Τα πολιτικά σούργελα των Λεβέντηδων

[Λεβέντηδες: όμοιος ομοίω (στη γελοιότητα)…]

η πρωτότυπη φωτογραφία από reportplus.gr – Ειδική επεξεργασία Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Εντάξει, όταν ασχολούμαστε με τα πολιτικά σούργελα, τους δίνουμε πόντους. Ομως, άνθρωπος αυτός, που επιτρέπει σε ένα βουλευτή του να σιγοντάρει ένα αισχρό σύνθημα για την Βουλή, είναι αρχηγός κόμματος. Υπάρχουν όρια στη γελοιότητα και στον τυχοδιωκτισμό;

Ο ©Γιώργος Καρελιάς στο protagon

Γνωρίζω πολύ καλά ότι τα γελοία πρόσωπα, τα σούργελα, κερδίζουν όταν ασχολούμαστε μαζί τους. Δεν υπάρχει εξαίρεση στην πολιτική. Τα πολιτικά σούργελα κάνουν ό,τι κάνουν με μοναδικό στόχο τον ντόρο και την εξ αυτού ψηφοθηρία. Πιστεύουν ότι κερδίζουν ψήφους. Και τις περισσότερες φορές δεν έχουν άδικο.

Ετσι, είναι βέβαιο ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς άλλο με το «κατόρθωμα» του βουλευτή Φωκά. Ενός εντελώς ανερμάτιστου τύπου, ο οποίος όχι μόνο σιγοντάριζε ένα αισχρό σύνθημα του πλήθους, αλλά εκ των υστέρων προσπάθησε να το δικαιολογήσει και να βγει κι από πάνω. Αυτό δείχνει πόσο τυχοδιώκτης είναι μέσα στην άκρατη ψηφοθηρία του. Προκειμένου να κερδίζει ψήφους, δεν διστάζει να χαϊδέψει ακόμα και τα πιο ταπεινά ένστικτα μιας μερίδας οπαδών μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.

Εντάξει, δεν είναι ο μόνος που έχει συμπεριφερθεί έτσι, αλλά όλα έχουν κάποιο όριο. Για παράδειγμα, ακόμα και ο αναλόγως ψηφοθηρών βουλευτής της ΝΔ Δαβάκης, ο οποίος είχε πει αυτά τα περί γύφτων, υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη. Ακόμα και ο ΑΝΕΛίτης Κατσίκης, ο οποίος είπε για ανταλλαγή των δύο Ελλήνων στρατιωτικών με τους οκτώ Τούρκους, υποχρεώθηκε να ανασκευάσει. Το σωστό είναι ότι και οι δύο το έκαναν μετά από παρέμβαση της ηγεσίας των κομμάτων τους.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, της «πουτάνας Βουλής», ο βουλευτής Φωκάς δεν ανασκεύασε, διότι ο μέγας ηγέτης Βασίλης Λεβέντης δεν έπραξε το αυτονόητο: να του επιβάλει να ζητήσει συγγνώμη, αλλιώς να τον διαγράψει. Αντ’ αυτού ψέλλισε διάφορα ακατάληπτα σε συνεντεύξεις του (εδώ).

Εντάξει, κατανοώ όσους θα πουν «μα, με τον Λεβέντη ασχολείσαι;». Κατανοώ ότι από τον άνθρωπο που ευχόταν «να πάθουν καρκίνο ο Ανδρέας και ο Μητσοτάκης» (εδώ) δεν μπορείς να έχεις καμιά απαίτηση ούτε τώρα που άρχισε να γερνάει. Όμως, ο άνθρωπος αυτός είναι πολιτικός αρχηγός, συμμετέχει σε συσκέψεις στο Προεδρικό Μέγαρο, ενημερώνεται για σοβαρά θέματα. Είναι δυνατόν να γίνει ανεκτό να έχει στις τάξεις του κόμματός του έναν τύπο που θέλει «να καεί η πουτάνα η Βουλή;».

