10 Δεκεμβρίου: Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

κυριότερος λόγος ύπαρξης του ιστολογίου ‘Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές’. Από τις πρώτες μέρες της εμφάνισής μας, αφιερώσαμε μία σελίδα με τίτλο «γ ι α τ ί» -από τότε έως τώρα, υπάρχει μόνιμα εκεί η παρακάτω διακήρυξη…]

Montesquieu, Voltaire.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ OHE 1948

ΠΡΟΟΙΜΙΟ
Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Επειδή, με τον καταστατικό Χάρτη, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξαν και πάλι την πίστη τους στα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, και διακήρυξαν πως είναι αποφασισμένοι να συντελέσουν στην κοινωνική πρόοδο και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στα πλαίσια μιας ευρύτερης ελευθερίας.

Επειδή τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν, σε συνεργασία με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τον αποτελεσματικό σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιακών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο.

Επειδή η ταυτότητα αντιλήψεων ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτές έχει εξαιρετική σημασία για να εκπληρωθεί πέρα ως πέρα αυτή η υποχρέωση.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.

ΑΡΘΡΟ 1
‘Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

ΑΡΘΡΟ 2
Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.
Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

ΑΡΘΡΟ 3
Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

ΑΡΘΡΟ 4
Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 5
Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.

ΑΡΘΡΟ 6
Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.

ΑΡΘΡΟ 7
‘Ολοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. ‘Ολοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.

ΑΡΘΡΟ 8
Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

ΑΡΘΡΟ 9
Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

ΑΡΘΡΟ 10
Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

ΑΡΘΡΟ 11
1. Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις.
2. Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

ΑΡΘΡΟ 12
Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

ΑΡΘΡΟ 13
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.

ΑΡΘΡΟ 14
1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
2. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

ΑΡΘΡΟ 15
1. Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

ΑΡΘΡΟ 16
1. Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.
2. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.
3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

ΑΡΘΡΟ 17
1. Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

ΑΡΘΡΟ 18
Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή της θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

ΑΡΘΡΟ 19
Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

ΑΡΘΡΟ 20
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.
2. Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.


ΑΡΘΡΟ 21

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.
3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.


ΑΡΘΡΟ 22

Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. Η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

ΑΡΘΡΟ 23
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργεία.
2. ‘Ολοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.
3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.
4. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.

ΑΡΘΡΟ 24
Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.

ΑΡΘΡΟ 25
1. Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. ‘Εχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.
2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. ‘Ολα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

ΑΡΘΡΟ 26
1. Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.
2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης.
3. Οι γονείς έχουν, κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

ΑΡΘΡΟ 27
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά συμφέροντά του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή του.

ΑΡΘΡΟ 28
Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.


ΑΡΘΡΟ 29

1. Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
2. Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρά μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.
3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

ΑΡΘΡΟ 30
Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.

This entry was posted in Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

4 Responses to 10 Δεκεμβρίου: Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

  1. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    http://tvxs.gr/news/viral/i-apantisi-se-mia-ratsistria-eimai-apla-enas-arapis-me-lefta?utm_source=engageya

    Η απάντηση σε μια ρατσίστρια: «Είμαι απλά ένας αράπης με λεφτά»

    13:26 | 08 Δεκ. 2017

    Το γύρω του διαδικτύου κάνει από χθες η ανάρτηση ενός άντρα στο Facebook, που αποδεικνύει πόσο έκδηλος είναι ακόμα ο ρατσισμός στην κοινωνία που ζούμε.
    Ειδικότερα, ο Emmit Eclass Walker ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό μια φωτογραφία στην οποία φαινόταν ο ίδιος να περιμένει στην ουρά ενός γκισέ αεροδρομίου, ενώ πίσω του ακριβώς βρισκόταν μια γυναίκα την οποία υποδείκνυε με ένα βελάκι, γράφοντας δίπλα τον τίτλο «Αυτή η κυρία είναι αστεία».

