Μανώλης Γλέζος-Περικλής Κοροβέσης στηρίζουν την Athens Review of Books


Δυο συμβολικές μορφές της αντίστασης, στη Γερμανική Κατοχή και την Απριλιανή Δικτατορία, ο Μανώλης Γλέζος και ο Περικλής Κοροβέσης, υπερασπίζονται την Athens Review of Books που επιδιώκει να κλείσει ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς. Δυο αγωνιστές της ελευθερίας υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου. Δίνουν στη δημοσιότητα την παρακάτω κοινή δήλωση:

ATHENS REVIEW OF BOOKS: ΟΙ ΓΚΑΟΥΛΑΪΤΕΡ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ

Εμείς, μέλη της μεγάλης οικογένειας της Αριστεράς, παρόντες πάντα στους αγώνες της εποχής μας, γνωρίσαμε ήρωες και αγίους. Αλλά γνωρίσαμε και τον ανθρώπινο πόνο και το βαρύ, ασήκωτο πένθος, των οικογενειών τους που κράτησε μια ζωή, σε μια κοινωνία που συχνά θεωρούσε τη συγγένειά τους με ένα μάρτυρα «εθνικά ύποπτη».

Ανάμεσά τους η Χαρά Λιουδάκη-Σουκατζίδη, η μνηστή του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, με αδελφό πεσόντα στο Αλβανικό Μέτωπο και με την αδελφή της, παιδαγωγό και λαογράφο Μαρία, κατακρεουργημένη από τον συμμοριτοφασίστα Μπαντουβά.

Τώρα έρχεται η σειρά της κόρης τής Χαράς, Μαρίας Βασιλάκη, εκδότριας του εξαίρετου λογοτεχνικού περιοδικού «Αθηναϊκή Επιθεώρηση του Βιβλίου (ATHENSREVIEWOFBOOKS, που ο υπουργός Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κλείσει, επειδή γνωρίζει ότι στη διπλωματική γλώσσα η αμφισημία είναι κανόνας; Αλλά και οι δικαστές που καταδίκασαν το περιοδικό ‒παρά την πιο έγκυρη μαρτυρία του καθηγητή Χριστόφορου Χαραλαμπάκη (Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών)‒, επειδή δεν γνωρίζουν πως η λέξη Γκαουλάιτερ έχει χάσει την αρχική σημασία της και ότι σημαίνει πια φανατικός.

Για αυτή τη λέξη, στον χαρακτηρισμό «γκαουλάιτερ του Σταλινισμού», η εκδότρια καταδικάστηκε να πληρώσει χρηματικό πρόστιμο που ισοδυναμεί με κλείσιμο του περιοδικού.

Πέρα απ’ αυτά, προσωπικά, ως Μανώλης Γλέζος, από το βήμα της Βουλής έχω διακηρύξει ότι ο χαρακτηρισμός δεν πρέπει να αποτελεί ποινικό αδίκημα, διότι απλώς εκφράζει πώς ήθελε ο χαρακτηρίζων να γίνει ο χαρακτηριζόμενος. Ανήκει δηλαδή στην κατηγορία των ευχών και αρών (κατάρες), που δεν έχουν καμιά αντικειμενική αξία. Η υποκειμενική διάθεση είναι αδύνατο να χαρακτηριστεί ως ποινικό αδίκημα. Γι’ αυτό κοινοποιούμε αυτή μας τη δήλωση και ζητούμε από τον καθένα να κρίνει.

Σε έμπρακτη εφαρμογή των παραπάνω, ο εξ ημών Περικλής Κοροβέσης ανέλαβε να παραδώσει την τραπεζική επιταγή της Μαρίας Βασιλάκη στον κ. Κοτζιά. Ας επικοινωνήσει μαζί μου ο κ. υπουργός για την παραλαβή της εντός των αμέσως επόμενων τριών ημερών, ώστε να ανακαλέσει άμεσα το «Κατασχετήριο εις χείρας τρίτων» που έστειλε στις Τράπεζες και στο Πρακτορείο Διανομής Τύπου «Άργος», κρατώντας σε ομηρεία το περιοδικό από τις 24 Ιουλίου. Διαφορετικά με πρωτοβουλία του Περικλή Κοροβέση θα οργανωθεί στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ εκδήλωση εις μνήμη των αδελφών Μαρίας και Χαράς Λιουδάκη και του Ναπολέοντα Σουκατζίδη όπου θα επιδοθεί δημοσίως η αμοιβή του κ. Κοτζιά.

Αθήνα 18-12-2017

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Ένα περιοδικό στο απόσπασμα

Γιώργος Παπαχρήστος
ΤΑ ΝΕΑ, Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 2017

Επεσε στα χέρια μου το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «The Athens Review». Περιλαμβάνει ένα 20σέλιδο αφιέρωμα σε έναν άγνωστο, στο ευρύ κοινό, μάρτυρα της Αριστεράς, τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Οι κινηματογραφόφιλοι τον έχουν ακουστά, προφανώς από την πρόσφατη ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το τελευταίο σημείωμα». Ο Σουκατζίδης εκτελέστηκε από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, αρνούμενος τη χάρη που του προσφέρθηκε, για να μην πάρει κάποιος άλλος τη θέση του.
Γιατί τα γράφω αυτά; Διότι το περιοδικό, του οποίου εκδότρια είναι η κόρη της συζύγου του Σουκατζίδη, Χαράς Λιουδάκη, δημοσιεύει για πρώτη φορά στα χρονικά ντοκουμέντα από την αλληλογραφία του Σουκατζίδη μέσα από τα κάτεργα της φυλακής, με τη Χαρά Λιουδάκη και τη μητέρα της, Μαρία, γνωστή λογοτέχνιδα της Κρήτης.
Ε, αυτό το περιοδικό, του οποίου η εκδότρια έχει τόσο και τέτοιους στενούς δεσμούς με την Αριστερά, κινδυνεύει να κλείσει εξαιτίας τού στα όρια της καταδίωξης απηνούς δικαστικού αγώνα εις βάρος του από τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά. Εχουν παρέμβει πολιτικοί, συνδικαλιστικές ενώσεις, ευρωπαϊκοί φορείς, για να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη αλλά αποτέλεσμα μηδέν.
Φαντάζομαι ότι ακόμη και στις εποχές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η οικονομική και φυσική εξόντωση ενός τέτοιου περιοδικού δεν μπορεί να γίνεται αυτοσκοπός, ε; (δικές μου οι υπογραμμίσεις)

