Με αφορμή ξυλοδαρμό ΑμεΑ στην ΑΣΟΕΕ: Ποιος έχει την Ευθύνη;

[Συνέχεια της ανάρτησής μας: Eθελοντής ΑμεΑ καλεσμένος στην ΑΣΟΕΕ -τον έδιωξαν Επαναστατικά (με σφαλιάρες)]

Ανοικτή επιστολή του Απόστολου Δοξιάδη στον Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, σχετικά με τον ξυλοδαρμό ΑμΕΑ μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου με τίτλο:

Μα βία και κατά ΑμΕΑ; Τι (θα) κάνετε κ. Πρύτανη;

Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

Σίγουρα πληροφορηθήκατε ότι στο πανεπιστήμιό σας, την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου , ένα Άτομο με Ειδικές Ανάγκες, και συγκεκριμένα ένας συνάνθρωπός μας με 80% αναπηρία, που πάσχει από χρόνιο νόσημα, με αμέτρητα συμπτώματα και επιπλοκές, ξυλοκοπήθηκε μέσα στο πανεπιστήμιό σας από άτομα που παριστάνουν τους προασπιστές ανώτερων ηθικών αξιών.
Καθώς ο συγκεριμένος άνθρωπος έχει αναλάβει την ευθύνη δυο οργανώσεων σχετικών με την ενδυνάμωση των χρόνια πασχόντων ατόμων, είχε κληθεί στο πανεπιστήμιό σας σε εκδήλωση που οργάνωνε στο Αμφιθέατρο Αντωνιάδου η Μη-Κυβερνητική, Μη-Κερδοσκοπική οργάνωση AIESEC, που προάγει τον εθελοντισμό σε κοινωφελή θέματα. Σε αυτή μετέχουν και καθηγητές του πανεπιστημίου σας, που είναι μάλιστα ενεργοί σε πρόγραμμα ενίσχυσης της καινοτομίας, του οποίου την ευθύνη έχει το ίδιο το πανεπιστήμιο. Ο σκοπός των οργανωτών ήταν να ενημερώσουν τους φοιτητές και να συζητήσουν μαζί τους για τον εθελοντισμό, όπου ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα μιλούσε για τον εθελοντισμό στον δικό του χώρο, της προστασίας των δικαιωμάτων και των διεκδικήσεων των ΑΜΕΑ. Είμαι βέβαιος ότι συμφωνείτε ότι είναι ένα ζήτημα με μεγάλη κοινωνική σημασία, και είναι σημαντικό η φοιτητική κοινότητα να γνωρίζει, και αν μπορεί να ανακουφίσει, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί.
Η εκδήλωση είχε ανακοινωθεί ημέρες πριν, και προτού γίνει είχαν αναρτηθεί στο πανεπιστήμιό σας πανώ με συνθήματα όπως «Στα αφεντικά δε θα κάνουμε τις χάρες, άμα ξανάρθει η AIESEC θα φύγει με σφαλιάρες», και με φέιγ-βολάν με συνθήματα όπως «Στο διάολο ο εθελοντισμός, στο διάολο η καριέρα», και προκηρύξεις κατά της AIESEC, τυπωμένα σε μηχανήματα της σχολής. Αυτά τα συνθήματα, όπως είναι φανερό, εκδήλωναν πρόθεση άσκησης βίας, καταφερόμενα γενικώς και αορίστως κατά του εθελοντισμού, τον οποίο αυτοί που τα έγραψαν θεωρούν φαίνεται κάποια σκοτεινή δύναμη, αλλά και κατά της συγκεκριμένης ΜΚΟ και της εκδήλωσης που οργάνωνε. Οι αρμόδιοι οργανωτές της εκδήλωσης κάλεσαν τηλεφωνικά την Πρυτανεία να ενημερώσουν ότι δέχθηκαν πιέσεις για ακύρωση της εκδήλωσης, έχοντας δει τα σχετικά πανώ και τα φυλλάδια με απειλητικό περιεχόμενο. Το πρόσωπο στο οποίο μίλησαν στην πρυτανεία τους μετέφερε το μήνυμα ότι τους προτείνεται να ακυρώσουν την εκδήλωση. Η AIESEC απάντησε, ορθά κατά τη γνώμη μου, ότι δε θεωρούν σωστό να αποδεχθούν να ακυρώσωουν την εκδήλωση, λόγω εκβιασμού, και της απειλής της βίας.
Η εκδήλωση τελικά έγινε, και η βία ασκήθηκε από κάποιους, όχι απλώς κατά του καλεσμένου, συγκεκριμένου ΑΜΕΑ, αλλά και άλλων ομιλητών στην ίδια εκδήλωση. Αυτό σημειωτέον, έγινε παρουσία και καθηγητών του ιδρύματός σας, οι οποίοι δεν αντέδρασαν.
Η διάθεση άσκησης βίας είχε ήδη εκφρασθεί, προκαταβολικά, στην εκδήλωση μετείχαν και καθηγητές σας, είχε γίνει το τηλεφώνημα από τους οργανωτές στην Πρυτανεία, και άρα η διοίκηση του πανεπιστημίου είχε κάθε τρόπο να γνωρίζει τον κίνδυνο που εγκυμονούσε η κατάσταση, το λιγότερο να ανησυχήσει γι᾽αυτόν, και θα ήλπιζα να εκδηλώσει έμπρακτα την ανησυχία της.
