Με τους ΣΥΡΙΧΑΝΕΛ του ασπόνδυλου λαϊκισμού, σχόλασε ο γάμος με τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας

[Το νέο κόμμα του ασπόνδυλου λαϊκισμού
Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα λειτουργεί ως καθαρτήριο ακόμα και για αυτούς που έβλεπαν τους μετανάστες ως κατσαρίδες]

από την Μέδουσα του Καραβάτζιο

Το Μπλογκ Ροΐδη & Λασκαράτου Εμμονές, ξεχώρισε το κείμενο της εβδομάδας

Ένας «ανοίκειος» συνασπισμός που ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την εξουσία σε συνθήκες μεγάλης απαξίωσης βρίσκει έστω και αμφίβολης ποιότητας στηρίγματα στο «παλιό» πολιτικό σύστημα.

Ένα έξοχο κείμενο του ©Λεωνίδα Καστανά στην Athens Voice

Και πάνω που οι «έγκυροι αναλυτές» ήταν σίγουροι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τη σοσιαλδημοκρατική στροφή, προέκυψαν Μπόλαρης, Μαριλίζα, Χρυσοβελώνη, Παπακώστα και σχόλασε ο γάμος με τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας. Γιατί οι «έγκυροι αναλυτές» δουλεύουν ακόμα με εργαλεία της λίθινης εποχής της μεταπολίτευσης. Νομίζουν ότι τα κόμματα έχουν κόκκινες γραμμές, οι λαϊκιστές μπέσα και η συμφωνία των Πρεσπών την ικανότητα να θέσει τους ΑΝΕΛ εκτός κυβερνητικού συνασπισμού. Για τη Μακεδονία την ξακουστή. Ούτε μυρωδιά.

Το ίδιο συνέδριο που εξέλεξε τον αριστεράτο Νίκο Φίλη πρώτο σε ψήφους στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο αποθέωσε και τον δεξιότατο Πάνο Καμμένο κατά την παρθενική του ομιλία σε αριστερό ακροατήριο. Και οι αριστερότεροι του κόμματος όχι μόνο δεν είπαν κουβέντα για την «ανάρμοστη σχέση» αλλά αντιθέτως την υπερασπίστηκαν με ενθουσιασμό. Πρόδρομα φαινόμενα της μετάλλαξης του αριστερού γονίδιου του κόμματος που προκάλεσε τον πιο ανίατο ασπόνδυλο λαϊκισμό στην πολιτική μας ιστορία. Η κοινωνία εθίζεται από καιρό σε εξωτικά πολιτικά μείγματα. Φυσιολογικά, λοιπόν, η κ. Παπακώστα ήρθε σαν ψύχρα φθινοπωρινή που προμηνύει έναν βαρύ χειμώνα.

Δεν είναι καινοφανές ότι υπάρχουν δεξιοί πολιτευτές στον ευρύτερο χώρο της Νέας Δημοκρατίας που γουστάρουν πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα. Τους αποκαλούν «καραμανλικούς», αν και ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής ποτέ δεν αποδέχθηκε αλλά ούτε και αρνήθηκε τη σχέση. Ίσως κάποια στιγμή μας λύσει την απορία. Με την υπουργοποίηση της κ. Παπακώστα άνοιξε και επίσημα ο δίαυλος επικοινωνίας του χώρου αυτού με τον ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς να πέσει τουφεκιά στα κομματικά πεδία. Ακόμα πιο παλιά είναι και η συμπάθεια πολιτευτών του ΠΑΣΟΚ του τέως περιβάλλοντος του Γ. Παπανδρέου και όχι μόνο. Είναι αυτοί και αυτές που έχασαν το timing της μαζικής μετανάστευσης και μετά σταλικοπόδιασαν περιμένοντας στη στάση. Με την υπουργοποίηση της κ. Ξενογιαννακοπούλου άνοιξε ένα ακόμα πλατύτερο κανάλι, μιας και ένα μέρος της κεντροαριστεράς αγαπάει ΣΥΡΙΖΑ.

