Η καθαγιασμένη αντίληψη περί απονομής δικαιοσύνης με εξωδικαστική εκτέλεση (δολοφονία)

[«Εξωδικαστική εκτέλεση» χαρακτηριζόταν στην »υπηρεσιακή» γλώσσα των σταλινικών, η δολοφονία]

Προνεωτερικά Απολιθώματα

«Ένας σκοπός που έχει ανάγκη από άδικα μέσα, δεν είναι δίκαιος σκοπός»
[Καρλ Μαρξ]

του ©Νικόλα Σεβαστάκη στο facebook

Το θέμα δεν είναι η άδεια στον Δημήτρη Κουφοντίνα αλλά ότι ακόμα και σήμερα δεν έχει αφομοιωθεί η τομή ανάμεσα στις ολοκληρωτικές ιδέες (και βεβαίως τις βίαιες και φονικές πρακτικές που αντιστοιχούν σε αυτές) και στο είδος των παραπόνων, της κριτικής ή των ενστάσεων που μπορεί να έχουμε για τη λειτουργία αυτής της δημοκρατίας. Το θέμα είναι επίσης ένα μεταφυσικό μοντέλο αγωνιστή που θεωρείται κάτι πιο ‘καλό’ από τον καθημερινό άνθρωπο με τους ενδοιασμούς, τα ηθικά του εμπόδια, τις εύθραυστες, ενδεχομένως, πεποιθήσεις του.
Η αίσθηση ότι υπάρχουν κάποιες good causes με απλώς »άστοχα» ή »λάθος» μέσα είναι φυσικά το ανακουφιστικό ψέμα με το οποίο τάισαν τον εαυτό τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι μετά το ΄74. Από αυτή τη ρηχή και εργαλειακή αριστερή παρακαταθήκη τρέφεται και αναγεννιέται μια ορισμένη συμπάθεια ανάμικτη με τυφλότητα και ευσεβείς πόθους.
Αλλά θα πω και κάτι άλλο: η απολυτοποίηση του λαϊκού αισθήματος ή του δημόσιου αισθήματος, η αυτονόμησή του από τον νόμο και τις διαδικασίες του, δεν είναι κάτι που στρέφεται κατά του Κουφοντίνα και των αντίστοιχων. Αντιθέτως, ένα μεταφυσικά καθαγιασμένο λαϊκό αίσθημα είναι ο πυρήνας της αντίληψής τους για την απονομή δικαιοσύνης με βάση το μοντέλο της εξωδικαστικής εκτέλεσης και της προ-πολιτικής αυτοδικίας.
Η άδεια, η ποινή και όλα τα σχετικά είναι ζητήματα του νόμου. Που μπορεί να αλλάζει φυσικά- χωρίς όμως να παραδοθεί στην αγανάκτηση που μπορεί να νιώθω εγώ, ο χ ή ο ψ.

Σχόλιο-ΥΓ του αρθρογράφου:
«χρησιμοποιώ τον όρο εξωδικαστική εκτέλεση γιατί έτσι χαρακτηριζόταν στην »υπηρεσιακή» γλώσσα των σταλινικών η δολοφονία. Αυτή τη γλώσσα μιμούνται οι ένοπλες οργανώσεις βίας

Advertisements
This entry was posted in φασισμός, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

8 Responses to Η καθαγιασμένη αντίληψη περί απονομής δικαιοσύνης με εξωδικαστική εκτέλεση (δολοφονία)

  1. Ο/Η Ένας λέει:

    Μόνο η τυραννοκτονία είναι δικαιολογημένη

    Βέβαια δεν θα συμφωνεί με αυτήν την άποψη ο κ.Δ.Καμμένος, υπουργός μιας ημέρας του κ.Τσίπρα

    • Ο/Η Po λέει:

      Συμφωνούμε απολύτως.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ακούστε plexus,
      όταν υπάρχει Δικτατορία, δικαιούται, για να μην πω υποχρεούται, ο πολίτης να αντισταθεί και με τη βία. Το επιτρέπει και το ορίζει ως υποχρέωση το Σύνταγμα με το ακροτελεύτιο άρθρο του

      Αρθρο 120
      ……………….
      4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.».