Σύμφωνα με τον νόμο 4485/2017, περί «Οργάνωσης και Λειτουργίας της Ανώτατης Εκπαίδευσης», η αυτεπάγγελτη επέμβαση δημόσιας δύναμης επιτρέπεται σε πανεπιστήμιο σε περιπτώσεις κακουργημάτων και εγκλημάτων κατά ζωής. Εν προκειμένω, και εκ των υστέρων, η βίαια επίθεση κατά του συγκεκριμένου ΑΜΕΑ, αλλά και των άλλων ομιλητών εμπίπτει στα άρθρα του Ποινικού Κώδικα, περί επικίνδυνης σωματικής βλάβης, που δεν είναι κακούργημα ή έγκλημα κατά ζωής, αφ’ εαυτού της. Φυσικά, ειδικά για το ΑΜΕΑ, ένα άτομο μάλιστα με 80% αναπηρία, σοβαρότατο χρόνιο νόσημα και σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια, την οποία πρόλαβε να δηλώσει στους ανθρώπους που τον χτύπησαν, πριν τον χτυπήσουν, οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες. Κάλλιστα θα μπορούσε ο άνθρωπος να έχει πάθει χειρότερα, έως πολύ χειρότερα. Η εκτίμηση του κινδύνου που διέτρεχε ένα άτομο σε τέτοια κατάσταση, με τέτοια κακομεταχείριση, νομίζω βρισκόταν στα πλαίσια της διακριτικής κρίσης των οικοδεσποτών, δηλαδή του πανεπιστημίου, και συγκεκριμένα της διοίκησης του πανεπιστημίου. Και βέβαια στα πλαίσια της ευαισθησίας της.
Oμως, και σε περίπτωση που δεν υπάρχει κακούργημα ή έγκλημα κατά ζωής, αλλά περίπτωση διάπραξης ποινικών αδικημάτων, όπως εν προκειμένω η σωματική βλάβη, τα όργανα του νόμου μπορούν να παρέμβουν, για την προστασία των αθώων θυμάτων, την αποτροπή περαιτέρω εγκλημάτων, και την τιμωρία των ενόχων, κατόπιν απόφασης του Πρυτανικού Συμβουλίου.
Αναρωτιέμαι: συνήλθε το Πρυτανικό Συμβούλιο, ή έκανε κάποια σχετική ενέργεια; Το επιχείρημα ότι όταν συνέβη η βιαιοπραγία ήταν ήδη αργά, καταρρέει από το γεγονός ότι η πρόθεση της βίας είχε γίνει γνωστή, με την ανάρτηση των πανό, των φέιγ-βολάν κ.λπ. Αλλά έστω και παρά την απουσίας έγκαιρης, αποτρεπτικής ενέργειας, θα περιμέναμε κατόπιν κάποια επίσημη αντίδρασή σας, με σκοπό έστω εκ των υστέρων να διερευνηθούν οι συνθήκες του αποτρόπαιου περιστατικού, και ει δυνατόν να εντοπισθούν οι δράστες, οι οποίοι άλλωστε, κατά πολλές ενδείξεις, δεν ήταν καν φοιτητές του πανεπιστημίου σας. Και κυρίως, επαναλαμβάνω, να αποτραπούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. Ως έλληνας πολίτης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τα ζητήματα της παιδείας, αναρωτιέμαι τι προτίθεστε να κάνετε σχετικά εσείς προσωπικά, ή άλλα μέλη του Συμβουλίου. Αφού δεν τα κάνατε για την αποτροπή του συγκεκριμένου περιστατικού βίας, πριν ή κατά τη διάρκεια της διάπραξής του, θα κάνετε κάτι για τη διελεύκανση και την τιμωρία της πράξης, και κυρίως την αποφυγή παρομοίων πράξεων στο μέλλον, σχετικά με τις οποίες από ό,τι έμαθα ήδη υπάρχουν δημόσιες απειλές;
Πέραν από αιτίες για τη μέχρι τώρα απραξία σας που δε θέλω καν να σκεφτώ ότι μπορεί να ισχύουν, όπως το να μην υποψιαζόσασταν καν το τι μπορούσε να συμβεί, το για κάποιο λόγο να μη θέλατε να δράσετε, ή το να δειλιάσατε, πάει ο νους μου, ως ελαφρυντικό σας, στο κακό προηγούμενο. Με άλλα λόγια, στο ότι είναι γνωστό ότι σε όσες περιπτώσεις έχει κληθεί η αστυνομία να παρέμβει σε πανεπιστήμια, κωλυσιεργεί, βρίσκει δικαιολογίες, ζητά γραπτές αιτήσεις, κ.λπ, οι οποίες κατά κανόνα δεν έρχονται. Αυτά φυσικά οφείλονται, όπου και όποτε συμβαίνουν, στην απαράδεκτη ευθυνοφοβία των κατά περίπτωση ανθρώπων που αρνούνται να εφαρμόσουν το νόμο, αλλά και στην γενικότερη ανοχή στην ανομία στα πανεπιστήμια που υπάρχει στη χώρα μας, εδώ και αρκετές δεκαετίες, αλλά δυστυχώς πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι όταν προ μηνών το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ζήτησε τη συνδρομή της αστυνομίας για να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τη διακίνηση ναρκωτικών μέσα στο πανεπιστήμιο, ο ίδιος ο κυβερνητικός υπεύθυνος για την Παιδεία, υπουργός κ. Γαβρόγλου, βγήκε ξεδιάντροπα και καταδίκασε την πράξη του Πανεπιστημίου.
Δέχομαι ότι σε ένα τέτοιο κλίμα, με τέτοιο ιστορικό, ατολμίας των κρατικών λειτουργών, και ανοχής έως και ανοιχτής καταδίκης της προσφυγής στον νόμο, από την ίδια την κυβέρνηση, η πράξη της αίτησης της συνδρομής των αρμοδίων οργάνων του κράτους για την αντιμετώπιση του κοινού εγκλήματος στα πανεπιστήμια μπορεί να εμφανίζεται σε πολλούς ως ουτοπική, ή γραφική. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι εσείς ειδικά δεν είστε ανάμεσά σε αυτούς, αφού αναλάβατε αυτή τη θέση. Οπότε πραγματικά αναρωτιέμαι, πως θα αλλάξει αυτή η κατάσταση αν οι επιφορτισμένοι από τον νόμο με την ευθύνη, δεν την αναλαμβάνουν, και δεν δρουν έγκαιρα; Ποιος θα το κάνει, αν όχι εκείνοι, και εν προκειμένω εσείς; Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι όχι απλώς ολιγωρεί, αλλά μάλλον συνεργεί στη βία. Ποιος λοιπόν θα λύσει το πρόβλημα.