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

13 Responses to Μανώλης Γλέζος-Περικλής Κοροβέσης στηρίζουν την Athens Review of Books

  1. Ο/Η Po λέει:

    Ο κ. Κοτζιάς, ο Στάλιν και η ελευθερία της έκφρασης

    Οι διαχρονικοί αναγνώστες και φίλοι αυτού του έγκυρου ειδησεογραφικού Ομίλου της πόλης μας (εγκυρότητα πάντως που δοκιμάστηκε σκληρά από την πλήρη αποσιώπηση του σημαντικότερου πολιτικού γεγονότος των τελευταίων μηνών στο Χαϊδάρι, δηλαδή της μαζικής προσέλευσης εκατοντάδων συμπολιτών μας στις εκλογές του νέου Προέδρου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης) θα θυμούνται ασφαλώς τις προ ετών δικαστικές του περιπέτειες με την αστική αγωγή ενός πρώην Υπευθύνου Τύπου του Δήμου εναντίον του «Χαϊδάρι Σήμερα» για «συκοφαντική δυσφήμιση».

    Γράφει ο Τρύφωνας Δάρας
    https://xaidarisimera.gr/o-k-kotzias-o-stalin-ke-eleftheria-tis-ekfrasis/

    Είχα τότε την ευκαιρία να διατυπώσω τις απόψεις μου για τον περιβόητο τυποκτόνο νόμο 1178/81 «περί αστικής ευθύνης του Τύπου» που έχει οδηγήσει σε «βιομηχανία αγωγών» κατά εκδοτών και δημοσιογράφων και σε μέσο πλουτισμού δήθεν θιγόμενων πολιτικών και πολιτών (και των δικηγόρων τους), αλλά ακόμη και στη χειρότερη μορφή λογοκρισίας, αυτή της προληπτικής αυτολογοκρισίας των δημοσιογράφων.

    Όλα αυτά τα ξαναθυμήθηκα πρόσφατα με την επιμονή του εξοχότατου Υπουργού Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιά να εξοντώσει οικονομικά και να οδηγήσει στο κλείσιμο το γνωστό (τουλάχιστον στους φανατικούς βιβλιόφιλους) περιοδικό Athens Review of Books (ARB), που αποτελεί το ελληνικό αντίστοιχο του διάσημου New York Review of Books, δηλαδή ενός «παρεμβατικού μηνιαίου εντύπου υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών τεκμηριωμένου κριτικού λόγου».

    Ποιο ήταν το «έγκλημα» του περιοδικού; Ότι δημοσίευσε επιστολή γνωστού μεταφραστή, που χαρακτήριζε τον κ. Υπουργό ως «τον πιο ακραίο και φανατικό κνίτη της γενιά του, έναν πραγματικό γκαουλάϊτερ του σταλινισμού». Και πως αντέδρασε ο «θιγόμενος» κ. Κοτζιάς; Όχι υποβάλλοντας μήνυση και ζητώντας την ποινική καταδίκη του περιοδικού ή του επιστολογράφου, όχι υποβάλλοντας έστω αστική αγωγή συμβολικού ύψους για την «ηθική» του δικαίωση, αλλά ζητώντας 250.000 ευρώ για την «ηθική βλάβη» που υπέστη δηλαδή ζητώντας ουσιαστικά το κλείσιμο του περιοδικού!

    Και το ωραίο είναι πως δικαιώθηκε! Κέρδισε την υπόθεση (ακόμη και στον Άρειο Πάγο), καθώς του επιδικάστηκε ένα ποσό πολύ μικρότερο βεβαίως του αιτηθέντος, αλλά πάλι ικανό να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη συνέχιση έκδοσης του περιοδικού.

    Δεν πρόκειται να ασχοληθώ εδώ με τη νομική ουσία της υπόθεσης, παρότι τη γνωρίζω πολύ καλά, ούτε με τη δικαστική απόφαση, που παρουσιάζει πάντως πολλά ενδιαφέροντα σημεία για αντίλογο και κριτική. Δεν υπάρχει άλλωστε καμιά αμφιβολία ότι αυτή η απόφαση του Α.Π. θα καταπέσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως έχει συμβεί ήδη δυο φορές στο παρελθόν, κατά σατανική σύμπτωση με τον ίδιο πρωταγωνιστή, τον συνεκδότη του περιοδικού Μανώλη Βασιλάκη (εμβληματικές για το χώρο του Τύπου οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ στις υποθέσεις Λιοναράκη-Βασιλάκη πριν μια 10ετία).

    Αυτό που ενδιαφέρει εδώ είναι η συμπεριφορά του κ. Υπουργού της «πρώτης φοράς Αριστεράς», που παρότι κατά το παρελθόν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και εκ των θεωρητικών καθοδηγητών του, ξαφνικά διαπίστωσε ότι θίγεται αποκαλούμενος «σταλινικός»! Προσωπικά δεν γνωρίζω κανένα μέλος του κόμματος αυτού που ανεξάρτητα από το αν δυσφορεί με τα κίνητρα του χαρακτηρίζοντος, θα θεωρούσε ότι συκοφαντείται ή δυσφημείται με το χαρακτηρισμό. Για να μη θυμηθούμε τα βιβλία υποστήριξης των καθεστώτων Γιαρουζέλσκι και Χόνεκερ, που έγραψε ή συνυπέγραψε ο κ. Κοτζιάς.

