Ο Πάτος [ή, ο θάνατος κυβερνά σήμερα την Ελλάδα]

[Υπάρχει μία πλευρά «επωνύμων» οι οποίοι σιωπούν ή εμφανίζονται να μιλούν αλλά με μασημένα ή ασαφή, ουδέτερα, ανούσια, λόγια, όταν απαντούν στην ερώτηση τι σκέφτονται για «την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα»]

Ο κορυφαίος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας ©Δημήτρης Δημητριάδης έστειλε το ακόλουθο κείμενο προς δημοσίευση στο LIFO.gr

Mε έναυσμα μία εξόφθαλμη περίπτωση, ειδικής αλλά και πολύ γενικότερης σημασίας, θέλω, εξαναγκασμένος και από τις εκ νέου ζοφερές περιστάσεις, να αναφερθώ στην συμπεριφορά επιφανών οπαδών τής Αριστεράς οι οποίοι, από την μέρα που ανέλαβε την διακυβέρνηση τής χώρας αυτή η παράταξη, σιωπούν χωρίς σχεδόν εξαιρέσεις αλλά και με τρόπο που εμβάλλει σε πιεστικές σκέψεις.

Η εξόφθαλμη περίπτωση, την οποία χρησιμοποιώ ως δείγμα μιάς πολύ ευρύτερης διαγωγής που, όπως λέγεται προσφυώς, «βγάζει μάτι», είναι αυτή τού συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη. Στην εν λόγω περίπτωση πρέπει, μέσα στην απόλυτη αποσιώπησή της από όλους, σαν να μη συμβαίνει τίποτα ή σαν να βρίσκεται ο εν λόγω κύριος στο απυρόβλητο, να δοθεί επιτέλους μία απάντηση, με όσα αυτή η τελευταία μπορεί να συνεπάγεται για τον γράφοντα, από τον οποίο η ανάληψη των ευθυνών του είναι απόλυτα και άφοβα διακηρυγμένη.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Τα Νέα τής 4.8.2018, στον Μανώλη Πιμπλή, ο Μάρκαρης δηλώνει : «Αν υπάρχει κάποιος ωφελημένος από την κρίση, αυτός είμαι εγώ», λέει ο συγγραφέας στο «Βιβλιοδρόμιο» σκωπτικά – συμπληρώνει με την τελευταία λέξη ο δημοσιογράφος. «Τα βιβλία μου μεταφράστηκαν από την Δανία μέχρι το Περού. Καθοριστική επίδραση είχαν τα τέσσερα μυθιστορήματα για την κρίση».

Εν συνεχεία γίνεται αναφορά από την εφημερίδα στο πρόσφατο βιβλίο του, κι αμέσως μετά ακολουθεί περιγραφή από τον Μάρκαρη τής πολιτικής κατάστασης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στούς εταίρους της, πλην Ελλάδος, τούς οποίους κατακεραυνώνει, κυρίως την Κεντρική Ευρώπη, «η οποία κυβερνά» και «δεν έχει δεσμούς με τον Νότο», λέει, προσθέτοντας : «πρόκειται για πρόβλημα δομικό και πρόβλημα δημοκρατίας» για την οποία, λέει πιο κάτω, «ανησυχεί».

Μιλώντας εν συνεχεία για την Ελλάδα, εκφράζεται ως εξής : «Η Ελλάδα έχει πρόβλημα κυβερνησιμότητας. Κανένα κόμμα δεν βλέπω ικανό να κυβερνήσει αποτελεσματικά. Ο,τι και να καταλογίσεις στην κυβέρνηση αυτή, την κρίση δεν την δημιούργησε αυτή. Επίσης, ως προς τις Πρέσπες, πρέπει να τούς πιστωθεί ότι τόλμησαν κάτι που δεν τόλμησαν οι προηγούμενοι. Τα άλλα πολιτικά κόστη τούς επιβλήθηκαν απέξω, αυτό το πήραν μόνοι τους. Μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να διαχειρίζεται την κρίση άσχημα αλλά δεν την δημιούργησε αυτή. Και όταν βλέπεις τα κόμματα τής αντιπολίτευσης, στο παλιό μοντέλο, δίχως πρόγραμμα, απλώς να βρίζουν για ό,τι κάνει η κυβέρνηση, λες ότι θα κάνουν πάλι τα ίδια».

Κι αφού κάνει μία γενικόλογη και κοινότοπη «ανάλυση» για την «αρνητική στάση των ανθρώπων», καταλήγει με την φράση : «Η πρόσφατη φωτιά είναι η απόλυτη τραγωδία και το απόλυτο ρεζιλίκι».

Δεν θα άξιζαν κανέναν σχολιασμό όσα λέει ο Μάρκαρης, φτάνει να τα διαβάσει κανείς χωρίς κομματικές παρωπίδες. Είναι όμως τόσο ακραία, εξαντλητικά οριακές οι καταστάσεις που ζούμε όλοι από τις 23/7, ώστε προκύπτει ως επιτακτική ανάγκη να ειπωθούν κάποια πράγματα σχετικά με τα λεγόμενα τού Μάρκαρη.

Το «πρόβλημα κυβερνησιμότητας» που λέει ότι «έχει η Ελλάδα», πώς το εννοεί; Η συνέχεια των λόγων του το αποσαφηνίζει, κάνοντας όμως έναν γλωσσικό ελιγμό ο οποίος ως νόημα και ως διατύπωση δεν διαφέρει σε τίποτε απολύτως από όλα τα επιχειρήματα/δικαιολογίες που κατά κόρον έχει προτάξει η σημερινή κυβέρνηση για να συγκαλύψει την πασιφανή ενοχή της για όσα συνέβησαν στο Μάτι και στις γύρω περιοχές. Επιχειρήματα/δικαιολογίες που, όταν λέγονται από τον Μάρκαρη, τον καθιστούν αυτομάτως συμπορευόμενο/συνένοχο τής κυβερνητικής πολιτικής, άρα ταυτισμένο αδιαχώριστα και κραυγαλέα με την συνολική διακυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, από τον Ιανουάριο τού 2015 και μέχρι σήμερα.