Ένας «ανοίκειος» συνασπισμός που ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την εξουσία σε συνθήκες μεγάλης απαξίωσης βρίσκει έστω και αμφίβολης ποιότητας στηρίγματα στο «παλιό» πολιτικό σύστημα. Εντυπωσιακό αλλά τελείως λογικό. Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα λειτουργεί ως καθαρτήριο ακόμα και για αυτούς που έβλεπαν τους μετανάστες ως κατσαρίδες. Τα πρόσωπα είναι αδιάφορα. Ενδιαφέρον έχει ο πολιτικός συμβολισμός της κίνησης του Α. Τσίπρα. Αποτελεί συνέχεια της ρηξικέλευθης επιλογής συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ και μάλιστα σε εποχές αριστερού παροξυσμού. Συνέχεια της πρωτόγνωρης για αριστερό κόμμα φιλοαμερικανικής στάσης, του ξαφνικού έρωτα με το ΝΑΤΟ, της αγαστής συνεργασίας με τους εταίρους δανειστές, της ρήξης των σχέσεων με τη Ρωσία. Ήρθε επιτέλους αυτό που όλοι περιμένατε. Πάρε κόσμε.

Ένα νέο κόμμα γεννιέται. Λαϊκίστικο και πολυσυλλεκτικό, ευρωσκεπτικιστικό και υπόρρητα εθνικιστικό, εξόχως κρατικιστικό αλλά και ολίγον τι αγοραίο, με ιδεολογικά δάνεια από όλη την παλέτα του πολιτικού φάσματος, που ομνύει σε έναν θολό «αριστεροδέξιο προοδευτισμό» και κολυμπά σε μια ρευστή, αμφιλεγόμενη και άχρωμη ριζοσπαστικότητα. Καταλύτης δε όλων ο αμοραλισμός. Βασικός στόχος η διατήρηση του υπάρχοντος. Η Ελλάδα της μιζέριας, των κολλητών, της αβελτηρίας, της διαμαρτυρίας, της συντεχνίας, της βίας, της κομματοκρατίας, της οικονομικής καχεξίας. Η κάθε χώρα έχει το λαϊκισμό που της ταιριάζει. Η Ελλάδα ήδη ζει τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι «αριστεροί διανοούμενοι» θα δυσκολευτούν να του δώσουν μια νόμιμη ιδεολογική ταυτότητα, αλλά στο τέλος θα τα καταφέρουν. Εξάλλου έχουν καταπιεί τόσα, σ’ αυτό θα κωλώσουν;

Στα πλαίσια αυτά ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς αλλά κανένας και καμιά δεν πήρε ειλικρινά πάνω του/της την εκατόμβη στο Μάτι. Διευκολύνονται οι μεταναστευτικές ροές με ύποπτες οργανώσεις αλληλεγγύης ενώ το κολαστήριο της Μόριας είναι εκεί για να δηλώνει την απέχθεια προς κάθε έννοια κοσμοπολίτικου ανθρωπισμού. Σκανδαλώδης ανοχή στην αριστερή τρομοκρατία αλλά και διαρκές πάγωμα της δίκης της Χρυσής Αυγής. Βολικός νόμος απελευθέρωσης βαρυποινιτών που μπορούν να «αποδείξουν» αναπηρία 67%, αλλά και κυνήγι μαγισσών – πολιτικών αντιπάλων με αστήρικτες προς το παρόν κατηγορίες (υπόθεση Novartis).

Μεγάλη ευαισθησία για τις έμφυλες ταυτότητες αλλά και 35.000 παιδιά εκτός δημόσιων παιδικών σταθμών. Μπορεί η ανώτατη εκπαίδευση να ξευτελίζεται μεθοδικά αλλά χαρίζονται και τα χρέη των πανεπιστημιακών δασκάλων. Ενατένιση του κομμουνιστικού ορίζοντα αλλά και μεταφορά του αγίου φωτός με τιμές αρχηγού κράτους. Φορολογία σκανδιναβικού κράτους για ποιότητα δημόσιων υπηρεσιών αφρικανικού επιπέδου. Λιτότητα για επίτευξη υπερπλεονάσματος αλλά και χιλιάδες, συνήθως αχρείαστοι, κομματικοί διορισμοί. Άφθονη ανέξοδη κουβέντα για επενδύσεις που σκοντάφτουν στην αρχαιολογική υπηρεσία και στη NATURA.Υπογραφή τρίτου μνημονίου αλλά και λεονταρισμοί αθέτησης των συμφωνηθέντων. Η πρόσφατη δήλωση απαξίωσης της διάκρισης των εξουσιών από τον νέο της Δικαιοσύνης ένα δηλητηριώδες κερασάκι στην λαϊκιστική τούρτα. Ποιος Όρμπαν;