Κύριε πρύτανη, σας ομολογώ ειλικρινά ότι δεν ζηλεύω τη θέση σας, ούτε πιστεύω ότι είναι εύκολη. Αλλά είστε ώριμος άνθρωπος, υπεύθυνος των πράξεών σας, και στο αξίωμα που κατέχετε έχετε δώσει έναν όρκο. Και πάντως εσείς αποφασίσατε να επιχειρήσετε να εκλεγείτε πρύτανης του ΟΠΑ., όχι εγώ ή ο γείτονας, και εσείς το καταφέρατε. Άρα, κατά τη δική μου φτωχή λογική, εσείς επιλέξατε να αναλάβετε και τις ευθύνες του αξιώματος στο ακέραιο.
Μέσα στις ουσιαστικές ευθύνες σας, είναι σίγουρα και η προστασία των εργαζομένων και των φοιτούντων στο πανεπιστήμιο, και των προσκεκλημένων σας. Μέσα στις ευθύνες σας, είναι σίγουρα να υπάρχει στο πανεπιστήμιο απόλυτη ελευθερία για τη διακίνηση των ιδεών, όπως άλλωστε ζητά και το πνεύμα που δημιούργησε ιστορικά την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου – ελευθερία που πλήττεται βάναυσα όταν ειρηνικοί και αθώοι άνθρωποι ξυλοκοπούνται, ακριβώς για τις ιδέες τους. Μέσα στις ευθύνες σας είναι να προστατεύετε τη νομιμότητα, ώστε να διευκολύνετε το ακαδημαϊκό έργο το πανεπιστημίου.
Οι ευθύνες αυτές, με κάνουν να πιστεύω ότι έπρεπε να δράσετε αλλιώς από το πως δράσατε στη συγκεκριμένη περίπτωση – ή σωστότερα το πως δεν δράσατε. Και αν είχατε δράσει όπως έπρεπε, και είχατε αντιμετωπίσει, όπως είναι πολύ πιθανό, την ολιγωρία, είτε της αστυνομίας, είτε των εισαγγελικών αρχών, είτε είχατε παρενοχληθεί στην άσκηση του υψηλού σας καθήκοντος από κρατικούς λειτουργούς, ακόμη και υπουργούς, τότε θα έπρεπε να καταγγείλετε στους έλληνες πολίτες, συγκεκριμένα και ονομαστικά αυτές τις ολιγωρίες, και αυτές τις παρεμβάσεις, από όπου κι αν ήταν. Έτσι, για να παίρνει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν.
Κύριε Πρύτανη, ο Τ. Σ. Έλιοτ έγραφε ότι κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται μια κοινωνία τόσο τέλεια, που κανείς να μη χρειάζεται να είναι καλός. Από την πείρα της ζωής, γνωρίζετε καλά ότι τέτοια κοινωνία ούτε υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει. Σε κάθε κοινωνία, η ευνομία και η ασφάλεια των πολιτών, άρα και η προκοπή του συνόλου, θα εξαρτάται τελικά σε μεγάλο βαθμό από την προσωπική ευθύνη κάποιων. Οι θεσμοί και το νομικό πλαίσιο βοηθούν σίγουρα, και οι σχετικοί νόμοι αλλά και οι περισσότεροι θεσμοί στην Ελλάδα είναι όντως σε άθλια κατάσταση. Αυτός όμως είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας λόγος οι άνθρωποι με ευθύνη να προσπαθούν να την ασκήσουν με ακόμη περισσότερη προσήλωση. Οι δυσκολίες που θέτει το πλαίσιο δεν είναι δικαιολογία για ολιγωρία. Είναι πρόκληση για άσκηση αρετής.
Κλείνοντας, σας ενημερώνω ότι ο παθών ΑμΕΑ στο συγκεκριμένο περιστατικό, έγραψε την ιστορία του, και την έστειλε σε όλες τις εφημερίδες και τους μεγάλους ειδησεογραφικούς ιστότοπους, με έμφαση τους θεωρούμενους αριστερούς, λόγω της δηλωμένης ευαισθησίας τους σε κοινωνικά θέματα. Καμία εφημερίδα και κανένας ιστότοπος, πλην ενός -μη θεωρούμενου αριστερού- δεν τόλμησε να τη δημοσιεύσει, άλλοι από λόγους που κολακεύονται να τους λένε «ιδεολογικούς», άλλοι από απλή δειλία.
Εν πάση περιπτώσει, χάρη στο θάρρος του ενός ιστότοπου που δημοσίευσε τη μαρτυρία του παθόντος, και αρκετών ανθρώπων που την αναπαρήγαγαν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, την έμαθα και εγώ. Και με αυτή την αφορμή, σας γράφω. Είμαι σίγουρος ότι το περιστατικό που σας αναφέρω είναι εν γνώσει σας, αν και δεν έχει μαθευτεί στην κοινωνία μας όσο θα έπρεπε. Και αυτή η έλλειψη πληροφόρησης, αυτή η σιωπή, αυτός ο φόβος που κάνει πολλούς να μη μιλούν γι’ αυτά τα πράγματα, είναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίες όχι απλώς για τη συνέχιση, αλλά και για την αύξηση αυτών των απαράδεκτων φαινομένων.
Ο καλύτερος τρόπος να μαθευτεί το τι συνέβη στο πανεπιστήμιό σας, όχι ως μια ακόμη αιτία απελπισίας για τον τόπο μας, αλλά ως μια αχτίδα ελπίδας, θα είναι κάποια δράση από μέρους σας. Θέλω να ελπίζω ότι εσείς και οι συνάδελφοι σας, με τους οποίους μοιράζεστε την ευθύνη της διοίκησής του πανεπιστημίου, θα ενεργήσετε όπως πρέπει, βάσει του όρκου, του καθήκοντος και της ευθύνης σας, ως πολιτών και ως ανθρώπων.

