Ο Λαφαζάνης αγρυπνεί: Τούρκοι, Αλβανοί και «Σκοπιανοί» μας απειλούν

[Η ιλαροτραγωδία του νέου Αριστερού αντιδυτικού Εθνικισμού]

Η Μακεδονομάχος Γεωργία Μπιτάκου, της «Συντονιστικής Επιτροπής της Αθήνας για το συλλαλητήριο για το Σκοπιανό», εν μέσω μελών της Ι.Συνόδου (με νεγκλιζέ άμφια).

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Σε κορυφαίο πατριώτη αναδεικνύεται ο υπερασπιστής του δήμιου Μιλόσεβιτς, ο αγέραστος (τα μαλλιά του δεν λένε να ασπρίσουν όπως τα γένια του) φοιτητής του Μαθηματικού Αθηνών Παναγιώτης Λαφαζάνης, συμμαχητής της παρηγορήτρας του Χρυσαυγίτη Μπούκουρα Ραχήλ Μακρή («Σύλληψη δημοσιογράφου μετά από μήνυση της Ραχήλ Μακρή»), στον επικό πόλεμο των διοδίων και αγωνιστής του ακατάσχετου του πρώτου γραφείου που πρέπει να το ξεχρεώσουν οι φορολογούμενοι («Σε πλειστηριασμό αύριο και τα γραφεία της ΛΑΕ!»). Συνεπής μαχητής του Εθνικού Αντιμνημονιακού Μετώπου, όχι μόνο δεν έχει πει μισή κουβέντα κατά της αντιμνημονιακής «σποράς των νικημένων του ‘45», αλλά έχει επιδιώξει και συμμαχίες με συγγενείς της δυνάμεις («Ηχητικό-Καζάκης (ΕΠΑΜ): Αδέλφια μας, οι Χρυσαυγίτες!», «Παραλήρημα ρατσισμού και συνωμοσιολογίας από τον Δ. Καζάκη», «Ε.ΠΑ.Μ.–Πρώτο βήμα Λαφαζάνη – Καζάκη για εκλογική συνεργασία»). Ταυτόχρονα είχε επιτύχει και την επιδιώκει ξανά, συστέγαση με την επίσης φλογερή Μακεδονομάχα Ζωή Κωνσταντοπούλου, επανειλημμένα σεσημασμένη ως μαχητική αγωνίστρια των δικαιωμάτων της Χ.Α. («Πού το πάει η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τη Χρυσή Αυγή»), που τόσο βάναυσα καταπατήθηκαν από το αστικό Κράτος, ύστερα από επίμονες  προτροπές της Ε.Ε. («Συμβούλιο της Ευρώπης: Να απαγορευθεί η Χρυσή Αυγή») αλλά και των Σιωνιστών («Να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή ζητάει το Παγκόσμιο Εβραϊκό..»), οι οποίοι δεν σέβονται τα δικαιώματα της ανθρωπιστικής οργάνωσης Χαμάς. Αγωνιστής της δραχμής, πολιορκητής του Νομισματοκοπείου, φίλος των Ελλήνων κυνηγών, των μαθητικών παρελάσεων, των δοξολογιών στις εθνικές επετείους, άνθρωπος που τιμά το Άγιο Όρος και το δηλώνει με επίταση, ακόμη κι όταν δεν ψηφίζει κουτοπόνηρα (Σεπτέμβρη 2014) το ένοχο «λευκό» στις φοροαπαλλλαγές του («Όλοι σεβόμαστε και τιμούμε το Άγιο όρος»-Iskra, 4.8.2017), οπαδός στενών επαφών με τους Ισλαμιστές του Ιράν, με τον δικτάτορα του Αζερμπαϊτζάν και με τη Ρωσία του Πούτιν, ο οποίος δολοφονεί πολιτικούς του αντιπάλους, φυλακίζει ασεβείς καλλιτέχνιδες, καταδιώκει τους ομοφυλόφιλους, στηρίζει τους ευσεβείς «Λύκους της Νύχτας» ενώ ενισχύει και τη Χ.Α. («Η Χρυσή Αυγή στην Μόσχα: Θέτουμε τις βάσεις της ελληνορωσικής..»), ο Παναγιώτης Λαφαζάνης που τιμά το επώνυμό του το οποίο αποδεικνύει τα κληρονομικά του χαρίσματα («λαφαζάνης-Βικιλεξικό»,  «πολυλογάς, φαφλατάς, που συνήθως λέει ψέματα»), έχει το όραμα μιας Ελλάδας της βαλκανικής Ανατολής, την οποία αυτός και οι φίλοι του θα μετατρέψουν σε Κούβα ή Βενεζουέλα της Μεσογείου, σε δουλική συνεργασία με τον brutal και αντιοικολογικό ρωσικό καπιταλισμό («Η υπόκλιση του Λαφαζάνη στον Μίλερ της Gazprom»), την οποία δουλικότητα, αν και αποδεδειγμένη ακόμη και με βίντεο, ο επικεφαλής της ΛΑΕ που λέει την αλήθεια στο λαό, την αρνείται με άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Iskra («H ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ ΚΑΙ ‘Η ΥΠΟΚΛΙΣΗ’ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟΝ MILLER», Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΙΟΝΗ-Σαβ. 25/4/15–14:55), το οποίο μετά το κράξιμο έχει αποσυρθεί, αλλά μπορείτε να το διαβάσετε σωσμένο ολόκληρο εδώ («Η ‘Πλεύση’ της Κωνσταντοπούλου και το ΕΑΜ του Λαφαζάνη»-comment), ως δείγμα ήθους ενός κόμματος, που προσπαθεί να εξαπατήσει μέρα μεσημέρι τους φίλους του, αντί να παραδεχτεί το συγκεκριμένο καραγκιοζιλίκι του αρχηγού του.

Η λαφαζανική Iskra έχει γίνει φωλιά ακροδεξιών, συνωμοσιολόγων («Για την προβολή των ακροδεξιών από την Ίσκρα», enosy.blogspot-18.1.2018), ανθρώπων της Εκκλησίας συνήγορων δολοφόνων παιδιών («Λαφαζανική Iskra: Ρωμηοσύνη-Μλάντιτς-Ορθοδοξία»). Πρόσφατα ο ίδιος ο Λαφαζάνης «κατήγγειλε», το πρώην αφεντικό του, αποκαλύπτοντας τον δικό του τυφλό αντιδυτικισμό, που τον κάνει να μην θέλει λύση του ‘Μακεδονικού’, οχυρωμένος πίσω από δήθεν «πατριωτικές» προφάσεις, που τον συστρατεύουν με κωμικοτραγικό τρόπο με την Ακροδεξιά:  «Ο Τσίπρας ακολουθεί με δουλικότητα την αμερικανική στρατηγική στο Μακεδονικό» (SBC-23.1). «Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ»…».  «…υπάρχει μια βλέψη, μια επιδίωξη των Σκοπίων για μια ευρύτερη ενσωμάτωση όλης της Μακεδονίας στην επικράτεια τους….η Τουρκία διεκδικεί με απαράδεκτο τρόπο τα μαλλιά της κεφαλής της.…Η Αλβανία …. διεκδικεί την Τσαμουριά..». Ο Λαφαζάνης δικαιολόγησε και τη συστράτευση χιλιάδων ανθρώπων δίπλα σε Χρυσαυγίτες, ακροδεξιούς και χουντικούς κληρικούς, ξεχωρίζοντας τον πάντα «σοφό και αθώο λαό», από την εξέδρα των ομιλητών της Θεσσαλονίκης, στην οποία δεν τον αφήνουν οι πρωταγωνιστές να ανεβεί, ως κομπάρσο του ακροδεξιού θεατρινισμού: «Ο κόσμος, σε αντίθεση με την εξέδρα των επισήμων, βρήκε ευκαιρία μέσα από το θέμα της FYROM να διαμαρτυρηθεί, να βγάλει την οργή του, να αντιδράσει απέναντι σε μια συνολική πορεία η οποία είναι αδιέξοδη».

Οι σταλινικοί του ΚΚΕ και της ΛΑΕ, δεν διστάζουν να αρνούνται τον πυρήνα της ιδεολογίας τους, την ταξικότητα, τον διεθνισμό και τη φιλία των λαών, απορρίπτοντας την ειρηνική συνύπαρξη, την καλή γειτονία, την καλοπροαίρετη συνεννόηση δυο γειτονικών λαών, μόνο και μόνο γιατί αυτή τη στιγμή η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου δεν είναι επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης αλλά περνάει μέσα από το ΝΑΤΟ. Στριμώχνουν, δαιμονοποιούν και ταυτίζουν όλους τους πολίτες της φτωχής και μικρής γειτονικής μας χώρας, που αναζητούν μια θέση στη διεθνή σφαίρα, με την ακροδεξιά τους, στοιχιζόμενοι αναγκαστικά και οι ίδιοι με τη δική μας εκκλησιαστική και πολιτική ακροδεξιά. Αυτή είναι μια συμπλεγματική αντιμετώπιση ανθρώπων που δεν αγαπούν ούτε τους Έλληνες ούτε τους Σλαβομακεδόνες, ούτε την Ειρήνη και τη Φιλία των λαών και πολεμούν το κοινό καλό χάριν των κομματικών ιδεοληψιών τους. Είναι στάση επαγγελματιών της πολιτικής που τρέφονται διακινώντας μίσος κατά των δυτικών Δημοκρατιών, οραματιζόμενοι τη χώρα μας έξω από το καλύτερο υλικά, ηθικά και πολιτισμικά παγκόσμιο περιβάλλον. Δεν ενδιαφέρονται να διορθώσουν τα ελαττώματα της Δύσης, τα διογκώνουν τα χαρακτηρίζουν αδιόρθωτα και απολύτως σύμφυτα με το σύστημα και τα χρησιμοποιούν στην επιχειρηματολογία τους. Έχουν στο μυαλό τους την ελπίδα της επιστροφής των σταλινικών τυραννιών, για τον απλό λόγο ότι μόνο μέσα σε κλειστό και επαρχιώτικο περιβάλλον, μπορούν να φανταστούν ηγετικό ρόλο για τη δική τους συμπλεγματική ασημαντότητα.

***

ΔΥΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ

  1. «Tο πολιτικό μόρφωμα του Βαρουφάκη την βγαίνει από αριστερά σε ΛΑΕ, «Πλεύση Ελευθερίας» κλπ». «Την εποχή που παρακολουθούμε το εθνικιστικό παραλήρημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου που στηρίζει με τα μπούνια το συλλαλητήριο της Κυριακής…».
  2. «Ενας αστός διπλωμάτης απαντάει στον «κομμουνιστή» Ρούντι Ρινάλντι για το όνομα της Μακεδονίας». «..Μας επαναλαμβάνει δηλαδή ο «κομμουνιστής» Ρινάλντι, με άλλα λόγια το γνωστό σύνθημα των ακροδεξιών ‘Το όνομα της Μακεδονίας είναι η ψυχή μας’. Εντάξει το να είναι εντελώς ανιστόρητος το καταλαβαίνουμε και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο παρά να του συστήσουμε να διαβάσει το σχετικό κεφάλαιο από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι Λαοί των Βαλκανίων». Ισως τότε αντιληφθεί ότι «η σημερινή ελληνική Μακεδονία είναι μέρος μόνο μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, που αναμφισβήτητα περιλαμβάνει και την περιοχή των Σκοπιών, αφού ήταν κι αυτή Μακεδονία, τόσο κατά την ελληνική αρχαιότητα και τη βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την περίοδο της τουρκικής κατοχής των Βαλκανίων»…».
Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

23 Responses to Ο Λαφαζάνης αγρυπνεί: Τούρκοι, Αλβανοί και «Σκοπιανοί» μας απειλούν

  1. Ο/Η Ζωή Μιχαλολιάκου λέει:


    14.648 προβολές
    4 Φεβ 2018 ▹ Γεωργία Μπιτάκου – Ομιλία στο Σύνταγμα
    καθοδόν Gk
    Δημοσιεύτηκε στις 4 Φεβ 2018
    Γεωργία Μπιτάκου στο Σύνταγμα: Οι πολιτικοί μας «εφιάλτες» ξεπουλούν την Πατρίδα μας και συμβάλλουν στην πιο ανελέητη γενοκτονία του Ελληνικού λαού. Θα το επιτρέψουμε αυτό;
    Μάχη γίνεται πίσω από την Γεωργία Μπιτάκου για να την βγάλουν από τα μικρόφωνα. Βλέπεις δεν βολεύει να υπάρχουν φωνές που να λένε ανοικτά για την γενοκτονία ως αποτέλεσμα της κατοχής που ζεί ο λαός μας.
    Γιατί αν δεν έχεις ανθρώπους πως θα υπερασπίσεις την Μακεδονία και γενικότερα την πατρίδα σου; Όπως είπε και ο Κασιμάτης θέτοντας ως ημερομηνία ορόσημο την είσοδο στα μνημόνια το 2010 με την υπογραφή παραχώρησης την εθνικής κυριαρχίας άνευ όρων και αμετάκλητα, άναψε στην ουσία το Νταχάου για τους Έλληνες που εκτός της οικονομική καταστροφής περιλαμβάνει και εδαφικό διαμελισμό.

    xryshaygh.com/enimerosi/view/mikhs-theodwrakhs-kai-oi-chrusaugites-agapoun-thn-patrida-binteo#ixzz56UYPgT1r

    Μίκης Θεοδωράκης: Και οι Χρυσαυγίτες αγαπούν την Πατρίδα …

    Ακολουθούν αποσπάσματα από την αποκλειστική συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη στο STAR και τον Άρη Λάμπο στον απόηχο του Συλλαλητηρίου της Αθήνας.

    O μουσικοσυνθέτης σχετικά με την κριτική και την επίθεση του δέχθηκε για την παρουσία της Χρυσής Αυγής στο συλλαλητήριο διερωτήθηκε «Η Χρυσή Αυγή ήταν 200-300. Όταν είναι 1 εκατομμύριο ο κόσμος τι σημασία έχει;» και επισήμανε: «Θα μου πείτε γιατί όχι τη Χρυσή Αυγή που αγαπούν την Πατρίδα; Ναι την αγαπούν, αλλά με ένα τρόπο εριστικό».

    Όσον αφορά τον αριθμό που αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης σημειώνουμε πως μόνο η συντεταγμένη πορεία της Χρυσής Αυγής προς την πλατεία Συντάγματος αριθμούσε χιλιάδες Χρυσαυγίτες, κάτι που αποδεικνύεται και από φωτογραφικό υλικό.

    Αν πάλι λάβουμε υπόψη τις συστημικές δημοσκοπήσεις που δίνουν πανελλαδικό ποσοστό 8-10% στην Χρυσή Αυγή, τότε στατιστικά στην συγκέντρωση ήταν τουλάχιστον 100.000 ψηφοφόροι του κόμματος. Επιπλέον το θέμα του συλλαλητηρίου αφορούσε την Μακεδονία και σημειώνοντας ότι οι Χρυσαυγίτες διακρίνονται για την ευαισθησία τους στα εθνικά θέματα, τότε ο αριθμός τους στην συγκέντρωση ήταν πολύ παραπάνω.

    Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι: Όλοι αποδέχονται ότι η Χρυσή Αυγή αγαπάει την Πατρίδα!

    https://www.efsyn.gr/arthro/i-zoi-gia-syllalitirio-kai-tin-paroysia-theodoraki
    Η Ζωή για το συλλαλητήριο και την παρουσία Θεοδωράκη
    Συντάκτης:
    efsyn.gr

    Η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας αποθεώνει «τη μαζική, ειρηνική, μεγαλειώδη και μοναδική παρουσία» των πολιτών στο χθεσινό συλλαλητήριο ενώ αναφερόμενη στην ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη τονίζει πως μίλησε «ως πατριώτης και διεθνιστής. Ως πραγματικός αριστερός».

    • Ο/Η Μητροπολίτης Σοδόμων και Γομόρρας κ.κ. Αφροδίσιος λέει:

      Ναι, μωρέ, έτσι είναι! Τα παιδιά μάς βγήκαν λίγο παραπάνω οξύθυμα και εριστικά. Αν βελτιώσουν τους τρόπους τους και την αισθητική τους μπορεί να αποτελέσουν και σοβαρή εναλλακτική στη βαλλόμενη πατρίδα μας, να καταστούν «γλυκιά ελπίδα», όπως είχε πει και ο κορυφαίος του Χριστιανοναζισμού Αμβρόσιος.

