Λόγος: Ο ριζοσπαστικός ‘Χαρτισμός’ του 1838

[Με αφορμή την ταινία «Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς»]

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο «Shades magazine». Kι αυτό και ένα προηγούμενο («Ο γάμος του Ένγκελς»), τα έγραψα με αφορμή την καλή ταινία «Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς». Στο φιλμ γινόταν αναφορά στα πολύμορφα αριστερά κινήματα μιας εποχής όπου η εργατική τάξη βίωνε μια πραγματική Κόλαση, μιας εποχής που είχε τη δυνατότητα να γεννήσει Επαναστάσεις, αλλά που η επιτυχία της ήταν νομίζω, πως γέννησε ριζοσπαστικές Μεταρρυθμίσεις. Η «Επανάσταση» των Σοβιέτ, ήταν πραξικόπημα μιας μειοψηφίας (Π.Κοροβέση, Εφ.τ.Συντακτών: «Aγαθές αυταπάτες»), έγινε, αν ρωτήσουμε τον Μαρξ, σε λάθος χώρα και σε λάθος ευρύτερο γεωγραφικό χώρο και οδήγησε σε τραγικά αποτελέσματα, υποκύπτοντας στον πειρασμό της άσκησης μονοκομματικής ή και προσωπικής τυραννικής εξουσίας. Δεν παραγνωρίζω βεβαίως τη θετική επίδραση που είχε στην καπιταλιστική Δύση, λειτουργώντας ως αντίπαλο δέος που την εξανάγκασε σε συνεχείς κοινωνικές προοδευτικές αναπροσαρμογές, δεν αρνούμαι πως έβγαλε σε σημαντικό βαθμό τον λαό από την θλιβερή εξαθλίωση της θεοκρατικής τσαρικής τυραννίας, εξασφαλίζοντας πολυ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, δεν μπορώ επίσης να αγνοήσω και τα εμπόδια του Ψυχρού Πολέμου, που λειτούργησαν ανασταλτικά. Ίσως κάποιος αντιτείνει πως τώρα που υπάρχει η ιστορική πείρα, έρχεται ωριμότερη η εποχή των Επαναστάσεων. Θα του αντιτείνω πως την πείρα ελάχιστοι την αφομοίωσαν, πως η εργατική τάξη έχει συρρικνωθεί, πως η ευημερία έχει απλωθεί σε πολύ περισσότερους, πως πολλά δικαιώματα έχουν αναγνωριστεί, πως νέες τάξεις, ανάγκες, φαινόμενα και κινήματα έχουν δημιουργηθεί, πως οι άνθρωποι παραμένουν βασικά εγωιστές και αδιάφοροι, αν και πλέον με πολλές δυνατότητες επικοινωνίας και γνώσης και πως κανείς δεν μπορεί να πατήσει το γκάζι της Ιστορίας ερήμην της πραγματικότητας. Το ζητούμενο σήμερα είναι η Επανάσταση των συνειδήσεων, μέσα από τη διάδοση της γνώσης και την εμπέδωση στους καλύτερους από τους πολίτες μιας πολύ ηθικότερης αντίληψης για το ρόλο της Πολιτικής.

Στο άρθρο ασχολούμαστε με το κίνημα της Χάρτας των δικαιωμάτων του λαού. Nομίζω πως έχουμε να κάνουμε με ένα γνήσιο αριστερό ακηδεμόνευτο κίνημα, που είχε μάλιστα τη βούλα της έγκρισης των Μαρξ και Ένγκελς, κίνημα που έθεσε ρεαλιστικούς δημοκρατικούς και ανθρωπιστικούς στόχους και τους πέτυχε σχεδόν όλους. Είναι μια απάντηση στους κάθε λογής αριστερώνυμους δημαγωγούς και στους αφελείς βολονταριστές που τους ακολουθούν, που μη μπορώντας να επεξεργαστούν τις εφικτές μεταρρυθμιστικές προτάσεις του τόπου μας και της εποχής μας, καταφεύγουν σε φτηνή δημαγωγία, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, βασιζόμενοι στην αμάθεια, στην απελπισία και στο φόβο του κοσμάκη. Υποστήκαμε τη διαστροφική διαχωριστική γραμμή του «Αντιμνημόνιου», που έβαλε τον ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια όχθη με τη Χ.Α. με τους ΑΝΕΞΕΛ και με τα ράκη του λαϊκιστικού πατριωτικού ΠΑΣΟΚ.

