Οι πολιτικοί «γκαουλάιτερ» της Δικαιοσύνης

Παρακαλούμε θερμά κοινοποιήστε το[Άρθρο κόλαφος της «Εφημερίδας των Συντακτών» για την κουφότητα (στην καλύτερη περίπτωση) των δικαστών που καταδίκασαν την Athens Review of Books και δικαίωσαν τον Κοτζιά, για την έκφραση «γκαουλάιτερ του σταλινισμού». Ο Δημήτρης Ψαρράς παρουσιάζει τη χρήση της λέξης από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» όχι την περίοδο που το ίδρυσε ο Κοτζιάς (1924) μαζί με άλλους, σύμφωνα με τους κούφους και αναίσχυντους δικαστές, αλλά την περίοδο της… ωριμότητάς του, όταν ήταν ιδεολογικός καθοδηγητής και επικεφαλής της προπαγάνδας, δηλαδή μετά το 1974]

Όσο οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να πολιτεύονται μέσω δικαστηρίων τόσο θα απαξιώνεται η πολιτική αλλά, δυστυχώς, και η Δικαιοσύνη

του ©Δημήτρη Ψαρρά στην Εφημερίδα των Συντακτών
Η πρώτη αντίδραση του Αδώνιδος Γεωργιάδη, μόλις διαπίστωσε ότι η διοίκηση του «Ντυνάν» τον δικαιώνει για τις συναλλαγές του αδελφού του με το νοσοκομείο, ήταν να τουιτάρει προς τον εκδότη Κώστα Βαξεβάνη: «ξεκίνα να μετράς αποζημίωση».

Το πρώτο που σκέφτηκε δηλαδή ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν να κοινοποιήσει την πληροφορία, αλλά να γνωστοποιήσει την απειλή.

Μπορεί ο κ. Γεωργιάδης να φημίζεται για τις επιδόσεις του σε εξώδικα και αγωγές, αλλά δεν είναι καθόλου μόνος του στην άσκηση πολιτικής μέσω δικογράφων.

Το φαινόμενο είναι γενικευμένο και αφορά όλες τις πτέρυγες της Βουλής. Γιατί αυτό είναι το μέτρο της σύγχρονης πολιτικής: όσο περισσότερες αγωγές έχεις κερδίσει (ή, τουλάχιστον, όσο περισσότερες έχεις καταθέσει) τόσο πιο επιτυχημένος πολιτικός θεωρείσαι.

Και σε όσο λιγότερες εξεταστικές επιτροπές έχεις καταφέρει να εμπλακεί το όνομά σου τόσο το καλύτερο για την καριέρα σου.

Το αστικό και το κοινοβουλευτικό δίκαιο αποφασίζουν για όσα θα έπρεπε να αποφασίζει η ψήφος των πολιτών.

Η ευθύνη, όμως, γι’ αυτή την εξέλιξη δεν ανήκει στον δικαστικό μηχανισμό.

Τον ρόλο αυτόν του τον έχει εμπιστευθεί ο πολιτικός κόσμος, με προεξάρχοντες μάλιστα εκείνους που συνήθως διαμαρτύρονται πιο έντονα για «παρεμβάσεις» και παραβίαση της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας των εξουσιών.

Και όπως συμβαίνει με κάθε είδους κρατικό μηχανισμό, έτσι και ο δικαστικός είναι έτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία και να διεκδικήσει περισσότερη εξουσία και προνόμια από όσα του αναλογούσαν μέχρι πρότινος.

Οι αφορμές για τις οποίες ζητείται από τους πολιτικούς η παρέμβαση της Δικαιοσύνης είναι κατά κανόνα ασήμαντες.

Χαρακτηριστική περίπτωση η πρόσφατη ανάδειξη ως μείζονος θέματος της τηλεφωνικής επικοινωνίας του κ. Καμμένου με φυλακισμένο ισοβίτη.

Το μότο της εποχής είναι: «δεν μπορεί ο πολιτικός να μιλά με ισοβίτες». Λες και δεν ξέρουμε ότι ο πολύς κ. Βορίδης όχι μόνο μιλούσε συχνότατα με ισοβίτες, αλλά είχε διοριστεί κιόλας από έναν ισοβίτη στη θέση του αρχηγού της Νεολαίας του.

Ο λόγος βέβαια για τον ισοβίτη Γεώργιο Παπαδόπουλο (περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτή την αρμονική σχέση στο βιβλίο: «Η κληρονομιά ενός δικτάτορα», που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο με την «Εφ.Συν.»).

Ζούμε σήμερα μια επανάληψη των τελευταίων ημερών της δεκαετίας του ‘80, όταν η πολιτική κρίση είχε λάβει τη μορφή της αλληλοκατηγορίας για σκανδαλώδεις υποθέσεις, με διαιτητή τα δικαστήρια όλων των βαθμίδων και τελικό κριτή βέβαια το Ειδικό Δικαστήριο.

Η τραυματική εκείνη εμπειρία οδήγησε μετά από λίγα χρόνια στην εγκατάλειψη αυτής της τακτικής και απάλλαξε τη Δικαιοσύνη από τον ρόλο του τιμητή.