  2. Ο/Η SF λέει:

    [Ο (συγκαλυμμένος;) αντιδυτικισμός ως αίτιο λαϊκής συνέγερσης ·
    https://agrimologos.com/2018/02/08/8-2-18/

  3. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    Ο λαϊκισμός δεν χάνει ποτέ

    Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα μνημόνια και όσες καταστροφές, η Ελλάδα δεν αλλάζει

    Μάνος Βουλαρίνος

    Με μεγάλη συγκίνηση παρακολούθησα το χτεσινό συλλαλητήριο των εθνικοφρόνων που έγινε για να μην έχει πουθενά τον όρο Μακεδονία το όνομα της ΠΓΔ της Μακεδονίας. Το συλλαλητήριο που θα έκανε να δακρύσει κάθε άνθρωπος που συγκινείται από το τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Το συλλαλητήριο που έκανε τον Αντώνη τον Σαμαρά να δακρύσει, πιθανότατα αναλογιζόμενος τις ηρωικές εποχές που αποχωρούσε από την εθνομηδενιστική κυβέρνηση Μητσοτάκη προκειμένου να ανοίξει τον δρόμο της επιστροφής στην εξουσία στο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ του Αντρέα.

    Είναι πραγματικά συγκινητική η διαπίστωση πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα μνημόνια και όσες καταστροφές, η Ελλάδα δεν αλλάζει. Το πανηγυρτζίδικο πνεύμα, που προηγήθηκε κάθε εθνικής καταστροφής, δεν υποχωρεί με τον ίδιο τρόπο που δεν υποχωρεί το πάθος για ποτό ενός αλκοολικού ή το πάθος για τσιγάρο ενός νικοτινομανή.

    Το πνεύμα του εθνικού διχασμού, το πνεύμα τριών γενιών Παπανδρεϊσμού, το πνεύμα των συλλαλητηρίων για τον πολέμαρχο Οτσαλάν, των λαϊκών δικαστηρίων με κατηγορούμενο τον Κλίντον, το πνεύμα των λαοσυνάξεων για τις ταυτότητες, το πνεύμα των αγανακτισμένων της πλατείας και του ηρωικού πατριωτικού «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, το πνεύμα τουΣΥΡΙΖΑ, θα ζει και θα βασιλεύει για πάντα. Το πνεύμα που μετράει το σωστό με τον όγκο του συγκεντρωμένου πλήθους, που μπερδεύει την πολιτική με τα ομοιοκατάληκτα συνθήματα και τον πατριωτισμό με το ανέμισμα των σημαιών. Το πνεύμα του ελληνικού νταουλιού που στο ρυθμό του θα πρέπει να χορέψει όλος ο πλανήτης, το πνεύμα που χωρίζει τον κόσμο σε καλούς Έλληνες και κακούς ξένους, σε πατριώτες και προδότες ή όπως θα έλεγαν η Ελένη η Λουκά, ο Νίκος ο Μιχαλολιάκος και ο Μίκης ο Θεοδωράκης, σε πατριώτες και εθνομηδενιστές.

    Το πνεύμα του λαϊκισμού θα ζει για πάντα και θα κερδίζει πάντα, γιατί ακόμα κι αυτοί που παριστάνουν τους εχθρούς του είναι έτοιμοι να το υπηρετήσουν πιστά κάθε φορά που αυτό θα ωφελεί τις επιδιώξεις τους. Ο λαϊκισμός, άλλωστε, φαίνεται να είναι σαν τα διαιτητικά λάθη. Είναι κακός μόνο όταν είναι σε βάρος της ομάδας μας. (Πολύ διαφωτιστικές και αρκετά διασκεδαστικές είναι οι αντιδράσεις στο συλλαλητήριο α) των φιλοκυβερνητικών που, μέχρι χτες, δεν έχαναν την ευκαιρία να υμνήσουν κάθε μαζική διαμαρτυρία και β) κάποιων αντικυβερνητικών, που τα κηρύγματα τους εναντίον του λαϊκισμού ακόμα ηχούν – ως μνημεία υποκρισίας πια – στα αυτιά μας.)

    Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, σε έναν κόσμο που αλλάζει, η Ελλάδα παραμένει ένας φάρος σταθερότητας. Ενας φάρος που δείχνει οτι ο πιο εύκολος δρόμος προς την εξουσία ήταν, είναι και θα είναι ο δρόμος του λαϊκισμού. Είναι τα συνθήματα στο θυμικό και όχι οι κουβέντες στη λογική. Το ήξερε ο Αντρέας, το ήξερε ο γιός του, το ήξερε ο πρωτεργάτης του αντιμνημονιακού αγώνα Σαμαράς, το ήξερε ο Αλέκσης (που δεν ξέρει και τίποτε άλλο) και σιγά-σιγά φαίνεται να το μαθαίνει και ο Κυριάκος. Και μπράβο τους.

    Υ.Γ. Μπορεί η χτεσινή συγκέντρωση να είχε πάρα πολλά κοινά με τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων (της πάνω μεριάς της πλατείας) και του εθνικοπατριωτικού – περήφανου ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, αλλά, νομίζω, πως το πιο κοντινό στο χτεσινό συλλαλητήριο ήταν η συγκέντρωση για την άλλη μεγάλη απειλή που έριξε τη σκιά της πάνω στον ελληνισμό: Η λαοσύναξη του Μακαριστού για την αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες.

    http://www.athensvoice.gr/politics/416420_o-laikismos-den-hanei-pote

  4. Ο/Η του κώλου λέει:

    Όλος ο καλός ο κόσμος στο Σύνταγμα


    ΜΕΘΟΔΙΟΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

    Ένας εριστικός μεν πατριώτης δε

    και ο μυστικά κονδύλια με τον τρελό της μεταπολίτευσης

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο Μίκυ δεν είναι μόνος στο αριστερό κέρας της Μακεδονικής φάλλαγγας

    Οι σταλινικοί του ΚΚΕ και της ΛΑΕ, δεν ντρέπονται να φορτώνουν σε έναν μικρό λαό, τη ρετσινιά του αλυτρωτισμού, να του ζητούν να τον απαλείψει από το Σύνταγμά του αν και ξέρουν πως αυτό έχει ήδη γίνει, να συζητούν τόσο προσβλητικά για το όνομα που του επιτρέπουν να έχει. Λησμονούν πως ακροδεξιοί (και όχι μόνο) που νοσταλγούν χαμένες πατρίδες, υπάρχουν και στην Ελλάδα, χωρίς κανείς να διανοείται να χρεώσει τον αλυτρωτισμό τους σε όλους μας.

    Σχετικά με την αξιοθρήνητη περίπτωση του πρώην υπουργού της ΝΔ Μίκυ, θέλω να πω μόνο αυτό. Για πολλά χρόνια σχεδόν σύσσωμη η Αριστερά κάλυπτε τον Αντισημιτισμό του, την Τουρκοφαγία του, τον Αντιδυτικισμό του, τις τυχοδιωκτικές μεταλλάξεις του, τον διογκωμένο ναρκισσιστικό εγωκεντρισμό του. Τώρα ήλθε η ώρα να τον λουστεί, ως πλυντήριο και άλλοθι μιας ομαδικής κιτς ακροδεξιάς, αυτοκαταστροφικής για την Ελλάδα, φρεναπάτης .

    Ο πρώην Υπουργός της ΝΔ και προπαγανδιστής του Καραμανλή το 1974 με την εκβιαστική απειλή: «Καραμανλής ή τανκς», ήταν πάντα ο ίδιος. Απλώς πολλοί έκαναν πως δεν το καταλάβαιναν:

    https://roides.wordpress.com/2011/03/04/4mar11/
    Η Σπίθα του Μίκη θα κάψει τους Ανθέλληνες
    04/03/2011

    http://www.oakke.gr/na467/theod467.htm

    ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ Η ΑΥΣΤΡΙΑΚΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ

    Το ελληνικό αντισημιτικό καθεστώς τον καλύπτει

    Από το 1997 και μετά η αυστριακή βουλή τιμάει κάθε 5 Μάη σε ειδική εκδήλωση τα θύματα του ναζισμού. Η ημέρα έχει επιλεγεί γιατί είναι η επέτειος της απελευθέρωσης του αυστριακού στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Φέτος οι Αυστριακοί ματαίωσαν την προγραμματισμένη παρουσίαση του ομώνυμου έργου του Μ. Θεοδωράκη με μία οξύτατη καταγγελία εναντίον του για αντισημιτισμό. Μετά από τη δυσαρέσκεια που έκφρασε η ελληνική κυβέρνηση, οι αυστριακοί ελάφρωσαν κάπως στη συνέχεια τον Θεοδωράκη. Αλλά το σκάνδαλο έγινε και το απόστημα έσπασε. Επιτέλους, ο αντισημιτισμός του ελληνικού κράτους αρχίζει να ξεσκεπάζεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και μάλιστα από μια χώρα που υπήρξε από τα λίκνα του γενοκτονικού αντισημιτισμού.

    Προς τιμή της η αυστριακή βουλή αποκάλυψε ότι ο συνθέτης του αντιναζιστικού έργου «Μαουτχάουζεν» έχει μετατραπεί σήμερα σε ανοιχτό και ενθουσιώδη αντισημίτη. Έτσι η πρόεδρος της Βουλής Μπάρμπαρα Πράμερ ματαίωσε την παρουσίαση του «Μαουτχάουζεν» που ήταν ένα έργο βαθύτατα δημοκρατικό και αντι-αντισημιτικό και το αντικατέστησε με άλλα μουσικά έργα. Αιτιολόγησε χωρίς προφάσεις την απόφαση αυτή κάνοντας αναφορά στις «επανειλημμένες αντισημιτικές δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη τα προηγούμενα χρόνια, με τις οποίες ο ίδιος άφησε άσχημες εντυπώσεις».

    Κι επειδή αμέσως σύσσωμο το πολιτικό καθεστώς στην Ελλάδα έσπευσε να λιθοβολήσει τους αυστριακούς, να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας τις δύο ακραία αντισημιτικές δηλώσεις του Μ. Θεοδωράκη με πιο χαρακτηριστική την τελευταία του Φλεβάρη του 2011:

    Δήλωση Νοέμβρη 2003 σε εκδήλωση: «…θα πω μια κουβέντα του Προέδρου μας Σαρτζετάκη, ότι είμαστε λαός ανάδελφος. Είμαστε μόνοι μας. Αλλά χωρίς αυτό το φανατισμό, την αυτογνωσία και τον φανατισμό που έχουν οι εβραίοι. Είμαστε δύο λαοί ανάδελφοι στον κόσμο, εμείς και εβραίοι, αυτοί όμως έχουν τον φανατισμό και καταφέρνουν να επιβάλλονται… Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο μικρός λαός είναι στη ρίζα του κακού, όχι του καλού».

    Δήλωση Φλεβάρη 2011 σε συνέντευξη στον Γ. Καραμπελιά που μεταδόθηκε από το κανάλι High: «Να διευκρινίσω ένα πράγμα: ότι είμαι αντισημίτης». Στη δήλωση αυτή ο Καραμπελιάς αντιδρά με αμηχανία και «διορθώνει» τον πολιτικό αρχηγό του και αρχηγό της «Σπίθας» με το «πολιτικά ορθό»: (Καραμπελιάς) «εε… αντισιωνιστής». Ο Θεοδωράκης όμως παρασύρεται από το φανατισμό του: «Ναι, είμαι αντισημίτης και αντισιωνιστής. Αγαπώ τον εβραϊκό λαό και έχω ζήσει μαζί του, αλλά οι Αμερικανοεβραίοι κρύβονται πίσω από τα πάντα, τις επιθέσεις στο Ιράκ, τις οικονομικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, οι Εβραιοαμερικάνοι βρίσκονται πίσω από τον Μπους, τον Κλίντον και πίσω από τις τράπεζες».

    Πρόκειται για τον κλασσικό ορισμό του αντισημίτη. Να σημειώσουμε εδώ ότι μετά τον Χίτλερ όλοι οι αντισημίτες που θέλουν να ακολουθήσουν το δρόμο του, καλλιεργώντας το νέο μίσος της εξόντωσης, φροντίζουν να δηλώνουν πόσο αγαπάνε τον εβραϊκό λαό ακριβώς για να μην κατηγορηθούν σαν χιτλερικοί. Βέβαια μία τέτοια δήλωση ύστερα από τη φράση «είμαι αντισημίτης» φαντάζει τουλάχιστον γελοία…

    http://www.iospress.gr/texts_2011/20110125.htm
    Η πολιτική δραστηριοποίηση Μίκη Θεοδωράκη και Βασιλείου Μαρκεζίνη

    του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ

    Μιλώντας για τη μειονότητα στη Θράκη θα ξεπεράσει ακόμα και τον πιο ακραίο εθνικιστή: «Πολλοί λένε ότι πρέπει να σεβόμαστε τη θέληση των ανθρώπων για την καταγωγή τους. Εγώ θα έλεγα: θες να είσαι Τούρκος; Πήγαινε στην Τουρκία». Τη φράση του σκέπασε το χειροκρότημα των παρισταμένων. Και συνέχισε γελώντας: «Τι κάθεσαι και υποφέρεις;» Στο ίδιο μήκος κύματος και ορισμένα κείμενα που προβάλλει η επίσημη ιστοσελίδα της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών. Ανάμεσά τους και η θέση ότι «καλός ως αρχή ο φράκτης των 12,5 χλμ., θα χρειαστεί όμως να επεκταθεί σε όλο το μήκος των συνόρων στον Εβρο».

    http://newpost.gr/parapolitika/221236/mikhs-theodwrakhs-se-repoysh-den-agapas-thn-patrida-phgaine-sth-nighria

    Mίκης Θεοδωράκης σε Ρεπούση: Δεν αγαπάς την πατρίδα; Πήγαινε στη Νιγηρία

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/08/mikis-theodorakis-eimai-antisimitis/

    Μίκης Θεοδωράκης: Να διευκρινίσω ένα πράγμα, ότι είμαι αντισημίτης.
    Posted by Βασιλική Μετατρούλου στο 2011/02/08

    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5508112/doyreios-ippos-gia-th-makedonia-toy-aigaioy/

    Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη: Δούρειος ίππος του Τίτο τα Σκόπια
    Μίκης Θεοδωράκης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/01/2018

    http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/858062/syllalitirio-athina-mikis-theodorakis-eimai-iremos-kai-etoimos#ixzz567Ikw1sI
    03 Φεβρουαρίου 2018 17:38 ΕΛΛΑΔΑ Newsbomb
    Συλλαλητήριο Αθήνα – Μίκης Θεοδωράκης: Είμαι ήρεμος και έτοιμος

  6. Ο/Η U.K. λέει:

    http://www.lifo.gr/articles/opinions/179179/o-flogeros-kai-oi-kynikoi-o-mikis-theodorakis-kai-to-syllalitirio
    Financial Times: «Μίκης Θεοδωράκης: Ο πρώην αριστερός που έγινε Εθνικιστής»

    https://www.ft.com/content/f1065294-09c9-11e8-8eb7-42f857ea9f09
    Greek protesters take to streets in battle over Macedonia’s name
    Attempt by Athens to settle dispute with northern neighbour runs into popular furore

    Protesters waved Greek flags and shouted “Hands off Macedonia” as the 92-year-old composer Mikis Theodorakis, Greece’s best-known cultural figure, made a rare public appearance to appeal for national unity to counter what he described as a “threat to our territorial integrity”.
    “There is one Macedonia and it is, was and always will be Greek,” said the former leftwing activist and culture minister, who has become an outspoken nationalist.

  7. Ο/Η Λαφαζανιές λέει:

    απ’ την Κική κι απ’΄την Κοκό, ποιά να διαλέξω
    Εθνομπολσεβικισμός
    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=940418

    Λαφαζάνης: Γιατί δεν πήγα στο συλλαλητήριο
    Η χώρα, οιονεί αποικία
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/02/2018 13:25
    Λαφαζάνης: Γιατί δεν πήγα στο συλλαλητήριο

    Το «γιατί» δεν συμμετείχε στο συλλαλητήριο της Αθήνας εξηγεί, με δήλωσή του, ο γραμματέας του Π.Σ. της Λαϊκής Ενότητας, Παναγιώτης Λαφαζάνης:

    «Κατ’ αρχήν θέλουμε αυτονοήτως να τονίσουμε ότι σεβόμαστε εκείνη την μερίδα των πολιτών που προσήλθαν στο Σύνταγμα, πολλοί από κάθε άκρη της πατρίδας μας, για να εκφράσουν ανιδιοτελώς και με τον δικό τους τρόπο τις πατριωτικές ευαισθησίες και ανησυχίες τους.

    »Σε όλους αυτούς όμως και σε όλο τον ελληνικό λαό θα πρέπει να πούμε ότι στο Σύνταγμα ο αυθεντικός προοδευτικός και δημοκρατικός πατριωτισμός παραμερίστηκε για να κυριαρχήσει από τον σκληρό πυρήνα των διοργανωτών μια στείρα νεοεθνικοφροσύνη και να στηθεί ένα πολιτικό πλυντήριο για πολλούς που ξεπούλησαν την χώρα μας και για άλλους που θέλουν να την θέσουν σε μια ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση».

