Στον Ίστρο της Μαρδακίας

[Ως πότε ο αγοραίος ‘πατριωτισμός’ θα αλυσοδένει τη χώρα;]

Μακεδονομάχοι: Ο «σκατιάρης» και ο Φύρερ «ποιητής» του Εωσφόρου με την ιδιοκτήτρια του πορνο-New Dream Ηοtel.

του Αναγνώστη Λασκαράτου
‘Ίστρος είναι στα ελληνικά ο Δούναβης, ο ποταμός των βόρειων ορίων της Δακίας, της χώρας των Δακών, αυτών που οι Έλληνες ονόμαζαν Γέτες, ενός κλάδου των Θρακών. Έχει τόση σχέση με τη σλαβική Μακεδονία όση έχει ο γεωγραφικός οίστρος του Μάρδα με τη σοβαρότητα. Δεν είναι μόνος του ο πονηρός πολιτευτής. Η  ‘Μοισία’ μιας βουλευτίνας («Εύα Καϊλή: ‘Τίνος εγγονή εισ’ εσύ παιδάκι μου’»;), η ‘Κεντρική Βαλκανική’ κλπ είναι άλλες δυο προφανέστατα κακόβουλες, χωρίς ελπίδα προτάσεις αυτόκλητων  Νονών, μιας χώρας που δεν έχει καλέσει κανέναν να της βρει όνομα και που βεβαίως δεν πρόκειται να κάνει εξουθενωτικά ταπεινωτικό χαρακίρι και να αλλάξει την εθνική της ταυτότητα, πραγματική ή φαντασιακή, μετά από περίοδο χρησικτησίας που ξεπερνάει έναν αιώνα, για να μην πάμε στη Μακεδονία του Βυζαντίου ή και πιο πίσω. Και να το ήθελε η κυβέρνηση των Σκοπίων, δεν θα την άφηναν οι δικοί της ΑΝΕΛ, Χρυσαυγίτες και κάθε λογής «πατριώτες», με πρώτη και χειρότερη την Ορθόδοξη Εκκλησία της, ίδια και απαράλλαχτη με τη δικιά μας, αφού έχουν κι οι δυο τους τον ιό του φυλετισμού που έχει μολύνει το δόγμα τους («Ορθοδοξία και Ναζισμός»).

Δεν θα μπω σε συζητήσεις για τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας, για την γεωγραφική μετάλλαξή της τη βυζαντινή εποχή, για τη μακεδονική εθνολογική σαλάτα των νεώτερων χρόνων, που έδωσε σημειολογικά το όνομά της  στο γνωστό έδεσμα, για τις φρικαλεότητες που οι Έλληνες και Βούλγαροι Ορθόδοξοι αδελφοί και Μακεδονομάχοι διέπραξαν ο ένας κατά του άλλου και κατά τρίτων («Τα Μυστικά του Βούρκου-α»), στο χώρο της, για την αυτονόητη ντροπή να διεκδικούν «Χριστιανοί»  την κληρονομιά του Αρχισταυρωτή Μεγαλέξανδρου («Σφαγέας ο Μέγας Αλέξανδρος, κατά τον κ. Νίμιτς»), για τις πολιτικές αλητείες των εκατέρωθεν εθνικιστών, που φανατίζουν την αμάθεια, τον κακό εαυτό και τα συμπλέγματα των λαών τους, για χίλια δυο παρεπόμενα ζητήματα, γελοία ή θλιβερά ή αυτοκαταστροφικά και για τους δυο λαούς και για την Ειρήνη και για την Οικονομία και για τα Βαλκάνια και για την Ευρώπη και για τον Κόσμο, που συνθλίβεται με αφόρητο ανθρώπινο πόνο στη μέγγενη των εθνικισμών και των θρησκευτικών φανατισμών.

1956: Περ. ‘Τεν-Τεν’ «The Calculus affair». Στα 1992, θεωρήθηκε ανθελληνική συνωμοσία

Καλώς ή κακώς Μακεδόνες ονομάζονται ή αυτοπροσδιορίζονται πολλοί άνθρωποι. Ο (κατά το φίλο του τον Φύρερ) «σκατιάρης» δεσπότης Άνθιμος των Κούκουρων (ελληνικά Σαλμώνη) της Ηλείας, ο εντιμότατος Ψωμιάδης («Καταδικάστηκε ο Παναγιώτης Ψωμιάδης») με την αρχαιοελληνική κατατομή,  οι Ορθόδοξοι Καραμανλήδες και Μπαφραλήδες που προσέφυγαν στην ελληνική Μακεδονία, οι ακραιφνείς Έλληνες ακροδεξιοί Αντών Τσαούς, Κίτσα Μπατζάκ, Μιχάλ Αγά, οι μουσουλμάνοι Έλληνες Βαλαάδες που ξεσπιτώθηκαν τόσο άδικα, οι Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας, που κυνηγήθηκαν οι περισσότεροι, ο ευλαβής Παπαθεμελής από τη Βυσσώκα («Στη βαλκάνια πατρίδα του κ. Παπαθεμελή»). Ο ίδιος ο αγράμματος και επαγγελματίας πόρνος ανδρών και γυναικών, σταβλίτης  και ιδρυτής της βυζαντινής βασιλικής δυναστείας των «Μακεδόνων» Βασίλειος ο Α’ (811-886), πατέρας (αμφισβητούμενος γιατί η ευσεβής σύζυγός του είχε εραστή) και ευνουχιστής του αγίου 19χρονου πατριάρχη Στέφανου και αφεντικό των αλληλομισούμενων αγίων πατριαρχών Φωτίου και Ιγνατίου, καταγόμενος από τη Θράκη, που τότε ανήκε στο θέμα (επαρχία) της Μακεδονίας, αποκλήθηκε Μακεδόνας αν και οι απόγονοί του ισχυρίζονταν πως ήταν Αρμένης (για τον ενάρετο και ελληνοπρεπή βίο του, βλ. «Η μεγαλομανία του λόγιου Αγίου Μ.Φωτίου»). Δεν θα μπω στη λογική να συζητήσω σε ποιόν ανήκει το όνομα. Σε όλους τους και σε κανέναν τους. Προσωπικά δεν κρίνω τους ανθρώπους από την πραγματική ή φαντασιακή καταγωγή τους. Πάντως οι Σλάβοι Μακεδόνες, είναι προφανέστατα Μακεδόνες μόνο γεωγραφικά, κι αυτό μόνο με πολύ καλή θέληση, το έχει ομολογήσει και ο Κίρο Γκλιγόροφ, χωρίς βέβαια να σημαίνει πως οι σημερινοί Έλληνες Μακεδόνες, που η σκούφια τους κρατάει ολούθε, είναι φυλετικοί απόγονοι των αρχαίων. Σίγουρα δικαιούνται πιο πολύ τον τίτλο από τους άλλους, για μερικούς προφανείς λόγους, αυτό όμως δεν τους δίνει το δικαίωμα να απαγορεύουν τη χρήση, μετά από αδιαφορία, σιωπή ή και επίσημη αναγνώριση μιας μεγάλης χρονικής περιόδου, όπου η ΠΓΔΜ ονομαζόταν Μακεδονία, ως ομόσπονδο κρατίδιο. Μακεδονία ονομαζόταν στην Ομοσπονδία του Τίτο το κρατίδιο, η Ελλάδα το είχε αποδεχτεί, δεν μπορεί τώρα να ζητάει να αλλάξει όνομα, επειδή προβιβάστηκε σε αυτόνομη κρατική οντότητα. Δικαιούται απολύτως όμως να ζητάει έναν γεωγραφικό επιθετικό προσδιορισμό (Βόρεια Μ., Μ. του Βαρδάρη, Μ. των Σκοπίων, κλπ, αφού η ισχυρή αλβανική μειονότητα της ΠΓΔΜ βάζει βέτο στον εθνολογικό ‘σλαβική’), για να ξεχωρίζουν τα πράγματα, με την αυτονόητη μετά δικιά της υποχρέωση να βάλει ένα ανάλογο επίθετο (Νότια, ελληνική κλπ) στο δικό της κομμάτι. Πολυτέλεια για πείσματα, καυγάδες, υποκρισίες δεν έχουμε και όσοι κατεργάρηδες επενδύουν πολιτικά στην εθνικοφροσύνη, ας ζητήσουν για να δείξουν τον πατριωτισμό τους από τη Σικελία και τη Ν. Ιταλία να ονομαστούν Μεγάλη Ελλάδα, θα είναι λιγότερο καταστροφικό και επικίνδυνο.

Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου το έτος 900 (Βικιπαίδεια «Θέμα Μακεδονίας»)

Ο πανάσχετος καθηγητής Μάρδας, εκ των αυτομολησάντων την συμφέρουσα εποχή στον ΣΥΡΙΖΑ («ΠΑΣΟΚ: Περιπλανώμενος πολιτικός τυχοδιώκτης ο Μάρδας». «…να του λείπουν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ το πρωί στο σπίτι του, αλλά να τα βρίσκει δυο ώρες αργότερα μόλις φτάνει στο γραφείο του.. από τη πρώτη στιγμή που ένα ΜΜΕ τον φωτογράφισε σε σχέση με εξαγωγή χρημάτων, όφειλε να δώσει την όποια απάντηση του..»), δεν έχει ιδέα για τη Δακία που τη μπερδεύει με την περιοχή των Σκοπίων. Πολιτικοί σαν κι αυτόν και συμμαχίες αφύσικες και ανίερες, σαν κι αυτή των Τσίπρα-Καμμένου, δεν μπορούν να δώσουν με τους εξυπνακισμούς, τις αυταπάτες, τους τακτικισμούς, τη διπροσωπία και την υποκρισία τους, μόνοι τους λύση σε ένα πρόβλημα που τροφοδοτήθηκε τεχνητά με μυστικά κονδύλια («Ο Αντ. Σαμαράς και τα μυστικά κονδύλια του ΥΠΕΞ»-Η Αυγή), τα οποία αυτοί που ορκίζονταν πως θα καταργούσαν το ανεξέλεγκτό τους, το χρησιμοποιούν και σήμερα («ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΓΙΑ «ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ» ΚΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2017»), χωρίς να ντρέπονται και χωρίς να καλούνται σε λογοδοσία για την ανακολουθία τους.  Αυτά τα καμώματα κρατάνε τη χώρα όμηρο πατριδοκάπηλων συμφεροντολόγων χάρις στην παχυλή άγνοια του αδιάφορου για την ιστορική αλήθεια «σοφού λαού» και την εύκολα υποδαυλιζόμενη τάση του να μισεί «εξωτερικούς εχθρούς», που βεβαίως έχει κι αυτός τις δικές του ευθύνες, δεν είναι ανήλικος όπως ισχυρίζεται το ΚΚΕ. Οι Σλάβοι Μακεδόνες έχουν μια εδραιωμένη πεποίθηση σε βάθος χρόνου. Την κατέγραψε ο δικός μας Στρατής Μυριβήλης: «…Δε θέλουν να είναι μήτε ‘Μπουλγκάρ’, μήτε ‘Σρρπ’ (Σέρβοι), μήτε ‘Γκρρτς’ (Γραικοί). Μονάχα ‘Μακεντόν ορτοντόξ’..» (φωτ.4). Ο συγγραφέας, για να γίνει αρεστός στο καθεστώς, αφαίρεσε αυτήν την αδιαμφισβήτητη προσωπική του μαρτυρία, από την τρίτη έκδοση (του 1955) της «Ζωὴς ἐν τάφῳ» του. Όποιος όμως πιστεύει πως με τέτοια κόλπα και εθελοτυφλίες, θα υποχρεώσει μια χώρα που την αναγνωρίζουν ως Μακεδονία περισσότερες από 130 άλλες, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Μ.Βρετανία, Σερβία, Bουλγαρία, Ελβετία, Τουρκία, ενώ τώρα ο Βούλγαρος πατριάρχης και η βουλγαρική Σύνοδος ομόφωνα αναγνώρισαν (27.11.2017) την Εκκλησία τους ως Μακεδονική, η έχει αυταπάτες σαν τον Τσίπρα ή απλά μας κοροϊδεύει. Όποιος νομίζει πως είναι τίμιο, εφικτό και επωφελές για τη χώρα του να ταπεινώσει έναν μικρό γειτονικό λαό, που αυτοπροσδιορίζεται έτσι και το πιστεύει αυτό, το ίδιο βαθιά που η κυρά Χάιδω από την Κολοκυνθού πιστεύει πως αυτή είναι κληρονόμος του Θουκυδίδη και όχι η ντε Ρομιγί, έχει σοβαρό πρόβλημα επαφής με την Ηθική με τη Λογική και με την πραγματικότητα. Η Μακεδονία των Σκοπίων, αν δεν είχε ιδρυθεί, θα έπρεπε να είχε εφευρεθεί ως αυτόνομο Κράτος από την Ελλάδα, στο ρόλο ασπίδας στον αχαλίνωτο και επικίνδυνο σερβικό εθνικισμό, που αναζητούσε πάντα διέξοδο στο Αιγαίο και που τόσο φρικτά εγκλημάτισε στη Σρεμπρένιτσα και αλλού, με ελληνική ανοχή, διακομματική κατανόηση και επιτόπια συνδρομή Xρυσαυγιτών.

«…μοναχά Μακεντόν Ορτοντόξ»

Όποιος αναζητά περισσότερα στοιχεία για τις πολλές πτυχές αυτού του πολύπλοκου ζητήματος, μπορεί να διαβάσει: «Η υπαρκτή-ανύπαρκτη μειονότητα» (‘Ιός’-‘Ελευθεροτυπία’ 28 Σεπ 2008)… «Μετά την κατάργηση του ρατσιστικού άρθρου 19, η αφαίρεση ιθαγενειών σλαβόφωνων μεταναστών συνεχίζεται μέχρι σήμερα με χρήση του άρθρου 20.1.γ του Κώδικα Ιθαγένειας, …Πρόκειται για διάταξη καταφανώς αντισυνταγματική, αφού το ισχύον Σύνταγμα προβλέπει στέρηση της ελληνικής ιθαγένειας μονάχα ύστερα από ανάληψη συγκεκριμένης «υπηρεσίας σε ξένη χώρα αντίθετης προς τα εθνικά συμφέροντα» (άρθρ. 4§3), και όχι βάσει των αυθαίρετων εκτιμήσεων κάθε κυπατζή περί ελληνοφροσύνης..». «Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας – Βικιπαίδεια».   «Αυγουστινος Καντιωτης» «Ο Άγιος μπουλντόζας» (Ο βλάσφημος ακροδεξιός Δεσπότης Φλώρινας Ανδρέας Καντιώτης από την Πάρο, γκρεμίζει ιστορικούς Ορθόδοξους ναούς της επαρχίας του επειδή ήταν σλαβικοί, με τη βοήθεια των χουντικών τανκς, τρομοκρατώντας του Σλάβους ντόπιους). «Εθνικοθρησκευτική περιοδεία Ζωής-Ραχήλ» (όπου η Κωνσταντοπούλου και η φίλη της, συναγελάζονται με ιερωμένο της Μητρόπολης Φλώρινας, που έχει συμμετάσχει στην χρυσαυγίτικη επίδειξη δύναμης στους σλαβόφωνους του Ξινού Χωριού. Βλ και «Παρακράτος της Χρυσής Αυγής στη Φλώρινα», ‘Ελευθεροτυπία’, 5/12/1998). «Βλέπουν «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα!»  (‘ΤΑ ΝΕΑ’, 6 Μαρ 2009). «…Η ανεξάρτητη εμπειρογνώμων του ΟΗΕ στα ζητήματα των μειονοτήτων Γκέι ΜακΝτούγκαλ,…η έκθεση αναφέρει ότι η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει ‘την ύπαρξη μιας μακεδονικής εθνοτικής μειονότητας η οποία ζει στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία’…Μάλιστα, τόσο στην περίπτωση των μουσουλμάνων της Θράκης όσο και των σλαβόφωνων, η Γκ. ΜακΝτούγκαλ αναφέρεται σε «αξιόπιστες αναφορές για εκφοβισμό» των μειονοτήτων, χωρίς, ωστόσο, να τις κατονομάζει….».

Εκφράζω εδώ την προσωπική μου άποψη. Αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΝΔ, Πασόκ-Ποτάμι, ΚΚΕ) δεν πάψουν να ψαρεύουν κι αυτά στα θολά νερά της πολιτικής δειλίας, του μικροκομματισμού, της δημιουργικής ασάφειας, του τυχοδιωκτισμού και της τυφλής αντιπαλότητας προς τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, δεν θα ρίξουν καμία κυβέρνηση, όπως κάποιοι στο εσωτερικό τους ελπίζουν. Αν για τη ΝΔ, που κλείνει, σχεδόν αναγκαστικά, το μάτι στα πολυάριθμα ακροδεξιά και λαϊκοδεξιά στρώματα παραδοσιακά δικών της ψηφοφόρων, η θέση της είναι πάρα πολύ δύσκολη, για το ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι και για το ΚΚΕ, τα πράγματα είναι πολύ ευκολότερα. Αν όμως παίξουν εν ου παικτοίς, θα αφήσουν να χαθεί μια ακόμη ευκαιρία για την Ελλάδα, τώρα που η κυβέρνηση των Σκοπίων δεν είναι εθνικιστική και πληγές που μπορούσαν να κλείσουν, θα  μείνουν ανοιχτές, με όποιους κινδύνους αυτό συνεπάγεται. Η διαιώνιση του προβλήματος, ρίχνει νερό στο μύλο των δικών μας αλλά και των Σλάβων Εθνικιστών και εξασφαλίζει έναν εχθρό στα Βόρεια μας σύνορα. Έχουμε αυτήν την πολυτέλεια; Η πικρή εμπειρία των χαμένων ευκαιριών του Κυπριακού, δεν έχει γίνει μάθημα;

 

 

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

34 Responses to Στον Ίστρο της Μαρδακίας

  1. Ο/Η Τάσος Δημόκας λέει:

    Νομίζω ότι είναι ένα εξαιρετικό άρθρο το οποίο θα πρεπει να μας προβληματίσει για πολλά πράγματα που αφορούν την περιοχή μας…και τέλος οι ανούσιες αντιπαλότητες ειναι γεγονός ότι ρίχνουν νερό στον νερόμυλο των εθνικιστών

    Στάλθηκε από το iPhone μου

    • Ο/Η Po λέει:

      Προς το παρόν, θα το διαβάσουν μόνο οι αναγνώστες μας, δυστυχώς.
      Όμως ελπίζουμε ότι το κείμενο αυτό, μένοντας στο διαδίκτυο θα το διαβάσουν πολλοί περισσότεροι σε βάθος χρόνου.

      Σας ευχαριστούμε!

  2. http://www.iospress.gr/ios2000/ios20000116c.htm

    ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

    Ο Άγιος μπουλντόζας

    Η σκηνή στην κεντρική πλατεία της πόλης του Αμυνταίου. Δυο τανκς έχουν παραταχθεί μπροστά στον ενοριακό ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, με τα κανόνια τους στραμμένα προς τα σπίτια. Τα μεγάλα ερπυστριοφόρα είναι δεμένα με συρματόσχοινα από τον τρούλο και το καμπαναριό του ναού. Οι οδηγοί βάζουν μπρος. Τα συρματόσχοινα τεντώνονται, οι ερπύστριες σπινάρουν στην άσφαλτο, αλλά το οικοδόμημα δεν πέφτει. Θα χρειαστούν πολλές προσπάθειες και θα σπάσουν πολλά συρματόσχοινα έως ότου σωριαστεί στο έδαφος. Μάρτυρες στη βάρβαρη πράξη μόνο οι εντελώς απαραίτητοι μηχανικοί, λίγοι στρατιωτικοί και ιερωμένοι. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους.

    Ήταν 24 Ιουλίου του 1972, όταν ο Αυγουστίνος Καντιώτης κατέφυγε στα τανκς για να ισοπεδώσει την εκκλησία του Αμυνταίου. Οι αρχές της δικτατορίας έθεσαν στη διάθεσή του τα βαριά στρατιωτικά οχήματα, όταν διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν δυνατόν να κατεδαφιστεί η παλιά και όμορφη εκκλησία με συμβατικές μεθόδους. Ειρωνεία της τύχης: Για να δικαιολογήσει ο Αυγουστίνος την απόφασή του να ρίξει το ναό είχε επικαλεστεί ως πρόσχημα τον κίνδυνο να καταρρεύσει το οικοδόμημα. Και για να γίνει πιστευτός επιστράτευσε τη μαρτυρία του …Παττακού, ο οποίος είχε επισκεφτεί την πόλη το 1971, και είχε αποφανθεί, κι αυτός, για τον κίνδυνο κατάρρευσης.

    Είχε προηγηθεί ο μητροπολιτικός ναός της Φλώρινας. Με ανάλογη πραξικοπηματική ενέργεια ο Καντιώτης κατεδάφισε το 1971 το ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος επικύρωσε με την παρουσία του τη θεμελίωση του νέου ναού. Την ίδια τύχη είχαν και όσοι ιστορικοί ναοί του νομού επελέγησαν ως κατεδαφιστέοι από τον Καντιώτη. Ο Άγιος Νικόλαος στο Πλατύ Πρεσπών, ο Άγιος Αθανάσιος στην Καλλιθέα, η Αγία Παρασκευή στην Οξιά…

    Κοινή επίσημη δικαιολογία για όλες αυτές τις καταστροφές ήταν ότι επρόκειτο για «ετοιμόρροπα» ή «μικρά» κτίρια. Αστεία πράγματα. Ούτε λόγος δεν έγινε για επιδιόρθωση. Αμέσως κατεδάφιση. Φυσικά είναι κοινό μυστικό για τους κατοίκους της περιοχής ότι οι κατεδαφίσεις έγιναν για να εξαφανιστούν από προσώπου γης όλες οι «μη ελληνικές» επιβιώσεις στην αρχιτεκτονική και την αγιογραφία. Δεν έφτανε στον Καντιώτη η «επιδιόρθωση» των αρχιτεκτονικών μελών και το ασβέστωμα των ιστορικών τοιχογραφιών, μόνο και μόνο για να σβηστούν οι κυριλλικές επιγραφές. Χρειαζόταν το επιδεικτικό γκρέμισμα, για να λειτουργήσει και ως συμβολική βία εις βάρος των κατοίκων.