      Ναι μπορώ να εκτελέσω τον βασανιστή της Χούντας, όσο διαρκεί η Δικτατορία.

      Όταν όμως αποκατασταθεί η λειτουργία του Συντάγματος, η υποχρέωση της τιμωρίας του βασανιστή περνάει στα χέρια της συντεταγμένης Πολιτείας. Αν η Πολιτεία ολιγωρεί από αμέλεια ή και με δόλο (όπως συνηθίζεται), οφείλει ο πολίτης να διαμαρτυρηθεί και να διεκδικήσει με κάθε νόμιμο μέσο την απονομή της Δικαιοσύνης.

      Η Δικαιοσύνη ολιγωρούσε προκλητικά στην περίπτωση της Χ.Α. επειδή κανένα κόμμα δεν διαμαρτυρόταν γι’αυτό, παρά τις πιέσεις της Ε.Ε.. Υπήρχαν μάλιστα και κορυφαίοι παράγοντες της Αριστεράς, που υποστήριζαν πως επειδή η Χ.Α. είναι κόμμα, τα εγκλήματά της πρέπει να μείνουν ατιμώρητα, πως πρέπει η Πολιτεία να συνεννοηθεί μαζί της και μερικοί πως οφείλει να χρηματοδοτεί τα εγκλήματά της το Κράτος.
      Σε όλα αυτά δεν υπήρξε καμία λαϊκή αντίδραση.
      Από τον λαό ξεκινά το κακό, η αδιαφορία του ή η συνενοχή του οπλίζουν τα χέρια των τυράννων.

  2. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω με την ανάρτηση. Όμως, θεωρώ «ατυχή» τη συγκυρία που συμπίπτει χρονικά με την δεύτερη άδεια τού Κουφοντίνα. Διευκρινίζω ότι δεν ταυτίζομαι με τη συγκεκριμένη οργάνωση αφενός διότι είμαι κατά τής θανατικής ποινής και αφετέρου για την δολοφονία τού (και αντιστασιακού) Παύλου Μπακογιάννη (όλες οι ζωές είναι ίσες, την μνημονεύω για να καταδείξω την παράνοια τους)!