Ένας απρόβλεπτος πολιτικός και ιδεολογικός αχταρμάς. Η τέχνη του ασπόνδυλου λαϊκισμού στα καλύτερά της. Όχι βέβαια ως αποτέλεσμα ενός καταστρωμένου σχεδίου αλλά ως απότοκο μιας διάτρητης ιδεολογικής ταυτότητας και της λατρείας του κυβερνητισμού με κάθε θυσία. Ένα μοντέλο από το παρελθόν που ταιριάζει σε χώρες τριτοκοσμικές με καθημαγμένη μεσαία τάξη, νησίδες προσοδοθηρίας, ανοχή στη βία και στοιχεία κορπορατικού καπιταλισμού. Αν σήμερα υποχωρεί, αύριο σε μια αλλαγή του πολιτικού κλίματος φιλοδοξεί να βρεθεί και πάλι στη θέση του οδηγού ως ο δεύτερος πόλος του νέου δικομματισμού. Όταν ο Κυριάκος θα έχει κουράσει.

Η ριζοσπαστική αριστερά δύει και στη θέση της ανατέλλει ένα υβριδικό μόρφωμα με σαφώς μεγαλύτερη διεισδυτική ικανότητα κυρίως στα λαϊκά στρώματα. Μεγάλο μέρος του ελληνικού εκλογικού σώματος δεν διαθέτει την αναγκαία πολιτιστική ταυτότητα ούτε τα ανάλογα πολιτικά εργαλεία ώστε να απομονώσει τέτοιου είδους σχηματισμούς. Εδώ θα μου πείτε δεν διαθέτουν ούτε οι Ιταλοί. Τα ΜΜΕ δεν θα του αρνηθούν τις «καλές» τους υπηρεσίες, όταν οι συντεχνίες θα υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μπει σε έναν κύκλο δημιουργίας – καταστροφής, δηλαδή στον ορισμό της στασιμότητας. Χωρίς την κοινοτική προστασία, έρμαιο στις διαθέσεις των αγορών. Όσοι δεν έχουν καταλάβει συνεχίζουν να ομιλούν για την αντίθεση δεξιάς – αριστεράς.

Ένα τέτοιο συνονθύλευμα θα προσπαθήσει να οξύνει το πολιτικό κλίμα οδεύοντας προς τις εκλογές. Όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, υπερασπιζόμενο δήθεν τις συντάξεις, τη μείωση των οποίων αυτό υπέγραψε. Να μεταφέρει τον πολιτικό διάλογο στη σκανδαλολογία και τις θεωρίες συνωμοσίας. Θα ζήσουμε νέες ενδιαφέρουσες αντιθέσεις όπως «βρώμικοι-καθαροί», «τραπεζίτες-καθαρίστριες», «Περιστέρι-Κολωνάκι», ίσως και «ωραίοι-άσχημοι». Οτιδήποτε είναι ικανό να σκεπάσει τα 4 χαμένα χρόνια, το τρίτο μνημόνιο, τη διαρκή επιτροπεία και φυσικά τις καταστροφές που προκάλεσε σε όλους τους τομείς. Τους 98 νεκρούς στο Μάτι. Στον δρόμο αυτό η πολιτική βία θα διασχίζει ολοένα και συχνότερα τον ποταμό Ρουβίκωνα και όλα θα θυμίζουν μια αποτυχημένη ρέπλικα του 2015.

