The Athens Review of Books (93ο τεύχος)

[Περιεχόμενα 93ου τεύχους, Μάρτιος 2018]

κλικ φωτο για μεγέθυνση

Ρόμπερτ Κάτνερ (Robert Kuttner), Ο Άνθρωπος από την Κόκκινη Βιέννη
Λάμπρος Βαρελάς, Η πρώτη δημοσίευση του Εμμανουήλ Ροΐδη
Δημήτρης Δημηρούλης, Ροΐδεια βέλη: για τη γλώσσα και το ύφος
Γρηγόριος Ξενόπουλος, Ο «Μοχθηρός»
Πέτρος Μαρτινίδης, Λένιν, ο θεμελιωτής του ολοκληρωτισμού
Υπό το πρίσμα του αιώνιου
Μανώλης Βασιλάκης (επιμ.), Το Αρχιπέλαγος Λένιν
Παράταση του μ.ο. ζωής του ανθρώπου στα 150-200 χρόνια
Σπύρος Σφενδουράκης, Αναζητώντας το μέλλον
Πήτερ Μπράουν (Peter Brown), Η λάμψη του Βυζαντίου
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Ηθική τύχη, δικαιοσύνη και ευθύνη
Θάνος Μ. Βερέμης, Ντόναλντ Τραμπ: η άλλη όψη της εξουσίας
Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, Το «κουτί της Πανδώρας» του μεσοπολέμου
Ολοκλήρωση της ανατομίας του Εθνικού Διχασμού
Ιακώβ Σιμπή, Χάιμ Γκούρι
«Εσύ θα διαρκέσεις, είσαι φτιαγμένος από γράμματα»
Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος, Ο Ιμπν Τουφάυλ και το φιλοσοφικό διήγημα
Φαίη Ζήκα, Το διαχρονικό φιλοσοφικό παράδειγμα του εκ γενετής τυφλού
Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), Καστελιόν κατά Καλβίνου
ή Μια συνείδηση ενάντια στη βία
Γιόζεφ Μπρόνσκυ (Joseph Brodsky), Ποίημα για τον Ισπανό Μιχαήλ Σερβέτο, έναν αιρετικό που τον έκαψαν στην πυρά οι καλβινιστές
Γεωργία Πατερίδου, Ο Καρυωτάκης συνεχίζει να μας αφορά
Ειρήνη Λουλακάκη-Μουρ, Οι μεταφράσεις των «Τεσσάρων Κουαρτέτων» στα ελληνικά

Σχέδιο εξωφύλλου: ο Β. Ι. Λένιν από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Advertisements
This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

3 Responses to The Athens Review of Books (93ο τεύχος)

  1. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Αυτές τις σκέψεις μου γύρω από τον Καρυωτάκη, τις έκανα παίρνοντας αφορμή από το άρθρο του περιοδικού «Athens Review of Books» με τον τίτλο «Ο Καρυωτάκης συνεχίζει να μας αφορά», αλλά δεν εχει καμία σχέση μαζί του, καθώς δεν το έχω διαβάσει. Εξυπακούεται, ότι δεν φιλοδοξώ να καλύψω πλήρως «το φαινόμενο» Καρυωτάκης. Απλώς, έγραψα κάποιες, μάλλον , συνηθισμένες σκέψεις..
    «Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
    είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι,
    …………………………………
    Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποίησεως,
    που κάμνουνε – για λίγο – να μη νιώθεται η πληγή.»
    Αυτό το «για λίγο», είναι αρκετό στον Καβάφη. Σ’ αυτόν, η ποίηση, πέρα από μία βαθύτερη εσωτερική ανάγκη, λειτουργεί σαν παρηγοριά. Και μήπως η παρηγοριά μέσω της τέχνης, δεν είναι η κύρια αποστολή της; Μέσω της τέχνης, ο άνθρωπος «έχει» αυτά που του λείπουν. Η τέχνη είναι αρωγός στον άνθρωπο, να αντέξει όλα τα φρικτά της ζωής.
    Ο Νίτσε μας λέει πως στην μεγάλη τέχνη, υπάρχει οπωσδήποτε η ευγνωμοσύνη.
    Η ευγνωμοσύνη του καλλιτέχνη προς την ζωή, για να νιώθει ότι την δεν την έχει χάρισμα.

    «Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
    Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
    είναι το τα καταφύγιο που φθονούμε»
    ή
    ‘Η ζωή διαβαίνει πέρα, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
    μα θάνατο, καθημερινό θάνατο και χολή
    μονο, για μας η ζωή θα φέρει όσο αν γελά η αχτίνα
    του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ….»