Η σημερινή πάντως ένταση του φαινομένου συνδέεται και με το γεγονός ότι τα πολιτικά και ιδεολογικά όρια μεταξύ κομματικών σχηματισμών τείνουν να ξεθωριάζουν.

Η καταφυγή στη «νομικίστικη» ρητορική κρύβει σε μεγάλο βαθμό αυτή την πολιτική ένδεια.

Οι… άλλοι

Ευτυχώς δεν έχει εκλείψει και η αντίθετη, καθαρά πολιτική, συμπεριφορά.

Υπάρχουν σήμερα κάποιοι που δεν διανοούνται να αντιμετωπίσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους στα δικαστήρια, όσο κι αν οι επιθέσεις εις βάρος τους ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της συκοφαντίας.

Σκέφτομαι ότι δεν θα το έκανε ποτέ η Τασία Χριστοδουλοπούλου ή ο Νίκος Παρασκευόπουλος, παρά τον τεράστιο και εντελώς άδικο οχετό λάσπης που έχουν δεχτεί.

Το κακό είναι ότι αυτή η ανάθεση στη Δικαιοσύνη του ρόλου να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στο εσωτερικό της, όπου αναπαράγονται πολλαπλασιασμένες οι κομματικές αντιθέσεις.

Το αποτέλεσμα είναι να βρίσκεται η ίδια εκτεθειμένη σε ολέθρια λάθη και να κατρακυλά το κύρος της.

Ισως η πιο χαρακτηριστική παρόμοια περίπτωση είναι η τύχη της αγωγής του κ. Κοτζιά εναντίον των υπευθύνων του περιοδικού «Athens Review of Books».

Μάθαμε ότι ο υπουργός Εξωτερικών διεκδικεί τώρα τα χρήματα που του έχουν επιδικαστεί μετά την τελεσιδικία της σχετικής απόφασης.

Και τι λέει αυτή η απόφαση; Οτι ο κ. Κοτζιάς υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ (!) και ότι είναι συκοφαντικός ο χαρακτηρισμός «γκαουλάιτερ», γιατί ο όρος εννοείται κυριολεκτικά, αναφέρεται δηλαδή σε «ναζί».

Θα αρκούσε να ξεφυλλίσει κανείς την κομματική εφημερίδα «Ριζοσπάστης», την περίοδο που ο κ. Κοτζιάς ήταν σημαίνον στέλεχος του ΚΚΕ, για να διαπιστώσει ότι ο χαρακτηρισμός είναι βαρύς αλλά απολύτως πολιτικός και η χρήση του μεταφορική:

◼ «Οι εδώ εκπρόσωποι της Ουάσινγκτον εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν γκαουλάιτερ» (19.12.1974).

◼ «Ο Μπαλόπουλος ήταν γκαουλάιτερ της αγοράς επί δικτατορίας» (5.9.1975).

◼ «Οι Αμερικανοί πρεσβευτές στην Αθήνα από την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ και του Δόγματος Τρούμαν συμπεριφέρονταν στην Ελλάδα σαν υπερκυβερνήτες, σαν γκαουλάιτερ» (27.5.1977).

◼ «Ο υπουργός Ασφάλειας και Εσωτερικών της Ο.Δ. Γερμανίας έχει συμπεριφορά γκαουλάιτερ» (14.3.1979).

◼ «Με γλώσσα που θυμίζει γκαουλάιτερ, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Μακλόσκι…» (9.2.1980).

◼ «Η ύπαρξη και η λειτουργία των βάσεων δίνει το δικαίωμα στον Αμερικανό πρεσβευτή να συμπεριφέρεται σαν γκαουλάιτερ» (19.4.1980).

◼ «Ο Αμερικάνος πρεσβευτής ασυγκράτητος -και σαν γκαουλάιτερ- απευθύνει διάγγελμα προς τους ραγιάδες του» (8.9.1981).

◼ «Η εφημερίδα “Ακρόπολις” με ύφος γκαουλάιτερ κατακεραυνώνει το ΠΑΣΟΚ για τον ακατανόητο φιλοσοβιετικό προσανατολισμό του και για το ρόλο που παίζει μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ» (10.1.1982).

◼ «Σε ύφος γκαουλάιτερ ο Χαίηγκ απαιτούσε από την ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρήσει την επικριτική στάση απέναντι στην ανακοίνωση της ΕΟΚ» (15.1.1982).

◼ «Η επιστολή του υπουργού Αμυνας των ΗΠΑ είναι μια ενέργεια γκαουλάιτερ» (16.9.1982).

◼ «Με το γνωστό ύφος γκαουλάιτερ ο Αμερικάνος υπουργός Αμυνας Κάσπαρ Ουαϊνμπέργκερ κατηγόρησε τη χώρα μας γιατί αποχώρησε από τη νατοϊκή άσκηση» (5.10.1983).

Τα δικαστήρια όλων των βαθμίδων -μέχρι τον Αρειο Πάγο- που ασχολήθηκαν με την υπόθεση κατέληξαν στην ίδια εσφαλμένη πεποίθηση.

Ο λόγος είναι απλόςδεν είναι δικός τους ρόλος να γνωρίζουν την ιστορία της Αριστεράς και να κατανοούν τις πολιτικές εκφράσεις, όσο έντονες κι αν είναι.