Με τιμή,
Απόστολος Δοξιάδης

***
Η Απάντηση:

Στο άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη απάντησε ο καθηγητής του ΟΠΑ Διομήδης Σπινέλλης. «Συμφωνώ μαζί σας ότι οι πρυτανικές Aρχές όφειλαν να αντιδράσουν στις απειλές που κυκλοφόρησαν και στα αποτρόπαια γεγονότα που έλαβαν χώρα. Θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι, δυστυχώς εκ των πραγμάτων, αυτή η αντίδραση θα ήταν αναιμική και μόνο συμβολική. Διότι αποδέκτες της επιστολής σας έπρεπε να είναι οι υπουργοί Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη, όχι ο πρύτανης του ΟΠΑ» αναφέρει ο Διομήδης Σπινέλλης.
«Γράφετε ότι θα έπρεπε να έχει κληθεί η Αστυνομία. Επιτρέψτε μου να σας επισημάνω ότι η Αστυνομία ούτε έξω από το πανεπιστήμιο δεν τολμά να εμφανιστεί. Για παράδειγμα, καθημερινά, στο πεζοδρόμιο έξω από την κύρια είσοδο, πωλούνται λαθραία είδη (από τσιγάρα μέχρι κλεψίτυπα προϊόντα), ενώ πίσω από το πανεπιστήμιο, στο Πεδίον του Αρεως, διακινούνται ναρκωτικά. Πριν από λίγο καιρό, ένας αστυνομικός κατέληξε στο νοσοκομείο όταν διερχόμενο περιπολικό δέχτηκε επίθεση με πέτρες, καδρόνια και λοστούς από αντιεξουσιαστές που βρήκαν καταφύγιο μέσα στο πανεπιστήμιο» αναφέρει ο Διομήδης Σπινέλλης.
«Ασφαλώς γνωρίζετε την τύχη όσων από εμάς έχουμε τολμήσει να αντιδράσουμε, έστω και ελάχιστα, στους βανδαλισμούς, στη βία και στην ανομία που περιγράφετε. Εχουμε βρεθεί όμηροι του όχλου, μας έχει ασκηθεί σωματική βία, έχουμε προπηλακιστεί, έχουμε επικηρυχθεί με αφίσες στους τοίχους και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ορισμένοι συνάδελφοι βρήκαν τα γραφεία και τα εργαστήριά τους κατεστραμμένα· κάποιοι έχασαν έτσι ερευνητική δουλειά ετών» αναφέρει ο καθηγητής του ΟΠΑ.