Ο Χαρτισμός, είναι μια απάντηση στην τυχοδιωκτική Αριστερά, που συμμαχεί με την λαϊκή και με την άκρα Δεξιά και με το διεφθαρμένο σκοταδιστικό παπαδαριό, κολακεύοντας τα λούμπεν λαϊκά στρώματα πως είναι ένας ιστορικός και αδικημένος λαός (η μέθοδος δοκιμασμένη συνειδητά, στον ύψιστο βαθμό από τον Χίτλερ), δαιμονοποιώντας τους Βορειοευρωπαίους και τους Κουτόφραγκους. Αυτοί όμως διαθέτουν μια αξιοσημείωτη ιστορία Παιδείας και πραγματικά λαϊκών κοινωνικών και δικαιωματικών αγώνων, την ώρα που στο θεοκρατικό Ελλαδιστάν το πόπολο τρεφόταν με τα βελανίδια του κοτζαμπασισμού και του παλαιοκομματισμού. Το να ισχυρίζεται ο ημιμαθής αρχηγός και το τσούρμο του, πως θα διαφωτίσουν τους απόφοιτους της Οξφόρδης, της Χαϊδελβέργης και της Σορβόννης καθώς και το εργατικό και κοινωνικό κίνημα, που το δημιούργησαν τα φωτεινά μυαλά και τα εργατικά χέρια του ευρωπαϊκού Βορρά, συνιστούσε από μόνο του μια πρόκληση, η οποία κατέληξε στην σημερινή κυβερνητική ιλαροτραγωδία. Βεβαίως από πολλές πλευρές η σημερινή αριστεροακροδεξιά διακυβέρνηση αποτελεί μια ιστορική εξέλιξη, μια πολύτιμη πολιτική και κοινωνική εμπειρία, που πληρώθηκε βεβαίως με το ανάλογο κόστος. H εξέγερση και η ριζοσπαστική διεκδίκηση, δεν είναι εφηβικό παιχνίδι κακομαθημένων καταληψιών του ΕΠΑΛ Αμπελοκήπων και των διψασμένων για καλοπέραση και καριέρα μικροαστών συζύγων τους.

Ακολουθεί το άρθρο, με ελάχιστες προσθήκες, οι οποίες αφορούν  στη σύνδεση του αριστερού Χαρτισμού με διάφορες «αιρετικές» χριστιανικές Ομολογίες της Μ. Βρετανίας:

«Το κίνημα του Χαρτισμού και η εξέγερση στο ‘φιλανθρωπικό’ άσυλο του Μάντσεστερ»

Πιάνομαι από την ευκαιρία των χριστιανικών γιορτών, που στην Ελλάδα χρωματίζονται με το αντιδραστικό χρώμα της εθνικοθρησκευτικής «παράδοσης» και λειτουργούν παράλληλα σαν φιλανθρωπική σαιζόν, βαμμένη με όλες τις αποχρώσεις της Υποκρισίας, βλέποντας τον πάσχοντα συνάνθρωπο σαν ευκαιριακό μέσο επίδειξης προσωπικής εορταστικής καλοσύνης. Αυτή είναι μια παγίδα στην οποία πέφτουν εθελούσια, με την πρόφαση του σεβασμού των λαϊκών εθίμων,  ακόμη και άνθρωποι από τους οποίους δεν το περίμενες, που παίρνουν μέρος σε αυτό το καραγκιοζιλίκι.  Αξίζει τον κόπο να δούμε μια σχετική σελίδα από το μεγάλο βιβλίο της Ιστορίας της παγκόσμιας πολύμορφης Αριστεράς, εστιάζοντας σε μια λεπτομέρειά της, δηλαδή σε μια μάχη της κατά της «φιλανθρωπίας». Θα ασχοληθώ όσο πιο συνοπτικά μπορώ με το κίνημα του Χαρτισμού με αφορμή την εξέγερση των τροφίμων ενός «φιλανθρωπικού» ασύλου-κολαστηρίου.

Ο Χαρτισμός ήταν κίνημα που εμφανίστηκε στην Μ. Βρετανία (1838-1857), την εποχή που ο Μαρξ είχε γνωρίσει τον Ένγκελς, για να παραφράσω τον ελληνικό τίτλο της καλής ταινίας που πρόσφατα παίχτηκε στη χώρα μας. Σύμφωνα με τον Λένιν ήταν το πρώτο μαζικό, προλεταριακό, επαναστατικό κίνημα. (William Z. Foster “History of the Three Internationals”–2014). Το κίνημα των Χαρτιστών πήρε διεθνιστικό χαρακτήρα. Την ίδια εποχή έδρασαν και άλλες διεθνιστικές εργατικές ενώσεις, όπως η «Ενωση των Προγραμμένων» (1834-1836), η «Ένωση των Δικαίων» (1836-1839), οι «Αδελφωμένοι Δημοκράτες». Οι Μαρξ και Ενγκελς είχαν σχέσεις με τον Χαρτισμό, που δίκαια θεωρείται από τους προδρόμους του διεθνιστικού προλεταριακού κινήματος. Η πρεμιέρα του εκδηλώθηκε με τη δημοσίευση του «Χάρτη του Λαού», που συντάχτηκε κυρίως από τον ριζοσπάστη ακτιβιστή William Lovett της «Ένωσης Εργαζομένων του Λονδίνου», έναν ανθρωπιστή που πίστευε σε μια Παιδεία που θα βασιζόταν στις αρχές της αλληλεγγύης και της ευγένειας. Επικεντρωνόταν σε 6 σημεία: Ψήφο για κάθε ενήλικα, μυστικότητα της ψηφοφορίας, ισότιμη αναλογικότητα της ψήφου σε όλες τις περιφέρειες τη χώρα (κάτι που στην Ελλάδα των «τριφασικών» και συναφών εκλογικών κόλπων δεν ίσχυσε ποτέ), εκλογιμότητα όλων των ενήλικων πολιτών, ακόμη και των ακτημόνων, πληρωμή ενός λογικού βουλευτικού μισθού που θα επέτρεπε και στον φτωχό να πολιτευτεί και τέλος ετήσιες εκλογές, που θα επείχαν την θέση της ανακλητότητας. Αυτή ήταν και η μόνη πρόταση που τελικά δεν υλοποιήθηκε, πράγμα που σηκώνει πολύ συζήτηση για το γιατί, όπως και για το αν ήταν κι αν είναι και σήμερα πρακτικά εφικτή και αποδοτική.