Οπως δεν ήταν ρόλος τους να κρίνουν το επιστημονικό έργο του Γερμανού ιστορικού Χ. Ρίχτερ, όσο κι αν είναι προβληματικό.

Οσο οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να πολιτεύονται μέσω δικαστηρίων τόσο θα απαξιώνεται η πολιτική αλλά, δυστυχώς, και η Δικαιοσύνη.

ΥΓ:

Παρακαλούμε θερμά κοινοποιήστε το

Advertisements
This entry was posted in conspiracy theories, φασισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

5 Responses to Οι πολιτικοί «γκαουλάιτερ» της Δικαιοσύνης

  1. Ο/Η ataktos λέει:

    ωσότου η λεγόμενη «δικαιοσύνη» θα διορίζεται από κυβέρνηση με κομματικά κριτήρια ο ελληνικός λαός δεν θα δει ποτέ άσπρη ημέρα

  2. Ο/Η ataktos λέει:

    ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
    Η πρόσφατη ανακοίνωση των Διοικητικών Δικαστών ανέφερε για το ζήτημα του «πόθεν έσχες» ότι προφανώς και το αποδέχονται, αλλά παράλληλα έχουν προσφύγει στο ΣτΕ ζητώντας να ελέγχονται οι δηλώσεις τους « από όργανο συγκροτούμενο τουλάχιστον κατά πλειοψηφία από δικαστικούς λειτουργούς, αλλά και να μην τις υποβάλλουν ηλεκτρονικά διότι αυτό προσβάλλει το ατομικό δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων λόγω του κινδύνου διαρροής και δημοσιοποίησης των προσωπικών στοιχείων ».
    Χθες σχετικά με το ζήτημα αυτό ανακοινώθηκαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία στη διημερίδα που οργάνωσε το υπουργείο Δικαιοσύνης « Για την καταπολέμηση της διαφθοράς ».
    Τα στοιχεία παρουσίασε η Ολγα Τσιάρα, στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Καταπολέμησης Διαφθοράς, η οποία και ανέφερε ότι πριν από τις αλλαγές οι δικαστικοί ήταν δειγματοληπτικά ελεγχόμενοι, ενώ τώρα είναι υποχρεωτικά ελεγχόμενοι.
    ● Το σύνολο υπόχρεων δικαστών σε δήλωση «πόθεν έσχες» είναι 4.189, ενώ από αυτούς υπέβαλαν δήλωση 352.
    ● Το σύνολο των υπόχρεων του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι 220, με 57 εξ αυτών να έχουν υποβάλει δήλωση.
    ● Το σύνολο των υπόχρεων του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους είναι 395 και από αυτούς δήλωση υπέβαλαν οι 37.
    Επίσης συνολικά υποβλήθηκαν και 54 δηλώσεις με λανθασμένα στοιχεία.
    Σε ό,τι αφορά την προσφυγή τους στο ΣτΕ, η κ. Τσιάρα σημείωσε πως «θεωρούν ότι αντίκειται στην ανεξαρτησία των δικαστικών αρχών και στη διάκριση των εξουσιών. Ζητούν να ελέγχονται από δικαστικό όργανο. Αυτό όμως δεν αντίκειται στη σύγκρουση συμφερόντων ;» ( δηλαδή να είναι ταυτόχρονα ελεγκτές και ελεγχόμενοι ).
    Θυμίζουμε εδώ ότι δήλωση «πόθεν έσχες» καταθέτουν υποχρεωτικά εκτός από τους δικαστές, οι βουλευτές, οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσοι κατέχουν δημόσιες θέσεις και αξιώματα και οι δημοσιογράφοι.

  3. Ο/Η ataktos λέει:

    ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ : Εάν ευσταθεί ο ισχυρισμός της κ. Γεωργαντά, πως μπορεί η πράξη του Γεωργίου να κρίνεται ως «παράβαση καθήκοντος» και όχι ως κατασκοπεία ή τέλεση εσχάτης προδοσίας εναντίον της χώρας;

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000060094/Str-Mpalaskas-I-upothesi-mou-tha-trelanei–to-Eur–Dikastirio-Anthropinon-Dikaiomaton

    Στρ. Μπαλάσκας: Η υπόθεσή μου θα «τρελάνει» το Ευρ. Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων…

    Καταδικάστηκε διότι χαρακτήρισε σε άρθρο του ναζί και… όχι εθνικοσοσιαλιστή έναν γυμνασιάρχη της Μυτιλήνης, ο οποίος όχι μόνον έκανε προπαγάνδα υπέρ της «Χρυσής Αυγής», αλλά στο προσωπικό του ιστολόγιο υπεραμυνόταν του «μονοπατιού της Αρίας φυλής» και «του Υπερανθρώπου» , προβάλλοντας σβάστικες και ρητά των Ες Ες! Για την δικαστική του περιπέτεια μίλησε στο «Κόκκινο» και τον Διονύση Ελευθεράτο ο (καταδικασθείς) δημοσιογράφος Στρατής Μπαλάσκας.