    Το έγκλημα πλέον αναγνωρίζεται ανοιχτά. Στον πανηγυρικό τόμο για την εικοσαετία του «νέου» Αγίου Παντελεήμονα αναφέρεται ότι «ο παλαιός ναός κτίσθηκε το 1890 από σχισματικούς της Φλώρινας.» Και ο παλιός ιερέας του ναού Αθανάσιος Ρούκαλης εξηγεί: «Έφερα βαρέως το ότι ο μητροπολιτικός ναός είχε σχήμα σλαβικό, και εσωτερικά και εξωτερικά. Είχε τρεις τρούλους επάνω σε σλαβικό ρυθμό. Όλα τα παράθυρά του ήταν σε σλαβικό ρυθμό. Μέσα οι εικόνες του τέμπλου ήσαν γραμμένες με σλαβικά γράμματα και πάνω σ’ αυτά είχαν γραφεί ελληνικά. Σε περιπτώσεις που είχαν σβηστεί ή είχαν ξεθωριάσει τα ελληνικά γράμματα, φαίνονταν ακόμη τα σλαβικά. Αυτό δεν μπορούσα να το δεχτώ.» Το πρώτο που έκανε ήταν να απομακρύνει τις εικόνες. «Η επιτροπή της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας παρέλαβε τις εικόνες και τις κατέθεσε σε κάποια υπηρεσία.» Ακολούθησε η αγία τράπεζα που διαρρυθμίστηκε «για να μη φαίνεται καθόλου ίχνος σλαβικής νοοτροπίας». Και τέλος έβαλε τεχνίτες και «διόρθωσαν» όλα τα παράθυρα. «Έτσι ο ναός απέκτησε χρώμα ελληνορθόδοξο. Έφυγε τελείως το σλαβικό.»

    Και αφού τον «διόρθωσαν» καλά καλά, τον κατεδάφισαν.

    (Ελευθεροτυπία, 16/1/2000)

    https://anapodoi.blogspot.gr/2015/11/blog-post_383.html

    Όσα η ιστορία θυμάται…

    Το 1971, με πρωτοβουλία του Καντιώτη κατεδαφίστηκε ο μητροπολιτικός ναός της Φλώρινας, ο Άγιος Παντελεήμονας, κτίσμα του 1890 και θεμελιώθηκε νέος, παρουσία του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

    Το 1972 με τη χρήση ερπυστριοφόρων, που είχαν θέσει στη διάθεσή του οι κρατικές αρχές, ισοπεδώθηκε η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Αμύνταιο, καθώς και άλλες εκκλησίες του νομού Φλώρινας (Άγ. Νικόλαος στο Πλατύ Πρεσπών, Άγ. Αθανάσιος στην Καλλιθέα, η Αγία Παρασκευή στην Οξιά)…

  3. Ο/Η Mεγαλέκος λέει:


    Alexander and Hephaistion Balcony Scene –

    Alexander kisses beautiful Bagoas

    http://tvxs.gr/news/%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B5%CF%84-%CE%BC%CE%BC%CE%B5/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%BF-quot%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1-%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%8E%CE%BDquot

    Μια διαφορετική ματιά στο «μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών»

    10:05 | 20 Μάιος. 2009 Τελευταία ανανέωση 03:25 | 27 Ιουλ. 2011

    Μια εναλλακτική ματιά πάνω στους «Μεγάλους» της ιστορίας, ανάμεσά τους και στο «Μέγα» Αλέξανδρο, προσφέρει ο Κυριάκος Σιμόπουλος στο βιβλίο του, «Ο μύθος των ‘μεγάλων’ της ιστορίας». Για «νοθεία της ιστορίας» κάνει λόγο ο συγγραφέας, επισημαίνοντας ότι πρόσωπα του δημόσιου βίου που πρωταγωνιστούν σε αποτρόπαια εγκλήματα θεωρούνται ιερά και αδιαμφισβήτητα, σε μια προσπάθεια συγκάλυψης των εγκλημάτων, ή έστω ωραιοποιημένα υπό το μανδύα του ηρωισμού και της ανδρείας που επέδειξαν για την «εξαγωγή» του πολιτισμού στους «βάρβαρους» κι «απολίτιστους».

    «Δήμιοι και τύραννοι λαών ηρωοποιούνται, εξευγενίζονται και εξεικονίζονται με φωτοστέφανο. Απόπειρα κριτικής έρευνας γύρω από παρόμοια πρόσωπα θεωρείται συχνά βέβηλη και αντεθνική πράξη! Εδραιώνεται έτσι η φήμη ηγεμόνων που πρέπει να προκαλούν φρίκη και απέχθεια και να θεωρούνται όνειδος για την ανθρωπότητα. Νομιμοποιείται η παραχάραξη της ιστορίας από την εκάστοτε εξουσία και τιμώνται οι εξωνημένοι υμνωδοί και αυλοκόλακες».

    «Μέγας ο Αλέξανδρος που υποδούλωσε τις ελεύθερες και αυτόνομες ελληνικές πόλεις και κατέλυσε τους ελεύθερους θεσμούς και το πολίτευμα της γνήσιας δημοκρατίας – συμφορά για τους Έλληνες και την ανθρωπότητα – προκαλώντας την παρακμή του κλασικού πολιτισμού. Μέγας ο Αλέξανδρος που γέμισε την Ελλάδα και την Ασία με πτώματα και ερείπια», αναφέρει ο συγγραφέας στο εν λόγω βιβλίο.

    Μετά το φόνο του πατέρα του, Φιλίππου Β’, ο Αλέξανδρος Γ’ ο Μακεδών, εξοντώνει όλους τους συγκληρονόμους του θρόνου για να αναλάβει την εξουσία. Η είδηση για τη δολοφονία του Φίλιππου «προκάλεσε γενική έκρηξη χαράς στις ελληνικές πόλεις», σημειώνει ο συγγραφέας. Ακολούθησε ο ξεσηκωμός των ελληνικών πόλεων που διεκδικούν την ανεξαρτησία και αυτονομία τους. Μόνο οι Θεσσαλοί παρέμειναν υπάκουοι στην μακεδονική μοναρχία. Πολλές περιοχές όπως η Αιτωλία, Αμβρακία, Ήλιδα, Αρκαδία, Αργολίδα, εκδιώκουν τους πράκτορες του Φιλίππου και ανασυγκροτούν την άμεση δημοκρατία, αναφέρει το βιβλίο.

    Για την καταστολή του ξεσηκωμού των ελληνικών πόλεων ο Αλέξανδρος οργανώνει εκστρατεία στην νότια Ελλάδα για την κατάπνιξη των ανταρσιών και τον εξαναγκασμό των πόλεων να αναγνωρίσουν την κυριαρχία του νέου μονάρχη. Στο πλαίσιο αυτό, συγκαλείται το 2ο Συνέδριο της Κορίνθου το οποίο αναγνωρίζει τον Αλέξανδρο ως “στρατηγό αυτοκράτορα” και επανεπικυρώνει το σχέδιο “κοινής” εκστρατείας κατά των Περσών, με το σύνθημα της εκδίκησης για τις ελληνικές συμφορές πριν ενάμισι αιώνα, σημειώνει ο συγγραφέας. Ωστόσο, τα δύο Συνέδρια της Κορίνθου (το πρώτο, την εποχή του Φίλιππου) αποτελούν συνέπεια καταναγκασμού και οι αποφάσεις τους «αποτελούσαν εντολές της μακεδονικής μοναρχίας και όχι προϊόν ελεύθερων διαβουλεύσεων», επισημαίνει ο Κ. Σιμόπουλος.

    Στο πλαίσιο αυτό συντελείται και το ολοκαύτωμα της Θήβας. Τις σφαγές και τη λεηλασία ακολούθησε η αιχμαλωσία όλων των παιδιών της πόλης, ενώ «έδωσε εντολή να ξεθεμελιωθεί η Θήβα», προκειμένου να αποθαρρύνει κάθε ένοπλη εξέγερση. Τόσο κατά τον Πλούταρχο, όσο και κατά τον Πολύβιο, η ολοκληρωτική καταστροφή της Θήβας απέβλεπε στον εκφοβισμό των υπόλοιπων Ελλήνων ώστε να μην προβούν σε ένοπλο αγώνα και να υποταχθούν στην μακεδονική μοναρχία.

    Αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Ασία, συντελούνται σφαγές ελληνικών πόλεων, τις οποίες είχε αναλάβει να απελευθερώσει από τον περσικό ζυγό. Οι περισσότερες συνθηκολόγησαν και όσες αντιστάθηκαν υπέστησαν συμφορές. Ακόμα και η εντολή του Αλέξανδρου για κατάλυση των ολιγαρχικών καθεστώτων και αποκατάσταση της παραδοσιακής αυτονομίας και των δημοκρατικών θεσμών υπήρξε – κατά τον συγγραφέα – «μια υποκριτική εξαγγελία για να προσελκύσει τη συμπάθεια των μικρασιατικών πόλεων και να αποτρέψει την ένοπλη αντίστασή τους». Όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, η στάση του Αλέξανδρου απέναντι σε κάθε ελληνική πόλη, εύνοια ή διωγμός, καθοριζόταν από την υποταγή ή όχι των κατοίκων.

    Η κατάκτηση των ασιατικών χωρών συνοδευόταν από ολοκληρωτική καταστροφή και εγκλήματα, αναφέρει ο συγγραφέας. Ισοπέδωση πόλεων, σφαγή πληθυσμών, εμπρησμοί, βασανιστήρια. Στην Τύρο της Συρίας, το 332 π.Χ., ενώ έπεσαν οι υπερασπιστές της πόλης μετά από πολύμηνη πολιορκία, ο Αλέξανδρος έκανε σκλάβους τις γυναίκες και τα παιδιά, ενώ θανάτωσε με σταύρωση 2000 νέους της Τύρου. Τον ίδιο χρόνο στη Γάζα, μετά την άλωσή της, διέταξε να σφαγιαστούν όλοι οι νέοι, πάνω από 10.000 στο σύνολό τους. «Ήταν τόσο συστηματική η τρομακτική σφαγή κατά την προέλαση στο εσωτερικό της Ασίας που, όπως έλεγαν οι ίδιοι οι Μακεδόνες, ‘τα σπαθιά στόμωσαν, παραμορφώθηκαν, καθώς λιάνιζαν τα κορμιά’».

    Όπως παρατηρεί ο Κ. Σιμόπουλος, οι βαρβαρότητες του Αλέξανδρου συγκλόνιζαν τους αρχαίους συγγραφείς, ακόμα και τους υμνητές του, που αναφέρονται στις ομαδικές σφαγές πληθυσμών μετά την άλωση και τα ολοκαυτώματα περιοχών όπως στη Φοινίκη και στη Σογδιανή (332π.Χ.), στην Ινδία (326 π.Χ.), στη Ζάγρο (323 π.Χ.) κ.α. Παράλληλα, ο συγγραφέας ασκεί έντονη κριτική και στην αντιμετώπιση του Αλέξανδρου απέναντι στα ίδια τα μνημεία και έργα τέχνης του ανατολικού πολιτισμού, αρκετά από τα οποία υπέστησαν εμπρησμούς και κατεδαφίσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η καταστροφή της Περσέπολης, που κατά τον Διόδωρο ήταν η πλουσιότερη πόλη του κόσμου. «Μετά την άλωση οι Μακεδόνες εξόντωσαν όλους τους άνδρες και ρίχτηκαν στη διαρπαγή».

    «Οι βαρβαρότητες θα ολοκληρωθούν με την ολοσχερή καταστροφή του πολυφημισμένου στην οικουμένη για τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς και τα ιστορικά κειμήλια ανακτορικού συγκροτήματος. Μνημεία και σημαντικά έργα τέχνης που αποτελούσαν μια δυναμική σύνθεση και πλούσια ενότητα πολιτιστικών παραδόσεων και τεχνοτροπιών, ασσυριακών και αιγυπτιακών αλλά και με έκδηλες επιρροές του ελληνικού πολιτισμού διαμέσου της Ιωνίας».

    Με την κατάκτηση του περσικού κράτους, ο Αλέξανδρος αισθάνεται ως Ασιάτης μονάρχης και νόμιμος διάδοχος του Κύρου, αναφέρει ο συγγραφέας. Υπάρχει πλέον μια μεγάλη αυτοκρατορία, της οποίας η Ελλάδα αποτελεί απλά μια ασήμαντη, μακρινή επαρχία, συμπληρώνει. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος υιοθετεί το μεγαλείο και τη χλιδή της περσικής Αυλής καθώς και την απολυταρχική συμπεριφορά των Ασιατών ηγεμόνων. «Αξιώνει να τιμάται ως Πέρσης μονάρχης, κάτι απαράδεκτο για το εκστρατευτικό σώμα που έχει γαλουχηθεί με άλλες παραδόσεις. Προσεγγίζει και περιποιείται τους Ασιάτες μεγιστάνες, εξευτελίζει και θανατώνει τους Ελληνομακεδόνες». Μετά το φόνο του Δαρείου, ο Αλέξανδρος εμφανίζεται ως κληρονόμος της δυναστείας των Αχαιμενιδών. Αδελφοποιείται με την άρχουσα τάξη, διαβεβαιώνοντας τους αυλικούς και αξιωματούχους του Δαρείου ότι είναι προστάτης και σύμμαχός τους. Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, ο Αλέξανδρος μεταμορφώθηκε σε γνήσιο μονάρχη της Ανατολής.

    «Ο Αλέξανδρος περιβάλλεται από Πέρσες αξιωματούχους, συμπεριφέρεται ως Ασιάτης μονάρχης. Σατράπες και αριστοκράτες της Περσίας συνωστίζονται στην Αυλή του. Και βίος αναίσχυντος ατιμωτικής κραιπάλης», γράφει ο Κ. Σιμόπουλος. Ο συγγραφέας κάνει λόγο για «εκπερσισμό» του Αλέξανδρου, στον οποίο «οφείλεται και η εμφάνιση στον ελληνικό κόσμο και στους κατοπινούς αιώνες, του τίτλου «βασιλεύς» με τις παρεπόμενες ιδιότητες – απολυταρχία, μεγαλοπρέπεια, χλιδή κτλ. Δεν ήταν άγνωστος στην προαλεξανδρινή εποχή αλλά δεν ταυτιζόταν με την απόλυτη εξουσία».

    Όσον αφορά στις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών από την Ευρώπη στην Ασία και το αντίστροφο, ο Κ. Σιμόπουλος κάνει λόγο για βάρβαρη μέθοδο. Σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι η εν λόγω τακτική είχε στόχο τη δημιουργία μιας νέας, συναδελφωμένης κοινότητας με τις επιμιξίες και τους συγγενικούς δεσμούς, ο συγγραφέας αντιπαραβάλλει ένα άλλο επιχείρημα. «Η βίαιη μετακίνηση πληθυσμών αποτελούσε πάντοτε μια βάρβαρη αλλά ασφαλή μέθοδο σκλαβωμού ή ηθικού αφοπλισμού λαών και ανθρώπινων ομάδων, πολιτική που ακολούθησαν πάμπολα ολοκληρωτικά καθεστώτα σε όλους τους καιρούς και σε όλους τους τόπους».

  4. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    http://www.lithoksou.net/p/oikismoi-tis-florinas-poy-arxizoyn-apo-f
    Δημήτρη Λιθοξόου

    […….]

    Ριζοσπάστης:

    Κείμενο του Ν. Κοντού, το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα – όργανο του ΚΚΕ Ριζοσπάστης, στις 22 και 23 Οκτωβρίου 1933:

    «Όπως πέφτουν τα κοράκια στο ψοφίμι, έτσι έχουν πέσει και στη Φλώρινα όλα τα κακοποιά στοιχεία – όργανα του ελληνικού σοβινισμού στον τόπο αυτό.

    Στο σταθμό, όλος ο συρμός, μόλις έφθασε, πολιορκήθηκε από χαφιέδες, χωροφύλακες και καπεταναίους.

    Ο ίδιος ο Καραμαούνας, διοικητής της ασφάλειας, πρώτος στο σταθμό.

    Ζητάνε κομιτατζήδες, ποιοι; Οι ληστές και οι δήμιοι του Μακεδονικού λαού.

    Ας τους πάρουμε όμως με την αράδα.

    Σ’ όποιο δημόσιο κτίριο κι αν μπείτε θα σας κάνουν εντύπωση τα κολλημένα χαρτιά κι οι ταμπέλες με τη φράση «μιλάτε την ελληνική…». Αυτό είναι το έργο της φασιστικής Ε.Ε.Ε. (Εθνική Ένωσις Ελλάς). Αυτό είναι η επίσημη προσταγή σα να λέμε στους Μακεδόνες. Πίσω απ’ αυτό όμως κρύβονται χιλιάδες καθημερινά επεισόδια σε βάρος της μακεδονόφωνης μειονότητας. Καταγγέλλονται απ’ τα καθάρματα της Ε.Ε.Ε. για κομιτατζήδες, απειλούνται με εκτοπισμούς, διώκονται για λαθραίο καπνό, βρίζονται βουλγαρόσποροι και τρομοκρατούνται.

    Η Ε.Ε.Ε. διευθύνεται εδώ από «αντάξιους» ληστές και δημίους με το σκοπό που έχει και η οργάνωση αυτή. Ο Ρώμπαμπας, γιος του καπετάνιου – ληστή – μακεδονομάχου Ρώμπαμπα. Με ένα σωρό βρωμιές στο παρελθόν τους, με μια σειρά πράξεις σε βάρος της μειονότητας. Ο καπετάν Γιαταγανάκης, ένας τυχοδιώκτης που κολλάει σα βδέλλα στους διάφορους οργανισμούς για να ληστεύει.

    Ο Καρούζης, ένας έμπορος υφασμάτων, που συνδυάζοντας τον «πατριωτισμό» με το συμφέρον (μήπως έχουν και τίποτε άλλο για σκοπό τους;) έριξε το σύνθημα να μη ψωνίζουν οι κάτοικοι Φλωρίνης απ’ τους Εβραίους για να δουλεύει το μαγαζί του. Οι εκατό οικογένειες Εβραίων που είναι στη Φλώρινα τρομοκρατούνται ιδιαίτερα απ’ τα παραπάνω καθάρματα.

    Ο Χρυσικός, απότακτος ταγματάρχης κι ο Χρυσάφης, ένας ντόπιος ληστής. Να το επιτελείο της Ε.Ε.Ε. στη Φλώρινα. Αυτοί που οργάνωσαν τον προπέρσινο τρομοκρατώντας τη μακεδονική μειονότητα και κάνοντας την αρχή της δολοφονικής καριέρας των σκατόχρωμων.

    Παράλληλα με τη δουλειά των Ε.Ε.Ε. τις επιδειχτικές παρελάσεις, τις πατριωτικές γιορτές, τις αντιμακεδονικές τρομοκρατικές πράξεις τις βοηθούν και οι «άλκιμοι» και οι πρόσκοποι. Ο αρχηγός δε των προσκόπων είναι χαφιές με καρνέ της ασφάλειας. Οι δυο αυτές οργανώσεις στρατολογούν τα μέλη τους τόσο απ’ τις φτωχές μάζες της μειονότητας με την τρομοκρατία για να κάνουν γενίτσαρους, όσο και απ’ τα τζάκια των καπεταναίων για να τους έχουν χαφιέδες στα σχολεία.

    Τέτοιες πράξεις μαθητών που συνεργάζονται με τους δασκάλους και την αστυνομία χαφιεδικά θα αναφέρουμε σ’ άλλο κεφάλαιο.

    Ένα χαρακτηριστικό απ’ τη δράση των «αλκίμων» είναι η προπαγάνδα ενάντια στη μακεδονική γλώσσα.

    Φτάσανε στο σημείο να καταγγέλλουν στους καθηγητές παιδιά που μιλούσαν μακεδονικά που τα απαγορεύουν στο σχολείο.

    Όλοι οι αισχροί παράγοντες, οι λιγδεροί τυχοδιώχτες των Ε.Ε.Ε., εδώ στη Φλώρινα έρχονται σε στενή επαφή με τις τοπικές αρχές, με την επιτροπή ασφαλείας και με τις υπόλοιπες φασιστικές οργανώσεις.

    Σ’ όλο τον κάμπο της Φλώρινας το άσμα του καπετάν Στέφου του μακεδονομάχου, προκαλεί τον τρόμο.

    Τα χωριά Σέτινα, Κρούσορατ, Νερέτ, χρόνια τώρα στενάζουν κάτω από το βούρδουλά του.

    Ο καπετάν Στέφος δεν είναι κρυμμένος ληστής. Όχι. Είναι «έντιμος Έλλην πολίτης», φίλος των τοπικών αρχών. Κομματαρχίσκος του Κονδύλη και υποψήφιος Κονδυλικός στις τελευταίες εκλογές. Είναι «παράγοντας». Έχει δολοφονήσει ως τώρα δεκάδες φτωχούς αγρότες και σήμερα έχει τα μέσα να σε ζωγραφίσει για κομιτατζή και να ξεγραφτείς από τον κατάλογο των ζωντανών. Ο Καπετάν Στέφος και ο Μάνος είναι οι δύο στύλοι του εθνικοφασιστικού συλλόγου «ο Παύλος Μελάς». Ο Μάνος για τις «υπηρεσίες» του πήρε 40 στρέμματα ποτιστικά χωράφια. Το 1931 ο Καπετάν Στέφος δεν είχε δουλειές. Σοφίστηκε λοιπόν ένα σατανικό σχέδιο εις βάρος της ματοβαμένης μειονότητας.

    Πήγε στη Σέτινα, στο Κρούσορατ και στο Νερέτ, νύχτα μεταμφιεσμένος σε κομιτατζή. Έπιασε με το τουφέκι προτεταμένο τους φτωχούς αγρότες, αυτός και η παρέα του και τους απείλησε ότι αν δεν τους δώσουν χρήματα και τρόφιμα θα τους κακοποιήσει.

    Κάτω από τις κάνες των μάουζερ μάζεψε τα πράγματα των χωρικών και έφυγε. Την άλλη μέρα τα χωριά περικυκλώθηκαν από αποσπάσματα κι ο καπετάν Στέφος υπόδειχνε τα θύματά του που αυτός ο ίδιος λήστεψε ως τροφοδότες των κομιτατζήδων. Φωνάζουν και ξελαρυγγίζονται οι χωρικοί. Τίποτα. Ο βούρδουλας και ο υποκόπανος έπεσε άγριος. Ο καπετάν Στέφος θριάμβεψε. Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός απέδωσε δικαιοσύνη. Μήνες τότε οι άνθρωποι σύρθηκαν από τους σταυροτήδες.