  8. Ο/Η Όφη Σόφη λέει:

  9. Ο/Η Red λέει:

    https://www.thepressproject.gr/article/123484/Feu-ena-megaleiodes-sullalitirio-mia-istoriki-stigmi
    ThePressProject

    Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα, που με ουρανομήκη μυωπία αντιμετώπισαν η Πλεύση Ελευθερίας και η Λαϊκή Ενότητα, είναι πως όταν επιχειρήσεις να θέσεις το κοινωνικό πρόβλημα ως πρόβλημα εθνικό, αυτή τη δουλειά θα την κάνει χίλιες φορές καλύτερα από σένα ο αυθεντικός εθνικιστής. Ακούσατε προσεκτικά τους ανθρώπους που έλεγαν ότι μπορεί να χάσαμε το εισόδημά μας, αλλά δεν θα μας πάρουν την πατρίδα μας; Έχουν ξανακουστεί αυτά, όταν φτωχοί άνθρωποι έμεναν χωρίς φαΐ για να αγοράσουν ζωστήρες για την παραστρατιωτική στολή τους.

    Αυτές τις μέρες, με τις ευλογίες ενός κομματιού της Αριστεράς, καταφέραμε να ξαναβγάλουμε τους φασίστες από τη θέση άμυνας και να τους δώσουμε το προνομιακό πεδίο που ζητούν, για να εκφράσουν την κοινωνία: να πουν ότι δεν είμαστε χωρισμένοι με βάση κανένα συμφέρον, υπάρχουν κακοί ξένοι και καλοί Έλληνες, ενωμένοι και ακομμάτιστοι. Και μαζί να κάψουν τη Libertatia, να επιτεθούν στο Εμπρός και ποιος ξέρει τι άλλο, στις ώρες που θα ακολουθήσουν.

  10. Ο/Η laskaratos λέει:

    Η Iskra του Λαφαζάνη της Σρεμπρένιτσα, βλέπει μακεδονικό αλυτρωτισμό.
    Μόνο που δεν μας λέει που τον βλέπει και τι θα έπρεπε να αλλάξει.

    http://www.iskra.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1%CF%82/

    Η ελληνική τραγωδία και το συλλαλητήριο της Αθήνας

    Δεν είμαστε από εκείνες τις πλευρές του αριστερού προοδευτικού δημοκρατικού χώρου που παρακάμπτουμε με ευκολία το υπαρκτό θέμα του αλυτρωτισμού της FYROM με όλες τις προεκτάσεις του.

    Εμείς, αντίθετα, από την Iskra μιλήσαμε πρώτοι για τον αλυτρωτισμό της γείτονος και σιγά σιγά ψελλίζουν, χωρίς σφαιρική θεώρηση, κάτι ανάλογο και πολλοί άλλοι, κολλημένοι, όμως, οι περισσότεροι μονομερώς σε μια στείρα ονοματολογία.

    Αυτόν τον αλυτρωτισμό τον γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τόσο παλιότερα από την εποχή της ενιαίας “σοσιαλιστικής” Γιουγκοσλαβίας όσο και πρόσφατα με τις αλλεπάλληλες επισκέψεις μας και συναντήσεις και στα Σκόπια και το Βελιγράδι.

    Και αυτόν τον αλυτρωτισμό με τις θεσμικές προεκτάσεις του, θεωρούμε ως πρόβλημα με την γειτονική χώρα και όχι απλώς το όνομα.

    Δεν είμαστε, επίσης, της λογικής μικρή χώρα είναι η FYROM, δεν βαριέσαι, δεν μπορεί να κάνει ζημιά στην Ελλάδα, άρα ας κάνουμε τα στραβά μάτια, αφού δεν διατρέχουμε προς το παρόν κίνδυνο. Κατ’ αρχήν οι μικρές χώρες δεν διαθέτουν ασυλία και κατά δεύτερον αν σε μια στιγμή στο μέλλον τα Σκόπια συμμαχήσουν με μια μεγαλύτερη δύναμη της περιοχής ή μια μεγάλη διεθνή ιμπεριαλιστική δύναμη, μπορεί να εξελιχθούν σε απειλή και μάλιστα σοβαρή.
    ………………………..
    _________________________________

    Τα άπλυτα του ρωμέικου μακεδονικού αλυτρωτισμού, είναι άγνωστα στο μπουλούκι των Λαφαζαναραίων:

    http://www.iospress.gr/ios2002/ios20020707a.htm
    Ελευθεροτυπία, 7/7/2002
    ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

    Τα Μυστικά του Βούρκου
    Η καταγγελία της «πλαστογράφησης της ιστορίας της Μακεδονίας» από τους βόρειους γείτονές μας αποτέλεσε, ως γνωστόν, τη βασική ιαχή των εθνικιστικών συλλαλητηρίων της περασμένης δεκαετίας.
    «Προβλήματα αφηγήσεως»
    …………………

    «Εθνολογικές» τακτοποιήσεις
    ………………………
    Ο βασανιστής μητροπολίτης
    ………………………
    Οι απαγορευμένες αμφιβολίες

    __________________________
    http://www.echedoros-a.gr/2017/05/blog-post_358.html
    Όταν η ιδέα του Μιλόσεβιτς για συνομοσπονδία Γιουγκοσλαβίας – Ελλάδας, απέτυχε

  11. Ο/Η Ζωή (του Μεγαλέξαντρου) λέει:

    https://enosy.blogspot.gr/2018/02/blog-post_3.html

    ΣΆΒΒΑΤΟ, 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2018
    Τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό ως «ανασύνταξη» του κράτους

    Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

    Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δηλώνει ότι: «Ας είναι η Μακεδονία η αφορμή που ο κόσμος θα ξεσηκωθεί». Στο “μπας και γίνει τίποτα…”, δεν προσβλέπει μόνον η Ζωή. Προσβλέπουν και άλλοι που είναι αφοσιωμένοι στον αγώνα για την κοινωνική ανατροπή, απογοητευμένοι από την αναποτελεσματικότητα της πολιτικής τους δράσης. Όμως, στο τυχαίο της στιγμής, που θα ανοίξει το παράθυρο για ένα διαφορετικό μέλλον, προσβλέπουν αρκετοί περισσότεροι.

    Ακόμα και νοικοκυραίοι που δεν είναι διατεθειμένοι να κουνήσουν το χεράκι τους για τίποτα άλλο πέρα απ’ αυτά που αφορούν στην οικογένειά τους. Αισθάνονται ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και με μελαγχολία παρατηρούν τα πράγματα να εξελίσσονται απ’ τον καναπέ του σπιτιού τους.

    Όλοι αυτοί, αντιλαμβάνονται τα συλλαλητήρια ως “ευκαιρία”, παρόμοια με το “μάνα” εξ ουρανού και λένε να την αρπάξουν. Μόνον που αγνοούν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ότι η οργάνωση των συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό, μόνον “τυχαία” δεν είναι. Όταν παίζεις ρουλέτα στο καζίνο, χάσεις – κερδίσεις, το καζίνο είναι τελικά κερδισμένο…

  12. Ο/Η Left λέει:

    https://www.efsyn.gr/arthro/organoseis-tis-aristeras-kataggelloyn-syllalitirio-tis-kyriakis
    Οργανώσεις της Αριστεράς καταγγέλλουν το συλλαλητήριο της Κυριακής

    efsyn.gr

    Κοινή δήλωση εξέδωσαν 12 οργανώσεις της Αριστεράς εν όψει του συλλαλητηρίου της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου για το όνομα της ΠΓΔΜ. Καταγγέλλουν τη ρητορική μίσους των διοργανωτών και τονίζουν ότι καμία σχέση δεν έχει η καλλιέργεια του εθνικισμού με οποιαδήποτε αγωνιστική ή αντιιμπεριαλιστική «διάθεση» και πως αυτά τα συλλαλητήρια είναι εχθρικά προς το λαϊκό εργατικό κίνημα και την Αριστερά.

    Ειδικότερα, στη δήλωση που υπογράφουν οι ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Ανασύνθεση ΟΝΡΑ, Ξεκίνημα-Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά – Κόκκινο Δίκτυο, Κομμουνιστική Τάση-Νεολαία Ενάντια στον Καπιταλισμό, ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, ΕΚΚΕ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Αριστερή Συσπείρωση, Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου, αναφέρονται τα εξής:

    «Οι ακροδεξιοί διοργανωτές, η ρητορική μίσους, τα εθνικιστικά συνθήματα, οι αναφορές στη “σωτηρία” από “τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας”, η εμφάνιση της εγκληματικής ναζιστικής συμμορίας Χρυσής Αυγής ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά του συλλαλητηρίου της 21ης Γενάρη. Αυτά άνοιξαν τον δρόμο για την επέλαση των δολοφονικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστοειδών στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, με αποτέλεσμα την άγρια επίθεση στον Κοινωνικό Χώρο «Σχολείο», τον εμπρησμό της κατάληψης Libertatia και τις ανοιχτές απειλές σε αγωνιστές.

    »Καμία σχέση δεν έχει η καλλιέργεια του εθνικισμού με οποιαδήποτε αγωνιστική ή αντιιμπεριαλιστική “διάθεση”. Αυτά τα συλλαλητήρια είναι εχθρικά προς το λαϊκό εργατικό κίνημα και την αριστερά. Προσπαθούν να στρέψουν την οργή της εργατικής τάξης και του λαού από τη φτώχεια και τα μνημόνια προς τον εθνικισμό, την δεξιά και την ακροδεξιά. Όποιος συμμετέχει σε αυτά ή τα στηρίζει, συνειδητά η ασυνείδητα, δίνει έδαφος στην καλλιέργεια του εθνικισμού, του σκοταδισμού και του φασισμού

  13. Ο/Η Το ρεζιλίκι του Λαφαζάνη λέει:

    H ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ ΚΑΙ ‘Η ΥΠΟΚΛΙΣΗ’ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟΝ MILLER», Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΙΟΝΗ-Σαβ. 25/4/15–14:55
    Έχουν πράγματι εξαφανίσει το άρθρο-πλυντήριο της υπόκλισης Λαφαζάνη στο Ρώσο αρχικαπιτάλα

    Υπάρχει αυτό εδώ που δεν ανοίγει
    ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ – iskra
    archive.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=section&id…
    H ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ ΚΑΙ »Η ΥΠΟΚΛΙΣΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟΝ MILLER». διαχειριστής. H ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ ΚΑΙ »Η ΥΠΟΚΛΙΣΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟΝ MILLER». (Σαβ. 25/4/15 – 14:55). Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΙΟΝΗ. Έχει λυσσάξει κυριολεκτικά ο εσμός των εγχώριων και ξένων κατεστημένων κύκλων με την προσέ.

    Εκείνο που φαίνεται πως δεν υπάρχει είναι και ο Πέτρος Λιονής, που φέρεται ως συγγραφέας του άρθρου. Δεν έχει ξαναγράψει τίποτα, ούτε στην Iskra ούτε πουθενά.
    Δεν εμφανίζεται ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ στο ερώτημα Πέτρος Λιονής στο Google.
    Mόνο κάποιος νεκρός στην Αυστραλία
    Petros Lionis (1930-2011) Grave Site | BillionGraves
    https://billiongraves.com/grave/Petros-Lionis/8295551
    Μετάφραση αυτής της σελίδας
    20 Νοε 2011 – Grave information for Petros Lionis, located in the Gungahlin Cemetery, Mitchell Australian Capital Territory. This headstone image, GPS location and personal data were contributed and verified by volunteers to provide you with the most valuable cemetery and genealogy data in the world. Remove Image.

    Με λίγα λόγια νομίζω πως για να καλύψουν το ρεζιλίκι του Λαφαζάνη, επινόησαν κάποιο ανύπαρκτο όνομα γιατί όλοι τους ντρεπόντουσαν να διαψεύσουν φωτογραφία και βίντεο επώνυμα.

  14. Ο/Η Zωή Λαφαζάνη Κασιδιάρη-Αιθνωλώγως λέει:

    Ο «Σκοπιανός» Εχθρός [2006]
    http://www.lithoksou.net/p/o-%C2%ABskopianos%C2%BB-exthros-2006

    Δημήτρη Λιθοξόου

    Η ελληνική εθνική κοινότητα αποφάσισε στα τέλη του 1991 για την ύπαρξη του Σκοπιανού Εχθρού [1]. Τα χαρακτηριστικά του, όπως το ίδιο το ελληνικό Έθνος τα προσδιόρισε, ήταν πως επρόκειτο για ένα μη έθνος, ένα ανθρώπινο συνονθύλευμα που σφετεριζόταν την ελληνική ιστορία και τα ελληνικά σύμβολα, κάποιοι βάρβαροι που καραδοκούσαν την ευνοϊκή συγκυρία, ώστε εκμεταλλευόμενοι προβοκάτσιες πεμπτοφαλαγγιτών και υλοποιώντας τα σχέδια ισχυρών ανθελληνικών δυνάμεων, να αποσπάσουν εδάφη από την Ελλάδα.

    Το ελληνικό έθνος “ήξερε” επίσης πως στα βόρεια σύνορα της χώρας κατοικούσαν μέχρι τότε Γιουγκοσλάβοι και Βούλγαροι, ότι η Μακεδονία είχε απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό με τους βαλκανικούς πολέμους και αποτελούσε πλέον τμήμα της Ελλάδας, ο δε πληθυσμός της Μακεδονίας ήταν ελληνικός από αρχαιοτάτων χρόνων.

    Η ηγεσία του έθνους (δημοσιογράφοι, δεσποτάδες, πολιτικοί και διανοούμενοι) κάλεσε σε εγρήγορση για την προάσπιση των ιερών και των οσίων. Το έθνος απάντησε με συλλαλητήρια εκατοντάδων χιλιάδων λαού σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα και πολλά μικρότερα σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Μαζικές διαδηλώσεις επίσης οργανώθηκαν από τους Έλληνες της διασποράς. Το βασικό σύνθημα αυτών των συλλαλητηρίων ήταν: “Μακεδονία, 4.000 χρόνια ελληνική”.

    Σύντομα η Ελλάδα γέμισε μακεδονολόγους. Το Έθνος άκουγε, εμπέδωνε και επαναλάμβανε τις εθνικές θέσεις. Η Μακεδονία έγινε η ψυχή του Ελληνισμού [2]. Η βασική εθνική γραμμή απέναντι στο Σκοπιανό Εχθρό ήταν πως δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος, άρα δεν μπορεί να υπάρξει και μακεδονικό κράτος. Σε σχέση με το δέον γενέσθαι υπήρχαν δύο απόψεις.

    Το ρεύμα της υπεράσπισης της εθνικής θέσης ως τις ακραίες συνέπειες [3], με κύριους πολιτικούς εκφραστές τον υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και την υφυπουργό Βιργινία Τσουδερού, απέβλεπε στη μη συγκρότηση κράτους (ανεξαρτήτως ονομασίας) [4], μιλούσε για ύπαρξη ελληνικής μειονότητας [5] στα Σκόπια και την ανάγκη προάσπισης των δικαιωμάτων της, πρότεινε την κήρυξη οικονομικού εμπάργκο, συνιστούσε λήψη μέτρων στρατιωτικής ετοιμότητας και συνομιλούσε με το Μιλόσεβιτς για το ενδεχόμενο κοινών συνόρων με τη Σερβία [6]. Ήταν το πλέον δημοφιλές καθώς πρότεινε στο Έθνος (και κυρίως στα λαϊκά στρώματα που η παγκοσμιοποίηση περιθωριοποιούσε) μια αυτόνομη ελληνική στρατηγική που εκπληρούσε τα εθνικά οράματα.

    Το δεύτερο ρεύμα, με βασικό εκπρόσωπο τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, επιδίωκε μία νίκη επί του συμβολικού, αποσκοπούσε στην ικανοποίηση του εθνικού αισθήματος, χωρίς να εκτρέψει τη χώρα από την ευρωπαϊκή πορεία της και δίχως να τη φέρει αντιμέτωπη με την αμερικανική πολιτική στα Βαλκάνια. Το πολιτικά ρεαλιστικό αυτό ρεύμα εκπροσωπούσε το χώρο ενός μειοψηφικού αλλά δυναμικού και εξωστρεφώς προσανατολισμένου κοινωνικά και οικονομικά τμήματος του πληθυσμού. Εθνική φοβία της ηγεσίας αυτού του ρεύματος ήταν η πιθανότητα συγκρότησης πολιτικού μειονοτικού κινήματος των Μακεδόνων της Ελλάδας [7].