Ελπίζω η δημοκρατική αντιπολίτευση να μην ακολουθήσει το δρόμο του πολιτικού ξεπεσμού και να κρατήσει τον διάλογο στα επίμαχα και ουσιώδη. Το εκλογικό σώμα που έβγαλε τον ΣΥΡΙΖΑ από τη χαραμάδα του 3% υποθέτω ότι είναι έτοιμο να υποστεί και τις συνέπειες της μετάλλαξής του. Δυστυχώς ένα πολιτικό σύστημα σε συνθήκες αδιάλειπτου πολιτικού βρασμού είναι αρνητικό τόσο για τη δημοκρατία όσο και για την ανάπτυξη. Η πατρίδα μπορεί πολύ εύκολα να εμπλακεί σε περιπέτειες χειρότερες από εκείνες του 2015. Ζητούνται εκείνοι/ες που θα σταθούν και πάλι στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος. Bookmark the permalink.

3 Responses to Με τους ΣΥΡΙΧΑΝΕΛ του ασπόνδυλου λαϊκισμού, σχόλασε ο γάμος με τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας

  1. Ο/Η SF λέει:

    Με Μπόλαρη, Μαριλίζα, Χρυσοβελώνη, Παπακώστα κ.α., σχόλασε ο γάμος

    https://agrimologos.com/2018/09/07/7-9-18/

  2. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    https://www.liberal.gr/arthro/218749/apopsi/d-kampourakis/o-alexis-sta-echthrika-chania-giati-arage.html

    Ο Αλέξης στα εχθρικά Χανιά; Γιατί άραγε;
    06 Σεπτεμβρίου 2018

    Του Δημήτρη Καμπουράκη

    Καλά έκανε ο Τσίπρας και πήγε στα Χανιά. Ορθώς ξεκίνησε από κει την προεκλογική του εκστρατεία. Το ταξιδάκι του αποδεικνύει ότι έχει άρτιο σχεδιασμό. Ξέρει ποια είναι τα κομβικά γεωγραφικά σημεία, όπου το εκλογικό αποτέλεσμα θα έχει μέγιστη πολιτική αλλά και συμβολική σημασία. Ο προνοητικός αρχηγός, ξεκινά από κει που χάνει. Για να δει πως θα τα βολέψει.
    Και μη μας λέει ότι ταξίδεψε στα νότια για να ελέγξει την πορεία υλοποίησης των έργων του περιφερειακού συνεδρίου, διότι είναι σα να μας λέει ότι πήγε να ελέγξει το απόλυτο μηδέν. Αν αθροίσουμε όλα μαζί τα έργα που έχει κάνει την τετραετία στον νομό Χανίων ο Αλέξης, θα βγει ένα νούμερο που θα ντραπεί όποιος το κοιτάξει γραμμένο στο χαρτί. Κι επειδή οι Χανιώτες τα ξέρουν αυτά, γελάνε όταν ακούνε για ΣΥΡΙΖΑικά έργα που έγιναν ή ΘΑ γίνουν. Για άλλο λόγο πήγε κάτω ο μικρός.

    Στα Χανιά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτή την στιγμή τέσσερις βουλευτές στους τέσσερις. Το 2015, τα πήρε όλα κι έφυγε. Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ της δυτικής πλευράς του πράσινου νησιού πήγε στην κάλπη του τότε. Μετά από τριάμισι χρόνια όμως, τα μαντάτα που φτάνουν στο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου από τα Χανιά, είναι μαύρα κι άραχλα. Ο συνδυασμός του εκλογικού νόμου και των δημοσκοπικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό (που υπάρχουν σε αξιόπιστο δείγμα και τα ξέρει ο Βερναρδάκης που ασχολείται μ’ αυτά), περιγράφουν ένα εφιαλτικό σκηνικό για το κυβερνών κόμμα.
    Όπως δείχνουν τα δεδομένα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα βγάλει κανέναν βουλευτή στον νομό. Από το τέσσερα θα πάει στο μηδέν. Τραγικό. Τρεις θα βγάλει κατ’ ευθείαν η ΝΔ, ενώ ο τέταρτος θα πάει στην δεύτερη κατανομή και θα κατοχυρωθεί σε κάποιο από τα υπόλοιπα μικρά λεγόμενα κόμματα. Για να έχει πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να βγάλει έστω έναν βουλευτή, χρειάζεται να πάρει έξι τουλάχιστον μονάδες πάνω από τα ποσοστά που τους δίνουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις στον νομό. Και τότε, πάλι παίζεται αν θα τα καταφέρουν. Άρα, φλερτάρουν σοβαρά με το μηδέν βουλευτές, σε μια περιοχή που είχαν το 100% της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