Πέρα από αυτές τις δημοκρατικές αρχές, που αποδείχτηκαν στη δοκιμασία του χρόνου ρεαλιστικές και γόνιμες, ιστορική στιγμή για το κίνημα ήταν η μεγάλη συγκέντρωση του Απρίλη του 1848 στο Κένσιγκτον του Λονδίνου, μια εκδήλωση που φαίνεται πως συγκέντρωσε κάπου ανάμεσα στις 100 έως 200 χιλιάδες πολίτες, αφοί οι εκτιμήσεις ποικίλουν. Η αντίδραση της κυβέρνησης θυμίζει τα δικά μας Δεκεμβριανά, μόνο που εκείνη δεν χρειάστηκε να καταλήξει σε τόση βία. Η εξουσία, που στα 1834 είχε ψηφίσει προκλητικά το ‘Δρακόντειο Νόμο’ για τους φτωχούς, προσποιήθηκε ότι οσμίστηκε εξέγερση. Η αλήθεια είναι πως ήταν μια εποχή πολλαπλών εργατικών ξεσηκωμών στη Δύση. Το Φλεβάρη του 1848 ένα ανατρεπτικό κίνημα εκθρόνισε το Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Φίλιππο, ενώ μια χρονιά πριν οι Χαρτιστές είδαν να εκλέγεται στη Βουλή ένας από τους δημοφιλέστερους αρχηγούς τους, ο χαρισματικός Feargus O’Connor.  Όπως ήταν φυσικό, κάθε εξουσία που ήθελε να κρατηθεί θα αντιδρούσε το λιγότερο με επίδειξη αστυνομικής δύναμης, πράγμα που έγινε με την επιστράτευση πάνω από 90.000 αστυφυλάκων. H βασίλισσα μεταφέρθηκε για ασφάλεια στο νησάκι του Wight στο Hampshire και ο Δούκας του Ουέλλιγκτον με χιλιάδες στρατιώτες έσπευσε στο Λονδίνο. Οι Χαρτιστές ήταν σε επαφή με τους Μαρξ και Ένγκελς (σώζονται δεκάδες επιστολές της αλληλογραφίας μιας ηγετικής μορφής τους, του συγγραφέα και ποιητή Ερνέστου Jones,  ανάμεσα στα 1851 και 1868), αλλά δεν ήταν κομμουνιστικό κόμμα, δεν είχαν πειθαρχία και στρατιωτική οργάνωση, δεν ήταν καν ένα ομογενοποιημένο σύνολο. Η όποια εξέγερσή τους ήταν δύσκολο να πετύχει, αν και οι στόχοι ήταν πολύ σαφείς, λόγω της χαλαρότητας των δεσμών των οπαδών και της ποικιλότητας των απόψεων και του σκεπτικού τους. Ανάμεσά τους υπήρχαν και Χριστιανοί με κοινωνικές αντιλήψεις, που είχαν κόψει τους δεσμούς τους με την κρατούσα Επισκοπική Εκκλησία και με την Καθολική. Τουλάχιστον σαράντα κληρικοί ενθάρρυναν ενεργά τους Χαρτιστές. Ξεχώριζαν ο Ουνιταριανιστής του Γέοβιλ (στο Νότιο Somerset) Ερρίκος Solly, ο Βαπτιστής Θωμάς Davies του Μέρθυρ της Ουαλίας και ο ρήτορας κονγκρεγκασιοναλιστής Αλέξανδρος Duncanson. Ο Mεθοδιστής Ιωσήφ Rayner Stephens, κήρυκας του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, έδωσε ένα βιβλικής υφής «αποκαλυπτικό» κήρυγμα στις 3 Αυγούστου 1839, πριν από τη δίκη και την καταδίκη του σε φυλάκιση 18 μηνών. Προειδοποίησε για την καταστροφή του άδικων πολιτισμών από τη θεία οργή και κήρυξε την επικείμενη έλευση της Δευτέρας Παρουσίας. Μερικοί ιεροκήρυκες και κληρικοί, όπως οι Βενιαμίν Rushton, Ουϊλιαμ Thornton και  Ιωάννης Arran, εργάστηκαν ως χειρώνακτες, δίπλα στην εργατική τάξη. Αυτό το κίνημα δεν πρέπει να μας ξενίζει, αφού η Αγγλία διαθέτει μια αξιοσημείωτη παράδοση σοσιαλιστικού ακόμη και «αθεϊστικού» Χριστιανισμού (βλ. «Ο Λένιν στην Εκκλησία»). Μια από τις μορφές πάλης που είχαν επιλέξει ήταν η συλλογή υπογραφών (1839, 1842, 1848) κάτω από κείμενα αιτημάτων-προτάσεων, που απευθύνονταν στο Κοινοβούλιο, που έφτασαν  το 1842 στα 3,3 εκατομμύρια και το 1848 στα έξι, με κάποιες αναπόφευκτες αμφισβητήσεις εγκυρότητας, όπως υπογραφές του ειρωνικού στυλ ‘Victoria Rex’, που μαζεύτηκαν πολύ βιαστικά από εθελοντές αριθμητικά πολύ λίγους για τόσο φιλόδοξους στόχους.