Το «πρόβλημα κυβερνησιμότητας» που λέει ότι «έχει η Ελλάδα»,πώς το εννοεί; Η συνέχεια των λόγων του το αποσαφηνίζει, κάνοντας όμως έναν γλωσσικό ελιγμό ο οποίος ως νόημα και ως διατύπωση δεν διαφέρει σε τίποτε απολύτως από όλα τα επιχειρήματα/δικαιολογίες που κατά κόρον έχει προτάξει η σημερινή κυβέρνηση για να συγκαλύψει την πασιφανή ενοχή της για όσα συνέβησαν στο Μάτι και στις γύρω περιοχές. Επιχειρήματα/δικαιολογίες που, όταν λέγονται από τον Μάρκαρη, τον καθιστούν αυτομάτως συμπορευόμενο/συνένοχο τής κυβερνητικής πολιτικής, άρα ταυτισμένο αδιαχώριστα και κραυγαλέα με την συνολική διακυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, από τον Ιανουάριο τού 2015 και μέχρι σήμερα.

Οσο για την φράση : «Και όταν βλέπεις τα κόμματα τής αντιπολίτευσης, στο παλιό μοντέλο, χωρίς πρόγραμμα, απλώς να βρίζουν για ό,τι κάνει η κυβέρνηση, λες ότι θα κάνουν πάλι τα ίδια», θα μπορούσε να αποτελεί επακριβώς δήλωση τού κυβερνητικού εκπροσώπου ή απευθείας από το Μέγαρο Μαξίμου με την έγκριση τού «πρωθυπουργού». Τόση ταυτολογία, και μάλιστα αμισθί.

‘Η : «Δεν βλέπω συγγραφείς με πολιτικό λόγο» – σε αντιπαράθεση βέβαια με τον εαυτό του που αντιπροσωπεύει έναν «πολιτικό λόγο» εκφραζόμενο από τα πολυδιαφημισμένα και προσοδοφόρα βιβλία του τα οποία ακυρώνουν αυτόν τον λόγο με την ανενδοίαστα εμπορευματική ύπαρξή τους ως προϊόντα ευτελούς αξίας και καταναλωτικής ανακύκλωσης.

Εντέλει, και μόνο οι φράσεις του που προαναφέρθηκαν: «Ο,τι και να καταλογίσεις στην κυβέρνηση αυτή, την κρίση δεν την δημιούργησε αυτή. (…) Μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να διαχειρίζεται την κρίση άσχημα, αλλά δεν την δημιούργησε αυτή», αποκαλύπτουν μία πολιτική τοποθέτηση που είναι η πάγια θέση αυτής της κυβέρνησης και το βασικό μοτίβο των αυτοδικαιολογήσεών της.

Τίθενται όμως δύο αυτονόητα ερωτήματα.

Το πρώτο: για ποιον άλλον λόγο διεκδίκησαν και κατέλαβαν την εξουσία οι συριζαίοι παρά για να διαχειριστούν την κρίση; Για να διεκδικήσουν να γίνουν κυβέρνηση σημαίνει ότι ήξεραν και μπορούσαν να την διαχειριστούν. Την διαχειρίστηκαν; Πώς; Ο Μάρκαρης λέει «άσχημα». Ψεύδεται, και μάλιστα χρησιμοποιώντας μία άκρως απαλή και απαλλακτική από οποιοδήποτε κακουργηματικό βάρος λέξη, διότι η πασιφανής αλήθεια είναι ότι την κρίση την διαχειρίστηκαν καταστροφικά, μόνο με συνεχή ψεύδη και μόνο με ακαταμέτρητες αποτυχίες.

Δεν θα υπεισέλθω σε επί μέρους ζητήματα τής τρέχουσας από το 2015 πολιτικής και οικονομικής ζωής, διότι η ουσία είναι ότι η διακυβέρνηση τής χώρας από τον ΣΎΡΙΖΑ, από μία δήθεν Αριστερά που αποδείχθηκε κατάφορα εξουσιομανής και καθεστωτική, υπήρξε ένα ολοκληρωτικό, χωρίς ούτε μία εξαίρεση, φιάσκο.

Ανέλαβαν την διακυβέρνηση τής χώρας χωρίς την παραμικρή γνώση, την παραμικρή επίγνωση, την παραμικρή συνείδηση, την παραμικρή εμπειρία, για να οδηγήσουν την Ελλάδα σ’ αυτό που είναι σήμερα : μία εξαπατημένη χώρα, και ο λαός της ένας λαός, χωρίς ελαφρυντικά, φταίχτης αλλά και θύμα, συνυπεύθυνος, διότι αυτός τούς έκανε κυβέρνηση και σε μεγάλο ακόμα ποσοστό εξακολουθεί να τούς υποστηρίζει, αλλά και ανεύθυνος διότι εξαπατήθηκε όπως εξαπατάται κάποιος που έχει απογοητευτεί από όλα και πιστεύει, μέσα στην απόγνωσή του, ακόμα και έναν κοινό και σεσημασμένο απατεώνα που τού υπόσχεται καλύτερες μέρες.

Το δεύτερο ερώτημα: ο Μάρκαρης, μετά από όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια, δεν έχει καταλάβει τίποτα; Τίποτα δεν τον έχει κάνει να σκεφτεί πάνω στην Αριστερά που είναι στην εξουσία και στην δική του ταυτότητα ως αριστερού; Δεν ζει εδώ; Πού ζει; Στην Δανία ή στο Περού όπου τρυγά τα ποσοστά του από τα πιασάρικα βιβλία του, τα γραμμένα για τον κυριότερο απώτερο σκοπό : το κέρδος; Ποιος; Ο αριστερός Μάρκαρης – σκεφτείτε τι θα έλεγε αν αυτό το έκανε ένας δεξιός στον οποίο πολύ εύκολα αποδίδεται η λαθροχειρία και η φιλοχρηματία. Και δεν έχει την στοιχειώδη τσίπα να ντραπεί όταν ομολογεί ο ίδιος ότι «αν υπάρχει κάποιος ωφελημένος απ’ την κρίση, αυτός είμαι εγώ», όπου, από τον εξίσου απαράδεκτο δημοσιογράφο, προστίθεται η «σωστική» ουρά ότι το λέει «σκωπτικά» – δεν θα ήταν απορίας άξιο εάν ο Μάρκαρης ευχόταν να συνεχιστεί επ’ αόριστον η κρίση για να συνεχίσει κι αυτός να αναπαράγει με το «κομμάτι» την πραμάτεια του ώστε να αντλεί ανεξάντλητο υλικό και να προλαβαίνει την πιεστική κίνηση τής διεθνούς αγοράς.