    08 Ιουλίου 2017 13:02:34

    Το ιστορικό

    Σύμφωνα με την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, συνιστούσε «εξύβριση» η φράση «ο γνωστός δεδηλωμένος νεοναζί γυμνασιάρχης του 6ου Γυμνασίου Μυτιλήνης, Βασίλης Μακρυπούλιας, ο θεωρητικός του μορφώματος της Χρυσής Αυγής στη Λέσβο». Αυτό έγραψε ο Στρατής Μπαλάσκας στην εφημερίδα «Εμπρός» της Λέσβου, της οποίας ήταν τότε αρχισυντάκτης.

    Νωρίτερα, στις 16 Νοεμβρίου 2013, ο γυμνασιάρχης είχε δημοσιεύσει στο προσωπικό του ιστολόγιο ανάρτηση με τίτλο: «Το απόλυτο ψεύδος είναι ένα: Αυτό του Πολυτεχνείου του 1973». Στην ανάρτηση συμπεριλαμβανόταν βίντεο, που αναπαρήγαγε τη γνωστή ακροδεξιά προπαγάνδα περί ανυπαρξίας νεκρών του Πολυτεχνείου.

    Στην αιτιολόγηση της απόφασης το δικαστήριο ανέφερε πως ο δημοσιογράφος «θα μπορούσε να διαλάβει στο άρθρο του φράσεις πιο ευπρεπείς και είναι προφανές ότι με τις φράσεις αυτές αποσκοπούσε να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη του πολιτικώς ενάγοντος». Το Στ΄ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου υιοθέτησε πλήρως το σκεπτικό αυτό, με την απόφαση του που δημοσιεύθηκε στις 4 Απριλίου 2017. Κρίνοντας πως η συγκεκριμένη φράση «είναι κατά κοινή αντίληψη εξυβριστική», απέρριψε την αίτηση αναίρεσης της καταδικαστικής απόφασης.

    Νομολογία περί «ευπρέπειας» και εξαφανισμένη ΕΔΕ

    «Στην Ελλάδα του 2017 έχουμε αρχίσει να διαμορφώνουμε νομολογία περί ευπρέπειας», σχολίασε σκωπτικά ο Στρατής Μπαλάσκας μιλώντας στο «Κόκκινο». Μεταξύ άλλων, παραθέτοντας το ιστορικό της όλης υπόθεσης, ανέφερε:

    «Ο Βασίλης Μακρυπούλιας κατεβάζει την ιστοσελίδα από το Διαδίκτυο και αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, έχει την αξία του. Γίνεται ΕΔΕ, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι επιεικώς απαράδεκτος (…). Αυτό το πόρισμα στέλνεται στο Υπουργείο Παιδείας και στη συνέχεια εξαφανίζεται».

    Ο δημοσιογράφος γνωστοποίησε ότι θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και σχολίασε:

    «Φαντάζεστε τον κακόμοιρο τον Γερμανό δικαστή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο οποίος θα πάρει την προσφυγή μου, μεταφρασμένη; Σκέφτεστε τι θα σκεφτεί όταν δει πως καταγράφηκε ως αδίκημα το γεγονός ότι χρησιμοποίησα τον όρο εθνικοσοσιαλιστής κι όχι… εθνικοσοσιαλιστής; Όπως λέει κι ο δικηγόρος μου, θα χάσουμε την υπόθεση διότι ο δικαστής δύσκολα θα την… καταλάβει. Είναι μάλλον αδύνατον να δεχθεί ο άνθρωπος πως σε μια ευνομούμενη χώρα συνέβη κάτι τέτοιο…».

    «Το Πειθρχικό δεν αποφάσισε από το 2013, ο ΑΠ πρόλαβε σε 14 ημέρες»

    Όσα γράφηκαν στο άρθρο «δεν αφορούσαν το παραμικρό στοιχείο της προσωπικής ζωής του Μακρυπούλια» τόνισε ο Στρατής Μπαλάσκας και πρόσθεσε:

    «Πρόκειται για δημόσια κριτική, για το δημόσιο λόγο ενός δημοσίου προσώπου. Διότι εδώ θα καταργήσουμε και τη δημοσιογραφία, εκτός αν ορισμένοι δικαστές εκλαμβάνουν τη δημοσιογραφία ως αναπαραγωγή δελτίων τύπου. Επαναλαμβάνω, ο γυμνασιάρχης είναι δημόσιο πρόσωπο, έρχεται σε επαφή κάθε ημέρα με εκατοντάδες μαθητές (…). Υπάρχει κι ένας έρμος Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας, για τον οποίον κανείς δεν μιλά. Υπάρχουν και προϊστάμενες αρχές, οι οποίες σιωπούν προκλητικά. Ο γυμνασιάρχης παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο, αλλά από το 2013 δεν έχει, ακόμη, εκδοθεί απόφαση. Αντιθέτως, ο Άρειος Πάγος εξέδωσε απόφαση μέσα σε 14 ημέρες, 5 αργιών συμπεριλαμβανομένων…»

    Σύμφωνα με τον Στρατή Μπαλάσκα κάθε δικαστής, «από πρωτοδίκης έως αεροπαγίτης», που εκδίδει τέτοιες αποφάσεις και φαίνεται να αγνοεί πως ναζί και εθνικοσοσιαλιστές είναι ακριβώς το ίδιο, αδυνατεί να ασκήσει τα καθήκοντά του. Δεν διαφέρει, είπε χαρακτηριστικά, από τον γιατρό που τιμωρείται επειδή διέπραξε λάθη, επιζήμια για την υγεία ή και τη ζωή ενός ασθενούς.