«Στα περισσότερα που λέτε θα συμφωνήσω. Φυσικά οι ευθύνες δεν είναι αποκλειστικά του πρύτανη ή του Συμβουλίου. Ομως τις ευθύνες που αναφέρετε, του νόμου, της κυβέρνησης, των υπουργείων, και της Αστυνομίας, τις επισημαίνω σαφέστατα, και μάλιστα τις δηλώνω με τη λέξη «ελαφρυντικό» (στο γράμμα κυριολεκτώ, τα εισαγωγικά μπήκαν εδώ) για την απραξία του πρύτανη» ανταπάντησε από την πλευρά του ο Απόστολος Δοξιάδης.
«Ο λόγος λοιπόν που έγραψα προσωπικά στον πρύτανη, είναι γιατί εστιάζω στο καίριο θέμα της προσωπικής ευθύνης, όχι των θεσμών – και αυτό αναφέρεται στην επιστολή μου. Οι θεσμοί, νόμοι, η κυβέρνηση, πάσχουν χωρίς αμφιβολία. Αλλά αν τα ρίχνουμε όλα στους θεσμούς, τι θα κάνουμε μέχρι να αλλάξουν;» αναρωτιέται ο ίδιος.
«Το κουβάρι από κάπου πρέπει να αρχίσει να ξεδιπλώνεται. Αν κανείς δεν κάνει τίποτε, η απαισιοδοξία θα μας συνθλίψει όλους, θα μας κάνει άβουλα πρόβατα» γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης.
«Οσο αυξάνει το αξίωμα, αυξάνει και η ευθύνη. Και η ευθύνη του πρύτανη είναι εδώ μεγάλη. Μεγαλύτερη, συγκεκριμένα, δεν γίνεται, στα πλαίσια ενός πανεπιστημίου. Σκοπός της επιστολής μου πάντως, όπως θα διαπιστώσατε, δεν είναι να επιπλήξω, ούτε να ρίξω όλα τα στραβά στον πρύτανη, ως εύκολη λύση, όπως λέτε, αλλά να υποκινήσω ή, αν θέλετε, να φιλοτιμήσω» συνεχίζει. Και καταλήγει «γιατί το άσυλο είναι άσυλο ελευθερίας ιδεών, όχι ανομίας, ελευθερίας κίνησης και σκέψης, και όχι ελευθερίας της τρομοκρατίας».

***

Η ανταπάντηση

Ανοικτή επιστολή-απάντηση του Απόστολου Δοξιάδη στην αντίστοιχη του Διομήδη Σπινέλλη σχετικά με την ευθύνη για τους χώρους των πανεπιστημίων.