Με όλα αυτά, τίθεται ένα σοβαρότατο ηθικής τάξεως πρόβλημα το οποίο αποτελεί και το σημείο όπου συγκλίνουν αυτά που είπα και αυτά που έπονται.

Τι άλλο περισσότερο χρειάζεται να γίνει σ’ αυτήν την σχεδόν τετραετή διακυβέρνηση τού ΣΥΡΙΖΑ για να αντιληφθεί ο Μάρκαρης ότι αυτή η διακυβέρνηση πρώτον αυτόν ως αριστερό έχει προσβάλλει και διαψεύσει; Δεν αισθάνεται μειωμένος ως άνθρωπος και ταπεινωμένος ως οπαδός μιάς ιδεολογίας από το γεγονός και μόνο ότι όλα όσα συναποτελούν αυτό που από καταβολής συνιστούσε την όποια αξία τής Αριστεράς έχει συντριβεί ανεπανόρθωτα από τούς σημερινούς κυβερνώντες;

Τι περισσότερο χρειάζεται να γίνει ακόμα για να συναισθανθεί ο Μάρκαρης ότι κυρίως αυτός ως αριστερός έχει προσβληθεί και εξαπατηθεί, ώστε να φτάσει επιτέλους στο σημείο να αποκηρύξει όχι την ιδεολογία του – δικαίωμά του να την έχει, και ούτε αμφισβητείται εδώ ο αξιακός χάρτης μιάς αριστερας τής οποίας και εγώ υπήρξα ένθερμος υποστηρικτής, χωρίς έκτοτε να έχω περάσει σε άλλη κομματική παράταξη – αλλά τούς καταχραστές της, τούς ευτελιστές της, τούς εξωμότες της – οι οποίοι δεν θα έπρεπε ήδη να έχουν συλληφθεί και οδηγηθεί σιδηροδέσμιοι σε μπουντρούμια όπου θα παρέμεναν εφ’ όρου ζωής, χωρίς δίκη αφού έχουν ήδη κριθεί και καταδικαστεί για τα κατά συρροήν κακουργήματά τους;

Κι όμως, ο Μάρκαρης παραμένει αμετακίνητος, απρόσβλητος, ανέπαφος, απόλυτα ευθυγραμμισμένος με την γραμμή τού κόμματος, αποδίδοντας ευθύνες στους «απέξω» – μπορεί να διανοηθεί κανείς ευτελέστερο επιχείρημα; – και αποφεύγοντας να κάνει την παραμικρή νύξη στον συνολικό όλεθρο που αποτελούν τα πεπραγμένα τής παράταξής του.

Φυσικά, είναι κατανοητό ότι αν ο Μάρκαρης αποτολμήσει, ακόμα κι από μέσα του, να σκεφτεί ευθέως και ειλικρινά περί τίνος ακριβώς πρόκειται, δεν θα το αντέξει, διότι εαν το κάνει θα γκρεμιστεί ολόκληρη η εφηρμοσμένη ιδεολογία του και μαζί της θα γκρεμιστεί κι αυτός. Κρατάει στάση ασφαλείας που τον αποτρέπει από την πνευματική αυτοκτονία, και συγχρόνως, με όσα γράφει και τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την λογοτεχνία αφού πρόκειται για ευκαιριακά ξεπετάγματα προορισμένα να τού αποφέρουν το επιδιωκόμενο, τού επιτρέπει να έχει την δυνατότητα να αλωνίζει την υφήλιο παριστάνοντας και τον συγγραφέα και τον προοδευτικό διανοούμενο, κάποιον δηλαδή τον οποίο, τα απληροφόρητα πλήθη των αναγνωστών του και οι λιμασμένοι για πωλήσεις εκδότες του, δεν γνωρίζουν ποιος όντως είναι και τον οποίο εκδίδουν και αγοράζουν ελαφρά τη καρδία πιστεύοντας ότι συμβάλλουν έτσι στο «ελληνικό πρόβλημα» ενημερωμένοι εγκρίτως από ευπώλητα υποπροϊόντα.

Δεν είναι όμως μόνο ο Μάρκαρης που εκπροσωπεί αυτήν την όχι δημοσίως ομολογημένη εξαπάτηση εκ μέρους τής δήθεν αριστερής διακυβέρνησης.

Εκτός από τούς πολυπληθείς, παλαιάς και νεότερης γενιάς, αριστερούς, οι οποίοι, πλην κάποιων φωνών που ακούγονται τελευταίως από ορισμένους «ανώνυμους» οι οποίοι λένε ότι έχουν καταλάβει και δεν το κρύβουν, υπάρχει μία πλευρά «επωνύμων» οι οποίοι σιωπούν ή εμφανίζονται να μιλούν αλλά με μασημένα ή ασαφή, ουδέτερα, ανούσια, λόγια, όταν απαντούν στην ερώτηση τι σκέφτονται για «την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα».

Εκτός από τούς πολυπληθείς, παλαιάς και νεότερης γενιάς, αριστερούς, οι οποίοι, πλην κάποιων φωνών που ακούγονται τελευταίως από ορισμένους «ανώνυμους» οι οποίοι λένε ότι έχουν καταλάβει και δεν το κρύβουν, υπάρχει μία πλευρά «επωνύμων» οι οποίοι σιωπούν ή εμφανίζονται να μιλούν αλλά με μασημένα ή ασαφή, ουδέτερα, ανούσια, λόγια, όταν απαντούν στην ερώτηση τι σκέφτονται για «την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα».

Γιατί σιωπά ο Παντελής Βούλγαρης; Γιατί σιωπά ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς; Γιατί σιωπά η Ρέα Γαλανάκη; Γιατί σιωπά η Ιωάννα Καρυστιάνη; Γιατί σιωπά η Τζίνα Πολίτη; Η Εφημερίδα των Συντακτών πιστεύει ακόμα ότι υπηρετεί μία αριστερή κυβέρνηση; Οι συντάκτες της, μεταξύ αυτών ορισμένοι πολύ αξιόλογοι, θεωρούν όντως ότι είναι με το μέρος ενός αληθινά προοδευτικού κυβερνητικού σχήματος; Αναφέρω ενδεικτικά αυτά τα ονόματα, διότι κάποιοι απ’ αυτούς, όπως π.χ. ο Βούλγαρης και η Καρυστιάνη, πλήρωσαν ακριβά την αριστερή τους τοποθέτηση επί χούντας, ή η Τζίνα Πολίτη η οποία συνέδεσε άμεσα όλη την ζωή της, όπως το λέει η ίδια, με την Αριστερά.