    «Δεν ξέρω αν υπάρχει πρόθεση εξευμενισμού της Χρυσής Αυγής, δεν γνωρίζω εάν η μία εξουσία στρέφεται εναντίον της άλλης» ανέφερε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση. Και πρόσθεσε: «Το βέβαιο είναι ότι τέτοιοι δικαστές δεν μπορούν να απονέμουν δικαιοσύνη. Και είναι πολλοί εκείνοι οι δικαστές που εξέφρασαν την έκπληξή τους, λέγοντας ‘δεν είναι πράγματα αυτά’. Να που γίνονται, όμως…».

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.iospress.gr/ios2005/ios20050116a.htm

    Ο ΠΛΕΥΡΗΣ ΚΑΙΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ

    Ολίγον ακροδεξιοί;

    ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

    1. / 2.

    Η Ν.Δ. λέει ότι είναι «μεσαία», το ΠΑΣΟΚ ότι είναι «σοσιαλιστικό» κι ο Καρατζαφέρης αποτάσσεται μετά βδελυγμίας το χαρακτηρισμό του «ακροδεξιού». Μια δικαστική απόφαση όμως επιτρέπει και σε μας να κρίνουμε τα κόμματα και να προσδιορίζουμε ελεύθερα τον πολιτικό τους χαρακτήρα.

    Τον περασμένο Νοέμβρη ο αρχηγός του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης κατέθεσε αγωγή κατά του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και του δημοσιογράφου Βασίλη Χιώτη με αφορμή δημοσίευμα στο «Βήμα» στις 9/11/04. Ο πληθωρικός ευρωβουλευτής ζητάει από την εφημερίδα 2 εκατ. ευρώ, θεωρώντας ότι θίγεται από τον χαρακτηρισμό «ακροδεξιό» που αποδίδεται στο κόμμα του. Επιχειρείται, έτσι με δικαστική απόφαση να περιοριστεί το δικαίωμα του χαρακτηρισμού μιας πολιτικής δραστηριότητας, σύμφωνα με τις επιθυμίες του ίδιου του κρινόμενου προσώπου ή φορέα.

    Πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια εφαρμογής αυτής της τακτικής από τον κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος είχε ήδη προ ετών δηλώσει ότι θα στρέφεται δικαστικά εναντίον όσων κατατάσσουν τον ίδιο ή το κόμμα του στο χώρο της ακροδεξιάς ή τον χαρακτηρίζουν ναζιστή, ρατσιστή κ.λπ. Στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματός του, ο Καρατζαφέρης προειδοποιούσε ότι «όλοι αυτοί οι οποίοι σκοπίμως προσπαθούν να μας φορέσουν ετικέτες που δεν θέλουμε, να ξέρουν ότι τώρα πλέον ο ετεροπροσδιορισμός θα είναι ποινικό αδίκημα» (18/5/02). Και το βράδυ της επιτυχίας του με το 14% στις νομαρχιακές του ίδιου χρόνου, το βασικό του μήνυμα σε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό ήταν ένα: «Οποιος από εδώ και πέρα μού αποδώσει τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς ναζιστής, φασίστας, ακροδεξιός, τον λόγο θα έχει η Δικαιοσύνη».

    Την τακτική αυτή έχουμε περιγράψει σε παλαιότερη έρευνα του «Ιού» («Οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί στο εδώλιο», 9/1/2000). Πρόκειται για μια μέθοδο που έχει χρησιμοποιηθεί με αρκετή επιτυχία σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες από τους ηγέτες της ακροδεξιάς.

    Ιδιαίτερα ο Λεπέν, έχει κατορθώσει να επιβάλει ένα ιδιότυπο καθεστώς λογοκρισίας στον τύπο, ο οποίος αποφεύγει να αναφερθεί στα πασίγνωστα ρατσιστικά και ακροδεξιά χαρακτηριστικά της πολιτικής του Εθνικού Μετώπου, κάτω από την απειλή εξοντωτικών προστίμων και δικαστικών περιπετειών.

    Για τον ακριβή χαρακτήρα της πολιτικής κίνησης Καρατζαφέρη έχουμε γράψει, στηριγμένοι στα δικά του κείμενα και τις δικές του τηλεοπτικές εμφανίσεις («Ο Αγών του», «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 20/10/02). Το κακό για τον αρχηγό του ΛΑΟΣ είναι ότι λίγες μέρες μετά την υποβολή της αγωγής του, δημοσιευόταν η δικαστική απόφαση για μια άλλη αγωγή, την οποία είχε υποβάλει ο στενός του συνεργάτης Κώστας Πλεύρης στον συγγραφέα και τον εκδότη ενός βιβλίου.

    Η απόφαση αυτή αποδεικνύει ότι η προσπάθεια πολιτικού αποχαρακτηρισμού μέσω των δικαστηρίων μπορεί να αποβεί μπούμερανγκ σε βάρος εκείνων που την επιχειρούν. Και αντί να κερδίσουν την καταδίκη όσων τους αποδίδουν κάποιο ανεπιθύμητο πολιτικό προσδιορισμό, μπορεί να βρεθούν «χαρακτηρισμένοι» με τη δικαστική βούλα.