Aγαπητέ κ. Σπινέλλη,
Ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σας στην ανοικτή μου επιστολή μου στον Πρύτανη του ΟΠΑ, και χαίρομαι που αυτή συνέβαλε να αρχίσει ένας τέτοιος διάλογος, με πρώτο σε αυτόν ένα σοβαρό και υπεύθυνο πολίτη όπως εσείς, που εν προκειμένω είναι και μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας του συγκεκριμένου πανεπιστημίου.
Στα περισσότερα που λέτε θα συμφωνήσω. Φυσικά οι ευθύνες δεν είναι αποκλειστικά του Πρύτανη, ή του Συμβουλίου. Όμως τις ευθύνες που αναφέρετε, του νόμου, της κυβέρνησης, των υπουργείων, και της αστυνομίας, αν δείτε το γράμμα μου, τις επισημαίνω σαφέστατα, και μάλιστα τις δηλώνω με τη λέξη «ελαφρυντικό» (στο γράμμα κυριολεκτώ, τα εισαγωγικά μπήκαν εδώ) για την απραξία του Πρύτανη.
γος όμως που δεν έγραψα στους βαρύτατα υπαιτίους υπουργούς, αλλά στον Πρύτανη, είναι γιατί πιστεύω ότι αυτό δεν θα είχε κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Η πολιτική ηγεσία θέλει άλλη αντιμετώπιση, από πολύ ισχυρότερες πολιτικές οντότητες από ό,τι η μοναχική φωνή ενός πολίτη εκτός πανεπιστημιακού συστήματος. Και βέβαια έχετε δίκιο, και με το παραπάνω: η πολιτική ηγεσία όχι απλώς γνωρίζει και ανέχεται το πρόβλημα της ανομίας και της βίας στα πανεπιστήμια, αλλά έχει δείξει σαφή σημάδια (όπως αυτό που αναφέρω και στιγματίζω στην επιστολή, για το ΑΠΘ) ότι είναι ουσιαστικά συνεργός της ανομίας, για λόγους ιδεολογικούς, συμφεροντολογικούς, τρικυμίας εν κρανίω, ή συνδυασμό των ανωτέρω. Όσο για την αστυνομία, είναι αφενός πιεζόμενη άνωθεν, που δεν αποτελεί δικαιολογία, και αφετέρου δεν ενεπλάκη στο συγκεκριμένο περιστατικό που αναφέρω, γιατί δεν εκλήθη να παρέμβει. Αν είχε κληθεί και δεν το έκανε, να είστε σίγουρος ότι θα την περιελάμβανα στην επιστολή μου και με το παραπάνω.
Ο λογος λοιπόν που έγραψα προσωπικά στον Πρύτανη, είναι γιατί εστιάζω στο καίριο θέμα της προσωπικής ευθύνης, όχι των θεσμών – και αυτό αναφέρεται στην επιστολή μου. Οι θεσμοί, νόμοι, η κυβέρνηση, πάσχουν χωρίς αμφιβολία. Αλλά αν τα ρίχνουμε όλα στους θεσμούς, τι θα κάνουμε μέχρι να αλλάξουν; Και ακόμη περισσότερο: πώς θα αλλάξουν; Γι’ αυτό ανέφερα τα λόγια του Έλιοτ, περί ελπίδας τέλειας κοινωνίας «όπου δεν θα χρειάζεται κανείς να είναι καλός». Αυτή δεν θα έρθει ποτέ. Βελτιώσεις ζητάμε, όχι την τελειότητα. Και σίγουρα όχι κάτι που απαλλάσσει τους ανθρώπους των ευθυνών τους. Αν τα ρίχνουμε όλα στους «από πάνω», θα κοιτάμε το κακό να ξεδιπλώνεται, με σταυρωμένα τα χέρια, ήσυχοι στη συνείδησή μας ότι δεν φταίμε εμείς, αλλά άλλος. Και κατά τη γνώμη μου, και από τη θέση του, και την ευθύνη που διάλεξε να φέρει, ο Πρύτανης φέρει μεγάλη ευθύνη. Και αυτό σημαίνει ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να αρχίσει την αγαθή αλληλουχία δράσεων που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Και έχω την εύλογη πίστη ότι οφείλει να το κάνει αλλά και την ελπίδα ότι όντως θα το κάνει, όπως ορίζουν ουσιαστικά οι ευθύνες, τα καθήκοντα και ο όρκος του.
Ο Πρύτανης βάσει του νόμου δικαιούται να καλέσει τη συνδρομή των αρμόδιων οργάνων της Πολιτείας. Αν λοιπόν κάνει κάθε φορά ό,τι του επιτρέπει ο νόμος, και είναι πολλά, και τα αρμόδια όργανα δεν ανταποκριθούν, θα πρέπει να αντιδράσει, όπως λέω στην επιστολή, καταγγέλλοντας ονομαστικά όσους επίορκους δεν έκαναν το καθήκον τους, σε όποιο ύψος και όποιο επίπεδο και όποια αρμοδιότητα και να βρίσκονται. Να καταγγείλει τα αρμόδια όργανα για την απραξία τους, ονομαστικά, αλλά και την κυβέρνηση για τις δυσκολίες που θέτει, με τη βεβαιότητα ότι εκείνος έπραξε το καθήκον του. Όσο για το αν κάτι τέτοιο θα έχει αποτέλεσμα, ενώ κατανοώ την απαισιοδοξία σας, που βασίζεται στην πικρή εμπειρία πολλών, πιστεύω ότι αν δεν πιστέψουμε στην καλή λύση, αν δεν το δούμε αισιόδοξα εμείς οι ίδιοι, και δράσουμε με βάση αυτή την αισιοδοξία, καταντάμε απλώς μοιρολάτρες. Όλοι μας. Αλλά ιδιαίτερα όσοι έχουν ιδιαίτερες ευθύνες. Αλλιώς, γιατί να αποζητούν κάποιοι συμπολίτες μας αξιώματα υπεύθυνα και σοβαρά, αν είμαστε πεπεισμένοι ότι, δυστυχώς, τα προβλήματα δεν λύνονται;
Το κουβάρι από κάπου πρέπει να αρχίσει να ξεδιπλώνεται. Αν κανείς δεν κάνει τίποτε, η απαισιοδοξία θα μας συνθλίψει όλους, θα μας κάνει άβουλα πρόβατα. Αν όμως οι άνθρωποι που έχουν ευθύνη και αρμοδιότητα την ασκήσουν, γενναία και δυναμικά, κάτι θα αρχίσει να γίνεται. Νομίζω ότι η παρέμβαση του Πρύτανη, και όλων σας στο πανεπιστήμιο, και η δυναμική σας στάση από εδώ και εμπρός, θα έχει μεγάλο αποτέλεσμα, ή, για να το πω ρεαλιστικότερα, είναι πολύ πιθανό να έχει μεγάλο αποτέλεσμα. Όχι αυτή καθαυτή ίσως, αλλά γιατί θα είναι η πρώτη, και θα δώσει το καλό παράδειγμα, ιδιαίτερα αν έχει συνέχεια, από εσάς τους ίδιους. Και αυτό θα είναι πολύ σπουδαίο πράγμα.
Μια χιονόμπαλα μπορεί να αρχίσει μια χιονοστιβάδα. Ή, για να δανειστώ τους στίχους του Ελύτη: «Πολύ δεν θέλει ο κόσμος. Ένα κάτι. Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα. Όμως ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση». Αυτό το κάτι, το ελάχιστο, μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να είναι η ανάληψη των ευθυνών του από τον Πρύτανη.