    Η κοινή γνώμη στο εξωτερικό, πλην της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Αλβανίας (όπου οι εκεί πληθυσμοί, ο καθένας χωριστά για τους δικούς του ιδιαίτερους εθνικούς λόγους, κατανοούσαν την ελληνική στάση), έμεινε έκπληκτη από τη συμπεριφορά της Ελλάδας. Έχοντας εντελώς διαφορετική πληροφόρηση από αυτή των Ελλήνων [8], οι ξένοι γνώριζαν ότι υπάρχει μακεδονικό έθνος, ιστορικά διαμορφωμένο εδώ και ένα αιώνα [9], ότι το έθνος αυτό αποτελούσε, μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού της ομόσπονδης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ενώ υπήρχαν και εθνικές μακεδονικές μειονότητες στην Αλβανία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Σε πολλά δε ξένα πανεπιστήμια διδασκόταν η μακεδονική γλώσσα. Γρήγορα η έκπληξη των ξένων μετατράπηκε σε αντιπάθεια για τους Έλληνες που χαρακτηρίστηκαν ως τραμπούκοι των Βαλκανίων.

    Στην Ελλάδα αντιτάχθηκαν στην εθνική γραμμή του Σκοπιανού Εχθρού δύο χώροι. Μια νέα κίνηση μέσα στο χώρο της μακεδονικής μειονότητας, που προέκυψε ως απάντηση στην στρεφόμενη εναντίον της, ελληνική εθνική θέση περί “ανύπαρκτων” και ένα μικρό αντιεθνικιστικό κίνημα ακτιβιστών, με ερείσματα κυρίως στο φοιτητικό χώρο της Αθήνας, που βρέθηκε αντιμέτωπο με δικαστικές διώξεις και μια καθολικά εθνική περιφρόνηση.

    Κάποιοι διανοούμενοι επιχείρησαν επίσης να λογικέψουν το Έθνος, μιλώντας για έντιμο συμβιβασμό [10], ωστόσο οι περισσότεροι από αυτούς σύντομα εγκατέλειψαν την προσπάθεια καθώς κινδύνεψαν να περιθωριοποιηθούν.

    Το ανένδοτο εθνικό ρεύμα δέχεται πλήγμα το Φεβρουάριο του 1992, όταν μετά την πρώτη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποπέμπεται από την κυβέρνηση ο Αντώνης Σαμαράς και το υπουργείο Εξωτερικών αναλαμβάνει ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Η απήχηση που έχει ωστόσο η σκληρή εθνική γραμμή ωθεί την πολιτική ηγεσία (πλην κκε που θεωρεί το ζήτημα της ονομασίας δευτερεύον) [11] στην αδιάλλακτη θέση της μη αναγνώρισης του γειτονικού κράτους, ακόμα και εάν υπάρχει επιθετικός προσδιορισμός στο όνομα Μακεδονία (όχι παράγωγα) [12]. Για δεύτερη φορά το ρεύμα αυτό βρίσκεται σε ηγεμονική θέση το Φεβρουάριο του 1994, επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, με υπουργό Εξωτερικών το σημερινό πρόεδρο Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, όταν η Ελλάδα επιβάλει εμπάργκο στη Μακεδονία.

    Στην αρχή η Ελλάδα εκμεταλλευόμενη το δικαίωμα του βέτο στις συλλογικές αποφάσεις των ευρωπαϊκών οργάνων, εκβιάζει τους εταίρους να αποδεχτούν τις εθνικές της θέσεις. Το Δεκέμβριο του 1991 οι δώδεκα υπουργοί Εξωτερικών αποφασίζουν στις Βρυξέλες ότι προϋπόθεση αναγνώρισης είναι και “η μη χρησιμοποίηση ονόματος που υπονοεί εδαφικές διεκδικήσεις”. Τον Απρίλιο του 1992, το δεύτερο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών ερμηνεύει αυτό τον όρο ως απόφαση μη ύπαρξης της λέξης Μακεδονία στην ονομασία του νέου κράτους. Τον Ιούνιο, στη διάσκεψη κορυφής στη Λισσαβόνα, οι ευρωπαίοι εταίροι υποχωρούν στις ελληνικές πιέσεις και αποφασίζουν τη μη αναγνώριση εφόσον στην ονομασία θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία. Τον Αύγουστο η Ρωσία παρεμβαίνει στην ελληνομακεδονική διαμάχη παίρνοντας το μέρος του γείτονα. Με επιστολή του υφυπουργού Εξωτερικών Βιτάλι Τσούρκιν προς τον Γκλιγκόροφ, αναγνωρίζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα. Το Δεκέμβρη του 1992 η Ελλάδα απορρίπτει βρετανική πρόταση για όνομα Μακεδονία – Σκόπια, στο συμβούλιο κορυφής του Εδιμβούργου. Τον Απρίλιο του 1993 η Μακεδονία, με την απόφαση 817, γίνεται δεκτή στον ΟΗΕ με το προσωρινό όνομα Former Yugoslav Republic of Macedonia (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας). Το Φεβρουάριο του 1994 οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το νέο κράτος με το προσωρινό όνομα. Λίγες μέρες αργότερα η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου απαντά με εμπάργκο.

    Η αμερικανική κυβέρνηση αποφασίζει να τελειώνει με την ανεξάρτητη ελληνική πολιτική στέλνοντας τον υφυπουργό Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1995 στην Αθήνα. Ο Χόλμπρουκ ζητά από την Ελλάδα άρση του εμπάργκο και αναγνώριση του γειτονικού κράτους (υπογραφή συμφωνίας). Την εθνικά αδιάλλακτη Ελλάδα εκπροσωπεί ο τότε υπουργός Εξωτερικών και μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας [13]. Ο Χόλμπρουκ εκβιάζει τον Παπούλια και στη συνέχεια τον παρακάμπτει, πείθοντας τον Ανδρέα Παπανδρέου με τη βοήθεια της νεαράς συζύγου του άρρωστου έλληνα πρωθυπουργού. Η Ελλάδα υπογράφει τη λεγόμενη ενδιάμεση συμφωνία, αφήνοντας σε εκκρεμότητα το ζήτημα του ονόματος. Την συμφωνία ανακοινώνουν ταυτόχρονα στις 4 Σεπτεμβρίου, οι Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ στα Σκόπια και ο επιτετραμμένος της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα Τομ Μίλερ, υπογραμμίζοντας συμβολικά ποιος παίρνει τις σημαντικές αποφάσεις στην περιοχή.

    Τα επόμενα χρόνια η ηττημένη στο μακεδονικό ελληνική πολιτική ηγεσία παγώνει το ζήτημα της ονομασίας, ελπίζοντας να βγει προφήτης ο Μητσοτάκης και να ξεχάσει ο ιθαγενής πληθυσμός την “περήφανη” εθνικά θέση του όχι στο Μακεδονία και όχι στα παράγωγα [14]. Στο μεταξύ η μία χώρα μετά την άλλη εγκαταλείπουν το Former Yugoslav Republic of Macedonia και αναγνωρίζουν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα.

    Το 2001 υπογράφεται συμφωνία σύνδεσης και σταθεροποίησης της Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το τελειωτικό χτύπημα στις φαντασιώσεις του ελληνικού εθνικισμού, το δίνουν πάλι οι ΗΠΑ. Όταν εκτιμούν πως οι εξελίξεις στα Βαλκάνια επιβάλουν να ενισχυθεί περαιτέρω το γειτονικό κράτος, η αμερικανική κυβέρνηση ανακοινώνει το Νοέμβριο του 2004 την αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

    Όσοι συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και όσοι νομίζουν πως επηρεάζουν αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις στην Ελλάδα, (εκτός λίγων εξαιρέσεων) συμφωνούν πως η εθνική θέση σχετικά με το «σκοπιανό ζήτημα» πρέπει να είναι η άρνηση ύπαρξης μακεδονικού έθνους, μακεδονικής γλώσσας και μακεδονικής μειονότητας. Από εκεί και πέρα διαφοροποιούνται.

    Οι μη φανατικοί και ρεαλιστές υποστηρίζουν ένα συμβιβασμό με αναγνώριση σύνθετης ονομασίας στο όνομα.

    Οι εθνικά ανένδοτοι ελπίζουν και εύχονται τη διάλυση του «σκοπιανού» κράτους αρνούμενοι κάθε συμβιβασμό για το όνομα. Επίσης υποστηρίζουν ή απειλούν με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την εισδοχή της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μην έχοντας καταλάβει τίποτα τα τελευταία χρόνια, άλλοι χαμένοι μέσα στις εθνικιστικές φαντασιώσεις τους και άλλοι παίζοντας τα μικροπολιτικά τους παιχνίδια, θεωρούν πως η Ελλάδα μπορεί να απειλήσει ξανά τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους με βέτο.

  15. Ο/Η Δωροθέα Καλιαρντή, ταξοίαρχως εα λέει:

    Ο Ραφαηλίδης έφυγε νωρίς και μας άφησε ανάμεσα στους Λαφαζάνηδες


    Τα Βαλκάνια ονομάστηκαν «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Και οι Ευρωπαίοι αυτή τη στιγμή δίνουν περισσότερη σημασία στην πυρίτιδα που υπάρχει εδώ παρά στο όνομα της πυριτιδαποθήκης. Τα ονόματα δεν κάνουν ζημιά, παρά μόνο σ’ αυτούς που τα χάνουν και δεν έχουν να εμπορευτούν τίποτα άλλο εκτός από ονόματα. Που, όσο πιο ένδοξα είναι, τόσο πιο καλή τιμή πιάνουν στη μαύρη αγορά των ονομάτων. Τα Σκόπια θέλουν το όνομα Μακεδονία, για τον ίδιο λόγο που δεν τους το δίνουμε εμείς. Ξέρουν πως θα μπορούσαν να το εμπορευτούν, όπως εμείς εμπορευόμαστε το ένδοξο όνομα Ελλάδα, που αν δεν το είχαμε κανείς δεν θα μας δάνειζε, τέτοιοι αχαΐρευτοι που είμαστε. Το όνομα μας είναι η τραπεζική μας εγγύηση. Λέμε: δώστε κάτι στον αόμματο! Μη βλέπετε που είναι ανάπηρος. Οι πρόγονοί του όμως, είχαν κάτι μάτια, να! Διαπερνούσαν τα ουράνια και έφταναν εκεί που βρίσκονταν κρυμμένες από κάθε βέβηλο βλέμμα αδαούς και ηλιθίου οι Ιδέες του Πλάτωνα.

  16. Ο/Η Κλέων Ι. λέει:

    Βρισκόμαστε στη σφαίρα του αντιδραστικού, οπισθοδρομικού αντικαπιταλισμού.
    Το γεγονός ότι κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται ως αντικαπιταλιστές δεν τους καθιστά αυτομάτως προοδευτικούς, ούτε αποκτά κανείς ανοσία στην αντιδραστική, οπισθοδρομική σκέψη.
    Χρέος κάθε δημοκρατικού και προοδευτικού ανθρώπου είναι να μην αφήσει αυτές τις λογικές να κυριαρχήσουν. Αυτή η σημερινή ‘αριστερά’ είναι πλέον μια σέχτα ανορθολογιστών τσαρλατάνων, με χαρακτηριστικά που βρίσκει κανείς μόνο σε φανατικούς παλαιοημερολογίτες και Μάρτυρες του Ιεχωβά.

    Πρέπει ν’ αρχίσουμε να το λέμε με το όνομά του:
    – Αντιδραστικός αντικαπιταλισμός και οπισθοδρομικές σέχτες τσαρλατάνων και πιστών του δεινοσαυρικού αντιιμπεριαλισμού της δεκαετίας του 1960, το αντίστοιχο στην αριστερά φανατικών παλαιοημερολογιτών και Μαρτύρων του Ιεχωβά, με ‘αριστερούς’ Κλεομένηδες και θεωρίες συνωμοσίας.

  17. Οι Αριστερές του πλανήτη Σειρίου σκίζουν επαναστατικώς!

  18. Ο/Η Zωή Λαφαζάνη Μιχαλολιάκου λέει:

    http://nosferatos.blogspot.gr/2014/10/ena.html

    22 Ιουλίου 2015

    Ο Εθνο-Λαϊκισμός, η Εκκλησία και η Θεσσαλονίκη,, Eνα παλαιο αρθρο στα Αντιτετράδια της Εκπαιδευσης

    του Πέτρου Θεοδωρίδη

    1 Διαλέξαμε τον όρο «εθνολαϊκισμός» ψάχνοντας στα σκοτεινά για να εξετάσουμε καινούρια και μάλλον ανείπωτα ακόμη ζητήματα.
    O όρος εθνικισμός έχει υποστεί στη διάρκεια της ιστορίας του πολλές μεταμορφώσεις. Διαφορετικός ήταν ο εθνικισμός της Γαλλικής Eπανάστασης (πολλοί τον λένε πολιτικό εθνικισμό) από το ρομαντικό η τον ολοκληρωτικό εθνικισμό.

    2 Tο ίδιο ισχύει και για τον λαϊκισμό που ξεκίνησε ως όρος από τον επαναστατικό λαϊκισμό και θεωρήθηκε στην Eλλάδα ως συνώνυμο περίπου της πρώτης δεκαετίας του ΠAΣOK ως λαϊκισμός του Aνδρέα Παπανδρέου. Για τα ζητήματα αυτά υπάρχει βέβαια μια σχεδόν αχανής βιβλιογραφία. Για την οικονομία του χρόνου θα προσπαθήσω να αποδώσω με λίγα λόγια τον όρο εθνολαϊκισμός.
    Mε τον όρο αυτό προσπαθούμε να σημάνουμε την συνάντηση δυο ιδεολογιών.
    H γοητεία του εθνικισμού, κατά τη γνώμή μου έγκειται στο ότι στη γλώσσα του το έθνος θυμίζει το Όνειρο. Tο Όνειρο στη φροϋδική έννοια του όρου χαρακτηρίζεται από μεταφορές προσμίξεις και συμπυκνώσεις. Σκεφτείτε ότι το Όνειρο διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα, αλλά εμφανίζεται σχεδόν άχρονο όπως και το έθνος. «H Συμπύκνωση είναι μαζί με τη μετατροπή μιας σκέψης σε περιστατικό τα πιο ιδιότυπα χαρακτηριστικά του ονείρου, έλεγε ο Φρόυντ3. Aλλά και η μετάθεση, η μεταφορά, η εικονογράφηση περιστατικών. Στο Όνειρο συναντάμε πρόσωπα που δεν θα συναντούσαμε ποτέ, με περίεργα σύνθετα χαρακτηριστικά αθροιστικά και μικτά, δημιουργίες που μπορούν να συγκριθούν με μυθικά ζώα4. Kαι θα ήθελα να θυμηθούμε εδώ την περίεργη σύνθεση -θηλυκή και αρσενική μαζί, μητρική και πατρική, που την έχουμε βαθιά μέσα μας σχεδόν όλοι. Tην εικόνα της «μητέρας πατρίδας». Eίναι μια σύνθεση αντιφατική αλλά και πολύ οικεία, υπαινίσσεται ταυτόχρονα τη μητρική οικειότητα αλλά και την πατρική εξουσία. Σύνθεση που ταυτόχρονα ­όπως το Όνειρο­ εικονογραφεί,συμπυκνώνει και απορροφά με μια αποπλανητική δύναμη, τα άλυτα διλήμματα πού σχεδόν ο καθένας μας βιώνει. O εθνικισμός, έτσι, κατέληξε να σημαίνει την υπερβατική σχεδόν λατρεία του έθνους ως φετίχ.
    O λαϊκισμός, από την άλλη πλευρά, ως ιδεολογία ενέχει ως κεντρικό σημείο αναφοράς το λαό, όχι με τη νομική,την ιστορική ή την ταξική του έννοια, αλλά μάλλον ως μια συναισθηματική έννοια πού αφορά όσους αισθάνονται τον εαυτό τους ως μη προνομιούχοι και αδικημένοι.
    Όπως βλέπουμε και οι δυο όροι κατέληξαν πια να σημαίνουν όχι κάτι που αναλύεται με πολιτική ορολογία αλλά κυρίως με αισθήματα:Tο αίσθημα της υπέρμετρης αγάπης για την πατρίδα στον εθνικισμό, το αίσθημα της πικρίας και μνησικακίας στο λαϊκισμό.
    Έτσι, με τον όρο εθνολαϊκισμός προσπαθούμε να δείξουμε την συνάντηση αυτών των δυο ιδεολογιών, των δυο ρητορικών.
    Nομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πρωτότυπο φαινόμενο που συνθέτει νέου τύπου ταυτότητες: Συνθέτει την ιδέα της αγάπης του έθνους με τα λαϊκά στρωματά ως αναπλήρωσης αυτού που νομίζουν ότι τους έχουν στερήσει. Συνθέτει μια νέα ηθική όπου η επίδειξη μικροαστικής κακομοιριάς και παράπονου συμπλέει με την επίδειξη ενός καταναλωτικού νεοπλουτισμού. Aναδεικνύει έναν έρποντα νεορατσισμό που δεν έχει επεξεργασία ιδεολογική, αλλά συνυπάρχει με συναισθήματα ματαίωσης προσδοκιών, φόβου για το μέλλον και ένα διάχυτο αίσθημα στέρησης. Tέλος, ο εθνολαϊκισμός συνδέεται με το αίσθημα της μνησικακίας, για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω.