    Σύμφωνα με τα όσα αφηγείται στην ανάρτηση ο Walker, η εν λόγω κυρία που περίμενε μαζί του στην ουρά για να επιβιβαστεί στην πρώτη θέση της πτήσης, θεώρησε πως ο Walker είχε κάνει λάθος και δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί, επειδή μάλλον ήταν… μαύρος.
    Το περιστατικό που συνέβη στο αεροδρόμιο είναι αρκετό για να μας θυμίσει το τεράστιο πρόβλημα του ρατσισμού όχι μόνο στην Αμερική αλλά παγκοσμίως. Στις υποτιθέμενες σύγχρονες και «πολιτισμένες» κοινωνίες μας.
    Ωστόσο, είναι ενθαρρυντικό να βλέπουμε πως υπάρχουν άτομα σαν τον Walker, που έχουν μάθει να μην πτοούνται από τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων και να αντιμετωπίζουν την κατάσταση με θάρρος και μια γερή δόση χιούμορ.

    Διαβάστε αναλυτικά την ανάρτηση που ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook:
    «Εκείνη: Συγγνώμη, πιστεύω πως μάλλον βρίσκεστε σε λάθος σημείο, πρέπει να μας αφήσετε να περάσουμε. Αυτή η σειρά είναι για επιβάτες με προτεραιότητα (priority boarding).
    Εγώ: Με το προτεραιότητα, εννοείτε πρώτης θέσης, σωστά;
    Εκείνη: Ναι… Τώρα με συγχωρείτε, θα σας καλέσουν όλους εσάς αφού επιβιβαστούμε εμείς.
    Εγώ: *της χώνω το priority boarding pass μου στη μούρη* Μπορείτε να χαλαρώσετε κυρία μου, είμαι στο σωστό σημείο, είμαι εδώ για περισσότερη ώρα, οπότε μπορείτε να επιβιβαστείτε μετά από εμένα.
    Εκείνη: *συνεχίζει απτόητη* Πρέπει να είναι στρατιωτικός ή κάτι, αλλά εμείς πληρώσαμε για τις θέσεις μας οπότε και πάλι αυτός πρέπει να περιμένει.
    Εγώ: Όχι, ήμουν πάντα πολύ μεγάλος (σε μέγεθος) για να είμαι σε οποιονδήποτε στρατό. Είμαι απλά ένας αράπης με λεφτά. 
    Όλοι όσοι περίμεναν στην ουρά, άρχισαν να χειροκροτούν.»

  2. Ο/Η Κάποιος λέει:

    http://www.iospress.gr/mikro2002/mikro20020216.htm

    Τα ανθρώπινα δικαιώματα στο στόχαστρο του προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος

    Τα δικαιώματα των άλλων στην πυρά

    «Σκληρή απάντηση Χριστόδουλου: ‘Σε όποιον αρέσουμε…'»
    («ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», 7/2/2002)

    ΤΗ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ, οι αλλεπάλληλες ομιλίες του κυρίου Χριστόδουλου δεν μεταδόθηκαν από τα τηλεοπτικά δελτία τις ώρες της υψηλής τηλεθέασης. Πέρασαν στα ψιλά, σε αντίθεση με προηγούμενες, μικρότερης σημασίας, παρεμβάσεις του. Κι όμως, μέσα σε λίγες ημέρες ο αρχιεπίσκοπος άδραξε τρεις διαφορετικές ευκαιρίες για να αναπτύξει τις απόψεις του σχετικά με ένα φλέγον ζήτημα που, ως φαίνεται, τον απασχολεί ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό. Το ζήτημα αυτό δεν είναι άλλο, από τα προβλήματα τα οποία συνεπάγεται για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία η ομόθυμη και αυτονόητη αποδοχή της έννοιας ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία -πάντοτε κατά τον μακαριότατο- ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνουν αντικείμενο μιας γνήσια ελληνορθόδοξης κριτικής.

    Η πρόσφατη αυτή αμφισβήτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν προέκυψε ως μία ακόμη αρχιεπισκοπική κορόνα – ίσως εδώ πρέπει να αναζητηθεί και ο λόγος που δεν έγινε «είδηση». Υπήρξε προϊόν ανάλυσης και διατυπώθηκε σε μάλλον χαμηλούς τόνους. Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει την αξία της. Αντιθέτως, μαρτυρεί ότι πρόκειται για μια κίνηση ψύχραιμη και μελετημένη. Γι’ αυτό και απολύτως απαράδεκτη.