    (…..)

    Φασιστική φαντασίωση

    Ο πολιτικός χαρακτηρισμός αποτελεί τον πυρήνα της ελευθερίας του λόγου και του τύπου και όταν θίγεται με απειλές, κυρώσεις και περιορισμούς, αναιρείται ουσιαστικά η δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών στο ιστορικό γίγνεσθαι. Διότι η συμμετοχή αυτή προϋποθέτει την πολλαπλότητα και την πολυφωνία και συνεπάγεται τις αντιθέσεις και την αντιπαλότητα. Πολιτική κοινωνία χωρίς διαφορετικές θέσεις, που προσφέρονται στη δημόσια κριτική, αποτίμηση και αμφισβήτηση δεν είναι δημοκρατία, αλλά φασιστική φαντασίωση.

    Χριστόφορος Δ. Αργυρόπουλος

    Πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Ποινικολόγων
    Νομικός σύμβουλος του «Βήματος» και υπερασπιστής της εφημερίδας στην υπόθεση της αγωγής του Πλεύρη

    (Ελευθεροτυπία, 16/1/2005)

    http://www.iospress.gr/ios2000/ios20000109a.htm

    ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

    Οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί στο εδώλιο

    1. 2. 3.
    1.
    Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις. Ο κανόνας ισχύει, καθώς φαίνεται, και στο χώρο της πολιτικής. Ακόμα και όταν αυτός ο «αυτοπροσδιορισμός» έρχεται σε καταφανή σύγκρουση με την πραγματικότητα, αλίμονο σε όποιον τολμήσει να τον αμφισβητήσει. Πρέπει να απολογηθεί στα δικαστήρια.

    (….)

    Ο κ. Πλεύρης, π.χ., αποκρούει τον χαρακτηρισμό του «ναζιστή», ενώ αποδέχεται ασμένως την ιδιότητα του «εθνικοσοσιαλιστή». Αποστρέφεται τον χαρακτηρισμό του «αντισημίτη», αλλά βεβαίως αρνείται την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος και δικαιολογεί απολύτως τη θηριωδία του χιτλερικού καθεστώτος. Ο κ. Μιχαλολιάκος της «Χρυσής Αυγής» προτιμά να τον αποκαλούν σκέτο «εθνικιστή», αν και μας έχει γεμίσει με ναζιστικά σύμβολα και με ηρωικές ιστορίες από τους αγωνιστές των SS. Αλλά και ο κ. Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, ο οποίος αποφάσισε πάλι να πολιτευτεί, είναι έτοιμος να εκραγεί, μόλις ακούσει το επίθετο «χουντικός». Αυτό δεν τον εμποδίζει, βεβαίως, να συγκροτεί κόμμα με τον Παττακό, τον Μακαρέζο, τον Ντερτιλή και τη Δέσποινα Παπαδοπούλου.

    Έχουμε προσωπική πείρα από παρόμοιες καταστάσεις. Μια σειρά ατόμων έχουν υποβάλει τον τελευταίο καιρό μηνύσεις και αγωγές εναντίον του «Ιού» και της «Ελευθεροτυπίας», επειδή τα ονόματά τους ή τα κείμενά τους συνδέθηκαν με το πολυπλόκαμο ρεύμα της ελληνικής ακροδεξιάς. Κάποιοι υπέβαλαν ακόμα και αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, προτείνοντας, δηλαδή, την επαναφορά της προληπτικής λογοκρισίας. Και όλοι ζητούν μερικά δις δρχ. για την αποκατάσταση της τρωθείσης τιμής τους. Για τις υποθέσεις αυτές θα ενημερωθούν πλήρως οι αναγνώστες μας μόλις ολοκληρωθεί η νομική διαδικασία.

    Το μοντέλο Ζαν-Μαρί Λεπέν

    Η υπόθεση θα προσφερόταν απλώς για ψυχαναλυτική μελέτη αν δεν έκρυβε σοβαρούς κινδύνους για την ελευθερία του Τύπου και το δικαίωμα της απρόσκοπτης πολιτικής ανάλυσης. Σε πολλές περιπτώσεις οι δημοσιογράφοι επιλέγουν την αυτολογοκρισία, προκειμένου «να μην μπλέξουν» και οδηγούνται έτσι στο άλλο άκρο: να παραπληροφορούν το κοινό. Διότι είναι πραγματική παραπληροφόρηση η κατάταξη, για παράδειγμα, της «Χρυσής Αυγής» στο χώρο της «κεντροδεξιάς» ή της «συντήρησης».

    Αναμφισβήτητο πρότυπο αυτής της επιχείρησης «πολιτικού αυτοπροσδιορισμού» της άκρας δεξιάς είναι ο Γάλλος αρχηγός του Εθνικού Μετώπου ο γνωστός Ζαν-Μαρί Λεπέν. Μπορεί εδώ στην Ελλάδα να γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πρόκειται για έναν πατεντάτο ρατσιστή, με φασιστικές ιδέες και φιλοναζιστικό παρελθόν, αλλά στη Γαλλία δεν επιτρέπεται πλέον να τον αποκαλεί κανείς ούτε καν ακροδεξιό. Με μια σειρά δίκες, ο Λεπέν κατόρθωσε να επιβάλει τη θέλησή του στον γαλλικό Τύπο. Η υπόθεση ξεκίνησε από το τέλος της δεκαετίας του ’80, όταν ο Λεπέν άρχισε να υποβάλει μηνύσεις και αγωγές σε όσους του απέδιδαν τον τίτλο του ρατσιστή.

