Όταν η Χούντα διόριζε υποστράτηγο μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων

[Η αντιευαγγελική σχέση Στρατού-Εκκλησίας]

junta-eklissia

Η μοιχαλίδα Δέσποινα Παπαδοπούλου γίνεται δεκτή με τιμές στη Μητρόπολη (από την iefimerida/gr).

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Με αφορμή την πρόσφατη (13.9) «Προκήρυξη διαγωνισμού κατάταξης στρατιωτικών κληρικών για 13 κενές θέσεις» (!!!), του καθεστώτος Τσίπρα, που φοροαπαλλάσσει το Άγιο Όρος και δεν διαθέτει κονδύλια για γιατρούς στα Νοσοκομεία («Περισσότεροι οι αστυνομικοί από τους καθηγητές και οι παπάδες από τους γιατρούς»-AlfaVita, 18.3.2016), θα κάνω μια αναδρομή στο χουντικό σκάνδαλο του διορισμού Μητροπολίτη Στρατού, ελπίζοντας πως δεν θα ανοίξει η όρεξη των Ν. Παππά και Π. Καμμένου για επανίδρυση της Μητρόπολης Ενόπλων Δυνάμεων.

Η ύπαρξη μητροπολίτη των Ενστόλων και μάλιστα με ανώτατο στρατιωτικό βαθμό, αποτελεί πέρα από την προφανή αντιευαγγελική της χροιά, μια ανορθόδοξη εκκλησιαστική ανωμαλία και μια αντικανονικότητα, αφού αφορά Επίσκοπο του οποίου η δικαιοδοσία διαχέεται στο εσωτερικό δεκάδων άλλων Επισκοπών, χωρίς το ελάχιστο Kανονικό έρεισμα, αντιβαίνοντας και στον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας. Η εθνική κρατική Εκκλησία προκάλεσε δυο φορές το ατόπημα, επωφελούμενη των ανώμαλων πολιτικών καταστάσεων, στην Κατοχή και στον Εμφύλιο αλλά και στη Δικτατορία. Στην πρώτη περίπτωση η πέτρα του σκανδάλου ήταν ένα σκοτεινό πρόσωπο της Ακροδεξιάς. Ο μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων Φωστίνης, που το 1943 παραιτήθηκε και έφυγε στην Αίγυπτο, όπου τον Αύγουστο του 1944 διορίζεται χωρίς συνοδική εκλογή, από την ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου, Αρχιερέας των Ενόπλων Δυνάμεων και μάλιστα στο ξένο  έδαφος του πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Τον τίτλο τον κράτησε μέχρι και το Σεπτέμβρη του 1946, όταν αμειβόμενος για την αντικομμουνιστική του δράση, εξελέγη μητροπολίτης Χίου, εκτοπίζοντας πραξικοπηματικά τον νόμιμο μητροπολίτη Ιωακείμ. Ο τελευταίος κυνηγήθηκε (μαζί με τους Κοζάνης και Ηλείας) ως ΕΑΜίτης και την αποκατάστασή του, έχει αποφύγει επίμονα να ζητήσει από τους φίλους του Χριστόδουλο και Ιερώνυμο, ο πολυπράγμων και πρόθυμος υμνητής και απολογητής φασιστών Αρχιερέων και της δράσης της Εκκλησίας στην Κατοχή Γλέζος, που η γενικότερη πολιτική του συμπεριφορά απέναντι στον ολοκληρωτισμό, δίνει λαβή σε πάρα πολλά ερωτήματα.

Ο Φωστίνης υπήρξε ιδρυτής του διαβόητου ομώνυμου μοναχικού Τάγματος αγοριών, το οποίο ανέδειξε πνευματικά τέκνα του σε δεσποτάδες (που πρωταγωνίστησαν αργότερα σε πανελλαδικής φήμης σεξουαλικά σκάνδαλα), οι οποίοι έφεραν κατά κανόνα το δικό του επαγγελματικό ψευδώνυμο, δηλαδή Παντελεήμων. Το Τάγμα του Φωστίνη, σύμφωνα με τον επίσης Εθνικόφρονα Αυγουστίνο της Φλώρινας, ήταν «εστία μολύνσεως» της οποίας τα έργα «απειλούν να προκαλέσουν ναυτίαν και εις αυτούς τους βουβάλους του βορβορώδους Αλιάκμονος» (περιοδικό «Σπίθα»-Γ.Δ.Καρανικόλα «Ανορθόδοξοι Έρωτες Ορθοδόξων Αρχιερέων»). Ο Φωστίνης «βρέθηκε και στο επίκεντρο καταγγελιών (κυρίως για ηθικής φύσεως σκάνδαλα) για το μοναχικό ‘Τάγμα….’ που είχε ιδρύσει» και το οποίο «φιλοξενούσε νεαρά άτομα που προορίζονταν για κληρικοί» («Ποντίκι», 4.8.2005). «…Το συγκεκριμένο τάγμα θεωρήθηκε άντρο ακολασίας» («Έθνος», 28.1.’06).   Στα 1954 υποβάλλει έκθεση στη Σύνοδο για το βιβλίο «Καπετάν Μιχάλης» το οποίο θεωρεί «αντεθνικόν» και ζητά να αφορισθεί ο Καζαντζάκης. Δεν είναι όμως αυτός που θα μας απασχολήσει. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες λεπτομέρειες, θα τις βρει εδώ: «Η Εκκλησία των Φαρισαίων ως χώρος αποπλάνησης των νέων». 

Νίκος Ξένος, μητροπολίτης των Ενόπλων Δυνάμεων της Χούντας

Αυτός που μας αφορά εδώ είναι ο Νίκος Ξένος, ένας ακροδεξιός παπάς που γεννήθηκε στα Λεχαινά της Ηλείας το 1915 και πήγε να βρει τα αφεντικά του στην Κόλαση το 1984.  Πριν ασχοληθούμε με αυτόν τον Αρχιερέα του Σκότους, που δεν δίστασε να υπηρετήσει τον σκληρό πυρήνα του προδοτικού και εγκληματικού καθεστώτος της Χούντας ως δεσπότης Στρατού (από τις 31.3.1968, ως το 1975, οπότε και απολύθηκε, ο τίτλος του αφαιρέθηκε-του απέμεινε μόνο το «πρώην Πελαγονίας»-και η θέση του καταργήθηκε, με ενέργειες του επίσης χουντικού αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, που δεν ήθελε έναν ιερωνυμικό στα πόδια του), να εξετάσουμε το κατά πόσον η ύπαρξη ακόμη και απλού ιερέα στο στράτευμα, συνάδει με την ευαγγελική Ηθική.

Υπάρχει βέβαια και το μόνιμο, ουσιαστικό ζήτημα, που αφορά στην παρουσία και στον ρόλο των στρατιωτικών κληρικών στους στρατούς όλου σχεδόν του χριστιανικού κόσμου, ιδιαίτερα σε καιρό πολέμου. Να ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση για να δούμε την στάση της πρώτης Εκκλησίας στο θέμα της στράτευσης. Σαφή θέση πήρε ο επίσκοπος της Λυών άγιος Ευχέριος, στα 434 στο «Μαρτυρολόγιο της θηβαϊκής λεγεώνας», επικαλούμενος το ανόητο παπαδίστικο παραμύθι των πάνω από 6.000 Ρωμαίων στρατιωτών, που με επικεφαλής τον άγιο Μαυρίκιο που κατείχε λέει τη λόγχη του Εκατόνταρχου Λογγίνου με την οποία είχε καντήσει τον Χριστό, μεταφέρθηκαν από τη Θήβα της Αιγύπτου στην Βουργουνδία για να καταστείλουν μια εξέγερση το 286. Μετά τη νίκη ο Αυτοκράτορας διέταξε θυσίες στους θεούς, αυτοί αρνήθηκαν και θανατώθηκαν σταδιακά μέχρις ενός στο Άγαυνο (Σαιν Μόριτς) της Ελβετίας. O Επίσκοπος λοιπόν έγραψε ότι οι Χριστιανοί όφειλαν να πολεμούν, αλλά ότι ο σκοπός του πολέμου θα έπρεπε να είναι έχει εγκριθεί από την Εκκλησία. Θέλει πολύ συζήτηση για το αν ο παραμυθάς είχε στο μυαλό του μια Εκκλησία έμμισθων κρατικών υπαλλήλων, πρόθυμων να ευλογήσουν κάθε έγκλημα του χριστιανικού Κράτους, ιδιαίτερα αυτού μιας στρατιωτικής τυραννίας, όπως ιστορικά εξελίχθηκε η σχετική συμπεριφορά του χριστιανικού κλήρου παγκόσμια, με τις τιμητικές εξαιρέσεις του βεβαίως (“Daniel Berrigan, priest and anti-Vietnam war peace activist, dies”). Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες πολλοί Χριστιανοί συγγραφείς και εκκλησιαστικοί πατέρες, δεν ενέκριναν ούτε καν τη στράτευση των πιστών.  Τέτοιοι ήταν οι Ωριγένης, Τερτυλλιανός, Λακτάντιος. Ο κοινός  Άγιος Δυτικής και Ανατολικής Εκκλησίας και μάρτυρας Ιππόλυτος, φερόμενος, μάλλον από λάθος, και ως σχισματικός Επίσκοπος της Ρώμης (170-235), στον 16ο Κανόνα του, γράφει πως «Οι κατηχούμενοι ή οι πιστοί που θέλουν να γίνουν στρατιώτες, πρέπει να απορριφθούν, διότι έχουν αποστραφεί τον Θεό». O επίσης κοινός Άγιος και των δυο Εκκλησιών, ο Eπίσκοπος της Νόλας (πόλης της Καμπανίας, κοντά στη Νεάπολη) Παυλίνος, ένας αριστοκρατικής καταγωγής κληρικός, εξ εγγάμων και λόγιος, φερόμενος να επιδεικνύει πρωτοφανή αυτοθυσία για το ποίμνιό του, απαγόρευε στους πιστούς να στρατευθούν. Στα τέλη του 4ου αιώνα ο Παυλίνος, όπως και οι Ιερώνυμος, και Αυγουστίνος επικρότησαν σε επιστολές, τους συγχρόνους τους Κρισπιανό, Ηλιόδωρο, Νεποτιανό, Βονιφάντιο και Βικτρίκιο, που εγκατέλειψαν τον στρατό. O Άγιος Bικτρίκιος, που ήταν αξιωματικός, κατάφερε να γλυτώσει την εκτέλεση της θανατικής καταδίκης του όταν παραιτήθηκε και εξελίχθηκε μετά σε Ιεραπόστολο και Επίσκοπο της Ρουέν (“Blessed Peacemakers: 365 Extraordinary People Who Changed the World”–February 12, 2013, by Kerry Walters and Robin Jarrell ). Στην ένσταση κάποιων πως αυτά που είχαν γράψει ενωρίς κάποιοι παλιοί εκκλησιαστικοί πατέρες κατά της στράτευσης, αφορούσαν τους στρατούς των Ρωμαίων Καισάρων, να απαντήσω το αυτονόητο πως οι Ορθόδοξοι στρατοί του Βυζαντίου, των Ρώσων τσάρων κλπ δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε κτηνωδία από τους στρατούς της παγανιστικής αυτοκρατορίας της Ρώμης, για να μην μιλήσουμε για τους Ορθόδοξους στρατούς της Βαλκανικής των νεότερων χρόνων.

Σταματώ εδώ για να μην κουράσω και γιατί νομίζω πως προσπαθώ να αποδείξω πως η Γη κινείται. Είναι ολοφάνερο πως ένας Χριστιανός δεν μπορεί να στρατεύεται σε έναν φασιστικό στρατό ούτε στον στρατό μιας προβληματικής Δημοκρατίας, που δεν διστάζει να εγκληματήσει κατά του άμαχου πληθυσμού άλλων λαών. Σε κάθε περίπτωση δεν θα κρατήσει το στόμα του κλειστό, αν μη τι άλλο για τον πολύ απλό λόγο πως αποστρέφεται το έγκλημα και φοβάται πολύ περισσότερο τη Θεία Δικαιοσύνη από τον ευσεβή και τυφλό Άρειο Πάγο. Το λέω αυτό γιατί όσο κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε μισή σαφή δημόσια εκκλησιαστική καταδίκη, έστω και από έναν ρασοφόρο, των φρικιαστικών εγκλημάτων του ελληνικού στρατού κατά αθώων γυναικόπαιδων και γερόντων στην Τουρκία το 1922 («Τι αποκαλύπτουν τα γαλλικά στρατιωτικά αρχεία»-Το Βήμα, «Άκου Ανθρωπάκο!: Για την Μικρασιατική Εκστρατεία»). Απελπιστικά μοναχική, πολύ δειλή όμως εξαίρεση, αυτή ενός αρχιμανδρίτη, που βέβαια δεν απαλλάσσεται των ευθυνών του με αυτήν την χαμηλόφωνη «αντίδραση» («Μητροπολίτου Μελετίου, Ο πατήρ Ιωήλ Γιαννακόπουλος», Πρέβεζα 1994: «Ο π.Ιωήλ απέφευγε να μιλάει γι’αυτά που έγιναν στη Μ.Ασία. Ήταν βαθιά πικραμένος. Και για τα έργα των Τούρκων και για τα έργα των Ελλήνων. Έλεγε μόνο: ‘Αμαρτίαι ελαττονούσι φυλάς’ …»). Δεν θα βρείτε επίσης μισή εκκλησιαστική καταδίκη των αποτρόπαιων εγκλημάτων των Σέρβων (πιθανότατα  και Ελλήνων Χρυσαυγιτών) Ορθοδόξων σε βάρος αγοριών και αμάχων ανδρών (xyz contagion: «Srebrenica – Η πέμπτη μεγάλη έρευνα», «Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή της Χρυσής Αυγής – Νέα στοιχεία και αποκαλύψεις, για πρώτη φορά στην Ελλάδα»), που τα είχαν ευλογήσει οι αμετανόητες σερβική και η ελληνική Εκκλησία. Αναρωτιέται κανείς αν οι Χριστιανοί Λεγεωνάριοι της Θήβας, όπως τους έχει επινοήσει η Εκκλησία, αρνήθηκαν να θυσιάσουν στους θεούς, τι υποτίθεται ότι περιμένει η Εκκλησία από έναν Χριστιανό στρατιώτη που βλέπει απαθής τους συντρόφους του να σκοτώνουν παιδιά ή τα σφάζει ο ίδιος ή έστω κρατάει για πάντα το στόμα του κλειστό; Ακόμη περισσότερο, τι είδους Εκκλησία είναι αυτή που όχι μόνο δεν καταδικάζει τα εγκλήματα, αλλά τα ευλογεί, δεν ζητάει συγνώμη και προσποιείται αμετανόητη ότι δεν τα γνωρίζει;

Επιστρέφω στον ακροδεξιό δεσπότη Νίκο Ξένο, αμετανόητο και βλάσφημο υπηρέτη της τυραννίας. Πολύ ενδιαφέρουσα και λεπτομερής πηγή της υπόθεσης της αντικανονικής Μητρόπολης του Στρατού, είναι ένα αριστερό περιοδικό που αποτελεί την εξαίρεση στην ιερή αριστερή Ομερτά. Το σχετικό, άκρως εμπεριστατωμένο και μακροσκελέστατο άρθρο του, αξίζει να διαβαστεί. Αποσπάσματα παραθέτω πιο κάτω μέσα σε αγκύλες: «Θέσεις – τριμηνιαία επιθεώρηση – «Κλήρος και Ένοπλες Δυνάμεις…»» (Τεύχος 130, Ιανουάριος – Μάρτιος 2015- 8. «Το αξίωμα του Μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων», του Δημήτρη Αρκάδα).