    Ένας από τους «λαϊκούς» υποψηφίους – σαν κονδυλικός που είναι – είναι και ο καπετάν Στέφος. Πήγε στα χωριά που η δράση του δεν ήταν τόσο μεγάλη και έκανε προεκλογική περιοδεία.

    Δεν χρειάστηκε πολλά κοπλιμέντα. Τα είπε ξεκάθαρα.

    Ακούστε δω βρε βουλγαρόσποροι… ή με ψηφίζετε ή θα σας αλλάξω το σταυρό…

    Στους παλιούς εκτοπισμούς, ο καπετάν Στέφος είχε πρώτος το δάχτυλό του. Πριν κάμποσο καιρό, πριν φύγει από τη Φλώρινα, ο διοικητής της αστυνομίας ο κανίβαλος Πετράκης, οι δυο τους ήταν αχώριστοι φίλοι. Τόσο ταίριαζαν τα αιμοβόρα τους ένστικτα. Αυτή όλη η δράση της σπείρας του «Παύλου Μελά», είναι τόσο γνωστή μέσα στη Φλώρινα, που και τα παιδάκια ακόμα βλέποντας τις κολλημένες στους τοίχους επιγραφές και τη φωτογραφία του υποψηφίου καπετάν Στέφου, πάνε να κρυφτούν ξεφωνίζοντας: λέλε μάικο… (ωχ μανούλα μου).

    Και όμως η Μακεδονία – κατά τις επίσημες δηλώσεις – «απολαμβάνει όλων των δικαιωμάτων της υπολοίπου Ελλάδος…».

    Πλησιάζουμε τους μαθητές, τους διδασκαλιστές, τους οικότροφους του κράτους και τα παιδάκια του δημοτικού. Μας παρατηρούν ύποπτα.

    Προ παντός εκείνοι οι οικότροφοι. Τα λόγια τους μόλις βγαίνουν και σβήνουν χωρίς να φτάνουν στην ακοή μας.

    Πως τα περνάτε παιδιά; Πως σας φέρνονται η διεύθυνση και οι δάσκαλοι; Ζείτε καλά;

    Τους ενθαρρύνει ο σύντροφος που μας οδηγεί.

    Μιλήστε, σύντροφοι… Ο σύντροφος μας έρχεται από το «Ριζοσπάστη»… Μη φοβάστε.

    Κάποιο βάρος έφυγε από τα στήθια τους, ξεθάρρεψαν και άρχισαν να διηγούνται.

    – Μπράβο του, δεν μας ξεχνάει ο «Ριζοσπάστης» μας…

    Θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή τους δυο σιωπηλούς, τους δυο κλειδωμένους στον εαυτό τους Μακεδόνες του τραίνου. Τους θυμήθηκα που κατέβαιναν στην Επισκοπή γελαστοί, ύστερα από την ομιλία του συντρόφου που τους εξηγούσε τη «Φωνή».

    Και με συγκίνηση άκουσα από μακριά το θερμό τους χαιρετισμό.

    – Ντρουγκάρι… Ντρουγκάρι… (Σύντροφοι, σύντροφοι)!

    Τα παιδιά του οικοτροφείου τώρα με σφίγγουν τα χέρια. Είναι όλοι Μακεδόνες. Τους κλείσανε μέσα σε ένα φρούριο να τους κάνουν πραγματικούς γενίτσαρους. Τους τρομοκρατούν, τους δέρνουν, τους απαγορεύουν τη γλώσσα της μάνας τους.

    – Για το ελεεινό μας συσσίτιο όποιος τολμούσε να διαμαρτυρηθεί τον έδιωχναν. Τα ίδια και για την ακαθαρσία. Τα παιδιά όλα αρχίσαμε να γκρινιάζουμε, ώσπου μια μέρα οι τοίχοι τοι οικοτροφείου γέμισαν με χαρακτηριστικές επαναστατικές φράσεις κατά του διευθυντή Αρχόπουλου και του νομάρχη Πετρουλιά. «κάτω οι ληστές του ψωμιού μας…», «κάτω ο τύραννος νομάρχης Πετρουλιάς και το τσανάκι του ο διευθυντής Αρχόπουλος». Την άλλη μέρα όλα τα παιδιά τα διάβαζαν με ενθουσιασμό.

    Ο νομάρχης και ο διευθυντής λυσσάξανε. Πιάσανε όλους τους τελειόφοιτους και τους ανέθεσαν να βρουν αυτούς που τα έγραψαν. Υποχρέωσαν σ’ αυτό και όλους τους οικότροφους που έμειναν το καλοκαίρι στη Φλώρινα.

    Κανένας δεν ανακαλύφθηκε. Ο νομάρχης λοιπόν σ’ απάντηση έδιωξε 60 παιδιά, με την κινητοποίηση όμως των άλλων τα ξαναπήρε. Να τα γράψετε όλα σύντροφε, στο «Ριζοσπάστη» μας… όλα…

    Ύστερα μας εξιστορεί την στρατιωτική ζωή που περνάνε εκεί μέσα. Είναι σαν μηχανές. Κοιμούνται, ξυπνάνε, τρώνε το ελεεινό τους συσσίτιο και τιμωρούνται γιατί μιλάνε τη γλώσσα τους, χωρίς να τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν.

    Δημόσιοι υπάλληλοι συμπαθούντες, που γνώρισαν το τέρας Αρχόπουλο – φασίστα – αγύρτη, μας δηλώσανε ότι εκείνα τα παιδιά του οικοτροφείου θα φύγουν όλα ασθενικά και ανίκανα για το παραμικρό από εκεί μέσα.

    Όλοι οι αποβληθέντες είναι παιδιά Μακεδόνων. Ο Τοπούρκας, ο Κεχαγιάς, ο Ηλιόπουλος, ο Ιωαννίδης.

    Τα παιδιά μονάχα των Μακεδονομάχων έχουν τα προνόμια που τους εξασφαλίζει το κράτος της βίας.

    Το λέει καθαρά ο Αρχόπουλος: «Το οικοτροφείο πρέπει να γίνει φυτώριο πατριωτών, εθνικιστών, πολεμιστών και ηρώων…». Τροφή για τα κανόνια των ληστών δηλαδή.

    Όποιος μιλήσει με μαθητή της Φλώρινας είναι αδύνατο να μην καταλάβει με ποιον τρόπο προσπαθούν να πνίξουν τη μακεδονική συνείδηση στα παιδιά της μειονότητας.

    Ο γυμνασιάρχης Κοτρόνης και ο διευθυντής του διδασκαλείου Κοκκίνης αδράχνουν κάθε ευκαιρία, κάθε μέρα να μιλάνε ενάντια στον κομμουνισμό και τις νέες ιδέες από την έδρα, να βρίζουν χυδαία τη γλώσσα των ντόπιων, να τιμωρούν και να διώχνουν όλους τους συνειδητούς μαθητές.

    Καλλιεργείται ο χαφιεδισμός ανάμεσα στους μαθητές με την πρωτοβουλία του γυμνασιάρχη και του διευθυντή του διδασκαλείου, σε σημείο που η παραμικρή κίνηση των μαθητών να πηγαίνει στ’ αυτιά της Διευθύνσεως.

    Ο Ηλιόπουλος, μαθητής του οικοτροφείου εξαναγκάστηκε να γίνει χαφιές.

    Ο Νεδελκόπουλος του γυμνασίου και ο Χορομίδης τα ίδια.

    Οι φετινή διδασκαλιστές που τελείωναν φεύγοντας κάλεσαν μια συγκέντρωση των μαθητών με τους καθηγητές. Εκεί μέσα ξέσπασε η κρυμμένη αγανάχτηση. Τα είπαν καθαρά στους δασκάλους τους. Ότι τους παραβίασαν τη σκέψη, ότι διαστρέβλωσαν την κρίση τους, ότι τους πότισαν σοβινιστικό δηλητήριο.

    Συνέστησαν και στους άλλους μαθητές να προσέχουν καλά τα λόγια των καθηγητών τους.

    Ο γυμνασιάρχης και ο διευθυντής φύγανε μπροστά σ’ αυτό το μπάτσο να κρυφτούν.

    Ποιος δε θυμάται το φόνο που έγινε στις 14 Αυγούστου, που αιτία είχε την τρέλα του Λάζαρου Τραγιανού, ενός που δανείστηκε από τον Παπακωνσταντίνου τον τοκογλύφο χρήματα.

    Ο Παπακωνσταντίνου παράγοντας φιλελεύθερος έγινε εκατομμυριούχος τοκίζοντας με αφάνταστους τόκους τους καταπιεζόμενους Μακεδόνες.

    Ο Τραγιανός δανείστηκε απ’ αυτόν για να φτιάξει το σπίτι του. Ήλθε η μέρα να πληρωθούν οι τόκοι κι ο Τραγιανός μη έχοντας να πληρώσει πήγε κι έπεσε στα πόδια του για να προλάβει την κατάσχεση που θα του έκανε.

    – Δεν έχω κύριε Παπακωνσταντίνου… Μη μου κάνεις κατάσχεση. Λυπήσου τα παιδιά μου…

    – Αν αύριο δε φέρεις τα λεφτά πάει. Θα σου πάρω το σπίτι…

    – Δε φοβάσαι το Θεό;

    – Θεός είμαι εγώ. Ό,τι θέλω σε κάνω…

    Ύστερα μαύρισε το μάτι του Τραγιανού και τον σκότωσε. Κι ο Σ. Παπακωνσταντίνου ήταν φιλελεύθερος βουλευτής…

    Τέτοια υπάρχουν άπειρα μέσα στη Φλώρινα.

    Άλλος Σαϋλώκ πρώτου μεγέθους απ’ την παράταξη του «ηθικού ρυθμού» είναι ο Δάικος. Δικηγόρος, τοκογλύφος, ρουσφετολόγος, εκατομμυριούχος. Κανένα χωριό δεν υπάρχει που να μη το έχει γραμμένο στο τεφτέρι του.

    Τον τρέμουν και πέφτουν στα πόδια του μη τους ξεσπιτώσει, μη τους πάρει το αλέτρι.

    Του Σπύρου του Κασάπη του κατάσχεσε τα πρόβατα.

    Ο Ν. Παπακωνσταντίνου άλλος δήμιος κατάσχεσε το φυτώριο του Μακεδόνα Μπαμτσουρλή, για 18 χιλιάδες δραχμές.

    Ο γέρο Τσάπανος με τις σαλβάρες άλλη προσωπικότητα. Κι όλη αυτή η χορεία των αιμοβόρων είναι παράγοντες οικονομικοί και πολιτικοί της Φλώρινας. Ο νομάρχης τους κάνει τόπο να περάσουν και ο Καραμσούνας της Ασφαλείας είναι φίλος τους.

    Να η Φλώρινα η βασανισμένη, η τρομοκρατημένη, η δεμένη στα σίδερα του ελληνικού ιμπεριαλισμού, των τοκογλύφων της κρατικής βίας και της άγριας φορολογίας. Η Φλώρινα που τριγυρισμένη απ’ τα βουνά της, σφιχτοκλεισμένη μέσα στις ζώνες των αποσπασμάτων, κάτω από το βούρδουλα του Καραμαούνα και του καπετάν Στέφου, πνιγμένη απ’ τα ιδεολογικά δεσμά που τόσο τεχνικά φτιάχνει ο Τουρκοβασίλης στη μακεδονική νεολαία, στενάζει.

    Η Φλώρινα για την οποία ιδιαίτερη εγκύκλιος της παιδείας αναφέρει: «Πρέπει να δραστηριοποιηθούν οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, εις την εθνικιστικήν, πατριωτικήν και αρτίαν ελληνοπρεπή μόρφωσιν»».

    «Ανθέλληνες»:

    Λίστα Νικολάου Χάσου ή κατάσταση ατόμων ανθελληνικών φρονημάτων. Βρέθηκε στο γραφείο του τέως δημάρχου Φλωρίνης Νικολάου Χάσου και παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές ασφαλείας τον Απρίλιο του 1945. Εντός αγκύλης υπάρχουν οι (εκ των υστέρων) ασφαλίτικοι χαρακτηρισμοί:

    […..]


    http://www.iospress.gr/extra/makedoniko-2.htm

    ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ «ΙΟΥ» ΣΤΗ «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ»

    2. Ο αυθεντικός Μακεδονικός Αγώνας

    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΟΝΤΟΣ-ΒΑΡΔΑΣ
    Ο Μακεδονικός Αγών. Ημερολόγιο 1904-1907
    ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΣΧΟΛΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΣΙΒΑΣ
    «ΠΕΤΣΙΒΑΣ», 3 ΤΟΜΟΙ,
    ΣΕΛ. 1.448

    […….]

    Διαφορετική από τις «στεγνές» προξενικές αναφορές, είναι επίσης η περιγραφή των επιχειρήσεων «ένοπλης προπαγάνδας» που διενεργούν οι μακεδονομάχοι στα εξαρχικά χωριά, για να τα αναγκάσουν να επιστρέψουν στο Πατριαρχείο. Παρά το λακωνικό, στρατιωτικό ύφος του συντάκτη τους, οι λεπτομέρειες που καταγράφονται μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μια αρκετά ζωντανή εικόνα του κλίματος και των μεθόδων της εποχής. Τυπικό δείγμα από την Μπέσφινα (σημ. Σφήκα) στις 21.10.1905:

    «Συνηθροίσαμεν αρκετούς εκ των χωρικών, ους ωδήγησαν εις την έξω του χωρίου εκκλησίαν, εν οις μετά πολλάς προσπαθείας και τον μουχτάρην [κοινοτάρχη]. Αδύνατον όμως να εύρωμεν τους ιερείς, ως απουσιάζοντας δήθεν, αλλά το πιθανότερον απεκρύβησαν. […] Συνιστώμεν εις τους εν τη εκκλησία να επανέλθωσιν εις την ορθοδοξίαν, να μη τολμήσωσι και δηλώσωσιν εις την απογραφήν ότι είναι βούλγαροι και εντός ολίγων ημερών να μεταβώσιν εις την Μητρόπολιν, η οποία ατυχώς δι’ αυτούς σήμερον είναι εις Κρούσοβον (των Πρεσπών). Διά δαρμών και απειλών παρουσιάζουσί τινές τα όπλα των, οδηγηθέντες δεμένοι υπ’ ανδρών εκ της εκκλησίας εις τα σπίτια των. […] Τον μουχτάρην σφάζει ο Δικώνυμος ως αρνίον» (τ. Α’, σ. 264-5).

    Οι τρεις τόμοι του ημερολογίου ξεχειλίζουν από τέτοιες περιγραφές. Κάποιες φορές, πάλι, εντυπωσιάζει η αμφισημία της χρησιμοποιούμενης ορολογίας. Στα σχέδια του Βάρδα, το καλοκαίρι του 1906, ο οπλαρχηγός Παύλος Κύρου επιφορτίζεται π.χ. «να προστατεύη» κάποια χωριά, «ότε απειλών, ότε φονεύων»· ανάλογο πεδίο δράσης επιφυλάσσεται και σ’ έναν άλλο καπετάνιο -με τη σκέψη ότι, «έχων έκαστος την περιφέρειάν του, θα εφιλοτιμείτο να υποτάξη αυτήν, με φόνους, με απειλάς κ.λπ.» (τ. Β’, σ. 133).

    Αλλά και για την «επικράτησιν» των μακεδονομάχων στον κάμπο της Φλώρινας απαραίτητο θεωρείται να διαπραχθούν στα τυφλά «αθρόοι φόνοι, διά βομβών και περιστρόφων», όσων κατοίκων παρακολουθούν τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία της εκεί βουλγαρικής εκκλησίας. Το εγχείρημα τελικά δεν υλοποιήθηκε για τεχνικούς λόγους, αξιοσημείωτη είναι όμως η ψυχρή λογική με βάση την οποία σχεδιάστηκε: «Μόνον η μάχαιρα δύναται να φέρη αγαθά αποτελέσματα· η μάχαιρα θα φέρη αντίδρασιν, ακριβώς δ’ εξ αυτής της αντιδράσεως θα ωφεληθώμεν και θα υπερισχύσωμεν, διότι είμεθα πολυπληθέστεροι των εχθρών μας» (τ. Β’, σ. 977).

    Ο ίδιος κυνισμός επικρατεί και κατά την αποτίμηση των «ημέτερων» θυσιών. «Εις Κότορι έκαυσαν την εκκλησίαν Βούλγαροι, απειλήσαντες τους χωρικούς ότι θα τους κατασφάξουν όλους», σημειώνει ο Βάρδας στις 16.4.1907, για να συμπληρώσει αμέσως μετά: «Μικρά ζημία, εν αυτή ελειτουργούντο οι ημέτεροι και οι σχισματικοί εκ περιτροπής» (τ. Β’, σ. 703). Η εναλλάξ χρησιμοποίηση των ναών, από πατριαρχικούς κι εξαρχικούς αντιμετωπιζόταν πάντοτε από τους επιτελείς του ελληνικού μηχανισμού σαν ανεπίτρεπτη υποχώρηση, καθώς ακύρωνε στην πράξη την αποβολή της «σχισματικής» Εξαρχίας από την «οικουμενική» Ορθοδοξία.

    Η τρομοκρατία δεν περιορίζεται στους φόνους ή τα καψίματα. Από το Περιστέρι, ο ντόπιος μακεδονομάχος καπετάν Πέτρος ενημερώνει, π.χ., τον Βάρδα ότι «τρεις γυναίκες εκ Βελουσίνας μετέβησαν εις την βουλγαρικήν Αγ. Κυριακήν εις Βιτόλια» και ζητεί οδηγίες: «Τι πρόστιμον να τοις επιβάλη; Αυτός έχει σκοπόν να τας δείρη και να κόψη τα μαλλιά των» (τ. Β’, σ. 634). Λιγότερο διστακτικός φαίνεται, αντιθέτως, ο καπετάν Ανδριανάκης: «ουδέν ευρίσκει δύσκολον», σημειώνει λακωνικά ο αρχηγός, «διότι θέλει κάπου να σφάξωμεν» (τ. Β’, σ. 935).

    Ο ίδιος ο Βάρδας, πάλι, σημειώνει τις εντολές που εξέδωσε στην αλβανόφωνη Μπελκαμένη: «Απαγορεύω πάσαν συγκοινωνίαν μετά Πρεκοπάνας, οπωσδήποτε, μετά Κ. Κότορι ή άλλου οιουδήποτε σχισματικού χωρίου. Δέρω δε ο ίδιος γραίαν πρόσφυγα ενταύθα εκ Πρεκοπάνας, ήτις μετέβη άνευ αδείας εις Κ. Κότορι» (τ. Β’, σ. 958). Σοβαρότερα προβλήματα θα προκύψουν τις ίδιες μέρες, εξαιτίας ενός γάμου μεταξύ κοντοχωριανών: «Σήμερον αφίκοντο εκ Κ. Κότορι (αλβανοφώνου), ίνα παραλάβωσι νύμφην τινά. Διά ταύτην είχον διατάξη να στεφανωθή εδώ, άλλως να μη δοθή· αλλ’ ενέδωσα εις τας παρακλήσεις του Κ 42 [Κέντρο Φλώρινας], προς ο εδόθησαν υποσχέσεις ότι θα στεφανωθή εις Φλώριναν, υπό ημετέρου ιερέως» (όπ.π., σ. 959-60). Λεπτομέρειες που αποτυπώνουν εύγλωττα την έκταση της παρέμβασης των ένοπλων μηχανισμών στην καθημερινότητα των ανθρώπων, αλλά και τις αντιστάσεις που η περιχαράκωση των εθνικών στρατοπέδων έβρισκε σε μια ενιαία, λίγο-πολύ, χριστιανική κοινωνία.

    Ανάγλυφα προβάλλει επίσης η εικόνα της ανασφάλειας των μαχητών απέναντι στους πάντες. Τοπικές φυσιογνωμίες που έχουν περάσει στο πάνθεο των εθνομαρτύρων του Αγώνα, όπως ο Οισοδερίτης Παπασταύρος Τσάμης ή ο ζελοβίτης Παύλος Κύρου, στολίζονται από τον αρχηγό με κάθε λογής κατηγορίες και υπονοούμενα, ελάχιστες μέρες ή και ώρες πριν από το θάνατό τους. Από την πρώτη στιγμή, άλλωστε, ο Βάρδας έχει τη γνώμη ότι οι υφιστάμενοί του τοπικοί οπλαρχηγοί δεν είναι παρά «όρνεα αρπακτικά, δι’ ουδέν άλλο σκεπτόμενα ή διά την τσέπην των» (τ. Α’, σ. 68).

    Και, φυσικά, ακόμη πιο απλή είναι η μεθοδολογία με την οποία επιχειρεί την ανοικοδόμηση του «ελληνικού κόμματος», το οποίο είχε κυριολεκτικά αποδιαρθρωθεί μετά την εξέγερση του Ιλιντεν. «Εφθάσαμεν πλέον εις τα σχισματικά χωρία», γράφει την άνοιξη του 1905, και «τα πάντα δέον να ενεργώμεν διά υποσχέσεων και δωροδοκίας, ιδίως τώρα εν αρχή, μέχρις ότου κάμωμεν ρεύμα υπέρ ημών». Το τελευταίο, εκτιμά, «δεν είναι δύσκολον, ένεκα της διαφθοράς των ανθρώπων και της απεχθείας ην αισθάνονται προς τους κομίτας διά τα έκτροπά των» (τ. Α’, σ. 76).

    Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ’ αόριστον, και πάλι να έχουμε την αίσθηση ότι δεν αναπαράγουμε παρά ένα ελάχιστο δείγμα απ’ τον απίστευτο πληροφοριακό πλούτο του ημερολογίου. Ο χώρος όμως δεν επαρκεί. Αντί επιλόγου θα επισημάνουμε, απλώς, ότι αυτό το συγκλονιστικό ντοκουμέντο έμεινε ουσιαστικά αναξιοποίητο πάνω από μισό αιώνα, αφότου κατατέθηκε το 1950 στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Ωσπου, το 1994, «έξαφανίστηκε» μυστηριωδώς από τα ΓΑΚ χωρίς κάποια επίσημη εξήγηση, παρά μόνον αντιφατικές και όχι ιδιαίτερα πειστικές δικαιολογίες. Αντίγραφά του είχαν φυσικά προωθηθεί από καιρό σε ειδικευμένα ιδρύματα (όπως το ΙΜΧΑ), η πρόσβαση όμως των ερευνητών σε αυτά εξακολουθεί να είναι πολύ προβληματική. Αποτελεί έτσι ευτύχημα το γεγονός ότι είχε εγκαίρως φωτοτυπηθεί στο σύνολό του από έναν ερευνητή, τον Γιώργο Πετσίβα, που είχε την ευαισθησία να το δώσει -επιτέλους!- στη δημοσιότητα.