    Το ζήτημα ‘όμως για τον Τσίπρα είναι πως ανάμεσα στους τέσσερις βουλευτές των Χανίων, έχει δυο κορυφαίους υπουργούς του: Το Γιώργο Σταθάκη και τον Παύλο Πολάκη. Αν το κόμμα του δεν εκλέξει βουλευτή, τότε οι δυο κορυφαίοι θα μείνουν εκτός νυμφώνος. Ε, δεν είναι και το καλύτερο, ένας κορυφαίος οικονομικός υπουργός και η κοινοβουλευτική αριστερή συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ να μην εκλεγούν καθόλου. Πλήγμα με πολλαπλά πολιτικά μηνύματα και συμβολισμούς. Αν πάθει τέτοιο κάζο στην «δική» του Κρήτη, τι τον περιμένει άραγε στην Μακεδονία;

    Πέραν τούτου είναι και το πρακτικό θέμα: Δεν έχω ειδικές πληροφορίες, αλλά σκεπτόμενος με βάση την απλή λογική, υποθέτω ότι οι Σταθάκης και Πολάκης θα σκέφτονται σοβαρά την πιθανότητα να δώσουν υποψηφιότητα στην Αθήνα, όπου θα έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να εκλεγούν. Μπορεί να κάνω λάθος και να τους αδικώ, μπορεί να είναι αποφασισμένοι να μείνουν στα Χανιά και να πέσουν ηρωικά υπέρ του κόμματος τους και του εαυτού τους, απλώς αναφέρω κι αυτή την πιθανότητα ως λογικό συμπέρασμα των αντικειμενικών δεδομένων.

    Ναι, αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβει στα Χανιά δίχως Σταθάκη και Πολάκη, δεν είναι σα να ρίχνει λευκή πετσέτα; Τι μήνυμα δίνει στην τοπική κοινωνία, που χθες υποδέχτηκε τον Αλέξη με φιλιά και ριζίτικα; Κι αν όλοι οι κορυφαίοι και προβεβλημένοι που αναμένεται να χάσουν στις περιφέρειες τους ανά τη χώρα αρχίσουν να συσσωρεύονται στην Αθήνα, τι θα πουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι βουλευτές της πρωτεύουσας; Και οι οργανώσεις τους στην Α’ και στην Β’ Αθηνών; Εδώ σε θέλω αριστερέ κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα της επερχόμενης ήττας…

    Άρα ο Αλέξης κατέβηκε στα Χανιά μπας και τονώσει λίγο τα παλιά αντιδεξιά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που ήδη τον αποστρέφεται, ώστε να εξασφαλίσει δι αυτού του τρόπου μια μικρή άνοδο των ποσοστών του. Τότε θα μπορεί να πείσει έναν από τους δύο «κορυφαίους» του να παραμείνουν υποψήφιοι στον νομό. Έτσι θα αποτρέψει την απόλυτη πολιτική ξεφτίλα του κόμματος του στα εκλογικά αποτελέσματα στα Χανιά, αλλά θα περιορίσει παράλληλα την μουρμούρα των Αθηναίων για τους «επισκέπτες» της τελευταίας στιγμής. Γι αυτό μας έκανε την τιμή να κατέβει, όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα…

    Υ.Γ. Μη με ρωτήσετε ποιος από τους δυο είναι πρώτος στις δημοσκοπήσεις, ο Σταθάκης ή ο Πολάκης. Αυτό το ξέρει μόνο η Κουμουνδούρου κι εγώ. Σας το κρατώ για έκπληξη. Δεν θα χρειαστεί βέβαια να σας το αποκαλύψω. Θα το καταλάβετε μόνοι σας όταν θα δείτε ποιος θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια προς τα πάνω. Αν δείτε και τους δυο να φεύγουν, χαιρετίσματα…