    Τα δικαιώματα ως απάτη

    Την ευκαιρία για την πρώτη επίθεση του αρχιεπισκόπου κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρόσφερε η καθιερωμένη ομιλία του ανήμερα των Τριών Ιεραρχών. Την ίδια ημέρα είχε επιλέξει πέρσι ο κύριος Χριστόδουλος για να στηλιτεύσει, μέσω των εκπαιδευτικών προτύπων του Κοσμά του Αιτωλού και Παπουλάκου, το «νεωτεριστικό πνεύμα της Εσπερίας», το «αντιθρησκευτικό και αντιορθόδοξο» πνεύμα που ταλαιπωρεί την εγχώρια παιδεία, από την απελευθέρωση ίσαμε σήμερα.

    Φέτος, με το κείμενό του «Η διαπολιτισμική αγωγή στα πλαίσια της Ορθόδοξης πίστης και διδασκαλίας», ο αρχιεπίσκοπος τράβηξε τον ούτως ή άλλως δεδομένο αντιδυτικισμό του στα άκρα. Αξίζει να δούμε πως, αφού σημειώσουμε ότι, όπως προκύπτει, ο αρχιεπίσκοπος αγνοεί τόσο την τρέχουσα συζήτηση γύρω από τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει η διαπολιτισμική εκπαίδευση, όσο και τους ορισμούς που έχουν κατά καιρούς προταθεί για τα περιεχόμενα της ίδιας της έννοιας.

    «Η κρατούσα αντίληψη», υποστήριξε ο κύριος Χριστόδουλος, «προσπαθεί να επιτύχει την ένταξη (των ξένων μαθητών) με βάση τα δικαιώματα του ανθρώπου. Αυτό είναι το μοντέλο που ακολουθεί η αμερικανική πολυπολιτισμική εκπαίδευση». Σε εφαρμογή αυτού του μοντέλου, εξήγησε, καταργείται η προσευχή στο σχολείο, το μάθημα των θρησκευτικών «αντικαθίσταται από τη μη συνδέουσα με τις ρίζες θρησκειολογία, αποσύρεται από την σχολική αίθουσα η εικόνα του Χριστού κ.ο.κ. Ακόμη και τα βιβλία της Ιστορίας ξαναγράφονται, έτσι ώστε να αποφεύγεται η προβολή των αρετών και επιτευγμάτων της φυλής ή του έθνους».

    Περιττό να υπενθυμίσουμε ότι η προσευχή συνεχίζει να αποτελεί καθημερινή σχολική πρακτική, ότι η εικόνα του Χριστού παραμένει αμετακίνητη στις σχολικές αίθουσες και ότι κανένα εγχειρίδιο θρησκειολογίας δεν αντικατέστησε τα «θρησκευτικά». Τα ζητήματα αυτά εκκρεμούν επί δεκαετίες και δεν σχετίζονται ιστορικά με την εμφάνιση της πολυπολιτισμικής κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά με μεταρρυθμιστικές εκπαιδευτικές απόψεις, που κατά καιρούς επιδίωξαν την αυτονόμηση του δημόσιου σχολείου από τον εκκλησιαστικό εναγκαλισμό. Διαφορετική είναι η περίπτωση των βιβλίων της Ιστορίας: η κριτική στο μέχρι πρόσφατα ακραία εθνικιστικό τους περιεχόμενο συνδέεται, πράγματι, με πιο σύγχρονες ευαισθησίες, αλλά αφορούσε εξαρχής την αμφισβήτηση της έννοιας του «περιούσιου ελληνικού έθνους» και τη συνεπαγόμενη υποτίμηση των γειτονικών λαών, οι στερεοτυπικές εικόνες των οποίων προκαλούσαν στα παιδιά απέχθεια και μίσος.