Ξέρω, το ερώτημα είναι αφελές. Αφού υπάρχουν ψηφοφόροι που έκαναν αρχηγό τον Λεβέντη, γιατί ενοχλούμαστε από άλλους λεβέντες; Ο όμοιος τον όμοιο, έτσι δεν λέμε;

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Θεωρίες Συνωμοσίας, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

8 Responses to Τα πολιτικά σούργελα των Λεβέντηδων

  1. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Πίσω από την εγκληματική οργάνωση της ΧΑ, των ακροδεξιών ΑΝΕΛ, του γελοίου κόμματος του Β. Λεβέντη, των ανίκανων κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του απολιθωμένου ΚΚΕ, της οικογενειοκρατίας, και των υπόλοιπων παλαιού (ρωμαίικου) τύπου κομμάτων, βρίσκεται ο βασικός υπαίτιος αυτής της θλιβερής κατάστασης που απειλεί την ελάχιστη δημοκρατία που υπάρχει στην χώρα: ο ψηφοφόρος.
    Αποκομμένος από την λογική, την πραγματικότητα, την πολιτική, την δημοκρατία, ανίκανος να παράγει τα ως προς το ζειν του, έχει συνηθίσει να έχει απλωμένο το χέρι για να τον ελεήσει η Ευρώπη..
    Εχουμε χάσει την αυτοσυνειδησία μας ή μάλλον φορτωμένοι με τον παρασιτισμό της Ορθοδοξίας, δεν είχαμε ποτέ αυτοσυνειδησία. Και ένας λαός που την στερείται, είναι σίγουρο ότι θα φθάσει στην κατάσταση που είμαστε εμείς. Αυτά τα διάφορα πολιτικά σούργελα, μπορούν και χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων, γιατί πριν από όλα ο νεοέλληνας πολίτης είναι σούργελο – ψηφοφόρος.
    Αν δεν αποκτήσουμε αυτοσυνειδησία, αν δεν αποτινάξουμε την παρακμή αιώνων που μας σκεπάζουν, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε ούτε ένα βήμα καινούργιας αρχής.
    Μοιάζει σαν λαός, ότι έχουμε κόψει εδώ και αιώνες την σχέση μας με την λογική οριστικά και αμετάκλητα.

  2. Ο/Η του κώλου λέει:

  3. Χ.Α.-ΑΝΕΛ-Λεβέντης-μεγάλος ΣΥΡΙΖΑ, τα τέρατα που γέννησε η κρίση και προστέθηκαν στο πτώμα ΚΚΕ και στα λαμόγια του ΝΔΠΑΣΟΚ

  4. Ο/Η Παστίτσιος λέει:

    κορυφαίος αιποιστείμον

    Στις 20 Σεπτεμβρίου 2015, εξελέγη πρώτη φορά Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κεντρώων.

    Πολιτικές / Κοινωνικές Δραστηριότητες
    Οι γονείς του κατάγονται από τον Πόντο και ο ίδιος είναι ενεργό μέλος σε ποντιακούς συλλόγους καθώς και στο φιλανθρωπικό σωματείο αγάπης και προσφοράς «Γέροντας Παΐσιος».

    Κατά τα σχολικά του χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με την κολύμβηση και έλαβε δύο φορές πανελλήνια διάκριση, το 1987 και το 1988. Παράλληλα, εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα, στην οικογενειακή βιοτεχνία επίπλων την οποία έχει αναλάβει από κοινού με τον αδερφό του.

  5. Υποστηρικτές δικτατόρων εναντίον της Δύσης

    Όσο και να τη μισούν, η Δύση πάντα θα τους αφήνει να την αμφισβητούν την ώρα που απαιτούν τα προνόμια που μόνο αυτή προσφέρει

    Μάνος Βουλαρίνος

    Οι διαδηλώσεις για ζητήματα στα οποία η επιρροή της χώρας μας είναι ελάχιστη ή ανύπαρκτη είναι εξ ορισμού φαιδρές. Είναι σαν να ζητάς αύξηση στο αφεντικό του καταστήματος που βρίσκεται απέναντι από αυτό που εργάζεσαι. Η μόνη συνέπεια που μπορεί να έχουν είναι να χαθεί το ραντεβού κάποιου δυστυχή που είχε την ατυχία να θέλει να περάσει από το κέντρο της πόλης την ώρα που οι διαδηλωτές ασκούν το δικαίωμά τους στο νταβατζηλίκι. Σκοπός τους είναι να δημιουργήσουν «αγωνιστικά» φωτογραφικά στιγμιότυπα και να γυμνάσουν κομματικά κωλαράκια, έτσι ώστε να βεντουζάρουν καλύτερα στις καρέκλες της (κομματικής ή κρατικής) εξουσίας.