Ο αδίστακτος βασιλοχουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄ (για να τον τιμήσει ο σημερινός Β΄, πήρε το όνομά του), που κατέλαβε, πραξικοπηματικά με διορισμένη από τους στρατιωτικούς έκτακτη Σύνοδο, τη θέση του διωγμένου Χρυσόστομου Β, αν και Καθηγητής του Κανονικού Δικαίου, εισηγείται ο αθεόφοβος Αρχιερέα στο στράτευμα, που θα προϊσταται  «των ιερέων και των τριών όπλων, ως και των θεολόγων των εργαζομένων εν τη Θρησκευτική Υπηρεσία του Στρατεύματος». Το εκκλησιαστικό τέρας της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», δεν διστάζει να επινοήσει εκκλησιολογικά εκτρώματα, προκειμένου να δυναμώσει τους παραδοσιακούς στην Ανατολή δεσμούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους κρατικούς στρατούς: [«Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος απαίτησε, με την έκδοση του Α.Ν. 320/1968 …στην Θρησκευτική Υπηρεσία του Στρατεύματος να είναι

Ο Αρχηγός του Τάγματος της «Εστίας μολύνσεως»

επικεφαλής μητροπολίτης που θα εκλέγεται από την Εκκλησία της Ελλάδος. Το αιτιολογικό της απόφασής του αυτής ήταν, ότι: «… Άπασα η ελληνική νεότης διέρχεται, διαδοχικώς, από τας Ενόπλους μας Δυνάμεις .. εις την πλέον κρίσιμον ηλικίαν…». Οι κρατούντες αντέδρασαν αλλ’ ο Αρχιεπίσκοπος επέμεινε …]

Αναγκαστικός νόμος ιδρύει «θέσιν Αρχιερέως επί βαθμώ Υποστρατήγου». Με βασιλικό διάταγμα, προνοείται ότι οι κάθε λογής στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η Αστυνομία, η Χωροφυλακή, το Λιμενικό και η Πυροσβεστική, ανήκουν στη δικαιοδοσία του (!). Ο αρχιμανδρίτης Νίκος Ξένος, καθηγητής της Σχολής εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, πήρε τον εμβληματικό τίτλο του Μητροπολίτη Νέας Πελαγονίας και Ενόπλων Δυνάμεων, που παραπέμπει αλυτρωτικά στην Πελαγονία της Σλαβομακεδονίας. Μιλάμε για μια εποχή που τα πνευματικά τέκνα του Ξένου, οι Μπάμπαλης, Μάλλιος, Σπανός, Μπόλαρης, Χατζηζήσης, Κραβαρίτης, Ντερτιλής, Θεοφιλογιαννάκος, Καραπαναγιώτης, κλπ, στην Αστυνομία, στη Χωροφυλακή, στην ΕΣΑ, στο Πολυτεχνείο, οργίαζαν ως βασανιστές και δολοφόνοι, με τις ευλογίες του αδιάντροπου μητροπολίτη τους.

[…Το υψηλό κεφάλαιο κύρους, αναγνώρισης και εξουσίας με το οποίο πρέπει να είχε πιστώσει ο Νικόλαος Ξένος τον θεσμό του στρατού, μας το παρουσιάζει ξεκάθαρα ο ίδιος, όταν στην χειροτονία του τον ονομάζει, δύο φορές μάλιστα, ως «αριστοκρατία της θυσίας και του αίματος». Η χρήση του όρου «αριστοκρατία», ίσως του έδινε την αίσθηση μιας .. ταξικής ανόδου. Ενδεχομένως αυτή ήταν η αιτία που τον έκανε να τονίζει την ταύτισή του με το δικτατορικό καθεστώς. Ποιο ήταν το έργο του; Μας το παρουσιάζει ο ίδιος, αναφέροντας ότι επέβαλε την ανάρτηση «εις περίοπτον θέσιν της εικόνος του Κυρίου εις απάσας τας Μονάδας», καθιερώθηκε «νέα ομοιόμορφος προσευχή δια τας Ενόπλους Δυνάμεις», οργανώθηκε «συστηματικώς διαφωτιστικός αγών προς καταπολέμησιν της βλασφημίας», όπως επίσης αγώνας κατά των Χιλιαστών, επιδιώχθηκε «η συχνή εκουσία προσέλευσις αξιωματικών τε και στρατιωτών εις το Μυστήριον της Ιεράς Εξομολογήσεως», όπως επίσης καθορίστηκαν «τα της νηστείας καθ’ εκάστην Τετάρτην, Παρασκευήν, Μ. Εβδομάδα, παραμονήν θείας κοινωνίας..». …μεταδιδόταν εκπομπή του Θρησκευτικού Σώματος από το κανάλι της Υ.ΕΝ.Ε.Δ., όπως και ραδιοφωνική εκπομπή…].

Το 1972 ο Ξένος, άγνωστο με ποια χρηματικά κεφάλαια, ίδρυσε το γυναικείο  μοναστήρι της Παναγίας Παντάνασσας στο Ηράκλειο της Κρήτης, με στόχο να δημιουργήσει Ορφανοτροφείο, Γηροκομείο, Παιδικό και Νηπιακό Σταθμό, ενώ παραχώρησε αίθουσα των κτηριακών εγκαταστάσεων για τη στέγαση του Δημοτικού Σχολείου της περιοχής. Ο θάνατός του το 1984 ματαίωσε τους σκοπούς του,  τους οποίους κάθε λογικό άνθρωπος μπορεί να υποθέσει. Ευτυχώς γιατί μας αρκούσε, μεταξύ πολλών ακόμη παρόμοιων ευσεβών ιδρυμάτων, το πρόσφατα ξεβρακωμένο «Σπίτι του Παιδιού» στον Πειραιά, όπου για την αρωγή του (ακόμη ανώνυμου) Εξομολόγου στα μακροχρόνια βασανιστήρια και στο βιασμό των παιδιών από τον Θεολόγο Διευθυντή, ο Μητροπολίτης Πειραιά εξακολουθεί να κάνει το κορόιδο, χωρίς να τον ενοχλεί απολύτως κανείςΕξομολόγος κατέδωσε κακοποιημένο παιδάκι»).

Η Εκκλησία της οποίας πρόσφατα (11.2016) «Ο Μητροπολίτης Σφακίων τίμησε τον Παττακό», βασιζόμενη στη δημόσια αμνησία, στην σιωπή των πολυάριθμων τοπικών βουλευτών της Αριστεράς και στον Καμμένο, τέλεσε στις 11 Ιανουαρίου 2015, δια του μητροπολίτη Σητείας στη μονή του Νίκου Ξένου το θριαμβευτικό μνημόσυνο του, με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα (30) χρόνων από το άδοξο τέλος του. Ομιλητής για τη ζωή και το έργο του ήταν ο Πρωτοπρεσβύτερος, Υποστράτηγος ε.α. και Διευθυντής της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του Γ.Ε.Σ. Νήφων Αλεξίου. Δηλώθηκε έτσι με τον πιο επίσημο τρόπο πως η κρατική Εκκλησία έχει το θράσος να τιμά έναν ανίερο φασίστα κληρικό. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στις σπουδές του Ξένου στη Σχολή Υποψηφίων Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου και στη θητεία του ως Καθηγητή στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού Ηρακλείου, η οποία και σήμερα κάτω από τη φωτισμένη ηγεσία Καμμένου μεγαλουργεί χριστιανικά («ΣΕΑΠ: Καψόνια και τραμπούκικες επιθέσεις εναντίον δοκιμών εφέδρων ..», 9.6.2015). Επίσης ισχυρίστηκε πως ο Ξένος «στελέχωσε με ικανούς Κληρικούς τη Θρησκευτική Υπηρεσία Στρατού. Αργότερα το πρόγραμμα αυτό … υιοθετήθηκε από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμων της Ρωσίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Σερβίας» (σημ. όλος ο καλός ο κόσμος). Παρέλειψε να αναφέρει και την Πολωνία, όπου το 2010 ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος της Χαϊνόφκα και Ταξίαρχος του Στρατού σκοτώθηκε το 2010 μαζί με τον Πρόεδρο της χώρας  όταν έπεσε το στρατιωτικό αεροπλάνο στο οποίο επέβαιναν (Miron Chodakowski).

Πέρα από τα θριαμβευτικά μνημόσυνα, πως αντιμετωπίζει η Εκκλησία την ντροπιαστική περίπτωση του Ξένου, που πέθανε ανήμερα της επετείου του βασιλικού αντιπραξικοπήματος της 13ης Δεκέμβρη; Γράφουν οι «Θέσεις»: [Όπως αναφέρει η μαρτυρία ενός σύγχρονου μητροπολίτη, «Ο Νικόλαος-Θεός σχωρέστον -ο μακαριστός, είχε την τάση όπου πήγαινε να μιλάει για την εθνοσωτήριο Επανάσταση. Καλώς, κακώς έτσι έκαμνε» (Παντελεήμονος Μητρ. Κορωνείας, «Κατευθύνσεις Ομιλητικής για Στρατιωτικά Ακροατήρια»,Εκκλησία’ (2011)]. Πληρώνουν οι φορολογούμενοι τον αντικανονικό αργόμισθο (τιτουλάριο) μητροπολίτη της ανύπαρκτης Μητρόπολης Κορωνείας, πρώην Διευθυντή της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του Γ.Ε.Α., για να πιθανολογεί πως ο φασίστας ρασοφόρος «καλώς έκαμνε»;

Καταλήγω με ένα από τα άρρητα ρήματα του δεσπότη, από το βιβλίο του Γ.Καρανικόλα «Ρασοφόροι συμφορά του Έθνους»: «Το 1968 ο Νικόλαος Ξένος, απευθυνόμενος σε στρατιώτες, έλεγε: «αν ασπασθείτε τον Κομμουνισμό, φαρμάκι να γίνει μέσα σας το γάλα της μάνας σας». Θυμίζω πως μιλάμε για μια εποχή που οι Κομμουνιστές κυριολεκτικά μαρτυρούσαν στις φυλακές και στις εξορίες της Χούντας, από τους επίγονους των Ταγματασφαλιτών της βδελυρής «σποράς των νικημένων του ‘45».

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

25 Responses to Όταν η Χούντα διόριζε υποστράτηγο μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων

  1. Ο/Η Κλέων Ι. λέει:

    Στο ίντερνετ είχα βρει και είχα κρατήσει τρία βιβλία του εν λόγω:

    – Παντελεήμων Φωστίνης, μητροπολίτης Ενόπλων Ελληνικών Δυνάμεων (Μητροπολίτης Χίου) – Αγώνες κάτω από τα δεσμά [Α έκδοση Εκδοτικός Οίκος ‘Αστήρ’ και Ε. Παπαδημητρίου. Αθήναι, 1946] [Β έκδοση Αθως 1988]

    – Παντελεήμων Φωστίνης Μητροπολίτης Χίου – Αγώνες για την πατρίδα στη ξενητειά [Β έκδοση Αθως 1988]

    – Παντελεήμων Φωστίνης Μητροπολίτης Χίου – Ο Ελληνικός Στρατός στη Ρωσσία [Α έκδοση 1955] [Β έκδοση Αθως 1988]

    Πιθανόν να υπάρχουν ακόμα (για την ακρίβεια, κοίταξα εκεί που τα είχα βρει αλλά έχουν διαγραφεί, αλλά πολλές φορές παρόμοια αρχεία pdf ανεβαίνουν ξανά από άλλους χρήστες

    • Ο/Η αρχιπόρνος και αρχιφασίστας Φωστίνη λέει:

      http://teddygr.blogspot.gr/2016/05/1.html
      5 Μαΐου 2016
      Εκκλησία και φασισμός (1)

      Υπ’ αυτό το πρίσμα, εξηγείται απολύτως η σταθερή αντικομμουνιστική στάση της εκκλησίας από την εποχή που επικράτησε η οκτωβριανή επανάσταση. Κραυγαλέο παράδειγμα ήταν ο περιβόητος αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Φωστίνης (μετέπειτα επίσκοπος Καρυστίας και Σκύρου, κατόπιν Ενόπλων Δυνάμεων και, εν τέλει, Χίου, Ψαρών και Οινουσσών), ο οποίος υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στο 34ο σύνταγμα πεζικού κατά την εκστρατεία στην Κριμαία. Έμεινε παροιμιώδης ο τρόπος με τον οποίο ο Φωστίνης εμψύχωνε τους έλληνες στρατιώτες κατά της κομμουνιστικής απειλής. Μάλιστα δε, ο Φωστίνης φρόντισε να διασώσει τα κατορθώματά του εκδίδοντας και σχετικό βιβλίο με τίτλο «Ο ελληνικός στρατός στη Ρωσσία».

      Η στάση της εκκλησίας έγινε σαφής και κατά τις μεγάλες κινητοποιήσεις του 1925 (ξεσηκωμός θεσσαλών αγροτών κατά των μοναστηριακών περιουσιών, απεργίες σιδηροδρομικών και δημοσίων υπαλλήλων κλπ). Η ιερά σύνοδος διέβλεψε «κομμουνιστικό δάκτυλον» πίσω από αυτές τις κινητοποιήσεις και εξέδωσε εγκύκλιο για να καταγγείλει πως οι κομμουνιστές επιχειρούν να ξερριζώσουν από τους εργάτες την αγάπη προς την πατρίδα «υπό το πρόσχημα του διεθνισμού και της καταπαύσεως των πολέμων». Για να τεκμηριώσει δε την στάση της, δεν διστάζει να διατυπώσει την άποψή της ότι το αίτημα για ειρήνη είναι άτοπο επειδή «η ιδέα του γενικού αφοπλισμού δεν ωρίμασεν ακόμη» (Δημήτρης Μπαχάρας, Μελετώντας τις απαρχές του αντικομμουνισμού τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 στην Ελλάδα, εκδόσεις Μνήμων, 2008).

      Κατά την ίδια έννοια, είναι απολύτως εξηγήσιμη η στάση της εκκλησίας απέναντι και στον Μεταξά αλλά και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα που επικράτησαν στην Ευρώπη κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου. Όταν πέθανε ο Μεταξάς, για παράδειγμα, το περιοδικό Εκκλησία έγραψε ότι «το Έθνος ολόκληρον εθρήνησεν και η Εκκλησία εθλίβη μεγάλως δια την απώλειαν του πιστού αυτής τέκνου». Ο δε Μουσσολίνι υμνήθηκε επαρκώς από το ίδιο περιοδικό και το 1929 που κατάργησε το διαζύγιο και το 1933 που κυκλοφόρησε γραμματόσημο με την Αγία Γραφή.

      Όσο για τον Χίτλερ, τύφλα νά ‘χουν οι χρυσαυγήτες: «Μεταξύ των άρθρων του πολιτικού προγράμματος του νέου Αρχικαγκελαρίου υπάρχουν και τινα τα οποία, διά το οικουμενικόν τού χαρακτήρος των, προκαλούν, ιδίως σήμερον, αμέριστον την προσοχήν. Υπισχνείται λοιπόν ο γερμανός αρχηγός μιας μεγίστης μερίδος του γερμανικού λαού, ότι “θα αποκαταστήσωμεν την καθαριότηταν εις την οικογενειακήν και την δημοσίαν ζωήν”, “θα επαναδώσωμεν εις τον γερμανικόν λαόν την πίστιν προς τον Θεόν, την πατρίδα και την οικογένειαν” και “θα στηρίξωμεν πάλιν επί υγιών βάσεων την εκπαίδευσιν των παιδιών μας”. Τοιουτοτρόπως, ο προς ον απευθύνεται το πρόγραμμα εκλέκτωρ λαός ακούει σαφείς και καθαράς τας θέσεις των πολιτικών του ως προς τα θεμελιώδη ιδανικά της ατομικής και της κοινωνικής του ζωής. Και είναι καιρός -και υπάρχουν λόγοι- να ακούση, τέλος πάντων, μίαν φοράν ο ελληνικός λαός εκ στόματος των πολιτικών του επίσης καθαρά» (περιοδικό Εκκλησία, 18/2/1933).

      Κι αν υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε τα παραπάνω γενικόλογα, έρχεται να τα εκλαϊκεύσει ο επίσκοπος Μεσσηνίας (πρώην Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως) Πολύκαρπος Συνοδινός, στο ίδιο περιοδικό: «Από της καταστροφής εσώθησαν τα κράτη της Ιταλίας και τελευταίον της Γερμανίας διά της ανακηρύξεως δικτατοριών και περιορισμού της ελευθέρας ενεργείας των ανελευθέρων αθέων κομμουνιστών». Τόσο απλά.


      Ο επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου (Χανίων) Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης χαιρετά ναζιστικά, δίπλα στον δωσίλογο
      διοικητή Κρήτης Ιωάννη Πασσαδάκη και τον γερμανό στρατιωτικό διοικητή Κρήτης στρατηγό Μπρούνο Μπρόυερ.