    Κολόμβος και Αλή Πασάς

    «Η στήριξη της πολυπολιτισμικής αγωγής στα δικαιώματα του ανθρώπου γεννά ψευδαίσθηση του σεβασμού του άλλου», συνέχισε απτόητος ο αρχιεπίσκοπος. Τόνισε μάλιστα ότι, όπως ο Κολόμβος παύει να τιμάται ως εθνικός ήρωας στην Αμερική, για να μη θιγούν οι Ινδιάνοι, με την ίδια λογική θα έπρεπε να πάψουμε να τιμούμε τους Σουλιώτες «για να μη προσβληθούν όσοι μαθητές θεωρούν τον Αλή Πασά ήρωα της φυλής των». Και παρακάτω: «Πέραν αυτών, που φαίνονται κωμικά αλλά είναι εκπαιδευτική πραγματικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η στήριξη της αγωγής στα δικαιώματα του ανθρώπου είναι φενάκη και για άλλους λόγους, ίσως λιγότερο ευδιάκριτους. Τι νόημα έχει η αποσιώπηση του χριστιανισμού από μια αγωγή που, πάντως, σε εντάσσει σε μια κοινωνία διαμορφωμένη με χριστιανικές αρχές; Θα δεχθούμε να φοράει μπούρκα η γυναίκα του; Θα δεχθούμε την απαγόρευση εκπαίδευσης των κοριτσιών;»

    Ας ξεπεράσουμε ασχολίαστη την κουραστική πλέον χρήση των γυναικών με την μπούρκα, ας αφήσουμε κατά μέρος και την αρχιεπισκοπική βεβαιότητα ότι τα δικαιώματα των γυναικών οφείλονται στις «χριστιανικές αρχές». Ας ξεχάσουμε ακόμη ότι οι μαθήτριες με την ισλαμική μαντίλα προκάλεσαν προ καιρού μια έντονη διαμάχη στη Γαλλία -και όχι στις ΗΠΑ-για το κατά πόσον το δημόσιο σχολείο πρέπει να αποδέχεται μαθητές και μαθήτριες με εμφάνιση που να υποδηλώνει τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

    Εκείνο που ενδιαφέρει είναι πού το πάει ο μακαριότατος, όταν με τόση ευκολία τσαλαβουτάει σε προβλήματα για τα οποία υπάρχει ήδη μια τεράστια θεωρητική συζήτηση και μια εξίσου πλούσια εκπαιδευτική εμπειρία. Θα υπέθετε κανείς πως οι συλλογισμοί του τον οδηγούν να υποστηρίξει την ενσωμάτωση των «Αλλων» στην κυρίαρχη κουλτούρα. Κι όμως. Υστερα από σειρά τρομολαγνικών όσο και ανυπόστατων υποθέσεων (θα καταργήσουμε την 25η Μαρτίου για να μη θίγουμε τους Τούρκους, θα αφαιρέσουμε τα ονόματα των ηρώων από τους δρόμους κ.ο.κ.), ο αρχιεπίσκοπος διερωτήθηκε ευθαρσώς: «Θα γίνει η διαπολιτισμική αγωγή όχημα για το ξερίζωμα της ψυχής του έθνους, για την κατάργηση της μνήμης του;»

    Το παράδειγμα που χρησιμοποίησε στη συνέχεια είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικό. Διάβασε κάπου ο αρχιεπίσκοπος ότι παιδιά από 26 χώρες σ’ ένα διαπολιτισμικό σχολείο γιόρτασαν μαζί τα Χριστούγεννα, «αποδεικνύοντας ότι το μήνυμά τους είναι κοινό για όλους». «Είναι δυνατόν να λέγεται αυτό στα σοβαρά;», εξανίσταται χριστιανικότατα ο κ. Χριστόδουλος. «Αντιλαμβανόμαστε πόσο άδειοι πρέπει να είμαστε όλοι, δάσκαλοι και δημοσιογράφοι, για να λέγονται τέτοιες κουβέντες; Εχουμε άραγε συνείδηση πόσο αλλοιώνουμε την ψυχούλα του παιδιού όταν το βάζουμε να γιορτάσει μαζί μας τα Χριστούγεννα, ισχυριζόμενοι ψευδώς (κι αν όχι ψευδώς τότε ηλιθίως) ότι είναι απλά η ‘εορτή της ειρήνης’;»

    Εκλεκτικές συγγένειες

    Απίστευτα λόγια από το στόμα ενός θρησκευτικού ηγέτη, παραπέμπουν ευθέως στις σύγχρονες νεορατσιστικές θεωρίες, που αναδιατυπώνουν αποτελεσματικά τον κλασικό ρατσιστικό λόγο, υιοθετώντας επιλεκτικά κάποια στοιχεία της αντιρατσιστικής προβληματικής: το δικαίωμα του Αλλου στη διαφορά, το σεβασμό της πολιτισμικής του ταυτότητας, την πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι, αλλά απλώς «διαφορετικοί», πολιτισμοί. Ολα αυτά προκειμένου να αποφευχθεί οιαδήποτε «επιμειξία» μεταξύ πολιτισμών («φυλών») και να επιτευχθεί ο αποκλεισμός των ξένων, στο όνομα του σεβασμού της διαφορετικής τους ταυτότητας.