    [….]

    (Ελευθεροτυπία, 5/11/200

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    Άμισθος ιερέας, δημοτικιστής, όχι εθνικιστής

    http://news.in.gr/features/article/?aid=1500187148
    02 Ιαν. 2018

    Τελεί τα μυστήρια στη δημοτική

    Το Ευαγγέλιο ενός άλλου παπά

    Ηταν καθηγητής στο Νυχτερινό των Εξαρχείων. Σήμερα είναι ο πατήρ Αλέξανδρος, ιερέας στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά……………

    Εκεί έκανα τη Θεία Λειτουργία στη δημοτική και χαίρονταν ο κόσμος, μέχρι που μία μέρα, του Αγίου Νικολάου που γιόρταζε ο ναός, με πλησίασε κάποιος κύριος μεγάλης ηλικίας – αργότερα έμαθα ότι ήταν πρώην βουλευτής – και μου είπε «πρέπει να ξέρετε πάτερ ότι ο χώρος της Νομικής και ο χώρος της Εκκλησίας θα σώσουν την ελληνική γλώσσα». Τότε εγώ του απάντησα: «Πρέπει να ξέρετε ότι η Εκκλησία δεν σώζει γλώσσες, σώζει ψυχές».

    Στη συνέχεια εκείνος έγραψε ένα θυμωμένο γράμμα στον αρχιεπίσκοπο, έγινε μια συνάντηση και επειδή υπήρξαν αυτές οι αντιδράσεις αποφάσισα να σεβαστώ την γνώμη κάποιων
    …………………………….

    «Οταν επέστρεψα από την Αυστραλία το 2005, στις συζητήσεις που είχα για το πού θα πρέπει να τοποθετηθώ, ζήτησα να με στείλουν στο χειρότερο σχολείο που υπήρχε στην Αθήνα. Με έστειλαν στο Νυχτερινό των Εξαρχείων, όπου το 95% των μαθητών ήταν ξένοι. Ηταν μεγάλη η χαρά μου να είμαι ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά, οι περισσότεροι ήταν Αλβανοί.
    …………………………….

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    Έσπασε η απομόνωση της «Μακεδονικής Εκκλησίας».Τίθεται κάτω από τη σκέπη της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, που είναι το μακρύ χέρι της ρωσικής Εκκλησίας

    http://sofiaglobe.com/2017/11/27/bulgarian-orthodox-church-patriarch-we-must-accept-the-outstretched-hand-of-the-macedonian-church2/

    Bulgarian Orthodox Church Patriarch: We must accept the outstretched hand of the Macedonian church
    Written by Independent Balkan News Agency on November 27, 2017

    Bulgarian Orthodox Church Patriarch Neofit, speaking ahead of a November 27 meeting of the Holy Synod scheduled to decide whether to accept a request to become the mother church of the Macedonian Orthodox Church, said: “We must accept the outstretched hand of Macedonia”.

    http://www.dimokratianews.gr/content/80594/patriarheio-voylgarias-anagnorise-ti-shismatiki-ekklisia-ton-skopion
    Το Πατριαρχείο Βουλγαρίας αναγνώρισε τη σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων

    28.11.2017

    «Καπελώνει» τον θρόνο της Σερβίας και βάζει βόμβα στα Βαλκάνια

    Απόφαση-βόμβα έλαβε χθες το Πατριαρχείο Βουλγαρίας, αναγνωρίζοντας τη σχισματική και αυτοαποκαλούμενη «Μακεδονική» Εκκλησία, κάτι που -όπως εκτιμάται- μπορεί να πυροδοτήσει αλυσιδωτές εκκλησιαστικές, διπλωματικές και πολιτικές αντιδράσεις στη Βαλκανική, εν όψει και του νέου γύρου διαπραγματεύσεων για το όνομα της ΠΓΔΜ.

    Η απόφαση που ελήφθη από τη Σύνοδο υπό τον Πατριάρχη Νεόφυτο αποδεικνύει ότι το Πατριαρχείο της Βουλγαρίας βαδίζει σε επικίνδυνες ατραπούς, καθώς -όπως όλα δείχνουν- φαίνεται να έχει αποδεχθεί τον ρόλο του εκτελεστικού οργάνου σε ένα επικίνδυνο εκκλησιαστικό παιχνίδι με πολιτικές και διπλωματικές διαστάσεις.

    Με την ομόφωνη απόφασή της να ανταποκριθεί θετικά στην αίτηση της σχισματικής «Μακεδονικής» Εκκλησίας, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας στη Βουλγαρία δημιουργεί μείζον μέτωπο με το Πατριαρχείο Σερβίας. Στις αρχές Νοεμβρίου ο σχισματικός Αρχιεπίσκοπος Στέφανος ζήτησε την αναγνώριση και την απόδοση Αυτοκεφαλίας στη «Μακεδονική» Εκκλησία από το Πατριαρχείο Βουλγαρίας.

    Τελικά το Πατριαρχείο Βουλγαρίας αποδέχθηκε την αίτηση αναλαμβάνοντας τον ρόλο της «μητέρας» της σχισματικής «Μακεδονικής» Εκκλησίας. Το Πατριαρχείο Βουλγαρίας ανακοίνωσε «διπλωματικά» ότι «θα διαμεσολαβήσει και θα υποστηρίξει και στις άλλες Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, λαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα βήματα, την καθιέρωση κανονικού καθεστώτος στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας».

    Η απόφαση αυτή δημιουργεί πολλαπλά εκκλησιολογικά προβλήματα, καθώς βάσει των Ιερών Κανόνων το έδαφος της ΠΓΔΜ ανήκει εκκλησιαστικά στο Πατριαρχείο Σερβίας, συνεπώς το Πατριαρχείο Βουλγαρίας δεν μπορεί να αποφανθεί για το θέμα αυτό, ως αναρμόδιο.

    Επιπλέον, η μόνη εκκλησιαστική Αρχή να αποφανθεί επί αιτήματος αναγνώρισης και αυτοκεφαλίας είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η επιχειρηματολογία του Πατριαρχείου Βουλγαρίας είναι ταυτόσημη με την ερμηνεία που αποδίδει στους Ιερούς Κανόνες το Πατριαρχείο της Μόσχας, που υποστηρίζει ότι κάθε Πατριαρχείο μπορεί να γίνει «μητέρα» Εκκλησία.

  7. Ο/Η Ακοσμος Αιτωλος λέει:

    Φιλε Ρο το αρθρο, οπως ολα ειναι εξαιρετικο, εγω θα αναφερθω με συντομια ως εξης.Ο στυλος αφιαιρωμα στην Ακροπολη εγραφε.Το 1976 περασα απο τα Σκοπια προς Βελιγραδι και στο δρομο υπηρχαν πινακιδες που εγραφαν .Οι βαρβαροτητες του Αλεξανδρου στη Θηβα εχουν συμβει στη Θηβα και στα Καλαβρυτα ο νοων νοητω…….

    • Ο/Η Θηβών Τζερώνυμο λέει:

      http://history-of-macedonia.com/2010/08/26/megas-alexandros-katastrofi-thivon/

      Η Καταστροφή των Θηβών από τον Αλέξανδρο (335 π.Χ.)

      Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΘΗΒΑΙΩΝ

      Η ΕΙΔΗΣΗ διέτρεξε και συνεκλόνισε την Ελλάδα, αλλά μόνο οι Θηβαί­οι, και επειδή ήσαν οι μόνοι που είχαν μακεδονική φρουρά και επει­δή δεν είχαν ξεχάσει την ήττα στη Χαιρώνεια (338 π.Χ.), ξεσηκώθη­καν και απέκλεισαν την μακεδονική φρουρά στην Καδμεία, Αφού συνεκάλεσαν Εκκλησία, κήρυξαν με ψήφισμα την ανεξαρτησία τους από τον Αλέξαν­δρο, εξέλεξαν νέους Βοιωτάρχες με αντιμακεδονικό φρόνημα και τους ανέ­θεσαν την ταχεία άλωση της Καδμείας, ενώ συγχρόνως ζήτησαν τη συνδρομή των άλλων Ελλήνων, κυρίως των Αθηναίων. Κανείς όμως δεν έδειξε προθυ­μία αρωγής. Συνέχιζαν ωστόσο να πολιορκούν την Καδμεία. Ο Αλέξανδρος μόλις το έμαθε. έσπευσε με ασύλληπτη ταχύτητα μέσα από δύσβατα όρη και περνώντας το στενό του Μετσόβου, έφθασε εντός επτά ημερών οτη Θεσσαλία και εντός πέντε ημερών προ των Θηβών. Οι Θηβαίοι έμαθαν ότι ο Αλέξανδρος πέρασε τις Θερμοπύλες, όταν αυτός είχε φθάσει στον Ογχηστό της Βοιωτίας. (Β. του χωρίου Μαυρομάτι. κοντά στο δρόμο Θηβών – Λιβαδιάς).

      Οι Θηβαίοι εξεπλάγησαν από την είδηση ότι ο Αλέξανδρος ήταν ζωντα­νός και μάλιστα δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Πίστεψαν ότι πρόκειται περί άλλου Αλεξάνδρου, του γιου του Αερόπου. Σε δύο όμως ημέρες ο Αλέξαν­δρος στρατοπέδευσε στο βόρειο μέρος της πόλης, «κατά το Ιολάου τέμε­νος». (και περίμενε την παράδοση των Θηβαίων. Η γραπτή παράδοση, κυ­ρίως ο Αρριανός, που είχε διαμορφωθεί ήδη επί των ημερών του Αλεξάν­δρου διά των «βασιλείων εφημερίδων» που συνέτασσε ο Ευμενής ο Καρ· Μανός, προσδίδει στον Αλέξανδρο μια διάθεση διαλλακτικότητας και στους Θηβαίους διάθεση αδιαλλαξίας. Λέγεται λοιπόν ότι ο Αλέξανδρος δεν επι­θυμούσε την καταστροφή των Θηβών ούτε ήθελε να φθείρει τις δυνάμεις του σε εμφυλίους πολέμους. Γι’ αυτό έδωσε αμνηστία στους Θηβαίους με έναν όρο: να παραδώσουν τους αρχηγούς της αντί Μακεδονικής μερίδας. Φοί­νικα και Προθύτη. Οι Θηβαίοι όχι μόνο αρνήθηκαν αλλά προκλητικά απαί­τησαν την παράδοση των στρατηγών Παρμενίωνα και Αντιπάτρου και μά­λιστα κάλεσαν όποιον ήθελε να συμπράξει με τον «μεγάλο βασιλέα» της Περσίας και τους Θηβαίους, ώστε όλοι μαζί να ελευθερώσουν την Ελλάδα και να καταλύσουν την εξουσία του τυράννου της Ελλάδας. («Τόν βουλόμενον μετά του μεγάλου βασιλέως και Θηβαίων έλευθεροΰν τούς’ Ελλη­να; και καταλύειν τόν της Ελλάδος τύραννον»). Μετά την υβριστική αρ­νητική απάντηση ο Αλέξανδρος οργίσθηκέ και διέταξε την εκπόρθηση των Θηβών.

      Ο Γεώργιος Λ. Τσεβάς, ο κορυφαίος των ιστορικός της Θήβας, στο μνημει­ώδες δίτομο έργο του «Ιστορία των Θηβών και της Βοιωτίας» (Αθήνα 1928), έχει πολλούς λόγους, και ορθώς, να αμφιβάλλει για την αλήθεια των παραπά­νω ισχυρισμών. Οι Θηβαίοι ήσαν απ* όλους εγκαταλελειμμένοι και από πα­ντού απομονωμένοι. Αν προσφερόταν από τον Αλέξανδρο αμνηστία, θα την δέχονταν «ως θεόπεμπτον σανίδα σωτηρίας», όπως είχαν κάνει μετά τιι μά­χη των Πλαταιών. «Αλλ* ουδεμία αμνηστία εδόθη ης τους Θηβαίους, ουδέ άλλη πρότασις εγένετο εις αυτούς. Ο Αλέξανδρος βέβαιος ων περί της νί­κης. εδράξατο της ευκαιρίας να συγκρουσθη προς τους Θηβαίους, ίνα διά μιας νίκης κατά πόλεως ισχυρός και ονομαστής κατάπληξη και τρομοκρά­τηση το πανελλήνιον, του όπερ επέτυχε». (Γ.Δ. Τσεβά: «Ιστορία των Θη­βών…», τομ. Α’ σ. 38 Γ). Η άποψη του Τσεβά δεν στηρίζεται επί μαρτυριών αλ­λά επί εικασιών σφόδρα πιθανών. Όμως ο Τσεβάς έχει κατά τούτο δίκαιον: όντως ο Αλέξανδρος με τη συντριβή, καταστροφή, εξόντωση και εξανδραπο­δισμό των Θηβαίων ήθελε να κατατρομοκρατήσει τους αντι­πάλους του μέσα στις ελληνικές πόλεις. Και το πέτυχε. Βεβαίως ελέγχεται για υπέρμετρη σκλη­ρότητα. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει τούτο: ο πόλεμος στη­ρίζεται στην αρχή του φονεύειν. Αν ο στρατηλάτης φονεύσει λί­γους η πολλούς, δεν είναι θέμα ηθικής αλλά, όπως είπαμε, στρα­τηγικής. Η Θήβα για τον Αλέ­ξανδρο υπήρξε πεδίο πειραμα­τισμού. Παγίωση της ειρήνης και της εξουσίας του με την τρομο­κρατία. Ο ηγέτης όταν δεν μπορεί να πείσει, αναγκάζεται να τρομοκρατήσει.

      Μετά τη μάχη ο Αλέξανδρος επέτρεψε στους Βοιωτούς και Φωκείς συμμά­χους του να αποφασίσουν αυτοί για την τύχη των Θηβαίων. Αυτή ήταν η σκληρότερη και μακιαβελλικότερη απόφαση. Διότι Πλαταιείς, Φωκείς. Θεσπιείς. Ορχομένιοι έτρεφαν άσβεστο μίσος κατά των Θηβαίων, για τα όσα είχαν πά­θει από αυτούς από τα παλιά χρόνια. Η απόφασή τους ισοδυναμούσε με κα­ταδίκη σε θάνατο: α) Η Θήβα να καταστραφεί, πλην της Καδμείας στην οποία θα μένει μακεδόνικη φρουρά. β) Η γη των Θηβαίων να μοιρασθεί στους συμ­μάχους του Αλεξάνδρου, γ) Όλοι οι Θηβαίοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, να πω­ληθούν ως δούλοι, πλην των ιερέων και ιερειών και των φίλων του Αλεξάν­δρου. δ) Όσοι Θηβαίοι διέφυγαν να καταδιωχθούν. να συλληφθούν και να εξοντωθούν. Καμμία ελληνική πολιτεία να μην τους προσφέρει άσυλο.

      «Ο Αλέξανδρος επικυρώσας την απόφασιν ταύτην, εξετέλεσε αυτήν κατά γράμμα», λέει ο Γ.Δ. Τσεβάς (σ. 378). Η πόλη ισοπεδώθηκε. 6.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 30.000 πουλήθηκαν ως δούλοι. Ο Αλέξανδρος διέταξε να μη καταστραφεί η οικία του ποιητή Πινδάρου. Η ενέργεια αυτή, εφόσονείναι αληθής, είναι ένας καθαρός πολιτικός θεατρινισμός που πάντα βρίσκει απή­χηση στη ψυχή των λαών και προσφέρει, δυνατότητα σε ευαίσθητους ιστορι­κούς να χορηγούν εύκολη άφεση αμαρτιών.

      Ένα άλλο περιστατικό, που προσ­δίδει λάμψη στο φωτοστε’φανο που έφτιαξαν οι ιστορικοί για τον Αλέξανδρο, είναι αυτό που σι*νδέεται με τη Θηβαία αρχοντοπούλα, την Τιμόκλεια, αδερφή του στρατηγού Θεαγένη, που ήταν αρχηγός των Θηβαίων στη Χαιρώνεια. Κάποιος Θράκας αξιωματικός του Αλεξάνδρου κατέλυσε στο σπίτι της και «έ­κλεψε παρ’ αυτής ό.τι εις χρήμα και τιμήν είχε». Την επίεζε δε καθημερινώς να του αποκαλύψει τα τιμαλφή της οικογενείας της. Η Τιμόκλεια τον οδήγησε σ ένα ξερό πηγάδι στον κήπο και του είπε να σκύψει για να διακρίνει τον κρυμ­μένο θησαυρό. Ανύποπτος ο Θράκας αξιωματικός έσκυψε, αλλ’ η Τιμόκλεια τον έσπρωξε και τον έριξε στο πηγάδι, όπου βρήκε οικτρό θάνατο. Η Τιμό­κλεια συνελήφθη και οδηγήθηκε στον Αλέξανδρο. Αυτός εντυπωσιάσθηκε από το θάρρος και την ερώτησε ποια είναι: αυτή του αποκρίθηκε ότι ονομάζεται Τιμόκλεια και είναι αδελφή του Θεαγένη που ως στρατηγός πολέμησε ενα­ντίον του Φιλίππου στη Χαιρώνεια. Ο Αλέξανδρος της χάρισε τη ζωή. Οι ιστο­ρικοί εξαίρουν την ιπποτική του συμπεριφορά. Αλλ’ όπως γράφει ο Γ.Δ. Τσε­βάς. «εν τη πράξει ταύτη ουδέν το αξιοσημείωτον ευρίσκομεν, διότι ουδέν υπέρ αυτής έπραξε, αφού την απέστειλεν, τίνα πωληθεί και αυτή δούλη με θ” όλοι ν των άλλων Θηβαΐδων» (lb. σ. 383)

      Κρίσεις ιστορικών

      ΕΝΑΣ από τους εγκυρότερους ιστορικούς που έγραψαν για τον Αλέ­ξανδρο είναι ο Theodor Birt. συγγραφέας του μνημειώδους και πολυ­σέλιδου έργου «Αλέξανδρος ο Μέγας» (ελλ. εκδ. Δαρέμα. μετάφρ. Ν. Παπαρρόδου). Γράφει, λοιπόν, οTh. Birt: «Αί Αθήναι και αϊ Θήβαι ήσαν τό­τε οι οφθαλμοί της Ελλάδος ή, όπως ελεγαν οι Έλληνες, αί Αθήναι ησαν ο ήλιος και αί Θήβαι η σελήνη της Ελλάδος. Ό εις οφθαλμός εξωρύχθη ήδη. ή σελήνη έσβέσθη άπό τόν οΰρανόν. ήτις έκαμνεν ώστε ή νύξ νά είναι φω­τεινή. Το γεγονός τούτο ένήργησεν ώς εν Ισχυρόν κτύπημα έπι της κεφαλτις και ούτω ή Ελλάς παρεδόθη εις τόν νικητήν, εις τον άνθρωπον τοΰ τρόμου, τελείως άποναρχωμένη» (σ. 7S). Με άλλα λόγια η τιμωρία που επέβαλε εμμέσως διά των συμμάχων του ο Αλέξανδρος είναι «όμοια» με αυτή του Βουλγαροκτόνου. που ετύφλωσε τους Βουλγάρους αιχμαλώτους, για να παραλύσει τη μαχητική διάθεση των Βουλγάρων. Πράγμα που πέτυχε. Δυστυχώς στον πόλεμο δεν ισχύει το επιτρεπεται ή δεν εκτρέπεται, αλλά το επιβάλλεται η δεν επιβάλλεται. Η συμμετοχή κληρικών ή ιεροκηρύκων στον πόλεμο δεν τον κάνει μαλακότερο. Πιο συχνά τον κάνει απηνέστερο. Οι πιο άγριοι πόλεμοι είναι οι θρησκευτικοί.

  8. Ο/Η kimonbel λέει:

    Το άρθρο εμπεριστατωμένο και αποκαλυπτικό για την διαχρονική κοροϊδία του «Μακεδονικού»
    αναφέρει οτι » θα υποχρεώσει μια χώρα που την αναγνωρίζουν ως Μακεδονία περισσότερες από 130 άλλες, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα, Μ.Βρετανία-Σερβία-Bουλγαρία-Ελβετία-Τουρκία, ενώ τώρα ο Βούλγαρος πατριάρχης και η βουλγαρική Σύνοδος ομόφωνα αναγνώρισαν (27.11.2017) την Εκκλησία τους ως Μακεδονική κλπ-κλπ»
    Ερώτηση:Αφου η FYROM αναγνωρίζεται από την μεγαλύτερη πλειονότητα των κρατών 130 ,πρός τι το πάθος τους να αναγνωρισθούν από Ελλάδα και μόνο με το όνομα Μακεδονία;

  9. Ο/Η Ακοσμος Αιτωλος λέει:

    Το ονομα Μακεδονια στα Σκοπια τωρα το ειδαν οι Ελληνες?Οταν ζουσε ο Τιτο δεν το εβλεπαν? Τι εγραφε ο στυλος στην Ακροπολη?

  10. Ο/Η Frixos λέει:

    Αισιο και ευτυχες το νεο ετος
    http://www.iefimerida.gr/news/386663/apisteyto-poreia-me-psalmodies-kai-agiasmo-kata-toy-glyptoy-aggeloy-sto-faliro-eikones

    Και του χρονου -να ειμαστε καλα- να εορτασουμε πανω στα δενδρα

  11. Ο/Η massilia λέει:

    Απαντώντας στον kimonbel:

    Προς τι το πάθος ν’ αναγνωρισθούν από Ελλάδα;
    α) Διότι αυτό αποτελεί κοινή διεθνή υποχρέωση, τόσο της πΓΔΜ (γιατί το π με μικρό κι όχι με κεφαλαίο – όπως άλλωστε και το f/F πιο κάτω) αλλά και της Ελλάδας, σύμφωνα με την ενδιάμεση συμφωνία της 13/10/95.