      Φυσικά, σε βοήθεια των επισκόπων έσπευσαν και επιφανείς θεολόγοι, οι οποίοι επηρέαζαν μεγάλες μάζες, κυρίως μέσω της παραεκκλησιαστικής οργάνωσης «Ζωή». Για παράδειγμα, ο πολύς Παναγιώτης Τρεμπέλας διέβλεπε «ιδεολογικόν διαποτισμόν των εργατών από σοσιαλιστικάς αντιλήψεις» και καλούσε την εκκλησία, ως «οργανισμόν προσηλυτιστικόν» να διαφυλάξει το ποίμνιό της από τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Ο δε Γεράσιμος Κονιδάρης, πιο μαχητικός και απόλυτος, συνιστούσε στην εκκλησία να διεισδύσει με κάθε τρόπο στους εργατικούς και στους συνδικαλιστικούς χώρους (Δημήτρης Αρκάδας, Οι επαγγελματίες της θεολογικής σκέψης, διατριβή, Αθήνα, 2011).

  2. Ο/Η Θεούσα Αλέκςισ λέει:

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500163746

    Δημοσίευση: 25 Σεπ. 2017

    Δεύτερη φορά στο Αγιον Όρος
    Είναι ο Τσίπρας θρήσκος;

    του Νίκου Χασαπόπουλου

    Δηλώνει άθεος και επιμένει ακόμα και σήμερα να λέει πως δεν πιστεύει. Ωστόσο ο Αλέξης Τσίπρας είναι ίσως ο μοναδικός πρωθυπουργός ο οποίος είχε στα 2,5 χρόνια που κυβερνά τις συχνότερες και τις πιο στενές σχέσεις με την Εκκλησία.

    Συγκεκριμένα:

    Ουδείς άλλος πρωθυπουργός είχε συναντήσει τόσες φορές τον προκαθήμενο της ελληνικής Εκκλησίας όσο ο κ. Τσίπρας. Και δεν είναι συναντήσεις πρωτοκόλλου, αλλά συναντήσεις ουσίας, ενίοτε συνοδευόμενες και μετά γευμάτων (ακόμα και στις ημέρες της νηστείας). Ας μην ξεχνάμε για να διατηρήσει τις καλές σχέσεις που έχει με την Εκκλησία και με το χριστεπώνυμο πλήρωμά της (που φέρνει ψήφους), καρατόμησε έναν από τους πλέον στενούς συνεργάτες του, στο υπουργείο Παιδείας, τον Νίκο Φίλη. Υπάκουσε στις αιτιάσεις της Εκκλησίας και προσωπικά του Αρχιεπισκόπου ώστε να μην υπάρξουν αλλαγές (ή κατάργηση) του μαθήματος των Θρησκευτικών και όλα όσα έλεγε προεκλογικά περί διαχωρισμού Εκκλησίας- Κράτους, έμειναν ως… αυταπάτες όμοιες μ’ αυτές της κατάργησης των μνημονίων μ΄ένα νόμο και μ΄ένα άρθρο!

    Είναι τελικά θρήσκος ο Πρωθυπουργός κι ας μην το παραδέχεται δημόσια; Μπορεί να δηλώνει άθεος, μπορεί να αρνείται να ορκίζεται στον Ευαγγέλιο, να αποφεύγει τις αγιαστούρες στους αγιασμούς, αλλά απόμακρο από την Εκκλησία δεν μπορείς να το πεις.

    Εάν όντως δεν αισθανόταν τη δύναμη της Θρησκείας δεν θα πήγαινε τον Αύγουστο του 2014 (όταν ήταν ακόμα αντιπολίτευση) στο Αγιο Ορος. Δεν θα ζητούσε από την Ιερά Επιστασία να παραμείνει μόνος του επί δεκάλεπτο με την Πλατυτέρα των Ουρανών. Προφανώς για να προσευχηθεί. Θα απέφευγε να «κατέβει» στον Πειραιά, ανήμερα των Θεοφανίων για να τιμήσει την θρησκευτική εορτή του Αγίου Πνεύματος, αφήνοντας μάλιστα συμβολικά (με οδηγίες του τότε αντιπροέδρου της Βουλής Γιάννη Τραγάκη) το λευκό περιστέρι. Και ακόμα ποιος άλλος πρωθυπουργός συναντήθηκε όχι μία αλλά δύο φορές με την Πάπά, μία στο Βατικανό και μία στη Μυτιλήνη;

    Ορισμένοι λένε (και επιμένουν σ΄αυτό) ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να εμφανίζεται ότι διατηρεί καλές σχέσεις με την Εκκλησία (και με τα Θεία) μόνον και μόνον για το θεαθείναι. Ούτε πιστεύει, ούτε τον νοιάζει για την Εκκλησία. Το κάνει, λένε, για τις ψήφους. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από το πάλαι ποτέ ΠαΣοΚ (και η πλειοψηφία των πασόκων, πολύ περισσότερο οι προερχόμενοι από το πατριωτικό ΠαΣοΚ τα πήγαιναν καλά με τη θρησκεία)..

    Αλλωστε ο κ. Τσίπρας προτού κερδίσει τις εκλογές, φρόντισε να ξεκαθαρίσει τη θέση του λέγοντας (στην εφημερίδα «Κυκλαδίτικη»): « Η σχέση μου με την Εκκλησία είναι πολύ καλά και θα έλεγα ότι στηρίζεται στη ντομπροσύνη, εάν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη. Είμαι άθεος και δεν πιστεύω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σέβομαι τη θρησκεία και κυρίως τους κληρικούς που δίνουν καθημερινά μάχη, ειδικά στην επαρχία διατελώντας ένα πολύ δύσκολο έργο. Σέβομαι τους παπάδες και το κοινωνικό τους έργο». Αυτά έλεγε τον Ιούλιο του 2011, μόλις είχε γνωρίσει τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και από τότε ένας άθεος πολιτικός και ένας ιεράρχης έγιναν οι καλύτεροι φίλοι υποστηρίζοντας σε δύσκολες στιγμές (πρόσφυγες, θεομηνίες) ο ένας τον άλλον.

    Την Τετάρτη ετοιμάζεται να επισκεφθεί για δεύτερη φορά το Αγιο Όρος. Παρ΄ότι που δεν ανακοινώθηκε το παραμικρό (μάλλον για λόγους ασφαλείας ή για να μην ταράξει τις σχέσεις του με τον Αρχιεπίσκοπο, ή με ομάδα Αγιορειτών που εναντιώνονται με την επίσκεψη καθώς και τους συντρόφους του στην Κουμουνδούρου) έγινε γνωστό ότι ο κ. Τσίρπας απέστειλε επιστολή στην Ιερά Επιστασία με την οποία γνωστοποιούσε την πρόθεσή του να επισκεφθεί και πάλι το Αγιο Ορος. Πέραν τούτου ουδέν.

    Εδώ υπάρχει μία λεπτομέρεια. Η πρωθυπουργική επιστολή δεν εστάλη στη Διοίκηση του Αγίου Ορους (διοικητής είναι ο Αρίστος Κασμίρογλου), αλλά στην Ιερά Επιστασία και την παρέλαβε ο Πρωτεπιστάτης Γεροβάσιος («Αγιος Πρώτος»- όπως τον αποκαλούν στο Αγιο Ορος), ο οποίος όμως ούτε επιβεβαιώνει την επίσκεψη Πρωθυπουργού, ούτε όμως τη διαψεύδει. Γιατί άραγε τόσο μυστήριο;

    Πληροφορίες ωστόσο αναφέρουν ότι ο Πρωθυπουργός θα βρεθεί στο Αγιο Ορος την Τετάρτη και θα παραμείνει στην Ιερά Κοινότητα για περίπου 30 ώρες. Εκεί θα βρεθεί και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τα εγκαίνια της νέας πτέρυγας του Πρωτάτου που ολοκληρώθηκε εφέτος.

    Πέραν τούτο θα πρέπει να σημειωθεί το ενδιαφέρον που έδειξε ο κ. Τσίπρας για την αναστήλωση του Παναγίου Τάφου (το επισκέφθηκε δύο φορές στα Ιεροσόλυμα), το επίσης ενδιαφέρον του για τη μεταφορά του Παναγίου Φωτός (κάθε Μεγάλο Σάββατο) και βεβαίως τα δεκάδες εικονίσματα και σταυρουδάκια που εισπράττει ως δώρο από επισκέψεις σε εκκλησίες, μοναστήρια και με τις συναντήσεις που έχει είτε με τον Αρχιεπίσκοπο είτε με τους μητροπολίτες, είτε με τον πατριάρχες.

  3. Ο/Η Παλιός λέει:

    Τρεις στρατιωτικοί ιερείς που υπηρετούν με αφοσίωσιν Χριστόν και Ελλάδα ως κομμάντος και δυστυχώς ένας τέταρτος που υπηρετεί την θεάν Αφροδίτην.

    Ο ένας

    Με τον στρατηγό Φράγκον Φραγκούλην, τον μόνον υπουργόν που εχαιρέτησε ο Φύρερ Μιχαλολιάκος στην Βουλήν: ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥ! ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΦΡΑΓΚΟ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ ΧΑΙΡΕΤΗΣΕ Ο ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ…, Writen by ΣΤΟΧΟΣ 17 Μαΐ 2012

    Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

    Ένας στρατιωτικός ιερέας…κομάντο!

    Ο νεαρός στρατιωτικός ιερεύς με τις «πουλάδες» των αλεξιπτωτιστών και το σήμα των αυτοδυτών της Διοικήσεως Υποβρυχίων Καταδρομών καρφιτσωμένες πάνω στο τιμημένο ράσο, εντυπωσίασε τους πάντες στην κοπή της Βασιλόπιττας του Συνδέσμου Βατραχανθρώπων την οποία και ευλόγησε.
    Ο ίδιος μάλιστα προ 10 ημερών μάλιστα πραγματοποίησε άλμα συντηρήσεως, μαζί με τον Διοικητή της 1ης Στρατιάς Αντιστράτηγο Γ.Ηλιόπουλο, τον Διευθυντή της Διευθύνσεως Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ αλλά και πλήθος άλλων στελεχών του Στρατού Ξηράς στη Ζώνη Ρίψεως της Πάχης Μεγάρων. Όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία ο ίδιος είναι κάτοχος πτερύγων («πουλάδας») αλεξιπτωτιστού ελευθέρας πτώσεως, πτερύγων αλεξιπτωτιστού σταθερού ιμάντος του Σώματος των Αμερικανών Πεζοναυτών, προφανώς από κάποια συνεκπαίδευση με αυτούς, αλλά και του διακριτικού του αυτοδύτου της ΔΥΚ.

    Ο δεύτερος
    Εσπρεσσο
    http://www.espressonews.gr/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF/%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B1%CE%B6/123325/%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%87%CE%B1%CF%82

    Ο… ιπτάμενος Θεσσαλός ιερέας που καθήλωσε τους Ρέιντζερς
    Τρίτη, Μάιος 2, 2017 – 18:02

    Επαθαν… πλάκα οι Αμερικανοί κομάντος με τα κατορθώματα του ιπτάμενου… παπα-Δημήτρη, αφού δεν είχαν συνηθίσει να πέφτουν με αλεξίπτωτα μαζί με έναν ιερέα!

    Ο θαρραλέος ρασοφόρος είναι ο πατέρας Δημήτριος Παπαστέργιος από τα Τρίκαλα. Τα ιερατικά καθήκοντά του δεν τον εμποδίζουν να είναι στρατιωτικός ιερέας και ενεργό στέλεχος των Ειδικών Δυνάμεων.

    Οι Αμερικανοί Ρέιντζερς δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν είδαν ότι στην άσκηση «Stolen Cerberus V», με τη συμμετοχή Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων και της 37 Airlift Squadron των ΗΠΑ, θα έπαιρνε μέρος ένας παπάς. Ο παπα-Δημήτρης, όμως, δεν είναι ένας συνηθισμένος ιερέας, αλλά ένας κομάντος με ικανότητες επίλεκτου καταδρομέα. Εβγαλε τα ράσα, φόρεσε τη στολή παραλλαγής και το αλεξίπτωτό του και επιβιβάστηκε στο C-130 για να πραγματοποιήσει το άλμα.

    Ο παπα-κομάντος ήταν το κεντρικό πρόσωπο της άσκησης, με τους Αμερικανούς Ρέιντζερς να εκδηλώνουν τον θαυμασμό τους, αφιερώνοντάς του, τιμής ένεκεν, τη σημαία που φορούν στην 37 Airlift Squadron των ΗΠΑ. Μάλιστα, ένας Αμερικανός θέλησε να φωτογραφηθεί με τον παπα-Δημήτρη λίγο πριν κάνει το δεύτερο άλμα του. Ο Δημήτρης Παπαστέργιος αφιέρωσε το άλμα του στους τέσσερις αξιωματικούς που έχασαν πρόσφατα τη ζωή τους κατά τη συντριβή του στρατιωτικού ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο!

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΤΣΑΛΑΣ

    Ο τρίτος
    Ο ιερέας που έτρεξε στον Μαραθώνιο
    11:20 πμ, Τετάρτη 13 Νοε 2013

    Ο 43χρονος είναι ιερέας και ζει στην Πτολεμαΐδα. Έχει μάλιστα και το βαθμό του λοχαγού, αφού είναι στρατιωτικό ιερέας και υπηρετεί στο Ά Σώμα Στρατού. Πατέρας πέντε παιδιών και ερασιτέχνης δρομέας, πήρε την απόφαση να τρέξει τα 42χλμ. του Μαραθωνίου για να περάσει ένα μήνυμα για την Εκκλησία. « Με ενδιέφερε η συμμετοχή στον αγώνα για να περάσω το μήνυμα που ήθελα. Ο κόσμος με υποδέχθηκε θερμά. Δεν άκουσα ούτε ένα αρνητικό σχόλιο, το αντίθετο. Ένας μόνος μου ευχήθηκε του χρόνου να τρέξω χωρίς τα ράσα. Μα έτσι δε θα καταλάβεις ότι είμαι ιερέας, του απάντησα» λέει στη «δημοκρατία» ο πατήρ Αθανάσιος.

    Εspresso
    Mια ιστορία με στρατιωτικό παπά που έχει κουκουλωθεί

    http://www.espressonews.gr/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF/cover-story/123857/%CE%BA%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85
    Κι άλλος αρχιμανδρίτης ιστορία μου, αμαρτία μου
    Πέμπτη, Νοέμβριος 28, 2013 – 14:00

    Σε σίριαλ που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο διάσημοι σεναριογράφοι του Χόλιγουντ τείνει να εξελιχθεί το ερωτικό σκάνδαλο μεγατόνων, με «πρωταγωνιστές» αρχιμανδρίτη στρατιωτικό ιερέα στη Λήμνο με βαθμό λοχαγού και μια… διαρρήκτρια!

    Μόνο που εκείνη υποστηρίζει ότι ήταν ερωμένη του επί έντεκα ολόκληρα χρόνια, ενώ την… πλάσαρε στην υπηρεσία του και ως αδελφή του προκειμένου να απολαμβάνει προνόμια τα οποία δεν δικαιούταν!

    Πάθη, έρωτες, kinky σεξουαλικές καταστάσεις, ξυλοδαρμοί, απειλές, πλαστογραφίες που άδειαζαν τον κρατικό κορβανά και… χειροπέδες είναι μερικές μόνο από τις σκηνές που συμπληρώνουν το παζλ της πολυτάραχης ζωής του 40χρονου ρασοφόρου. Ενα «ροζ» παζλ, το οποίο μάλιστα τις επόμενες ημέρες θα ξεδιπλωθεί κατά τη διάρκεια της Ενορκης Διοικητικής Εξέτασης που έχει διατάξει το ΓΕΕΘΑ.

    Οι αποκαλύψεις γύρω από τον βίο του 40χρονου Κ.Ι.Κ. προκαλούν το κοινό αίσθημα. Σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα που φέρνει σήμερα στο φως της δημοσιότητας η «Espresso», ο ιερωμένος όχι μόνο διατηρούσε δεσμό με την 48χρονη υποτιθέμενη «αδελφή» του, αλλά φρόντισε να πλαστογραφήσει ακόμη και στρατιωτικά έγγραφα προκειμένου η ίδια να τυγχάνει όλων των στρατιωτικών προνομίων. Το «ροζ» κουβάρι της υπόθεσης, που έχει συνταράξει την τοπική κοινωνία του νησιού και αναμένεται να φτάσει μέχρι τις δικαστικές αίθουσες, άρχισε να ξετυλίγεται στις 12 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τη δικογραφία, τις πρωινές ώρες του Σαββάτου ο στρατιωτικός ιερέας μετέβη στο Αστυνομικό Τμήμα της Λήμνου και κατέθεσε μήνυση εναντίον μιας γυναίκας για παραβίαση οικογενειακής στέγης.