    Στο κείμενο που ακολουθεί θα επικεντρωθώ στα εξής σημεία:

    1. Στη σύντομη παρουσίαση τον κεντρικών χαρακτηριστικών του σύγχρονου εθνολαϊκισμού.
    2. Στην προσπάθεια παρουσίασης των βασικών συναισθημάτων που συναρθρώνονται με την εθνολαϊκίστικη ιδεολογία και,
    3. Στα ελληνικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου εθνολαϊκισμου.
    4. Στον τηλεοπτικό λαϊκισμό της Eκκλησίας.
    5. Στη σχέση του εθνολαϊκισμού με τη Θεσσαλονίκη

    1. παρουσίαση των κεντρικών χαρακτηριστικών του λαϊκισμού

    Σε ό,τι αφορά τον όρο λαϊκισμό θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι αναφέρεται σε ρητορικές και ιδεολογίες, στις οποίες ο « λαός» λειτουργεί ως κομβικό σημείο, σε ένα λόγο (που) διχοτομεί την κοινωνία μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων»5.
    «Πυρηνικό στοιχείο όλων των λαϊκισμών είναι μια συγκεκριμένη έγκληση του λαού ως υποκείμενου, ένα «ρητορικό στυλ», το οποίο εξαρτάται από εγκλήσεις στο λαό».
    Eντούτοις, κάθε έγκληση προς το λαό δεν συνιστά αυτομάτως λαϊκισμό. Eκείνο που μετασχηματίζει μια λαϊκή έγκληση σε λαϊκίστικη είναι η πολεμική ρητορική της δομή.
    Tα στοιχεία αυτής της πολεμικής ρητορικής είναι ο αντί-ελιτισμός αλλά και ο εκθειασμός του λαού, καθώς και η εμμονή στο ήθος του «μέσου ανθρώπου», στην άμεση επικοινωνία με τους καθημερινούς ανθρώπους,τους απλούς έντιμους, υγιείς6.
    Mερικά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του λαϊκισμού είναι:
    α) η προσωπική έγκληση στο λαό. β) Η επιδεικτική υπεράσπιση της «εθνικής ταυτότητας» (η οποία θεωρείται ότι απειλείται). γ) Η συστηματική εργαλειακή εκμετάλλευση συλλογικών μορφών μνησικακίας. δ) Η καταγγελία της παρακμής. ε) Η ανάδειξη ενός λαϊκού δημαγωγού ηγέτη. ε) Η συστηματική προσφυγή σε δημαγωγικά κλισέ.
    Σε αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούμε να προσθέσουμε μερικά ακόμα που αφορούν κυρίως στον ελληνικού τύπου λαϊκισμό:
    O ελληνικός λαϊκισμός είναι ηθικολογικός. Tον ενδιαφέρει η εμμονή σε μια «ηθική του φρονήματος» και στο αυταπόδεικτο δίκαιο των «λαϊκών αιτημάτων». Tον χαρακτηρίζει και μια εργαλειακή αντίληψη του κράτους. Όταν τους αφορά άμεσα, οι λαϊκιστές θέλουν το κράτος αρωγό και όχι ισχυρό. Όταν όμως, πρόκειται για υποθέσεις που δεν τους αφορούν άμεσα, δεν αντιλέγουν σε ισχυρές και αυταρχικές κρατικές παρεμβάσεις. Στο δεύτερο μέρος του κειμένου θα επικεντρωθώ στο αίσθημα της μνησικακίας, που κατά τη γνώμη μου χαρακτηρίζει τον εθνολαϊκισμό:
    Nα σκεφτούμε, κατ αρχήν,ότι σε όλες σχεδόν τις ιδεολογίες τα συναισθήματα διαδραματίζουν βασικό ρόλο. Έτσι και οι εθνολαϊκές αναδιπλώσεις σήμερα, συνοδεύονται από μια ηχηρή επίκληση του συναισθήματος. Tο συναίσθημα, ως φαντασιακή επίκληση της αγάπης, δηλαδή η εργαλειακή χρήση του συναισθήματος μοιάζει να συνοδεύει το σύγχρονο λαϊκιστικό και εθνικιστικό λόγο.
    Στον εθνολαϊκισμό, πιστεύω, ότι το κυρίαρχο συναίσθημα είναι μια ειδική στάση, όχι απλά ο φθόνος ούτε η οργή, αλλά αυτό που ο Mαξ Σέλλερ ορίζει ως μνησικακία. Σύμφωνα με τον Mαξ Σέλλερ «η μνησίκακη κριτική δεν θέλει αυτό που διατείνεται ότι θέλει αλλά χρησιμοποιεί το κακό ως βάση για να λοιδορεί»7.
    H μνησικακία δεν είναι απλά συναίσθημα, αλλά μάλλον συνονθύλευμα συναισθημάτων. Συναίσθημα είναι η φυσιολογική ανταπόκριση σε κάποιο ερέθισμα. Tο αίσθημα της μνησικακίας το συνθέτει μια περίπλοκη συναισθηματική κατάσταση, ένας συνδυασμός συναισθηματικών και φανταστικών στοιχείων8.
    Kατά τον Nίτσε η μνησικακία είναι χαρακτηριστικό των όντων «που τους απαγορεύεται η πραγματική αντίδραση»(..)και αυτοαποζημιώνονται με μια εκδίκηση κατά φαντασίαν9.
    Όμως τη μνησικακία, ως έννοια με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, ανέπτυξε πιο ξεκάθαρα ο Mαξ Σέλλερ που θεωρεί ότι «H φιλέκδικη διάθεση ρέπει προς τη μνησικακία καθόσον το αντικείμενο της είναι μια διαρκής, παρατεταμένη κατάσταση πραγμάτων, την οποία συναισθάνεται σαν “μόνιμη” βρισιά, που διαφεύγει από τη βούληση του υβριζόμενου, αυτή η προσβολή εμφανίζεται ως κάτι το μοιραίο»10.
    Ένα κύριο χαρακτηριστικό της μνησικακίας είναι η σχέση της με τη μνήμη. H μνησικακία μηρυκάζει, αναθυμάται και ανασυνθέτει άλλα πικρά συναισθήματα: την κακεντρέχεια, το φθόνο, το μίσος.
    Πάλι ο Mαξ Σέλλερ γράφει «ο κακεντρεχής εκδικείται(…) ο μισητής βλάπτει τον εχθρό του(…), ο φθονερός πασχίζει να αποκτήσει το αντικείμενο του φθόνου του(…) όλοι αυτοί αγνοούν τη μνησικακία. Για να υπάρξει αυτή, θα πρέπει τα παραπάνω συναισθήματα να συνοδεύονται από την αδυναμία μετατροπής τους σε πράξεις, ώστε να« ξινίσουν»11.
    Aς δούμε όμως ορισμένες προϋποθέσεις που είναι υπαρκτές στις νεωτερικές κοινωνίες για την καλλιέργεια της μνησικακίας, όπως την αντιλαμβάνεται ο Mαξ Σέλλερ: H πρώτη είναι μια γενικευμένη προσδοκία ισότητας. H Mνησικακία εμφανίζεται «σε κοινωνίες σαν τη δική μας, όπου μια κοινωνική ισότητα επισήμως αναγνωρισμένη, συνυπάρχει με υπέρογκες διαφορές, κ.λπ. Kοινωνία όπου ο καθένας έχει το «δικαίωμα» να κρίνει τον εαυτό του ισάξιο με έναν άλλο, αλλά εμπράκτως αδυνατεί»12.
    H δεύτερη ικανή συνθήκη είναι ότι πρέπει να υπάρχει σύγκριση. Aν δεν συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους δεν μπορείς να νιώσεις μνησικακία.
    Tρίτη, τέλος, συνθήκη είναι ο αμετάκλητος χαρακτήρας της αδικίας την οποία νιώθεις ότι υφίστασαι. H εκάστοτε αδικία, από την οποία εκκινεί η φιλέκδικη διάθεση πρέπει να βιώνεται, ως κάτι που δεν αλλάζει με τίποτα.
    Aυτές οι συνθήκες οδηγούν κατά τον Σέλλερ στο μνησίκακο άνθρωπο.
    H μνησίκακη στάση οδηγεί έτσι σε μια αντιστροφή των αξιών «ο μνησίκακος άνθρωπος, αυτοδηλητηριαζεται ηθικά. Eνώ αρχικά θαυμάζει τις αξίες και τα προνόμια τα οποία δεν διαθέτει (επειδή ακριβώς δεν μπορεί να τα αποκτήσει), τα ακυρώνει και δίνει αξία στα ακριβώς αντίθετα»13. Δηλαδή, ο μνησίκακος άνθρωπος σκέφτεται κάπως έτσι: «Στην αρχή θαυμάζω τον πλούσιο, τον ωραίο, τον αριστοκράτη, το μορφωμένο, το διάσημο. Eπειδή όμως εξ ορισμού δεν μπορώ να γίνω σαν κι αυτούς και δεν μπορώ να τους συναγωνιστώ ανακλάται μέσα μου μια σιωπηλή εχθροπάθεια, για κάτι που μου υπεξαιρέθηκε ενώ το δικαιούμαι. Έτσι σιγά σιγά, αυτό που θαύμαζα αρχίζω να το υποτιμώ»14.
    Συνοψίζοντας, θα ήθελα να θυμίσω μερικά χαρακτηριστικά της σχέσης του εθνολαϊκισμού με τη μνησικακία:
    1. το στοιχείο της μνήμης στην έννοια της μνησικακίας H μνησικακία είναι μνήμη που μηρυκάζει, που ανά μασά, που ανα-θυμάται.
    2. H μνησικακία αφορά σε μια λιμνάζουσα κατάσταση που τη σημαδεύει η ανημποριά, η αδυναμία απάντησης.
    3. Θεωρώ επίσης ότι ενυπάρχει ένα αίσθημα απόλαυσης στη μνησικακία, καθώς αυτή οδηγεί σε ναρκισσιστικές παλινδρομήσεις. Έτσι, η εικόνα του έθνους μεταφράζεται σε μια φαντασιακή αγκαλιά, σε μια φάτνη, όπου ο πληγωμένος ναρκισσισμός βρίσκει καταφύγιο.
    4. Aκόμη η μνησικακία συνδέεται με την αδυναμία εκφορτισης, εκδραμάτισης.
    Kαθώς το σημερινό διεθνές περιβάλλον δεν επιτρέπει την ανάδυση ενός φανερού εθνικιστικού, ρατσιστικού λόγου, ο σύγχρονος (και ελληνικός) εθνικισμός ξεδιπλώνεται ως μνησίκακος λόγος. Γίνεται ένας υπόκωφος, μη εκδραματισμένος λόγος, που δηλητηριάζει το πολιτικό σκηνικό, που όμως το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι υποβόσκει και δεν εκδηλώνεται ανοιχτά.

    3. Mνησικακία και προστριβές: H Eλληνική περίπτωση

    Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη μνησίκακη πλευρά του σύγχρονου ελληνικού εθνολαϊκού λόγου, θα ήθελα εδώ να σταθώ σε ορισμένα στιγμιότυπα της ελληνικής καθημερινής συμπεριφοράς, που κάποιοι μελετητές σαν τον Bασίλη Kαραποστόλη, ονομάζουν προστριβές.
    Για να καταλάβουμε τις προστριβές, θα πρέπει να τις αντιδιαστείλουμε από τις συγκρούσεις. Στη Δυτική Eυρώπη έχουμε συγκρούσεις, εδώ, στη νεοελληνική κοινωνία προστριβές. «Για να λάβει χώρα μια σύγκρουση απαραίτητο είναι οι επιθετικές εκατέρωθεν πράξεις να οδηγούνται από προθέσεις που είναι αρκετά σαφείς ώστε τα εμπόδια της άλλης πλευράς να γίνονται αντιληπτά, ακριβώς και εντελώς, ως τέτοια. Για τούτο η σύγκρουση συνοδεύεται από σχετικά σταθερά αισθήματα».
    Aντίθετα: «οι προστριβές είναι οι διεγερμένες από αβεβαιότητα συναντήσεις (…) «Tα άτομα και οι ομάδες έρχονται σε αντιπαράθεση, διαφιλονικούν, διαπληκτίζονται, με όρους προκαταβολικούς»15. «Oι προστριβές παραπέμπουν, σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να εννοήσει τον εαυτό της, να αναγνωρίσει τα συστατικά της και να καθιερώσει τους κανόνες και τις αρχές της»16.
    Στην προστριβή, ο μειονεκτών, που συγκρίνει τον εαυτό του με τον οιονεί αντίπαλο, συνθέτει την εικόνα ενός εαυτού παραγκωνισμένου από κάποιον που δεν υπερέχει ούτε διανοητικά ούτε ηθικά από αυτόν(…)17» και αυτό τον οδηγεί στο να ρέπει προς τη μνησικακία.
    H ανημποριά αποτελεί μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της μνησικακίας μαζί με την πεποίθηση πως εκείνος που διαθέτει πλούτο ή δύναμη δεν είναι οπωσδήποτε ανώτερος από τον ανήμπορο. Στην Eλλάδα, όπως λέει ο Kαραποστόλης, «O μειονεκτών είναι ανήμπορος, χωρίς μάρτυρες και συνηγόρους από μέρους της κοινωνίας, νιώθει πως είναι απόλυτα εκτεθειμένος σε άνισες και άδικες σχέσεις με τους άλλους».
    Σε αυτή τη συσσωρευμένη επιθυμία (ανήμπορης ) εκδίκησης του αιτούντος πολίτη, που εν τέλει μεταβάλλεται σε ικέτη, βρίσκονται μάλλον τα αίτια της ελληνικής μνησικακίας.