    Επειδή στη Γαλλία ακόμα και η διατύπωση ρατσιστικών ιδεών είναι αδίκημα, ο Λεπέν βρήκε έναν πονηρό τρόπο για να κερδίζει τις μηνύσεις του. Υποστήριζε ότι δεν έχει καταδικαστεί ποτέ ως ρατσιστής, κατά συνέπεια ο χαρακτηρισμός αυτός είναι ψευδής και συκοφαντικός. Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα, το οποίο παρέσυρε ωστόσο κάποια δικαστήρια να τον δικαιώσουν. Το ποινικό μητρώο του κ. Λεπέν έχει πάντως πλούσια στοιχεία για τις ρατσιστικές του επιδόσεις.

    …….

    Για να αντιδράσουν σ’ αυτή την πρόκληση, 137 προσωπικότητες πέταξαν τον Ιούνιο του 1996 το γάντι στον Λεπέν, δηλώνοντας δημόσια ότι δεν πρόκειται να συμμορφωθούν στις υποδείξεις του:

    «Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν δηλώνει ότι απαγορεύει σε όλους να λεν ή να γράφουν ότι το «Εθνικό Μέτωπο» είναι κόμμα της άκρας δεξιάς. Αναγγέλλει ότι θα κάνει συστηματική χρήση του δικαιώματος απάντησης που του παρέχει ο νόμος και στην ανάγκη θα προσφεύγει στα δικαστήρια κάθε φορά που το κόμμα του θα χαρακτηρίζεται μ’ αυτό τον τρόπο σε μια εφημερίδα, στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση. Αυτή η αξίωση, η οποία στηρίζεται σε μια καταχρηστική ερμηνεία του δικαιώματος απάντησης, είναι άραγε συμβατή με την ελευθερία της έκφρασης; Όχι. Γι’ αυτό το λόγο οι υπογράφοντες αρνούνται να υποκύψουν σ’ αυτή την προσπάθεια εκφοβισμού. Δηλώνουν ότι θα εξακολουθούν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν είναι ένας άνθρωπος της άκρας δεξιάς. Και ο Εθνικό Μέτωπο είναι ένα κίνημα μισαλλόδοξο και ξενοφοβικό, ένα κόμμα της άκρας δεξιάς.»

    Μεταξύ αυτών που υπογράφουν γνωστότεροι στην Ελλάδα είναι ο Μισέλ Ροκάρ, ο Λοράν Φαμπιούς, ο Ρομπέρ Ι, ο Ζακ Λανγκ, η Σιμόν Βέιλ, ο Αλέν Τουρέν, ο Ζορζ Ντιμπί, ο Μορίς Ντιβερζέ, ο Λεόν Πολιακόφ, ο Χόρχε Σεμπρούν, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Σαμί Ναϊρ, ο Φερνάντο Αραμπάλ, ο Μαρκ Φερό, ο Πασκάλ Μπρικνέρ, ο Αρλέμ Ντεζίρ, η Μαρίνα Βλαντί, ο Βολίνσκι.

    Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι υποχρεώθηκαν να αντιδράσουν μ’ αυτό τον τρόπο οι προσωπικότητες αυτές της γαλλικής κοινωνίας, ακόμα και πρώην πρωθυπουργοί! Ισοδυναμεί με μια έμμεση και τραγική παραδοχή ότι ο Λεπέν κατόρθωσε, κάνοντας χρήση αυτού του δικαστικού όπλου που έχει θεσπιστεί για την άμυνα των αδύναμων πολιτών απέναντι στην ανεξέλεγκτη ισχύ του Τύπου, να μεταστρέψει τα μέσα ενημέρωσης σε «ουδέτερους παρατηρητές» της δραστηριότητάς του, κάτω από την απειλή της δικαστικής τιμωρίας.

    Πρόκειται για μια εξέλιξη που δεν έχει ακόμα βρει ανάλογη εφαρμογή στην Ελλάδα. Λειτουργούν ευτυχώς, ακόμα και σήμερα, οι μνήμες της δικτατορίας και είναι λίγο δύσκολο να περάσει στα δικαστήρια η τρομοκρατία των δικομανών πολιτευόμενων. Όμως μια σειρά μηνύσεις και αγωγές εις βάρος δημοσιογράφων και εφημερίδων -προερχόμενες από στελέχη ποικίλων πολιτικών χώρων- μας κάνουν να σκεφτούμε ότι θα δούμε και στη χώρα μας τα δικαστήρια να γίνονται χώροι «πολιτικής κατάταξης» των διαμαρτυρόμενων πολιτευτών. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των δημοσιογράφων, με πρόσφατες ανακοινώσεις τους, επισημαίνουν το φαινόμενο και διαμαρτύρονται για την εξέλιξη αυτή που φαλκιδεύει την ελευθεροτυπία. Ίσως είναι καιρός.
    (Ελευθεροτυπία, 9/1/2000)

    http://www.iospress.gr/ios2000/ios20000109b.htm

    ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

    2.