Στα 1845 ο Ένγκελς έγραψε πως το Μάντσεστερ ήταν η πόλη με τα μεγαλύτερα συνδικάτα, με τους περισσότερους σοσιαλιστές (Fall 1998. «The Historical Background of the Communist Manifesto». George R. Boyer,  Cornell University). Πράγματι εκεί και στο γειτονικό Σάλφορντ είχαμε και την πιο περίεργη εξέγερση, μια άγνωστη ιστορική λεπτομέρεια μιας καταγγελίας κατά της «φιλανθρωπίας», που νομίζω πως έχει διαχρονική και συμβολική σημασία.

Στην πόλη  αυτή, όπου οι εργατικές κατοικίες ήταν αποκλεισμένες σε ανήλιες, βρώμικες και ανθυγιεινές περιοχές, επίτηδες «αποξενωμένες» και κρυμμένες κατά τον Ένγκελς (που ήξερε καλά την περιοχή, αφού έζησε εκεί) από τον κοινωνικό ιστό, υψωνόταν το μουντό κτίριο του κολαστηρίου που είχε το ρόλο  Πτωχοκομείου, χτισμένο στα 1792 κοντά στη συμβολή των δυο κυριότερων ποταμών της πόλης, των Irwell και Ιrk, που τα νερά τους ήταν μαύρα από τη μόλυνση. To άσυλο περιλαμβάνοντας μεγάλους κήπους και ήταν περικυκλωμένο από ψηλούς τοίχους. Όσοι δεν είχαν τον κίνδυνο να ‘φιλοξενηθούν’ εκεί το εύρισκαν αξιόλογο και επιβλητικό. Η φτωχολογιά και οι εργάτες της βιομηχανικής πόλης το έβαλαν στο στόχαστρο oργανώνοντας στα 1848 πορεία διαμαρτυρίας. Mεταξύ των διαδηλωτών ξεχώριζε ο πολυσχιδής ακτιβιστής Elijah Dixon, που είχε δει την οικογένειά του να φυλακίζεται εκεί μέσα. Η αστυνομία το υπερασπίστηκε και οι μάχες μαίνονταν για 3 μέρες μεταφερμένες στους δρόμους της πόλης (P. Pickering «Chartism and the Chartists in Manchester and Salford»Palgrave Macmillan, 1995, σελ.11-12). Μπαίνω στον πειρασμό της αντιπαραβολής άνισων καταστάσεων, θυμίζοντας πως και στην Ελλάδα είχαμε το 1976 μια εξέγερση σε φιλανθρωπικό κολαστήριο («Τριλογία κατά του φασισμού-2». «Η εξέγερση των τυφλών κατά της κρατικής Εκκλησίας & τα ανθρωποφάγα σκυλιά ενός τυραννικού παπά»), η οποία είχε προκαλέσει πανευρωπαϊκή συγκίνηση και απαθανατίστηκε σε μαυρόασπρο ντοκυμανταίρ (Μαρία Χατζημιχάλη-Παπαλιού).

Στην Αγγλία και στην Ουαλία, με τον όρο ‘workhouse’ (εργοτάξιο, σπίτι εργασίας) ονομαζόταν (από τα 1631) ένα μέρος όπου προσφερόταν διαμονή και απασχόληση, σε όσους δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δικά τους μέσα. Μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων το 1815, η νέα τεχνολογία στη γεωργία και η συγκυρία συσσώρευσης προβλημάτων στην αγροτική παραγωγή, οδήγησε χιλιάδες αγρότες στην εξαθλίωση. Στα 1834 ψηφίστηκε Νόμος που δυσκόλευε τη ζωή όσων φτωχών αρνούνταν να αυτοπεριοριστούν στα φιλανθρωπικά εργοτάξια, που αποδείχτηκαν ένας παραγωγικός τρόπος εξαντλητικής αξιοποίησης των περιθωριακών και ταυτόχρονου μαντρώματός τους, αποφεύγοντας έτσι πολλούς κινδύνους, ανάμεσά τους και τη δημόσια αποκάλυψη της έκτασης της δυστυχίας. Οι περισσότεροι εργάζονταν σε εργασίες όπως σπάσιμο λίθων, σύνθλιψη οστών για την παραγωγή λιπασμάτων, με κύριο εργαλείο ένα μεγάλο μεταλλικό καρφί (spike), που έδωσε και το εναλλακτικό παρατσούκλι αυτών των συγκαλυμμένων κάτεργων.

Η ζωή σε ένα εργοστάσιο ήταν επίτηδες πολύ σκληρή, έτσι ώστε να αποτρέψει  όσους είχαν κάποιο τρόπο επιβίωσης να καταφύγουν εκεί, στέλνοντας στις δαγκάνες του μόνο  τους απόλυτα άπορους. Όμως, σε τομείς όπως η παροχή δωρεάν ιατρικής περίθαλψης και εκπαίδευσης για παιδιά, καμία από τις οποίες δεν ήταν διαθέσιμη για τους φτωχούς στην Αγγλία της εποχής, οι τρόφιμοι είχαν ευνοηθεί έναντι του γενικού πληθυσμού, πράγμα που λειτουργούσε ως ανταποδοτικό κίνητρο αποδοχής μιας άδικης φυλάκισης. Παρόλο που τα εργοτάξια καταργήθηκαν επίσημα το 1930, αρκετά από αυτά συνέχισαν με τη νέα ονομασία τους, ως ιδρύματα δημόσιας συνδρομής της τοπικής αυτοδιοίκησης, μέχρι την ψήφιση του Εθνικού Νόμου ‘Κρατικής Βοήθειας’ του 1948, που εξαφάνισε αυτά τα μισητά άσυλα (Βλ. και «Before welfare: True stories of life in the workhouse» καθώς και μια συλλογή σχετικών φωτογραφιών με θέμα την παιδική εργασία σε αυτά τα πτωχοκομεία: «victorian workhouses, Children in the Workhouse»).