    β) Διότι όσο δεν βρίσκεται κοινά αποδεκτή συμφωνία για το όνομα, η Ελλάδα μπορεί – χρησιμοποιώντας το ειδικό της βάρος (διπλωματικό, στρατιωτικό κλπ) να δημιουργεί προβλήματα στην ακατανόμαστη γείτονα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, όπου η Ελλάδα μπλόκαρε την υποψηφιότητα της ΠΓΔΜ, Ας σημειωθεί ότι κατά τη γνώμη ακόμα και Ελλήνων νομικών η κίνηση αυτή παραβίαζε το άρθρο 11 της ενδιάμεσης συμφωνίας, άποψη που συμμερίστηκε και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το οποίο έκρινε υπέρ της ΠΓΔΜ στην προσφυγή της κατά της Ελλάδας με την απόφαση του της 5/12/2011

    γ) Διότι η ακατανόμαστη γείτων έχει γίνει δεκτή στους περισσότερους διεθνείς οργανισμούς (συμπεριλαμβανομένου και του ΟΗΕ) με προσωρινό όνομα πΓΔΜ (provisionally referred to for all purposes, pending settlement of the difference that has arisen over the name of the State). Κάτι που οδήγησε στην ενδιάμεση συμφωνία. Ειρήσθω εν παρόδω. ότι στον ΟΗΕ η χώρα αναγράφεται ως fYRoM (μικρό f), καθώς οι διπλωμάτες της είχαν θεωρήσει ότι πιθανή αναγραφή FYROM δημιουργούσε τετελεσμένο (αντίστοιχα ο ΟΗΕ είχε αποδεχθεί το αίτημα της Ελλάδας να μην αναγράφεται το όνομα Μακεδονία).

    Παρόλο που το ζήτημα έχει αρκετά λεπτά σημεία, νομίζω ότι το άρθρο του κ. Λασκαράτου είναι και εμπεριστατωμένο και διαυγές. Από μεριάς μου να θυμίσω, ότι στο Συμβούλιο Κορυφής της Λισαβόνας τον Ιούνιο του 1992 η Ελλάδα απέτρεψε την αναγνώριση της γείτονος, γεγονός που δημιούργησε τεράστια προβλήματα στη χώρα, ειδικά λαμβανομένων υπόψη των Γιουγκοσλαβικών πολέμων της δεκαετίας του 90. Επίσης τον οικονομικό αποκλεισμό που επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου στις 16/2/1994, και ο οποίος παρά λίγο να οδηγήσει στην ολική κατάρρευση της ακατανόμαστης (φαντάζομαι πως αυτός ήταν ο σκοπός). Τέλος να θυμίσω τα δύο βασικά συνθήματα του Ελληνικού εθνικισμού στα «μεγαλειώδη» καθοδηγούμενα συλλαλητήρια του 1992 «Η Μακεδονία είναι Ελληνική» και «Η Λύση είναι Μια, Σύνορα με τη Σερβία». Αλλά εδώ καταφέρανε και πείσανε έναν ολόκληρο λαό 10 εκατομμυρίων ανθρώπων ότι μια χώρα («κρατίδιο») 2 εκατομμυρίων ανθρώπων, χωρίς καθόλου στρατό, απειλούμενη με διάλυση από τον μεγαλοσέρβικο πολεμικό εθνικισμό από Βορρά και από την εθνοτικό πρόβλημα στο εσωτερικό, αποτελούσε απειλή για μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ που μόνο εκείνη τη χρονιά (1992) είχε ξοδέψει 4,9εκ δολάρια για όπλα. Κι ύστερα συζητάμε για το f με κεφαλαίο ή με μικρό

  12. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Gospodi pomiluj
    Orthodox macedonian chant


  13. Ο/Η Ντένης ο τρομερός λέει:

    http://tvxs.gr/news/ellada/aibaliotis-gia-toys-seismoys-sto-kilkis-ftaiei-i-prodosia-toy-onomatos-makedonia

    Αϊβαλιώτης: Για τους σεισμούς στο Κιλκίς φταίει η «προδοσία του ονόματος Μακεδονία»
    16:31 | 03 Ιαν. 2018
    Ο πρώην βουλευτής και εκπρόσωπος σήμερα της Εθνικής Ενότητας – ΛΑΟΣ, Κωστής Αϊβαλιώτης δίνει τη δική του… ερμηνεία για τους σεισμούς στο Κιλκίς.

    http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080504.htm
    ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ Ν.Δ.-ΛΑΟΣ-ΚΚΕ

    Ελευθεροτυπία, 4/5/2008
    Η Νέμεσις του κ. Κυδωνιάτη

    Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ελληνική πολιτική ζωή. Υπογράφει «Κώστας Κυδωνιάτης» και επί χρόνια ζύμωνε πολιτικοϊδεολογικά τους αναγνώστες του περιοδικού της «κόκκινης Λιάνας». Τα δικαστήρια θα αποφανθούν αν πρόκειται για τον βουλευτή του ΛΑΟΣ Κώστα Αϊβαλιώτη.

  14. Ο/Η Aκραίος Κεντρώος λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341541487-44341541487

    Το Σκοπιανό, το «δάκρυ του εθνάρχη» και τα κόμματα
    Μιχάλης Μιχαήλ
    31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017

    Ακόμη κι αν ο εκφραζόμενος «αντι-συριζαϊσμός» είναι κατανοητός, αυτό που δύσκολα μπορεί να γίνει ανεκτό είναι να αξιοποιείται ένα εκκρεμές εθνικό ζήτημα ως εργαλείο πολιτικών εξελίξεων στο εσωτερικό

    Δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί η διαφαινόμενη τάση όσων επιζητούν την πτώση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λόγω της διαφωνίας Καμμένου. Ομως ακόμη κι αν ο εκφραζόμενος «αντι-συριζαϊσμός» είναι κατανοητός, αυτό που δύσκολα μπορεί να γίνει ανεκτό είναι να αξιοποιείται ένα εκκρεμές εθνικό ζήτημα ως εργαλείο πολιτικών εξελίξεων στο εσωτερικό. Η Ελλάδα δεν έχει το περιθώριο των πολλαπλών ανοικτών εθνικών μετώπων στον περίγυρό της. Το πολιτικό σύστημα οφείλει να υποδείξει στην ελληνική κοινωνία ποια ζητήματα εγκυμονούν υπαρξιακούς κινδύνους για την χώρα και επί αυτών να επιζητηθεί εθνική συνεννόηση.

    Τούτων δοθέντων νομίζω ότι οι διαφωνίες του υπουργού Άμυνας είναι προφανές πως στοχεύουν στο να αποκτήσει και πάλι πατριωτικό εθνικιστικό ακροατήριο μπας και μπει στην επόμενη Βουλή. Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι στις επόμενες εκλογές είναι λίαν αμφίβολο αν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θα πιάσουν το 3%, η «υπεράσπιση» των εθνικών δικαίων ηχεί όμορφα στα αυτιά του πατριωτικού ακροατηρίου, ιδίως στη Βόρειο Ελλάδα, και φαντάζει ως το χαρτί της πολιτικής επιβίωσης των ΑΝΕΛ.

    Αξιοσημείωτη ωστόσο είναι η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βάζει θέμα δεδηλωμένης, υπό τον φόβο μήπως χρειαστεί να ψηφίσει κάποια συμβιβαστική πρόταση. Όχι γιατί δεν τη θέλει, αλλά γιατί κινδυνεύει να χάσει ένα σημαντικό συντηρητικό ακροατήριο που συγκινείται ακόμη από το δάκρυ του «Εθνάρχη», Κωνσταντίνου Καραμανλή ενώ παράλληλα ίσως έρθει σε κόντρα με τους υποστηρικτές του Αντώνη Σαμαρά.

    Υπάρχουν βεβαίως και εκείνοι, όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, που τοποθετούνται με ειλικρινή υπευθυνότητα και αγωνία για τη διευθέτηση της σύνθετης εθνικής εκκρεμότητας με τη γειτονική χώρα. Οι υπόνοιες ότι δεν θα κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση η Φώφη Γεννηματά δεν τεκμαίρονται από πουθενά αφού δεν έχει προταθεί επισήμως, όπως προαναφέρθηκε, σύνθετη ονομασία με τον όρο Μακεδονία.

  15. Ο/Η laskaratos λέει:

    Μιλάνε όλοι μιλάνε και οι εν βαρβαρότητι κληρονόμοι του αρχισταυρωτή Μεγαλέξανδρου:

    Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

    ΔΙΣ: »Η Εκκλησία δεν μπορεί να αποδεχθεί την απονομή του όρου «Μακεδονία»»

  16. Ο/Η massilia λέει:

    Κύριε Λασκαράτο,
    Αμφιβάλλατε ότι θα πλειοδοτούσαν σε μισαλλοδοξία, ανορθολογισμό και οπισθοδρομικότητα; Εμπρός για το νέο 1912. Back to the future… Στις προκλήσεις των νέων καιρών απαντάμε με Γερμανό Καραβαγγέλη, Αλ. Σούτσο και Πηνελόπη Δέλτα. Διά την γεωγραφικήν της θέσιν η Ελλάς είναι το κέντρον της Ευρώπης, ισταμένη και έχουσα εκ μεν δεξιών την Ανατολήν, εξ αριστερών δε την Δύσιν, προώρισται, ώστε δια μεν της πτώσεως αυτής να φωτίση την Δύσιν, διά δε της αναγεννήσεώς της την Ανατολήν. Η πιο απλά: «Είναι βαριά, βαριά η π….. του τσολιά». Εμπρός όλοι μαζί παιδιά για μια καινούργια μεγάλη Ελλάδα.

  17. Ο/Η Μητροπολίτης Χλωρίνης λέει:

  18. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ενώ το μουλωχτό ΚΚΕ και ο γελοίος πρωθυπουργός κάνουν την πάπια

    Το Ποτάμι: »Η εξωτερική πολιτική δεν είναι υπόθεση της Εκκλησίας»

    «Μολονότι η σημερινή απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου δεν θυμίζει σε τίποτα τα εμπρηστικά κηρύγματα του παρελθόντος και παρά το γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν επιδοκιμάζει τη γραμμή των συλλαλητηρίων, οφείλουμε να σημειώσουμε -με αφορμή τη σημερινή απόφαση- ότι η άσκηση εξωτερικής πολιτικής είναι ευθύνη της κυβέρνησης. Η Εκκλησία της Ελλάδος διαδραματίζει κι έχει να διαδραματίσει περαιτέρω σημαντικό ρόλο στον δικό της τομέα. Η χώρα έχει πληρώσει ακριβά τις ανεδαφικές θέσεις του παρελθόντος και τον λαϊκισμό στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Η τοποθέτηση της Ιεράς Συνόδου σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής, σε αντίθεση με την εθνική γραμμή για σύνθετη ονομασία erga omnes, καθ΄υπέρβασιν του ρόλου της, δυσχεραίνει την επίλυση ενός προβλήματος που διαιωνίζεται σε βάρος των συμφερόντων της χώρας. «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ»»

  19. Ο/Η laskaratos λέει:

    Τεράστιο ατόπημα Κουμουτσάκου και ΝΔ.
    Η κρατική εθνική Εκκλησία του Αρχισταυρωτή Μεγαλέξανδρου προκαλεί

    http://www.skai.gr/news/politics/article/364253/koumoutsakos-terastio-atopima-kotzia-oi-diloseis-tou-gia-tin-ekklisia/#ixzz53t5D70u2

    Κουμουτσάκος: Τεράστιο ατόπημα Κοτζιά οι δηλώσεις του για την Εκκλησία
    Αναφερόμενος στα όσα διέρρευσαν χθες πηγές του ΥΠΕΞ περί συμπόρευσης της Εκκλησίας με τη Χρυσή Αυγή στο ζήτημα του ονοματολογικού των Σκοπίων, ο κ. Κουμουτσάκος μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ έκανε λόγο για «ατόπημα» και ζητεί από τον κ. Κοτζιά να το διορθώσει.

  20. Ο/Η Ηφαιστίων Μιχαλολιάκος-Εξαγωγέφς λέει:

    Διαβάστε όλο το άρθρο

    http://www.iospress.gr/ios2007/ios20071111.htm

    ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΓΔΜ

    Η αθέατη πλευρά του Μακεδονικού

    Δεδομένου ότι μεγάλο μέρος των ελληνικών κεφαλαίων έχει εισρεύσει στην ΠΓΔΜ μέσω εταιρειών ελληνικών συμφερόντων, που έχουν την έδρα τους και σε άλλες χώρες (Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Κύπρος, Ιρλανδία), και λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιωτικοποιήσεις και εξαγορές (ΕΛΛ.ΠΕ.-ΟΚΤΑ, ETE-Stopanska Bank, OTE-Cosmofon, TITAN-UJSE, 3E-Pivara, Alpha Bank, Kyriakidis, Elbisco-Zitolux), το μέγεθος των ελληνικών επενδύσεων, σύμφωνα με το επενδεδυμένο κεφάλαιο, είναι ανώτερο του επισήμως εγγεγραμμένου και ανέρχεται σε 950 εκατ. ευρώ, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση και απασχολώντας πάνω από 20.000 άτομα, ενώ οι σαράντα μεγαλύτερες εταιρείες ελληνικών συμφερόντων στην ΠΓΔΜ διαθέτουν επενδεδυμένο κεφάλαιο 830 εκατ. ευρώ.

    Στο σύνολο της αξίας των ελληνικών επενδύσεων, το 25% καταλαμβάνουν οι επενδύσεις στον τομέα πετρελαίου, το 17% σε τηλεπικοινωνίες, το 28% σε Τράπεζες, το 10% σε κλάδο τροφίμων, 15% σε βιομηχανία και το 5% σε λοιπούς τομείς. Ακόμα και στο ένα από τα τρία ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια της ΠΓΔΜ (Alpha) υπάρχει συμμετοχή ελληνικού κεφαλαίου.

    Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος (ΕΣΥΕ), το 2005 οι ελληνικές εξαγωγές προς την ΠΓΔΜ αυξήθηκαν κατά 6,72%, σε σχέση με το 2004 (από 382,1 εκατ. δολ. σε 407,9 εκατ.), ενώ οι ελληνικές εισαγωγές από ΠΓΔΜ αυξήθηκαν κατά 63,49% (από 150,4 εκατ. δολ. σε 245,9 εκατ.). Το 2005, ο όγκος εμπορίου αυξήθηκε κατά 22,17% (από 532,5 εκατ. δολ. σε 653,8 εκατ.) και το εμπορικό ισοζύγιο διατηρήθηκε θετικό για την Ελλάδα (162 εκατ. δολ.) παρά τη μείωσή του κατά 30,08% σε σχέση με το 2004 (231,7 εκατ.). Η ραγδαία αύξηση των ελληνικών εισαγωγών από ΠΓΔΜ οφείλεται στο γεγονός ότι οι ελληνικές εταιρείες οι οποίες έχουν εγκατασταθεί στην ΠΓΔΜ εισάγουν πρώτες ύλες από την Ελλάδα και επανεξάγουν το προϊόν τους στην Ελλάδα (παθητική τελειοποίηση, κοινώς «φασόν»).

    Περιττό να πούμε ότι ένα είναι το όνομα των γειτόνων μας για όλες αυτές τις επιχειρήσεις (ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για θυγατρικές ελληνικών κρατικών εταιρειών είτε για ιδιωτικές επενδύσεις): «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

    Αυτό το «ελληνικό θαύμα» στην ΠΓΔΜ δεν έγινε τυχαία. Μετά την άρση του εμπάργκο και την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας ανέλαβαν πρωτοβουλία στελέχη του επιχειρηματικού κόσμου που είχαν γνώση του χώρου της Γιουγκοσλαβίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το λόμπι των ξένων εισαγωγέων στην ΠΓΔΜ συντονίζεται κυρίως από τον οργανισμό International Council of Investors (ICI), που ιδρύθηκε το 2002 από 11 Ελληνες, με τη βοήθεια του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος.

    Εντυπωσιακή είναι και η ανάπτυξη του τουρισμού μεταξύ των δύο κρατών. Παρά την αβάσταχτα ακριβή βίζα (35 ευρώ), το 2006 επισκέφθηκαν την Ελλάδα 443.319 τουρίστες από την ΠΓΔΜ, που είναι η πρώτη χώρα, για την Ελλάδα, σε αριθμό έκδοσης βίζας, με 100.000 περίπου θεωρήσεις ετησίως.

    Ανέφελη συνεργασία;

    Από την άλλη μεριά, η ΠΓΔΜ έχει μονομερώς καταργήσει τη βίζα από χρόνια, διευκολύνοντας τους Ελληνες να επισκέπτονται τη χώρα τους ακόμα και για έναν καφέ. Μάλιστα, από τον Ιούνιο του 2007, έπειτα από διάβημα των τουριστικών πρακτόρων, η ΠΓΔΜ αποφάσισε να επιτρέπει την είσοδο με την επίδειξη απλά της ελληνικής ταυτότητας, ξεπερνώντας έτσι τις δυσκολίες που προκάλεσε η καθυστέρηση έκδοσης διαβατηρίων από την ΕΛ.ΑΣ.

    Την περίοδο 1997-2002, η Ελλάδα χορήγησε συνολικά ποσόν 53,27 εκατομμυρίων ευρώ, με τη μορφή αναπτυξιακής βοήθειας, στην ΠΓΔΜ και ειδικότερα στους τομείς υγείας, εκπαίδευσης, προστασίας του περιβάλλοντος, εμπορίου, δημόσιας διοίκησης και ανθρωπιστικής βοήθειας.

    Η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση μεταξύ των κρατών που χορηγούν βοήθεια στην ΠΓΔΜ, μετά τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Το πενταετές Ελληνικό Σχέδιο για την Οικονομική Ανασυγκρότηση των Βαλκανίων (ΕΣΟΑΒ 2002-2006) προβλέπει τη χορήγηση 74, 84 εκατ. ευρώ στην ΠΓΔΜ. Ελλάδα και ΠΓΔΜ συνεργάζονται στο επιχειρησιακό πρόγραμμα διασυνοριακής συνεργασίας Interreg ΙΙΙ 2000-2006, μοιράζοντας συνολικούς πόρους 103 εκατ. ευρώ με στόχο «να μην αποτελούν τα εθνικά σύνορα εμπόδιο στην ισόρροπη ανάπτυξη και στην ενοποίηση του ευρωπαϊκού εδάφους».

    Η περιγραφή των οικονομικών σχέσεων των δύο χωρών δεν μπορεί, φυσικά, να καλύψει την πολιτική διαμάχη γύρω από το όνομα. Ομως, απ’ την άλλη πλευρά, αν δεν λάβει κανείς υπόψη του αυτή την πραγματικότητα, δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παλινωδίες των εκάστοτε κυβερνήσεων και των δύο χωρών που πίσω από τις εθνικιστικές εξάρσεις και τους λεονταρισμούς κρύβουν μια υπολογίσιμη και αναπτυσσόμενη συνεργασία.

    Για την ελληνική πλευρά, το πραγματικό πολιτικό δίλημμα δεν είναι αυτό που καταγράφεται στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν η Ελλάδα επιθυμεί την επιβίωση του νέου αυτού κρατικού μορφώματος ή επιδιώκει την αποσταθεροποίησή του. Υπογράφοντας την Ενδιάμεση Συμφωνία το 1995, η Ελλάδα όχι μόνο αποδέχτηκε (έστω και προσωρινά) μια σύνθετη ονομασία της γειτονικής χώρας (γιατί τι άλλο είναι το ΠΓΔ Μακεδονίας;), αλλά κυρίως εξέφρασε την πολιτική της βούληση για σταθεροποίηση του νέου κράτους, και ανέλαβε την ευθύνη της στήριξής του -οικονομικά, πολιτικά, ακόμα και στρατιωτικά- στη δύσκολη περίοδο που μεσολάβησε από τότε και ιδίως κατά την κρίση του 2001 που έφερε τη χώρα στα πρόθυρα της διάλυσης.

    Δεν είναι, ασφαλώς, τυχαίο το γεγονός ότι οι ίδιοι που ξεσηκώνονται σήμερα για να ξανασώσουν την «ελληνική Μακεδονία που είναι ελληνική» είναι εκείνοι που θεώρησαν την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 ισοδύναμη με τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και την πολέμησαν εξαρχής. Ομως, η Συμφωνία του 1995 απέδειξε ότι η ΠΓΔΜ και η Ελλάδα μπορούν να συνυπάρξουν ως εταίροι στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, προς όφελος και των δύο.

    *Το δίλημμα, επομένως, της κυβέρνησης Καραμανλή είναι αν θα ακολουθήσει αυτή την πολιτική συνεργασίας (που θα σταθεροποιεί την ΠΓΔΜ) ή θα γίνει και η Ελλάδα παράγοντας κρίσης και αποσταθεροποίησης στην περιοχή. Η κρίση στις σχέσεις της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ δεν θα κακοκαρδίσει μόνο τους υπερατλαντικούς συμμάχους μας, αλλά θα βάλει σε δοκιμασία αυτή τη χώρα, με αποτέλεσμα να δοκιμαστεί η σταθερότητα σε όλη την περιοχή. Ποιος θα πάρει την ευθύνη για μια τέτοια εξέλιξη; Ο κ. Καρατζαφέρης και ο κ. Ψωμιάδης;

    (…..)

    *Στην πραγματικότητα, όσοι μιλούν στην Ελλάδα για αλυτρωτισμό των Σκοπίων έχουν στο μυαλό τους ένα εσωτερικό πρόβλημα της Ελλάδας. Οπως έχουμε αναλύσει σε πολλές ευκαιρίες, η χώρα μας, παραβιάζοντας κάθε σύγχρονη αρχή δικαίου, εξακολουθεί να διατηρεί το καθεστώς του εμφυλίου πολέμου για την κατηγορία των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων που κατοικούν κυρίως στην ΠΓΔΜ. Οι ηττημένοι φυγάδες του εμφυλίου που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα δεν έχουν ακόμα το δικαίωμα ούτε καν να επισκεφτούν τα χωριά τους.