  3. Ο/Η Ντένης ο τρομερός λέει:

    https://www.athensvoice.gr/politics/473322_programma-tis-aristeras

    Tο πρόγραμμα της Αριστεράς
    Πράγματι, έκανε ό,τι μπόρεσε…
    Σώτη Τριανταφύλλου

    SHARES 5298

    Διανύουμε την τελευταία χρονιά της αριστερής κυβέρνησης την οποία ο διεθνής καπιταλισμός δεν άφησε να εφαρμόσει το πρόγραμμά της. Αν και συνεργάστηκε, σύμφωνα με τις μαρξιστικολενινιστικές γραφές, με «τον διάβολο», το πρόγραμμα έμεινε στα χαρτιά. Πράγματι, έκανε ό,τι μπόρεσε: έθεσε εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και προσπάθησε να μειώσει τις ανισότητες φτωχοποιώντας όσους ήταν δυνατόν με υπερφορολόγηση και περαιτέρω γραφειοκρατικοποίηση. Δεν προχώρησε σε χωρισμό εκκλησίας-κράτους –που θα ήταν ένα ριζοσπαστικό διάβημα για τα ελληνικά δεδομένα– ενώ, σε τομείς πέραν της οικονομίας (στην οποία είχε συγκεκριμένες δεσμεύσεις) τα έκανε κυριολεκτικά θάλασσα: στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στην ασφάλεια, στο περιβάλλον, φτάσαμε σε ιστορικό χαμηλό. Δεν εννοώ ότι ήταν εύκολο να γίνουν μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα· ακόμα και μια ιδεωδώς έξυπνη και καλοήθης κυβέρνηση θα σκόνταφτε στις νοοτροπίες και στα αντικρουόμενα συμφέροντα. Αλλά το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας θα δικαιολογεί και θα στηρίζει αιωνίως την ελληνική αριστερά, την καθιστά ακόμα πιο οκνηρή: δεν χρειάζεται να σκεφτεί σοβαρά τη φύση, την ύπαρξη, την ουσία και την πρακτική της. Οι άνθρωποι που την ψηφίζουν και την ακολουθούν, έχουν ψυχικές αιτίες και κίνητρα: «μισούν» τη δεξιά για ιστορικούς λόγους, διέπονται από συνωμοσιολογικές φοβίες, είναι αφοσιωμένοι στο ηθικό πλεονέκτημα· δεν έχουν ανάγκη από «πρόγραμμα». Το να αλλάξουν παράταξη ισοδυναμεί με απόφαση ζωής· σαν να υποβάλλεται κάποιος σε επέμβαση αλλαγής φύλου.

    Αν ρωτήσουμε κάποιον σήμερα γιατί ψηφίζει αριστερά (από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΚΚ και τις ακροαριστερές ομάδες) απαντά συνήθως μέσω της απόρριψης του αντιπάλου. Η αριστερή ψήφος μοιάζει με μια κατάφαση που προκύπτει από δύο αρνήσεις. Κι όμως η ευρωπαϊκή –όχι η ελληνική– αριστερά είχε ένα πρόγραμμα και ένα σύνολο αξιών: χειραφέτηση του ατόμου, κοινωνική δικαιοσύνη (ίσες ευκαιρίες για όλους), οικονομική πρόοδο (άνοδο του βιοτικού επιπέδου) και δημιουργία ενός πολιτισμού της εργασίας. Σήμερα η χειραφέτηση του ατόμου –ιδιαίτερα μετά την ενημέρωση και των τελευταίων χρήσιμων ηλιθίων για την κακοήθεια των κομμουνιστικών καθεστώτων– βρίσκεται στο κέντρο της φιλελεύθερης σκέψης την οποία η αριστερά αντιμάχεται. Η αριστερά δεν είναι καν η παράταξη των ατομικών δικαιωμάτων: εδώ και δεκαετίες στρέφεται γύρω από τη ναρκισσιστική «διαφορετικότητα» την οποία οι ξεχωριστές ομάδες κραδαίνουν με αναδρομικά αισθήματα θύματος και, συχνά, με επιθετικότητα και έλλειψη ανεκτικότητας την οποία ωστόσο απαιτούν για τον εαυτό τους. Ούτε η παράταξη της απελευθέρωσης των γυναικών είναι, αν δούμε την ιστορία του 20ού αιώνα: ψήφο στις γυναίκες και αργότερα δικαίωμα στην άμβλωση και στην ισότητα στην εργασία παραχώρησαν τα φιλελεύθερα κόμματα που βρέθηκαν στην εξουσία. Η αριστερά πίεζε πάντοτε στην κατεύθυνση των βοηθημάτων, των ελαφρύνσεων και των μικροπρονομίων· διεκδικούσε την αναγνώριση των γυναικών ως μειονότητα που χρήζει θετικής διάκρισης. Έτσι καταλήξαμε στην ανοχή των ισλαμικών ηθών και εθίμων – πιθανότατα κρυφός πόθος των σεμνότυφων αριστερών ηθικολόγων.