    Ετσι, ο αρχιεπίσκοπος πιστεύει πως νομιμοποιείται να υποστηρίζει ότι «η διαπολιτισμική αγωγή είναι αναμφίβολα φενάκη όσο στηρίζεται στα δικαιώματα του ανθρώπου» και ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ότι «παραμένει ευθύνη μας να του δείξουμε (εν. του ξένου μαθητή) ότι δεν είναι μειονέκτημά του ότι γεννήθηκε σε έναν πολιτισμό διαφορετικό από τον δικό μας». Από εκεί και πέρα, η άποψη ότι η διαπολιτισμική αγωγή μπορεί να πετύχει «μόνον εφ’ όσον στηριχθεί στην ορθόδοξη πίστη και στη διδασκαλία της Εκκλησίας», δεν συνιστά διαφορετική προσέγγιση ενός σύγχρονου εκπαιδευτικού προβλήματος, αλλά άμεση και ευθεία απόρριψή του.

    Δεν ήταν ασφαλώς η πρώτη φορά που ο κύριος Χριστόδουλος τα έβαζε με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν πάει πολύς καιρός που υποστήριξε πως δικαιώματα «δύνανται να διεκδικούν μόνον όσοι βαδίζουν στα αχνάρια των προγόνων μας, τα ποτισμένα από την Ορθοδοξία». Βέβαια, για να μην τον αδικούμε, ο μακαριότατος έχει υπάρξει και λάβρος υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (πρβλ. το μήνυμά του σε συνέντευξη Τύπου της Υπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες, 24/11/1999). Τι συμβαίνει, λοιπόν;

    Για όποιον διατηρούσε και την παραμικρή αμφιβολία, τα πράγματα ξεκαθάρισαν σε ομιλία του στη Μονή Πεντέλης (6/2), κατά την οποία ο κύριος Χριστόδουλος, ξαναβρίσκοντας το γνώριμο μαχητικό ύφος του, έκανε σαφές ότι η Εκκλησία «δεν είναι διατεθειμένη να εκχωρήσει τα δικά της δικαιώματα στο βωμό των όποιων ‘ανθρώπινων δικαιωμάτων’ των άλλων». Εξήγησε λοιπόν ότι η Εκκλησία «αναγνωρίζει την ετερότητα, αλλά μέσω της ιδιοπροσωπίας μας»: τα εκατομμύρια των μουσουλμάνων δεν μπορούν να εισχωρήσουν στις ευρωπαϊκές κοινότητες, υποστήριξε, καθώς «δεν μπορούμε να γίνουμε πολτός που όποιος μπαίνει εκεί γίνεται σούπα. […] Σ’ όποιον αρέσει. Εμείς είμαστε Ελληνες χριστιανοί ορθόδοξοι» («Ε» 7/2). Δικαίως, επομένως, η «Ελεύθερη Ωρα» συνόψισε στο πρωτοσέλιδό της τη νέα αρχιεπισκοπική παραίνεση: «Να σταματήσει η είσοδος Μουσουλμάνων μεταναστών! Η Ελλαδική Εκκλησία δεν είναι διατεθειμένη να εκχωρήσει τα δικαιώματα των πιστών της στα όποια ‘ανθρωπίνα δικαιώματα’ των όποιων μειονοτήτων» (7/2).

    Περισσότερο προσεκτική -αλλά εξίσου σαφής- υπήρξε η τρίτη, κατά σειρά, αμφισβήτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τρεις ημέρες αργότερα. Απευθυνόμενος στους Ελληνες ευρωβουλευτές, ο αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε ότι, καλά τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία, αλλά χρειάζονται και τα δύο ιδιαίτερη προσοχή. Αναφέρθηκε μάλιστα σε συγκεκριμένο παράδειγμα: «Το θέμα της προώθησης της ισότητας της γυναίκας […] και οι προσπάθειες που έγιναν στο Ευρωκοινοβούλιο μας βρίσκουν γενικά σύμφωνους, χωρίς όμως ορισμένες ακρότητες, που ξεκινούν από μία αντίληψη ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που τελικά θίγουν σημαντικά δικαιώματα άλλων ομάδων» (9/2).