    «Με έβριζε χυδαία, με χτυπούσε, με απειλούσε με το όπλο του. Αλλά εγώ έμενα μαζί του γιατί τον αγαπούσα. Είχε πολλά κακά. Εκτός από βίαιος, ήταν και εθισμένος στο πορνό. Παρακολουθούσε συνέχεια πορνό στο ίντερνετ και στην τηλεόραση» είπε η 48χρονη στους αξιωματικούς του ΓΕΕΘΑ, ενώ ως αιτία για να ξεσπάσει «πόλεμος» ανάμεσά τους ανέφερε ότι στάθηκε μια άλλη γυναίκα, ηλικίας 30 ετών, η οποία εργάζεται στο νησί. «Γνώρισε μια άλλη γυναίκα στη Λήμνο και μου είπε να χωρίσουμε. Γι’ αυτό τσακωθήκαμε τα ξημερώματα της 12ης Οκτωβρίου» είπε η 48χρονη. Προκειμένου μάλιστα η ίδια να αποδείξει την ερωτική σχέση φέρεται να προσκόμισε επίσης κοινές φωτογραφίες τους, αλλά και βιβλιάρια καταθέσεων στα οποία είναι συνδικαιούχος με τον ιερωμένο.

    Η γνωριμία και ο έρωτας πριν από έντεκα χρόνια στην Πάτρα

    Η ερωτική ιστορία της Χ.Κ. και του 40χρονου αρχιμανδρίτη ξεκινά πριν από περίπου έντεκα χρόνια στην πόλη της Πάτρας. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της «Espresso», η γυναίκα πήγαινε σε ένα μοναστήρι της περιοχής για να προσευχηθεί και να ζητήσει στήριξη στα σοβαρά οικογενειακά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Σε αυτό το μοναστήρι γνώρισε τον νεαρό τότε μοναχό Κ.Ι.Κ. Αμέσως ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν να ζήσουν μαζί. Ομως η κλειστή κοινωνία δεν θα τους άφηνε ήσυχους κι έτσι πήραν μια μεγάλη απόφαση. Η γυναίκα εγκατέλειψε τον σύζυγό της και τα τρία παιδιά της και ήρθε με τον ρασοφόρο που της έκλεψε την καρδιά στην Αθήνα. Επειτα εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

  4. Ο/Η Ιερέας Χ λέει:

  5. Ο/Η Antifa2 λέει:


    Russian Orthodox extremism, despite its presumably ascetic monastic roots, doesn’t avoid some terrorist erotics and sexuality
    [PHOTO SOURCE: http://ahamot.org/en/russian-orthodox-extremism/%5D


    Summer 2014 somewhere in separatist-controlled regions of Donbas.

    http://www.encyclopediaofukraine.com/display.asp?linkpath=pages%5CR%5CU%5CRussianLiberationArmy.htm

    Russian Liberation Army [Russian: Русская освободительная армия or РОА; Russkaia osvoboditelnaia armiia or ROA). A military formation in the German armed forces during the Second World War. It was organized in 1943 with the approval of the German High Command by Gen Andrei Vlasov, a captured Red Army general, from among Soviet prisoners of war held by the Germans. In 1944 control of the ROA was transferred to the SS. In early 1945 the ROA’s total strength was approx 200,000, of which about 40 percent were Ukrainians. The ROA was used by the Germans largely for propaganda purposes; its units were never committed to combat. Some ROA units participated in the anti-German uprising of early May 1945 in Czechoslovakia. At the end of the war many ROA officers and men surrendered to the Western Allies in the hope of escaping Soviet reprisal. Most of them, however, were turned over to the Soviet authorities (see Repatriation).

    [This article originally appeared in the Encyclopedia of Ukraine, vol. 4 (1993).]

    https://epicpew.com/25-pictures-that-prove-orthodox-priests-will-bless-anything/
    25 Pictures That Prove Orthodox Priests Will Bless ANYTHING
    SHAUN MCAFEE
    NOVEMBER 9, 2014
    107K VIEWS

    https://02varvara.wordpress.com/2009/11/26/the-russian-army-announced-the-introduction-of-military-chaplains/priest-in-gym/

    The Russian Army Announced the Introduction of Military Chaplains » priest in gym

  6. Ο/Η Antifa2 λέει:

    http://booksjournal.gr/slideshow/item/583-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE

    Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

    Ποιοι και γιατί ανέχονται τη Χρυσή Αυγή;

    Παναγιώτης Δημητράς

    Οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής στα έδρανα. Παρά τον ναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης, τα δυο μεγαλύτερα κόμματα του Κοινοβουλίου ανέχονται την άνετη πρόσβαση και συμμετοχή του κόμματος των υποδίκων για σύσταση εγκληματικής συμμορίας στις θεσμικές δημοκρατικές διαδικασίες.
    Στη Μεγάλη Βρετανία, αντιμετωπίζουν και καταπολεμούν τους φασίστες με συνέπεια τόσο στην κοινωνία όσο και στη δημόσια διοίκηση και στα εκλεγμένα σώματα. Στην Ελλάδα, πέρα από τα όποια λόγια, τουλάχιστο τα δύο μεγάλα κόμματα χαϊδεύουν, νομιμοποιούν και ξεπλένουν την υπόδικη και ναζιστική Χρυσή Αυγή.

    Στις ευρωεκλογές του 2009, το «αδελφό» κόμμα της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στη Μεγάλη Βρετανία, το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (BNP) πήρε 6,3% των ψήφων και εξέλεξε δύο eυρωβουλευτές, τον τότε ηγέτη του Νικ Γκρίφιν και τον Άντριου Μπρονς.
    Η βρετανική κοινωνία και πολιτεία αντέδρασε σε αυτή την εξέλιξη επιβάλλοντας μια «υγειονομική ζώνη» (cordon sanitaire)[1] απομόνωσης των ευρωβουλευτών του BNP. Τους απέκλεισαν από την επίσημη υποδοχή της υπουργού Ευρωπαϊκών Θεμάτων και απαγορεύθηκε στα στελέχη της δημόσιας διοίκησης να έχουν οποιαδήποτε, ακόμα και υπηρεσιακής φύσης, επαφή με τους ευρωβουλευτές αυτούς, τους οποίους ούτε καν θα ενημέρωναν, όπως κάνουν υπηρεσιακά με τους άλλους ευρωβουλευτές. Παράλληλα η οργάνωση «Hope Not Hate» (της οποίας εδώ και λίγο καιρό ανταποκριτής στην Ελλάδα είναι ο γράφων) μέσα σε λίγες εβδομάδες συγκέντρωσε 88.000 υπογραφές πολιτών που αντετίθεντο στην παρουσία των βρετανών φασιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.[2]

    Στις ευρωεκλογές του 2014, το με BNP«εξαφανίστηκε» (1% καμιά έδρα), το δε «αδελφό» του κόμμα στην Ελλάδα, η Χρυσή Αυγή, εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές. Η ελληνική κοινωνία και πολιτεία (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν αντέδρασε με ανάλογη απομόνωση, αντίθετα μάλιστα. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2014, το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα οργάνωσε παρουσίαση των νέων ευρωβουλευτών προσκαλώντας (με τη σύμφωνη γνώμη του ΕΚ άραγε;) και τους 21 ευρωβουλευτές , δηλαδή και τους τρεις της Χρυσής Αυγής, «για μια καλύτερη και αποδοτικότερη αμοιβαία συνεργασία […] στην εκδήλωση παραβρέθηκαν οι ευρωβουλευτές Μαν. Κεφαλογιάννης, Γ. Κύρτσος και Ελ. Βόζεμπεργκ από τη ΝΔ, οι Δημ. Παπαδημούλης, Γ. Κατρούγκαλος και Κ. Κούνεβα από τον ΣΥΡΙΖΑ, Λ. Φουντούλης και Γ. Επιτήδειος από τη Χρυσή Αυγή καθώς και ο Νότης Μαριάς από τους Ανεξάρτητους Έλληνες».[3]

    «Ηθικό δίδαγμα»; Στη Μεγάλη Βρετανία, αντιμετωπίζουν και καταπολεμούν τους φασίστες με συνέπεια τόσο στην κοινωνία όσο και στη δημόσια διοίκηση και στα εκλεγμένα σώματα. Στην Ελλάδα, πέρα από τα όποια λόγια, τουλάχιστο τα δύο μεγάλα κόμματα χαϊδεύουν, νομιμοποιούν και ξεπλένουν την υπόδικη και ναζιστική Χρυσή Αυγή.[4]

    ________________________________________

    [1] http://en.wikipedia.org/wiki/Cordon_sanitaire

    [2] http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/eu/5825432/BNP-to-challenge-any-move-banning-it-from-MEP-briefings.html

    [3] Πχ. http://www.protothema.gr/politics/article/411555/oi-ellines-eurovouleutes-sto-grafeio-tis-eurovoulis-stin-athina/ και http://www.nooz.gr/greece/to-euro-koinovoilio-upodex8ike-tous-21-neous-ellines-eurovouleutes
    [4] Η παρουσία των επίσης ακροδεξιών αλλά όχι φασιστικών Ανεξάρτητων Ελλήνων (με τους οποίους ερωτοτροπεί ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν αποτελεί ούτε είδηση ούτε έκπληξη, ούτε αντικείμενο κριτικής…

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    Στρατιωτικός παπάς και μετά μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος ο Κύριλλος Καρμπαλιώτης.
    Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1904. Πολύ νέος πήγε στον Άθωνα και σε ηλικία 18 ετών χρίστηκε Μοναχός στην Μονή Αγίου Παύλου.

    Τὸ 1934 διορίζεται στρατιωτικός παπάς στην Σχολὴ Ευελπίδων στην οποία παρέμεινε μέχρι τὸ 1942. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1951 εξελέγη Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων.

    Η Χούντα, αν και αυτός ήταν ακραία εθνικόφρων, τον ανάγκασε να παραιτηθεί στις 2 Αυγούστου 1967 ως προκλητικά διεφθαρμένο, μαζί με άλλους 6 δεσποτάδες, τους οποίους εκβίασε να υποβάλλουν παραίτηση για να μην δημοσιεύσει τα στοιχεία της ιδιωτικής τους ζωής που είχε στα χέρια της. Πέθανε στις 20 Σεπτέμβρη του 1968.

    Η Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος στο βιογραφικό του, κάνει πως δεν δεν ξέρει γιατί έφυγε: «Ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων παρέμεινε ἕως τὸ 1967″.

    Το 1979 ο Γ.Καρανικόλας, μέλος του Δ.Σ. της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, εξέδωσε τους «Ανορθόδοξους Έρωτες Ορθοδόξων Κληρικών», οι οποίοι πραγματοποίησαν και δεύτερη έκδοση το ’87

    και στους οποίους ο αγωνιστής συγγραφέας περιγράφει με το παραπάνω τα σεξουαλικά καμώματα του Κύριλλου και των ρασοφόρων ερωτικών παρτεναίρ του, με σκανδαλιστικές λεπτομέρειες που αποφεύγω να μεταφέρω εδώ. Η μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος πάντως, εξακολουθεί να υμνεί τον «μακαριστό» Κύριλλο και ευτυχώς που δεν τον παρουσιάζει ως διωχθέντα λόγω δημοκρατικών φρονημάτων.

    http://www.imthf.gr/index.php/features/diatelesantes-mitropolites/39-kirilos-a

    Διατελέσαντες Μητροπολίτες

    Ὁ μακαριστὸς πρ. Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων Κύριλλος Α΄

    ………….

    Στὶς 25 Σεπτεμβρίου 1951 μετατίθεται στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος στὴν θέση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἰεζεκιήλ. Ἀνέπτυξε πλούσιο ποιμαντικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ ἔργο, ἐνῶ ἡ συμβολὴ τοῦ Μητροπολίτου στὴν ἀντιμετώπιση τῶν καταστρεπτικῶν σεισμῶν τοῦ 1954 ποὺ ἔπληξαν τὴν Καρδίτσα, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἦταν ἀποτελεσματική. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἀπέσπασε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία τὰ συγχαρητήρια καὶ τὸν δημόσιο ἔπαινο ἐνῶ ἡ Ἐλλαδικὴ Ἐκκλησία τὸν τίμησε κι αὐτὴ μὲ τὸν δικό της τρόπο. Ὑποστήριξε τά «Θεσσαλικὰ Γράμματα» καὶ ὑπήρξε συνεργάτης τῆς Ἱστορικῆς καὶ Λαογραφικῆς Ἑταιρείας τῶν Θεσσαλῶν καὶ τῆς Λαϊκῆς Βιβλιοθήκης Καρδίτσης.

    Ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων παρέμεινε ἕως τὸ 1967.

  8. Ο/Η του κώλου λέει:

    https://sikam.wordpress.com/2014/10/04/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B7/

    Στον αντεπαναστατικο πολεμο των μεγαλων δυναμεων εναντια στην επαναστατημενη Σοβιετικη ενωση συμμετειχε και η Ελλαδα με χιλιαδες Ελληνες στρατιωτες.398 νεκροι και 657 τραυματιες Ελληνες στρατιωτες σε εναν πολεμο εναντια στον εξεγερμενο λαο της Ουκρανιας εξεγερμενο λαο που αναμεσα του υπηρχαν και πολλοι Ελληνικης καταγωγης πολιτες.

    Tετρακοσια Ελληνοπουλα νεκρα και πανω απο 600 τραυματισμενα ποσοι αναπηροι αραγε σωματικα και ψυχικα γιατι;Για εναν πολεμο εναντια σε εναν λαο που αγωνιζοταν να διωξει τους τσαρους απ την ζωη του.Εργατοπεδα και αγροτοπεδα απο μια φτωχη Ελλαδα στην υπηρεσια του διεθνους κεφαλαιου να ακουν τα μεγαλα λογια των προπαγανδιστων.

    Ηγετικο ρολο( πολιτικο ρολο) σε αυτη την εκστρατεια επαιξε ο Παντελεημονας Φωστινης ιεροκηρυκας του 34 συνταγματος πεζικου.


    Εδω parasimaτα παρασημα του

    Και ο πολεμος αυτος τον σημαδεψε βαθια για την υπολοιπη ζωη του.Βαθυτατα αντικομμουνιστης διεγραψε την δικια του ιστορια στην πολιτικη και θρησκευτικη ζωη του τοπου.Aποσπασμα απο το βιβλιο του Αγωνες κατω απο τα Δεσμα σελ 55

    Ο αντικομμουνιστής και αρχιεθνικόφρων Παντελεήμων συγγραφέας του «Ο κομμουνισμός. Ούτος εστίν ο πλάνος και ο αντίχριστος»- Απ. Διακονία, Αθ. 1950


    Εγκαίνια γεώτρησης Γύρου.Ο Δεσπότης είναι ο Παντελεήμων Φωστίνης

    http://aktines.blogspot.gr/2016/10/1940-1945.html

    30 Οκτ 2016
    «Η εθνική δράση του Μητροπολίτου Παντελεήμονος Φωστίνη κατά τα έτη 1940 – 1945″

    Η ΕΘΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ
    ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΦΩΣΤΙΝΗ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ 1940 – 1945
    Βασίλειος Γ. Βοξάκης, Θεολόγος καθηγητής

    Ο Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου και έπειτα Χίου Παντελεήμων Φωστίνης. υπήρξε ένας από τους πλέον διακεκριμένους και αγαπητούς Ιεράρχες των νεοτέρων χρόνων. Υπόδειγμα Ορθοδόξου ποιμενάρχου, αλλά και θερμός πατριώτης άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του πολύπλευρου και αξιόλογου έργου του, όπου κι αν βρέθηκε. Εφάρμοσε στην πράξη αυτό που είχε γράψει σε επιστολή του προς την Εκκλησία της Νεοκαισαρείας ο Μέγας Βασίλειος, περιγράφοντας τον τύπο του άξιου Ποιμένα ως : «έρεισμα πατρίδος, εκκλησιών κόσμος…». Το παρόν άρθρο αποτελεί μία συνοπτική αναφορά σε μια πτυχή της ζωής του αοιδίμου Μητροπολίτου Παντελεήμονος Φωστίνη που αφορά την εθνική του δράση κατά την ένδοξη περίοδο του 1940 – 1945.