H κρατική Eκκλησία, που αρχηγό της, από την εποχή του Ερρίκου του 8ου, είχε και έχει το βασιλιά (!), δεν μπορούσε να είναι απούσα από αυτό το όργιο της φιλανθρωπίας. Κάθε εργοτάξιο είχε δικό του ιερέα της επίσημης «Εκκλησίας της Αγγλίας» (Αγγλικανικής), ο οποίος λειτουργούσε στην τραπεζαρία αν δεν υπήρχε κάποιο παρεκκλήσι. Στην Κορνουάλη και στη Β. Αγγλία όπου πλειοψηφούσαν οι προσκείμενοι στην Καθολική ή σε άλλη προτεσταντική ομολογία, οι εργάτες έπαιρναν άδεια εξόδου την Κυριακή να παρακολουθήσουν τη δική τους λειτουργία, αρκεί να επέστρεφαν με βεβαίωση υπογραμμένη από τον ιερέα. Η δυσανεξία στη θρησκευτική διαφορετικότητα έφτανε μέχρι την προβολή εμποδίων στην επίσκεψη Λατίνου ιερωμένου την Κυριακή στο εργοτάξιο, ακόμη και τον 19ο αιώνα, ακόμη και στο ισχυρά Καθολικό Λίβερπουλ (“Religion in Workhouses”).

Ο καθένας μπορεί να κάνει τις αναγωγές αυτών των μνημείων της υποκρισίας και της σκληρότητας, μιας κοινωνίας που περνούσε σταδιακά στη βιομηχανοποίηση και στον καπιταλισμό, προβάλλοντας τις σκέψεις του στη σημερινή πτωχευμένη Ελλάδα της αποβιομηχανοποίησης και της εισροής απελπισμένων προσφύγων. Κοινός παρανομαστής η βαρβαρότητα Κράτους και Κοινωνίας απέναντι στους ανυπεράσπιστους αδύναμους. Ο κρατικός Αρχιεπίσκοπος υποδέχεται τον Φύρερ σε γιορτή της Αρχιεπισκοπής χωρίς να ακουστεί μία διαμαρτυρία, ενώ εκτεταμένα στρώματα του χριστιανικού πληθυσμού και ευσεβείς δημοσιογραφικοί παράγοντες, συμπεριφέρονται συχνά με απίστευτη κακότητα δαιμονοποιώντας τους πρόσφυγες με κινδυνολογίες, με εσκεμμένη «αφέλεια» και με ψέματα: «2174 ευρώ επίδομα το μήνα για τον «μετανάστη» Αχμέτ;» , «Η σταύρωση της γάτας και ισλαμοφοβικό like-farming», «Χιλιάδες αλλοδαποί εισέπραξαν το κοινωνικό μέρισμα». Θα έλεγε κανείς με βεβαιότητα, πως η φιλανθρωπική βιομηχανία στη χώρα μας δεν είναι τόσο σκληρόκαρδη όσο στην Αγγλία του 19ου αιώνα, αν δεν υπήρχαν περιστατικά όπως αυτό στο για 50 χρόνια (από το 1963!) κολαστήριο του Πειραιώτη Θεολόγου, που αντιμετωπίστηκε με γενική απάθεια και με σιωπή των αρμοδίων, στο σκέλος των ευθυνών του εξομολόγου ιερέα:  («40 χρόνια στον πρώην πρόεδρο Οικοτροφείου Παιδικό Σπίτι») «….όταν ένα από τα κακοποιημένα παιδιά είχε εξομολογηθεί σε ιερέα όσα του είχαν συμβεί, εκείνος είχε σπεύσει να …ενημερώσει τον δράστη!» (Κατ. Κατή, documento-23.8.2017).

Αξίζει να δείτε: Παιδική εργασία στη βικτωριανή Αγγλία

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Γράμμα από το Ληξούρι, Logos. Bookmark the permalink.

8 Responses to Λόγος: Ο ριζοσπαστικός ‘Χαρτισμός’ του 1838

  1. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=158256

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 3 Μαϊου 2010
    Ενάντια στο κατεστημένο, επέμειναν και δικαιώθηκαν

    Ο εξεγερμένος Μάης των ελλήνων τυφλών
    Λεπτομέρειες και ντοκουμέντα από την ιστορική εξέγερση του 1976

    Ακριβώς πριν 34 χρόνια έλαβε χώρα η “κρίσιμη πράξη” που έθεσε τις βάσεις για την χειραφέτηση των ελλήνων αναπήρων και για την δημιουργία τα μετέπειτα χρόνια οργανωμένου αναπηρικού κινήματος. Πρόκειται για την κατάληψη του Οίκου Τυφλών Καλλιθέας από ομάδα εξεγερμένων τυφλών, που δεν δίστασαν να αντιπαρατεθούν μετωπικά με το κατεστημένο (οικονομικό, πολιτικό, θρησκευτικό), έχοντας όλο το δίκιο με το μέρος τους αλλά και όλες τις πιθανότητες εναντίον τους.