    Δεν χρειάζονται περισσότερα: τα ανθρώπινα δικαιώματα συνιστούν το νέο ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο που αποφάσισε να ανοίξει ο αρχιεπίσκοπος, προκειμένου να υπερασπίσει αποτελεσματικά την ελληνορθόδοξη «ιδιοπροσωπία» του έθνους. Οι μουσουλμάνοι και οι γυναίκες είναι οι πρώτοι δηλωμένοι -και αναμενόμενοι- στόχοι του. Θα ακολουθήσουν και άλλοι.

    (Ελευθεροτυπία, 16/2/2002)

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://roides.wordpress.com/2015/08/23/23aug15/

    Ο θάνατος του κυρίου Βολταίρου…

    […ή η εισβολή του παπαδαριού στις επιθανάτιες κλίνες των φιλοσόφων]


    ………………..

    Θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία για τους δια βίου φόβους των σοφών και επιστημόνων, που απειλούνταν από τη Δαμόκλειο σπάθη της ιερής αστυνομίας, από τον ιερέα Κοπέρνικο που το βιβλίο του για την περιστροφή της Γης εκδόθηκε μόλις ανήμερα του θανάτου του (ή κάπου εκεί), τον αντικληρικαλιστή αλλά όχι άθεο Μοντεσκιέ που δέχτηκε την επίσκεψη του Ιησουϊτη εξομολόγου κάτω όμως από την προστατευτική ομπρέλα της ερωμένης του, της μαντάμ Dupre de saint Maur, η οποία έβαλε φρένο στον προσβλητικό ζήλο του ρασοφόρου, τον Ντέηβιντ Χιουμ, που δήλωσε στο τέλος του, πως ο θάνατος δεν τον φοβίζει περισσότερο από την πριν τη γέννησή του ανυπαρξία του, τον αμετανόητο όσο και παρεξηγημένο Μακιαβέλι, που δήλωσε στους σκανδαλισμένους υπηρέτες του πως προτιμούσε χίλιες φορές την παρέα των μεγάλων πνευμάτων που έχουν καταλήξει στην Κόλαση από την πλήξη της συντροφιάς των συντηρητικών του Παραδείσου, μέχρι την επαμφοτερίζουσα στάση του Βολταίρου, που θα τη δούμε σε λίγο. Ακόμη και ο κάθε άλλο παρά άθεος Κίρκεγκορ, πεθαίνοντας στα 1855 διαπληκτίστηκε με τον ιερέα που του κουβάλησαν στο προσκέφαλό του αρνούμενος να «κοινωνήσει», με το καθαρά ευαγγελικό επιχείρημα πως ο βασιλικός υπάλληλος ιερέας δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί λειτουργός του Θεού (Frank Schweizer: “Wie Philosophen sterben”, Bachmaier-2003).
    Ξεχωριστή είναι η περίπτωση του Ντιντερό ο γαμπρός του οποίου λάδωσε με γενναίο ποσό τον εφημέριο για να κηδέψει τον αμετανόητο νεκρό που πέθανε ξαφνικά χωρίς να προλάβει να υποστεί τις εκβιαστικές επισκέψεις των ρασοφόρων.
    Νεότερος ο Βολταίρος είχε αντικρύσει το θάνατο μέσα από μια υποτιθέμενη κρίση ευλογιάς, στο σπίτι της μαντάμ ντε Λεκουβρέρ, τότε αρνήθηκε τη Μετάληψη. Αυτός σώθηκε η φίλη του όμως είχε ένα σκληρό τέλος, που τον τρομοκράτησε και φαίνεται πως άμβλυνε την αδιαφορία του για το εναντίον του μίσος της Εκκλησίας. Η Ανδριανή Λεκουβρέρ μια μεγάλη ηθοποιός και πολύ ωραία γυναίκα, πέθανε μόλις 38 χρόνων στην αγκαλιά του Βολταίρου, αφού πρώτα είχε καταρρεύσει πάνω στη σκηνή, παίζοντας ένα έργο του, δηλητηριασμένη ύπουλα, έτσι ειπώθηκε χωρίς βεβαιότητα, από μια αντίζηλό της, τη δούκισσα Mαρία Καρολίνα Sobieska της Βouillon. Η Εκκλησία την εκδικήθηκε για το αμαρτωλό της επάγγελμα αρνούμενη να την κηδεύσει θρησκευτικά.
    …………………………

