελεί περιοχή των Εξαρχείων – πρόκειται για δύο όμορες συνοικίες.

      • Ο/Η Θεολόγος λέει:

        Έχετε δίκιο.

        Ένα κείμενο για την αυτοκεφαλία και τον εθνοφυλετισμό στην Ορθοδοξία

        +++++++
        «Οι Εθνικές Εκκλησίες και ο Εθνοφυλετισμός υπό το πρίσμα των Ιερών Κανόνων»

        του Φίλιππου Τακόπουλου,
        Υπ. Δρ Κανονικού Δικαίου του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

        Η νεώτερη δυτική Ευρωπαϊκή διανόηση και ιδιαίτερα η Γαλλική Επανάσταση με το ψήφισμα της 27ης Αυγούστου του 1789 της Συντακτικής Συνέλευσης διακήρυξε ότι «αρχή πάσης κυριαρχίας εναπόκειται ουσιωδώς εις το έθνος, ουδεμία συσσωμάτωσις, ουδέν άτομον δύναται να ασκήση εξουσίαν μη διατασσομένης ρητώς υπό του έθνους». Έτσι το έθνος = nation κατά τον Abbè Sieriès εκπροσωπείται από την τρίτη τάξη[1]. Ορίστηκε δε το έθνος ως πολιτική ενότητα = Staatsnation[2]. Αλλά και στον Ελλαδικό χώρο όλα τα Συντάγματα αναγράφουν ως θεμελιώδη αρχή της συντάξεως του Ελληνικού Πολιτεύματος ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το έθνος»[3]. Οι ιδέες αυτές του Ευρωπαϊκού διαφωτισμού εισπήδησαν και στον Ανατολικό Χριστιανισμό αποσυνδέοντας το έθνος από την αρμονική σύνδεση με την Χριστιανική πίστη μέσα στην εμπειρία του πνευματικού βίου της Εκκλησίας. Αναπτύχθηκε η τάση της εθνικής αυτοσυνειδησίας με υπερτονισμό των ιδιαιτεροτήτων έναντι των άλλων εθνοτήτων μέσα από την ανάπτυξη μιας υπερτροφικής κρατικής αυθεντίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την διαμόρφωση στα νεώτερα χρόνια μιας Γεωπολιτικής[4] της Ορθοδοξίας, όπως διαμορφώθηκε διαχρονικά στη μεταβυζαντινή ιστορία, κατά τον François Thual. Το μοντέλο αυτό καρποφόρησε στα νεότερα Ορθόδοξα κράτη- έθνη, υιοθετήθηκε και κατέστη κριτήριο για τον επανακαθορισμό της σχέσεως Εκκλησίας- Έθνους.

        Η ανάπτυξη ενός ιδιότυπου εθνικισμού[5], υπό την επίδραση του Διαφωτισμού, έθρεψε την ιδέα μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας εθνικών Εκκλησιαστικών κοινοτήτων, αυτοκέφαλων και αυτόνομων. Έτσι ύστερα από την επιτυχή έκβαση των μακροχρόνιων αγώνων υπό την τουρκική κυριαρχία βιουσών εθνικών ομάδων για την απόκτηση της ελευθερίας τους και της πολιτικής τους ανεξαρτησίας[6], διεκδικήθηκε από τα νεοσύστατα ορθόδοξα εθνικά κράτη του ΙΘ΄ και τις πρώτες δεκαετίες του Κ΄ αιώνα, η εκκλησιαστική αυτονόμηση και ανεξαρτησία, η οποία δόθηκε έκτοτε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κατόπιν ζυμώσεων, αντιδράσεων και σχισμάτων, π.χ. Η αντικανονική και μονομερής ανακήρυξη του ελλαδικού αυτοκεφάλου 1833 και η αποκατάσταση της εκκλησιαστικής ενότητας 1850[7], αλλά και το αυτοκέφαλο στη Ρουμανία το 1856, τη Βουλγαρία το 1870 και την Αλβανία το 1922-1928-1937.

        Οι εθνικές ανεξαρτησίες συνοδεύτηκαν και από εκκλησιαστικές αυτονομίες των ορθοδόξων Εκκλησιών, οι οποίες θεμελιώθηκαν έκτοτε σε μια αυτοκέφαλη και ανεξάρτητη βάση, προς μεγάλη ζημία του Πατριαρχείου Κπόλεως, που είδε τον ΙΘ΄ αιώνα την περιοχή της δικαιοδοσίας του να συρρικνώνεται (Εκκλησίες Ελλάδος, Ρουμανίας, Βουλγαρίας κ.λ.π.). Στη σύγχρονη εποχή, η προαγωγή των εθνικών Εκκλησιών σε αυτοκέφαλες θεωρήθηκε ως η φυσική κατάληξη της διαδικασίας εθνικής αφύπνισης[8]. Έτσι ο ΙΘ΄ αιώνας θα σημάνει την απενεργοποίηση του θεσμού της Πενταρχίας, Τετραρχίας από το 1054 και το πέρασμα στον κανονικό θεσμό της Αυτοκεφαλίας και των εθνικών Εκκλησιών και θα γίνει διάκριση σε πρεσβυγενή και νεώτερα Πατριαρχεία. Αλλά η ίδρυση μιας εθνικής εκκλησίας μετά την πολιτική ανεξαρτησία αποτελούσε, για κάθε Βαλκανική χώρα, το επιστέγασμα της επιστροφής της στην ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία, με μια λέξη το σύμβολο της απόλυτης αποκατάστασης, φαινόμενο του ορθόδοξου κόσμου, κατά τον θεωρητικό της γεωπολιτικής[9]. Η αυτονόμηση από τον οθωμανικό ζυγό θα φέρει την απελευθέρωση, την ίδια νοηματοδότηση θα λάβει και η εκκλησιαστική αυτονόμηση από το Πατριαρχείο Κπόλεως, το οποίο ενσαρκώνει στα μάτια των Βαλκάνιων λαών την εκκλησιαστική «υποδούλωση» και εξάρτηση, γεγονός βέβαια αντεκκλησιαστικό και αντορθόδοξο.