    (…..)

    Τα πράγματα σε χρόνο μηδέν αγριεύουν. Απ’ την επόμενη κιόλας μέρα τα μέλη της Συντονιστικής καλούνται για ανακρίσεις στο Α.Τ. Καλλιθέας (διοικητής ο περιβόητος Καραθανάσης) όπου επίμονα ρωτούνται για τα πολιτικά τους φρονήματα. «Αποτελούν άμεσο εθνικό κίνδυνο, εφαρμόστε εναντίον τους τους νόμους περί συμμοριτοπολέμου» απαιτεί με επιστολή της στον τότε υπουργό Υγείας-Πρόνοιας η Εκκλησία της Ελλάδας λίγες μέρες μετά. «Αν δεν υποχωρήσουν, θα τους προσθέσω άλλη μια αναπηρία», απειλεί δημόσια (και… χριστιανικά) ο τότε διευθυντής της Χριστιανικής Αλληλεγγύης. Κινούνται μηχανισμοί δίωξης και τα μέλη της Συντονιστικής κατηγορούνται για παράβαση του Ν4000 περί τεντιμποϊσμού! Οχι απλώς δεν κάμπτονται με την συντονισμένη απόπειρα εκφοβισμού τους οι εξεγερμένοι τυφλοί, αλλά συνειδητοποιούνται ακόμα περισσότερο …

    (…..)

    Ο εξαναγκασμός της Εκκλησίας σε συμβιβασμό από μια ομάδα εξεγερμένων τυφλών, ήταν η πρώτη (και μοναδική μέχρι σήμερα) έμπρακτη αμφισβήτηση του απαραβίαστου θεσμού της εκκλησιαστικής περιουσίας και του εκκλησιαστικού κατεστημένου. Το ευρύτερο (εκκλησιαστικό και πολιτικό) κατεστημένο της εποχής αντιλαμβανόμενο την πράξη υπογραφής συμφωνίας ως μια απλή τακτική υποχώρηση, με δριμύτητα τα επόμενα χρόνια αντεπιτέθηκε. Το Μάιο του 1977, ένα χρόνο ακριβώς μετά την κατάληψη, σε αγωνιστική εκδήλωση διαμαρτυρίας των Ελλήνων τυφλών στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη παρεμβαίνουν αστυνομικές δυνάμεις, το ξύλο πέφτει σύννεφο και κατά δεκάδες οι τυφλοί προσάγονται στην Ασφάλεια Αθηνών! Επίσης, κάθε λίγο και λιγάκι, τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Μαΐου 1976 σύρονται στα δικαστήρια (συνολικά 114 την τετραετία ’77-’81) με βαρύτατα κατηγορητήρια αλλά και επιπτώσεις στον προσωπικό και κοινωνικό τους βίο. Το μόνιμο τίμημα των πραγματικών αγώνων που αληθώς αμφισβητούν κατεστημένα συμφέροντα αυτό και μόνο αυτό είναι.

    Στον αντίποδα, όμως, αυτού του κατασταλτικού κλίματος, το παγιωθέν κλίμα συμπαράστασης σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, δεν επέτρεπε στο ποτάμι να γυρίσει πίσω. Με εργαλείο το ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο της Μαρίας Χατζημιχάλη – Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών» που ολοκληρώθηκε μέσα στο 1977 και έκτοτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης, τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων τυφλών έγιναν υπόθεση όλου του πολιτισμένου κόσμου.

    Σαρτρ, Μποβουάρ, Φουκό, Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς, Μοντάν, Γαβράς, Ζέη, Πετρόπουλος, Φασιανός, οι πλέον επώνυμοι από τους συμπαραστάτες. Ελέω λοιπόν και της διεθνούς συμπαράστασης τα πράγματα οδηγούνται στη νομοτέλειά τους:

    (….)

    https://roides.wordpress.com/2015/01/09/9dec15/
    τριλογία κατά του φασισμού -2
    09/01/2015
    Η εξέγερση των τυφλών κατά της κρατικής Εκκλησίας & τα ανθρωποφάγα σκυλιά ενός τυραννικού παπά

    Πρωταγωνιστές της ιστορίας μας είναι ο αγράμματος, αγροίκος, διεφθαρμένος, φασίστας και κουμπουροφόρος Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, που το όνομά του ήλθε πρόσφατα στη δημοσιότητα με αφορμή μια παρακρατική αποθήκη όπλων του δικτύου «Κόκκινη προβιά» και από τους ιερείς του Δ.Σ. του ιδρύματος που θα δούμε, ο πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Σχοινιωτάκης (του οικουμενικού Θρόνου!).
    (….)