    Υπάρχει ένα ενδιαφέρον σημείο εδώ. Η αγωγή υπεβλήθη το 2010 και τότε ο κ. Κοτζιάς ήταν αν όχι το «δεξί χέρι» πάντως άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης και του στενού περιβάλλοντος του Γιώργου Παπανδρέου και το τελευταίο που θα επιθυμούσε ήταν τέτοιου είδους αναφορές στο κομματικό του παρελθόν. Βεβαίως ο καθένας έχει δικαίωμα να αλλάζει απόψεις ή πολιτική ενδυμασία. Εδώ ο κ. Βορίδης κοντεύει να μας συστηθεί ως μετριοπαθής κεντρώος! Αλλά το παρελθόν δεν διαγράφεται ούτε εξαφανίζεται όπως τότε που οι παλιοί σύντροφοι του κ. Κοτζιά εξαφάνιζαν τον Τρότσκι και άλλους ανεπιθύμητους από τις παλιές φωτογραφίες.

    Μπορεί στα καθεστώτα που θαύμαζε και υπέρ των οποίων αρθρογραφούσε και συνέγραφε βιβλία ο κ. Υπουργός να θεωρούνται «αστική υποκρισία», αλλά στις δυτικές συνταγματικές δημοκρατίες τα δικαιώματα στην ελευθερία του λόγου, στην ελευθερία του τύπου, στην ελεύθερη έκφραση και στην ανεμπόδιστη κριτική δημοσίων και κρατικών αρχών και προσώπων, αποτελούν κορυφαία και απαράγραπτα δικαιώματα που βρίσκονται μάλιστα στον σκληρό πυρήνα των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη! Και η υπεράσπισή τους μας αφορά όλους και πρώτη-πρώτη την Κυβέρνηση, που θα έπρεπε ήδη να έχει πάρει θέση. Θα μου πείτε εδώ καταπίνει αμάσητο ολόκληρο Καμμένο, θα ενοχληθεί από τη συμπεριφορά του Κοτζιά;

    Υπάρχει όμως και ένα σημείο «χαϊδαριώτικου» ενδιαφέροντος στην υπόθεση αυτή. Η συνεκδότρια του περιοδικού Μαρία Βασιλάκη, είναι κόρη της αείμνηστης Χαράς Λιουδάκη, της συντρόφου και αρραβωνιαστικιάς του Ναπολέοντα Σουκατζίδη που οι παλιότεροι ασφαλώς θα θυμούνται από την ανελλιπή παρουσία της στις τελετές Μνήμης των Αγωνιστών του Στρατοπέδου. Είναι επίσης ανηψιά της αγωνίστριας-ηρωίδας ΕΑΜίτισσας Μαρίας Λιουδάκη, που δολοφονήθηκε από παρακρατικές συμμορίες στο Ηράκλειο. Ίσως αυτό να αποτελεί μια ειρωνεία της Ιστορίας για τον Υπουργό και την Κυβέρνηση της Αριστεράς…

  2. Ο/Η Ήθελα Υπουργείο λέει:

    http://www.parapolitiki.com/2017/06/aixmes-kotzia-kotzia-epanaproothiseis-tourkon.html

    Αιχμές Κοτζιά κατά του Συνηγόρου του Πολίτη για την έρευνα για τις επαναπροωθήσεις Τούρκων (video)
    11.6.17

    Σε μια ιδιαίτερα αινιγματική και συνάμα προβληματική δήλωση για το θέμα των επαναπροωθήσεων Τούρκων πολιτών από την Ελλάδα στην Τουρκία προχώρησε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, μιλώντας σε τοπικά ΜΜΕ στην Κοζάνη.

    Συγκεκριμένα, απαντώντας σε ερώτηση του δημοσιογράφου Παναγιώτη Πλιάτσιου από την ιστοσελίδα Kozani Media, ο κ. Κοτζιάς δήλωσε (σωστά) ότι είναι αναρμόδιος για το θέμα αλλά παράλληλα άφησε μια πολύ συγκεκριμένη αιχμή για την πρωτοβουλία του Συνηγόρου του Πολίτη να διερευνήσει το θέμα, τονίζοντας ότι «θα δούμε» αν οι πράξεις του είναι νόμιμες.

    Θυμίζω ότι ο Συνήγορος του Πολίτη έλαβε την απόφαση να διερευνήσει αυτεπάγγελτα τις καταγγελίες για πιθανές επαναπροωθήσεις Τούρκων πολιτών στα σύνορα του Έβρου, μετά και τις σημαντικές διεθνείς αντιδράσεις που καταγράφηκαν.

    Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Συνήγορος του Πολίτη αποτελεί ανεξάρτητη αρχή, η οποία προφανώς δεν υπόκειται σε έλεγχο νομιμότητας από τον…υπουργό Εξωτερικών. Η ξεκάθαρη ενόχληση του κ. Κοτζιά για την περαιτέρω διερεύνηση του θέματος καταγράφεται και αξιολογείται…

    της Αριστεράς και της Προόδου






    http://www.protothema.gr/politics/article/450091/strofi-180-moiron-apo-kotzia-paradehetai-tin-prosklisi-ston-roso-fasista-dougin/

    Συνέντευξη στο Spiegel

    «Στροφή 180 μοιρών» από Κοτζιά: Παραδέχεται την πρόσκληση στον Ρώσο εθνικιστή Ντούγκιν
    09/02/201518:33

    http://tvxs.gr/news/ellada/kotzias-se-spiegel-exo-grapsei-kai-anoisies-kat%E2%80%99-entoli-toy-kke
    Κοτζιάς σε Spiegel: Έχω γράψει και ανοησίες κατ’ εντολή του ΚΚΕ

  3. Ο/Η Red λέει:

    Για τον Κοτζιά:

    Η επιλογή του «Πρώτου Θέματος», δεν είναι τυχαία. Έγινε γιατί είναι το ΜΜΕ που εκφράζει με την μεγαλύτερη πιστότητα και ακρίβεια τις απόψεις του «Υπουργείου Εξωτερικών» και των υπηρεσιών του, όπως έχει αποδειχθεί από δημοσιευμένα κείμενα και πληροφορίες για εθνικά αλλά και για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Εξάλλου, δεν ξεχνά να επαινεί τις πολιτικές επιλογές του Νίκου Κοτζιά και να τον στηρίζει στις ενδοκυβερνητικές διενέξεις, ακόμα και αν αυτές δεν αποτελούν «πρώτο θέμα» στα μέσα μαζικής ενημέρωσης…

    https://enosy.blogspot.gr/2017/12/blog-post_24.html

    ΤΡΊΤΗ, 12 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2017
    Η επίσκεψη Ερντογάν καταγράφει την αλλαγή της τουρκικής πολιτικής για την μειονότητα της Θράκης

    Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

    Μια «ανύπαρκτη σελίδα» στο “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” καταγράφει την αλήθεια μιας είδησης σχετική με την πρόσφατη επίσκεψη του Ερντογάν στην ΑΘΗΝΑ. το ψεύδος της οποίας προβλήθηκε από πάρα πολλά ΜΜΕ.