    Θα επιθυμούσα, λοιπόν, να επικεντρωθώ στο θέμα τών αδειών (και μόνον τών αδειών).
    Αν και όλες οι ζωές είναι ίσες· γίνεται θόρυβος μόνον για το συγκεκριμένο, ενώ άλλοι δολοφόνοι, βιαστές ανηλίκων και μεγαλέμποροι ηρωινής παίρνουν ανάλογες άδειες. Θα αποτελούσε παράλειψη να μην αναφέρω ότι υπάρχουν και δολοφόνοι (και μάλιστα κατά συρροή) που κυκλοφορούν ελεύθεροι, όπως ενδεικτικά ο Παπαχρόνης (αν και, ως φυλακισμένος, είχε τέσσερα πειθαρχικά παραπτώματα – από τα οποία το ένα ήταν συμμετοχή σε στάση!).
    Να δούμε τι γίνεται στην Ευρώπη (την πολιτισμένη Ευρώπη, όχι τη Ρωσία). Ενδεικτικά, στην Ιταλία, οι ηγέτες των Brigate Rosse είναι έξω εδώ και 10ετίες, χωρίς να έχουν δηλώσει μεταμέλεια ούτε να έχουν ζητήσει συγγνώμη· συγκεκριμένα, ο Renato Curcio, χωρίς «βραχιολάκι» και χωρίς να ζητήσει συγγνώμη, είναι έξω από το 1993 (με περιοριστικούς όρους) και από το 1998 (χωρίς περιοριστικούς όρους)!
    Στα καθ’ ημάς, οι Παπαδόπουλος, Μακαρέζος και Παττακός καταδικάσθησαν σε θάνατο. Αμέσως, ανακοινώθηκε ότι δεν πρόκειται να εκτελεσθεί η θανατική ποινή· πολύ ορθώς – η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Στη συνέχεια, όλοι οι πραξικοπηματές έκαναν χρήση της ευεργετικής Νομοθεσίας (εκτός: από Παπαδόπουλο, Αγγελή, Ιωαννίδη και Ντερτιλή· που οι ίδιοι δεν ήθελαν) και βγήκαν έξω, χωρίς να έχουν δηλώσει μεταμέλεια ούτε να έχουν ζητήσει συγγνώμη.
    Δεν νομίζω να υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι η Δημοκρατία απειλήθηκε ποτέ από τη συγκεκριμένη οργάνωση· αντίθετα, η Δημοκρατία κυριολεκτικά καταλύθηκε από τους χουνταίους.
    Πιο προκλητικός ήταν ο Παττακός, ο οποίος αφενός τα καλοκαίρια διέμενε σε γνωστό nazi ξενοδοχείο όπου έκανε τα μπάνια του και έπαιζε τάβλι με τον Θεοφιλογιαννάκο και αφετέρου τους χειμώνες γύριζε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπου και [αγνώμων (μην περιμένεις από φασίστα να έχει ήθος) στην Δημοκρατία που τού χάρισε την ζωή] συνήθιζε να καυχάται για ό,τι είχε κάνει και να δηλώνει ότι άμα ήταν νέος το ίδιο θα έκανε και πάλι!
    Όταν, λοιπόν, υπάρχουν αυτά τα προηγούμενα και στην αλλοδαπή και στην ημεδαπή, που ενδεικτικά παρέθεσα, κάθε περαιτέρω «επιλεκτική» αιτίαση για άδειες μόνον εκ τού πονηρού θα μπορούσε να είναι.
    Η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται ούτε εκδικείται.

  3. Κουφοντίνας και «κανονικότητα»

    Τη λέξη μάς τη θύμισε η Ιωάννα Κούρτοβικ για τις άδειες του αρχιεκτελεστή της 17Ν. Ποια κανονικότητα υπάρχει σε μία χώρα που κατοχυρώνει το ηθικό πλεονέκτημα του φονιά; Ή στον μοσχοαναθρεμένο Εκτορα που μας λέει ποια μοντέλα τρομοκρατίας είναι ξεπερασμένα και ποια θα φορεθούν τις επόμενες σεζόν;

    Αναζητώντας την κανονικότητα… Ως λέξη, γιατί ως έννοια την έχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό· μας τη θύμισε η Ιωάννα Κούρτοβικ το πρωί της Παρασκευής, όταν το «πιστόλι» της 17 Νοέμβρη έβγαινε από τη φυλακή με διήμερη άδεια.

    Η συνήγορος του Δημήτρη Κουφοντίνα συνέστησε στους δημοσιογράφους να συνηθίσουν την κανονικότητα αυτών των αδειών, γιατί «κανονικότητα» σημαίνει εφαρμογή των νόμων και «…ο νόμος δεν προβλέπει ότι οι οικογένειες των θυμάτων μιας πράξης, μιας ενέργειας έχουν λόγο στη συνέχιση της κράτησης ενός κρατούμενου».

    Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, η κανονικότητα κακοποιείται σε μια φράση που εκστομίστηκε υποτίθεται για να την υπερασπιστεί.

    Η κυρία Κούρτοβικ βεβαίως μιλάει σε νομική γλώσσα αλλά σύμφωνα με το Νέο Ελληνικό Λεξικό του Κριαρά η κανονικότητα, εκτός από τήρηση κανόνων και νομικών διατάξεων, σημαίνει αναλογία και συμμετρικότητα.