        Σε αυτήν την συνάφεια ήταν επιτακτική, εκ μέρους των νεοσύστατων εθνικών Εκκλησιών, η περιβολή με κανονικό κύρος της εκκλησιαστικής τους αυτονομίας και ανεξαρτησίας. Γι’αυτό έγινε χρήση του ιζ΄κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και του λη΄ κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος έχει το ίδιο περιεχόμενο και ανακεφαλαιώνει τον κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Έτσι σε κάποια προοίμια πατριαρχικών και συνοδικών πράξεων του ΙΘ΄και Κ΄ αιώνα, δια των οποίων διακηρύχθηκαν τοπικές εκκλησίες σε αυτοκέφαλες ή αυτόνομες, γίνεται η επίκληση της ακόλουθης γνωστής φράσης: «Τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ μάλιστα τὰ περὶ τῶν ἐνοριῶν δίκαια ταῖς πολιτικαῖς ἐπικρατείαις συμμεταβάλλεσθαι εἴωθε»[10]. Η φράση αυτή απαντάται παραλλαγμένη στους ως άνω δύο κανόνες ιζ΄ της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και λη΄ της Πενθέκτης[11]. Αλλά στους κανόνες αυτούς η ανωτέρω φράση, κατά τον καθηγητή Σπ. Τρωϊάνο, δεν συνδέεται προς τα θέματα αυτονομίας ή αυτοκεφαλίας ή ακόμα προς την υποδιαίρεση των εκκλησιαστικών διοικητικών περιφερειών. Πρόκειται εδώ απλά και μόνο περί της απονομής τιμητικών τίτλων, άνευ συγχρόνου καθιέρωσης προνομίων στο χώρο της εκκλησιαστικής διοίκησης[12]. Η ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία η διάρθρωση της εκκλησιαστικής διοίκησης πρέπει να ακολουθεί την κοσμική, αποδίδεται στον Μ. Φώτιο[13]. Αλλά εάν η αποδιδόμενη στον ι. Φώτιο φράση δεν θεωρηθεί ως ερμηνεία των δύο κανόνων και δεν δοθεί σ’αυτή απόλυτη και απεριόριστη ισχύ, τότε δύναται να εντοπιστεί σ’ αυτή κάποιος πυρήνας αλήθειας. Και τούτο διότι κατά την διάρκεια της εθιμικής εξελίξεως των πρεσβείων τιμής και της διαμορφόσεως της εκκλησιαστικής διοίκησης ακολουθήθηκε η πρακτική της συμμεταβολής «τῶν ἐκκλησιαστικῶν τοῖς πολιτικοῖς», αν και το όλο ζήτημα χρήζει ενδελεχούς περαιτέρω ερεύνης. Ας σημειωθεί δε η ταύτιση των εκκλησιαστικών κέντρων, κατά τους πρώτους αιώνες, με τα πολιτικά κέντρα διοίκησης.

        Επιπρόσθετα, η σύσταση εθνικών εκκλησιών[14] υπό την κρατική οντότητα και η αναγωγή της τοπικής εκκλησίας σε καθαρά κρατική- εθνική εκκλησία σήμανε τον ΙΘ΄ αιώνα και την έξαρση των εθνικισμών καθώς είχε επικρατήσει η αρχή των εθνοτήτων, που ως αποτέλεσμα είχε τη δημιουργία νέων εθνικών κρατών στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Σπέρματα του νεώτερου εθνικισμού απαντούν στις αχαίες αιρέσεις και στην αιρετίζουσα διανόηση με την αναίρεση εκ μέρους των της Ορθόδοξης Καθολικότητας. Η αίρεση πάντα αρνείται την καθολικότητα και συνεπώς την υπερεθνικότητα κινούμενη σε πλαίσια φυλετικά και εθνικιστικά[15]. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο δυτικό Χριστιανισμό μετά την εκφράγγευση της πίστεως και της Θεολογίας με συνέπεια ο όρος «έθνος» να αποβεί φυλετική κατηγορία. Έτσι το ότι ο εθνικισμός και το έθνος είναί νεωτερικά προϊόντα της διαμόρφωσης του σύγχρονου δυτικού κράτους αποτελεί πλέον κοινό τόπο[16].

        Η διείσδυση στο χώρο της Εκκλησίας των διδαγμάτων αυτών επέφερε την αντιεκκλησιολογική έννοια του φυλετισμού (ρατσιστικός εθνικισμός), ο οποίος προσπάθησε να βρει κανονικό έρεισμα, παρερμηνεύοντας την ορθόδοξη κανονική παράδοση.

        Έτσι, η Εκκλησία καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό στην τοπική σύνοδο του Πατριαρχείου ΚΠόλεως από τις 29 Αυγούστου μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου 1872, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχου Ανθίμου του ΣΤ΄. Αφορμή στάθηκε η αντικανονική αξίωση των Βουλγάρων[17] να εγκαταστήσουν στην ΚΠολη Βούλγαρο έξαρχο και Βουλγαρική Ιεραρχία, στο Τουρκοκρατούμενο κράτος. Η αξίωση αυτή δεν θεμελιωνόταν στην κρατική διαίρεση, ή πολιτική ανεξαρτησία, αλλά μόνο στην εθνική διαφορά, η οποία χαρακτηρίστηκε ως εθνοφυλετισμός και οδήγησε την εκκλησία της Βουλγαρἰας σε σχίσμα[18]. Το περιεχόμενο του όρου της καταδίκης του εθνοφυλετισμού ερείδεται στον η΄[19] & ιε΄[20] κανόνα της Α΄ Οικ. Συνόδου, β΄ της Β΄ Οικ. Συνόδου[21], ε΄ της Δ΄ Οικ. Συνόδου[22], ιδ΄, ιε΄ Αποστολικό Κανόνα[23] και άλλους κανόνες. Ο όρος της συνόδου αναπτύσσει την ορθόδοξη εκκλησιολογία και καταδικάζει «τον φυλετισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις εθνικές έριδες, ζήλους και διχοστασίες» στην Εκκλησία του Χριστού. Τα τελευταία χρόνια, κατά τον Παρασκευά Ματάλα, η αναζωπύρωση της συζήτησης για τον εθνικισμό έφερε και πάλι στο προσκήνιο την καταδίκη του «φυλετισμού», αυτήν τη φορά όμως τόσο οι ορθόδοξοι κύκλοι όσο και πολλοί ιστορικοί την παρουσιάζουν σαν την πιο τρανή μαρτυρία της οικουμενικής και «αντιεθνικιστικής» διάστασης της ορθοδοξίας[24].