Αγαπητέ κ. Σπινέλλη, μην νομίζετε ότι δεν κατανοώ ανθρώπινα τη θέση σας, όπως και του Πρύτανη, όπως επίσης αναφέρω στην επιστολή. Έχω στενούς φίλους έλληνες πανεπιστημιακούς, και τους θαυμάζω υπερβολικά για το σθένος τους, να επιμένουν να κάνουν το καθήκον τους, και να μαθαίνουν στα παιδιά μας γράμματα, μέσα σε τόσο αντίξοες, και ενίοτε επιθετικές έως και απάνθρωπες συνθήκες. (Εννοώ φυσικά όσους κάνουν το καθήκον τους, και όσους δεν επιδεικνύουν προκλητική αδιαφορία στα καθήκοντά τους, σε πολλά επίπεδα – αλλά αυτοί δεν είναι φίλοι μου).
Όσο αυξάνει το αξίωμα, αυξάνει και η ευθύνη. Και η ευθύνη του Πρύτανη είναι εδώ μεγάλη. Μεγαλύτερη, συγκεκριμένα, δεν γίνεται, στα πλαίσια ενός πανεπιστημίου. Σκοπός της επιστολής μου πάντως, όπως θα διαπιστώσατε, δεν είναι να επιπλήξω, ούτε να ρίξω όλα τα στραβά στον Πρύτανη, ως εύκολη λύση, όπως λέτε, αλλά να υποκινήσω ή, αν θέλετε, να φιλοτιμήσω.
Πιστεύω βαθιά στα λόγια του Έντμουντ Μπερκ: «Ο καλύτερος τρόπος για να επικρατήσει το κακό, είναι οι καλοί άνθρωποι να μην κάνουν τίποτε». Ελπίζω λοιπόν ότι όλοι οι καλοί άνθρωποι, ο καθένας από το πόστο του, άλλος με την απλή φωνή του, άλλος με τη συμπαράσταση, άλλος με την ευθύνη του αξιώματος, πρέπει να κάνουμε επιτέλους κάτι για το τραγικό πρόβλημα της βαριάς ανομίας στα πανεπιστήμιά μας, και για τη συνεχή και προκλητική ουσιαστική παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου από κάθε λογής τραμπούκους. Γιατί το άσυλο είναι άσυλο ελευθερίας ιδεών, όχι ανομίας, ελευθερίας κίνησης και σκέψης, και όχι ελευθερίας της τρομοκρατίας.

Και πάλι σας ευχαριστώ για το γράμμα και την έγνοια σας,

Με ιδιαίτερη εκτίμηση,
Απόστολος Δοξιάδης

***

Η άποψή μας

Μια μόνο σύντομη άποψή του μπλογκ μας, λόγω της τεράστιας ανάρτησης. Σύντομα άλλωστε θα επανέλθουμε:

Εκτός από κυβέρνηση και τα υπεύθυνα υπουργεία, εκτός από τις αστυνομικές αρχές, υπάρχει πρωτίστως ο Πρύτανης. Ο Πρύτανης υποχρεούται να ειδοποιεί άμεσα το αρμόδιο υπουργείο και την αστυνομική διεύθυνση και να απαιτεί την ά μ ε σ η ε π έ μ β α σ ή τους.

Τα υπόλοιπα δεν θα έπρεπε να απασχολούν τους φορολογούμενους πολίτες που χρηματοδοτούν όλους τους προαναφερθέντες προκειμένου να του εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία και τάξη των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Το άσυλο αφορά αποκλειστικά και μόνο την ελεύθερη κι απρόσκοπτη διακίνηση των ιδεών μεταξύ της πανεπιστημιακής κοινότητας. Επιτέλους, το άσυλο, δεν αφορά κανέναν εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας! 

Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να εισέρχεται σε χώρο εκπαιδευτικών ιδρυμάτων χωρίς την επίδειξη της ακαδημαϊκής ή φοιτητικής ταυτότητάς του!

Σύντομα θα επανέλθουμε.

ΔΕΝ πάει άλλο.

Advertisements
This entry was posted in Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

4 Responses to Με αφορμή ξυλοδαρμό ΑμεΑ στην ΑΣΟΕΕ: Ποιος έχει την Ευθύνη;

  1. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Θα επιθυμούσα να σάς απασχολήσω (βλ. κουράσω) επισημαίνοντας δύο σημεία:

    α΄ Αυτή η κατάσταση είναι από τα ελάχιστα θέματα που δεν μπορούμε να κατηγορούμε (μόνο) την παρούσα κυβέρνηση. Πρόκειται για μία γενικότερη κρίση αξιών που μαστίζει (κυρίως) την Ελλάδα τών τελευταίων δεκαετιών. Πρόκειται για συνεχή αδιαφορία και αναβλητικότητα. Αποτελεί, πια, ίδιον τών Ελλήνων η αποφυγή επιλύσεως προβλημάτων (τα οποία παραπέμπονται στους επόμενους). Δείτε το κτηματολόγιο που, έτσι όπως στήθηκε, έχει δημιουργήσει προβλήματα που δεν υπήρχαν (στις αιτιάσεις μας, όλοι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι απαντούν ότι τις βρίσκουν δίκαιες και κανείς δεν τις διορθώνει)· δείτε την κατάσταση με τη μονή Εσφιγμένου στον Άθω που καμμία κυβέρνηση, ούτε καν η χούντα (η ιστορία ξεκίνησε αρχές τού 1974), ανέλαβε το βάρος να επιβάλει τη νομιμότητα· δείτε το πραγματικό γεγονός ότι, ενώ είναι υποχρεωτικό όλα τα παιδιά να πηγαίνουν έως και την τρίτη γυμνασίου, χιλιάδες παιδιά [ημεδαπά (και όχι μόνο Ρομ) και αλλοδαπά] δεν πάνε σχολείο και οι γονείς ούτε μηνύονται ούτε τούς αφαιρείται η γονική μέριμνα· δείτε τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια· δείτε την εφαρμογή τής Νομοθεσίας για την καύση νεκρών· και χιλιάδες άλλα πράγματα. Βιώνουμε μία (ομαδική) ραστώνη που όλοι αποφεύγουν να κάνουν ο,τιδήποτε και το αφήνουν να διαιωνίζεται. Ο Νόμος τής αδρανείας!