    Το φιλάνθρωπο έργο του πρωτοπρεσβύτερου Σχοινιωτάκη δεν τελείωσε εδώ. Το απόγευμα της 17ης Ιουλίου του 1978 τα δυο άγρια μπουλντόγκ που εκγύμναζε στο κτήμα του στη Β.Εύβοια, κατασπάραξαν με πάνω από 500 δαγκωνιές την άτυχη νεαρή ποδηλάτισσα δικηγόρο Αριάδνη Αλεξάνδρου. Ο Σχοινιωτάκης κάθισε στο σκαμνί και η καταδικαστική ετυμηγορία, μετά από μια πολύ σκληρή αγόρευση του Εισαγγελέα εκδόθηκε στις 2.11.1979. Φυλάκιση δυο χρόνων και 15 ημερών και χρηματική αποζημίωση στη μητέρα του θύματος. Η έφεση είχε, ως είθισται, ανασταλτικό αποτέλεσμα και ο σκληρόκαρδος πρωτοπρεσβύτερος, που όπως κατέθεσε ο μάρτυρας κατηγορίας δημοσιογράφος Βασίλης Καββαθάς του είχε δηλώσει ψυχρά στην Αρχιεπισκοπή λίγες ημέρες μετά το ατύχημα: «Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς», δεν μπήκε ποτέ στη φυλακή. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε και στον κατά την πολιτική αγωγή «εθελοντή κατηγορούμενο», «άβουλο όργανο» του παπά, «υποτακτικό» του και επιστάτη του κτήματος, στον οποίο έγινε προσπάθεια να μεταβιβασθεί η προφανής ευθύνη του αφεντικού του, που εξέτρεφε «Κέρβερους». Η υπεράσπιση προσπάθησε πολλές φορές να θολώσει τα νερά φτάνοντας στο σημείο να καταθέσει ανώνυμη καταγγελία σε βάρος υπαλλήλου της ΔΕΗ φερόμενου ως δήθεν δράστη δήθεν δολοφονίας της δικηγόρου. Πάντως η πρόβλεψη του Εισαγγελέα στον παπά πως το συμβάν «θα σας καταδιώκει σε όλη σας τη ζωή» («Απογευματινή», 1.11.1979) δεν επαληθεύτηκε. Άλλωστε η Εκκλησία όχι μόνο δεν καθαίρεσε ή έστω έθεσε σε αργία τον παπά αλλά όπως είδαμε του επιδαψίλευσε τίτλους και τιμές.

    (….)

    http://www.agiosgeorgios-kypselis.gr/54.pdf
    Ἐκοιµήθη ὁ π. Ἐµµανουὴλ Σχοινιωτάκης

    Τὴν Τετάρτη 1 Ἀπριλίου ἐκοιµήθη κατόπιν πολυχρόνιας δοκιµασίας ἀπὸ τὴν
    ἐπάρατο νόσο ὁ ἀείµνηστος ἐφηµέριος τῆς Ἐνορίας µας π. Ἐµµανουὴλ Σχοινιωτάκης, ὁ
    ὁποῖος διακόνησε σ’ αὐτὴν κατὰ τὴν περίοδο 1959-2002. Ὁ ἐκλιπὼν –γόνος πολυµελοῦς
    οἰκογενείας– διακόνησε σὲ πολλοὺς τοµεῖς τῆς Ἐκκλησίας µας µεταξὺ τῶν ὁποίων ὡς
    ∆ιευθυντὴς τῆς Γεν. ∆ιευθ. Χριστιανικῆς Ἀλληλεγγύης τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, Ἀντιπρόεδρος τοῦ Οἴκου Τυφλῶν κ.π.ἄ. Εἶχε τιµηθεῖ µὲ παράσηµα ἀπὸ πολλὲς
    τοπικὲς Ἐκκλησίες µεταξὺ τῶν ὁποίων τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κ.ἄ. Εἶχε ἐπίσης τιµηθεῖ ἀπὸ τὸν ἀείµνηστο
    Οἰκουµενικὸ Πατριάρχη κυρὸ ∆ηµήτριο µὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐτελέσθη στὸν Ναό µας µὲ
    τὴν συµµετοχὴ ἀρκετῶν ἱερέων ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου µας Σεβασµ. Μητροπολίτη Βελεστί- νου κ.∆αµασκηνό, ὁ ὁποῖος µετέφερε τὶς συλληπητήριες
    εὐχὲς τοῦ Ποιµενάρχου µας. Συµµετεῖχαν ἀκόµη ἀρκετοὶ ἱερεῖς καθὼς καὶ ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Νικοπόλεως ἐκ τοῦ Πατριαρ χείου Ἀλεξανδρείας. Ἐπίσης ὁ Πανοσιολ.
    Ἀρχιµ. Χρυσόστοµος Παπαθανασίου ἱεροκήρυξ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς, µετέφερε στὴν οἰκογένεια τοῦ ἐκλιπόντος τὶς εὐχὲς τοῦ Παναγ. Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρ-θολοµαίου. Ἡ σορός του µετεφέρθη στὴν ἰδιαιτέρα του πατρίδα, τὴν Κρήτη. Εἴη αἰωνία αὐτοῦ ἡ µνήµη!

  2. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Στο ερώτημα των ανακριτικών αρχών γιατί δεν μιλούσαν εκείνα απαντούσαν με δάκρια στα μάτια: «Από τη στιγμή που ερχόταν στο ίδρυμα παπάς για να μας εξομολογήσει και την εξομολόγησή μας την έλεγε χαρτί και καλαμάρι στον Λαλαούνη και μας έβαζε τιμωρία μετά, σε ποιον να μιλήσουμε και τι να του πούμε;

    http://www.protothema.gr/greece/article/710533/to-elliniko-spotlight-50-hronia-viastis-anilikon-ston-peiraia/

    Οι δραματικές ιστορίες παιδιών που έπεσαν στα χέρια του

    To ελληνικό Spotlight: 50 χρόνια βιαστής ανηλίκων στον Πειραιά
    Ρομίνα Ξύδα 04/09/2017