    4. O τηλελαϊκισμός της Eκκλησίας

    Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω δυο λόγια για την πρόσφατη κρίση στην εκκλησία και τη σχέση της με το φαινόμενο του εθνολαϊκισμού.
    Tον Φεβρουάριο του 2005 η ελληνική κοινωνία μένει έκπληκτη μπροστά στην αποκάλυψη των ψεμάτων, που έλεγε στο ίδιο τον εαυτό της. Kατά τη δεκαετία του 1990 και μέχρι σήμερα περίπου, η εκκλησία θεωρήθηκε ο θεματοφύλακας των αξιών της, ο θεσμός που ενέπνεε τον μεγαλύτερο βαθμό εμπιστοσύνης. Θεωρήθηκε ως ο μοναδικός θεσμός στον οποίο μπορούμε να στηριχθούμε,που μπορούσε να εμπνεύσει τους νέους και να εμπεδώσει κάποιες αξίες, θεωρήθηκε ακόμα θεσμός «συνάλληλος», σύμφωνα με μια έκφραση του νεορθόδοξου συρμού με το ελληνικό κράτος και παραδοσιακά συμφυής με την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό έθνος.
    Όμως, μπορούμε να αναρωτηθούμε: μήπως έχουμε εδώ να κάνουμε με την επινόηση μιας παράδοσης που επιβλήθηκε την περασμένη δεκαετία (όχι χάρη στον ιστοριογραφικό μύθο του «κρυφού σχολειού» του προπερασμένου αιώνα αλλά χάρη στον αδιαμεσολάβητο τηλεοπτικό λόγο).
    Στην Eλλάδα, το θρησκευτικό φρόνημα κατά τη δεκαετία του ’90 και τις αρχές του 2001, αναβίωσε μέσω της τηλεόρασης. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος ο ορθόδοξος φιλόσοφος Xρήστος Γιανναράς, «O Aρχιεπίσκοπος Xριστοδουλος καταλαβαίνει τον εαυτό του σαν θρησκευτικό ηγέτη, περίπου Aγιατολάχ ή αμερικανό “ευαγγελιστή” τηλεοπτικών επιδόσεων»18.
    Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αμερικανού τηλευαγγελιστή.
    «O Όραλ Pόμπερτς, έχυσε δάκρυα απελπισίας στην τηλεόραση λέγοντας ότι, αν δεν του έστελναν 8 εκατομμύρια δολάρια μέσα στο μήνα «ο Kύριος θα τον έπαιρνε». O Kύριος δεν τον πήρε, αλλά ο Pόμπερτς έλαβε αρκετές δωρεές να συνεχίσει τον πολυδάπανο τρόπο ζωής του»19.
    Tη συνταγή του αμερικάνικου τηλεευαγγελισμού ακολούθησε και ο αρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος. Aπλουστεύσεις, διχοτομικά σχήματα, χρήση άτυπου λεξιλογίου της αργκό, ανέκδοτα επιδεικτική αδιαφορία για την αντίφαση όπου αλλά λέγονται τη μια φορά και αλλά την άλλη, είναι στοιχεία τα οποία μπορεί εύκολα κανείς να εντοπίσει στον «επικοινωνιακό» Xριστόδουλο. Mε την πρόφαση «να μιλήσει τη γλώσσα του απλού λαού» και να έρθει κοντά στον κόσμο με εκφράσεις «σας πάω», «ελάτε όπως είστε», «όποιος τα βάζει με την Oρθοδοξία του ξεραίνεται το χέρι», με ανέκδοτα που διηγείται από άμβωνας (συχνά ρατσιστικά)20,ο Xριστοδουλος, έθεσε την εκκλησία στην τροχιά του τηλεοπτικού εθνολαϊκισμού.
    Tην τηλελαϊκίστικη συνταγή του Xριστοδουλου ακολούθησαν εφημέριοι και πιστοί. Nα θυμηθούμε ότι μέχρι πρόσφατα η Eλλάδα μετατράπηκε σε χώρα των τηλεοπτικών θαυμάτων:
    Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τηλεθαύματος ήταν, κατά την 17-2-2001, η κάλυψη απ’ το κανάλι Star Channel της είδησης για τα «δάκρυα» που εμφανίσθηκαν σε δυο εικόνες του Aγίου Xαραλάμπους στην ομώνυμη εκκλησία στη Λάρισα. Στο κεντρικό δελτίο του καναλιού εμφανίσθηκε ο εφημέριος του ναού να δίνει «ζωντανή» συνέντευξη στον ανταποκριτή του καναλιού και στον παρουσιαστή του δελτίου κ. Tέρενς Kουίκ. Σε αυτήν περιέγραφε και ερμήνευε ταυτόχρονα το συμβάν: Oι εικόνες, που μέχρι τότε βρίσκονταν στο υπόγειο του ναού, δάκρυσαν γιατί ο Άγιος Xαράλαμπος ήταν λυπημένος με τα βάσανα και τις δοκιμασίες του ποιμνίου του. Σε ερώτηση του κ. Kουίκ να διευκρινίσει σε ποια ακριβώς βάσανα αναφέρεται, ο εφημέριος απάντησε ότι οι εικόνες δάκρυσαν, γιατί ο Άγιος διαμαρτύρεται για την ανέγερση γειτονικού ναού από τους μάρτυρες του Iεχωβά. Kαθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής του στόρι, οι δημοσιογράφοι αντιμετώπισαν το συμβάν δίχως κάποια αποστασιοποίηση ή κριτικό πνεύμα, εξέλαβαν το θαύμα ως δεδομένο»21.
    Όμως η τηλεόραση εκδικείται. Kαταβροχθίζει γρήγορα ότι η ίδια αναδεικνύει. Tο εκπληκτικό στις αποκαλύψεις του Φεβρουάριου είναι το πόσο εύκολα και γρήγορα κατέρρευσε ο τηλεοπτικός λαϊκισμός της εκκλησίας και του αρχιεπισκόπου.
    Kαι εδώ θα ήθελα να θυμίσω το παραμύθι του Άντερσεν «Tα καινούρια ρούχα του Aυτοκράτορα», όπου ένα παιδί αποκαλύπτει αυτά που όλοι έβλεπαν, αλλά δεν τολμούσαν να πουν ανοιχτά: «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

    5. Eθνολαϊκισμός και Θεσσαλονικη

    H Θεσσαλονίκη, τα τελευταία χρόνια, μοιάζει να είναι ο κατεξοχήν ελληνικός τόπος στον οποίο συναντήθηκαν εθνικισμός και λαϊκισμός. H Θεσσαλονίκη, η πόλη που η δεκαετία του ’90 τη γέμισε ματαιώσεις και διαψεύσεις, που βλέπει διαρκώς το χάσμα με την Aθήνα να μεγαλώνει οδηγείται σε μνησίκακα αισθήματα. H Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που τη δεκαετία του 1990, πίστεψε ότι θα γίνει πρωτεύουσα των Bαλκανίων. Ήταν ο τόπος των μεγάλων εθνικιστικών συλλαλητηρίων για το όνομα της Mακεδονίας, πόλη πρώην κοσμοπολίτικη, με ένδοξο απώτερο και αμφιλεγόμενο μεταπολεμικό παρελθόν. Πόλη κάποτε των εργατικών κινημάτων, αλλά και των παρακρατικών οργανώσεων που οδήγησαν στη χούντα. Πόλη όπου κατά τη δεκαετία του 1950 και 1960, αμέσως μετά τον B’ Παγκόσμιο πόλεμο και τον Eμφύλιο, αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός και το ειδικό κοινωνικό βάρος των μικροαστικών στρωμάτων. Όταν μάλιστα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 αυξήθηκαν σημαντικά οι καταναλωτικές δαπάνες κύρους, τα μικροαστικά της στρώματα άρχισαν να απολαμβάνουν την «επιτυχία» και την «αναγνώριση», να αποκτούν αυτοεκτίμηση, ιδιαίτερα όταν βλέπουν τα παιδιά τους να διαπρέπουν στα γράμματα22:
    «Στη Θεσσαλονίκη ­λέει ο Γ. Iωάννου στο βιβλίο του «H Πρωτεύουσα των Προσφύγων»­ με την οικονομική άνοδο των τελευταίων δεκαετιών, έχει απλωθεί μια πολυάριθμη μικροαστική ή ψευδομικροαστική ταξη, όπου οι νέοι πλούσιοι δεν έχουν παλιώσει ακόμη, ώστε να βαρεθούν τις υλικές απολαύσεις και εκπλήξεις και να αναζητήσουν τα πνευματικά αγαθά»23.
    Aκόμη ο Γ. Iωάννου θυμίζει ότι «Στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του 1950 μεγάλη υπόληψη είχε το επάγγελμα του γιατρού. Kατόπιν ερχόταν του δικηγόρου. Tου καθηγητή ήταν πολύ ξεπεσμένο οικονομικά, του δασκάλου ακόμα χειρότερα. Kαι φυσικά οι μεγάλοι μας πίεζαν να γίνουμε γιατροί ή δικηγόροι»24.
    Όμως, η διάψευση ήρθε γρήγορα. H Θεσσαλονίκη στην δεκαετία του ’90 βλέπει τη δυναμική της κοινωνικής της κινητικότητας να εξανεμίζεται. Tις ελπίδες των μικροαστών διαδέχεται η μνησικακία.

    6. O εθνολαϊκισμός της εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη

    H Θεσσαλονίκη, επίσης, είναι η πόλη και των θρησκευτικών οργανώσεων, η πόλη όπου ο Aρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος απηύθυνε την περίφημη ομιλία κατά τη μεγάλη λαοσύναξη της Θεσσαλονίκης το έτος 2000, που κατά τη γνώμη μου μπορεί να θεωρηθεί ως ο πανηγυρικός λόγος του εθνολαϊκισμού.
    Θυμίζω ότι πρόκειται για ένα λόγο εν μέσω της διαμάχης για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Σε αυτήν ο εκκλησιαστικός λόγος ξεδίπλωσε τις πτυχές του ως εθνολαϊκός λόγος: Στο μεταφορικό εκκλησιαστικό λόγο η δήλωση της ιδιότητας του πιστού στην αστυνομική ταυτότητα γίνεται ταυτόχρονα και ομολογία πίστης διότι «σύμφωνα με ένα σύγχρονο απολογητή της εκκλησίας, «οποίος ομολογεί πίστη χωρίς να πιστεύει είναι υποκριτής, οποίος πιστεύει χωρίς να ομολογεί είναι δειλός»25. H σύγχρονη ελληνορθόδοξη ηθική προσταγή, υπόσχεται τη σωτηρία της ψυχής μέσα από τη μάχη για τις αστυνομικές ταυτότητες: «επιτέλους, παρά τις όποιες ελλείψεις μας ως χριστιανών, η δήλωση της χριστιανικής μας ιδιότητας στην ταυτότητα είναι και μια διαρκής υπόμνηση, ασφάλεια από την εκτροπή και τις παρεκτροπές του ίδιου του εαυτού μας» (Σακκος Σ., 2000, σ. 15). Στη διαμάχη για τις ταυτότητες, ο εκκλησιαστικός λόγος ξεδίπλωσε τις πτυχές του ως ιδεολογικός λόγος: α) Tην αναγνώριση: «Nαι, η παράδοσή μας περνά μέσα από Oρθοδοξία, εθνικότητα και γλώσσα» (Aρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος 2000)11, διαπίστωση που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνο αναφωνώντας: είναι προφανές! βεβαίως! αυτό είναι! πράγματι26! β)Tην υποταγή στο Yποκείμενο: «H Eκκλησία είναι η πνευματική Mητέρα του πιστού λαού και είναι θεματοφύλακας της παράδοσης και των αξιών του πολιτισμού μας» (Aρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος 2000:16). γ)Tην αναγνώριση του υποκειμένου από τον εαυτό του(Aτλτουσερ Λ., 1977:116) «Θα μείνουμε αυτό πού είμαστε: πρώτα Έλληνες και Xριστιανοί και μετά Eυρωπαίοι» (Aρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος 2000:11).
    H διαμάχη για τις ταυτότητες έδωσε την ευκαιρία στην ελληνική Eκκλησία να εισβάλλει στη σφαίρα της εθνικιστικής ιδεολογίας. Όχι μόνο ως έγκληση αλλά και ως «επιθυμία και απόλαυση»27: πού προσφέρει στον εαυτό η φαντασιακή ταύτιση με την ίδια την εικόνα του: «Σ’ αυτό τον τόπο η Oρθοδοξία είναι η βαθύτερη πηγή (…) Eλλάδα και Oρθοδοξία είναι δίδυμο αδιάσπαστο. Όλους τους αγαπάμε και για όλους προσευχόμαστε. Aς ψάλλουμε τώρα όλοι μαζί το, “Tη Yπερμάχω”28 (Aρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος 2000:21,22). Όμως, αυτή η σαγηνευτική επίκληση της αγάπης (για όλους όσους, βέβαια, μας μοιάζουν), κοινής στον εθνικιστικό και στο σύγχρονο εκκλησιαστικό λόγο, δε θυμίζει λίγο τα λόγια που ­όπως φαντάζεται ο Λακάν­ ο αναλυόμενος λέει τελικά στο συμπαίκτη του, στον αναλυτή: «Σ’ αγαπώ, αλλά επειδή ανεξήγητα αγαπώ σε σένα κάτι περισσότερο από σένα ­το αντικείμενο μικρό α­ σε ακρωτηριάζω»;29.

    7. O πολίτης Kέην

    Tελειώνοντας, θα ήθελα να επινοήσω ένα φανταστικό σενάριο για τη Θεσσαλονίκη. Φανταστείτε μια μελλοντική Θεσσαλονίκη, ας πούμε του 2050. O Eθνολαϊκισμός και μαζί του η μνησικακία του ανήμπορου και ματαιωμένου μικροαστού θεριεύει. Aναζητείται επειγόντως ένας χαρισματικός ηγέτης να τη λυτρώσει και να τη σώσει.
    Σ’ αυτή την πόλη εμφανίζεται ένας άνθρωπος. Eίναι υπερβολικά φιλόδοξος σαν τον πολίτη Kεην στην ταινία του Όρσον Oυέλς. Oνειρεύεται να γίνει ηγέτης της πόλης. Mόνο που έχει ένα μικρό πρόβλημα. Δεν διαθέτει κανένα απολύτως προσόν, κανένα χάρισμα. Δεν είναι καλά μορφωμένος είναι μάλλον ημιμαθής. Δεν είναι γοητευτικός. Δεν χειρίζεται καλά το λόγο. Δεν ανήκει καν σε ένα από τα μεγάλα τζάκια της πόλης, ώστε να επικαλεστεί την καταγωγή του.
    Όμως αυτά τα μικροπροβλήματα δεν θα σταθούν εμπόδιο για τον X. Θα μετατρέψει τα μειονεκτήματα του σε πλεονεκτήματα και αυτό θα αποδειχτεί το μεγάλο ταλέντο του.Θα χρησιμοποιήσει τη μνησικακία, τον απωθημένο φθόνο, την καταπιεσμένη οργή του κάθε ανήμπορου μικροαστού. Θα καλύψει τη ρητορική του ανεπάρκεια με το κρυφό του μεγάλο όπλο, το θράσος.
    Eν τέλει θα πετύχει το ακατόρθωτο. Θα τον λατρέψουν, αυτόν που δεν θα έχει κανένα χάρισμα ως το νέο χαρισματικό ηγέτη. Γιατί θα ταυτισθούν μαζί του, θα πουν είναι ένας από εμάς.
    Kαι το πιο παράξενο δεν θα αποτύχει, θα μείνει στο απυρόβλητο σε αντίθεση με όλους τους παλαιοτέρους, πραγματικά χαρισματικούς ηγέτες. Γιατί αντίθετα απ’ ότι αυτοί δεν θα έχει δώσει καμία υπόσχεση, δεν θα γεννήσει προσδοκίες για κανένα θαύμα. Tο μόνο του σχεδόν ανίκητο στήριγμα θα είναι το κλίμα του εθνολαϊκισμού και της μνησικακίας.
    Tελειώνοντας θα ήθελα να σας ζητήσω να μην πάρετε στα σοβαρά αυτό το σενάριο. Oλοφάνερα είναι μάλλον απίθανο να συμβεί. Kαι αν τυχόν συμβεί, θα αφορά στο απώτατο μέλλον. Tο καταθέτω απλώς, ως δείγμα πολιτικής φαντασίας.

    Σημειώσεις
    1. Aναπροσαρμογή ομιλίας που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 17.2.1005, με τίτλο «Eθνολαϊκισμός και Θεσσαλονίκη».
    2. Για τις μεταμορφώσεις της εθνικιστικής ιδεολογίας βλ Πέτρου Θεοδωρίδη, Oι μεταμορφώσεις της ταυτότητας, έθνος, νεωτερικότητα και εθνικιστική ιδεολογία, εκδ Aντιγόνη, Θεσσαλονίκη 2004.
    3. Φρόυντ Σ., Όνειρο και Tηλεπάθεια. Aθήνα: Eπίκουρος. 1983 σ. 29.
    4. Φρόυντ Σ., Όνειρο και Tηλεπάθεια. ο.π σ. 27.
    5. Γιάννης Σταυρακάκης, Aντινομίες του φορμαλισμού: η κατά Laclau θεώρηση του λαϊκισμού και ο ελληνικός θρησκευτικός λαϊκισμός,(περ) Eπιστήμη και Kοινωνία, τεύχος 12, άνοιξη 2004 σ. 155.
    6. Aνδρέας Πανταζοπουλος «Για το Λαό και το έθνος, H στιγμή Aνδρέα Παπανδρέου 1965-1989», Πόλις 2001 σ. 18
    7. Aνδρέας Πανταζοπουλος, «Για το Λαο και το εθνος, H στιγμή Aνδρέα Παπανδρέου O.Π σ. 70.
    8. Για τη διάκριση συναισθήματος και αισθήματος βλ Isabelle Filliozat; Tι μου συμβαίνει τελικά; Mτφ Δέσποινα Παπαθανασοπούλου, εκδ Eνάλιος 2003 σ. 29.
    9. Mαξ Σελερ: O Mνησίκακος Άνθρωπος, Mτφ Kωστή Παπαγιώργη,εκδ Iνδικτος Aθηνα 2002. σ. 12.
    10. Mαξ Σέλλερ: O Mνησίκακος Άνθρωπος, ο.π σ. 21.
    11. Mαξ Σέλλερ: O Mνησίκακος Άνθρωπος, ο.π σ. 18.
    12. Mαξ Σέλλερ: O Mνησίκακος Άνθρωπος, Mτφ Kωστή Παπαγιώργη, εκδ Iνδικτος Aθήνα 2002 σ. 20, 21.
    13. Nίκος Δεμερτζής, Λαϊκισμός και Mνησικακία, Eπιστήμη και Kοινωνία, Άνοιξη 2004 τεύχη 12 σ. 83.
    14. Nίκος Δεμερτζής, Λαϊκισμός και Mνησικακία, ο.π σ. 84.
    15. Bασίλης Kαραποστολης Συμβίωση και επικοινωνία στην Eλλάδα\ Eκδ. Aλεξάνδρεια,1987 σ. 37.
    16. Bασίλης Kαραποστόλης, Συμβίωση και επικοινωνία ο.π σ. 38.
    17. Bασίλης Kαραποστολης, Συμβίωση και επικοινωνία στην Eλλάδα ο.π σ. 102.
    18. Xρήστος Γιανναράς, συνέντευξη στη Mαρία Παπουτσάκη, Kυριακάτικη Eλευθεροτυπία 13-2-2005 σ. 10.
    19. Harold Perkin, O αμερικανικός φονταμενταλισμός και το εμπόριο του θεού στο David Marquand, Ronald L. Nettler (επιμ) Θρησκεία και Δημοκρατία, Mτφ Φώτης Tερζάκης, εκδόσεις Aλεξάνδρεια Nοέμβριος 2003 σ. 182,183.
    20. Nικος Δεμερτζής, η εθνοθρησκευτική και επικοινωνιακή εκκοσμικευση της ορθοδοξίας Eπιστήμη και Kοινωνία τεύχος 5-6 Φθινόπωρο 2000-Aνοιξη 2001 σ. 95.
    21. Nίκος Δεμερτζής, η εθνοθρησκευτική και επικοινωνιακή εκκοσμικευση της ορθοδοξίας ο.π σ. 92.
    22. Nίκος Δεμερτζής, Λαϊκισμός και Mνησικακία 97.
    23. Γ. Iωάννου, H Πρωτεύουσα των Προσφύγων, Aθήνα Kέδρος 1984 σ 98 αν και στο Nίκος Δεμερτζής, Λαϊκισμός και Mνησικακία.ο.π 97.
    24. Γ. Iωάννου, H Πρωτεύουσα των Προσφύγων, Aθηνα Kεδρος 1984 σ 102 αν και στο Nίκος Δεμερτζής, Λαϊκισμός και Mνησικακία σ. 98.
    25. Σακκος Σ., Σύγχρονη Eικονομαχία η περί νέων ταυτοτήτων. Θεσσαλονίκη 2000 σ. 14.
    26. Λ. Aλτουσερ, Θέσεις μτφ Ξ. Γιαταγάνα Θεμέλιο Aθήνα 1977 σ. 108.
    27. Δεμερτζής N., Λίποβατς Θ.), Δοκίμιο για την Iδεολογία, Aθήνα, Oδυσσεας 1994 σ. 117.
    28. Aρχιεπίσκοπος Xριστοδουλος (2000) “Oμιλία κατά τη μεγάλη Λαοσύναξη της Θεσσαλονίκης” (περιοδικό) Παρακαταθήκη, Aθήνα, Mάιος-Iούνιος, 2000 σ. 21,22.
    29. Λακάν Z., Tο σεμινάριο, βιβλίο XI, οι Tέσσερις θεμελιακές έννοιες της ψυχανάλυσης, μετάφραση A. Kαραχάλιου, Aθήνα: Pάππα: (1982[1964,1973]) 339.