        Το ασυμβίβαστο προς τις θεωρητικές και κανονικές αρχές της Ορθοδοξίας πνεύμα του εθνοφυλετισμού εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη και σήμερα στην Ορθόδοξη διασπορά[25] του εξωτερικού, πράγμα αντικανονικό, καθώς πλείονες των ένα επισκόπων διαφόρων εθνικοτήτων συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο διακρινομένων κατ’ εθνικότητα, φυλή και γλώσσα. Το πρόβλημα αυτό ενέκηψε από τη στιγμή που επικράτησε η αρχή των εθνοτήτων κατά τον ΙΘ΄ αιώνα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία νέων εθνικών κρατών της Ευρώπης και των Βαλκανίων[26]. Το γεγονός αυτό επέφερε αλυσιδωτές επιπτώσεις επί του ζητήματος της Ορθοδόξου Διασποράς. Οι νεοανακηρυχθείσες εθνικές Εκκλησίες διεκδίκησαν δίκαια πάνω στις νέες μητροπολιτικές επαρχίες Αμερικής, Αυστραλίας και Βορ. Ευρώπης βάσει εθνολογικών και φυλετικών κριτηρίων. Ενώ οι επαρχίες αυτές που ανήκουν στον Οικουμενικό Θρόνο, αφού έχει κανονική δικαιοδοσία επί των Ορθοδόξων σ’όλες τις «βαρβαρικές» χώρες και οι οποίες αποτελούν γεωγραφικό του χώρο και όριο[27] χωρίς να θεωρείται βέβαια η άσκηση των κανονικών του δικαιωμάτων επί πάντων των Ορθοδόξων στις χώρες αυτές ως «υπερόριος», κατά τον σεβαστό μου καθηγητή κ. Βλάσιο Φειδά[28]. Η αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού όμως αναμένεται να διευθετηθεί οριστικά από την μέλλουσα να συνέλθει Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

        Τέλος, σύμφωνα με την ορθόδοξη κανονική παράδοση προτάσσεται ως λύση του προβλήματος της Ορθοδόξου διασποράς των ετερόκλητων εθνολογικά πληθυσμών, η επιστροφή στη κανονικότητα και η υπαγωγή τους στη τοπική Εκκλησία υπό μία Εκκλησιαστική αρχή. Προϋπόθεση είναι ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας και της πολιτιστικής ταυτότητας κάθε επί μέρους ομάδος στα πλαίσια της ενορίας υπό την πνευματική εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τον 28ο κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

        [1] Κ. Δ. Γεωργούλη, «Έθνος», ΘΗΕ 5, 357-359, 358.

        [2] ο.π.π., Γεωργούλη, Έθνος, 357-359.

        [3] Το σύνταγμα της Ελλάδος (1975/1986/2001), πρόλογος Αντώνη Μανιτάκη, ‘Σάκκουλας’, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2001, άρθρο 1, 3.

        [4] Σύμφωνα με τις αρχές της επιστήμης της Γεωπολιτικής, έτσι όπως διατυπώθηκαν από τον François Thual συνοψίζονται σε τρείς παράγοντες, α) έθνος και κράτος σχηματίζονται συμπληρωματικά ενισχύοντας το ένα το άλλο στα πλαίσια της συγκρότησης ενός χώρου, ενός εθνικού εδάφους, περίπτωση Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας, Ισπανίας, β) μια αυτοπροσδιοριστική ανασυγκρότηση ακολουθούμενη από τον σχηματισμό ενός εθνικού κράτους, το οποίο πρέπει να ορίσει μια γεωγραφική περιοχή, στο πλαίσιο της εθνικής απελευθέρωσης και των συγκρούσεων με τος γείτονές του, περίπτωση της βαλκανικής-καυκασιανής ζώνης, γ) στην ίδρυση ενός κράτους, έπειτα επέρχεται ο συγκρουσιακός καθορισμός μιας εδαφικής περιοχής και, σε τελευταία φάση, η συγκρότηση και εδραίωση μιας εθνικής ταυτότητας, πράγμα που επιτυγχάνεται πολύ αργότερα, περίπτωση ισπανόφωνης Αμερικής. Αυτοί δε οι παράγοντες καθορίζουν μια γενική τυπολογία των σχέσεων ανάμεσα στην Γεωγραφική περιοχή και τον Αυτοπροσδιορισμό. Κοινή δε συνιστώσα αποτελει η θρησκευτική κληρονομιά, η οποία αποτελεί τον έναν από τους δύο κρίκους για τον αυτοπροσδιορισμό ενός πλυθησμιακού συνόλου, ο άλλος κρίκος είναι η κοινή καταγωγή και κοινά οράματα, ιδιαίτερα στο ιστορικό πλαίσιο που εξετάζουμε, η αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού. Fr. Thual, Η κληρονομιά του Βυζαντίου, γεωπολιτική της ορθοδοξίας, μετάφραση Γ. Λάμψας, β΄ έκδοση, ‘Ροές’, Αθήνα 2000, 22-23.

        [5] Ο σύγχρονος εθνικισμός έχει δημιουργήσει, κατά τον π. Ιωάννη Μέγιεντορφ, μια μεταμόρφωση του νόμιμου εκκλησιαστικού τοπικισμού σε ένα κάλυμμα για το εθνικό διασπαστικό πνεύμα. Η νέα εθνικιστική ιδεολογία ταύτισε το έθνος-κατανούμενο τόσο σε γλωσσικούς όσο και σε φυλλετικούς όρους- με το αντικείμενο της βασικής κοινωνικής και πολιτιστικής αφοσίωσης. Άλλο από αυτό που πρόβαλε ο παγκόσμιος Χριστιανισμός. (Ι. Μέγιεντορφ, Η βυζαντινή κληρονομιά στην ορθόδοξη εκκλησία, ‘Αρμός’, Αθήνα 1990, 278-279.) Αλλά η ουσία του «εθνικιστικού φαινομένου» είναι η ιδιαιτερότητα των διαφόρων περιπτώσεών του, είναι η ιστορική αλληλεξάρτηση των «εθνικισμών», μέσα από τις μεταξύ τουςσυγκρούσεις ή τις μιμήσεις εθνικισμών-μοντέλων, είναι οι διασπάσεις και αποσκιρτήσεις· είναι, κυρίως, οι εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ αντιχομένων εκδοχών για το ίδιο «έθνος». (Π. Ματάλα, Έθνος και ορθοδοξία, οι περιπέτειες μιας σχέσης από το «ελλαδικό» στο βουλγαρικό σχίσμα, ‘Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης’, Ηράκλειο 2002, 9).