Γιατί σιωπούν; Τι άλλο περιμένουν ακόμα;

Δεν αισθάνονται εξαπατημένοι από το σημερινό καθεστώς; Πιστεύουν ακόμα ότι τούς εκπροσωπεί; Αν ναι, ας μάς πούν γιατί. Αν όχι, ας μάς το πούν. Δεν καταλαβαίνουν ότι με την σιωπή τους παραμένουν «κολλημένοι» σε μία κυβέρνηση που έχει ευτελίσει τα πιστεύω τους; Δεν τολμούν; Φοβούνται ότι θα χαρακτηριστούν αντι-αριστεροί; Μα με την σιωπή τους υποστηρίζουν αυτόν τον χαρακτηρισμό στο πρόσωπο των κυβερνώντων. Φοβούνται ότι θα προδώσουν την ιδεολογία τους; Μα η σιωπή τους την προδίδει ενώ έχει ήδη σχεδόν εκμηδενιστεί από τούς δήθεν ομοϊδεάτες τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι αν μιλήσουν θα σώσουν, έστω για τούς τύπους μία ελάχιστη αξία σε μία πίστη που κάποτε εκπροσωπούσε τουλάχιστον μία ακεραιότητα.

Γιατί λοιπόν σιωπούν; Τι περισσότερο περιμένουν;

Ο Μάρκαρης πάντως μίλησε όπως μίλησε, ίσως όμως αυτά που είπε, να είναι εκείνα που θα έλεγαν κι αυτοί, «ανώνυμοι» και «επώνυμοι», εαν έλυναν την σιωπή τους.

Μόνο που στην τρέχουσα δεινή πραγματικότητα, η σιωπή δεν είναι χρυσός, είναι θάνατος.

Ο θάνατος κυβερνά σήμερα την Ελλάδα.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

9 Responses to Ο Πάτος [ή, ο θάνατος κυβερνά σήμερα την Ελλάδα]

  1. Ο/Η Psycho λέει:

    «ως προς τις Πρέσπες, πρέπει να τούς πιστωθεί ότι τόλμησαν κάτι που δεν τόλμησαν οι προηγούμενοι. Τα άλλα πολιτικά κόστη τούς επιβλήθηκαν απέξω, αυτό το πήραν μόνοι τους. »

    Αν είναι δυνατόν να το πιστεύει αυτό στα σοβαρά, πως για το μακεδονικό δεν τον πίεσαν ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Ποτέ δεν θα τολμούσαν να το λύσουν και μάλιστα τόσο σωστά. Ούτε που τον απασχολούσε τον Αλέξη.

  2. Ο/Η Παλιός λέει:

    Πριν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις πρώτες μέρες της, ο Μάρκαρης μιλούσε σωστά.
    Μετά πολύ περίεργα, κάτι άλλαξε, .όχι εμφανώς όμως

    https://www.paraskhnio.gr/o-astynomos-xaritos-den-einai-syriza/

    Ο αστυνόμος Χαρίτος δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ
    02/02/2015190 0

    Ο γνωστός συγγραφέας, Πέτρος Μάρκαρης έδωσε το παρών στο φεστιβάλ βιβλίου που πραγματοποιήθηκε στην Καρταχένα ντε Ιντιας της Κολομβία.

    Εκεί κλήθηκε να σχολιάσει και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα με δημοσιογράφο της « El Pais» να ρωτά… τι ελπίζει ο αστυνόμος Χαρίτος από την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

    Τότε ο Π. Μάρκαρης απάντησε: «Τίποτα» προσθέτοντας πως «Ο Χαρίτος είναι συντηρητικός και δεν ικανοποιείται ποτέ με τίποτα. Μονίμως διαμαρτύρεται για τα πάντα».

    Από την άλλη μεριά ο κ. Μάρκαρης προσθέτει; «Δεν είμαι ενθουσιασμένος με τη νέα κυβέρνηση, ποτέ δεν υποστήριξα τον ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως λόγω της σύγχυσης: κάθε ηγέτης του αφηγείται μια ιστορία και έρχεται σε αντίθεση με τους προηγούμενους, καθώς υπάρχουν μέσα του πολλές ομάδες και τάσεις. Δεύτερον, συνεργάστηκε με την Ακροδεξιά για την κυβέρνηση. Έχουν δείξει ότι για εκείνους προτεραιότητα είναι η πολιτική εναντίον της τρόικας, όμως δεν είναι όλα τα θέματα στην Ελλάδα οικονομικά. Πώς θα αντιμετωπίσουν την εκπαίδευση, την πολιτική απέναντι στην Τουρκία, τη μετανάστευση με εταίρους τους ακροδεξιούς;».

    Ο κ. Μάρκαρης κάνει λόγο για «δύο οικογένειες που μας κυβερνούν τόσα χρόνια, για τη δημιουργία ενός πελατειακού συστήματος – όλα αυτά είναι δική μας ευθύνη» προσθέτοντας: «Αφήσαμε τις αξίες μας για να φτιάξουμε διώροφα σπίτια».

    https://www.protothema.gr/culture/article/448522/petros-markaris-o-suriza-sunergastike-me-tin-akrodexia/

    Πέτρος Μάρκαρης στην «Εl Pais»: «Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με την Ακροδεξιά»

    Πέτρος Μάρκαρης στην «Εl Pais»: «Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με την Ακροδεξιά»
    04/02/2015
    Οι δηλώσεις του συγγραφέα στην ισπανική εφημερίδα, με αφορμή το πρόσφατο ταξίδι του στο φεστιβάλ βιβλίου Καρταχένα ντε Ιντιας, στην Κολομβία

    Στην Κολομβία, στο φεστιβάλ βιβλίου στην Καρταχένα ντε Ιντιας, βρέθηκε ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης όπου κλήθηκε να σχολιάσει τις εξελίξεις στη χώρα μας. Τι ελπίζει ο αστυνόμος Χαρίτος από την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, τον ρώτησε δημοσιογράφος από την «El Pais»; «Τίποτα», απάντησε ο Μάρκαρης. Και συνέχισε για τον διάσημο ήρωα των βιβλίων του: «Ο Χαρίτος είναι συντηρητικός και δεν ικανοποιείται ποτέ με τίποτα. Μονίμως διαμαρτύρεται για τα πάντα».