    Το θρασύδειλο τελεσίγραφο της Ιταλίας κατά της Ελλάδος την 28η Οκτωβρίου 1940 βρίσκει τον Παντελεήμονα Φωστίνη να ποιμαίνει ήδη από το 1922 τη Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου. Μέσα στα δεκαοχτώ αυτά έτη επέδειξε αξιοζήλευτο ποιμαντικό έργο: ιερουργεί, κηρύττει, συμβουλεύει, ιδρύει φιλανθρωπικά ιδρύματα, απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και καθίσταται στα μάτια, αλλά και στις καρδιές των ανθρώπων της περιοχής του αληθινός πνευματικός πατέρας. Το 1928 η εφημερίδα των Αθηνών «Εμπρός» έγραφε σχετικά: «Ο Σεβασμιώτατος Καρυστίας κ. Παντελεήμων Φωστίνης έναν πόθον έχει. Καταβάλλει απεγνωσμένον αγώνα διά να ανορθώση τα ερείπια που βρήκε και να εμφυσήση ομορφιά στην φυσικά όμορφη επαρχία του. Προσπαθεί με κάθε νόμιμο και λογικό τρόπο να κάμη να ξυπνήση η ψυχή των Κυμαίων…Ο Μητροπολίτης Καρυστίας είναι μια εξαιρετική φυσιογνωμία, υποδειγματικού ιεράρχου και η προσπάθειά του, η εργασία του η ενθουσιώδης, αποδίδει ολονέν τους θαυμασίους καρπούς.»
    Κύλησαν όμως τα χρόνια και ο ακαταπόνητος Ποιμένας Καρυστίας και Σκύρου, όταν το ημερολόγιο έδειξε 28 Οκτωβρίου 1940, υπήρξε από τους πρώτους που στάθηκαν στις επάλξεις του εθνικού μας αγώνα και έμεινε εκεί ακλόνητος και ανδρείος ως την τελευταία ημέρα του πολέμου. Ο Μητροπολίτης Δράμας, Φίλιππος, στο έργο του «Ο συναρπαστικός Ιεροκήρυξ και Μυσταγωγός» διασώζει τη μαρτυρία ενός αυτόπτη του Αναστασίου Σάγου, μαθητή Γυμνασίου τότε, για τη δράση του ηρωικού Μητροπολίτου Παντελεήμονα ήδη από την πρώτη ημέρα της κηρύξεως του πολέμου. «Πρωί – πρωί εκείνη τη Δευτέρα, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, τον θυμάμαι όρθιο πάνω σε μια εξέδρα, έξω από τον Άγιο Αθανάσιο, στην πλατεία της Κύμης, να μεταδίδη στα πλήθη των ανθρώπων οι οποίοι τον περιστοίχιζαν, τον ιερό παλμό, τον ιερό ενθουσιασμό για τον Μεγάλο Εθνικό Αγώνα που μόλις άρχιζε. «Θάρρος παιδιά!!! … » Ακόμα βουίζει στ’ αυτιά μου η βροντερή φωνή του. «… Θάρρος παιδιά!!! , η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».
    Όμως από την ημέρα της κηρύξεως του πολέμου δεν μπορεί να ησυχάσει. Το μυαλό και η ψυχή του βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του Μετώπου, εκεί όπου οι Έλληνες «μεθυσμένοι με το κρασί του ’21», όπως είπε τότε ο Κωστής Παλαμάς, ήδη πάλευαν να αποκρούσουν την επίθεση των αριθμητικά και υλικά υπέρτερων δυνάμεων του Μουσολίνι. Για μια ακόμα φορά ο ταπεινός και μικρός Δαβίδ με τη βοήθεια του Θεού ετοιμαζόταν να παλέψει με τον αλαζόνα γίγαντα Γολιάθ.
    Συνεχώς στο μυαλό του μακαριστού Παντελεήμονος βρισκόταν ο λόγος του Κυρίου μας: «Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» (Ιω. 10,11). Αυτό έκανε πάντοτε ο Παντελεήμων κατά τη διάρκεια της ειρήνης, αυτό αποφασίζει να κάνει και στην εμπόλεμη κατάσταση. Η καρδιά του, καρδιά αληθινού παλικαριού, δεν τον αφήνει να βολευτεί στην ασφάλεια και τη γαλήνη του Μητροπολιτικού του γραφείου. Ο Παντελεήμων, παρά το ότι διένυε τότε το 52ο έτος της ηλικίας του, αλλά και λόγω της θέσεώς του, είχε κάθε ηθικό δικαίωμα να βρίσκεται στα μετόπισθεν. Όμως η δική του επιθυμία είναι να βρεθεί κοντά στα παιδιά της επαρχίας του και τους άλλους στρατιώτες που ήδη πολεμούσαν για την Πατρίδα. Έτσι δεν παύει να παρακαλεί το Γενικό Επιτελείο Στρατού να του χορηγήσει τη σχετική άδεια. Μέχρι να έλθει η έγκριση παραμένει στη Μητροπολιτική του επαρχεία προσευχόμενος στη Θεοτόκο και εκλιπαρώντας η Αγία Σκέπη της να προστατεύει τους στρατευμένους, αλλά και ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος στις δύσκολες αυτές στιγμές της δοκιμασίας.
    Ενδεικτικό του ενθουσιασμού και της άδολης αγάπης του Παντελεήμονα για την Πατρίδα είναι και το ακόλουθο περιστατικό που αφηγήθηκε ο αρχισμηνίας Ιωάννης Σπίνος, ασυρματιστής σε υδροπλάνο της 12ης Μοίρας Ναυτικής Συνεργασίας. Το υδροπλάνο στο οποίο υπηρετούσε ο Ι. Σπίνος διατάχθηκε στα μέσα Νοεμβρίου 1940 να συνοδεύσει τη νηοπομπή με τους Χιώτες στρατευμένους από το λιμάνι της Χίου προς τη Μυτιλήνη με τελικό προορισμό το Μέτωπο. Ύστερα από τεχνική βλάβη του υδροπλάνου τους αναγκάστηκαν να προσθαλασσωθούν στην Κάρυστο. Ένα καΐκι τους ρυμούλκησε στο λιμάνι της Καρύστου, όπου εκεί τους ξάφνιασε η λαμπρή υποδοχή, στην οποία πρωτοστατούσε ο Μητροπολίτης Παντελεήμων. Ο αρχισμηνίας Ιωάννης Σπίνος διηγείται: «Μόλις εφθάσαμε στην προβλήτα ανεβήκαμε έξι σκαλοπάτια, εφιλήσαμε το Σταυρό και το χέρι του και εκείνος μας άγιασε και μας ευλόγησε. Ήταν μια συγκινητική υποδοχή βλέποντας τον ενθουσιασμό και τη συμπαράσταση ολοκλήρου του Έθνους».
    Τελικά η πολυπόθητη άδεια για την πρώτη γραμμή της μάχης που πρόσμενε ο πατριώτης Ιεράρχης επιτεύχθηκε με τη μεσολάβηση του επίσης ηρωικού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρύσανθου Φιλιππίδη. Έχοντας και την έγκριση της Ιεράς Συνόδου ξεκινάει για την Ήπειρο με βοηθό του τον τότε Διάκονο Παντελεήμονα Καρανικόλα, μετέπειτα Μητροπολίτη Κορίνθου. Πορεύεται προς τα πεδία των μαχών ως καλός στρατιώτης του Χριστού έχοντας ως πνευματικά όπλα τη ζέουσα χριστιανική πίστη, την αγάπη προς την Πατρίδα και τη διάθεση προσφοράς προς τον συνάνθρωπο.
    Για τον θαρραλέο αυτόν Επίσκοπο η εμπόλεμη ζώνη δεν ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Ας μην ξεχνούμε ότι το 1912 – 1913 ο νεαρός Παντελεήμων, ήδη Διάκονος, κατατάσσεται εθελοντικά στις τάξεις του απελευθερωτή Ελληνικού Στρατού ως ιεροκήρυκας του 8ου Συντάγματος του Ναυπλίου. Αφήνει λοιπόν την ασφάλεια των Αθηνών και διακόπτει προσωρινά τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή, γιατί αυτή τη στιγμή τίποτε άλλο δεν προέχει τόσο όσο το καθήκον προς την Πατρίδα. Ο ενθουσιασμός του είναι τέτοιος που κατά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου 1912, είναι από τους πρώτους που θα εισέλθει στην πόλη του Αγίου Δημητρίου. Η πνευματική προσφορά του προς τους στρατευμένους, η γενναιότητα και η αυταπάρνησή του προκαλούν το θαυμασμό όλων, ακόμη και του Αρχιστρατήγου Διαδόχου και κατοπινού βασιλέα Κωνσταντίνου. Σε επίσημη στρατιωτική έκθεση του Γενικού Επιτελείου Στρατού θα αποσπάσει ιδιαιτέρως ευμενή σχόλια για τη δράση του. Ως Αρχιμανδρίτης και πάλι εθελοντικά το 1915 εντάσσεται στο 7ο Σύνταγμα Πεζικού και συνοδεύει τους Έλληνες στρατιώτες στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, εγκαταλείποντας την περίοπτη θέση του Πρωτοσυγκέλου της τότε Μητροπόλεως Αθηνών που κατείχε. Θα φθάσει μέχρι την Ουκρανία με το 34ο Σύνταγμα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος το 1919. Πλήθος παρασήμων μαρτυρούν τη μέχρι τότε προσφορά του στους εθνικούς αγώνες.

    Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων Φωστίνης σε μια από τις πορείες του στο Βορειοηπειρωτικό Μέτωπο

    Έτσι λοιπόν ο Μητροπολίτης Παντελεήμων βρέθηκε να περιοδεύει στα εδάφη της μόλις απελευθερωθείσας Βορείου Ηπείρου. Καβάλα σ’ ένα μουλάρι, όπως μας διασώζει ο φωτογραφικός φακός της εποχής, διένυε χιλιόμετρα σε πρωτόγονους δρόμους και σε λασπωμένα μονοπάτια πάνω σε κακοτράχαλα βουνά. Ταξίδευε ενώ τον διαπερνούσε το χειμωνιάτικο ψύχος των βορειοηπειρωτικών βουνών, μέσα σε νεροποντές και σε αφιλόξενα χιόνια. Συμμερίστηκε τις ταλαιπωρίες, την κούραση και τις δύσκολες συνθήκες διαβιώσεως που περνούσε ο απλός Έλληνας φαντάρος. Συνθήκες σκληρές και αντίξοες ιδίως για έναν άνθρωπο μιας κάποιας ηλικίας. Αλλά τόσο ο μακαριστός Παντελεήμων, αλλά και οι δεκάδες ιερείς που συνόδευαν τον ελληνικό στρατό δεν είχαν μόνο να αντιπαλέψουν τις δύσκολες συνθήκες ζωής του στρατευμένου, αλλά ριψοκινδύνευαν καθημερινά με αυταπάρνηση προσφέροντας τη ζωή τους και την υγεία τους θυσία στο βωμό της Πατρίδος, αφού και αυτοί βρίσκονταν στην προκεχωρημένη ζώνη των πολεμικών επιχειρήσεων. Κάποιοι από τους στρατιωτικούς αυτούς ιερείς τραυματίστηκαν και άλλοι πρόσθεσαν το όνομά τους στο Συναξάρι των Ιερομαρτύρων του Γένους. Οι Ορθόδοξοι κληρικοί στάθηκαν κυριολεκτικά στις επάλξεις της ηρωικής αυτής εποποιίας. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα» του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Χαραλάμπου Βασιλοπούλου : «Μπροστά στο τάγμα ήταν ο ιερεύς του στρατού καβάλα στο γυμνό άλογο. Ήταν ψηλός, αδύνατος, ασκητικός. Τα πόδια του κρεμότανε και στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένη η κόπωσις, η εξάντλησις και η αϋπνία…»
    Ο γενναίος Ιεράρχης Παντελεήμων ακούραστος επί μήνες όργωσε κυριολεκτικά το Μέτωπο από άκρο σε άκρο έχοντας πάντοτε στο νου και στην καρδιά του το Χριστό και το θεόπνευστο λόγο του Προφητάνακτος Δαβίδ: «Εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι Συ μετ’ εμού ει» (Ψαλμ. 22,4). Τελούσε συνεχώς τη Θεία Λειτουργία για να θωρακίζονται πνευματικά οι στρατιώτες και κήρυττε με την απαράμιλλη ρητορική του ικανότητα συνεπαίρνοντας και ενθουσιάζοντας τους ακροατές του με τη θερμή πίστη του στην Ορθοδοξία και την αγάπη του στην Ελλάδα αναδεικνυόμενος αυθεντικός «πυρίπνους ρήτωρ». Συμβούλευε, παρηγορούσε, ενίσχυε και αναπτέρωνε το ηθικό των σκληρά δοκιμαζόμενων αγωνιστών του ’40 τόσο με τις συζητήσεις, αλλά κυρίως με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Κορυτσά, Αργυρόκαστρο, Χειμάρρα, Λάμποβο, Λεσκοβίκι, Πόγραδετς, Πρεμετή είναι μόνο μερικά από τα μέρη της μόλις απελευθερωθείσας Βορείου Ηπείρου όπου βάδισαν τα πόδια του σεπτού Ιεράρχη, σε μια περιοδεία όχι ακριβώς σαν του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αλλά με πολλές ομοιότητες με εκείνου.
    Ο Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων, που έζησε από κοντά τα γεγονότα αυτά ως βοηθός και Διάκονος του ηρωικού Ιεράρχη, σε συνέντευξή του το 2004 μεταξύ άλλων είπε: «Επί μήνες γυρνούσαμε στις πόλεις και τα χωριά της Αλβανίας. Βρισκόμασταν δίπλα στους Έλληνες φαντάρους. Στην Κλεισούρα, στην Πρεμετή, στην Κορυτσά, στο Αργυρόκαστρο. Τελούσαμε κηδείες, εξομολογούσαμε τους στρατιώτες και ευλογούσαμε τα όπλα της πατρίδας… Ο Δεσπότης είχε φλογερό λόγο, ήταν πατριώτης και μιλούσε σε όλους με θερμά λόγια. Οι στρατιώτες τον άκουγαν με ευλάβεια και πίστη. Έπαιρναν κουράγιο και συνέχιζαν, παρά το χιόνι και την έλλειψη συσσιτίου… Ήταν η καρδιά, η ψυχή των Ελλήνων που πολεμούσαν τους κατακτητές».


    Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων Φωστίνης εν μέσω Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών στην Κόσσινα Πρεμετής

    Οι στρατιωτικοί ιερείς και μεταξύ τους και ο Μητροπολίτης Παντελεήμων αποχώρησαν από τους τελευταίους, όταν μετά τη γερμανική επίθεση το βορειοηπειρωτικό Μέτωπο αναγκάστηκε να συμπτυχθεί και άρχισε η υποχώρηση. Ο Ιεράρχης Καρυστίας και Σκύρου και οι άλλοι ιερείς εφάρμοσαν στο ακέραιο αυτό που ο ίδιος είχε γράψει με αφορμή τις ηρωικές θυσίες του κλήρου κατά τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους : «Καϋμένο ράσο, τιμημένο και τρισένδοξο ράσο, υπήρξες πάντοτε ο μάρτυς κατά την πάλην των ευγενών ιδανικών…».
    Όταν στις 27 Απριλίου 1941 τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εισέρχονταν στην Κύμη, στον Μητροπολιτικό ναό της Κύμης τελούνταν η Θεία Λειτουργία. Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων προκειμένου να ενισχύσει πνευματικά το ποίμνιό του, το οποίο με αγωνία ατένιζε τη ζοφερή «νύχτα» της δουλείας που απλωνόταν μπροστά του, είπε στο κήρυγμά του τα εξής: «Βαστάτε παιδιά. Ήτο γραπτό μας να σκλαβωθούμε… Από το 1922 που έγινα πατέρας σας, περάσαμε πολλά χρόνια ευτυχισμένα μαζί. Μαζί θα πιούμε και τα φαρμάκια της σκλαβιάς. Θυμηθήτε την ιστορίαν μας και τον προορισμόν μας, Η Ελληνική Σημαία δεν θα κυματίζη πλέον. Την υπέστειλαν οι κατακτηταί. Μα ο Θεός εχάρισε για μας μια ακατάλυτη Σημαία. Τον γαλάζιο ουρανό και τα ολόασπρα κύματα. Την γαλανή θάλασσα και το λευκό φως. Αυτήν την Ελληνική Σημαία κανένας κατακτητής δεν θα μπορέση να υποστείλη. Κι εγώ από σήμερα, όσον είναι σκλαβωμένη η Πατρίδα μας, άλλα αρχιερατικά δεν θα φορέσω εκτός από τα γαλανόλευκα. Όσες φορές με βλέπετε να λειτουργώ, να νομίζετε ότι βλέπετε μπρος σας να κυματίζη η Ελληνική Σημαία… Βαστάτε παιδιά. Και αυτό θα περάση. Γρήγορα θα ελευθερωθούμε…».
    Όλους τους παραπάνω λόγους τους είπε ο μακαριστός Παντελεήμων έχοντας πλήρη επίγνωση του κινδύνου που επικρεμόταν επί της κεφαλής του, καθώς ήταν βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα έφθαναν και στ’ αυτιά των κατακτητών. Προτίμησε να ριψοκινδυνέψει να χάσει τη ζωή του ή το θρόνο του, όπως συνέβη στον Εθνάρχη Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο, παρά να σιωπήσει από δειλία ή χειρότερα να κολακέψει τις κατοχικές δυνάμεις και να καταισχύνει το τιμημένο ράσο του Ορθόδοξου κληρικού. Κράτησε με τα λόγια του αυτά, αλλά και τις κατοπινές του πράξεις, στάση αντάξια με αυτήν του Μεγάλου Βασιλείου όταν τον απειλούσε ο ύπαρχος Μόδεστος. Εκείνη την εποχή ο Μόδεστος εμβρόντητος για το θάρρος του Ιεράρχη της Καισάρειας αναφώνησε: «Κανένας ως σήμερα δε μίλησε μ’ αυτό τον τρόπο σε μένα το Μόδεστο και με τόση μεγάλη παρρησία». Και ο Άγιος Βασίλειος του ανταπάντησε: «Γιατί δε συνάντησες ποτέ πραγματικό Επίσκοπο». Έτσι και ο Παντελεήμων μ’ αυτούς τους λόγους τους μεστούς πατριωτισμού και θεμελιωμένους στην ακράδαντη πίστη του στο Θεό από τη μια αναπτέρωσε το καταπτοημένο ηθικό των συμπατριωτών του, αλλά ταυτόχρονα υποδέχθηκε με πραγματική «ψυχρολουσία» τους εχθρούς της Πατρίδας και της Εκκλησίας. Απηχεί λοιπόν πλήρως την πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός του από τον Κωνσταντίνο Βοβολίνη ως: « κήρυκα των Εθνικών μας ιδανικών».
    Ο αείμνηστος Παντελεήμων δεν έμεινε όμως μόνο στα λόγια, αλλά αμέσως πέρασε και στις πράξεις που ουσιαστικά τον κατέστησαν το κεντρικό πρόσωπο της Εθνικής Αντιστάσεως στην Εύβοια. Ακαταπόνητος εργάσθηκε για να βοηθήσει υλικά τους πεινασμένους, τις χήρες, τα ορφανά, να συντρέξει στην απάλυνση του ανθρωπίνου πόνου και να ενισχύσει τους απελπισμένους. Ο Παντελεήμων μαζί με τον Ταγματάρχη Ιωάννη Τσιγάντε αποτέλεσαν τους στύλους της πατριωτικής οργανώσεως «Μίδας 614». Με αυτοθυσία υπηρέτησε το εθνικό συμφέρον έχοντας στο πλάι του ως συνεργάτες κληρικούς, θεολόγους, μοναχούς και άλλους πατριώτες. Το συνθηματικό όνομά του μεταξύ των αγωνιστών ήταν «ο παππούς». Με κρυμμένο ασύρματο επικοινωνούσε με τη νόμιμη ελληνική κυβέρνηση που βρισκόταν στο Κάιρο και έδινε πληροφορίες. Χάρις στις άοκνες προσπάθειές του βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στις Μονές Λευκών, Μάντζαρη, Σωτήρος και Μοναστηράκι της Καρυστίας δεκάδες Έλληνες στρατιωτικοί και μη, καθώς και Άγγλοι. Με την καθοδήγηση του Μητροπολίτη οργανωνόταν η διαφυγή όλων αυτών με ιστιοφόρα που απέπλεαν από τους όρμους της Καρυστίας προς την Τουρκία με τελικό προορισμό τη Μέση Ανατολή. Κάποιες φορές στις μυστικές αυτές φυγαδεύσεις συμμετείχαν και αγγλικά υποβρύχια. Ο τότε Διάκονος Παντελεήμων Καρανικόλας λέει: «Διασώσαμε δεκάδες ανθρώπους και οργανώσαμε και τη διαφυγή της Σοφίας Βέμπο».
    Η εθνική δράση του Μητροπολίτη Καρυστίας ολοένα και αύξανε γινόμενη ιδιαιτέρως ενοχλητική για τους κατακτητές αλλά δυστυχώς και για κάποιους ξενοκίνητους Έλληνες που είχαν άλλα σχέδια για το μέλλον της Ελλάδος. Οι γερμανικές αρχές κατοχής οργάνωσαν τη σύλληψή του. Ευτυχώς όμως διέφυγε κυριολεκτικά στο παρά πέντε και με υποβρύχιο στις 27 Ιουλίου 1943 άφησε το σκλαβωμένο έδαφος της λατρευτής του πατρίδας έχοντας την ελπίδα ότι ο Θεός σύντομα θα τον αξιώσει να επιστρέψει σ’ αυτήν μαζί με την ελευθερία.
    Από τη Σμύρνη κατευθύνεται στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου δεν εφησυχάζει, αλλά αφού ορίζεται Μητροπολίτης των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων επαναλαμβάνει το εθνικό και ποιμαντικό έργο που επιτέλεσε στο Μέτωπο πριν από τρία χρόνια με τον ίδιο ζήλο, αυτοθυσία και ηρωισμό. Οι ψυχικές του δυνάμεις καθόλου δε μεταβλήθηκαν, μόνο οι καιρικές συνθήκες έχουν αλλάξει, έτσι αντί του δριμύτατου ψύχους των βουνών της Ηπείρου τώρα έχει ν’ αντιμετωπίσει το θερμό κλίμα της Μέσης Ανατολής.
    Στέκεται δίπλα στους στρατευμένους ως στοργικός πατέρας προς τα παιδιά του. Ο ίδιος μερικά χρόνια μετά θα γράψει σε βιβλίο του τα εξής λόγια που ξεχειλίζουν αγάπη και περηφάνια: «Τα παιδιά, όλα αγνά Ελληνόπουλα… ελαχταρούσαν πότε να έλθη η ευλογημένη ώρα να πετάξουν στην Ελλάδα, τη σκλαβωμένη Πατρίδα τους, και να σπάσουν τα δεσμά της και να πέσουν να φιλήσουν το αγιασμένο της χώμα.» «Όταν υπηρετούσαν τα παιδιά αυτά στην Μέση Ανατολή, στις διάφορες στρατιωτικές μονάδες, τα εκαμάρωνα γεμάτα ζωή και δύναμη. Ήσαν όλα παιδιά δεκαεπτά έως δεκαεννέα ετών… εστάθηκαν στη θέσι τους και επολέμησαν παλληκαρίσια, τιμήσαντα την Ελλάδα και στις καταδρομές ως Ιερολοχίται και στο Ρίμινι ως Ταξιαρχίται και στα καράβια ως ναυτικοί. Υπηρέτησαν πιστά άλλοι τρία, άλλοι περισσότερα χρόνια και επιτέλους απελύθησαν και ξαναγύρισαν στα σπίτια τους με τη συνείδησι ήσυχη, ότι έκαμαν το καθήκον τους προς την Πατρίδα τίμια.»
    Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1944, όπου βρίσκεται χωρίς Μητρόπολη, αφού η θέση του ήδη έχει πληρωθεί κατά το διάστημα της απουσίας του στη Μέση Ανατολή. Όμως δεν απογοητεύεται ούτε παραπονιέται, αλλά συνεχίζει και στον Ελλαδικό χώρο το έργο του ως Μητροπολίτης των Ενόπλων Δυνάμεων. Από τις 26 Σεπτεμβρίου 1946 εποίμανε τη Μητρόπολη Χίου Ψαρών και Οινουσσών μέχρι την κοίμησή του στις 12 Μαρτίου 1962. Ο ίδιος υπήρξε σε όλη του τη ζωή ανιδιοτελής, αφιλοχρήματος και ταπεινός. Ουδέποτε θέλησε να εκμεταλλευτεί προς όφελός του ισχυρές γνωριμίες, ποτέ του δεν επιδίωξε αξιώματα, αλλά πάντοτε αγωνίσθηκε ως φιλόστοργος Πατήρ και «οπλίτης» του Χριστού από όποια θέση κι αν του ανατέθηκε. Σε επιστολή του το 1958 έγραφε: «Δεν αναμένω από ανθρώπους την αναγνώρισιν αυτών, ούτε και θέλω. Θέλω να αποκτώ καθημερινώς περισσότερα δικαιώματα δια να ζητώ το έλεος του Θεού».

    Η εθνική δράση του μακαριστού Μητροπολίτη Παντελεήμονος Φωστίνη πρέπει να αποτελεί φωτεινό πρότυπο για όλους μας και ιδίως για τους νέους. Δυστυχώς όμως στις μέρες μας τη μνήμη του, όπως και όλων των άλλων Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών, Ιερέων και Μοναχών που διήλθαν «δια πυρός και ύδατος» και στάθηκαν άξιοι της Αποστολής τους και του Διακονήματος που η Εκκλησία τους ανέθεσε όχι μόνο αφήνουμε να καλύπτεται από τη λήθη του πανδαμάτορα χρόνου, αλλά ανεχόμαστε να διασύρονται και να αμφισβητούνται δημόσια από «ανεπίσημα», αλλά και «επίσημα» ανιστόρητα χείλη. Όμως δεν μειώνεται η αξία των ηρώων, αλλά αποκαλύπτεται η δική μας μικρότητα και αχαριστία. Ο Θεός να μας ελεήσει στη δύσκολη εποχή που ζούμε και να αναδείξει περισσότερους κληρικούς που να ακολουθούν το δικό του παράδειγμα.

    http://www.politischios.gr/hios-poli/timi-sti-mnimi-toy-makaristoy-panteleimona-fostini

    Τιμή στη μνήμη του μακαριστού Παντελεήμονα Φωστίνη

    http://www.politischios.gr/hios-poli/mnimosyno-pant-fostini
    10/03/2017 – 20:48
    Αρθρογράφος: PolitisChios

    Μνημόσυνο Παντ. Φωστίνη
    Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιερού Τάγματος Αγίου Παντελεήμονα καλεί τα μέλη και τους φίλους στο μνημόσυνο με αφορμή τη συμπλήρωση 55 ετών από τη κοίμηση του αειμνήστου Μητροπολίτη Χίου Παντελεήμονα Φωστίνη το Σάββατο 11 Μαρτίου 2017, στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη στο «Τάγμα του Δεσπότη».


    http://dkamizis.blogspot.gr/2014/07/blog-post_8783.html
    Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014
    ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΦΩΣΤΙΝΗΣ
    Λίγα λόγια για το μεγάλο ιεράρχη, άξιο τέκνο του Κρανιδίου, από το βιβλίο «Ιερό Τάγμα Αγίου Παντελεήμονος» του Ανδρέα Σ. Αξιωτάκη.

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    Πέθανε από καρδιακή προσβολή στα 61 της, η μαχητική Μπάρμπαρα Μπλέιν, Πρόεδρος του SNAP (Δίκτυο όσων επιβίωσαν από σεξουαλική κακοποίηση των ιερέων), κακοποιημένη η ίδια σε μικρή ηλικία από καθολικό ιερέα

    Η Washington Post
    https://www.washingtonpost.com/local/obituaries/barbara-blaine-founder-of-snap-dies-at-61/2017/09/25/3003a1d0-a1ac-11e7-b573-8ec86cdfe1ed_story.html?utm_term=.6600dc42d824


    In this March 29, 2011, file photo, Barbara Blaine, President of Survivors Network of those Abused by Priests (SNAP), displays childhood photographs of adults who say they were sexually abused, during a news conference in Philadelphia. Barbara Blaine, the founder and former president of the Survivors Network of those Abused by Priests, has died. The organization known as SNAP announced on its Facebook page that Blaine died Sunday, Dept. 24, 2017, following a recent cardiac event. She was 61. (Matt Rourke, File/Associated Press)

    By Associated Press September 25 at 1:10 AM
    ………………………

    Το Pokrov
    https://www.pokrov.org/founder-snap-passes-away/


    Barbara at the age she was abused by a Catholic priest in Toledo, Ohio

    ΑΒC News
    http://abcnews.go.com/US/wireStory/barbara-blaine-founder-snap-dies-61-50068579
    Barbara Blaine, founder of abuse victims group SNAP, dies

    SNAP now has more than 20,000 members and support groups meet in over 60 cities across the U.S. and the world.

  10. Ο/Η Βολταίρος λέει:

    http://www.lovemyall.com/article/arxeio/sataniki-igoumeni-monis-kerateas-pou-vasanizei-mehri-thanatou-anthropous-sto-monastiri%20tis

    Tο σκάνδαλο που συγκλόνισε την Ελλάδα

    Η «σατανική» ηγουμένη της Μονής Κερατέας που βασάνιζε ως θανάτου παιδιά και ηλικιωμένους στο μοναστήρι της! (ΦΩΤΟ)
    16 Αυγούστου 2017

    Τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου του 1950, περισσότεροι από 80 αστυνομικοί με επικεφαλής αξιωματικούς της ασφάλειας, έναν ανακριτή κι έναν αντεισαγγελέα πραγματοποιούν επέμβαση στη Μονή Κερατέας και απελευθερώνουν δεκάδες πλούσιες ηλικιωμένες γυναίκες και 36 αγόρια και κορίτσια που βρίσκονταν σε κατάσταση εξάντλησης και θρησκευτικού παραληρήματος.

    «Εις τη Μονή Κερατέας είχε αναβιώσει ο Μεσαίων». Αυτός ήταν ένας από τους δεκάδες τίτλους της εφημερίδας «Ελευθερία» που περιέγραφε λιτά και παραστατικά όλα τα φρικτά που διαδραματίζονταν μέσα στη Μονή στα τέλη του 1950, σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα.

    Κακοποιήσεις ενηλίκων και παιδιών, βασανιστήρια, κατάχρηση περιουσιών, φόβος, θάνατος, απ’ όλα είχε η τρομερή αυτή υπόθεση, που περιβαλλόταν από θρησκευτικό φανατισμό, φέρνοντας στο μυαλό τα βασανιστήρια του Μεσαίωνα.


    Πρωταγωνίστρια η ηγουμένη της Μονής Μαριάμ Σουλακιώτου, που καταδικάστηκε για όλα τα φρικτά που είχε πράξει και πέθανε μέσα στη φυλακή το 1954.

    Στο παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι της Πευκοβουνογιάτρισσας στην Κερατέα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες.

    Στο χώρο της προσευχής και της λατρείας, της νηστείας και του λιτού βίου, διεξάγονταν σειρά βασανιστηρίων.

    Το Δεκέμβριο του 1950 οι αστυνομικοί με επικεφαλής αξιωματικούς της χωροφυλακής, τον αρμόδιο αντιεισαγγελέα και ιατροδικαστή εισβάλλουν στη Μονή και έρχονται μπροστά στη θέα δεκάδων καχεκτικών και φοβισμένων ηλικιωμένων και παιδιών, που βρίσκονταν σε κατάσταση εξάντλησης.

    Τα παιδιά τα επιβιβάζουν μέσα σε λεωφορεία με προορισμό των παιδικό σταθμό του Λαυρίου, ενώ οι καλόγριες ρίχνουν κατάρες και προβάλλουν αντίσταση.

    Ταυτόχρονα συλλαμβάνεται και ο εγκέφαλος των βασανιστηρίων, η γυναίκα που αποκαλούνταν ο «γυναικείος σατανάς», η Μαριάμ Σουλακιώτου, αρκετές μοναχές, αλλά και ο επίσκοπος των παλαιοημερολογιτών.

    Οι ανακρίσεις κρατούν πολλούς μήνες και οι καταθέσεις θυμάτων και συγγενών προκαλούν ανατριχίλα.