        [6] Σπ. Ν. Τρωϊάνου, «Παρατηρήσεις επί των τυπικών και ουσιαστικών προϋποθέσεων της ανακηρύξεως του αυτοκεφάλου και του αυτονόμου εν τη ορθοδόξω εκκήσία», [τιμητικόν αφιέρωμα εις τον Μητροπολίτην Κίτρους Βαρνάβαν], Αθήναι 1980, 335-348, 338.

        [7] Η ανακήρυξη του Ελλαδικού αυτοκεφάλου έγινε το 1833 (μονομερής ανακήρυξη) και η αναγνώριση του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τον Πατριαρχικό Συνοδικό Τόμο του 1850.

        [8] ο.π., Thual, Γεωπολιτική, 39-40.

        [9] ο.π., Thual, Γεωπολιτική, 44.

        [10] Βλ. τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο περί αναγνωρίσεως του Αυτοκεφάλου της Πολωνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, Μητροπολίτου Κίτρους Βαρνάβα Τζωρζάτου, Οι βασικοί θεσμοί διοικήσεως της Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πολωνίας, μετά ιστορικής ανασκοπήσεως, Αθήναι 1975, 14.

        [11] Ο ιζ΄ κανόνας της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου έχει ως εξής: «…τοῖς πολιτικοῖς καὶ δημοσίοις τύποις καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν παροικιῶν ἡ τάξις ἀκολουθείτω.» και ο λη΄ της Πενθέκτης έχει ως εξής: «Τὸν τῶν Πατέρων ἡμῶν τεθέντα κανόνα καὶ ἡμεῖς παραφυλἀττομεν, τὸν οὕτω διαγορεύοντα. Εἴ τις ἐκ βασιλικῆς ἐξουσίας ἐκαινίσθη πόλις, ἢ αὖθις καινισθείη τοῖς πολιτικοῖς καὶ δημοσίοις τύποις καὶ ἡ τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων τάξις ἀκολουθείτω.», τον ιζ΄ κανόνα της Δ΄ Οικ. Συνόδου διερμηνεύει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης διαφορετικά από τον Βαλσαμώνα, λέγοντας, ότι η σύνοδος στον Βασιλέα έδωσε την εξουσία να διατάσσει περί ενοριών σε μόνο τις υπ’αυτού οικοδομούμενες πόλεις καί όχι απλώς σε όλες τις πόλεις. (Πηδάλιον, 200 υπ. 1 & πρβλ. Σύνταγμα ΙΙ, 261-262). Σύνταγμα ΙΙ, 258-259 & 392, Πηδάλιον, 199 & 253, Αλιβιζάτος, 64 &112, Φειδάς, Κανόνες, 140 & 162, αντιστοίχως.

        [12] Βλ. Σύνταγμα ΙΙ, 258-263 & 392-395.

        [13] ο.π.π., Τρωϊάνος, Αυτοκέφαλο, 338.

        [14] Οι «εθνικές εκκλησίες» στο μεσαίωνα και ιδιαίτερα από τον 5ο αιώνα μ.Χ. , πέρα από τα σύνορα της αυτοκρατορίας, υπήρχαν ως ανεξάρτητες εκκλησίες, που η καθεμιά διευθυνόταν από έναν προκαθήμενο που έφερε συχνά τον τίτλο του «καθολικού», π.χ. Ο Αρμένιος «καθολικός» ήταν Μονοφυσίτης. Ο «Καθολικός» της Σελευκείας-Κτησιφώντος ήταν Νεστοριανός. Αλλά ο «Καθολικός» της Γεωργίας παρέμεινε πιστός στη Σύνοδο της Χαλκηδόνος και στη Βυζαντινή Ορθοδοξία. ο.π.π., Μεγιεντορφ, Κληρονομιά, 276. Αλλά πολύ πρώϊμα οι Σλαυϊκές Εκκλησίες ανέπτυξαν έναν ιδιότυπο εθνικισμό, που χαρακτηρίστικε ως εθνοφυλετισμός.

        [15] πρωτ. Γ. Δ. Μεταλληνού, «Έθνος- εθνικισμός και ορθόδοξο φρόνημα», ‘Απόστολος Βαρνάβας’, Λευκωσία 1995, σσ. 387-395, 390.

        [16] ο.π., Ματάλας, ΄Εθνος, 12.

        [17] Η Βουλγαρική αξίωση για εγκατάσταση Βουλγαρικής Ιεραρχίας εξηγείται από τον π. Ιωάννη Μέγιεντορφ, ως αποτίναξη της ελληνικής κυριαρχίας πάνω στην εκκλησία, γιατί όπως χαρακτηριστικά λέγει « ..αν ο ελληνικός εθνικισμός επαναστάτησε ενάντια στην Τουρκική κυριαρχία, ο Βουλγαρικός εθνικισμός δεν θα μπορούσε να ανεχθεί την Εκκληνική κυριαρχία στην Εκκλησία». ο.π., Μεγιεντορφ, Κληρονομιά, 280.

        [18] Περί του Βουλγαρικού σχίσματος καθώς και της άρσεως αυτού, βλ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου, «Το Βουλγαρικόν σχίσμα», ανάτυπον επό την ‘Πολιτική Επιθεώρηση’ 12, Αθήνα 1945, Μανουήλ Γεδεών, Έγγραφα πατριαρχικά και συνοδικά περί του Βουλγαρικού ζητήματος (1852-1873), Κωνσταντινούπολις 1908, Ιω. Ν. Καρμίρη, «Ο εθνικισμός εν τη ορθοδόξω εκκλησία», [Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών 1977, τόμος 52], Αθήνα 1977, 181-198, Του ιδίου, Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της ορθοδόξου καθολικής εκκλησίας 2, Graz-Austria 1968, 1010-1016, Εμμανουήλ Καρπαθίου, «Η Βουλγαρική εκκλησία», ΘΧΕ 2, Γερασίμου Ι. Κονιδάρη, Η άρσις του Βουλγαρικού σχίσματος εν τω πλαισίω, της καθολικής ορθοδοξίας του ελληνισμού, Αθήναι 1971, και στο Παρασκευά Ματάλα, Έθνος και ορθοδοξία, οι περιπέτειες μιας σχέσης, από το ἑλληνικό»στο βουλγαρικό σχίσμα, ‘Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης’, Ηράκλειο 2002, όπου και σχετική πρόσφατη βιβλιογραφία.