    Ο ίδιος τι ελπίζει από τη νέα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα;; «Δεν είμαι ενθουσιασμένος με τη νέα κυβέρνηση, ποτέ δεν υποστήριξα τον ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως λόγω της σύγχυσης: κάθε ηγέτης του αφηγείται μια ιστορία και έρχεται σε αντίθεση με τους προηγούμενους, καθώς υπάρχουν μέσα του πολλές ομάδες και τάσεις. Δεύτερον, συνεργάστηκε με την Ακροδεξιά για την κυβέρνηση. Εχουν δείξει ότι για εκείνους προτεραιότητα είναι η πολιτική εναντίον της τρόικας, όμως δεν είναι όλα τα θέματα στην Ελλάδα οικονομικά. Πώς θα αντιμετωπίσουν την εκπαίδευση, την πολιτική απέναντι στην Τουρκία, τη μετανάστευση με εταίρους τους ακροδεξιούς;», δήλωσε ο Πέτρος Μάρκαρης.

    Και εδώ ο Μάρκαρης αμφιταλαντεύεται. Από τη μια οι τύποι και οι συνθήκες στις οποίες τους τοποθετεί είναι αντιπροσωπευτικές – βουλιμία κατανάλωσης, εύκολος πλουτισμός, πολλαπλά ψυχολογικά τραύματα οφειλόμενα στο ανώμαλο πολιτικό παρελθόν μας, απουσία δημιουργικού οράματος, κομπίνες. Από την άλλη όμως η κεντρική ματιά δεν αποφεύγει πάντοτε την εύκολη παραχώρηση σε λαϊκιστικά κλισέ και εύπεπτες σχηματικές ερμηνείες. Ναι λοιπόν, στην «Περαίωση» οι αιματηρές επιτυχίες του εθνικού φοροεισπράκτορα εύστοχα αποτυπώνουν τη σύγχρονη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, οι πολυάριθμες όμως αυτοκτονίες εξαιτίας της κρίσης, που επανέρχονται ως μοτίβο, δεν υπήρξαν παρά αδίστακτη λαϊκιστική προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, οι κοινωνικοί παραβάτες είναι όντως αθέατοι και παντοδύναμοι όπως συμβαίνει στο «Offshore», στο «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» όμως η χρήση του όρου «γενιά του Πολυτεχνείου» ενδίδει σε έναν ακροδεξιάς κοπής λαϊκισμό δαιμονοποιώντας τα 1.000 έως 2.000 άτομα που με προσωπικό κίνδυνο αντιτάχθηκαν στη δικτατορία, καθώς τους αποδίδει όλες τις ανομίες που διαπράχθηκαν από την επομένη της μεταπολίτευσης. Κρίμα. Διότι η πραγματικότητα είναι βαθέως σύνθετη, και αν το σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα επιθυμεί να αποκτήσει αληθινή λογοτεχνική βαρύτητα, χρειάζεται να αντιληφθεί ότι δεν «δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν».

    Το 2016:

    http://www.kathimerini.gr/873048/article/politismos/vivlio/astynomiko-kai-laikismos

    04.09.2016
    Αστυνομικό και λαϊκισμός
    ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΟΤΖΙΑ

    ……

    Και εδώ ο Μάρκαρης αμφιταλαντεύεται. Από τη μια οι τύποι και οι συνθήκες στις οποίες τους τοποθετεί είναι αντιπροσωπευτικές – βουλιμία κατανάλωσης, εύκολος πλουτισμός, πολλαπλά ψυχολογικά τραύματα οφειλόμενα στο ανώμαλο πολιτικό παρελθόν μας, απουσία δημιουργικού οράματος, κομπίνες. Από την άλλη όμως η κεντρική ματιά δεν αποφεύγει πάντοτε την εύκολη παραχώρηση σε λαϊκιστικά κλισέ και εύπεπτες σχηματικές ερμηνείες. Ναι λοιπόν, στην «Περαίωση» οι αιματηρές επιτυχίες του εθνικού φοροεισπράκτορα εύστοχα αποτυπώνουν τη σύγχρονη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, οι πολυάριθμες όμως αυτοκτονίες εξαιτίας της κρίσης, που επανέρχονται ως μοτίβο, δεν υπήρξαν παρά αδίστακτη λαϊκιστική προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, οι κοινωνικοί παραβάτες είναι όντως αθέατοι και παντοδύναμοι όπως συμβαίνει στο «Offshore», στο «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» όμως η χρήση του όρου «γενιά του Πολυτεχνείου» ενδίδει σε έναν ακροδεξιάς κοπής λαϊκισμό δαιμονοποιώντας τα 1.000 έως 2.000 άτομα που με προσωπικό κίνδυνο αντιτάχθηκαν στη δικτατορία, καθώς τους αποδίδει όλες τις ανομίες που διαπράχθηκαν από την επομένη της μεταπολίτευσης. Κρίμα. Διότι η πραγματικότητα είναι βαθέως σύνθετη, και αν το σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα επιθυμεί να αποκτήσει αληθινή λογοτεχνική βαρύτητα, χρειάζεται να αντιληφθεί ότι δεν «δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν».

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    O υγιής αθλητισμός ενώνει το Έθνος

    http://www.real.gr/athlitismos/arthro/mitsotaki_stin_papaxristou_perifania_kai_sygkinisi-488138/
    Μητσοτάκης στην Παπαχρήστου: Περηφάνια και συγκίνηση!

    https://www.altsantiri.gr/politiki/sygcharitiria-tsipra-voutsi-sti-voula-papachristou/

    Συγχαρητήρια Τσίπρα – Βούτση στη Βούλα Παπαχρήστου

    Δημοσιεύθηκε στις 10-08-2018

    https://www.oneman.gr/keimena/diabasma/opinions/den-ksexasa-mono-egw-poia-einai-h-voula-papaxrhstoy-dystyxws.3967469.html

    Δεν ξέχασα μόνο εγώ ποια είναι η Βούλα Παπαχρήστου, δυστυχώς

    Ένας δημοσιογράφος του Oneman σχολιάζει την στάση των ΜΜΕ να “ξεχάσουν” το παρελθόν της αθλήτριας επιλέγοντας την πιο βολική σε όλους αφήγηση.
    Κωνσταντίνος Αμπατζής , Πριν από 29 μήνες

    “Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε η Βούλα Παπαχρήστου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου”. Μια είδηση που με έκανε να χαμογελάσω και σε συνδυασμό με το επίσης χάλκινο μετάλλιο της Στεφανίδη στο επί κοντώ, να αισθανθώ ότι κάτι καλό γίνεται και πάλι στον ελληνικό στίβο.