    Οι διαδηλώσεις υπέρ του δικτάτορα Άσαντ, είναι όλα τα παραπάνω. Και λίγα ακόμα.

    Η υπεράσπιση δικτατόρων για την αριστερά είναι βασικό συστατικό της ταυτότητάς της. Από τον Λένιν μέχρι τον Κάστρο και από τον Μάο μέχρι τον Χότζα, η αριστερά πάντα ήταν στο πλευρό δικτατόρων, αρκεί το αγαπημένο τους χρώμα να ήταν το κόκκινο. Για τη δεξιά τα πράγματα είναι κάπως πιο πολύπλοκα, καθώς δικτάτορες και δολοφόνοι γοητεύουν μόνο το (καθόλου μικρό) εθνικιστικό-αντιδυτικό της κομμάτι. Ξέρετε, εκείνο το κομμάτι που σε κάθε ευκαιρία αποκαλεί την απριλιανή χούντα «επανάσταση» και αναστενάζει με νοσταλγία.

    Αριστερά και εθνικιστική-αντιδυτική δεξιά έχουν, με μεγάλη επιτυχία, συνεργαστεί στην υπεράσπιση των Σέρβων εγκληματιών πολέμου του εμφύλιου της Γιουγκοσλαβίας (δυστυχώς, οι Κροάτες εγκληματίες έμειναν χωρίς ελληνική υποστήριξη) και ίσως αυτή η επιτυχημένη συνεργασία είναι που τους κάνει να έρθουν και πάλι κοντά στην περίπτωση του Άσαντ. Του αδίστακτου δικτάτορα που έχει τη στήριξη του παλαιού πράκτορα της KGB, Βλαδίμηρου Πούτιν, του οποίου οι βάσεις και οι επεμβάσεις δεν είναι άξιες διαμαρτυρίας για την αριστερά και τα φιλαράκια τους στην εθνικιστική-αντιδυτική δεξιά.

    Επειδή μπορεί να μη θυμάστε τους διαδηλωτές να φωνάζουν συνθήματα υπέρ του Άσαντ, να σας πως ότι οι υπερασπιστές του είναι αρκετά πονηρούληδες. Καλύπτουν την υπεράσπιση του Σύρου δικτάτορα με τον μανδύα της διαμαρτυρίας «για τη στρατιωτική επέμβαση των χωρών της Δύσης». Μια ρητορική που όχι μόνο χρησιμεύει ως φερετζές για τα φιλοδικτατορικά τους αισθήματα, αλλά τους δίνει τη δυνατότητα να επιτεθούν και στον αγαπημένο τους στόχο: τη Δύση. Τη Δύση που, όταν δεν επεμβαίνει, «κάνει τα στραβά μάτια», και, όταν επεμβαίνει, «ασκεί ιμπεριαλιστική πολιτική».

    Τη Δύση όλων αυτών που παραδοσιακά απεχθάνονται η αριστερά και η εθνικιστική-αντιδυτική δεξιά: τη Δύση της ελευθερίας του λόγου, της ανεκτικότητας, της διαφορετικότητας, της ανεξιθρησκείας, της Δημοκρατίας. Τη Δύση του Διαφωτισμού. Τη Δύση των πολλών ελαττωμάτων που, δυστυχώς για τους απολογητές δικτατόρων, δεν είναι αρκετά για να μην είναι φανερό πως, παρ’ όλα της τα κουσούρια, η Δύση είναι σήμερα η ατμομηχανή της προόδου και του πολιτισμού για όλη την ανθρωπότητα. (Δεν λέω ότι αυτό δεν θα αλλάξει αύριο. Το πιο πιθανό είναι να αλλάξει. Αλλά αύριο. Προς το παρόν ζούμε στο σήμερα).