    Η ψευδής είδηση καταγράφεται και στο δημοσίευμα στο “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” την πρώτη μέρα της επίσκεψης του Ερντογάν στην Αθήνα, με τον τίτλο «Ερντογάν: Η μειονότητα στη Δυτική Θράκη είναι τουρκική»: Μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο και σε live σύνδεση με τα ελληνικά κανάλια ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντόγαν επιχειρηματολόγησε επί ώρα γιατί πρέπει να αναθεωρηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης, γιατί η μειονότητα στη Δυτική Θράκη πρέπει να λέγεται τουρκική και όχι μουσουλμανική, ενώ έθεσε και θέμα Αιγαίου!

    Το κείμενο λίγες ώρες μετά την δημοσίευση αποσύρθηκε, αλλά το link αρκετές μέρες μετά παραμένει ακόμα, σε προεξέχουσα θέση στις αναζητήσεις της Google.Ανάλογοι τίτλοι και δημοσιεύματα προβλήθηκαν σε πολλά ΜΜΕ χωρίς όμως ν’ αποσυρθούν. Η «είδηση» αυτή, δηλαδή ότι ο Ερντογάν ισχυρίστηκε πως «μουσουλμανική μειονότητα» της Θράκης, όπως αυτής ορίζεται στην συνθήκη της Λωζάνης είναι «τουρκική» είναι ψευδής, επίσης δεν ανταποκρίνεται στις εκτιμήσεις της ελληνικής Κυβέρνησης, ούτε εξυπηρετεί τις πολιτικές της.

    Η επιλογή του «Πρώτου Θέματος», δεν είναι τυχαία. Έγινε γιατί είναι το ΜΜΕ που εκφράζει με την μεγαλύτερη πιστότητα και ακρίβεια τις απόψεις του «Υπουργείου Εξωτερικών» και των υπηρεσιών του, όπως έχει αποδειχθεί από δημοσιευμένα κείμενα και πληροφορίες για εθνικά αλλά και για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Εξάλλου, δεν ξεχνά να επαινεί τις πολιτικές επιλογές του Νίκου Κοτζιά και να τον στηρίζει στις ενδοκυβερνητικές διενέξεις, ακόμα και αν αυτές δεν αποτελούν «πρώτο θέμα» στα μέσα μαζικής ενημέρωσης…

    Ο Ερτντογάν είχε στις αποσκευές του καταδικαστικές αποφάσεις της χώρας του Ευρωπαϊκού Δικαστήριου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (για τη διάλυση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», του «Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης» και του «Συλλόγου Νεολαίας Μειονότητας Νομού Έβρου») για παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις οποίες δεν έχει εκτελέσει.

    Με αυτά τα δεδομένα στο χέρι, δεν ταύτισε την «μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης» με την «τουρκική μειονότητα» αλλά ευθυγραμμίστηκε με την κυρίαρχη αφήγηση του Ελληνικού κράτους, ότι δηλαδή η μουσουλμανική μειονότητα εθνοτικά αποτελείται από Πομάκους, Ρομά και Τούρκους. Γιαυτό και η επίσκεψη στην Θράκη όπως είπε ήταν επίσκεψη στους «ομοεθνείς» του.

    Γνωρίζοντας μάλιστα ότι η μεγάλη πλειοψηφία της μουσουλμανικής μειονότητας σήμερα αυτοπροσδιορίζεται ως τουρκική, δεν έχει κανένα λόγο να επιμένει στην ταύτιση αυτών των μειονοτήτων αλλά αντίθετα να προβάλλει την διάκρισή τους, τακτική η οποία πρακτικά «απεγκλωβίζει» τις αξιώσεις του για την αναγνώριση της τουρκικής μειονότητας από την «συνθήκη της Λωζάνης».

    Όπως σωστά δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, αυτό το ζήτημα είναι «εσωτερική υπόθεση» του Ελληνικού Κράτους. Όμως η δήλωση αυτή απέχει πολύ από την πραγματικότητα, αφού το ελληνικό κράτους με συστηματικό τρόπο στο παρελθόν με τις πολιτικές χειρισμού αυτών των ζητημάτων έχει καταδείξει κάθε άλλο παρά ότι τα αντιμετωπίζει ως «εσωτερικά» θέματα, στα πλαίσια της ισονομίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    Το γεγονός ότι στην χώρα μας υπάρχουν σωματεία στην Θράκη που καταγράφουν στην επωνυμία τους την εθνοτική ταυτότητα του Πομάκου ή του Ρωμά, ενώ απαγορεύεται να καταγράφουν την λέξη «Τουρκικός/η» είναι μια αντίφαση σε σχέση με την επίσημη κρατική αφήγηση για την εθνοτική σύσταση της μουσουλμανικής μειονότητας.

    Αυτές οι πολιτικές είναι εκείνες που επιτρέπουν στον κάθε Ερντογάν να έχει λόγο και να εμπλέκεται στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας μας.