    Ναι, πες με ρομαντικό, πες με γραφικό, όμως μου αρέσει να παρακολουθώ στίβο και ιδιαίτερα τους Έλληνες αθλητές. Τα ελληνικά μετάλλια στις διοργανώσεις του κλασικού αθλητισμού με γυρίζουν πίσω στα καλοκαίρια μου στη Μυτιλήνη, όταν παρακολουθούσα τα μεγάλα ραντεβού μαζί με τον παππού μου στην μικρή τηλεόραση του γραφείου του. Αλλά αυτά αφορούν ένα διαφορετικό, περισσότερο ρομαντικό θέμα, το οποίο θα περιλαμβάνει πολλές αναμνήσεις κι ακόμα περισσότερο Γιάννη Μαμουζέλο.

    Το συγκεκριμένο κείμενο, θα περιοριστεί σε έναν πιο αυστηρό ρόλο. Βλέπεις, λίγα λεπτά μετά την επιτυχία της αθλήτριας, στο timeline του Twitter εμφανίστηκε ένα tweet που σχολίαζε “τώρα δηλαδή πρέπει να χαρούμε;”.

    “Και γιατί να μη χαρούμε δηλαδή;” σκέφτηκα και ξεκίνησα έναν νοητό διάλογο με τον χρήστη του Twitter, αφού βαρέθηκα να του απαντήσω κανονικά. Στο κεφάλι μου φανταζόμουν όλα τα πιθανά επιχειρήματα που θα έπεφταν στο τραπέζι απ’ την πλευρά του. Την απρέπεια του να πανηγυρίζουμε ένα μετάλλιο την ώρα που η χώρα πάει κατά διαόλου, τις γκρίζες ζώνες του στίβου με τα κατά καιρούς σκάνδαλα του ντόπινγκ, το γεγονός ότι ο κλειστός στίβος δεν έχει το ίδιο πρεστίζ με τον ανοιχτό.

    Μέχρι που θυμήθηκα μια μικρή “λεπτομέρεια” την οποία είχα ξεχάσει. Η Βούλα Παπαχρήστου ήταν η αθλήτρια η οποία είχε αποκλειστεί απ’ τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, 4 χρόνια πριν, εξαιτίας του εξαιρετικά ατυχούς κι ακόμη περισσότερο ρατσιστικού tweet της σχετικά με τα κουνούπια του Νείλου που θα τρώνε σπιτικό φαγητό στην Ελλάδα μιας και έχουμε γεμίσει Αφρικανούς μετανάστες.

    Η ίδια ζήτησε συγγνώμη, όμως τελικά το συγκεκριμένο tweet ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου, αφού γρήγορα αποκαλύφτηκαν κι άλλες αναρτήσεις της αθλήτριας, όπως η φωτογραφία του 45αριου με την περικεφαλαία και την επιγραφή “Μολών Λαβέ” και το βίντεο με ελληνικό αεροπλάνο να αναχαιτίζει τούρκικο με τίτλο “γάμα τον κωλότουρκο”.

    Η σύνδεση της Παπαχρήστου με τη Χρυσή Αυγή έγινε άκοπα κι η ίδια όχι μόνο δεν φάνηκε να την αποκηρύσσει, αντίθετα πρωταγωνίστησε σε φωτογραφικά ντοκουμέντα με τον Ηλία Κασιδιάρη που έκαναν λόγο μέχρι και για γάμο της με τον βουλευτή του κόμματος.

    Στο κεφάλι μου, η Παπαχρήστου καταχωρήθηκε ως ακόμη μια ψηφοφόρος του ναζιστικού μορφώματος, χάνοντας μια για πάντα την οποιαδήποτε εκτίμηση μπορεί να της έτρεφα λόγω των επιτυχιών της στα κουλουάρ. Είπαμε, σημαντικό να είσαι αθλητής, πολύ πιο σημαντικό να είσαι άνθρωπος.

    Τα χρόνια πέρασαν κι ομολογώ ότι ξέχασα εντελώς την περίπτωση της αθλήτριας, θεωρώντας ως δεδομένο ότι θα αποσυρθεί απ’ τον αθλητισμό και ίσως τη δούμε και στα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής, ως μια μικρή ανταμοιβή για τη “θυσία” της.

    Φαίνεται όμως ότι δεν ήμουν ο μόνος που ξέχασα όσα έγιναν. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τα ελληνικά ΜΜΕ παρουσίασαν την επιτυχία της παραλείποντας, ή αναφέροντας επιδερμικά κι ιδιαίτερα απλουστευτικά, όσα μας είχαν απασχολήσει τόσο πολύ, λίγα χρόνια πριν. Μια στάση που στο μυαλό μου γέννησε ένα σωρό ερωτηματικά.

    Γιατί δόθηκε άφεση αμαρτιών στην Παπαχρήστου; Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα; Μπορεί η ίδια να ζήτησε συγγνώμη για το tweet αυτό καθεαυτό, όμως η συμπεριφορά της και η στάση της το διάστημα μετά το ρατιστικό της tweet, δεν έδειξαν σε καμία περίπτωση πως επρόκειτο για κάποιο λάθος της στιγμής. Ήταν απλά το κερασάκι σε μια τούρτα γεμάτη αντίστοιχα σχόλια της αθλήτριας. Η Παπαχρήστου ήταν (και πιθανότατα είναι ακόμα) μια ψηφοφόρος, μια φαν της Χρυσής Αυγής.

    Αυτό από πότε το προσπερνάμε έτσι απλά; Τελευταία φορά που τσέκαρα, επρόκειτο για ένα κόμμα με εγκληματικές πράξεις και δολοφονίες στην πλάτη του. Με την αποφυλάκιση Ρουπακιά τόσο πρόσφατη, το να αποθεώνουμε μια οπαδό της Χρυσής Αυγής μοιάζει σαν ακόμη ένα λιθαράκι στο ξέπλυμα των όσων έχουν συμβεί.