    Ωστόσο, πέρα από νομικές ορολογίες, δεν μπορώ να διακρίνω καμία ηθική συμμετρικότητα στο να χαρακτηρίζονται, σε έναν δημόσιο λόγο, «ενέργειες» έντεκα εν ψυχρώ δολοφονίες λες και ο δολοφόνος πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα ή έριξε νερά στο μπαλκόνι της από κάτω. Ούτε μπορώ να βρω αναλογία στην προκλητική χρήση από τον αμετανόητο εκτελεστή του δικαιώματος που του δίνει το κράτος δικαίου το οποίο ο ίδιος πολεμούσε.
    Πέραν των λεγομένων της κυρίας Κούρτοβικ, δεν βρίσκω επίσης καμία αναλογία δικαίου στο να βγαίνει κάθε τρεις μήνες με διήμερη άδεια κάποιος καταδικασμένος έντεκα φορές ισόβια και να πεθαίνει μέσα στην φυλακή ένας μικροαπατεώνας.

    Δεν ξέρω για ποια κανονικότητα μιλάμε σε μία χώρα που κατοχυρώνει το ηθικό πλεονέκτημα του φονιά και αποκλείει από τη στοιχειώδη ιατρική περίθαλψη έναν φτωχοδιάβολο. Όπως δεν μπορώ να βρω ίχνη κανονικότητας σε έναν μοσχοαναθρεμμένο 28αρη, τον Εκτορα Κουφοντίνα, όταν μας κουνάει το δάχτυλο και μας λέει ποια μοντέλα τρομοκρατίας είναι ξεπερασμένα και ποια θα φορεθούν τις επόμενες σεζόν.

    Πού χάθηκε η κανονικότητα ώστε να τη βρούμε σε προστατευόμενους μάρτυρες μίας εκ των οποίων μπορούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια το νούμερο της βαφής μαλλιών που κάνει αυτό το ξανθό το σκανδιναβικό;

    Σε αόριστες εκτιμήσεις που επικοινωνούνται ως αποδείξεις και στη λάσπη στον ανεμιστήρα που μετατρέπει τον ύποπτο σε ένοχο;

    Σε δικογραφίες για τις οποίες, πριν φτάσουν στη Βουλή, ενημερώνεται κατ’ ίδιαν ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης;

    Στη Θάνου που κοιτούσε την Τουλουπάκη που κοιτούσε την Καββαδία την οποία είχε διορίσει, με φαξ, στην ΕΡΤ ο Καραμανλής;

    Με δυο λόγια, το πουλόβερ της κανονικότητας έχει προ πολλού ξηλωθεί. Ας τυλίξουμε το κουβάρι, ας το αφήσουμε στην άκρη και ας το ξαναπλέξουμε αν και όποτε ξαναθυμηθούμε την πλέξη.

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/anazitwntas-tin-kanonikotita-44341564942

  4. Ο/Η Άγριος λέει:

    Κυρία Παναγία η Σαρανταποδαρούσα, Ερωμένη κας Κούρτοβικ,

    Μπορείτε να είσθε σαφής;
    Γράφετε αοριστίες για δημιουργία εντυπώσεων.
    Γνωρίζετε έναν (έστω και έναν) βαρυποινίτη που να πληροί τις προϋποθέσεις και να μην τού εγκρίθηκε διήμερη άδεια;
    Και γιατί κάνετε θέμα μια διήμερη άδεια όταν ο Καλαμπόκας (δολοφόνος τού Τεμπονέρα), ο Κοεμτζής, ο Παπαχρόνης και δεκάδες άλλοι, βγήκαν έξω; Τα θύματα τους είχαν λιγότερη αξία;
    Γράφετε: «… να βγαίνει κάθε τρεις μήνες με διήμερη άδεια κάποιος καταδικασμένος έντεκα φορές ισόβια και να πεθαίνει μέσα στην φυλακή ένας μικροαπατεώνας». Τόσες 10ετίες, διαμαρτυρηθήκατε ποτέ που οι χουντικοί (προδότες και δολοφόνοι) κυκλοφορούσαν ελεύθεροι; Γνωρίζετε έναν (έστω και έναν) μικροαπατεώνα που πέθανε στη φυλακή;
    Όσον αφορά τη Θάνου, τη Novartis, την ΕΡΤ, κλπ, είναι επιεικώς άσχετα με το θέμα μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.