    Όπως ο βουλευτής Φωκάς, παρότι βουλευτής, ζητά να καεί η Βουλή, έτσι κι αυτοί διαδηλώνουν εναντίον του μοναδικού συστήματος που επιτρέπει τις διαδηλώσεις. Διαδηλώνουν εναντίον της περιοχής εκείνης του πλανήτη που άνθρωποι από Ασία και Αφρική βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή για μια ευκαιρία να εγκατασταθούν σε αυτή. Διαδηλώνουν εναντίον της ελευθερίας. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Γιατί ζουν στη μοναδική περιοχή του πλανήτη που μπορούν. Γιατί, όσο και να τη μισούν, η Δύση πάντα θα τους αφήνει να την αμφισβητούν την ώρα που απαιτούν τα προνόμια που μόνο η Δύση προσφέρει. Μέχρι να γελοιοποιηθούν πλήρως. Και μπράβο τους.

    Υ.Γ. Γνωρίζει κανείς αν η επιχειρηματολογία για το θεμιτό του γκρεμίσματος του αγάλματος του Τρούμαν καλύπτει και μια πιθανή απόπειρα ανατίναξης του σφυροδρέπανου που κοσμεί τα ανάκτορα του Περισσού;

    http://www.athensvoice.gr/politics/435284_ypostiriktes-diktatoron-enantion-tis-dysis

  6. Ο/Η case study λέει:

    http://skra-punk.com/2018/02/26/apo-tis-katares-sto-kinovoulio-periptosi-tou-vasili-leventi/

    Από τις κατάρες στο Κοινοβούλιο: η περίπτωση του Βασίλη Λεβέντη

    Νίκος Σταματίνης
    Από τις κατάρες στο Κοινοβούλιο: η περίπτωση του Βασίλη Λεβέντη

    «ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ…ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΖΗΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ…ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΟΥ ΤΑ ΣΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΠΑΝΤΡΕΟΥ(σ.σ. εδώ με τ) ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΟΥ ΤΑ ΣΟΓΙΑ»

    Ήταν 15 Μαρτίου του 1993 που τα ΜΑΤ πήγαιναν στον Υμηττό και κατέβαζαν τις κεραίες του καναλιού 67. Τότε, ο Βασίλης Λεβέντης, πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, ξεκίναγε -χωρίς καθόλου να το ξέρει- μια πορεία που πολλά χρόνια μετά θα τον έβαζε στη Βουλή.

    Τα όρια του τι είναι πολιτικός λόγος δεν είναι καθόλου αξιολογικά, όπως τα όρια του τι είναι καλή μουσική δεν είναι αν έχει τραγουδήσει το κομμάτι η Χαρούλα Αλεξίου. Με βάση το δεδομένο αυτό, παραπάνω παρέθεσα αποσπάσματα από τον πολιτικό λόγο που ακούστηκε περισσότερο από κάθε άλλον τα τελευταία πολλά χρόνια. Γιατί όπως και να το κάνουμε αυτός ήταν, κατά έναν παράξενο τρόπο, ένας πολιτικός λόγος, ο μόνος ίσως που τόσο πολλοί έμαθαν απέξω.

    Ο Βασίλης Λεβέντης είχε βέβαια και πριν από τις 15 Μαρτίου του 1993 μια μακρά πορεία στα πολιτικά τεκταινόμενα. Για την ακρίβεια στο περιθώριο τους. Πρώτα, μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αργότερα ιδρύοντας το κόμμα «Ελεύθεροι» που στις Ευρωεκλογές του 1984 πήρε 0,15%. Το 1989 μετείχε στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας στη Β’Αθηνών, με αποτέλεσμα να τερματίσει 29ος στους 31. Ενδιάμεσα υποψήφιος Δήμαρχος Πειραιά (1982) και Αθηνών (1986) με όχι ιδιαίτερη, όπως φαντάζεστε, επιτυχία.