    Ένα μετάλλιο, μια επιτυχία με τα ελληνικά χρώματα, είναι αρκετά για να σβήσουν τις μουντζούρες του παρελθόντος; Σίγουρα ένα λάθος που κάνει ένα κορίτσι στα 22 του χρόνια δεν πρέπει να την καταδικάζει για μια ζωή, ούτε να της καταστρέψει την καριέρα, όμως επρόκειτο πράγματι για λάθος, το οποίο έχει αφήσει πίσω της;

    Ή απλά για ακόμη μια φορά, διαλέξαμε την αφήγηση που μας ταιριάζει; Τότε, ο κόσμος διψούσε για το αίμα της Παπαχρήστου και τα ΜΜΕ βρήκαν την ευκαιρία να την σταυρώσουν, ικανοποιώντας τις ορέξεις του. Σήμερα, ο κόσμος θέλει επιτυχίες και τα ΜΜΕ του σερβίρουν τέτοιες, μασκαρεύοντας το παρελθόν της αθλήτριας ως έναν αστερίσκο, μια υποσημείωση, ένα ατυχές ρατσιστικό tweet που “εντάξει μωρέ, το έσβησε και το άφησε πίσω της”.

    Γράφω αυτές τις γραμμές δίχως να ξέρω ποια είναι η πρέπουσα στάση που οφείλω κι εγώ ο ίδιος να κρατήσω απέναντι στην Παπαχρήστου. Προσωπικά, δεν έχω πειστεί ότι έχει αποκηρύξει το παρελθόν της και δεν μπορώ να πω ότι την αντιμετωπίζω με ιδιαίτερη συμπάθεια. Αν κάπου διαβάσω ότι έχει μετανιώσει για όσα έγραψε (και δεν εννοώ προφανώς μόνο το tweet, αλλά και τις δεκάδες ακροδεξιές αναρτήσεις της), τότε θα τη συγχωρήσω κι εγώ. Μακριά από εμάς οι λογικές των χωρικών με τις δάδες φωτιάς, ειδικά ένα κορίτσι 22 ετών έχει δικαίωμα και λόγω ανωριμότητας να κάνει λάθη και μεγαλώνοντας να τα αναγνωρίσει.

    Τα έχει αναγνωρίσει όμως; Έχει αλλαξοπιστήσει; Ή δεν μας νοιάζει και τόσο, επειδή αυτό που πουλάει σήμερα είναι η επιτυχία της και μάλιστα αφήνοντας πίσω της “τα όσα δύσκολα πέρασε”. Τα δύσκολα που πέρασε τα άξιζε όμως, αφού μόνη της τα δημιούργησε.

    Ζούμε σε μια εποχή που κάθε αναφορά του ονόματος του Κεντέρη και της Θάνου ακολουθούν οι λέξεις “ατύχημα, μηχανάκι, ΚΑΤ και ντόπα”, έχοντας πια στιγματιστεί για πάντα, αφού έχοντας κρεμάσει και τα παπούτσια τους, δεν έχουν κάτι να μας προσφέρουν.

    Η Παπαχρήστου αντίθετα, δεν αποκλείεται να μας εκπροσωπήσει στους Ολυμπιακούς του Ρίο, αν αποφύγει να εκφράσει τις σκέψεις της στο Twitter, οπότε ας αφήσουμε πίσω όσα έγιναν κι ας τα περιγράψουμε ως “δυσκολίες που άφησε πίσω”. Δημιουργείται κιόλας μια ωραία ιστορία.

    Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν ο Κατίδης δεν είχε αποκλειστεί ισόβια απ’ τις εθνικές ομάδες και έκανε αντίστοιχη επιστροφή με αυτή της Παπαχρήστου. Αν έπαιζε στην εθνική μας και με δικό του γκολ περνούσαμε σε ένα Μουντιάλ. Θα ξεχνούσαμε πάλι όσα είχαν συμβεί, επιλέγοντας την πιο συμφέρουσα αφήγηση;

    Άλλωστε ο Κατίδης έκανε μια ανατριχιαστικά ανόητη χειρονομία, όμως δεν την ατσάλωσε με δεκάδες άλλες επιλογές και λόγια, έστω κι αν οι πράξεις του μας δείχνουν διαρκώς ότι πρόκειται για ένα ανώριμο και κακομαθημένο παιδί. Τίποτα άλλο δεν συνηγορεί όμως ότι είναι ένας οπαδός της Χρυσής Αυγής, σε αντίθεση με την Παπαχρήστου, η οποία δεν έχει αυτό το ελαφρυντικό.

    Να συγχωρούμε λοιπόν, να ξεχνάμε και να προχωράμε. Να το κάνουμε όμως μόνο όταν υπάρχει μετάνοια κι όχι μετάλλια.

    Διαφορετικά, ας γυρίσουμε την πλάτη σε αθλητές που υποστηρίζουν τον ναζισμό, ακόμη κι αν βοηθούν στο να υψωθεί η ελληνική σημαία στο εξωτερικό. Στο τέλος της ημέρας, σημασία έχει και ποιος την υψώνει αυτή τη σημαία.

    Άλλωστε, φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, ακριβώς επειδή κλείσαμε τα μάτια και προσπεράσαμε αντίστοιχες περιπτώσεις, δείχνοντας, για διάφορους λόγους την ανοχή μας. Τότε, ίσως δεν ξέραμε. Τώρα που ξέρουμε, η ανοχή θα γίνει και επιβράβευση για να πουλήσουμε μερικά φύλλα παραπάνω;

    https://www.tribune.gr/sports/news/article/203854/katazitite-o-katidis-edire-tris-antipalous-podosferistes.html

    Καταζητείται ο Κατίδης: Έδειρε τρεις αντίπαλους ποδοσφαιριστές
    10 Ιανουαρίου 2016

    • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

      Κύριε Λασκαράτε,

      Κατ’ αρχάς, η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Και εάν τιμωρεί (συμφωνώ μαζί σας), οι συνέπειες πρέπει να είναι ανάλογες (ισονομία και ισοδικία).

      Όσον αφορά την περίπτωση Κατίδη (και για την πληρότητα τού θέματος), παραθέτω και ένα σχετικό άρθρο:
      http://www.athensvoice.gr/politics/37061_ena-yg-gia-ton-katidi

      Δεν θα αναμέναμε από εχθρούς τής ανθρωπότητος να γνωρίζουν ορθογραφία· ξίδι και όχι … «ξύδι»!

    • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

      Πλήρης ισότης!