    Αν πράγματι είχε αναγνωριστεί από το ίδιο το ελληνικό κράτος η «τουρκική μειονότητα» και δεν είχε επιβληθεί απ’ άλλους, τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

    Το μόνο θετικό στοιχείο στις εξελίξεις αυτές αυτές το οποίο μειώνει με κάποιο τρόπο τις παρεμβάσεις του Τουρκικού Κράτους στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας είναι ότι αναγνώριση της «τουρκικής μειονότητας» γίνεται κατ’ εφαρμογή των Ευρωπαϊκών συνθηκών για τα Ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτές τις ίδιες συνθήκες θα πρέπει να σεβαστεί το Τουρκικό Κράτος αν θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ. Σε αυτό το πεδίο ήδη έχει συναντήσει αρκετές δυσκολίες και θα βρεθεί μπροστά και σε άλλες…

    Ενδιαφέρον για το θέμα παρουσιάζουν και οι απόψεις που δεν εκφράζουν την «φωνή» των κρατικών υπηρεσιών, ένθεν κει εκείθεν, οι οποίοι μάλιστα ανήκουν στην μειονότητα. Ο Μουσταφά Τσολάκ: δημοσιογράφος, μεταφραστής από την Κομοτηνή, στρατευμένος στην Αριστερά, αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα.

    Συνέντευξη στον Θοδωρή Αντωνόπουλο:
    Μουσταφά Τσολάκ: Η μειονότητα της Θράκης δεν χρειάζεται ούτε Έλληνες, ούτε Τούρκους «κηδεμόνες»
    http://www.lifo.gr/articles/greece_articles/172438

    Πολλά ειπώθηκαν για την πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Αθήνα και τη Δυτική Θράκη. Πώς φάνηκε όμως στους ίδιους τους μειονοτικούς; Επίσης, πώς εκείνοι εκτιμούν τη Συνθήκη της Λωζάνης, ποια θεωρούν κυριότερα προβλήματά τους και πόσο αληθεύουν τα στερεότυπα που έχουμε γι΄αυτούς;

    Απευθύνθηκα για όλα αυτά σε έναν καλό μειονοτικό συνάδελφο και ιδού τι απάντησε σχετικά
    ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ 11.12.2017

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Περικλής Κοροβέσης.
    Ένας γενναίος εραστής της αλήθειας:

    http://www.efsyn.gr/arthro/ntokoymento-i-katara-toy-firer

    ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ

    Aγαθές αυταπάτες

    Περικλής Κοροβέσης – Εφημερίδα τών Συντακτών

    09.12.2017

    Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

    Φέτος γιορτάσαμε τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ισως είναι το τελευταίο μεγάλο ψέμα που μας άφησε κληρονομιά η πρώην ΕΣΣΔ. Η Επανάσταση είχε γίνει από τον Φεβρουάριο από έναν εξεγερμένο και πεινασμένο λαό της Αγίας Πετρούπολης με πολλά θύματα. Κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα της εποχής δεν καθοδήγησε αυτήν την επανάσταση.

    Ούτε οι μπολσεβίκοι. Ολη τους η ηγεσία βρισκόταν στο εξωτερικό. Οταν ο Λένιν γυρίζει πίσω στη Ρωσία, ύστερα από 17 χρόνια εξορίας, με το περίφημο «σφραγισμένο τρένο του κάιζερ», στις 4 Απριλίου, η επανάσταση είχε συντελεστεί τρεις μήνες πριν. Και από τις 2 Μαρτίου είχε σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση και ο τσάρος είχε παραιτηθεί.

    Τη νύχτα της 24ης-25ης Οκτωβρίου οι μπολσεβίκοι κάνουν πραξικόπημα και καταλαμβάνουν τις υποδομές της πόλης και τα χειμερινά ανάκτορα, έδρα της προσωρινής κυβέρνησης, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση. Αλλά έπρεπε να καταλάβουν τα ανάκτορα και μια δεύτερη φορά. Αυτή τη φορά για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ του Αϊζενστάιν.

    Το έργο αυτό παρουσιάστηκε σαν αυθεντικό ντοκουμέντο, ενώ ήταν σκηνοθετημένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Και όσοι έλεγαν πως ήταν προπαγάνδα -το πραξικόπημα έγινε νύχτα και όχι μέρα, όπως το ήθελε ο σκηνοθέτης- δέχονταν τη βαριά κατηγορία του αντεπαναστάτη. Περνούσαν αυτομάτως στην πλευρά της αντίδρασης.

    Να σημειώσουμε για την Ιστορία πως τη νύχτα του πραξικοπήματος, η ζωή της Πετρούπολης συνεχιζόταν κανονικά. Θέατρα, εστιατόρια, συγκοινωνίες, μαγαζιά, όλα δούλευαν ρολόι. Η πόλη δεν κατάλαβε πως είχε γίνει επανάσταση.

    Σήμερα που έχουν ανοίξει τα αρχεία της ΕΣΣΔ και έχουν εκδοθεί πολλές έγκυρες μελέτες για όλες τις πτυχές της Ιστορίας της Ρωσικής Επανάστασης, καταλήγουμε αβίαστα στο εξής συμπέρασμα: Μπορεί να υπήρξε μια επαναστατική περίοδος από τον Φεβρουάριο μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου, όπου την απόλυτη πλειοψηφία την είχαν οι σοσιαλεπαναστάτες με 370 έδρες από τις 715 και οι μπολεσβίκοι 175 έδρες.

    Να σημειώσουμε πως στις εκλογές συμμετείχαν και οι γυναίκες. Με πραγματικά νούμερα οι σοσιαλεπαναστάτες πήραν 18 εκατομμύρια ψήφους έναντι 10 εκατομμυρίων των μπολσεβίκων.

    Αλλά στον Λένιν δεν άρεσαν αυτά τα αποτελέσματα. Με την πρώτη συνεδρίαση της συντακτικής συνέλευσης (5/1/18) έγινε ξεκάθαρο ποια θα ήταν η κυβέρνηση. Η μειοψηφία και όχι η πλειοψηφία. Την επόμενη μέρα ο Λένιν κάνει και δεύτερο πραξικόπημα.

    Καταργεί τη συντακτική συνέλευση και αντί να δοθεί όλη η εξουσία στα σοβιέτ, όπως είχε υποσχεθεί με τις θέσεις του Απρίλη, περνάει στο κόμμα που εγκαθιδρύει τη δικτατορία του, καταργώντας κάθε ελευθερία. Η αλήθεια πια είναι αποκλειστικό προνόμιο του κόμματος, απολύτως ιδιόκτητη και απαραβίαστη. Οποιος τολμήσει να έχει έστω και την παραμικρή αμφιβολία οδηγείται αυτομάτως στο πυρ το εξώτερον.