    Οι εθνικές αγωγές ενός δικτύου

    Στις 24 του περασμένου Νοεμβρίου, μια ανακοίνωση-καταγγελία της Ένωσης Συντακτών (ΕΣΗΕΑ) και της Ομοσπονδίας των δημοσιογράφων (ΠΟΕΣΥ), έφερε στη δημοσιότητα μια ακραία υπόθεση «επίλυσης» πολιτικών διαφορών: «Τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά επιλέγεται η τακτική των αλλεπάλληλων και εξοντωτικών αγωγών με στόχο δημοσιογράφους ή άλλους πολίτες που κάνουν χρήση του δικαιώματός τους στην ελευθερία της έκφρασης. Στην τακτική αυτή έχει καταφύγει και το ‘Δίκτυο 21″, καταθέτοντας αγωγές εναντίον οποιουδήποτε έχει διαφορετική άποψη ή ασκεί κριτική σε χειρισμούς του. Η ΕΣΗΕΑ θεωρεί ότι έτσι πλήττεται η ελευθερία του Τύπου και το δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται για όλες τις απόψεις».

    ……

    Στις 12.3.1999 το «Δίκτυο 21», όπως ισχυρίστηκε, κατάφερε να κατόπιν πιέσεων προς την εφημερίδα «Εξουσία» να πετύχει την «απόλυση του Μακάρθι» -του «αντιφρονούντα» αρθρογράφου Μανώλη Βασιλάκη. Ακολούθησε μια ομαδική αγωγή και 10 ατομικές εναντίον της εφημερίδας και του κ. Βασιλάκη. Οι 3 δικηγόροι της οργάνωσης (Αλ. Λυκουρέζος, Φ. Κρανιδιώτης και Διον. Καραχάλιος) διεκπεραιώνουν αλλεπάλληλες (και με παρόμοιο περιεχόμενο) αγωγές μελών του Δικτύου συνολικής οικονομικής απαίτησης άνω των 3,5 δισ δρχ: Στην «Εξουσία» (11 αγωγές, 2 δισ.), στην «Αυγή» (4 αγωγές, 600 εκατ.), στην «Αυριανή» (6 αγωγές, 1 δισ. 350 εκατ.), ΕΡΤ, ΕΡΑ (1 αγωγή, 250 εκατ.), ενώ έχουν προαναγγελθεί και άλλες κατά του «ΚΛΙΚ», Seven X και του Α. Ανδριανόπουλου. Εκτός του Μ. Βασιλάκη αγωγές αντιμετωπίζουν και οι δημοσιογράφοι: Κ. Κάρης, της «Αυγής», Γ. Τζαννετάκος και Ν. Λιοναράκης, της ΕΡΑ, Παν. Παναγιώτου πρόεδρος της ΕΡΤ, και ο υπεύθυνος της «Αυριανής» Γ. Τσιρογιάννης. Ο Στάθης Σ. στα ΝΕΑ σημείωνε: «Το ‘Δίκτυο 21′ αποτελείται κι εκφράζεται από γνωστούς ανθρώπους, συνεπώς, και πρόσβαση στα ΜΜΕ διαθέτουν, και γραφίδες ν’ αρθρογραφούν οι ίδιοι υπέρ όσων νομίζουν σωστά, αλλά και για να αμύνονται αν τυχόν θεωρηθούν ότι συκοφαντούνται από δημοσιογράφους ή αδικούνται μ’ όποιον τρόπο. Προς τι λοιπόν οι δικαστικές διώξεις, σωρηδόν, και μάλιστα με το στοιχείο της θήρας και της άγρας εκατομμυρίων; (…) Όταν μιλάμε για πολιτικούς (κι όχι ανυπεράσπιστους απέναντι στα ΜΜΕ πολίτες) και για δημοσιογράφους, τα μόνα επιτρεπτά όπλα είναι η σκέψη και η γραφή» (19.7.1999).

    Όταν 120 γνωστοί πολίτες τόλμησαν να υποστηρίξουν δημοσίως ότι ο Μ. Βασιλάκης απειλείται με εξόντωση από τις αθρόες εναντίον του αγωγές, το «Δίκτυο 21» τους φόρτωσε κι αυτούς με αντιστοίχου περιεχομένου καταχρηστικά εξώδικα: Από το Μ. Θεοδωράκη, ως τον Αντώνη Λιάκο και τον Ρ. Σωμερίτη. Η κατάσταση άγγιξε τα όρια της ιλαροτραγωδίας. Ο Λ. Κύρκος και Ο Μ. Παπακωνσταντίνου, άνθρωποι που έχουν υποστεί δριμύτατη πολεμική και έχουν χαρακτηριστεί ως «εθνικοί μειοδότες» από υπερπατριώτες της παρέας του «Δικτύου», δήλωσαν ότι «η δικαιοσύνη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σαν άλλοθι που καλύπτει την απουσία επιχειρημάτων».

    ….

    (Ελευθεροτυπία, 9/1/2000)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s