    Χαρακτηριστική η φράση του εισαγγελέα που κατά τη διάρκεια της δίκης διακόπτει μια μάρτυρα και λέει: «Η Κερατέα είναι αίσχος δια την Ελλάδα. Σηκώνονται αι τρίχες της κεφαλής μου. Σκεφτείτε ότι εκεί πέθαναν 150 φυματικά κορίτσια».


    Η μαρτυρία του Σεραφείμ Σιλβέστρου, όπως αναφέρεται μέσα στο βιβλίο του Γ. Καρανικόλα «Ανορθόδοξοι έρωτες ορθοδόξων κληρικών» είναι σοκαριστική.

    Ο μάρτυρας αναφέρεται σε φρικτά βασανιστήρια και προτροπές σε δολοφονίες.

    Μέσα στη Μονή πέθαναν η αδελφή του και ο γαμπρός του που ήταν φυματικοί, τα δε τρία παιδιά τους υποβάλλονταν σε φριχτά βασανιστήρια.


    Ο μάρτυρας λέει ότι το ένα από τα παιδιά κρεμάστηκε ανάποδα πολλές φορές, έτρωγε ξύλο μέχρι αναισθησίας, ενώ όταν ζούσε ο πατέρας του οι καλόγριες τον προέτρεπαν να το μολύνει με φυματίωση, γιατί αν ζούσε θα γινόταν κακός άνθρωπος, θα γινόταν ο διάβολος που θα έκαιγε το μοναστήρι!
    https://3.bp.blogspot.com/-OTmKim-BIuQ/VHMmWygm7kI/AAAAAAAAZUQ/xKIafR2sQ1M/s1600/soulakiotis-portrait.bmp

    «Έλεγαν ότι πρέπει να πεθάνουμε, να αδειάσουν τα κελιά να έρχονται άλλοι, για να πάμε στον παράδεισο» λέει χαρακτηριστικά.

    Την περιουσία των παιδιών -65 στρέμματα κι ένα σπίτι- την καταχράστηκε η Μονή, μετά το θάνατο των γονιών τους.

    Και αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο.

    Η Μαριάμ και οι υπόλοιπες καλόγριες συνήθιζαν να προσηλυτίζουν τα θύματά τους με σκοπό την οικειοποίηση των περιουσιών τους.

    Σύμφωνα με τον εισαγγελέα είχε αποκτήσει περιουσία άνω των 150.000 δολαρίων από τις προίκες των Ελληνίδων που είχαν μπει στο μοναστήρι.

    Η σατανική ηγουμένη έβρισκε διάφορους τρόπους προσηλυτισμού.

    Ένας από αυτούς αφορούσε το θάνατο του επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη για τον οποίο είχε διαδώσει ότι το πτώμα του είχε μυροβολήσει.

    Εκατοντάδες πιστοί πίστεψαν τα ψέματά της και έσπευσαν από πολλά μέρη της Ελλάδας για να δουν το θαύμα του Αγίου, το σώμα του οποίου ανάβλυζε μύρο.

    Στην πραγματικότητα όμως η Μαριάμ είχε ραντίσει το πτώμα με άρωμα για να παραπλανήσει τους ευσεβείς και να δημιουργήσει θρύλο γύρω από το όνομά του!


    Τα βασανιστήρια ήταν διαρκή. Μία μάρτυρας, η ηλικιωμένη Ευγενία Μαργέτη, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα όσα είχε υποστεί μαζί με άλλες μοναχές.

    Η Μαριάμ διέτασσε τις υπό τιμωρία μοναχές να μένουν μόνο με τα εσώρουχα και στη συνέχεια ανέθετε σε μια έμπιστή της να τις χτυπά με σανίδα.

    Άλλες μοναχές τις οδηγούσαν στα δάση και τις έδεναν ημίγυμνες στα δέντρα από τον εσπερινό έως τον όρθο.

    Από την προανάκριση είχε αποκαλυφθεί ότι ο συνηθέστερος τρόπος βασανισμού των θυμάτων της Μαριάμ ήταν το ανάποδο κρέμασμα από τα δέντρα με ένα σκοπό: να βγουν τα δαιμόνια από το σώμα και να εξαγνιστούν οι πιστοί.

    Συνήθιζε να ξυπνάει τα μικρά παιδιά με βάρβαρο ξυλοδαρμό πάλι με σκοπό τον εξαγνισμό τους.

    Μόνο έτσι, έλεγε, θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τη θεία λειτουργία, απαλλαγμένα από τα δαιμόνια και να αντιληφθούν το μεγαλείο της χριστιανικής θρησκείας!

    Νεαρή γυναίκα αφήνει άφωνη την έδρα περιγράφοντας τα βασανιστήρια των μοναχών στην 10χρονη ανιψιά της.

    «Κάποτε το ανιψάκι μου, 10 χρόνων κοριτσάκι, το έβαλαν αγγαρεία στο μαγειρείο. Πεινούσε και έγλειψε μια πατάτα. Να η ποινή που του επέβαλαν: Το έδεσαν ολόγυμνο όλη τη νύχτα στο στάβλο και το πρωί το βρήκαν λιπόθυμο από το κρύο και το φόβο. Είχε καθαρίσει την ψυχή του και είχε υποστεί όλη την προεργασία για τον παράδεισο…».

    Η κόρη μιας έγκλειστης περιγράφει πώς απαγόρευσαν στη μητέρα της να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Οι μοναχές με ύπουλο τρόπο κατάφεραν μάλιστα να τις αποσπάσουν 10.000 δολάρια, που της είχε αφήσει κληρονομιά ο αδερφός της.

    Η Μαριάμ καταδικάστηκε για σειρά κακουργημάτων ανάμεσα στα οποία η απάτη, η πλαστογραφία διαθηκών, η εκβίαση, η ανθρωποκτονία.

    Οι θάνατοι ήταν πολλοί. Φυματική γυναίκα μόλις αντιλήφθηκε τον ύπουλο τρόπο της Μαριάμ θέλησε να αποδράσει από τη Μονή, αλλά η ηγουμένη την έκλεισε σε μία τρώγλη με ελάχιστη τροφή για έξι μήνες με αποτέλεσμα να πεθάνει.

    Ζευγάρι που της εκχώρησε την περιουσία του πέθανε από ασιτία στη Μονή, ενώ υπήρχαν και μοναχές, όπως η Θεοδότη η οποία ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου.

    Ο Τύπος της εποχής περιέγραφε με γλαφυρότητα όσα συνέβαιναν ακόμα και αρκετά χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου.

    Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το απόσπασμα από την εφημερίδα Ελευθερία στις 6 Φεβρουαρίου 1955.

    «Ενθυμείσθε την υπόθεσιν της μονής της Κερατέας. Εις τα κράσπεδα της πρωτευούσης και υπό την ρίνα του μακαριωτάτου αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος ελειτουργούσεν επί έτη ανενόχλητον ένα φρικαλέον άντρον παχυλής αμαθείας, εγκληματικής ασυνειδησίας και ακατανόμαστων οργίων. Ένας αγράμματος μοναχός, εν συνεργασία με μίαν κτηνώδη μοναχήν παρέσυραν εις το άντρον αυτό διαφόρους αφελείς και κουρασμένους και ψυχασθενείς και αμαθείς και σιγά σιγά με μεθόδους αναλόγους των χιτλερικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως τους εξαπέστελλαν εις τα αιωνίους μονάς… ».

    Η Μαριάμ αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και υποστήριξε ότι όσα της αποδίδονταν ήταν «κατασκευάσματα του σατανά», υποστηρίζοντας ότι στη Μονή ο κόσμος ερχόταν για να σώσει την ψυχή του.

    Ακούγοντας την ετυμηγορία για τη φυλάκισή της φαίνεται πως είπε:

    «Με καταδίκασαν αδίκως. Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη απέναντι στον Θεό, ότι έπραξα το καθήκον μου απέναντι στα αδύνατα αυτά πλάσματα τα οποία με κατηγόρησαν στη δίκη».

    Η ηγουμένη πέθανε το 1954 στη φυλακή σε ηλικία 71 ετών.

    Το 2008 η εφημερίδα Espresso επισκέπτεται τη Μονή όπου υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια εκατοντάδες ψυχές.

    Οι απάνθρωπες ιστορίες φαίνεται πως ξεχάστηκαν, αλλά οι νέες μοναχές προσεύχονται καθημερινά στην ψυχή της Μαριάμ, «στην αγία αυτή που συκοφαντήθηκε και πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε», όπως λένε χαρακτηριστικά.

    Όπως επισήμαναν στην εφημερίδα δύο από τις παλαιότερες μοναχές, «η μονή αυτή έχει χτυπηθεί ανελέητα στο παρελθόν και συνεχίζουν να την πολεμούν. Αλλά δεν φοβόμαστε. Όπως δεν φοβήθηκε και η Μαριάμ που την καταδίκασαν να πεθάνει πάνω σ’ ένα κρεβάτι των φυλακών για εγκλήματα που όχι μόνο δεν είχε κάνει, αλλά και να ήθελε δεν της το επέτρεπε η ψυχής της. Ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Μάλιστα, περίμενε ότι θα είχε τραγική κατάληξη, όπως και άλλες αγίες που βασανίστηκαν από τους κοσμικούς πριν πάρουν τη θέση τους δίπλα από τον Θεό».

  11. Ο/Η Κάποιος λέει:

  12. Ο/Η Φίλοι Δέσποινας Παπαδοπούλου λέει:

    Γιατί μοιχαλίδα η Δέσποινα;
    Όταν τάφτιαξε με τον Παπαντόκ αυτός ήταν έγγαμος, αυτός ήταν ο μοιχός, όχι αυτή που ήταν ελεύθερη

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Όχι απλά μοιχεία, αλλά και πορνεία, κατά την Εκκλησία πάντα, που υποδεχόταν στη Μητρόπολη με τιμές, αυτήν που πορνεύτηκε

      http://ikee.lib.auth.gr/record/126210/files/GRI-2011-6462.pdf

      Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης Σχολή Νοµικών, Οικονοµικών και Πολίτικων Επιστήµων
      Τµήµα Νοµικής
      Μεταπτυχιακό Πρόγραµµα Σπουδών Ιστορίας,
      Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας του ∆ίκαιου
      ΜΑΘΗΜΑ: Ιστορία του Ελληνικού και Ρωµαϊκού ∆ικαίου
      ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Γ. ΝΑΚΟΣ
      ΕΠΙΒΛΕΠΟΥΣΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ∆. ΠΑΠΑ∆ΑΤΟΥ
      ∆ιπλωµατική εργασία του µεταπτυχιακού φοιτητή
      ΙΩΑΝΝΗ ΡΑΛΛΗ-ΚΑ∆ΑΛΑ του ΝΙΚΟΛΑΟΥ (Α.Μ.292)
      ΘΕΜΑ
      Η ιστορική εξέλιξη του εγκλήµατος της µοιχείας.
      Από τους οµηρικούς χρόνους µέχρι το τέλος της Βυζαντινής περιόδου.

      ………………………………

      Επίσης, εκείνος που θα έρθει σε σαρκική επαφή µε µια έγγαµη γυναίκα, διαπράττει µοιχεία. Συνεπώς, µοιχεία συνιστούσε η σαρκική συνάφεια µιας έγγαµης γυναίκας µε έναν ξένο άνδρα και επίσης η εξώγαµη σχέση ενός έγγαµου άνδρα µε µια παντρεµένη ξένη γυναίκα. Συνεπώς, υιοθετήθηκε και εκ µέρους της Εκκλησίας ως πορνεία η σαρκική συνάφεια του έγγαµου άνδρα µε µια µη έγγαµη γυναίκα…».

      • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

        Ήταν συμμέτοχος σε μοιχεία (και όχι μοιχαλίδα).
        Επειδή πρέπει να ακριβολογούμε: όποια απατά το σύζυγο της αποκαλείται μοιχαλίδα και όποιος απατά τη σύζυγο του αποκαλείται μοιχός· όμως, όποιες και όποιοι έχουν σχέσεις σαρκικής συνάφειας με έγγαμες και έγγαμους αποκαλούνται συμμέτοχοι σε μοιχεία.
        Εδώ ταυτίζονται αφενός τα λεξικά και αφετέρου η Νομική ορολογία
        Κύριε Λασκαράτε, δεν αμφισβητώ ότι κατά την εκκλησία υπάρχει η σχετική σύγχυση. Αλλά, εμείς δεν πρέπει να ακολουθούμε την εκκλησιαστική φρασεολογία.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Γιά τον παπά που την υποδέχεται τιμητικά, ήταν μοιχαλίδα. Αλλιώς ποιός ενδιαφέρεται, δεν υπήρξε ούτε απατημένος σύζυγος για να ασχοληθεί με τη νομική πλευρά όπως την έβλεπε εκείνη η εποχή.
        Για εμένα ο όρος δεν έχει ηθική απαξία (ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον….), απλά επισημαίνω την υποκρισία των κληρικών, που προσαρμόζουν το μέτρο τoυ ηθικού ελέγχου των πιστών τους, ανάλογα με την κοσμική ισχύ των κρινόμενων.

  13. Ο/Η του πάτερ Κλεομένη λέει:

  14. Ο/Η Στυλιανός Πατακώς λέει:

    Αρχιεπίσκοπος Μύρων
    Στρατηγός πολωνικού στρατού

    https://alchetron.com/Miron-Chodakowski-1016805-W

    Miron Chodakowski


    He became the Polish Army’s chief Orthodox priest on 1 October 1998. He received the gold Order of Merit for the Defence of the Country on 5 February 1999. He was conferred the rank of General Brigadier of the Polish Army by president Aleksander Kwasniewski and was posthumously promoted to the rank of Major General by Bronislaw Komorowski.
    He died in the 2010 Polish Air Force Tu-154 crash on 10 April 2010, with the Polish President and other Polish dignitaries.

  15. Ο/Η Φιλίστωρ λέει:

    https://www.timesnews.gr/%CE%B7-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%87%CF%8E%CE%BD/

    Η Χούντα των Συνταγματαρχών
    Απρίλιος 21, 2017
    (…..)

    Πραξικόπημα στην Εκκλησία της Ελλάδος

    Δίωξη και αντικανονική απομάκρυνση Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄

    Το δικτατορικό καθεστώς έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα την τοποθέτηση νέου αρχιεπισκόπου, ευνοούμενου του Παλατιού και της Χούντας. Για το λόγο αυτό σχεδιάσε την απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Συγκεκριμένα τη Μεγάλη Παρασκευή, 28 Απριλίου 1967, κατά την περιφορά του Επιταφίου, ο Χρυσόστομος πιέστηκε να επιβιβαστεί σε αυτοκίνητο που τον μετέφερε στο σπίτι του. Λίγο αργότερα, άτομα που ισχυρίστηκαν ότι είναι γιατροί, συνοδευόμενα από νοσοκόμες και αστυνομικούς, τον επισκέφτηκαν και του ζήτησαν να ετοιμαστεί για εισαγωγή στο νοσοκομείο. Παρά τη σθεναρή άρνησή του και τη διαβεβαίωση του προσωπικού του γιατρού, Δημητρίου Καπνιά, ότι δεν είχε πρόβλημα υγείας, οι αυτόκλητοι επισκέπτες αρνήθηκαν να αποχωρήσουν χωρίς τον Χρυσόστομο, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου, οπότε τον ανάγκασαν να τους ακολουθήσει στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ωστόσο -και παρά τις πιέσεις- ο Χρυσόστομος αρνήθηκε να παραιτηθεί και εξαναγκάστηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού για περισσότερο από ένα μήνα, χωρίς να είναι ασθενής. Σε επιστολή του προς τον τότε βασιλιά, ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δήλωνε την πλήρη άρνησή του να παραιτηθεί, «…αρνούμαι διαρρήδην να γίνω παραβάτης θείων προσταγμάτων διότι θα είμαι ρίψασπις και προδότης και επίορκος, και υπό τοιαύτας συνθήκας δε θα θελήσω ποτέ […] να καλύψω εξ αισχύνης το πρόσωπό μου. Αν η εκκλησία και η πολιτεία θελήσει ούτως ή άλλως, είτε κανονικώς είτε νομίμως να επιβάλει μίαν λύσιν, αντίθετον προς τας πεποιθήσεις μου, εγώ ου δύναμαι εμποδίσαι αυτήν και θα έχω να δικαιολογηθώ ενώπιον του δικαίου Κριτού ότι βία και δυναστεία υπέκυψα, αλλά και μετά διαμαρτυριών ενώπιον θεού και ανθρώπων».