    Για τον Καρυωτάκη, η τέχνη της ποίησης δεν εχει ούτε το νόημα της παρηγοριάς ούτε το νόημα της ευγνωμοσύνης. Ο Καρυωτάκης χρησιμοποιεί την ποιηση για να εκφράσει την πικρία και την θλίψη του, που νιώθει ότι τον απειλούν θανάσιμα. Την χρησιμοποιεί να καταγγείλει την υποκρισία της κοινωνίας και των ανθρώπων, επάνω στα ιδανικά και τις αξίες που έχει υιοθετήσει.(«Α κύριε κύριε Μαλακάση – ποιός θα βρεθεί να μας δικάσει» ή

    Ολοι μαζί κινούμε, συρφετός,
    γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
    Μία τέτοια ευγενικιά φιλοδοξία
    έγινε της ζωής μας ο σκοπός» ή

    «Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα
    πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
    Κομψά ρόδινα μέλη, πλαστικές
    γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα»).

    Ο Καρυωτάκης υπήρξε, θανάσιμα φιλαλήθης. Αλλά στην ζωή χρειάζεται και το ψέμα. Η ίδια η τέχνη, είναι ένα υπέροχο ψέμα. Με την ποίηση του, προσπαθεί να εκδικηθεί, για κάτι που υπάρχει μεσα του και τον βασανίζει: Η ανικανότητα του – ή αν προτιμάμε, η απόφαση του να μην συμπλέει με τους σύγχρονους του, με οποιοδήποτε τίμημα. Παρ’ όλα αυτά, προσπάθησε να ζήσει. Και το προσπάθησε, όσο μπορούσε. Αλλά θα τολμούσα να πω ότι εν τέλει φοβήθηκε την ποίηση (κι η ποίησις είναι το καταφύγει που φθονούμε). Μάλιστα, λίγο πριν το τέλος σκεφτόταν να σταματήσει την ενασχόληση μαζί της και να στραφεί προς τα πεζογραφήματα.
    Οταν ένιωσε ότι πως ακόμη και η ποίηση τον εγκατελειπε και δεν είχε να περιμένει πια απ’ αυτήν:

    «Μόνο μπορεί να μεινουνε κατόπι μας οι στίχοι
    δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε, καθώς
    τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη,
    κι όταν φέρνουνε το μήνυμα δεν είναι πια καιρός»,

    νομίζω, πως η ιδέα της αυτοκτονίας είχε πάρει οριστικά τον δρόμο της μέσα στο μυαλό του.
    Συμβαίνει μερικές φορές, με την εκούσια αποχώρηση του ο άνθρωπος είτε από την ζωή είτε από μια κατάσταση που τον ευχαριστεί ή δυσαρεστεί όχι μόνο να μην δείχνει αδιαφορία προς αυτά, αλλά ίσα ίσα που αποχωρώντας να συμμετέχει ουσιαστικότερα.
    Ο Κ. Καρυωτάκης, με την τελική πράξη του αφενός καταγγέλλει όλη την υποκρισία της εποχής του (που είναι και της δική μας) και αφετέρου μας δείχνει την αγάπη του για την ζωή και πόσο σοβαρά οφείλουμε να την παίρνουμε. Και πως για να την αντέξουμε χρειαζόμαστε και το ψέμα της τέχνης και το θάρρος του γέλιου. Πράγματα, που κατά την άποψη μου έλειπαν όλο και περισσότερο από την ζωή του.
    ΥΓ
    Ειρήσθω εν παρόδω, διαβάζω κάποιες φορές διάφορα άρθρα που προβληματίζονται αν πρέπει να τον κατατάξουν στην Αριστερά ή όχι.Ο Καρυωτάκης δεν ανήκει μήτε στην Αριστερά μήτε στην Δεξιά.
    Ανήκει σ’ όποιονδήποτε άνθρωπο επάνω στην γη, που αγαπάει την ποίηση και τους ποιητές. Και θα μας αφορά, πάντα.

    • Ο/Η Po λέει:

      Αγαπητέ Γιάννη…
      Σε ευχαριστούμε για το ωραίο σχόλιο!
      Να μην ξεχάσουμε τον άνθρωπο της δημιουργίας μέσα μας, με την ευτέλεια που καθημερινώς αντιμετωπίζουμε.

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        Κύριε Ροϊδη,
        και εγώ ευχαριστώ.
        Ξέρετε, ελπίζω να μην ακουστώ κυνικός -με την «κακή» σημασία της λέξης «κυνικός», γιατί υπάρχει και η «καλή» σημασία – αλλά η διαφορά ανάμεσα στο πιστόλι του Ιβάν Σαββίδη και αυτό του Καρυωτάκη, είναι η διαφορά ανάμεσα στην βαρβαρότητα και στον πολιτισμό..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.