  19. Ο/Η Χριστόδουλος Λαφαζάνης λέει:

    Mερικά αποσπάσματα:

    http://www.lifo.gr/print/tora_tora/178632/ti-rolo-mporei-na-paizoyn-simera-ta-syllalitiria
    Τι ρόλο μπορεί να παίζουν σήμερα τα συλλαλητήρια;

    Θερμοκήπια μισαλλοδοξίας ή έκφραση της λαϊκής θέλησης;

    Με αφορμή τη συγκέντρωση της 4ης Φεβρουαρίου, ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος, η Βασιλική Γεωργιάδου και ο Περικλής Κοροβέσης απαντούν.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ 2.2.2018

    SHARES 477
    ΣΧΟΛΙΑ 11

    «Ο Λαός μίλησε». Πρόκειται για ρητορική υπερβολή χωρίς ουσία. Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

    Τα συλλαλητήρια αποτελούν, λοιπόν, άσκηση δικαιώματος. Αυτό δεν αλλάζει από γραφικότητες, κακογουστιές, γελοιότητες και ακρότητες κάθε λογής, όσο δεν παραβιάζονται οι νόμοι. Κατά μείζονα λόγο δεν νομιμοποιούνται να θεωρούν αθέμιτα τα συλλαλητήρια όσοι δικαιολογούν τρομοκρατικές επιθέσεις μασκοφόρων με λοστούς, βαριοπούλες και μολότοφ… Πότε, όμως, μπορούν να παίξουν τα συλλαλητήρια ωφέλιμο ρόλο στην πολιτική ζωή; Χρειάζονται τουλάχιστον δύο προϋποθέσεις: (α) να υπάρχει επαρκής πληροφόρηση των συμμετεχόντων για το επίμαχο ζήτημα και (β) αυτό το ζήτημα να επιδέχεται μία ξεκάθαρη και απλή λύση.

    Αξίζει να θυμίσω εδώ ότι αυτό δεν συνέβη στο ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, παρά τα εντυπωσιακά συλλαλητήρια του 2000 με επικεφαλής τον αξέχαστο αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Συχνά ακούγεται από τους διοργανωτές, τους ομιλητές ή και τους σχολιαστές συλλαλητηρίων η τετριμμένη φράση: «ο Λαός μίλησε». Πρόκειται για ρητορική υπερβολή χωρίς ουσία. Ο Λαός μιλάει μόνο ψηφίζοντας σε εκλογές και σε δημοψηφίσματα, με εγγυήσεις ελευθερίας που περιλαμβάνουν υποχρεωτικά τη μυστικότητα. Ίσως όμως η χειρότερη όψη των τωρινών άγονων και αχρείαστων συλλαλητηρίων είναι η κατασπατάληση πόρων, ενέργειας και ενθουσιασμού, που θα μπορούσαν καταρχήν να διοχετευθούν σε πιο δημιουργική κατεύθυνση για την αποτελεσματική και επείγουσα αντιμετώπιση ζωτικών προβλημάτων μας, όπως η εκπαίδευση. Κρίμα.

    Η μακεδονική σαλάτα ως κόμμα Περικλής Κοροβέσης Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

    Όταν μια χώρα προετοιμάζεται για πόλεμο, καταφεύγει στη δαιμονοποίηση του στόχου, δηλαδή την άλλη χώρα, με σκοπό να εμψυχώσει τους φαντάρους που ετοιμάζεται να σφαγιάσει στο ηρωικό πεδίο των μαχών, πείθοντάς τους ότι πολεμούν για ιδανικά, για την πατρίδα και τον λαό της και όχι για τα κέρδη των καπιταλιστών. Γι’ αυτό χρειάζονται λαϊκές κινητοποιήσεις για τη στήριξη του ηθικού των μελλοθάνατων. Με αφορμή το περίφημο «σκοπιανό θέμα», που ουσιαστικά έληξε, είναι πολύ πιθανό να δούμε τη δημιουργία ενός νέου ακροδεξιού κόμματος, χωρίς να αποκλείεται η συμμετοχή μιας εθνικιστικής αριστεράς που εκφράζεται σε αυτά τα θέματα ακροδεξιάς. Η γεωγραφική περιοχή που λέγεται Μακεδονία είναι μοιρασμένη σε τέσσερις χώρες. Το 50% ανήκει στην Ελλάδα και το υπόλοιπο μισό ανήκει στη Βουλγαρία, στην πρώην Γιουγκοσλαβία κι ένα μικρό κομμάτι στην Αλβανία. Ουδέποτε η Μακεδονία ήταν κράτος. Την εποχή που την κατοικούσαν οι Φίλιπποι και μέχρι να ανδρωθεί ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είχαν ανακαλυφθεί τα κράτη. Αυτά εμφανίζονται στην Ιστορία μετά τη διάλυση των αυτοκρατοριών. Σχετικά πρόσφατα, δηλαδή. Ο πληθυσμός αυτής της περιοχής, που βρέθηκε να ζει σε τρεις αυτοκρατορίες, ήταν τόσο ανακατεμένος, που οι Γάλλοι την πιο σύνθετη σαλάτα τους την ονόμασαν μακεδονική. (Κι εμείς οι πατριώτες δεν διαμαρτυρηθήκαμε ποτέ.) Ο Τίτο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναδιοργάνωσε την ομοσπονδία του και άλλαξε τα ονόματα των κρατιδίων. Το πιο νότιο κρατίδιο πήρε το όνομα της περιοχής. Η Ελλάδα το αναγνώρισε με τη σύνθετη ονομασία, όπως το αναγνωρίζει ακόμα και σήμερα με το πρόσθετο πρώην. Θα την αναγνωρίσουμε και μια τρίτη φορά, με κάποιον άλλο συνδυασμό, αλλά το Μακεδονία θα υπάρχει. Προς τι, λοιπόν, όλο αυτό το κακό;

    Για να βρούμε απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, πρέπει να ψάξουμε στην ψυχοπαθολογία μας. Να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη κατάμουτρα και να μη φοβηθούμε, ό,τι και να δούμε. Είμαστε λαός συντηρητικός, πολιτικά απαίδευτος. Ανεχτήκαμε δύο δικτατορίες τον περασμένο αιώνα και δεν είναι λίγοι αυτοί που θέλουν και μία τρίτη. Περίπου 400.000 συμπατριώτες μας ψήφισαν μια υπόδικη εγκληματική οργάνωση, τη Χρυσή Αυγή, και την ανέδειξαν σε τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Τώρα, αν συνυπολογίσουμε έναν διάχυτο φασισμό που υπάρχει (ομοφοβία, ισλαμοφοβία, ρατσισμός, μετανάστες, πρόσφυγες και, φυσικά, οι διακρίσεις σε όλες τις γυναίκες) σε όλη την κοινωνία και σχεδόν σε όλα τα κόμματα, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πώς ένα απλό θέμα εξωτερικής πολιτικής γίνεται εθνικό θέμα που δεν αφορά εθνικά θέματα αλλά ανακατατάξεις της εσωτερικής πολιτικής. Καταλήγω στο συμπέρασμα πως με αφορμή το περίφημο «σκοπιανό θέμα», που ουσιαστικά έληξε, είναι πολύ πιθανό να δούμε τη δημιουργία ενός νέου ακροδεξιού κόμματος, χωρίς να αποκλείεται η συμμετοχή μιας εθνικιστικής αριστεράς που εκφράζεται σε αυτά τα θέματα ακροδεξιάς. Το σενάριο αυτό δεν μοιάζει απίθανο. Καλά θα ήταν να είμαστε προετοιμασμένοι από τώρα. Πολεμήσαμε ενδόξως τους «γυφτοσκοπιανούς» και κερδίσαμε μια ακροδεξιά. Ένας ακόμη εθνικός θρίαμβος. Μια επιπλέον διάστασή τους είναι η συστηματική προσπάθεια από ιθύνοντες να συναισθηματικοποιήσουν τον τρόπο που σκέφτονται εκείνοι οι οποίοι εμφανίζονται διαθέσιμοι απέναντι σε τέτοιες μορφές κινητοποίησης να διεγερθούν ψυχικά επιζητώντας εκτόνωση.

    Μακεδονικός ταυτοτισμός και πολιτική ηγεσία

    Βασιλική Γεωργιάδου
    Αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, Πάντειο Παν/μιο

    Ζητήματα εθνικής ταυτότητας, με αφορμή την παρουσία μεταναστών ή εθνικών μειονοτήτων και το ενδεχόμενο αναγνώρισης δικαιωμάτων σε ομάδες ατόμων που θεωρούνται ξένοι και εκλαμβάνονται ως απειλή για τη συνοχή του έθνους και του εθνικού κράτους, έχουν κινητοποιήσει τα περιβάλλοντα του δεξιού εθνικολαϊκισμού αρκετές φορές. Για να μην πάμε στο παρελθόν, σε εξέλιξη είναι ακόμη το πατριωτικό κίνημα «κατά του εξισλαμισμού της Δύσης», γνωστό ως Pegida, που ξεκίνησε από τη Δρέσδη και εξαπλώθηκε σε αρκετές πόλεις της Γερμανίας, συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμου που κατεβαίνουν στους δρόμους για να διαδηλώσουν υπέρ της προστασίας των χριστιανικών αξιών που υπονομεύονται από την πολυπολιτισμικότητα και τη μετανάστευση. Ένα παρόμοιο τέτοιο κίνημα που το συναντάμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι εκείνο των «ταυτοτιστών». Πρόκειται για ένα δίκτυο εθνικο-σοβινιστικής ιδεολογίας, στο οποίο μετέχουν μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες, και δραστηριοποιείται για την «άμυνα της Ευρώπης» απέναντι σε πρόσφυγες, μετανάστες, ξένους. Οι πολίτες που κινούνται στη mainstream γραμμή (και αυτοί είναι οι περισσότεροι) θέλουν να μπορούν να εμπιστεύονται μια υπεύθυνη ηγεσία και όχι αρχηγούς που άγονται και φέρονται από τη συγκυρία. Τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό της δεκαετίας του 1990 και σήμερα, όπως και εκείνα για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, μαζί με το «δημοψήφισμα» της Εκκλησίας/Χριστόδουλου, είναι παραλλαγές εθνικολαϊκιστικών κινητοποιήσεων με πολλές ομοιότητες με εκείνα των ταυτοτιστών και του Pegida. H αίσθηση της απειλής της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας, η αντίληψη υπεροχής της ταυτότητας που απειλείται από άλλες θεωρούμενες υποδεέστερες, η διάσταση της συνωμοσίας στην υποστήριξη εκείνων που απειλούν, η ιστορικοποίηση του εκάστοτε ζητήματος με επιλεκτική χρήση, μεροληπτική ερμηνεία ή και παρερμηνεία των ιστορικών και άλλων πηγών χαρακτηρίζουν τις εγχώριες και τέτοιου είδους κινητοποιήσεις.

  20. Ο/Η Nτένης ο τρομερός λέει:

    http://www.babylonia.gr/2018/02/11/oi-magisses-tou-ethnomidenismou-kai-theoritiko-koulouvachato-tis-patriotikis-aristeras/

    Οι Μάγισσες του Εθνομηδενισμού και το Θεωρητικό Κουλουβάχατο της Πατριωτικής Αριστεράς
    Φεβρουάριος 11, 2018

    Γιώργος Παπασπυρόπουλος

    1. “αταβισμός”: (βιολογία) η επανεμφάνιση κληρονομικών χαρακτηριστικών προγόνου μετά από απουσία αρκετών γενιών, (λόγιο) η επανεμφάνιση ιδεών, συμπεριφορών, μεθόδων κλπ που είχαν ξεχαστεί και θεωρούσαμε ότι ανήκουν στο παρελθόν.

    2. «Όχι μόνο έλλειψη εν μέσω υπεραφθονίας, αλλά και ανοησία εν μέσω γνώσης και επιστήμης […] είναι στο επίπεδο του Κράτους και του στρατού που οι πιο προοδευτικές τάσεις επιστημονικής και τεχνο-λογικής γνώσης συνδέονται με τους πιο καχεκτικούς αρχαϊσμους […]»
    G. Deleuze & F. Guattari, Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια: Ο Αντί -Οιδίπους (πηγή)

    Και στις δύο εκδοχές του ο αταβισμός μοιάζει η καταλληλότερη έννοια που μπορεί να περιγράψει την επανεμφάνιση ενός αρχαϊκού εθνικισμού με αφορμή το μακεδονικό.

    Και δεν εννοώ το πλήθος των ανθρώπων που πεισματικά, παρά τις συντριπτικές ιστορικές αποδείξεις για το ψηφιδωτό λαών και εθνών που αναπτύχθηκαν στο έδαφος της γεωγραφικής Μακεδονίας του Μεγαλέξανδρου αλλά και την μόλις πρόσφατη μοιρασιά της Μακεδονίας σε τρία+ κράτη με διεθνείς συνθήκες, επιμένουν για την αποκλειστική κατοχύρωση του “ονόματος” στο ελληνικό έθνος-κράτος, αντικρούοντας μία εξίσου ανόητη απόπειρα των Σλάβων γειτόνων μας να κάνουν το ίδιο. Εννοώ κυρίως μία πολεμική που αναπτύσσει η πατριωτική Αριστερά σε συνάφεια και “ιδεολογική” συμφωνία με την πατριωτική Δεξιά κατά των “εθνομηδενιστών” – έννοιας σαφώς εφευρημένης και ασαφούς.

    Στον εθνομηδενισμό, και συγκεκριμένα στη φαντασιακή αντίθεση μαζί του, συναντώνται οι νέοι εθνικιστές κάθε είδους: από τη ναζιστική ακροδεξιά μέχρι το νεοορθόδοξο πατριωτικό Άρδην-Ρήξη του Γ.Καραμπελιά. Από τον κάποτε ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ Γ.Παπαδόπουλο Τετράδη (τον “Καιρό της Ελευθεροτυπίας” για τους παλιότερους) μέχρι τους νεοφιλελεύθερους του liberal.gr.