        [19] Ο η΄ κανόνας της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου αναφερόμενος στους Καθαρούς, διαγορεύει «ἵνα μὴ ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν.» Συνταγμα ΙΙ, 133, Πηδαλιον, 133, Αλιβιζατος, 31, Φειδας, Κανόνες, 127.

        [20] Σύνταγμα ΙΙ, 145, Πηδάλιον, 143, Αλιβιζάτος, 34-35, Φειδάς, Κανόνες, 128.

        [21] Σύνταγμα ΙΙ, 169-170, Πηδάλιον, 156, Αλιβιζάτος, 40, Φειδάς, Κανόνες,130.

        [22] Σύνταγμα ΙΙ, 299-230, Πηδάλιον, 189, Αλιβιζάτος, 59, Φειδας, Κανόνες,138.

        [23] Σύνταγμα ΙΙ, 18-22, Πηδάλιον, 15-17, Αλιβιζάτος, 175-176, Φειδας, Κανόνες, 191.

        [24] ο.π., Ματάλας, Έθνος, 2.

        [25] Η Γ΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψη (1986) ασχολήθηκε και με το μείζον θέμα για την Εκκλησιαστική ενότητα και τάξη θέμα της Ορθοδόξου Διασποράς. Ας σημειωθεί, ότι το πρόβλημα ξεκινάει αφ’ ης στιγμής οι Εθνικές Εκκλησίες Ρωσσίας, Σερβίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας και των άλλων Ορθοδόξων Χωρών καθώς και του Πατριαρχείου Αντιοχείας μέσα στα πλαίσια της Ιεραποστολής ιδρύουν Μητροπόλεις στις κανονικά κατοχυρωμένες επαρχείες- δικαιοδοσίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, π.χ. Αμερική υπό τον τίτλο Orthodox America Church, την Αυστραλία, χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως Γαλλία κ.α. . Ως αιτία επικαλούνται την λειτουργική και λατρευτική (εθνικά, γλωσσικά κριτήρια) εξυπηρέτηση των πιστών, που προέρχονται από τις χώρες αυτές και κατοικούν στην Διασπορά.και οι οποίοι στο σύνολό τους είναι μετανάστες είτε πολιτικοί είτε οικονομικοί. Βλ. σχετικό άρθρο όπου και σχετική βιβλιογραφία για την Ορθόδοξη Διασπορά στον τιμητικό τόμο για τον Μητρ. Κίτρους και Κατερίνης Βαρνάβα Τζωρτζάτο, Μητροπολίτου Τυρολόης και Σερεντίου Παντελεήμονος Ροδοπούλου, «Η ορθόδοξος διασπορά από εκκλησιολογικής και κανονικής απόψεως», [ τιμητικόν αφιέρωμα εις τον Μητοπολίτην Κίτρους Βαρνάβαν], Αθήναι 1980, 323-333, καθώς και Βλ. Ιω. Φειδά, «Οικουμενικός θρόνος και ορθόδοξος διασπορά», ‘Ορθόδοξος Μαρτυρία και Σκέψις’ 19 (1979), Αθήναι 1979, 5-6.

        [26] ο.π., Παντελεήμων Τυρολόης, Διασπορά, 329.

        [27] ο.π., Παντελεήμων Τυρολόης, Διασπορά, 326.

        [28] ο.π., Φειδάς, Διασπορά, 5-6.

  10. Ο/Η Ιερέας Χ λέει:

    http://gavrefl.blogspot.com/2015/05/blog-post_20.html

    Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015
    ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ

    Αναμφίβολα, η άποψη του Γραφείου Ορθοδόξου Μαρτυρίας της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου για το Μνημείο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος, κομίζει καινούρια και ενδιαφέροντα στοιχεία στον δημόσιο διάλογο των τελευταίων ημερών. Θα προσέθετα δε και πρωτόγνωρα, αν συνυπολογίσω την «εκφραστική δυναμική» με την οποία αντιπαρατίθεται στις ηχηρές ιδεολογικές και πολιτικές αντιδράσεις της μίας πλευράς. Ήγουν, αυτής των υποστηρικτών της ανέγερσης. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι «εξόφθαλμα φανερή» η ταύτιση της Ιεράς Μητροπόλεως με τις «άλλες φωνές». Τόσο που να δίνει ακόμη και θεολογικό άλλοθι στα «αντισημιτικά ορμέμφυτα» των διάφορων… καθαρόαιμων!

    Πέραν του «πολιτικού στίγματος», η ανακοίνωση εμπεριέχει και μερικές «λεπτομέρειες», που την καθιστούν εξόχως… εικονομαχική! Και εξηγώ: το Άστρο του Δαυίδ –που τεχνηέντως «ανακατεύεται» με μασονικά σύμβολα– δεν είναι απλά ένα «θρησκευτικό έμβλημα». Η «εικαστική του αποτύπωση» έχει ξεπεράσει προ πολλού τα «λατρευτικά του όρια» και έχει αποκτήσει σημαίνοντα συμβολικό ρόλο στην Παγκόσμια Ιστορία, καθώς τραγικά συνδεδεμένο με τον χαμό εκατομμυρίων Εβραίων. Ως εκ τούτου, η ένταξή του στη «δημόσια ευρυχωρία», δεν κάνει τίποτε άλλο από το να «σηματοδοτεί» τον μεγάλο αγώνα ενάντια στη λήθη. Ενάντια στο ναζισμό. Ενάντια στα ιδεολογικά κρεματόρια. Κάθε άλλη «ερμηνεία» ή «προσέγγιση», κάθε προσπάθεια εξάλειψης των εβραϊκών συμβόλων, «στήνει» ένα δεύτερο ολοκαύτωμα!