    Ανάρρηση Ιερωνύμου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο

    Στις 10 Μαΐου 1967 εκδόθηκε ο Α.Ν. 3/1967 που συγκρότησε με συγκεκριμένη θητεία «Ιερά Σύνοδο αριστίνδην».[32] Επρόκειτο για μια αντικανονική επέμβαση στα εσωτερικά της εκκλησίας διότι εθίγετο το επισκοποσυνοδικό πολίτευμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη συνέχεια ο τότε αρχιεπίσκοπος απομακρύνθηκε αναγκαστικώς με την κατάργηση της διάταξης του Ν.Δ.4589/1966 η οποία εξαιρούσε από την αυτοδίκαιη αποχώρηση των μητροπολιτών, από τα καθήκοντά τους μετά τη συμπλήρωση του ογδοηκοστού έτους της ηλικίας τους τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο.

    Έτσι, ο υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της Χούντας κήρυξε τον αρχιεπισκοπικό θρόνο εν χηρεία, παρόλο που ο κανονικός αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ζούσε. Ο αρχιμανδρίτης των ανακτόρων και καθηγητής Πανεπιστημίου Ιερώνυμος Κοτσώνης αποτέλεσε τον εκλεκτό του καθεστώτος. Ο Ιερώνυμος αφού χειροτονήθηκε επίσκοπος, επιλέχθηκε από τον Κωνσταντίνο στις 14 Μαΐου 1967 μεταξύ των τριών που πρότεινε η οκταμελής Ιερά Σύνοδος. Η προδιαγεγραμμένο «εκλογή» του έγινε υπό την εποπτεία του ίδιου του ισχυρού άνδρα του καθεστώτος Γεωργίου Παπαδόπουλου και του Στυλιανού Παττακού. Ενδεικτικό της αντικανονικότητας της κατάστασης είναι το γεγονός πως η χειροτονία του Ιερώνυμου έγινε στις 4 Μαΐου 1967, χωρίς να έχει παραιτηθεί ο κανονικός αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄, του οποίου η εξαναγκασμένη παραίτηση έφερε τελικά ημερομηνία 11 Μαΐου 1967. Η ανάρρηση του Ιερώνυμου Κοτσώνη στον αρχιεπισκοπικό θρόνο αποτελεί την πρώτη και κυριότερη φάση του πραξικοπήματος στην Εκκλησία της Ελλάδος.

    Κατά την περίοδο της αρχιερατείας του Ιερώνυμου -ευθέως ευνοούμενου του δικτατορικού καθεστώτος- απομακρύνθηκαν αντικανονικά πολλοί επίσκοποι από τις μητροπόλεις τους όπως οι Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Παπαγεωργίου και Αττικής και Μεγαρίδος Ιάκωβος Βαβανάτσος ενώ εξωθήθηκαν σε παραιτήσεις ο Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Κύριλλος Καρμπαλιώτης, ο Δημητριάδος Δαμασκηνός Χατζόπουλος, ο Ελασσόνος Ιάκωβος Μακρυγιάννης, ο Παραμυθίας Τίτος Ματθαιάκης και ο Λαρίσης Ιάκωβος Σχίζας.[38] Με αυτόν τον τρόπο το δικτατορικό καθεστώς κατάφερε να απομακρύνει αφενός επισκόπους που δεν είχαν διάθεση συνεργασίας με το δικτατορικό καθεστώς και αφετέρου, στις κενές θέσεις που δημιουργήθηκαν, να τοποθετήσει νέους μητροπολίτες φιλικά διακείμενους προς αυτήν. Μάλιστα, όλοι σχεδόν οι νέοι μητροπολίτες που εξελέγησαν από την αντικανονική Σύνοδο, είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά: προέρχονταν από τις παρα-εκκλησιαστικές οργανώσεις «Ζωή» και «Σωτήρ» και στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου είχαν υπηρετήσει ως στρατιωτικοί ιερείς-ιεροκήρυκες. Η αντικανονική αυτή κατάσταση στην Εκκλησία της Ελλάδος, καταδικάστηκε από τον τότε επίσκοπο Βρεσθένης Δημήτριο (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αμερικής), ο οποίος αν και εξελέγη Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος, αρνήθηκε τη θέση.

    Επίσης, στις 31 Μαρτίου του 1968, χειροτονήθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών ο πρώτος μητροπολίτης Ενόπλων Δυνάμεων, Νικόλαος.

    Στην πρώτη φάση της δικτατορίας άλλες παρεμβάσεις της Πολιτείας ήταν η με συντακτική πράξη απαγόρευση στους εκκλησιαστικούς λειτουργούς παντός ιερατικού βαθμού, της προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας για διοικητικές πράξεις της δικτατορίας, η επιβολή «αντικανονικού και ανελεύθερου συστήματος απονομής εκκλησιαστικής δικαιοσύνης» κι ενός ιδιώνυμου εκκλησιαστικού αδικήματος: η απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας και η εξαιτίας αυτής αποχώρηση των κληρικών. Με το Ν.Δ. 126/1969 θεσπίζεται νέος Καταστατικός Χάρτης. Κι ενώ διατηρείται η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, θεσπιζόταν κάτι καινούργιο ως προς τη συγκρότησή τους: καταργούνταν τα προβλεπόμενα από τον Πατριαρχικό τόμο του 1850 και την Πατριαρχική Πράξη του 1928 «πρεσβεία» χειροτονίας και ίσου αριθμού μελών από τις «παλαιές» και «νέες χώρες». Με τα συντάγματα του 1968 και 1973 δεν παρέκκλιναν από τη συνήθη μορφή των συνταγματικών διατάξεων.

    Σχέσεις με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών

    Μετά από επίσημα και ανεπίσημα διαβήματα, δημοσιεύματα του ξένου Τύπου στηλιτευτικά των μέτρων της Δικτατορίας, στις 17 Νοεμβρίου του 1967 ο διευθυντής της Commission of the Churches on International Affairs, Dr. Frederick Nolde έστειλε επιστολή στον τότε Έλληνα πρωθυπουργό, με την οποία του ανέφερε πως Έλληνες μετανάστες εργάτες είχαν απειληθεί από όργανα του καθεστώτος, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες της Διεθνούς Αμνηστίας. Στις αρχές του 1968 η Εκτελεστική Επιτροπή του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, αφού έλαβε το παραπάνω υπόμνημα του Nolde, ζήτησε να επισκεφθεί και να συναντήσει στην Ελλάδα εκπροσώπους της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Αρχιεπισκοπής. Ο τότε αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όμως δεν έδωσε συνέχεια, και δεν διευκόλυνε την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του Π.Σ.Ε, μια επίσκεψη με ιδιαίτερο συμβολισμό και διεθνή αντίκτυπο. Ο καθηγητής Νικόλαος Ζαχαρόπουλος αναφέρει ότι μετά από αρκετό χρονικό διάστημα ο Γ.Γ του Π.Σ.Ε. ήλθε στην Ελλάδα αεροπορικώς, αλλά οι Ελληνικές αρχές δεν του επέτρεψαν αρχικά την είσοδο στην χώρα. Μετά δύο ώρες του επετράπη. Στις 4 με 20 Ιουλίου 1968 θα πραγματοποιείτο στην Ουψάλα της Σουηδίας η Δ΄ Γενική Συνέλευση του Π.Σ.Ε, η Ελλαδική Εκκλησία όμως αρνήθηκε να αποστείλει αντιπροσώπους λόγω των τεταμένων σχέσεων Ελλάδας και Σουηδίας την περίοδο εκείνη. Επίσης ο Ιερώνυμος επικαλέστηκε την ανάμιξη του ΠΣΕ στη σχεδίαση του νέου Συντάγματος της χώρας. Έτσι όμως, ο Ιερώνυμος γινόταν «φερέφωνο της Δικτατορίας»[44] Ο Ζαχαρόπουλος επισημαίνει πως η αποχή της Ελλαδικής Εκκλησίας από τις εργασίες της Συνέλευσης συνδεόταν και με τη θεματολογία της, που μεταξύ άλλων αφορούσε και την «κοινωνική και πολιτική δικαιοσύνη», κάτι που θα δυσχέραινε την Ελληνική αντιπροσωπεία. Επίσης ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης αρνήθηκε να παραλάβει οικονομική βοήθεια που το Π.Σ.Ε. έστελνε για τους σεισμόπληκτους των Ιονίων νήσων, γιατί θα υποχρεωνόταν να ευχαριστήσει έναν οργανισμό που ασκούσε κριτική στη Δικτατορία. Στα τέλη του 1968 ο Γ.Γ. του Π.Σ.Ε., μετά από έκκληση της «οικουμενικής ομάδας» της πόλης Κρίφτελ της Δυτ. Γερμανίας, έστειλε προσωπικό και ανεπίσημο διάβημα προς τον Ιερώνυμο, με το οποίο τον καλούσε να παρέμβει με σκοπό την αποτροπή των θανατικών εκτελέσεων των Βερυβάκη και Παναγούλη. Ο Ιερώνυμος απάντησε χαρακτηρίζοντας την επιστολή αυτή, «παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας» και «επέμβαση υπέρ δολοφόνων».

    Εκλογή Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ

    Η αλλαγή της ηγεσίας της δικτατορίας και η άνοδος του Ιωαννίδη δεν αφήνει ανεπηρέαστη και την Εκκλησία. Τους Φαίδωνα Γκιζίκη και Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο ορκίζει ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ Τίκας, κάτι που έδειχνε πως «de facto έθετε σε αμφισβήτηση» τον Αρχιεπίσκοπο η νέα ηγεσία του καθεστώτος. Μετά την παραίτηση του Ιερώνυμου, εκδίδεται η συντακτική πράξη 3 /1974, η οποία χαρακτήριζε αντικανονική την εκλογή του προηγούμενου αρχιεπισκόπου, και οριζόταν ο τρόπος εκλογής του νέου αρχιεπισκόπου επιδιώκοντας την αποκατάσταση της κανονικής τάξης. Από την εκλογική διαδικασία αποκλείονταν όσοι συνέπραξαν στην αντικανονική εκλογή του Ιερωνύμου και όσοι είχαν εκλεγεί την ίδια περίοδο. Κάθε πράξη που θα εκδιδόταν κατ’ εφαρμογή της προηγούμενης πράξης δεν μπορούσε να ακυρωθεί στο Συμβούλιο Επικρατείας. Από τριπρόσωπο δελτίο που εξέλεξαν εικοσιοκτώ μητροπολίτες, εξελέγη ο Σεραφείμ. Με το Ν.Δ. 411/1974 ιδρύθηκαν οκτώ νέες μητροπόλεις που αποσπάσθηκαν από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών και τις μητροπόλεις Αττικής και Θεσσαλονίκης, ενώ επετράπη η πλήρωση προνομιούχων Μητροπόλεων με μετάθεση. Τέλος η καθιέρωση ενός νέου αδικήματος, της «διατάραξης της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας» έπληξε καίρια την όλη προσπάθεια αποκαταστάσεως της κανονικής τάξης εντός της Εκκλησίας.

  16. Ο/Η Red λέει:

    http://istorika-ntokoumenta.blogspot.gr/2017/09/blog-post_25.html

    ΙΣΤΟΡΙΑ – ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
    Ντοκουμέντα του επαναστατικού κινήματος

    Όταν η Χούντα διόριζε υποστράτηγο μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων
    ΑΠΌ GIORGIS ΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ: 9:09 Π.Μ.
    Πηγή: του Αναγνώστη Λασκαράτου – roides.wordpress.com

  17. Ο/Η православная армия λέει:

  18. Ο/Η του κώλου λέει:



  19. Ο/Η Antifa2 λέει:

    http://www.exapsalmos.gr/2017/11/07/achoristi-ekklisia-ke-stratos-stin-oukrania/

    Αχώριστοι Εκκλησία και Στρατός στην Ουκρανία

    Δημοσιεύτηκε στις 7 Νοεμβρίου 2017 από Angel

  20. Ο/Η Μήλων Φιρήκης λέει:

    http://www.exapsalmos.gr/2017/11/15/mnimi-archiepiskopou-athinon-ke-pasis-ellados-ieronymou-tou-tou-kotsoni/

    Μνήμη Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου του Α ´του Κοτσώνη

    Δημοσιεύτηκε στις 15 Νοεμβρίου 2017 από Angel

    ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ. ΤΖΟΥΜΑ

    Σαν σήμερα, 15 Νοεμβρίου 1988- 15 σχεδόν χρόνια μετά την παραίτησή του από Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος- έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Ιερώνυμος ο Α ´.
    Ένας πολυτάλαντος άνθρωπος και ορμαματιστής Ιεράρχης ο Ιερώνυμος Κοτσώνης,είχε την ατυχία να συνδέσει την άνοδό του στον Πρώτο θρόνο των Αθηνών, όταν την διακυβέρνηση της χώρας είχαν αναλάβει οι Συνταγματάρχες. Ο Ιερώνυμος δεν ήταν εκλεκτός της Χούντας, όπως τον κατηγορούν, αλλά των ανακτόρων αφού ήταν ο πρωθιερέας της Βασιλικής οικογένειας, η οποία προσπαθούσε από πολλά χρόνια προ του 1967, να τον εκλέξει Μητροπολίτη, αλλά οι τότε πρίγκηπες της Εκκλησίας μας, οι υπόλοιποι Ιεράρχες δεν τον ήθελαν γιατί ήταν πολύ μορφωμένος για την εποχή και τα δικά τους επίπεδα.

    Το 1967 μετά την ασθένεια του υπέργηρου Γέροντος Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου του Β ´ του Χατζησταύρου( του από Φιλίππων) η Βασιλική οικογένεια απαίτησε την εκλογή του Ιερωνύμου σε Αρχιεπίσκοπο, για να μην αρχίσει η Κ.Υ.Π. να …ξεσκονίζει τους φακέλους μερικών Ιεραρχών που είχε στην κατοχή της.

    Ο Ιερώνυμος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος και όντας διαπρεπής καθηγητής Κανονικού Δικαίου, έκανε τις πιο πολλές αντικανονικότητες που θα μπορούσε να κάνει ως Αρχιεπίσκοπος. Όντας ανασφαλής έκανε το λάθος να δώσει μέρος της εξουσίας του και της δύναμής του σε ακατάλληλους ανθρώπους, οι οποίοι υπερέβησαν εαυτούς και έκαναν κατάχρηση της εξουσίας που τους εδόθη.

    […………………………..]

  21. Ο/Η Psycho λέει:


    Παττακός, Μακαρέζος, Μητροπολίτης Λεωνίδας, Peter von Siemens: Εγκαίνια εργοστασίου SIEMENS, 1969

    XYZ Contagion
    Δημοσιεύτηκε στις 21 Νοε 2016

    Από:
    Τρεις στιγμές της Siemens: Από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην χούντα του Παττακού, και στον Μητσοτάκη, τον Χριστοφοράκο και τον Χριστόδουλο

    https://xyzcontagion.wordpress.com/20
    Θεσσαλονίκη, 7 Μαΐου 1969:
    Εγκαίνια εργοστασίου της ΑΕ SIEMENS- Τηλεβιομηχανική από τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Στυλιανό Παττακό, με την παρουσία του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Λεωνίδα, του Υπουργού Συντονισμού Νικόλαου Μακαρέζου, του προέδρου της εταιρίας Peter von Siemens και άλλων επισήμων, στη Θεσσαλονίκη, και ξενάγησή του στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.

    Περιγραφή
    Άποψη των εγκαταστάσεων του νέου εργοστασίου της ΑΕ SIEMENS-Τηλεβιομηχανική, στη Θεσσαλονίκη, του οποίου πραγματοποιούνται τα εγκαίνια. Εργάτριες που εργάζονται (στη συναρμολόγηση και συσκευασία τηλεφωνικών συσκευών) στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Στυλιανός Παττακός, συνοδευόμενος από άλλους επισήμους, φτάνει στο εργοστάσιο, όπου χαιρετά δια χειροφιλήματος τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Λεωνίδα. Ο Στ. Παττακός εκφωνεί λόγο ενώ οι παριστάμενοι επίσημοι (μεταξύ των οποίων ο Μητροπολίτης Λεωνίδας) και στελέχη της εταιρείας παρακολουθούν. Ο Στ. Παττακός, συνοδευόμενος από τον Υπουργό Συντονισμού Νικόλαο Μακαρέζο και από τους λοιπούς επισήμους, ξεναγείται στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου και επιθεωρεί τις εργάτριες που εργάζονται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s