    β΄ Οπωσδήποτε η κατάσταση είναι πανδύσκολη για τους Πρυτάνεις· αυτό, όμως, δεν αποτελεί δικαιολογία. Ας μην δέχονταν να γίνουν Πρύτανεις (πολύ περισσότερο που η εκλογή τους έγινε κατόπιν δικής τους επιλογής – κανείς δεν τους διόρισε με το ζόρι). Ο γράφων γνωρίζω ότι δεν έχω το χάρισμα να άρχω και δεν πρόκειται ποτέ να δεχθώ κάποια θέση όπου θα πρέπει να διοικώ (όχι και ότι υπάρχει η απειροελάχιστη πιθανότης να μού προταθεί κάτι τέτοιο). Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι Καθηγητές ΑΕΙ οι οποίοι αρνούνται να αναλάβουν διοικητική θέση. Όποιοι δεν μπορούν, να μην αναλαμβάνουν· όποιοι αναλαμβάνουν είναι υποχρεωμένοι να διεκπεραιώνουν όλες τις υποχρεώσεις (όσο δυσάρεστες κι αν είναι), πολύ περισσότερο που τις γνώριζαν προτού θέσουν υποψηφιότητα. Και να μη ξεχνιόμαστε, και οι μπάτσοι συνηθίζουν (με αυτή τη λογική) να αποφεύγουν κάποια καθήκοντα τους επειδή φαίνονται … επικίνδυνα!

  2. Ο/Η του κώλου λέει:

    Nεανικές επιπολαιότητες που σε κάνουν ρόμπα
    Στις ΗΠΑ υπάρχουν δημοσιογράφοι

    http://www.lifo.gr/now/politics/164676

    ΒΙΝΤΕΟ: Η αμήχανη στιγμή που o Τραμπ μαθαίνει τι έλεγε ο Τσίπρας για εκείνον

    Συγκεκριμένα, δημοσιογράφος ρώτησε τον Έλληνα πρωθυπουργό: «Τον Μάρτιο του ’16 είχατε πει για την πιθανολογούμενη προεδρία του Τραμπ ότι «ελπίζουμε να μην το δούμε αυτό το κακό». Τώρα μετά την συνάντηση με τον κ. πρόεδρο, αλλάξατε άποψη;». Ο Ντόναλντ Τραμπ διέκοψε στο σημείο αυτό, και χαμογελώντας ειρωνικά είπε: «Μακάρι να το ήξερα αυτό πριν την ομιλία μου»

  3. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Κατ’ αρχάς, ζητώ συγγνώμη που (λόγω συγκυριών) γράφω κάτι άσχετο με την ανάρτηση. Έχω παρατηρήσει ότι (στο blog σας) πολλές σχολιάστριες και πολλοί σχολιαστές γράφουν σχόλια άσχετα μεν επίκαιρα δε. Αυτό, φυσικά, δεν αποτελεί δικαιολογία για τον γράφοντα· αλλά και ουδέποτε ισχυρίσθηκα ότι έχω επίπεδο.
    Σήμερα στο παραδοσιακό καφενείο «Η Μουριά», ήμουν με τη γυναίκα μου και κάποιες συμπότισσες και κάποιους συμπότες που γνωρίζουν και καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από την ταπεινότητα μου (κατανοητό, άλλωστε, αφού δεν φημίζομαι ούτε για τις γνώσεις μου ούτε για την ευφυΐα μου).
    Λοιπόν, στο θέμα μας: τη σύμβαση για τα F-16 την υπέγραψε ο Alex-is Cheap-rush (πρωθυπουργός) και όχι ο ψεκασμένος (καθ’ ύλην υπουργός). Ως γνωστόν, αυτές οι συμβάσεις συνοδεύονται και με κάποιο ποσοστό («μίζα») για τον υπογράφοντα· και βέβαια, ενυπάρχει ένα διττό ερώτημα: πλεονεξία (τού πρωθυπουργού) ή προειδοποίηση/τιμωρία (στον υπουργό) για τις πρόσφατες διαφοροποιήσεις;

    • Ο/Η Psycho λέει:

      Oι μίζες έχουν καταργηθεί αγαπητέ.
      Ούτε τα «δωράκια» του Ανδρέα Παπανδρέου δίδονται πλέον.
      Που ζείτε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s