    Στα επίδικα της ανακοίνωσης και η άποψη ότι το μνημείο σχετίζεται με αποτρόπαια και καταδικαστέα γεγονότα που δεν συνέβησαν στον τόπο μας… Αβίαστο συμπέρασμα; Τι δουλειά έχει εδώ ένα μνημείο που η ιστορική του αναφορά ανάγεται σε ένα στρατόπεδο της Πολωνίας! Θα συμφωνούσα απολύτως, αν η «γεωγραφική διάσταση» του πράγματος συμπεριελάμβανε (επί παραδείγματι) και τους έλληνες στρατιώτες του Αλβανικού μετώπου! Κι αυτοί σε ξένους τόπους άφησαν τη ζωή τους. Σε ξένα χώματα θάφτηκαν. Εκτός κι αν η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτιμά ότι οι 1.484 Εβραίοι που θανατώθηκαν στην Τρεμπλίνκα, δεν ήταν Καβαλιώτες! Σε μία τέτοια περίπτωση, αυτό που επείγει είναι να ξαναγραφεί από την αρχή η Τοπική μας Ιστορία. Με τη συμμετοχή και των «ειδικών» της Μητροπόλεως!

    Με τις ανάλογες προϋποθέσεις, θα συμφωνούσα και με ένα άλλο σημείο της ανακοίνωσης. Αυτό που επισημαίνει ότι η μνήμη των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας διατηρείται ζωντανή και χωρίς αναθηματικές στήλες σε κεντρικούς δημόσιους χώρους… Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις; Αν όλοι εμείς οι χριστιανοί, αντί να χτίζουμε ναούς και παρεκκλήσια για να δοξάζουμε και να τιμούμε τους χιλιάδες μάρτυρες της Εκκλησίας μας, επιλέγαμε την «οδό της μνήμης» για να διατηρήσουμε άσβεστη τη θυσία και το παράδειγμά τους. Πρωτότυπο δεν το λες, αλλά σίγουρα… ρηξικέλευθο!

    Τέλος, επειδή στη ανακοίνωση χρησιμοποιείται και το (ευρέως διαδεδομένο) επιχείρημα ότι προέχει η τιμή στους Πόντιους, τους Μικρασιάτες, τους Θράκες και τους Αρμένιους –άσχετα αν εδώ «πάνε περίπατο» τα περί «γεωγραφίας» και «αναθηματικών στηλών»– δύο μόνον επισημάνσεις: πρώτον, ότι η Μνήμη δεν είναι «φυλετικά διαπραγματεύσιμη» και δεύτερον, οι αρχές, οι σύλλογοι και ο λαός της πόλης έχουν τιμήσει με εκατοντάδες τρόπους τους «αδελφούς» μας Πόντιους, Μικρασιάτες, Θράκες και Αρμένιους. Τους κάποτε «ξενομερίτες» και τις κάποτε «παστρικές», για να μην ξεχνιόμαστε…

    Αναρτήθηκε από χαραλαμπος γαμβρελης στις 10:49 μ.μ.

  11. Ο/Η του κώλου λέει:

    Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Κυριακή, 09 Σεπτεμβρίου 2018

    Πώς οι «αυτοκεφαλίες» ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου

    Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

    Από την Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου η Ορθοδοξία δείχνει να μπαίνει σε νέα τροχιά.

    Η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να ορίσει δύο Έξαρχους στο Κιέβο για την προετοιμασία της εκχώρησης του Αυτοκεφάλου στην Ουκρανία φέρνει νέα δεδομένα.

    Δεδομένα που έχουν μια βεβαιότητα: δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι για τον απλό πιστό λαό το «σκάκι» μεταξύ Προκαθημένων και Εκκλησιών προκαλούν σκανδαλισμό και απογοήτευση.

    Το θέμα της Ουκρανίας κινδυνεύει να γίνει το εφαλτήριο για έναν εκκλησιαστικό πόλεμο, που κανείς δεν ξέρει πόσοι θα εμπλακούν και που θα σταματήσει.

    Η Εκκλησία της Ρωσίας με χθεσινή της ανακοίνωση έδωσε ένα στίγμα για το τι πρόκειται να δούμε στο εγγύς μέλλον.

    Κατηγόρησε ανοιχτά το Φανάρι για παραβίαση των Ιερών Κανόνων που θα οδηγήσει σε ρήξη στην ενότητα της Ορθοδοξίας.

    Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι φωνές που εκτιμούν ότι η Μόσχα θα «απαντήσει» στο Φανάρι με την δημιουργία Επισκοπών στην Τουρκία, για τους Ρώσους που ζουν μόνιμα στην Κωνσταντινούπολη και άλλες πόλεις.

    «Οι Ρώσοι φτάνουν και τα 5 εκατομμύρια κάθε χρόνο στην Τουρκία και είναι υπέρ αρκετός αριθμός για την δημιουργία Επισκοπών» – ανέφερε γνωστός Καθηγητής – Θεολόγος της Μόσχας στο Interfax Ρομαν Σιλαντίγιεφ, δίνοντας το στίγμα.

    Σύμφωνα με τον ίδιο Καθηγητή «το Οικουμενικό Πατριαρχείο παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι που στην πραγματικότητα θα χωρίσει σε πολλά κομμάτια τον Ορθόδοξο κόσμο.»

    Υπάρχει βεβαίως και η αντίθετη άποψη. Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου μιλώντας στην Romfea.gr για το Ουκρανικό ζήτημα, ανέφερε ότι «κάποτε πρέπει να δει και η Μόσχα την πραγματικότητα. Οι εκκλησίες δεν μπορούν να ταυτίζονται με την ωμή βία.»

    Αναφέρθηκε στην αποχή της Μόσχας και των τεσσάρων Εκκλησιών που απείχαν από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, υπογραμμίζοντας ότι «εκεί άνοιξαν από μόνοι τους τον ασκό του Αιόλου».

    «Τόσα χρόνια το Οικουμενικό Πατριαρχείο παίζει κλεφτοπόλεμο με την Μόσχα, ήρθε η ώρα να λυθούν αυτές οι διαφορές για πάντα» – δήλωσε χαρακτηριστικά στην Romfea.gr Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

    Η πΓΔΜ και η Αμπχαζία

    Η Ουκρανία όμως δεν είναι η μόνη χώρα όπου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αποφάσισε να επουλώσει το σχίσμα της Εκκλησίας μέσω της αναγνώρισης.