    Διευθυντής ορφανοτροφείου στον Πειραιά καταδικάστηκε σε 40 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή


    Η δικηγόρος Σοφία-Αλεξία Βέννη ανέλαβε αφιλοκερδώς της υπεράσπιση των παιδιών

    Η σκοτεινή ιστορία ενός «ευυπόληπτου» άνδρα που φόρεσε το προσωπείο του σωτήρα ικανοποιώντας τη διαστροφή του να βασανίζει χωρίς έλεος δεκάδες απροστάτευτα παιδιά
    Υπάρχουν ρεπορτάζ που όσα κι αν έχεις δει και ακούσει, όσες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες κι αν έχεις καταγράψει σε μνήμες φρίκης, όσα κι αν είναι τα χρόνια σου στην πιάτσα της δημοσιογραφίας και όσα χιλιόμετρα κι αν έχεις διανύσει στα μονοπάτια της, γεννιούνται για να σε σοκάρουν.

    Το ημερολόγιο γράφει 1958 όταν ο 27χρονος τότε Κωνσταντίνος Λαλαούνης, απόφοιτος Θεολογίας, διορίζεται από το υπουργείο Δικαιοσύνης επιμελητής ανηλίκων του Δικαστηρίου Ανηλίκων Πειραιώς.

    Ο ατάραχος βασανιστής και τα θαρραλέα αγόρια

    Ο «ευυπόληπτος» Πειραιώτης με το μαστίγιο

    Η αρρωστημένη ψυχοσύνθεση του βασανιστή Λαλαούνη δεν εξαντλούνταν ωστόσο μόνο στο ξύλο και την ψυχολογική βία απέναντι στα μικρά παιδιά, αλλά, όπως αποδείχθηκε στο δικαστήριο, και στην πραγμάτωση των αρρωστημένων σεξουαλικών του φαντασιώσεων τόσο μέσα στο κτίριο του Πειραιά όσο και σε ένα εξοχικό σπίτι στη Δροσιά, όπου πήγαινε με τα παιδιά κάποια Σαββατοκύριακα και τα καλοκαίρια.

    Η στιγμή της φρικτής αποκάλυψης και τα κλειστά στόματα

    Στο ερώτημα των ανακριτικών αρχών γιατί δεν μιλούσαν εκείνα απαντούσαν με δάκρια στα μάτια: «Από τη στιγμή που ερχόταν στο ίδρυμα παπάς για να μας εξομολογήσει και την εξομολόγησή μας την έλεγε χαρτί και καλαμάρι στον Λαλαούνη και μας έβαζε τιμωρία μετά, σε ποιον να μιλήσουμε και τι να του πούμε;

  3. Ο/Η laskaratos λέει:


    Marx wears the liberty cap of the Jacobins in God kak zhizn (A Year is Like a Lifetime, 1965).


    Γερμανικό φιλμ
    Moor and the Ravens of London
    (Mohr und die Raben von London)

    Ο Μαρξ και τα Κοράκια του Λονδίνου
    1968
    Με βάση το μυθιστόρημα του Ilse Korn και του Vilmos Korn.

    Το έτος είναι το 1856 και ο Mαρξ, που έχει το παρατσούκλι «Moor» από τους φίλους του, ζει στην εξορία στο Λονδίνο. Γνωρίζει τον Τζο, ένα 13χρονο αγόρι της εργατικής τάξης, που δουλεύει δώδεκα ώρες την ημέρα σε ένα κλωστήριο, ακόμη και σε παράνομες νυχτερινές βάρδιες. Μια νύχτα, ο Μαρξ φέρνει έναν επιθεωρητή στο μύλο, ελπίζοντας να τερματίσει αυτές τις παράνομες συνθήκες εργασίας.

    Την ίδια στιγμή, η συμμορία Ravens (Koράκια), με επικεφαλής τον αδελφό Joe, Billy, προσπαθεί να βελτιώσει τη δύσκολη κατάστασή τους κλέβοντας. Ο ιδιοκτήτης του μύλου (εργοστάσιο υφαντουργίας με υδροκίνηση) προσπαθεί να υπονομεύσει τις προσπάθειες του Μαρξ κατηγορώντας για κλοπή τους νέους υπαλλήλους του. Ο Μαρξ, ωστόσο, παραμένει αμετακίνητος στον αγώνα του ενάντια στην παιδική εργασία και καταφέρνει μάλιστα να βάλει τη συμμορία των αγοριών στο σωστό αγωνιστικό δρόμο.

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://athamastos.blogspot.gr/2017/11/blog-post_2.html


    N. Yόρκη: Μαύροι καπνοδοχοκαθαριστές

  5. Άρθρο σαν κι αυτό με κάνει και ανάβω κεριά στο όνομα του μπλογκ σας -εδώ στην ενορία του Αγίου Μάμα…

    Εύγε τεκνά μου.

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    Xριστιανικός Καπιταλισμός

    Παιδάκια στα βρετανικά ορυχεία

    Κατάληξη η φυματίωση ή το ατύχημα

  7. Ο/Η Ακοσμος Αιτωλος λέει:

    Ενα μεγαλο μπραβο και ενα μεγαλο ευχαριστω,ειστε αξιοι των ονοματων σας που τολμησαν, να αναδειξουν τους ρασσοφορους φασιστες και εγληματιες……αβαντι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.