  4. Ο/Η Aρχειοφύλαξ λέει:

    04/02/2012

    https://roides.wordpress.com/2012/02/04/4feb12/

    Ο Ρουσσώ και ο απατεώνας Ρωμιός αρχιμανδρίτης

    Ορθόδοξες ζητείες στη Γενεύη του 1730

    Ο Ρουσσώ στις αυτοβιογραφικές «Εξομολογήσεις» του, διηγείται και τη νεανική του περιπέτεια στη Νεσατέλ (Ελβετία), το χειμώνα του 1731. Δεκαεννιάχρονος, χωρίς οικογένεια, κακοντυμένος και με τα λίγα λεφτά που κέρδιζε διδάσκοντας μουσική, συναντά μια Κυριακή σε ένα εστιατόριο στο Baudry έναν μάλλον αριστοκρατικό άντρα με μακριά γενειάδα, ντυμένο με μωβ ελληνικό ράσο και με γούνινο καπέλο (εικ.Fichier:Rousseau–«Les Confessions», Launette, 1889, τόμος Ι). Αυτός του εκμυστηρεύτηκε μιλώντας σε ακατάληπτη διάλεκτο της ιταλικής την οποία ο Ρουσσώ ήταν ο μόνος που καταλάβαινε, ότι έχει πρόβλημα γλωσσικής επικοινωνίας με τους Ελβετούς. Ο ιερωμένος, o Αθανάσιος Παύλος του Τάγματος των Πέτρου και Παύλου του πατριαρχείου των Ιεροσολύμων, όπως συστήθηκε, μπορούσε να αντιληφθεί θαυμάσια τα ιταλικά του Ρουσσώ κι έτσι του πρότεινε να τον προσλάβει για γραμματέα και διερμηνέα του. Ο Ρουσσώ που περιγράφει τον Γραικό ως ένα πολύ καλό συζητητή και πολύ ευχάριστο άνθρωπο, δελεάστηκε και από την οικονομική του άνεση και από το εξαιρετικό δείπνο που του προσέφερε και δέχθηκε ευχαρίστως.

    […..]

    Κι εκεί που ο Ρωμιός αναγνώστης νιώθει περήφανος για το κατόρθωμα του παπά, ο οποίος σχεδιάζει νέα εξόρμηση στη Γερμανία και στην Πολωνία, το ετερόκλητο ντουέτο παθαίνει καταστροφή στη Soleure. Ο αρχιμανδρίτης είχε την κακή ιδέα να ζητήσει ακρόαση από τον Γάλλο πρέσβυ. Συζητώντας μαζί του κατ’ιδίαν, μιας και ο διπλωμάτης καταλάβαινε άνετα τη λεβαντίνικη λίνγκουα φράνκα του ιερωμένου και τα ιταλικά του, αποκαλύφθηκε πως δεν ήταν Αγιοταφίτης, αφού ο Γάλλος που είχε υπηρετήσει ως πρέσβυς στην Υψηλή Πύλη, ήξερε άριστα τα πράγματα της Ιερουσαλήμ. Ο πρέσβυς στριμώχνει και τον Ρουσσώ ο οποίος δηλώνει αθώος, τον πιστεύει και τον θέτει υπό την προστασία της γυναίκας του της Μαντάμ ντε Μπονάκ. Ο νεαρός που είχε μια ερωτική αδυναμία στις μεγαλύτερές του κυρίες, απήχθη εκών άκων στο μέγαρό της, χωρίς να του επιτραπεί να αποχαιρετίσει για πάντα το Ρωμιό απατεώνα με τον οποίο είχαν αμοιβαία συμπαθηθεί.

    […..]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.