    Ποτέ και πουθενά καμιά εξουσία δεν καταργεί μια άλλη εξουσία. Απλά αλλάζει χέρια χωρίς να χάσει την ουσία της. Το κράτος-κόμμα με τον κρατικό καπιταλισμό που δημιουργεί δεν έχει στα χέρια του μόνο τα μέσα παραγωγής, αλλά και τις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες, ακόμα και τη σκέψη μαζί με την καθημερινή συμπεριφορά.

    Ακόμα και στις πιο σκληρές μοναρχίες δεν συναντούμε τέτοιο επίπεδο εξουσίας και τυραννίας. Και αυτό επιτεύχθηκε με την απόλυτη τρομοκρατία και τον γενικευμένο χαφιεδισμό που είχε καταχωριστεί στις ηρωικές πράξεις και αρετές.

    Ο πιονέρος Πάβλικ Μορόζοφ, μόλις 14 χρόνων, καρφώνει τον πατέρα του ως «κουλάκο». Ο πατέρας του συλλαμβάνεται, βασανίζεται και εκτελείται χωρίς να ξέρει γιατί. Οταν μαθαίνεται η εκτέλεση του πατέρα Μορόζοφ, το χωριό ξεσηκώνεται και είναι έτοιμο να λιντσάρει τον νεαρό καταδότη. Αλλά επεμβαίνει ο παππούς του και τον σκοτώνει με τα ίδια του τα χέρια.

    Ο Πάβλικ από την επόμενη μέρα έγινε εθνικός ήρωας. Ο Μαξίμ Γκόρκι τον θεωρεί πρότυπο νεολαίου, με υψηλά ιδανικά, τον νέο άνθρωπο που διαπλάθει ο σοσιαλισμός «που δεν λογαριάζει τη συγγένεια αίματος, αλλά πνεύματος». Αυτός ο χαφιεδάκος έπρεπε να γίνει πρότυπο για τους νέους.

    Και το έργο αυτό το ανέλαβε ο μεγάλος Αϊζενστάιν κάνοντας την ταινία «Το λιβάδι του Μπεζίν». Αλλά η ταινία δεν ολοκληρώθηκε και τα γυρίσματα διακόπηκαν. Η ταινία ήταν φορμαλιστική και ιδεολογικά λανθασμένη. Η λογοκρισία είναι δημοκρατική. Δεν εξαιρεί ούτε τον Αϊζενστάιν.

    Μια άλλη ιστορία είναι εξίσου συγκλονιστική για το κλίμα του χαφιεδισμού. Μια μητέρα με την πεντάχρονη κόρη της ζούσε σε ένα κοινόβιο. Ξαφνικά συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στα γκούλαγκ. Εμπιστεύεται την κορούλα της στην καλύτερή της φίλη και γειτόνισσα για να την αναθρέψει. Επέζησε από το στρατόπεδο και ύστερα από 17 χρόνια εξορίας ξαναβρίσκει την κόρη της.

    Στη διάρκεια της περεστρόικα άνοιξαν οι φάκελοι των εγκλημάτων και η εκτοπισθείσα ψάχνει να βρει ποιο ήταν το έγκλημά της. Την είχε καταγγείλει η φίλη της που μεγάλωσε το παιδί της, για να πάρει το δωμάτιό της στο κοινόβιο. Γύρισε σπίτι και κρεμάστηκε.

    ΥΓ. Για όσους έχουν ακόμα «αγαθές αυταπάτες» για την επανάσταση των μπολσεβίκων, συνιστώ το βιβλίο του Θανάση Γιαλκέτση «Η ουτοπία στην εξουσία», που εκδόθηκε από την «Εφ.Συν.». Είναι έγκυρο και τεκμηριωμένο. Γραμμένο ψύχραιμα και με απόσταση.

    • Ο/Η Po λέει:

      Η ωμή ιστορική αλήθεια που ποτέ δεν πιστέψαμε ως νέοι -τουλάχιστον εγώ, που κάποτε πίστεψα στην αυταπάτη μιας επανάστασης που δεν έγινε Ποτέ.

      Γηράσκω αεί διδασκόμενος

    • Ο/Η SF λέει:

      η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός

      No 25

      Φέτος γιορτάσαμε τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ισως είναι το τελευταίο μεγάλο ψέμα που μας άφησε κληρονομιά η πρώην ΕΣΣΔ. Η Επανάσταση είχε γίνει από τον Φεβρουάριο από έναν εξεγερμένο και πεινασμένο λαό της Αγίας Πετρούπολης με πολλά θύματα. Κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα της εποχής δεν καθοδήγησε αυτήν την επανάσταση. >>>

  5. Ο/Η Po λέει:

    Δήλωση Γλέζου – Κοροβέση για τους γκαουλάιτερ της δημιουργίας

    Δύο συμβολικές μορφές της αντίστασης, στη Γερμανική Κατοχή και την Απριλιανή Δικτατορία, ο Μανώλης Γλέζος και ο Περικλής Κοροβέσης, υπερασπίζονται την Athens Review of Books που επιδιώκει να κλείσει ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς.

    Δύο αγωνιστές της ελευθερίας υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου και δίνουν στη δημοσιότητα την παρακάτω κοινή δήλωση >>> http://www.efsyn.gr/arthro/dilosi-glezoy-korovesi-gia-toys-gkaoylaiter-tis-dimioyrgias

  6. Ο/Η Po λέει:

    «Γκαουλάιτερ»

    Συντάκτης:
    Δ.Ψ.
    Τον «εσωτερικό εχθρό» καθώς φαίνεται έχει ανακαλύψει ο υπουργός Εξωτερικών στο πρόσωπο των εκδοτών του «Athens Review of Books».

    Αδιαφορώντας για την κατακραυγή την οποία έχει προκαλέσει η αγωγή του που στρεφόταν ευθέως κατά της ελευθερίας του λόγου, εφόσον βασιζόταν στην ενοχοποίηση ενός καθαρά πολιτικού χαρακτηρισμού («γκαουλάιτερ του σταλινισμού»), ο κ. Κοτζιάς προχωρά τώρα σε κατάσχεση («εις χείρας τρίτων») εις βάρος του περιοδικού και των εκδοτών του, δεσμεύοντας όχι μόνο τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, αλλά ακόμα και τα έσοδα από το πρακτορείο διανομής.