    Ταυτόχρονα, βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες με την σχισματική Εκκλησία της πΓΔΜ, ενώ αργότερα μπορεί να ακολουθήσει κι άλλη ορθόδοξη χώρα.

    Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα ζωντανό παράδειγμα είναι η μη κανονική λεγόμενη «Μακεδονική» Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Στέφανο.

    Η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων εξακολουθεί μέχρι σήμερα να μην αναγνωρίζεται από καμία τοπική Εκκλησία, η οποία και προέκυψε από την διάσπαση των τριών νοτιότερων επαρχιών της Σερβικής Εκκλησίας, δηλαδή των Ιερών Μητροπόλεων Σκοπίων, Ζλετόβου-Στρωμνίτσας, Αχρίδας – Βιτωλίων, τον Οκτώβριο του 1958.

    Στις 30 Μαϊου 2018 για πρώτη φορά η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέτασε αίτημα εκπροσώπων των σχισματικών, που υποστηρίζεται από τον Πρωθυπουργό της πΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ.

    Σημειώνεται ότι με την ίδρυση της το 1958 βρίσκονταν σε κανονική ενότητα με το Πατριαρχείο Σερβίας, και ο πρώτος επίσκοπος της χειροτονήθηκε από τον Σέρβο Πατριάρχη.

    Ο συγχρονισμός της παρέμβασης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στις υποθέσεις των δύο Ορθοδόξων χωρών προκαλεί αντιδράσεις στη ρωσική πλευρά.

    Ο Πατριάρχης στις 9 Απριλίου είδε τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, και την επόμενη ημέρα 10 Απριλίου συνάντησε τον Πρόεδρο της πΓΔΜ Γκιόργκε Ιβάνοφ.

    Εκκλησιαστικοί αναλυτές λένε ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενδέχεται να αναγνωρίσει την αποκαλούμενη Ιερά Μητρόπολη Αμπχαζίας, επικαλούμενοι ιστορικά στοιχεία και υπογραμμίζουν ότι δεν μιλούν για δημιουργία, αλλά για αναδημιουργία αυτοκεφαλίας της τοπικής Εκκλησίας.

    Για κάποιους το κλειδί για την αποκατάσταση της αυτοκεφαλίας της Αμπχαζίας βρίσκεται στη Μόσχα, για κάποιους στην Κωνσταντινούπολη, παρόλο που η Ρωσία θεωρείται ο κύριος στρατηγικός εταίρος της Αμπχαζίας.

    Πάντως οι συνέπειες τέτοιων αποφάσεων είναι δύσκολο να εκτιμηθούν και το πλήγμα που ενδέχεται να υποστεί η ενότητα της Ορθοδοξίας.

  12. Ο/Η Ρωσία του Λαφαζάνη και της Χ.Α. λέει:

    https://www.protagon.gr/themata/oi-filoi-tou-poutin-i-kypros-kai-ta-afanta-disekatommyria-44341683695

    Οι «φίλοι του Πούτιν», η Κύπρος και τα άφαντα δισεκατομμύρια

    Πρόσφατη έρευνα οικονομολόγων υποστηρίζει ότι ο πλούτος από τις πλεονασματικές εξαγωγές της Ρωσίας τα τελευταία 13 χρόνια, δεν αποτυπώνεται στα επίσημα οικονομικά της στοιχεία και περίπου 200-300% του ΑΕΠ της είναι εξαφανισμένα. Με τα δεδομένα του 2017, αυτό ισοδυναμεί με περισσότερα από 3 τρισεκατομμύρια ευρώ. Ένα μέρος αυτών, σύμφωνα με τους οικονομολόγους που διεξήγαγαν την έρευνα, φυγαδεύτηκαν μέσω υπεράκτιων συναλλαγών. Ποιος είναι ο ρόλος των offshore σε αυτή την μαγική εικόνα; Ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα των Panama Papers ήταν το «Δίκτυο Πούτιν», ένας στενός κύκλος φίλων του Προέδρου, που μέσω υπεράκτιων εταιρειών και αλλεπάλληλων δανείων φαίνεται ότι συνδέονταν με δύο δισεκατομμύρια δολάρια «παρκαρισμένα» στην υπεράκτια οικονομία. Μπορεί να ακούγεται σαν την κορυφή του παγόβουνου σε σχέση με τα άφαντα τρισεκατομμύρια, όμως, τα ευρήματα της συγκεκριμένης δημοσιογραφικής έρευνας της γερμανικής εφημερίδας Sueddeutsche Zeitung και της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) ενδέχεται να ρίχνουν φως σε «εφαρμοσμένες αρχές» διαχείρισης του εξαφανισμένου πλούτου της Ρωσίας.

    Χάρης Καρανίκας 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018, 06:30 1

    Έχει πυρηνικά. Μπορεί να επηρεάζει, όπως δείχνουν μέχρι στιγμής τα πράγματα, τις εκλογές άλλων χωρών. Να επιδίδεται σε γεωπολιτικά παιχνίδια στα Βαλκάνια και όχι μόνο. Και ο πρόεδρός της, όπως φάνηκε στο συνάντηση κορυφής του Ελσίνκι τον Ιούλιο, έχει τη δύναμη να κοντράρει στα ίσια τον πλανητάρχη Τραμπ. H Ρωσία είναι υπερδύναμη αλλά όχι σε επίπεδο οικονομίας – τουλάχιστον στα χαρτιά. Το 2017 το ΑΕΠ της ανερχόταν σε 1,6 τρισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή ήταν κατά ένα ολόκληρο τρισεκατομμύριο μικρότερο από αυτό της πολιτείας της Καλιφόρνιας, ενώ η Ιαπωνία, η Γερμανία, Ιταλία, η Κορέα, η Βραζιλία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, βρίσκονται σε πολύ καλύτερη θέση οικονομικά απ’ ό,τι η «ρωσική αρκούδα». Και φυσικά οι ΗΠΑ εμφανίζουν υπερδεκαπλάσιο ΑΕΠ, ενώ η Κίνα επταπλάσιο. Παρά την οικονομική «κατρακύλα» της Ρωσίας, οι ελάχιστοι Ρώσοι που έχουν στα χέρια τους την μερίδα του λέοντος των ρωσικών κεφαλαίων, στηρίζουν τον πρόεδρο. «Οι ολιγάρχες αποτελούν ουσιαστικό μέρος του μηχανισμού ισχύος του Πούτιν» αναφέρεται σε άρθρο της ιστοσελίδας Quartz, η οποία επικαλείται πρόσφατη έρευνα από τους οικονομολόγους Thomas Piketty, Gabriel Zucman και Filip Novokmet.