    Ακόμα και ένα απλό πιστοποιητικό γέννησης τους αρνείται το ελληνικό κράτος, με τη δικαιολογία ότι απώλεσαν την ιθαγένειά τους. Οσοι καταγγέλλουν, λοιπόν, τις εθνικιστικές κραυγές που προέρχονται από την ΠΓΔΜ, στην πραγματικότητα μιλούν με όρους εμφυλίου. Δεν είναι τυχαίο που οι παραδοσιακοί αντικομμουνιστές, οι χουντικοί, τα στελέχη του μετεμφυλιακού κράτους και της Εκκλησίας πρωτοστατούν σ’ αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ο κοινός τόπος όλων αυτών είναι ότι η ΠΓΔΜ πρέπει να διαλυθεί.

    γ) Ο μοναδικός πραγματικός κίνδυνος από την κατοχύρωση στο γειτονικό κράτος του ονόματος της Μακεδονίας είναι η σταδιακή ή άμεση παρεμπόδιση της χρήσης του όρου αυτού από την ελληνική πλευρά, ειδικά στον εμπορικό τομέα. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία είναι δύσκολο να συνυπάρχουν προϊόντα διαφορετικών χωρών με την ίδια «ονομασία προέλευσης».

    Μπορεί να κερδίσαμε τη μάχη της «φέτας», αλλά κινδυνεύουμε να χάσουμε σ’ αυτό το επίπεδο τη μάχη της «Μακεδονίας», αν δεν φροντίσουμε να υπάρξει μια συνολική συμφωνία με τη γειτονική χώρα, στην οποία θα περιλαμβάνεται και το δικαίωμα της χρήσης του όρου και από τις δύο πλευρές.

    *Και όμως. Αυτόν τον μόνο σοβαρό κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Ελλάδα φαίνεται ότι τον υποτιμούν απόλυτα οι κυβερνώντες. Στις 8.4.05, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Πέτρος Μολυβιάτης δέχτηκε ως βάση διαπραγμάτευσης το όνομα Republika Makedonija-Skopje, το οποίο πρότεινε ο Μάθιου Νίμιτς, παραβλέποντας ότι στην ίδια πρόταση περιλαμβανόταν η υπόδειξη να πάψουν τα δύο μέρη να κάνουν χρήση του όρου «Μακεδονία» στις διεθνείς τους σχέσεις.

    ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΓΔΜ (2006)

    Ο δεκάλογος του καλού επενδυτή
    Ελευθεροτυπία, 11/11/2007

  21. Ο/Η Μεγαλέκος λέει:

    http://www.lifo.gr/articles/greece_articles/176148/syzitisi-me-enan-aktivisti-aytoprosdiorizomeno-os-makedona-gia-ena-ethniko-thema-tampoy

    Συζήτηση με έναν ακτιβιστή αυτοπροσδιοριζόμενο ως «Μακεδόνα» για ένα εθνικό θέμα- ταμπού

    Μια διερευνητική συνομιλία για τις ιστορικές περιπέτειες μιας «ακατονόμαστης» μειονότητας από μερικούς χιλιάδες εναπομείναντες μειονοτικούς που αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες ή γηγενείς Μακεδόνες.

    ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ 15.1.2018 | SHARES 107 ΣΧΟΛΙΑ 15

    Η κινητικότητα που παρατηρείται ξανά τελευταία στο επίμαχο, για την Ελλάδα βασικά, ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ με παρακίνησε να απευθυνθώ σε έναν γνωστό για τη δικαιωματική δράση του εκπρόσωπο μιας μειονότητας εξίσου «ακατονόμαστης» με τη γειτονική χώρα. «Ακατονόμαστες» παραμένουν επίσης στα καθ’ ημάς η κουλτούρα και η γλώσσα της, που είχα, θυμάμαι, πρωτακούσει μικρότερος σε οικογενειακό ταξίδι στις Πρέσπες και που εξακολουθεί να είναι θέμα «υπό διαπραγμάτευση», ακόμα κι αν πρόκειται για παραδοσιακά τραγούδια σε λαϊκά πανηγύρια. Ο λόγος για τους μερικούς χιλιάδες εναπομείναντες μειονοτικούς που αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες ή γηγενείς Μακεδόνες και που διαθέτουν, καθώς λένε, μια ξεχωριστή μακεδονική –ούτε ελληνική, ούτε σλαβική, ούτε βουλγαρική– εθνοτική συνείδηση, μια πληθυσμιακή ομάδα με πολύ ενδιαφέρουσα όσο και δραματική ιστορία εξαιτίας τόσο των συγκυριών όσο και των διώξεων που υπέστη τα νεότερα χρόνια. Ο συνομιλητής μου, κάτοικος Φλώρινας (Lerin για τους μειονοτικούς), αρχιτέκτονας μηχανικός το επάγγελμα, υπήρξε συνιδρυτής της Μακεδονικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1989), της Μακεδονικής Κίνησης Βαλκανικής Ευημερίας (ΜΑΚΙΒΕ) το 1992 και του μειονοτικού κόμματος Ουράνιο Τόξο/Vino Zito (1994). Έχει φτάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), διεκδικώντας επίσημη αναγνώριση της μειονότητας και των δραστηριοτήτων της – υποθέσεις που κερδήθηκαν, με την Ελλάδα να μη συμμορφώνεται και τον ίδιο καθώς και το μειονοτικό κόμμα να έχουν επανειλημμένα χαρακτηριστεί «ανθέλληνες», «πράκτορες» των Σκοπιανών/των Αμερικανών/των Βούλγαρων κ.λπ. Ως μικρό παιδί έμαθα την «ανύπαρκτη» γλώσσα από τους γονείς μου και ειδικά από τη γιαγιά μου, που δεν ήξερε γρι ελληνικά. Απορρίπτει εξαρχής εθνικισμούς, μεγαλοϊδεατισμούς, αλυτρωτισμούς και «αρχαιοπληξίες» απ’ όποια πλευρά των συνόρων κι αν προέρχονται.


    Παύλος Βοσκόπουλος-Φιλίποβ

    Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η καθοριστική για τη μειονότητα περίοδος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ειδικά του Εμφυλίου, οπότε στο μεγαλύτερο μέρος της στρατεύτηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ), με τους εξόριστους πολιτικούς της πρόσφυγες και τους απογόνους τους να στερούνται ακόμη την ιθαγένεια και το δικαίωμα επιστροφής. Κάτι ακόμα αξιοπρόσεκτο είναι οι σχέσεις της σύγχρονης μακεδονικής εθνογένεσης (τέλη 19ου αιώνα) με τις πρώιμες σοσιαλιστικές και αναρχικές ιδεολογίες, όπου επίσης αναφέρεται. Ανεξάρτητα από το αν θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει κανείς με τις απόψεις του –ο Παύλος δηλώνει πάντα πρόθυμος για διάλογο–, τα ιστορικά γεγονότα που παραθέτει είναι πραγματικά, η ύπαρξη αυτής της μειονότητας επίσης, οπότε είναι πολλά τα ερεθίσματα για σκέψη και συζήτηση αναφορικά με ένα ακόμα ζήτημα-«ταμπού» της σύγχρονης Ιστορίας μας.

    — Πώς αυτοπροσδιορίζονται οι μειονοτικοί της Ελλάδας, πόσοι υπολογίζονται σήμερα ότι είναι και ποια τα κύρια αιτήματά τους; Αυτό, αγαπητέ, εξαρτάται από το επίπεδο και το είδος συνείδησης κάθε πολίτη όσον αφορά τη γλωσσική, πολιτιστική ή πολιτική συνείδηση καθενός. Στη Βόρεια Ελλάδα θα ακούσεις όρους όπως «ντόπιος», «Μακεδόνας», «ντόπιος Μακεδόνας», «εθνικά Μακεδόνας» ή διάφορους συνδυασμούς. Οι λάτρεις της κοινωνικής ανθρωπολογίας θα διαπιστώσουν ότι η περιοχή και ο πληθυσμός είναι πραγματικό Ελντοράντο που προσφέρεται για μελέτη! Αν προσθέσουμε τον γλωσσικό παράγοντα και τη σχετιζόμενη με αυτόν διαφορετικότητα, διαπιστώνουμε κι εκεί ανάλογους όρους. Το ίδιο συμβαίνει όσον αφορά τον λαϊκό πολιτισμό, κυρίως στα χωριά. Με γνώμονα λοιπόν τη γλωσσική-πολιτιστική διαφορετικότητα του πληθυσμού, μπορούμε να πούμε ότι αυτή εκφράζεται σε περίπου 500 χωριά. Στα μισά σχεδόν από αυτά, τα λεγόμενα μεικτά, συναντά κανείς επίσης ιδιαίτερες γλωσσικές ή πολιτιστικές ιδιαιτερότητες πληθυσμών που εγκαταστάθηκαν εκεί μετά το 1923.

    — Ορισμένοι λένε ότι ευχαρίστως θα σας αναγνώριζαν ως Σλαβομακεδόνες αλλά όχι ως Μακεδόνες «σκέτους», γιατί αυτό κρύβει αλυτρωτισμό.

    Όσοι αναγνωρίζουν «Σλαβομακεδόνες» και όχι Μακεδόνες υιοθετούν το στερεότυπο του μέσου Έλληνα πολίτη που βασίζεται στην παράμετρο του εθνικού μας μύθου ότι «η Μακεδονία μας είναι ελληνική από αρχαιοτάτων χρόνων, οι δε Σλάβοι ήρθαν τον 6ο αιώνα στην περιοχή». Με τη χρήση του όρου «Σλαβομακεδόνας», που ξεκίνησε να χρησιμοποιείται στους λεγόμενους αριστερούς χώρους κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα, αμφισβητείται εμμέσως η ιδιαίτερη μακεδονική εθνική ταυτότητα. Αν, τώρα, κάποιος «πάσχει» από αλυτρωτικές εμμονές, εύκολα επινοεί αυθαίρετους όρους. Μπορεί κάποιος να αυτοπροσδιορίζεται μόνο ως Σλάβος και πάλι να έχει αλυτρωτικές ορέξεις! Εξαρτάται από την εκπαίδευση και την κουλτούρα που έχει λάβει. Πιστεύω ότι κάθε μεγαλοϊδεατική ή αλυτρωτική πολιτική ιδεολογία πρέπει να καταδικάζεται, όπως βέβαια και οποιαδήποτε πολιτική καταπίεσης στην έκφραση της διαφορετικότητας σε εθνικό, γλωσσικό ή ακόμη και σεξουαλικό επίπεδο.

    — Τι θα απαντούσες σε έναν Μακεδόνα με ελληνική εθνική συνείδηση που θα διεκδικούσε αποκλειστικότητα στην ονομασία;

    Ο συμπολίτης αυτός έχει απλώς έλλειμμα γνώσης σχετικά με την ξεχωριστή μακεδονική εθνική ταυτότητα που εμφανίστηκε περί τα 1880 και μετά, όταν κάτοικοι της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που διαβιούσαν στα εδάφη αυτά άρχισαν να επιλέγουν και να διεκδικούν έναν ξέχωρο εθνοτικό προσδιορισμό.

    — Είναι γνωστό ότι παλιότερα υπήρξαν διώξεις, απαγορεύσεις της γλώσσας, των εθίμων των μειονοτικών, άλλαξαν ονόματα, τοπικές ονομασίες κ.λπ. Πόσο έχουν βελτιωθεί έκτοτε τα πράγματα; Η Ελλάδα εφάρμοσε πράγματι πολιτικές καταπίεσης και αφομοίωσης ετερόκλητων γλωσσικά-πολιτιστικά πληθυσμών ανά την επικράτεια ήδη από την ίδρυσή της και ανάλογα με την εδαφική της επέκταση στη συνέχεια, όπως άλλωστε έπραξαν λίγο-πολύ όλα τα βαλκανικά κράτη. Η πολιτική αυτή εξακολούθησε και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους στα εδάφη που προσαρτήθηκαν τότε. Μετά το ’80 βελτιώθηκε όντως η κατάσταση, κυρίως επειδή πολλοί μειονοτικοί ήλπιζαν ότι η λεγόμενη «αλλαγή» θα τους επέτρεπε να εκφράσουν την ιδιαίτερη μακεδονικότητά τους. Άλλωστε οι συνειδητοποιημένοι Μακεδόνες είναι κυρίως αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι στον Εμφύλιο του 1944-49 οι περισσότεροι συντάχθηκαν με τον ΔΣΕ. Οπότε, πολλές δεκαετίες μετά βρίσκονταν στην ηττημένη πλευρά και σιωπούσαν, είτε με το καλό είτε με το κακό. Όμως η «αλλαγή» άφησε τους Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες, και με σφραγίδα πλέον, εκτός γενέθλιας γης με τον νόμο Γεννηματά-Σκουλαρίκη του 1982, όπου γίνεται αναφορά σε δικαίωμα επαναπατρισμού πολιτικών προσφύγων «Ελλήνων το γένος» μόνον… Ουσιαστικά καμία κυβέρνηση, ούτε η σημερινή, δεν προχώρησε στην αναγνώριση της σύγχρονης μακεδονικής γλώσσας ή στην αποκατάσταση των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου.

    — Οι δικές σου μνήμες από εκείνη την εποχή ως μαθητή, φοιτητή κ.ο.κ.; Πότε και πώς ανακάλυψες την ιδιαίτερη εθνοτική σου ταυτότητα; Καταρχάς, ως μικρό παιδί έμαθα την «ανύπαρκτη» γλώσσα από τους γονείς μου και ειδικά από τη γιαγιά μου, που δεν ήξερε γρι ελληνικά. Η γλωσσική χειραφέτηση ήρθε αυθόρμητα. Στο γυμνάσιο μού έκανε παρατήρηση η φιλόλογος να μη χρησιμοποιώ το «ιδίωμα» στα διαλείμματα με τους φίλους γιατί ήταν, έλεγε, τροχοπέδη στην πρόοδο και στην ανάπτυξη των γνώσεών μου στη νεοελληνική. Αυτό υπήρξε η αφορμή να «ψαχτώ», η δε παράλληλη ενασχόλησή μου με το φολκλόρ και τη λαϊκή παράδοση μου έδωσε το κύριο ερέθισμα σχετικά. Παρατηρούσα ότι τα μουσικά μας ακούσματα ήταν «μουγγά» κι εμένα δεν μου άρεσε τότε, ως χορευτής που ήμουν, να ακούω τα παραδοσιακά νησιώτικα ή καλαματιανά να συνοδεύονται κανονικά από στίχους, ενώ τα ντόπια μακεδονίτικα να παίζονται αποκλειστικά «ινστρουμένταλ». Ακόμη και σήμερα, φαντάσου, γίνεται «μάχη» σε πολιτιστικούς συλλόγους και λαϊκές εκδηλώσεις στα δικά μας χωριά για το αν θα ακουστεί κάποιο τραγούδι στην «ανύπαρκτη» γλώσσα. Εμείς, όταν πρόκειται να πάμε σε ένα τέτοιο δρώμενο, ρωτάμε χαριτολογώντας τους φίλους εκεί αν θα είναι η «ταινία» βουβή ή ομιλούσα! — Ποια θεωρείς κομβική στιγμή στη νεότερη Ιστορία για την εδώ μειονότητα; Ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος πράγματι καθοριστικός; Ναι, η περίοδος εκείνη έχει τεράστια σημασία, ειδικά ο Εμφύλιος. Από το 1913 μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο ο αυτόχθονας μακεδονικός πληθυσμός υπέστη άγρια καταπίεση, εκτοπίσεις, ακόμα και δολοφονίες, με αποκορύφωμα την περίοδο Μεταξά. Θεωρητικά, επομένως, οι Μακεδόνες θα είχαν κάθε λόγο να καλωσορίσουν τους στρατιώτες του Άξονα. Κι όμως, ελάχιστοι συνεργάστηκαν με τις γερμανικές και βουλγαρικές κατοχικές αρχές. Η συντριπτική πλειονότητα συμπορεύτηκε, όπως είπαμε, με την τότε αριστερά, πολλοί μάλιστα βγήκαν στην Αντίσταση. Στον Εμφύλιο, χιλιάδες μαχητές του ΔΣΕ στον Βορρά ήταν Μακεδόνες μειονοτικοί που στάθηκαν «ώμο με ώμο» στα βουνά με τους Έλληνες συντρόφους τους. Σήμερα, οι μεν δεξιοί μάς λασπολογούν ως πράκτορες των Σκοπίων, οι δε αριστεροί ως πράκτορες των Αμερικανών, του Σόρος κ.λπ.! — Σε ποιον «ανήκουν» τελικά ο Μεγαλέξανδρος, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, ο Ιουστινιανός, η ίδια η ονομασία Μακεδονία κ.λπ.; Είναι, άραγε, τόσο πιο σημαντικό να ερίζουμε για μια συχνά αμφίβολη αρχαία κληρονομιά; Τα λεγόμενα εθνικά κράτη επιλέγουν πετράδια του παρελθόντος και φτιάχνουν ένα φανταχτερό «μωσαϊκό» (την ιστορία τους δηλαδή) – φανταχτερό κατά το δοκούν. Τα «κακά», τα «άσχημα» πετράδια είτε τα κατστρέφουν είτε τα αγνοούν. Έτσι φτιάχνονται οι «εθνικές ιστορίες-Ευαγγέλια». Από ιδρύσεως του σύγχρονου ελληνικού κράτους οι κυβερνώντες οικοδόμησαν την εθνική ιδεολογία και έπεισαν-πείθουν τους πολίτες τους ότι είναι απόγονοι και κληρονόμοι του Σωκράτη και του Περικλή. Η μακεδονική παράμετρος γίνεται τμήμα του σύγχρονου ελληνικού εθνικού μύθου κυρίως μετά το 1912-13. Ο μέσος Έλληνας πολίτης εξακολουθεί να πάσχει από αρχαιοπληξία. Το Abecedar, το πρώτο ελληνο-μακεδονικό αλφαβητάρι

    — Πώς ορίζεται ωστόσο αυτή η ξεχωριστή μακεδονική ταυτότητα; Ρωτώ γιατί κάποιοι θεωρούν την ταυτότητα αυτή και τη γλώσσα φτιαχτές, πως οι Μακεδόνες των Σκοπίων δεν είναι παρά Σλάβοι, Βούλγαροι κ.λπ. Κάποιος Πούλεσκι το 1875 έγραψε: «Народ се велит људи који се од еден Род и који зборувајет еднаков збор и који Живувајет и се другарат еден со други и Који имајет еднакви обичаји и песни и весеља,Тије људите ги викајет народ, а местото во Које живуват народ се велитотечство од Тој народ. Така и Македонциве се народ и местото нивно е Македонија». Ότι δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση, «λαός είναι ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν την ίδια καταγωγή, ομιλούν την ίδια γλώσσα, ζουν και συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον, έχουν κοινά έθιμα, τραγούδια, απολαύσεις – αυτοί οι άνθρωποι λέγονται λαός. Κάθε λαός προέρχεται από το μέρος όπου κατοικεί. Έτσι οι Μακεδόνες είναι λαός και ο δικός τους τόπος είναι η Μακεδονία.» Αυτός και μερικοί άλλοι, όπως ο Τσούποβσκι ή ο Μισίρκοβ, θεωρούνται οι πρώτοι ιδεολόγοι της σύγχρονης μακεδονικής εθνικής ταυτότητας. Δεν ψάχνουν ούτε Μεγαλέξανδρους ούτε Βουκεφάλες. Η μακεδονική εθνογένεση βασίστηκε κυρίως σε ιδεολογίες του πρώιμου αναρχισμού-σοσιαλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Μακεδόνες ιδεολόγοι της εποχής δεν ήθελαν καν να ακούσουν για βασιλιά και παρόμοια απολυταρχικά μοντέλα διακυβέρνησης. Ήταν φαίνεται, εν μέρει τουλάχιστον, η ίδια η «μακεδονικότητα» που οδήγησε τη μεγάλη πλειονότητα της μειονότητας να ταχθεί με την αριστερά στον Εμφύλιο. Τα περί τεχνητής γλώσσας κ.λπ. είναι εθνικιστικές σοφιστείες, μόνο η εσπεράντο είναι τεχνητή. Τα περισσότερα εθνικά κράτη επέλεξαν κάποιον τύπο ή διάλεκτο μιας λαϊκής γλώσσας και την ανήγαγαν σε εθνική. Στη Γαλλία π.χ. τα «επίσημα» γαλλικά τα μιλούσε ένα 20% όταν καθιερώθηκαν. Ο Γκαριμπάλντι επέλεξε μια διάλεκτο ως την επίσημη ιταλική γλώσσα που ομιλείται σήμερα, που τότε όμως ζήτημα να την είχε ως μητρική ένα 2% των Ιταλών. Οι σύγχρονοι Άγγλοι, πάλι, δυσκολεύονται να διαβάσουν Σαίξπηρ στο πρωτότυπο. Οι γλώσσες είναι σαν τρεχούμενα ποτάμια και με την ίδρυση των εθνικών κρατών καθιερώθηκαν οι λεγόμενες λογοτεχνικές εθνικές γλώσσες, ανάμεσά τους η μακεδονική. Η ίδια η Ελλάδα είχε τυπώσει μακεδονικό αλφαβητάριο, το γνωστό ABECEDAR, το 1926, ώστε να μοιραστεί στον αυτόχθονα μακεδονικό πληθυσμό ύστερα από απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών. Όσο για το αν οι Μακεδόνες των Σκοπίων είναι ουσιαστικά Βούλγαροι ή Σλάβοι, είναι σαν να πει κανείς ότι οι σύγχρονοι Αθηναίοι π.χ. είναι ουσιαστικά Αρβανίτες!

  22. Ο/Η Μεγαλέκος λέει:

    ΥΣΤΕΡΙΑ Ή ΙΣΤΟΡΙΑ;

    Κάθε φορά που αναρριπίζεται το μακεδονικό, πλημμυρίζει το διαδίκτυο από τα ίδια ανιστόρητα κατασκευάσματα. Ξανακυκλοφόρησε λοιπόν πρόσφατα στο διαδίκτυο το γνωστό «επιχείρημα» ότι προπολεμικά η Δημοκρατία της Μακεδονίας ονομαζόταν τάχα Vardarska και νάσου οι αυτόκλητοι νονοί της γειτονικής χώρας, πρόθυμοι να υπηρετήσουν το εθνικό μας αφήγημα. (Θαρρώ πως το επιχείρημα προβλήθηκε για πρώτη φορά από τον «μακαριστό» Χριστόδουλο σε κάποια φάση της προηγούμενης εθνικής μας υστερίας). Η ιστορία όμως άλλα μαρτυρεί για όποιον την προσεγγίζει χωρίς προκαταλήψεις.