    Τότε έρχεται η λογική κατάληξη για έναν φαινομενικά τελείως αποτυχημένο πολιτευτή: ιδρύει το 1992 το δικό του κόμμα, την Ένωση Κεντρώων. Ένα κόμμα που, παρότι για δεκαετίες ήταν το αιώνιο σύμβολο των «μικρών» κομμάτων, δεν είχε ακριβώς την πορεία των υπολοίπων. Υπήρχε το πολύ σημαντικό κομμάτι: το κανάλι 67 που πουλήθηκε αργότερα στον Κουρή, αλλά αυτό δεν σταμάτησε να του δίνει τηλεοπτικό χρόνο. Ανέκαθεν άλλωστε τα μικρά κανάλια ήταν ο πιο προνομιακός χώρος για να αναδειχθούν γραφικές προσωπικότητες.

    Από την ίδρυση του, το κόμμα της Ένωσης Κεντρώων συμμετείχε σε 10 εθνικές εκλογές. Στις 8 πρώτες από αυτές, ο Βασίλης Λεβέντης όχι απλά δεν άγγιζε το όνειρο του 3%, αλλά δεν πλησίαζε καν τη μονάδα. Παρόλα αυτά, εκείνος κρατιόταν για τεράστιο χρονικό διάστημα στην επικαιρότητα. Κάθε εκλογική αποτυχία δυνάμωνε τη δημόσια εικόνα του «γραφικού» που ό,τι και να κάνει δεν θα μπει ποτέ στη Βουλή. Σάτιρα από τον Μητσικώστα, mp3 που έπαιζαν το Dance With The Devil πάνω από την εκπομπή κλεισίματος του καναλιού 67, παραγγελίες πίτσας σε μεγάλο κανάλι από δημοσιογράφο-μετέπειτα υπουργό της Νέας Δημοκρατίας. Όσο και να αγωνιζόταν να αποτινάξει από πάνω του την ταμπέλα του γραφικού, τόσο αυτή ερχόταν και καθόταν από πάνω του. Ήταν σαν ένα πολιτισμικό τεμάχιο που πέρναγε από τον πατέρα στον γιο.

    Τα πράγματα όμως, όπως συνήθως, δεν κατέληξαν με τον τρόπο που όλοι περίμεναν να καταλήξουν. Έρχεται η οικονομική κρίση, το σμπαράλιασμα της Μεταπολίτευσης, η καθίζηση των δύο μεγάλων κομμάτων, ιδίως στη νεολαία. Η Ένωση Κεντρώων ανεβάζει σχεδόν στο διπλάσιο τις ψήφους της στις πρώτες εκλογές του 2012, για να καταποντιστεί στις δεύτερες του Ιουνίου του ίδιου χρόνου. Ο πρόεδρος δεν απογοητεύεται και συνεχίζει τον αγώνα του. Οι αποτυχίες ήταν ήδη πολλές, μια ακόμα δεν σήμαινε τίποτα. Στις εκλογές του 2015 θα πιάσει για πρώτη φορά από την ίδρυση του κόμματός του ποσοστό πάνω από τη μονάδα (1,79%) με πολύ καλά αποτελέσματα κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Εκείνες ήταν οι εκλογές που ουσιαστικά θα τον έβαζαν στη Βουλή λίγους μήνες αργότερα. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 με ποσοστό 3,43% η Ένωση Κεντρώων εκλέγει 9 βουλευτές.

    Ο Λεβέντης και το κόμμα του γίνονται μέρος του αναστοχασμού πάνω σε όσα θεωρούνταν δεδομένα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Από ένας γραφικός τύπος που φοράει ματομπούκαλα και παντελόνια πάνω από τον αφαλό, γίνεται ο προφήτης, εκείνος που επί 20 χρόνια αναζητούσε «έναν άνθρωπο» και όλοι εμείς αρνούμασταν να τον καταλάβουμε. Η αναγνωρισιμότητά του ήταν δεδομένη. Η γραφικότητά του τον κατέστησε μια από τις πλέον αντισυστημικές ψήφους: κουρασμένοι παντελώς από την πολιτική, διάφοροι κυρίως νέοι έριξαν την ψήφο τους στην αστεία, στη «γραφική» πλευρά του πολιτικού συστήματος. Ανέκαθεν η κοροϊδία και η γελοιοποίηση ήταν το πλέον δυνατό όπλο προκειμένου να περιθωριοποιηθεί κάποιος.