    Επειδή αποκλείω την περίπτωση να ενεργεί ο υπουργός εκδικητικά και να αποσκοπεί στο κλείσιμο του εντύπου, πιστεύω ότι η κίνηση αυτή οφείλεται σε παραδρομή ή στην κεκτημένη ταχύτητα των νομικών του παραστατών, ειδικά σε μια περίοδο που το υπουργείο του αντιμετωπίζει εξαιρετικά κρίσιμα προβλήματα.

    Προφανώς μέχρι το τέλος της βδομάδας ο υπουργός θα έχει αναστείλει τις κατασχέσεις και θα έχει ζητήσει συγγνώμη από το περιοδικό.

    Αλλιώς, θα μας κάνει να πιστέψουμε ότι ασχολείται με αλλότρια και έχει αφήσει το υπουργείο «εις χείρας τρίτων».
    http://www.efsyn.gr/arthro/gkaoylaiter

  7. Ο/Η Po λέει:

    Μια πολιτικά μεροληπτική απόφαση

    Αντώνης Μανιτάκης*

    Προκαλεί, πράγματι, θλίψη και απογοήτευση η ανάγνωση και μόνο της 4034/2015 απόφασης του Εφετείου Αθηνών (υπόθεση Κοτζιάς κατά Athens Review of Books).

    Θλίψη και απογοήτευση όχι μόνο διότι η απόφαση αγνοεί και μάλιστα προκλητικά τα σχετικά με την υπόθεση, πλούσια, νομολογικά προηγούμενα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), αλλά κυρίως διότι το σκεπτικό της μαρτυρεί ανεπίτρεπτη για δικαστήριο πολιτική μεροληψία.

    Η τελευταία προκύπτει, κατ’ αρχάς, αβίαστα από τη σύγχυση από την οποία διακατέχεται ο δικαστής, αγνοώντας παντελώς τη διάκριση των «ειδήσεων» ή «γεγονότων» από τις «κρίσεις ή αξιολογήσεις».

    Καθώς και από τη μεροληπτική φροντίδα προστασίας των αντιδημοκρατικών ιδεολογιών σε σχέση με την πλήρη υποτίμηση της σημασίας που έχει ο δημοκρατικός διάλογος.

    Η διάκριση γεγονότων και αξιολογήσεων είναι, πάντως, θεμελιώδης, τόσο για τη στοιχειοθέτηση της αδικοπραξίας της παράνομης προσβολής της προσωπικότητας, της τιμής ή υπόληψης κάποιου προσώπου όσο και για τη θεμελίωση του ποινικού αδικήματος της εξύβρισης ή της συκοφαντικής δυσφήμησης.

    Η επίμαχη φράση π.χ. «γκαουλάιτερ του σταλινισμού» (πολιτικός καθοδηγητής του σταλινισμού) συνιστά προφανώς χαρακτηρισμό, που περιέχει κρίση ή αξιολόγηση αυτού που την εκφέρει, με μεταφορική σημασία και χρήση και με έκδηλη την πολιτική πρόθεση να χαρακτηρίσει ιδεολογικά την «ολοκληρωτική» και «αποκρουστέα», κατά την κρίση του, πολιτική ιδεολογία του προσώπου στο οποίο απευθύνεται.

    Εκφέρεται στο πλαίσιο μιας έντονης πολιτικής διαμάχης και αφορά ένα δημόσιο, πολιτικό, πρόσωπο. Αυτό από μόνο του αρκούσε για να καταστήσει τον αποδιδόμενο στο δημόσιο πρόσωπο χαρακτηρισμό «πολιτική κρίση» και μάλιστα «ιδεολογική».

    Η δημόσια ιδιότητα του επικρινόμενου προσώπου δικαιολογούσε την ένταξη του χαρακτηρισμού στην κατηγορία ενός ανεκτού και επιτρεπτού σε μια «δημοκρατική κοινωνία» έντονου, με αιχμές, πολιτικού διαλόγου.

    Ετσι, σε μια «δημοκρατική κοινωνία» κρίσεις ή επικρίσεις ακόμη και οξείες ή ακραίες, όταν εκφέρονται από δημοσιογράφους ή από απλούς πολίτες στη δημόσια σφαίρα και αφορούν δημόσια πρόσωπα, όπως ο Κοτζιάς, και όταν διατυπώνονται στο πλαίσιο ενός πολιτικού διαλόγου ή μιας πολιτικής αντιπαράθεσης και άσκησης κριτικής σε αυτούς που ασκούν δημόσια αξιώματα, καλύπτονται πλήρως από την ελευθερία του λόγου, διαλόγου -κατά την πάγια νομολογία (εθνική και ευρωπαϊκή)- και δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται ως ενέργειες παράνομες ή άδικες από τα δικαστήρια και να τιμωρούνται, έστω και αν είναι προσβλητικές ή απαξιωτικές.

    [Βλέπε την εμπεριστατωμένη κριτική της συγκεκριμένης δικαστικής απόφασης στη μελέτη της Χριστίνας Ακριβοπούλου, «Η κριτική δημοσίων προσώπων ως εγγύηση της δημοκρατικής αποστολής του τύπου. Η απόφαση 4034 (Εφετείο Αθηνών), και η ανάγκη προσαρμογής της εθνικής νομολογίας στην ευρωπαϊκή προστασία της ελευθερίας του τύπου, άρθρο 10 ΕΣΔΑ»].¹

    Είναι κατά συνέπεια αδιανόητο να αντιμετωπίζονται σε μια «δημοκρατική κοινωνία» (ρήτρα της νομολογίας του ΕΔΔΑ), όπως η δική μας, ως «γεγονότα» και μάλιστα ιστορικά και να υπόκεινται επιπλέον στη βάσανο της αναζήτησης της ιστορικής αλήθειας (!) ή της ανακρίβειας (!), όταν οι χαρακτηρισμοί που εκφέρονται έχουν προφανώς μεταφορική σημασία, και αποτελούν τμήμα πολεμικής ρητορικής.