    Γιατί η Vardarska Banovna ( Μπανόβινα του Βαρδάρη) υπήρξε απλώς μια διοικητική επαρχία που δημιουργήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1929 με νομοθετικό διάταγμα στα πλαίσια της διοικητικής μεταρρύθμισης του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, όπως ονομάστηκε το Βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων με τον ίδιο νόμο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το 1941, οι Δυνάμεις του Άξονα κατέλαβαν την Μπανόβινα του Βαρδάρη και η επαρχία ως διοικητική δομή καταργήθηκε.
    Η δημιουργία των επαρχιών αυτών, που καθορίστηκαν και ονομάστηκαν με βάση τη γεωγραφία (ποταμούς ή τη θάλασσα), και όχι με βάση εθνικές ή ιστορικές ονομασίες, αποτελούσε μέρος του μακροπρόθεσμου πολιτικού σχεδιασμού του βασιλιά Αλέξανδρου του Α΄, που στις 6 Ιανουαρίου είχε διαλύσει το Κοινοβούλιο εγκαθιστώντας ένα προσωπικό καθεστώς, να αντικαταστήσει τις τοπικές εθνικές ταυτότητες του βασιλείου του με μια ενιαία γιουγκοσλαβική συνείδηση. Άλλη «μπανόβινα ήταν λ.χ .η Dravska (η σημερινή Σλοβενία). (φωτογραφία)
    Οι τοπικές εθνικές ταυτότητες όμως δεν καταργούνται εύκολα με διατάγματα. Γιατί οι κάτοικοι της συγκεκριμένης περιοχής είχαν ήδη αναπτυγμένη εθνική συνείδηση τουλάχιστον από τις αρχές του εικοστού αιώνα.

    Αυτό το διαπιστώνουμε από τη μαρτυρία του Στρατή Μυριβήλη στο μυθιστόρημά του «Ζωή εν τάφω» από το 1917 , όπου οι κάτοικοι της περιοχής τού τότε μακεδονικού μετώπου «δε θέλουν νά ναι μήτε «Μπουλγκάρ», μήτε «Σρρπ», μήτε «Γκρρτς». Μοναχά «Μακεντόν ορτοντόξ»» («Η ζωή εν τάφω», 1η έκδοση [1924] Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές αλλαγές στο μυθιστόρημα έχει να κάνει με τις μεταβαλλόμενες πολιτικές θέσεις του συγγραφέα. Η τελευταία πρόταση περιλαμβάνονταν στις δύο κατοπινές εκδόσεις του μυθιστορήματος (1930, 1932), αλλά αργότερα, στις μεταπολεμικές εκδόσεις, καθώς μετά τη δεκαετία του 1930 δεν ήταν πλέον αποδεκτό στην ελληνική κοινωνία να αναφέρεται κανείς στη σλαβική γλώσσα που ομιλούνταν στη Μακεδονία ως «μακεδονική» και στους ομιλητές της ως «Mακεδόνες», παρά μόνο αν ήταν κάτοικοι της ελληνικής επαρχίας της Μακεδονίας και ο Μυριβήλης έκρινε πολιτικά φρόνιμο να την αφαιρέσει.


    Το διαπιστώνουμε όμως και από τα αρχεία της καταγραφής των οικονομικών μεταναστών του νησιού Elis της Νέας Υόρκης όπου εκατοντάδες μετανάστες από την περιοχή δηλώνουν από την πρώτη κι όλας δεκαετία του αιώνα , εθνικότητα «Μακεδόνας» (φωτογραφία)

  23. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://skra-punk.com/2018/06/05/slavofonia-stin-ellada-omilites-mias-glossas-fantasma/

    Νίκος Σταματίνης

    Σλαβοφωνία Στην Ελλάδα: Ομιλητές μιας Γλώσσας Φάντασμα

    Jun 5, 20180

    (Κάθε πραγματικότητα που δεν αρέσει στην εθνική αφήγηση συνήθως καλύπτεται κάτω από το χαλάκι και όποιος ρίχνει μια ματιά κάτω από το χαλάκι αντιμετωπίζεται συνήθως ως προδότης. Έτσι, λοιπόν, δημιουργούνται φαντάσματα, πράγματα που υπάρχουν μόνο επειδή το λένε οι εχθροί του έθνους.)

    Υπάρχει μια γλώσσα, η επίσημη γλώσσα ενός μικρού κράτους, συμπιεσμένη ανάμεσα στους βαλκανικούς εθνικισμούς, μέρος της οικογένειας των νότιων βαλκανικών γλωσσών της σλαβικής οικογένειας με λίγους ομιλητές, κάποιοι από τους οποίους -είτε το θέλουμε είτε όχι- ζουν και γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Ο αριθμός των σλαβόφωνων στον χώρο ελληνικής Μακεδονίας είναι πολύ δύσκολο να μετρηθεί ακριβώς επειδή το ελληνικό κράτος δεν νοιάζεται, δεν θέλει να ασχοληθεί μαζί τους. Μια βόλτα στα ΚΤΕΛ της Φλώρινας ή σε κάποια από τα πανέμορφα χωριά της Καστοριάς, της Πέλλας ή και της Κοζάνης αρκεί.

    Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το πραγματικά μεγάλο συλλαλητήριο (θα είναι ψεύτης όποιος αρνηθεί το μέγεθός του) που αφορούσε το Μακεδονικό. Τα υλικά ήταν περίπου τα ίδια με των προηγούμενων ετών και, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, πολλά από τα εθνικά αντανακλαστικά διεγέρθηκαν με βάση μια παρεξήγηση. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να στηρίξει με λογικό επιχείρημα ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες έχουν οποιαδήποτε σχέση με πληθυσμούς που ήρθαν πολλούς αιώνες αργότερα στη Μακεδονία. Αυτό όμως καθόλου δεν δικαιολογεί το να κλείνουμε τα μάτια σε μια πραγματικότητα.

    Υπάρχει ένα ρητό που είναι από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς μπαίνοντας στον κόσμο της γλωσσολογίας:

    «Γλώσσα είναι η διάλεκτος με στρατό και στόλο»

    Η φράση αυτή, που αποδίδεται στον Max Weinreich, συμπυκνώνει σε λίγες λέξεις την αντίληψη ότι τα κριτήρια για τη διάκριση μεταξύ των γλωσσών δεν είναι μόνο γλωσσικά, αλλά αναγκαστικά πρέπει να λάβουμε υπόψη και κριτήρια πολιτικά και ιστορικά.

    Το «κριτήριο της αμοιβαίας κατανόησης», το να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον δεν είναι επαρκές. Το κλασικό παράδειγμα είναι αυτό της νορβηγικής, της σουηδικής και της δανικής γλώσσας, των οποίων οι ομιλητές μπορούν να κατανοήσουν ο ένας τον άλλο, παρόλα αυτά -για ιστορικούς λόγους- θεωρούνται τρείς διαφορετικές γλώσσες και όχι διαφορετικές διάλεκτοι της ίδιας γλώσσας. Ένα άλλο παράδειγμα είναι αυτό της σερβοκροατικής, που θεωρούνταν ενιαία γλώσσα μέχρι να συγκρουστούν οι δύο εθνικισμοί, αμέσως μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Πλέον μιλάμε για δύο γλώσσες που προέκυψαν ακριβώς λίγο της ανάδυσης δύο αντικρουόμενων εθνικισμών.

    Από την άλλη, δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σχολική εκδρομή σε ορεινά χωριά της Κρήτης, όπου ο ιδιοκτήτης μιας ταβέρνας, όχι ιδιαίτερα μεγάλος σε ηλικία, μας μίλαγε με βαριά κρητική προφορά, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε παρά ελάχιστα πράγματα από όσα έλεγε, ώστε να χρειαστεί εντέλει η παρέμβαση της συνομήλικης σε μας κόρης του προκειμένου να συνεννοηθούμε. Προφανώς, ακόμα και αν δεν καταλαβαίναμε τίποτα από όσα μας έλεγε εκείνος ο πελώριος τύπος με το μαύρο πουκάμισο και τα πυκνά μούσια, μιλάγαμε την ίδια γλώσσα.

    Η γλώσσα αυτή έχει κατά καιρούς αντιμετωπιστεί ως φάντασμα και ως ανύπαρκτη, ως διάλεκτος της βουλγαρικής, ως διάλεκτος της σερβικής, ως σχετιζόμενη με τη γλώσσα του Αριστοτέλη και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ακόμα και ως διάλεκτος-απόγονος της αρχαίας ελληνικής(!). Τα μακεδονικά ή σλαβομακεδονικά ή βουλγαρομακεδονικά ή μακεντόνσκι ή πο νας («νας» στη γλώσσα αυτή σημαίνει «τα δικά μας») αποτέλεσαν πρόβλημα (και όμως, μια γλώσσα αποτελεί πρόβλημα) για τα Βαλκάνια πολύ πριν την προσάρτηση της Μακεδονίας στην ελληνική επικράτεια.

    Για πολλά χρόνια, η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας έγινε το επίκεντρο ενός πολέμου εθνικισμών με προσπάθειες αφομοίωσης του ντόπιου σλαβόφωνου πληθυσμού από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και, πολύ αργότερα, από το κράτος της ΠΓΔΜ. Μέσα στο πλαίσιο της σύγκρουσης, ο ντόπιος πληθυσμός έγινε το κατά το κλισέ «μπαλάκι του πινγκ-πονγκ» για ένα ζήτημα που ακόμα κι σήμερα δημιουργεί εντάσεις και πολυπληθή συλλαλητήρια.

    Είναι χαρακτηριστικό του πώς αντιμετωπίστηκε αυτός ο πληθυσμός και η γλώσσα του, ανάλογα δηλαδή με τις διάφορες εθνικές επιταγές, το γεγονός ότι μέρος της ελληνικής εθνικής προπαγάνδας υπήρξε για ένα διάστημα αυτό που σήμερα θα φάνταζε αδιανόητο. Το 1904 ο γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη διατυπώνει τη θεωρία ότι τα σλαβομακεδονικά αποτελούν μια γλωσσική οντότητα που έχει ρίζες στην ελληνική αρχαιότητα (!). Υπάρχει δε και ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα –ανατριχιαστικό για τη νέα εθνικοφροσύνη- που παραθέτει ο Τάσος Κωστόπουλος στο βιβλίο του «Η Απαγορευμένη Γλώσσα»:

    «Φοβάμαι μην αποδειχθεί ότι ημέραν τινά ότι ο Μέγας Αλέξανδρος εγειρόμενος εκ του τάφου θα εννοεί ευκολώτερον την δήθεν βουλγαρικήν ταύτην διάλεκτον ή όσον θα εννοεί τα δήθεν ελληνικώτερα ιδιώματα του Κυπρίου ή του Πελοποννησίου αγρότου»

    Αυτή η άποψη, που σήμερα θα φάνταζε διατυπωμένη από τους πιο ακραίους κύκλους της λεγόμενης σκοπιανής προπαγάνδας, τότε διατυπώθηκε προκειμένου να υπηρετήσει έναν άλλον εθνικό σκοπό: την αφομοίωση του σλαβόφωνου πληθυσμού σε μια περιοχή που δεν ανήκε ακόμα στην ελληνική επικράτεια. Παρόμοιες τοποθετήσεις και φαντασιώσεις επιστροφής τις αρχαιομακεδονικές ρίζες ακολούθησαν μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους με την ίδια επιστημονική εγκυρότητα που είχαν οι θεωρήσεις της εθνικιστικής ηγεσίας του Γκρούεφσκι έναν αιώνα μετά: μηδενική. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν μίλαγε σλαβικά και οι Σλάβοι δεν μιλούν τη γλώσσα που μίλησε ο Μέγας Αλέξανδρος.

    Από τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, η ελληνική πολιτική άλλαξε. Το σύγχρονο ελληνικό κράτος, εχθρικό παραδοσιακά απέναντι στη γλωσσική ετερότητα (και αυτό αφορά ακόμα και τις διαλέκτους της ίδιας της ελληνικής, τις οποίες αδιαφορεί παντελώς να διασώσει) και με απώτερο σκοπό τη διαμόρφωση της πλήρους γλωσσικής ομοιογένειας δεν έκλεισε απλά τα μάτια στην πραγματικότητα. Αντιθέτως, στο παρελθόν πολλές φορές προσπάθησε να την αλλάξει. Όσοι Έλληνες πολίτες είχαν ως μητρική της γλώσσα τα σλαβομακεδονικά είχαν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την περιθωριοποίηση, το ιδεολογικό όπλο κάθε κράτους που θέλει να επιβληθεί σε μια γλωσσική μειονότητα, αλλά πολλές φορές και την κρατική καταστολή.

    Η δικτατορία του Μεταξά είναι μόνο η κορύφωση των διώξεων απέναντι σε πληθυσμούς που κράτησαν σε όλον τον Μεσοπόλεμο με μόνο έγκλημά τους ήταν ότι μιλούσαν τη μητρική τους γλώσσα. Παρότι «δεν υπήρξε ποτέ ως γλώσσα», κατά την πρόσφατη εθνική αφήγηση, οι ομιλητές της κυνηγήθηκαν ανηλεώς από το ελληνικό κράτος. Φυλακίσεις, πρόστιμα, ρετσινόλαδα για ανθρώπους που έκαναν το έγκλημα να μιλούν τη γλώσσα τους, ακόμα και ιδιωτικά. Το μοτίβο θυμίζει τα σημερινά: συχνά οι διώξεις γίνονταν όταν κάποιος εθνικόφρων Αθηναίος δημοσιογράφος έκανε περιοδεία στα χωριά της Μακεδονίας και γυρνώντας έγραφε ακραία κινδυνολογικά άρθρα απαιτώντας σκληρά μέτρα. Και το κράτος τα έπαιρνε. Πολλές φορές οι ντόπιοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί άφηναν την τύχη τους στον τοπικό αστυνομικό διοικητή. Η τιμωρία μπορεί να ξεκίναγε από μια απλή επίπληξη και έφτανε μέχρι εξαντλητικά πρόστιμα και βασανιστήρια. Ανάλογα με την περίοδο αλλά και τη διάθεση του εκάστοτε κρατικού λειτουργού.


    Από την εφημερίδα Εμπρός, 1959

    Το ελληνικό κράτος, που παλαιότερα δελέαζε τους σλαβόφωνους πληθυσμούς με φαντασιώσεις αρχαιοελληνικού μεγαλείου, με οικονομικές δωρεές και με εκδηλώσεις λατρείας, όταν πέτυχε τον σκοπό του, άρχισε να τους ποτίζει ρετσινόλαδο. Υπάρχουν πάμπολλες κωμικοτραγικές αφηγήσεις με χωροφύλακες που έστηναν αυτί για να ακούσουν τη γλώσσα που μιλιόταν εντός σπιτιού ή με δασκάλους που δωροδοκούσαν μαθητές για να καρφώσουν όσους μίλαγαν σλαβομακεδονικά στο διάλειμμα. Το ζητούμενο δεν είναι να μάθουν οι σλαβόφωνοι της ελληνική γλώσσα, να τη χρησιμοποιούν ως γλώσσα συνεννόησης με το κράτος. Το φαινόμενο αυτό παρατηρούνταν κατά την οθωμανική κυριαρχία όπου οι σλαβόφωνοι χειρίζονταν τρεις διαφορετικές γλώσσες: τη σλαβική στην καθημερινότητά τους, την τουρκική ως γλώσσα διοίκησης και την ελληνικής ως ιερή γλώσσα της Εκκλησίας (ΚΕΜΟ, Γλωσσική Ετερότητα στην Ελλάδα). Το ζητούμενο ήταν να ξεχάσουν παντελώς τη μητρική τους γλώσσα.

    Τα επόμενα χρόνια, μετά τον Εμφύλιο και αφού έχει ξεκινήσει ο μαζικός εξελληνισμός τοπωνυμίων με σλαβικές ρίζες, και το κράτος σιγά-σιγά αλλάζει πορεία: το θέμα πλέον δεν υφίσταται και κανείς δεν πρέπει να συζητάει γι αυτό. Η εικόνα ενός κράτους που επιβάλλει σιωπή στο εθνικό ακροατήριο: δεν υπάρχει σλαβομακεδονική γλώσσα, αυτά είναι κατασκευάσματα της σκοπιανής προπαγάνδας. Στην καλύτερη περίπτωση, όπως πρόσφατα τόνισε ο γνωστός εθνικόφρων Άδωνις Γεωργιάδης, πρόκειται για βουλγαρική διάλεκτο.

    Σύμφωνα με ειδικούς, πράγματι υπάρχουν πολλές ομοιότητες της γλώσσας με την επίσημη βουλγαρική, όπως και σε άλλα στοιχεία με τη σερβική. Όπως είπαμε, βέβαια, τα κριτήρια εδώ δεν είναι μόνο γλωσσικά. Ειδικά όταν μιλάμε για μια περιοχή όπως αυτή των Βαλκανίων. Ούτως ή άλλως, χωρίς να το ξέρει ο Άδωνις και όσοι συμμερίζονται παρόμοιες απόψεις, τυφλωμένοι από υπέρμετρο πατριωτισμό ξεχνούν ότι η συμπερίληψη της γλώσσας αυτής στα βουλγαρικά είναι βοηθητικά για έναν άλλο –πιο επιθετικό- εθνικισμό, τον βουλγαρικό (βάση της ιδέας της Μεγάλης Βουλγαρίας είναι ότι οι περισσότερες από τις σλαβικές γλώσσες που μιλιούνται στα Βαλκάνια είναι διάλεκτοι της επίσημης βουλγαρικής).

    Σημαντικό δε είναι να τονιστεί ότι, έστω και αν προτυποποιήθηκε αργά, η (σλαβο)μακεδονική είναι επίσημα αναγνωρισμένη γλώσσα ενός κράτους, της ΠΓΔΜ. Έχει διακριτή ορθογραφία που διακρίνεται σε σημεία από τη βουλγαρική και η υπόστασή της ως πρότυπη γλώσσα υπολογίζεται στο 1944. Η κωδικοποίηση αυτή στηρίχθηκε, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, στις πιο βασικές από τις διαλέκτους της περιοχής σε μια συνειδητή προσπάθεια να διαφανούν οι διαφορές με τη βουλγαρική. Η άρνηση της ύπαρξής της ή η συμπερίληψή μιας επίσημης γλώσσας ως διαλέκτου της μιας άλλης (της βουλγαρικής) δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.

    Σε κάθε περίπτωση και επιστρέφοντας στα της σλαβοφωνίας στην Ελλάδα, όπως και αν την ονομάσει κανείς, ανεξάρτητα από το αν θα την οριοθετήσει ως γλώσσα ή ως διάλεκτο, δεν μπορεί να παραβλέψει ότι μιλάμε για έναν πληθυσμό, μια ομάδα ανθρώπων (χωρίς μια συγκεκριμένη εθνική συνείδηση) που διώκεται επί πάμπολλα χρόνια μόνο και μόνο επειδή μιλάει τη μητρική της γλώσσα, την οποία πλέον δεν έχει ούτε το δικαίωμα να ονομάσει όπως αυτή επιλέγει. Και προφανώς αυτή δεν είναι η μοναδική περίπτωση, αλλά είναι η πιο χαρακτηριστική του τρόπου που στραγγαλίζονται γλωσσικές μειονότητες (και ελληνόφωνες, μεταξύ άλλων) στα Βαλκάνια.

    Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει από πρώτο χέρι ότι το Μακεδονικό Ζήτημα δεν είναι ένα προνομιακό πεδίο για να χτιστούν πολιτικές καριέρες ή να ξεσπάσουν καταπιεσμένα εθνικά γόητρα. Άλλωστε πολλές φορές, τις περισσότερες φορές, όλη αυτή η τόνωση του εθνικού γοήτρου καταπιέζει, ασκεί βία, καταστρέφει ζωές.

  24. Ο/Η laskaratos λέει:

    Μπορεί οι Κοτζιάς-Τσίπρας να μου είναι αντιπαθέστατοι, όμως η συμφωνία που πέτυχαν, όχι από προσωπική τους ικανότητα ή καλή διάθεση, αλλά λόγω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε., είναι πολύ καλή και αποτελεί ένα γερό χτύπημα στους επαγγελματίες πατριδοκάπηλους και στο εγχώριο παπαδαριό.
    Ας ελπίσουμε πως θα την ψηφίσει η Β.Μακεδονία, με την οποία θα έχουμε μια καρποφόρα γειτονία και συνεργασία, μια βάση Ειρήνης για τα Βαλκάνια.

  25. Ο/Η Ελληνοχριστιανικά λέει:

    • Ο/Η κι εσύ Παύλο Μελά; λέει:

      Εφημ.τ.Συντακτών

      https://www.efsyn.gr/arthro/paylos-melas

      ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ
      Παύλος Μελάς

      16.06.2018

      Συντάκτης:
      Τ.Κωστ.

      Την τιμητική του έχει τούτες τις μέρες στη Βουλή ο μακαρίτης Παύλος Μελάς: δεν υπάρχει βουλευτής του διακομματικού εθνικιστικού μπλοκ που να ανέβηκε στο βήμα για την πρόταση μομφής και να μην τον επικαλέστηκε για να κατακεραυνώσει τους κυβερνητικούς «μειοδότες» που αποδέχονται την ύπαρξη «μακεδονικής γλώσσας».

      Φως φανάρι πως όλοι αυτοί οι εθνικά ευαίσθητοι αγορητές τον διάσημο μακεδονομάχο τον ξέρουν μονάχα από τα σχολικά πανηγύρια.

      Αν είχαν διαβάσει τα γραπτά του, δημοσιευμένα ήδη από το 1926 από τη σύζυγό του, θα γνώριζαν πολύ καλά πως η μοναδική ονομασία που χρησιμοποιεί για την επίμαχη γλώσσα είναι… «μακεδονική» (Ναταλία Μελά, «Παύλος Μελάς», Αθήνα 1964, σ. 239, 241, 244 & 253).