    Η ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης φαίνεται να έχει πάρει διαζύγιο με την ιδέα της οικονομικής προόδου. Ένα μέρος της αριστεράς επιμένει φυσικά στην κολεκτιβοποίηση, αλλά οι πολίτες αποδεικνύονται πιο πραγματιστές από τα μέλη των κομμουνιστικών οργανώσεων. Όσο για τον πολιτισμό της εργασίας, η ιδέα έχει εγκαταλειφθεί: αντί κάποιος να μπορεί να φτιάξει τη ζωή του μέσω της εργασίας, σήμερα, σύμφωνα με την αριστερά, πρέπει να «βοηθηθεί». Η αριστερά μοιάζει να στηρίζεται σε κοινωνικά στρώματα που, για να επιζήσουν, χρειάζονται βίαιη ανακατανομή του πλούτου· τι απέγινε άραγε η ιδέα του ηγετικού ρόλου του προλεταριάτου; Ο καπιταλισμός συνέβη· η ζωή συνέβη. Κι εδώ έγκειται το μοναδικό στοίχημα της αριστεράς και ο μοναδικός λόγος που θα μπορούσε να τη νομιμοποιήσει: η μείωση των ανισοτήτων. Όχι μέσω της καταστροφής της μεσαίας τάξης –αυτή την έχουν αναλάβει οι πλουτοκρατικοί μηχανισμοί– αλλά μέσω της καταπολέμησης της φτώχειας. Όχι με κρατικό «στάξιμο», όχι με ανακατανομή του πλούτου· με εργασία, με συμμετοχή στη δημιουργία πλούτου. Αλλά, για να δημιουργηθεί πλούτος πρέπει να δημιουργούνται επιχειρήσεις, παραγωγή. Εδώ η αριστερά έχει προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά.

    Στην πραγματικότητα, με την πολιτική της, με την πίεση που ασκεί ακόμα κι όταν δεν βρίσκεται στην κυβέρνηση, αυξάνει τις ανισότητες: ένα πολυχρησιμοποιημένο παράδειγμα είναι η απαξίωση της αριστείας· τα δημόσια σχολεία «για φτωχούς» χωρίς φιλοδοξίες που προκάλεσαν φυγή των υπολοίπων στα καλά ιδιωτικά όπου μπορείς να μάθεις γράμματα καταβάλλοντας κόπο. Όταν μιλάμε για ανισότητες, μιλάμε πρωτίστως για ανισότητες παιδείας. Αυτά τα σχολεία χωρίς φιλοδοξίες είναι ο καθρέφτης της αριστεράς και του Έλληνα βολεψία· του ανθρώπου της ήσσονος προσπάθειας.

    Τέλος, η αριστερά δεν έχει πρόγραμμα· έχει διεκδικήσεις. Τα στελέχη της δεν φαίνεται να θυμούνται τι σημαίνει «πρόγραμμα» – από το πρόγραμμα της Γκότα που σχολίαζε ο Μαρξ, μέχρι το New Deal του Ρούσβελτ· δεν θυμούνται καν τι σημαίνει να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος κι, αν μπορείς, να διαπρέπεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.