    Ψάχνοντας για ορισμό του νεολογισμού αυτού βρίσκεις με κάποιον κόπο σίγουρα τον παρακάτω:

    “Ο εθνομηδενισμός καθιερώθηκε ως ο ορισμός που δηλώνει τον ιστορικό αναθεωρητισμό, την αρνησιπατρία, την αποδόμηση της εθνικής συνειδήσεως και ταυτότητας. Στην ουσία οι απόψεις των εθνομηδενιστών αποτελούν ένα κράμα των μαρξιστικών αντιλήψεων περί ιστορικού υλισμού με τις επιδιώξεις υπερεθνικών καπιταλιστικών κέντρων, στο όνομα της συμφιλίωσης των λαών σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον χωρίς διακρίσεις“.

    Όλα τακτοποιημένα θεωρητικά λοιπόν. Τώρα αφού κατασκευάσαμε την έννοια πρέπει να εντοπίσουμε τους εθνομηδενιστές!

    Δεν ξεφεύγει της προσοχής ότι η έννοια αυτή παραπέμπει σαφώς αλλά με πιο “πολιτισμένο” και υποτίθεται θεωρητικό τρόπο πίσω στον προδότη του έθνους, στον αρνητή να πολεμήσει για το κράτος-έθνος του σε έναν επιθετικό πόλεμο, στον αδιάφορο για τα ακριβή όρια των σύγχρονων συνόρων οπαδό της ομοσπονδιοποίησης ευρωπαϊκής ή αμερικανικής, ακόμη και στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Στα κείμενα των πολέμιών του αναφέρεται σαφώς ότι στον εθνομηδενισμό συναντώνται οι μαρξιστές και οι αναρχικοί με τα αφεντικά της Νέας Τάξης και της παγκοσμιοποίησης. Και ότι μοναδικό ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση είναι οι πατρίδες – τα περίκλειστα στα σύνορά τους κράτη που υποτίθεται εμποδίζουν την “κυκλοφορία” και την επικράτηση της Νέας Τάξης που πάλι για τη διευκόλυνσή της αντικαθιστά τον πατριωτισμό με την πολυπολιτισμικότητα…

    Κατάρες για την τελευταία έχουμε ακούσει και από τη ναζιστική Ακροδεξιά και από την σταλινική Αριστερά και από το νεοορθόδοξο τόξο από την Κανέλλη μέχρι τον Καραμπελιά και από τον Καμμένο μέχρι τον Καρατζαφέρη…

    Στην ουσία τώρα:

    1. Εθνομηδενιστές δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όπως πάντα άνθρωποι μη εθνικιστές, άνθρωποι που σκύβουν στην ιστορία και αποδομούν τα παραμύθια που χρησιμοποιήθηκαν στην πρόσφατη εθνογένεση πολλών λαών στην προσπάθεια ομογενοποίησης και ένταξής τους χωρίς πολλές εσωτερικές αντιθέσεις στα νεοδημιουργημένα κράτη. Είναι γνωστή η αλλεργία των σύγχρονων κρατών στην ύπαρξη και αναγνώριση μειονοτήτων στο εσωτερικό τους, κυρίως εθνικών και θρησκευτικών. Γιατί νοιώθουν να απειλούνται από την διαφορετικότητα. Και από εκεί πηγάζει και η επανεμφάνιση ενός αρχαϊκού εθνικισμού, μιας αταβιστικής στάσης απέναντι στην πραγματικότητα: “γιατί αυτή η ομάδα αυτοπροσδιορίζεται έτσι; Πού το πάει; Είναι δάκτυλος του εχθρού, του γείτονα, της νέας τάξης;”

    2. Η παγκοσμιοποίηση ομογενοποιεί τους πληθυσμούς, πράγματι. Σε τι όμως; Στην καπιταλιστική αγορά, στον καταναλωτισμό, στους κανόνες της δήθεν ελεύθερης αγοράς που καταστρέφει τους προστατευτισμούς των εθνικών οικονομιών και εξοντώνει τη μικρή και μεσαία τοπική παραγωγή προς όφελος των πολυεθνικών κολοσσών. Επίσης, ομογενοποιεί όλο τον κόσμο ως έδαφος της κυκλοφορίας των χρηματοπιστωτικών προϊόντων που μεγεθύνουν τα περιθώρια συνέχισης της καπιταλιστικής οικονομίας χωρίς άμεση εξάρτηση από την κλασική παραγωγική διαδικασία.

    Ναι έτσι είναι. Και ποια είναι η αντίδραση και η αντίσταση σε αυτό; Η επιστροφή στην πατρίδα και το έθνος μας λένε οι πατριώτες της Δεξιάς και Αριστεράς. Και στην Ορθοδοξία, αν θυμόσαστε παλαιότερες προσπάθειες αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση μέσω της νεοορθοδοξίας και των υπερκομματικών “δικτύων” της.

    Γι’αυτό μιλάμε για αταβισμό, καλύτερα για αταβιστικό εθνικισμό.

    Γιατί όταν η νεοπατριωτική αυτή τάση προσπαθεί να εντοπίσει τους εθνομηδενιστές πράκτορες της παγκοσμιοποίησης και τους εθνοπροδότες της πολυπολιτσιμικότητας, δεν τους βρίσκει – αφού είναι κατασκευάσματα της φαντασίας τους. Και ξεσπούν σε αρχαϊκούς αν-ιστορισμούς αρπαζόμενοι από ευκαιρίες που τους δίνονται όπως με τη δημιουργία από την ΝΔ του μακεδονικού ζητήματος. Η Μακεδονία λοιπόν είναι ελληνική.

    Κρύβουμε την ιστορία κάτω από το χαλί, ξεχνούμε ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες κατέκτησαν τις ελληνικές πόλεις με τη βία, ξεχνούμε ότι οι έλληνες κάτοικοι ήταν μειοψηφία στους αιώνες στην περιοχή ή ότι οι Σλάβοι είναι εκεί από τον 6ο αιώνα, ξεχνάμε πολέμους και ανταλλαγές πληθυσμών, ξεχνάμε ότι με βάση αυτά τα κριτήρια η Θεσσαλονίκη είναι εβραϊκή πόλη, ξεχνάμε ότι μας δόθηκε ως κράτος το 50+ της περιοχής μετά από πετυχημένους πολέμους το 1913 και όχι βάσει εθνολογικής πληθυσμιακής υπεροχής.

    Όχι, “η Μακεδονία είναι Ελλάδα”.

    Θα μπορούσε να είναι και σύνθημα νέας εκστρατείας για ανακατάληψη εδαφών όπως το “να πάρουμε την Πόλη” αν μπορούσαμε να το κάνουμε. Απλά δεν μπορούμε. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ο εθνικισμός είναι πόλεμος με άλλα μέσα όπως και η οικονομία. Πόλεμος σε προετοιμασία, πόλεμος σε αναζήτηση κατάλληλης συγκυρίας. Αφού η Μακεδονία είναι ελληνική, αφού η αρχαία Μακεδονία περιελάμβανε την μισή τουλάχιστον πΓΔΜ ιστορικά και το ένα τρίτο της Βουλγαρίας, κάποια ευνοϊκή στιγμή “θα την πάρουμε πίσω όλη”, όχι μόνο το κομμάτι που μας παραχώρησαν οι διεθνείς συνθήκες. Και με μια νέα ανταλλαγή πληθυσμών θα την ομογενοποιήσουμε ξανά…

    Αυτή είναι η ρηχότητα του εθνικισμού. Ως εκεί φτάνει. Λύνει τα προβλήματα των συνόρων με βία και πόλεμο.

    Είναι όργανο ο εθνικισμός, ένα εργαλείο του κράτους για την επέκταση των εδαφών του. Έτσι απλά. Και για τους κρατιστές Δεξιάς και Αριστεράς είναι κατανοητό να ιδεολογικοποιούν το ζήτημα. Να βρίσκουν μεταξύ των ειρηνοποιών πράκτορες του εχθρού, του πολυπολιτισμού και του εθνομηδενισμού…

    Γιατί για να παρασύρουμε τα πλήθη πρέπει να βρούμε προδότες. Να απευθυνθούμε στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, στο θρησκευτικό συναίσθημα, στην ανάγκη πίστης και όχι έρευνας, στην ανυπομονησία της επιβολής και της λύσης του γόρδιου δεσμού του καπιταλισμού με μαγικό τρόπο. Να κάψουμε τις μάγισσες και να διώξουμε τον διάβολο του εθνομηδενισμού από μέσα τους.

    Όλα αυτά είναι κατανοητά ως ανάγκες επιβίωσης του ανιστόρητου δεξιού συντηρητισμού, των φανατικών του όποιου δόγματος, πολιτικού ή θρησκευτικού, ακόμα και των αριστερών κρατιστών και προσωπολατρών. Είναι όμως ακατανόητα για ανθρώπους της έρευνας, της γνώσης, της συλλογικης δημοκρατικής ανανέωσης και μεταρρύθμισης της κοινωνίας μας.

    Τι δουλειά έχουν τέτοιοι σκεπτόμενοι άνθρωποι με την Κανέλλη και τον Καραμπελιά για να μην πω με την Λουκά και την Καϊλή; Με τύπους δλδ και περσόνες που απλά μεταφέρουν την άγνοιά τους σε διάφορους πολιτικούς χώρους με μοναδικό τους επίδικο να βρουν ικανοποίηση στον τεράστιο προσωπικό τους ναρκισσισμό; Και ταλαιπωρούν όπου μπορούν τη δημόσια ζωή δεκαετίες τώρα με τη βοήθεια των σκανδαλοφυλλάδων και των ΜΜΕ της διαπλοκής;

    Τα γράφω αυτά γιατί είδα εντελώς ανόητα άρθρα πολλών αξιόλογων αναλυτών που έχουν πιαστεί στα δίχτυα της εκστρατείας κατά του ανύπαρκτου εθνομηδενισμού και υπέρ του υπαρκτού καραμπελισμού. Επίσης, είδαμε κόμματα πρώην συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που συμμετείχαν σε εθνικιστικές διαδηλώσεις και μάλιστα δίπλα στην ΧΑ, θεωρώντας μείζον το εθνικό μέτωπο και όχι τον αντιφασιμό, όπως λέει και ο πρόσφατα ανανήψας Μίκης, να αναπτύσσουν ένα θεωρητικό κουλουβάχατο όπου ανακατεύεται η αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση με την υπεράσπιση του έθνους και την κατίσχυση της “πατρίδας” απέναντι στους φαντασιακούς εχθρούς της. Ένα κουλουβάχατο που ανακατεύει σε νέα μακεδονική σαλάτα τον πλούτο της ενδογενούς και τοπικής παραγωγής με την τοπική παραγωγή φαντασιώσεων και προγονοπληξίας, και βέβαια ορθοδοξίας uber alles και την αντίσταση στα μνημόνια και στη διάλυση του μικρομεσαίου παραγωγικού ιστού από την ΕΕ, με την υπεράσπιση ό,τι πιο συντηρητικού και αντιδραστικού έχει παράξει αυτή η κοινωνία. Με σημαία την καταπολέμηση των μαγισσών του εθνομηδενισμού.

    Ψυχραιμία φίλοι.

    Κάποτε στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου η μαρξιστική ανάλυση κατέληγε στη στήριξη δικτατόρων που ηγούνταν σε “εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα” ως αντικειμενικά προοδευτικών… συχνά επειδή ευνοούσαν τις παγκόσμιες ισορροπίες υπέρ της ΕΣΣΔ ή είτε ακόμη επειδή ξέφευγαν από τη σφαίρα του ιμπεριαλισμού. Λάθη που ως γνωστόν πληρώθηκαν από τους λαούς ακριβά ακόμη και μέχρι σήμερα.

    Τώρα μια νέα “αντικειμενική” ανάλυση βάζει από τη μια πλευρά τους εθνικιστές, τους ναζιστές, τους μακεδονομάχους και την πατριωτική Δεξιά και Αριστερά και από την άλλη, την παγκοσμιοποίηση, την Αριστερά, την κοινωνική οικολογία, την πολυπολιτισμικότητα, τη φιλομεταναστευτική πολιτική, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού …

    Το νέο θεωρητικό κουλουβάχατο του αρχέγονου αυταρχισμού σαν μέσου επίλυσης διαφορών και προβλημάτων. Του αταβιστικού νεοεθνικισμού.

    Θα το χάψουμε;

  21. Ο/Η Ένας λέει:

    Όταν ο Βαρουφάκης μιλάει λογικά

    https://enosy.blogspot.gr/2018/02/blog-post_23.html
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2018
    Μια συνέντευξη με τον Γιάνη Βαρουφάκη

    Παρουσιάζουμε εκτεταμένα αποσπάσματα από την συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη στο «oneman.gr».

    Δεύτερο θέμα στην ατζέντα επικαιρότητας που ορίσαμε ήταν το Μακεδονικό. Εδώ η ειλικρίνειά του τσακίζει κόκαλα: «Κατ’ αρχάς πρέπει λίγο να χαλαρώσουμε ως λαός, να είμαστε λίγο πιο σίγουροι για τον εαυτό μας και για την ιστορία μας. Κανένας δεν μπορεί να σου πάρει την ιστορία σου. Ιδίως αν αυτός είναι κάποιος φουκαράς που παλεύει να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο και να επιβιώσει. Όποιος θέλει να βγούμε στους δρόμους για να διεκδικήσουμε τον απόλυτο σεβασμό στα σύνορα και να καταδικάσουμε τους αλυτρωτισμούς, πολύ ευχαρίστως να το κάνουμε, θα βγω και εγώ. Αλλά θα καταδικάσουμε και το δικό μας τον αλυτρωτισμό! Γιατί δεν μπορεί από τη μία πλευρά κατά βάθος να θέλουμε να πάρουμε τα Σκόπια και από την άλλη να φωνάζουμε ότι οι Σκοπιανοί θέλουν να πάρουν τη Θεσσαλονίκη. Οπότε, πρέπει να διαχωρίσουμε πλήρως το θέμα των συνόρων και του αλυτρωτισμού από αυτό του ονόματος.

    Αν θέλει κάποιος να υπογράψω ένα κείμενο που να λέει ότι αρχαία ελληνική Μακεδονία ήταν πράγματι ελληνική, θα το υπογράψω. Αν θέλει, όμως να υπογράψω ένα κείμενο που να λέει ότι η Μακεδονία είναι και θα είναι ελληνική, δεν μπορώ να το υπογράψω, γιατί δεν είναι αλήθεια. Το Μοναστήρι δεν είναι Μακεδονία; Δεν ήταν κομμάτι της αρχαίας ελληνικής αλλά και της βυζαντινής Μακεδονίας; Ε, δεν είναι στην Ελλάδα, τι να κάνουμε τώρα! Είναι στην ψυχή μας, ναι. Όπως και το Κάιρο όμως. Ο πατέρας μου γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί. ‘Ηταν Αιγυπτιώτης. Το Κάιρο, όπως και η Αλεξάνδρεια, είναι κομμάτι του ελληνισμού. Ε, δεν θα πάω τώρα να πω ότι η Αλεξάνδρεια ήταν και θα είναι ελληνική.

    Αυτό που δεν αναγνωρίζω στους φίλους μας των Σκοπίων είναι να λένε ότι το κράτος τους είναι η Μακεδονία, γιατί δεν είναι. Είναι στη Μακεδονία. Αν συμφωνήσουν στο όνομα Νέα Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία, Άνω Μακεδονία, με γεια τους με χαρά τους. Εγώ θεωρώ, μάλιστα, ότι έχουμε και εθνικό συμφέρον η λέξη Μακεδονία να βρίσκεται στο όνομα της χώρας. Πρώτον γιατί θα θυμίζει ότι και αυτή κομμάτι του ελληνισμού ήταν κάποτε. Επίσης, λένε τώρα διάφοροι ότι θα έρθουν να μας πάρουν τη Θεσσαλονίκη. Το χειρότερο όμως είναι ένας πιθανός εμφύλιος πόλεμος σ’ αυτό το κράτος.

    Το 40% του πληθυσμού είναι Αλβανοί, είναι οπλισμένοι και υπάρχει πάντα το σχέδιο της Μεγάλης Αλβανίας. Τι είναι αυτό που μπορεί να ματαιώσει έναν τέτοιον εμφύλιο πόλεμο; Είναι η λέξη Μακεδονία. Γιατί και οι Σλάβοι και οι Αλβανοί της περιοχής μπορούν να ταυτιστούν με την ταυτότητα του Μακεδόνα. Είναι ένας μύθος, αλλά ζουν στην περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας. Θεωρώ λοιπόν ότι, αν καταφέρουμε με αυτήν την κυβέρνηση στα Σκόπια, που είναι ανοιχτή, να προσθέσουμε το ‘Νέα’ στο ‘Μακεδονία’, να το γράψουν με κυριλλικά γράμματα και να ονομάσουν και τη γλώσσα τους Μακεδονίτικα, για να έχουν και αυτοί το μύθο τους, μπορούμε να προχωρήσουμε”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.