      Ως γνωστόν, οι νεοέλληνες στερούνται μνήμης σε τραγικό βαθμό. Ο γράφων αγνοώ εάν εδώ (γι’ αυτή την καραμπινάτη ανισότητα) συντρέχει έλλειψη μνήμης ή σκοπιμότης. Ο Κατίδης, όσο ταλαντούχος και αν ήταν (εάν ήταν – δεν έχω ιδέα), ουδέν το σημαντικό μπορούσε να προσφέρει για την προβολή τού ελληνικού αθλητισμού· αντιθέτως, η Παπαχρήστου θεωρείται «εθνικό κεφάλαιο» για διεθνείς διακρίσεις.

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Τον κ. Μάρκαρη, δεν τον έχω υπόψιν μου καθόλου. Αλλά θέλω να θέσω ένα ερώτημα. Γιατί τόση φασαρία και θυμός; Και τι έγινε σαν είναι ευθυγραμμισμένος, με την γραμμή του κόμματος; Είναι ο πρώτος «διανοούμενος» που το κάνει ή ο τελευταίος; Και ποια θα μπορούσε να είναι η στάση όλων αυτών που επικαλείται ο κ. Δημητριάδης, εκτός της σιωπής (Βούλγαρης, Τσουκαλάς κλπ); Ποιά ήταν η προσφορά τους στην κοινωνία; Δεν με ενδιαφέρει, η προσφορά τους στην Αριστερά.Η επίκληση του δυσάρεστου γεγονότος ότι κάποιοι βασανίστηκαν επι χούντας η και παλαιότερα, κάποτε πρέπει να τελειώσει. Ο βασανιζόμενος δεν καθαγιάζεται με την γνώση και την αλήθεια, επειδή βασανίστηκε. Ούτε σημαίνει ότι έχει κατα ανάγκη πολιτικό λόγο που μπορεί να συντρέξει στην διέξοδο από την διαχρονική κρίση – πρωτίστως αξιών και κατόπιν οικονομική- επειδή είναι Αριστερός, που υπερασπίστηκε ανυποχώρητα τις απόψεις του. Ισα ίσα που η ζωή απέδειξε, πως ποτέ δεν πρέπει να είσαι διατεθειμένος να δώσεις ακόμη και την ζωή σου, ως προς τις ιδέες σου για τον απλούστατο λόγο, ότι μπορεί να κάνεις λάθος. Αυτό που απέτυχε οικτρά μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι συνολικά η Αριστερά. Η πίστη αρκετών ανθρώπων, πως η Αριστερά μέσα στο πλαίσιο μιας αόριστης υποσχεσιολογίας περί δικαίου, περί αλήθειας, ισότητας κλπ , μπορεί να οδηγήσει την χώρα έξω από τα μνημόνια – δηλαδή άρνηση ενός λαού να αναλάβει τις ευθύνες του – και να την κατευθύνει προς μία κοινωνία που ούτε λίγο ούτε πολύ θα αγγίζει τα όρια ενός παραδείσου, όχι σε θρησκευτικό επίπεδο, αλλά αυτό του σοφού και άξιου εργαζόμενου λαού. Δηλαδή, του δημοσίου χώρου όπου «ανθίζει» το ρουσφέτι, η κομματολαγνεία και το προσωπικό βόλεμα.
    Είναι αλήθεια πως ο ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε άκρως κυνικός και άσχετος με την πολιτική διακυβέρνηση. Μας βολεύει να ρίχνουμε τα βέλη μας μόνο στην κυβέρνηση και την Αριστερά, για να περνάει ο χρόνος ελπίζοντας πως κάτι θα επινοήσουμε εν τω μεταξύ.. Αλλά αυτό που απέτυχε ακόμη μια φορά, και μάλιστα παταγωδώς, είναι συνολικά η ίδια κοινωνία που ψάχνει λύσεις σε μέρη όπου δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα. Και για να το αποδείξω εύκολα, κάνω το εξής ερώτημα. Μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, τι και ποιος;
    Δεν θα μπορούσαν λοιπόν, οι Αριστεροί είτε απλοί άνθρωποι είτε οι οπαδοί της που ανήκουν στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, παρά να σιωπούν. Γιατί είναι οπαδοί και σαν τέτοιοι, δεν μπορούν αν έχουν προτάσεις και ιδέες.
    Τώρα, αν κάποιοι απ’ αυτούς εξακολουθούν να πιστεύουν σε Αριστερά και τέτοια, ισχυριζόμενοι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δήθεν είναι της Αριστεράς, μάλλον προσπαθούν να κρύψουν το αδιέξοδο τους και αναβάλουν το αναπόφευκτο..Αλλά «ανάγκας και θεοί πείθονται»

  5. Ο/Η Κλαζομενεύς λέει:

    Ανατρίχιασα παλι….πωπω πόσο βαρύγδουπες εκφράσεις….ναι, κακώς που κυβέρνησαν οι συριζαίοι, κ διατάραξαν την μακρόχρονη εξουσία του πολιτικού κατεστημενου!!! Μην ανησυχειτε όμως έρχεται ο Κουλης να μας βγαλει απ τον πάτο κ να μας ρίθνει στον απόπατο…εκτός φυσικα απο το διεφθαρμένο οικονομικό κατεστημενο που θα το έχει ως συνήθως στα ώπα ώπα (βλ Χριστοφορακος Φρουζής, οι 10 Παπασταύροι κλπ)

  6. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Στα διηγήματα τού Μάρκαρη, πρωταγωνιστεί ο ασφαλίτης Χαρίτος (ο οποίος, φέρεται να, έχει μεράκι να συμβουλεύεται τα λεξικά αφενός Δημητράκου και αφετέρου Liddell & Scott). Ο Μάρκαρης συνηθίζει να γράφει … «βογκητό», «μυξοπαρθένα» και «τσιγκούνης»! Ως γνωστόν, η ορθή γραφή (σύμφωνα με το λεξικό Δημητράκου) είναι βογγητό, μιξοπαρθένα (μιξοπάρθενος) και τσιγγούνης (ok στο λεξικό Liddell & Scott απαντά μόνο το λήμμα μιξοπάρθενος). Τού έστειλα επιστολή (μέσω τού εκδοτικού οίκου) γράφοντας του ότι καλό είναι να μνημονεύουμε το λεξικό Δημητράκου, αλλά καλό είναι και να το ανοίγουμε κιόλας (επισυνάπτοντας και φωτοαντίγραφα τών συγκεκριμένων σελ.). Απαξίωσε να μού απαντήσει.

  7. Ο/Η του κώλου λέει:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.