    Όσα 0,45% και να πήρε σε διάφορες εκλογικές απόπειρες, ακόμα και αν μικροί και μεγάλοι τον περίμεναν εναγωνίως να τελειώσει την εκπομπή του προκειμένου να δουν τα soft porn του ΕΧΤRA, ο Βασίλης Λεβέντης έμενε στην άκρη της μνήμης μας ως κάποιος που επί 2 δεκαετίες ζούσε σε μια παράλληλη σε εμάς πραγματικότητα. Όταν, η προοπτική να μπει στη Βουλή φάνηκε πιθανή, την τελική ώθηση την έδωσε η προσωπική ιστορία. Οι ψηφοφόροι είχαν στα χέρια τους την ευκαιρία να δώσουν happy end στο όνειρο ενός ανθρώπου, σε μια αφήγηση βγαλμένη από τις μεσημεριανές ταινίες του Star. Το απόλυτο outcast που τα κουλ παιδιά του κολλεγίου-συστήματος τον είχαν στην πλάκα επί δεκαετίες, αλλά εκείνος τελικά, πέρα από κάθε προσδοκία, σήκωνε ανάστημα και τους κέρδιζε. Ήταν στα χέρια του εκλογικού σώματος να ζωντανέψει ακόμα μια φορά το χολιγουντιανό μοτίβο. Και το έκανε.

    Η πορεία του Λεβέντη από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και μετά μόνο πορεία αντισυστημικού πολιτικού δεν θυμίζει. Ακόμα και ως προς το ύφος του, ο Λεβέντης δεν σηκώθηκε να μοιράσει καρκίνους, δεν έβρισε σόγια, δεν πήδηξε πάνω από τα έδρανα. Ταυτόχρονα, οι θέσεις του κόμματός του θα μπορούσαν να αποτελούν θέσεις μιας πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ ή της Νέας Δημοκρατίας. Πολλές φορές μάλιστα όλη η πορεία του κόμματος μοιάζει σαν να εκπορεύεται κατευθείαν από την Ιερά Σύνοδο. Στο θέμα για την αλλαγή της ταυτότητας φύλου μάλιστα υπήρξε μια από τις πλέον συντηρητικές έως και ρατσιστικές φωνές εντός του Κοινοβουλίου. Στους εορτασμούς για τη 28η Οκτωβρίου, ο Βασίλης Λεβέντης τόνισε ότι:

    «Για την Ένωση Κεντρώων τα ελληνορθόδοξα ήθη είναι πάνω από όλα. Όσοι νομοθετούν ερήμην και αγνοώντας την Εκκλησία κάνουν έγκλημα μεγάλο».

    Πέρα από την ορθοδοξία, έρχονται τα συνήθη: δημόσιο, συντάξεις, διαφθορά, πελατειακές σχέσεις. Καμία πρωτοτυπία. Η ρητορική της Ένωσης Κεντρώων, παρά τον φαινομενικά αντισυστημικό της χαρακτήρα, την κάνει να μοιάζει με ακόμα μια πτυχή της κεντροδεξιάς, ένα ακόμα από τα άπειρα κόμματα που εμφανίζονται για να συνοδεύσουν τη Νέα Δημοκρατία και συνήθως εξαφανίζονται χωρίς να τα θυμάται κανείς.

    Πιθανόν ο Λεβέντης να μην είναι στην επόμενη Βουλή. Η προσωπική του ιστορία είχε το happy end που της ταίριαζε (και στις ταινίες με happy end δεν υπάρχει σίκουελ). Η αντισυστημικότητά του έχασε από τη στιγμή ήδη που πέρασε το 3%. Παρόλα αυτά θα είναι εκεί να μας θυμίζει ότι η «γραφικότητα» καθόλου δεν αποκλείει την ιδεολογία, ότι το ρήτο «δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα» είναι πάντα ανάμεσά μας. Σκεπασμένο πίσω από τον μανδύα της κωμικής περίπτωσης, ένα ακόμα κεντροδεξιό κόμμα μπήκε στη Βουλή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.