      Να τον ξαναστήσουν κι αυτόν στα 8 μέτρα οι πατριώτες μας, από τον Κυριάκο μέχρι τον Χίο;

      Έντυπη έκδοση

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        Παρά τον εθνικισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό, που τον ταλάνιζε, ο -ανθυπολοχαγός Πυροβολικού- Παύλος Μελάς, άν κι έζησε σε μιά πολύ ταραγμένη από πολέμους περίοδο της ιστορίας, δεν πολέμησε ποτέ στη ζωή του! Κάθε φορά, που του δινόταν η ευκαιρία όλο κάτι συνέβαινε και την «έχανε». Η όλη του δράση ήταν οι τρεις επισκέψεις του στη Μακεδονία, όπου έμεινε για λίγες μόνον ημέρες κάθε φορά, αλλά όχι για να πολεμήσει. Στην αρχή πήγε για να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση και μετά για να οργανώσει αντάρτικες ομάδες.
        Ας εξετάσουμε τις ευκαιρίες, που παρουσιάστηκαν στη ζωή του Παύλου Μελά να πολεμήσει για την πατρίδα του, αλλά τις «έχασε»:
        «Σε λίγες μέρες μέσα ξαναδημιουργήθηκε σχεδόν η ατμόσφαιρα η πολεμική του 1877. Ο Παύλος, που φορούσε τώρα στην τελευταία τάξη τη στολή και την περικεφαλαία που είχαν τότε στο γυμνάσιο, κι έκανε στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικό γκρά και λόγχη, εσχεδίαζε κρυφά να πάγη εθελοντής στο στρατό ή αντάρτης στα σύνορα. Τι ατυχία όμως και τι απελπισία να πέση σʼ ένα χαντάκι της πλατείας των Στύλων στα γυμνάσια και να σπάση το πόδι του. Μόνος όταν έμενε στην κάμαρά του με το πόδι απλωμένο και στο γύψο, με κλάματα λύσσας αναθεμάτιζε την αναποδιά της τύχης». (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 28).
        «Μόνον η 1η Ορειβατική έχει την τύχην να πάγη. Η απογοήτευσίς μου ήταν μεγάλη». 31 Ιανουαρίου 1897, λίγο πριν τον πόλεμο, ο οποίος βρήκε τον Μελά 27 ετών ανθυπολοχαγό… αρχιφύλακα στο Πανεπιστήμιο. (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 63-64).
        Ακόμα όμως δεν είχε λάβει μέρος σε μάχη η πυροβολαρχία του, όταν γκρεμίστηκαν τα όνειρα του Παύλου στις 11 Απριλίου με την άτακτη υποχώρηση του στρατού μας». (Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς. Βιογραφία», έκδ. «Πελασγός», Αθήνα, 1992, σελ. 11.)
        «Όταν ξέσπασε το Μάιο του 1896 η κρητική επανάσταση με την πολιορκία του Βάμου, έγινε πάλι στην Ελλάδα μεγάλος αναβρασμός. Στην πρωτεύουσα συλλαλητήρια, λόγοι, έρανοι, επιτροπές. Για να συνεχίσουν τον κρητικόν αγώνα έφευγαν εθελοντές παλικάρια και μερικοί αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Μαζί τους ήθελε να φύγει και ο Παύλος, αλλʼ επειδή βρισκόταν στο Άργος εκείνο το καλοκαίρι στη Χαρτογραφική Υπηρεσία, παρέλειψαν οι συνάδελφοί του να τον συμπεριλάβουν και έμεινε πίσω αρκετά στενοχωρημένος.» (Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς. Βιογραφία», έκδ. «Πελασγός», Αθήνα, 1992, σελ. 10.) Ξέχασαν οι συνέδελφοί του να τον συμπεριλάβουν στις καταστάσεις! Απίστευτη δικαιολογία…
        Από το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ελεύθερη Ερεύνα»

  26. Ο/Η ΚΔ λέει:

    http://ellinikahoaxes.gr/2018/06/17/nekros-sta-epeisodia-sto-pisoderi/

    Τα fake news σχετικά με τα επεισόδια στο συλλαλητήριο κατά της Συμφωνίας στις Πρέσπες
    Από Θοδωρής Δανιηλίδης – 17 Ιουνίου 20180



    Η φωτογραφία που χρησιμοποίησε το pronews δεν έχει καμιά σχέση με τα επεισόδια στο Πισοδέρι. Μάλιστα «κόπηκε» για να μην καταλάβουν οι αναγνώστες ότι η φωτογραφία είναι μια άσχετη εικόνα από το εξωτερικό.
    https://archive.li/1rMgv
    GROUP OF PEOPLE TAKE PHOTOS WITH A DEAD WOMAN EVEN DRAW D*CKS ON HER FACE
    Ο Κυριάκος Βελόπουλος αναπαρήγαγε αυτή τη φήμη χρησιμοποιώντας την άσχετη φωτογραφία από το pronews ή από δημοσιεύματα που αναπαρήγαγαν την φωτογραφία και τη φήμη με τη νεκρή γυναίκα.


    Η φήμη διαψεύσθηκε από τον Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Θεόδωρο Καρυπίδη, που ανέφερε ότι πρόκειται για «fake news».

  27. Ο/Η laskaratos λέει:

    Δημήτρης Ψαρράς: «Αν ο Ανδριώτης έχει τη δικαιολογία ότι ζούσε σε μια εποχή που θεωρούσαν «αληθινό» ό,τι ήταν «εθνικό», εκείνοι που σήμερα το παίζουν «επιστήμονες» ή «πολιτικοί ταγοί του έθνους», ενώ στην πραγματικότητα για μικροκομματικούς λόγους ή προσωπική ιδιοτέλεια θέλουν να υψώσουν νέα τείχη μεταξύ των λαών των Βαλκανίων και να τα επεκτείνουν στο εσωτερικό της χώρας, διαπράττουν πραγματικό εθνικό έγκλημα».

    http://www.efsyn.gr/arthro/oi-neoi-makedonomahoi-o-lenin-kai-i-apati

    Οι νέοι «μακεδονομάχοι», ο Λένιν και η απάτη


    Οι πρώτες εκδόσεις του βιβλίου του Ανδριώτη (1957,1966) και η επανέκδοση από τον Μπαμπινιώτη (1992, 2018)
    09.07.2018

    Δημήτρης Ψαρράς

    Στην αντιπαράθεση απόψεων γύρω από τη συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ κυριαρχούν οι κραυγές, οι εθνικιστικές κορόνες και οι θεωρίες συνωμοσίας. Δεν λείπουν, πάντως, και κάποιες απόπειρες να εκτεθούν και επιστημονικά επιχειρήματα, σύμφωνα με τα οποία θα ήταν ασύμβατος με την ιστορική αλήθεια ο οιοσδήποτε «συμβιβασμός» Ελλάδας και ΠΓΔΜ στο ζήτημα του ονόματος της γειτονικής χώρας και δευτερευόντως στα ζητήματα της ονομασίας των πολιτών και της γλώσσας της.

    Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει η γνωστή παρέμβαση του καθηγητή Μπαμπινιώτη, ο οποίος επιχείρησε να μειώσει τη σημασία της «Τρίτης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση Γεωγραφικών Ονομάτων» το 1977, όπου σαφώς –και χωρίς καμιά ελληνική αντίδραση– αναφερόταν ως μία από τις γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας η «μακεδονική». Η παρουσία του κ. Μπαμπινιώτη στην ελληνική αντιπροσωπεία σε εκείνη τη Διάσκεψη εξηγεί και τους λόγους που τον οδηγούν σήμερα σ’ αυτές τις διευκρινίσεις (βλ. σχετ. «Γλωσσολογική αλαλία», στην «Εφ.Συν.», 6.6.2018).

    Αλλά υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο και ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Ο πυρήνας των επιστημονικών προσεγγίσεων του θέματος από την πλευρά των επικριτών της συμφωνίας εντοπίζεται σε ένα μικρό βιβλίο, το οποίο έχει εκδοθεί εδώ και 60 χρόνια και ακόμα τώρα προβάλλεται ως βασικό ντοκουμέντο σ’ αυτή τη σειρά των «επιστημονικών» επιχειρημάτων.


    Ο Νικόλαος Ανδριώτης (1906-1976) Ο Νικόλαος Ανδριώτης (1906-1976)

    Πρόκειται για μια μπροσούρα του εξέχοντος γλωσσολόγου Νικολάου Π. Ανδριώτη (1906-1976) με τίτλο «Το ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του». Αυτό το βιβλίο περιέλαβε στη συλλογή που επιμελήθηκε ο κ. Μπαμπινιώτης για να στηρίξει την πρώτη φάση του σύγχρονου «Μακεδονικού Αγώνα» πριν από 25 χρόνια («Η γλώσσα της Μακεδονίας», εκδ. Ολκός, Αθήνα 1992).

    Στην εισαγωγή του, μάλιστα, ο κ. Μπαμπινιώτης αποφαίνεται ότι «η μελέτη του Ανδριώτη εξακολουθεί να αποτελεί την κύρια πηγή έγκυρης προσπέλασης στο θέμα της ψευδώνυμης γλώσσας των Σκοπίων» και ότι «οι εξελίξεις επαληθεύουν τις εκτιμήσεις του Ανδριώτη και επαληθεύουν τους φόβους του».

    Τον περασμένο Μάρτιο το βιβλίο αυτό του Γ. Μπαμπινιώτη μοιράστηκε από κυριακάτικη εφημερίδα, με διακηρυγμένη πρόθεση όχι «να φανατίσει, αλλά να φωτίσει πώς έχει επιστημονικά το μεγάλο θέμα» (εφημ. «Real News», 3.4.2018).

    Η ομολογία του Ανδριώτη

    Δυστυχώς οι προθέσεις δεν αρκούν. Το βιβλίο του Ανδριώτη δεν είναι τίποτα άλλο από μια καλογραμμένη προπαγανδιστική μπροσούρα, σημαδεμένη από την εποχή και τους λόγους που εκδόθηκε. Η επιστήμη δεν έχει καμιά σχέση με το περιεχόμενο της μελέτης του. Εξάλλου είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1957 στα αγγλικά. Ακολούθησε η έκδοση στα ελληνικά το 1960 και στη συνέχεια υπήρξε το 1966 δεύτερη έκδοση στα αγγλικά και τα γερμανικά.

    Σε καμιά από τις εκδόσεις δεν εμφανίζεται όνομα εκδότη ή άλλα στοιχεία, κάτι πρωτοφανές, αν όχι αδύνατον, για εκείνη την εποχή. Εξαιρούνταν βέβαια οι εκδόσεις «κρατικών υπηρεσιών». Από τότε, πάντως, επανεκδίδεται στα ελληνικά και τα αγγλικά ανάλογα με την πολιτική συγκυρία και την αναζωπύρωση των βαλκανικών εθνικισμών.

    Για τη σκοπιμότητα και τη στόχευση αυτών των κειμένων ενδιαφέρον έχει άρθρο του Γ. Μπαμπινιώτη, στο οποίο ο ίδιος παραπονιέται που «η Ελληνική Πολιτεία δεν έστερξε ποτέ –μολονότι ζητήθηκε– να προβεί σε έκδοση του [δικού του] βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί του θέματος» («Γλωσσικές παραχαράξεις», εφημ. «Το Βήμα», 3.8.2008).

    Αλλά ο Ανδριώτης ήταν σοβαρός επιστήμονας. Και όταν διέπραττε, «για λόγους εθνικού συμφέροντος», αντιεπιστημονικά ολισθήματα, αισθανόταν την υποχρέωση να προειδοποιεί τον αναγνώστη του. Στο βιβλίο του περιέχεται μια παράγραφος, με την οποία ομολογείται ο χαρακτήρας της παρέμβασής του. Και είναι πράγματι αξιοσημείωτο ότι κανείς από όλους τους ιστορικούς και πολιτικούς επιστήμονες που θαυμάζουν, εκδίδουν, αντιγράφουν το κείμενο και παραπέμπουν σ’ αυτό δεν έχουν εντοπίσει το καίριο σημείο. Ας ληφθεί υπόψη ότι η παράγραφος αυτή δεν υπάρχει στην αγγλική πρώτη έκδοση του 1957. Προστέθηκε στην ελληνική του 1960.


    Η πρώτη αναφορά της ψεύτικης δήλωσης του Λένιν σε επίσημο έγγραφο των ΗΠΑ το 1946

    Αντιγράφω: «Και ύστερα εμείς οι Ελληνες εξακολουθούμε να συζητούμε με τους ανθρώπους αυτούς στα σοβαρά, και τρέμουμε μην προβάλουμε κανένα επιχείρημα ασύμφωνο με την ιστορική αλήθεια. Με ανθρώπους οι οποίοι στο όνομα του κομμουνισμού απολάκτισαν ως αστική πρόληψη κάθε ευλάβεια, ως προς παν ό,τι εμείς θεωρούμε ιστορική αλήθεια και εθνική δικαιοσύνη, και ακολουθούν ως δόγμα τις αρχές του Λένιν, που διακήρυσσε στα 1919: “Θα καταστή ανάγκη να προστρέξωμεν εις όλας τας πανουργίας, εις όλα τα στρατηγήματα, και δεν θα ορρωδήσωμεν προ ουδενός ψεύδους, και ενεργούντες πάντοτε με απάτην, επιτηδειότητα, δόλον, παρανόμους μεθόδους, θα επιτύχωμεν την απόκρυψιν και συγκάλυψιν διά πέπλου της αληθείας […] Εφ’ όσον υφίσταται ο καπιταλισμός, δεν δυνάμεθα να ζήσωμεν εν ειρήνη. Εις το τέλος ο εις ή ο άλλος θα θριαμβεύση […] Μέχρις ότου όμως συμβή τούτο, ο κύριος λόγος είναι να απατώμεν και ελισσώμεθα”».

    Η ομολογία του Ανδριώτη είναι πράγματι εκπληκτική. Στην αρχή της παραγράφου δεν διστάζει να δηλώσει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να χρησιμοποιούμε «επιχειρήματα» που δεν συμβαδίζουν με την ιστορική αλήθεια. Αυτό και μόνο θα αρκούσε για να πάψει να θεωρείται «επιστημονικό» το κείμενο και να το μελετάμε μόνο ως τεκμήριο «ιδεολογικής στράτευσης» την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά υπάρχει και συνέχεια.

    Ο Λένιν και η απάτη

    Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η συνέχεια της ίδιας παραγράφου, με το παράθεμα του Λένιν, με το οποίο ο καημένος ο Ανδριώτης θεωρεί ότι κατατροπώνει τους «επίβουλους Σλάβους». Πράγματι, αν είχε πει κάτι τέτοιο ο Λένιν, θα άξιζε να το σημειώσει κανείς. Μόνο που ποτέ δεν ειπώθηκε απ’ αυτόν κάτι τόσο χοντροκομμένο. Για την ακρίβεια, το μόνο που ανήκει στον Λένιν είναι η μεσαία φράση, η οποία πράγματι ειπώθηκε [το 1920 και όχι το 1919] και εκφράζει απολύτως τον ιδρυτή της Σοβιετικής Ενωσης.

    Παραθέτω το ακριβές κείμενο από ομιλία του Λένιν σε συγκέντρωση κομματικών στελεχών στη Μόσχα (6.12.1920): «Οσον καιρό θα υπάρχουν ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός, δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά: τελικά θα νικήσει ο ένας ή ο άλλος. Θα ψαλεί η νεκρώσιμη ακολουθία ή της Σοβιετικής Δημοκρατίας ή του παγκόσμιου καπιταλισμού. Πρόκειται λοιπόν για μια αναβολή του πολέμου. Οι καπιταλιστές θα αναζητούν αιτίες για να πολεμήσουν» (Β. Ι. Λένιν, «Απαντα», εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1983, τ. 42, σ. 76). Το απόσπασμα αυτό δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με εκείνο που αποδίδεται στον Λένιν.

    Πού βρήκε, λοιπόν, ο Ανδριώτης τις άλλες δυο τόσο επιβαρυντικές φράσεις; Ο ίδιος παραπέμπει στο έργο ενός άλλου Ελληνα ιστορικού και στελέχους της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, του Χριστόφορου Νάλτσα (1896-1980). Πράγματι στο βιβλίο του Νάλτσα «Το Μακεδονικόν Ζήτημα και η Σοβιετική πολιτική» (εκδ. ΕΜΣ, Θεσσαλονίκη 1954) περιλαμβάνεται το ίδιο παράθεμα του Λένιν, προκειμένου να αποδειχθεί ότι «το δόγμα τούτο του Λένιν είναι η κατευθυντήριος γραμμή της πολιτικής του Κρεμλίνου» και ότι «έν εκ των μεγάλων σλαβικών ψευδών υπήρξεν η δημιουργία υπό των Ρώσων του Μακεδονικού ζητήματος» (σ. 527).


    Ο Ουόλτερ Μπέντελ Σμιθ (1895-1961)

    Ο Νάλτσας με τη σειρά του παραπέμπει στον Walter Bedell Smith («My three years in Moscow», Φιλαδέλφεια και Νέα Υόρκη 1950, σ. 316). Το παράθεμα υπάρχει πράγματι εκεί, με την πρόσθετη πληροφορία ότι είναι αντλημένο από τα «Απαντα» του Λένιν, χωρίς αναφορά τόμου και σελίδας. Βέβαια, στα «Απαντα» δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Πού το βρήκε τότε ο Smith;

    Ο W. B. Smith (1895-1961) ήταν Αμερικανός στρατηγός στο επιτελείο του Αϊζενχάουερ και μετά τον πόλεμο υπηρέτησε ως πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα (1946-1948). Τη χρονιά που εκδόθηκε το βιβλίο του ήταν ήδη διευθυντής της CIA, διορισμένος από τον Τρούμαν. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς την ίδια φράση χρησιμοποίησε σε ομιλία του στο Κάνσας ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Χέρμπερτ Χούβερ (Herbert Hoover, «Addresses upon the american road, 1948-1950», Stanford University Press, 1951, σ. 71).

    Την πρώτη σχετική αναφορά βρίσκουμε σε τηλεγράφημα του Ε. Durbrow, επιτετραμμένου των ΗΠΑ στη Μόσχα και τότε υφισταμένου του Smith (United States Department of State, «Foreign relations of the United States, 1946, Eastern Europe, the Soviet Union», Vol. VI, Ουάσιγκτον 1946, σ. 796). Ολες οι ενδείξεις συντείνουν στο γεγονός ότι η κατασκευή της φράσης έγινε από τη CIA, με τη συνεργασία ή την υπόδειξη Ουκρανών εμιγκρέδων (βλ. «The Ukrainian Weekly», 3.8.1946).

    Η κατασκευή ψεύτικων δηλώσεων αντιπάλων ηγετών είναι βέβαια κάτι συνηθισμένο. Ειδικά στο στόμα του Λένιν έχουν μπει δεκάδες ανύπαρκτοι ισχυρισμοί (βλ. σχετ. Paul F. Boller, Jr., John George, «They never said it», Oxford University Press 1989, σσ. 63-77). Η τελευταία, πάντως, φορά που έγινε χρήση παρόμοιων κατασκευασμένων δηλώσεων του Λένιν ήταν από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο οποίος σε συνέντευξή του στο ABC είχε δηλώσει το 1985 ότι θεωρεί τη Σοβιετική Ενωση «αυτοκρατορία του κακού» και είχε αποδώσει στον Λένιν τη φράση «θα καταλάβουμε την Ανατολική Ευρώπη, θα οργανώσουμε τις ορδές της Ασίας, θα πάμε στη Λατινική Αμερική και δεν θα χρειαστεί να καταλάβουμε τις ΗΠΑ. Θα πέσουν στα χέρια μας ως υπερώριμο φρούτο».

    Στο κύριο άρθρο τους οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» απέδειξαν ότι η φράση αυτή δεν ειπώθηκε ποτέ από τον Λένιν. Αποκάλυψαν μάλιστα ότι η προέλευσή της ήταν από ένα βιβλίο της ακροδεξιάς οργάνωσης John Birch Society (Karl E. Meyer, «The Elusive Lenin», 8.10.1985). Από τότε κανείς δεν σοβαρός αναλυτής ή πολιτικός δεν διανοήθηκε να επαναλάβει την «γκάφα» του Ρέιγκαν.

    Η νοσταλγία του Ψυχρού Πολέμου

    Οι παρατηρήσεις που προηγούνται θα είχαν μόνο φιλολογική αξία, αν δεν μιλούσαμε για την καρδιά των επιχειρημάτων της ελληνικής πλευράς. Το παράθεμα του Λένιν έχει πάψει από δεκαετίες να χρησιμοποιείται στα επίσημα κείμενα της αμερικανικής διπλωματίας. Μπορεί βέβαια και σήμερα να το συναντήσει κανείς σε πολλές εκδόσεις παραθρησκευτικών και συνωμοσιολογικών ομάδων, αλλά ούτε σε ένα σοβαρό επιστημονικό έργο. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η ψεύτικη φράση του Λένιν περιέχεται στο «The Marxist Goliath Among Us» του Ronald J. Lawrence (2010, σ. 28), στο οποίο καταγγέλλεται ο μαρξισμός που υποτίθεται ότι έχει διαβρώσει τους ιερείς στις ΗΠΑ!

    Το γεγονός ότι δεν έχει ακόμα εντοπιστεί η εσκεμμένη λαθροχειρία του Ανδριώτη στη χώρα μας λέει πολλά για τη σοβαρότητα των επιστημόνων (ιστορικών, γλωσσολόγων κ.λπ.) που ασχολούνται επαγγελματικά με το Μακεδονικό. Αλλά κυρίως εξηγεί τον λόγο που στη δημόσια αντιπαράθεση έχουν κυριαρχήσει εκείνοι που ζητούν «θανατική ποινή» για τους «προδότες πολιτικούς» και ανασύρουν όλα τα μετεμφυλιακά συνθήματα ως επιχειρήματα κατά του «εσωτερικού εχθρού».

    Αν ο Ανδριώτης έχει τη δικαιολογία ότι ζούσε σε μια εποχή που θεωρούσαν «αληθινό» ό,τι ήταν «εθνικό», εκείνοι που σήμερα το παίζουν «επιστήμονες» ή «πολιτικοί ταγοί του έθνους», ενώ στην πραγματικότητα για μικροκομματικούς λόγους ή προσωπική ιδιοτέλεια θέλουν να υψώσουν νέα τείχη μεταξύ των λαών των Βαλκανίων και να τα επεκτείνουν στο εσωτερικό της χώρας, διαπράττουν πραγματικό εθνικό έγκλημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.