    Σύμφωνα με την έρευνα των οικονομολόγων ο πλούτος που αποκόμισαν οι ολιγάρχες και τους έκανε να δηλώνουν πιστοί ακόλουθοι του Πούτιν προέκυψε από τους φυσικούς πόρους και τα αποθέματα της χώρας. Όπως και να το δει κανείς, η Ρωσία θα έπρεπε να είναι πλούσια. Διαθέτει υπεραφθονία φυσικών πόρων – προφανώς και είναι υπερδύναμη στα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά έχει και άνθρακα, σιτηρά, θαλασσινά και τεράστια αποθέματα ορυκτών. Αν και εξήγαγε ελάχιστα επί ΕΣΣΔ, αυτό άλλαξε άρδην μετά την κατάρρευση το 1991. Μεταξύ 1993 και 2015, η Ρωσία εξήγαγε κατά μέσο όρο περίπου 10% ετησίως περισσότερα από ό, τι εισήγαγε. Εγκαταστάσεις φυσικού αερίου στη Ρωσία Τα διαρκή εμπορικά πλεονάσματα από εξαγωγές είναι ένας σίγουρος τρόπος για να συσσωρεύσει κανείς πλούτο στο εξωτερικό. Συνηθίζεται δε όταν υπάρχει πλεόνασμα, είτε αυτό έχει δημιουργηθεί από ιδιωτικές επιχειρήσεις είτε από κράτη, να γίνονται επενδύσεις ώστε αυτό να αυγατίσει.

    Οπότε τι συμβαίνει με τη Ρωσία; Οι πλεονασματικές εξαγωγές δεκατριών χρόνων θα έπρεπε να έχουν παράξει επενδύσεις στο εξωτερικό ίσες με το 230% τουλάχιστον του εθνικού εισοδήματος – χωρίς μάλιστα να περιλαμβάνονται τα κέρδη από τις επενδύσεις αυτές, τα οποία μπορούσαν να επανεπενδυθούν και να αποδώσουν ακόμα περισσότερα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πλούτου, ωστόσο, δεν εμφανίζεται στα επίσημα οικονομικά στοιχεία της Ρωσίας. Το 2015, τα καθαρά περιουσιακά στοιχεία της χώρας στο εξωτερικό ανέρχονταν στο 26% του εθνικού εισοδήματος, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Pikety, Zucman και Novokmet. Με απλά μαθηματικά μπορεί κανείς να καταλάβει ότι ένα μέρος των συσσωρευμένων πλεονασμάτων, που υπερβαίνουν το 200% του εθνικού εισοδήματος της Ρωσίας, έχει εξαφανιστεί. Λαμβάνοντας υπόψη τις αποδόσεις που θα είχαν οι επενδύσεις αυτών των πλεονασμάτων, οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι το σύνολο του χαμένου ρωσικού πλούτου στο εξωτερικό φτάνει ή και ξεπερνά το 300% του ΑΕΠ. Το 200-300% του ρωσικού ΑΕΠ, με τα δεδομένα του 2017, ισοδυναμεί με 3,2-4,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.

    Οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων που λείπουν πιθανότατα φυγαδεύτηκαν από τη χώρα μέσω υπεράκτιων συναλλαγών, που δεν αποτυπώνονται στα επίσημα οικονομικά στοιχεία. Η ταχεία ιδιωτικοποίηση που ακολούθησε την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έθεσε αυτό τον μηχανισμό σε κίνηση και περιελάμβανε κρατικά περιουσιακά στοιχεία που πωλούνταν «μπιρ παρά» και συγκεντρώνονταν σε λίγα χέρια. Την πτώση της ΕΣΣΔ, κρίσιμη καμπή της οποίας υπήρξε το αποτυχημένο πραξικόπημα του Αυγούστου 1991, ακολούθησαν οι ιδιωτικοποιήσεις Η συσσώρευση ρωσικού πλούτου σε υπεράκτιες δικαιοδοσίες φαίνεται ότι συνεχίστηκε τις επόμενες δεκαετίες μετά την πτώση. Χρησιμοποιώντας κάποια διαθέσιμα επίσημα δεδομένα, οι συντηρητικές εκτιμήσεις των οικονομολόγων είναι ότι το 2016 ο κρυφός offshore πλούτος ήταν περίπου τριπλάσιος από την κατοχή καταγεγραμμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό. «Ο πλούτος που κατέχουν οι πλούσιοι Ρώσοι στο εξωτερικό -στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ελβετία, στην Κύπρο και σε παρόμοια υπεράκτια κέντρα- είναι περίπου όσος κατέχει ολόκληρος ο πληθυσμός στη Ρωσία», ανέφεραν.

    Ο Πούτιν, που βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας από το 2000, δεν έχει παίξει μικρό ρόλο στην διασφάλιση της ροής του υπεράκτιου και του εγχώριου πλούτου της Ρωσίας στα χέρια των λίγων. Για την ακρίβεια φαίνεται να έχει έναν από τους πρώτους ρόλους. Στις αποκαλύψεις της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) και της γερμανικής εφημερίδας Sueddeutsche Zeitung για το «Δίκτυο Πούτιν» στα Panama Papers ξεδιπλώθηκε ένα γαϊτανάκι εκατοντάδων εκατομμυρίων που ενέπλεκε offshore οι οποίες συνδέονται με φίλους του ρώσου προέδρου. Οι φίλοι αυτοί είναι πιθανόν να δρούσαν για λογαριασμό του. Στο γαϊτανάκι του χρήματος, πέρα από τις offshore, εμφανίζονταν και παραρτήματα ρωσικών τραπεζών στην Κύπρο, καθώς και κυπριακές εταιρείες.

    Διαβάστε εδώ τη συνέχεια: Το παράδειγμα του Δικτύου Πούτιν στα Panama

    https://www.protagon.gr/themata/oi-filoi-tou-poutin-i-kypros-kai-ta-afanta-disekatommyria-2-44341684088

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.