    Εκτίθεται, έτσι, ανεπανόρθωτα το κύρος και η αξιοπιστία του δικαστηρίου εκείνου που καταδικάζει δημοσιογράφο/πολίτη και έντυπο για παράνομη προσβολή της προσωπικότητας δημόσιου προσώπου, επειδή ασκώντας κριτική στην πολιτική του προσωπικότητα και στην ιδεολογία του τις χαρακτηρίζει αντιδημοκρατικές ή ολοκληρωτικές (όπως είναι η σταλινική).

    Την ίδια στιγμή που το ίδιο δικαστήριο στην ίδια απόφαση, εκλαμβάνοντας απλώς ως «ιστορικό γεγονός» την πολιτική ιδεολογία του σταλινισμού, τη σταθμίζει, χωρίς ίσως να το καταλάβει, με την ελευθερία του Τύπου και δεν διστάζει να θυσιάσει την τελευταία στον βωμό της πρώτης.

    Στην πραγματικότητα βάζει σε δεύτερη μοίρα την ελευθερία του λόγου, δηλαδή την ελευθερία κάθε εντύπου να ασκεί ακόμη και δριμεία ή υπερβολική ή άδικη ή αβάσιμη κριτική σε δημόσια πρόσωπα, σε σχέση με την προστασία της τιμής και της υπόληψής τους.

    Ενεργώντας έτσι το δικαστήριο πολιτικολογεί και πολιτικολογώντας μεροληπτεί πολιτικά, αφού θυσιάζει το δημόσιο αγαθό του δημοκρατικού διαλόγου προκειμένου να μη θιγεί η υπόληψη ενός προσώπου που εγκαλείται δημόσια ως καθοδηγητής μιας αντιδημοκρατικής πολιτικής ιδεολογίας.

    Προτιμά να εκδώσει μια αντιδημοκρατική πολιτική απόφαση και να προκαλέσει τη δημοκρατική κοινή γνώμη από το να αθωώσει έναν δημοσιογράφο/πολίτη και ένα έντυπο που στιγματίζει απλώς, ως έχει καθήκον, την αντιδημοκρατική ιδεολογία και το πολιτικό παρελθόν ενός δημόσιου προσώπου.

    Δεν θέλω να πιστεύω ότι ο Αρειος Πάγος δεν θα επανορθώσει το προκλητικό αυτό δικανικό ατόπημα του Εφετείου Αθηνών, που εκθέτει διεθνώς την ελληνική Δικαιοσύνη, και δεν θα φροντίσει να αποκαταστήσει το δοκιμαζόμενο, δραματικά, ούτως ή άλλως, κύρος της.

    (¹ ) ΔιΜΕΕ 4/2015, σ. 559-569.
    *ομότιμος καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

  8. Ο/Η Po λέει:

    Κώστας Αναγνωστόπουλος
    (Καθηγητής at ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΞΑΝΘΗΣ – Δ.Π.Θ)

    Ο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΕΛΕΙΟΣ

    Τον Απρίλιο του 2014, ο Αλέξης Τσίπρας εκθείασε τη στάση του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ο οποίος αρνήθηκε να γλιτώσει από το εκτελεστικό απόσπασμα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, λέγοντας: “Η διαδρομή του ήταν η διαδρομή της Αριστεράς. Και η θυσία του η κατάληξη αυτής της πορείας».

    Τώρα, ο κ. Τσίπρας οφείλει να παραστεί στην εκδήλωση εις μνήμη των αδελφών Μαρίας και Χαράς Λιουδάκη και του Ναπολέοντα Σουκατζίδη στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, την οποία προτίθενται να οργανώσουν ο Περικλής Κοροβέσης και ο Μανόλης Γλέζος. Στην εκδήλωση θα επιδοθεί δημοσίως η επιταγή της εκδότριας του περιοδικού Athens Review of Books, κ. Μαρίας Βασιλάκη, στον κ. Κοτζιά για τις ακαταπόνητες προσπάθειές του να κλείσει το περιοδικό.

    Μπορεί μάλιστα να χρησιμοποιήσει την ίδια ομιλία με μια μικρή αλλαγή: «Η διαδρομή του κ. Κοτζιά ήταν η διαδρομή της Αριστεράς. Και η αμοιβή του η κατάληξη αυτής της πορείας». Μπορεί επίσης να αλλάξει το «αμοιβή του» σε «αμοιβή μας».

    ΥΓ. Για όσους δεν το γνωρίζουν. Η Μαρία Βασιλάκη είναι κόρη της Χαράς Λιουδάκη-Σουκατζίδη, μνηστής του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, με αδελφό πεσόντα στο Αλβανικό Μέτωπο, και αδελφής τής παιδαγωγού και λαογράφου Μαρίας που κατακρεουργήθηκε στον εμφύλιο.

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://roides.wordpress.com/2017/07/30/30jul17/

    Η δίωξη της ARB αφορά πολλούς, αλλά δεν το ξέρουν

    Μπλογκ Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

    Το λέμε γι’αυτούς που σιωπούν,ειδικά για τους κάθε λογής «αγανακτισμένους» επαναστάτες της Αριστεράς, που τους απασχολούν μόνο τα δικά τους δικαιώματα. Η δίωξη Κοτζιά κατά ARB μπορεί να πάρει σήμερα τη μορφή του κυνηγητού της εξουσίας της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της Ελευθερίας του Λόγου και αύριο τη μορφή των διώξεων της εξουσίας άλλων κομμάτων κατά του δημοκρατικού Τύπου γενικότερα. Θα είναι τότε πολύ αργά για την ‘Αυγή’, αν υπάρχει τότε ‘Αυγή’ ή για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αν υπάρχει τότε ΣΥΡΙΖΑ, για να φωνάξουν. Όχι μόνο δεν θα τους ακούει κανείς, αλλά δεν θα τους εμπιστεύεται κανείς, πολύ χειρότερα μπορείνα βρεθούν στη θέση να πουν κι αυτοί «Als sie mich holten, gab es keinen mehr, der protestierte».
    ……………………….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.