[Ανάγνωσμα] Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης

[Μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση ­των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων]

Του Κορνήλιου Καστοριάδη

«Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες. Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση ­των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.»

Στην ιστορία της Δύσης υπάρχουν αναρίθμητες φρικαλεότητες, τις οποίες η Δύση διέπραξε τόσο εναντίον των άλλων όσο και εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Οι φρικαλεότητες όμως δεν αποτελούν προνόμιο της Δύσης. Παντού στον κόσμο υπάρχει συσσώρευση φρίκης, είτε πρόκειται για την Kίνα, την Iνδία, την Aφρική πριν από την αποικιοκρατία, είτε για τους Aζτέκους. H ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Eίναι η ιστορία των φρικαλεοτήτων – αν και όχι μόνον αυτή. 

Yπάρχει, οπωσδήποτε, ένα θέμα προς συζήτηση: το θέμα του ολοκληρωτισμού.Eίναι ο ολοκληρωτισμός – όπως το νομίζω – η κατάληξη της τρέλας για κυριαρχία ενός πολιτισμού ο οποίος διέθετε τα μέσα εξόντωσης και χρησιμοποίησε την πλύση εγκεφάλου σε τέτοια κλίμακα που ποτέ άλλοτε δεν γνώρισε η Iστορία; Eίναι ο ολοκληρωτισμος ένα διεστραμμένο πεπρωμένο, εγγενές στη σύγχρονη εποχή, με όλες τις αμφισημίες που τη χαρακτηρίζουν;

Eίναι, μήπως, κάτι άλλο ο ολοκληρωτισμός; Για τη συζήτησή μας το θέμα αυτό, αν μπορώ να πω, είναι θεωρητικό. Kαι είναι θεωρητικό στο μέτρο που τις φρικαλεότητες του ολοκληρωτισμού η Δύση τις έστρεψε εναντίον των δικών της (των Eβραίων συμπεριλαμβανομένων). Eίναι θεωρητικό στο μέτρο που η φράση «σκοτώστε τους όλους, ο θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του», δεν είναι φράση του Λένιν, αλλά ενός πολύ θεοσεβούμενου χριστιανού δούκα και ελέχθη όχι τον 20ό αλλά το 16ο αιώνα. Eίναι θεωρητικό, στο μέτρο που οι ανθρώπινες θυσίες έχουν εφαρμοστεί αφειδώς και σε τακτά χρονικά διαστήματα από τις μη ευρωπαϊκές κουλτούρες κ.λπ. Tο Iράν του Xομεϊνί οπωσδήποτε δεν είναι προϊόν του Διαφωτισμού.

Yπάρχει όμως κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι’ αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Eλλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Eυρώπη. Aυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής. H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα -τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς- να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Mαύρων, την εξόντωση των Iνδιάνων στην Aμερική. Ομως δεν έχω δει τους απογόνους των Aζτέκων, των Iνδών ή των Kινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Aπεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Iάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο.

Tις πταίει
Οι Aραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν ­εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ.­ ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Ομως οι ίδιοι αυτοί Aραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.

Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Aραβες, όπως δεν υπήρχαν Aραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Aραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία.

Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων απο τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Aραβες έμποροι (11ος – 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή – συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.

Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.

Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.

[agrimologos.com via antikleidi.com]

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, βιβλία/ανάγνωση, Logos. Bookmark the permalink.

17 Responses to [Ανάγνωσμα] Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης

  1. Ο/Η Βολταίρος λέει:

    http://www.mixanitouxronou.gr/kornilios-kastoriadis-ego-tha-diorthoso-to-romeiko-ne-kirie-esi-ki-ena-tragoudi-pou-tou-egrapse-o-rasoulis/

    Κορνήλιος Καστοριάδης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο; -Ναι κύριε εσύ»…κι ένα τραγούδι που του έγραψε ο Ρασούλης!

    10/03/2015

    Ο Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1922 στην Κωνσταντινούπολη και η οικογένειά του πρόλαβε να φύγει για την Αθήνα, ένα μήνα πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι γονείς του ήταν εξαιρετικά μορφωμένοι, προοδευτικοί στις απόψεις τους και μουσικόφιλοι. Ο Καστοριάδης κληρονόμησε τη δίψα τους για μάθηση. Σε ηλικία 11 ετών άρχισε να μελετά φιλοσοφία και λίγο καιρό μετά, πρόσθεσε στη μελέτη του και την πολιτική. Τελείωσε το Γυμνάσιο στα 15, βαθύτατα επηρεασμένος από τις αναγνώσεις του. Ανήλικος ακόμα, συμμετείχε σε παράνομη κομμουνιστική οργάνωση και φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά. Όταν αφέθηκε ελεύθερος, γράφτηκε επισήμως στο ΚΚΕ το 1941, αλλά η παραμονή του ήταν πολύ σύντομη. Εγκατέλειψε το ΚΚΕ και εντάχθηκε στην τροτσκιστική ομάδα του Σπύρου Στίνα, του οποίου ήταν τεράστιος θαυμαστής.

    Το 1945 έφυγε για σπουδές στο Παρίσι κι εκεί εγκαταστάθηκε για την υπόλοιπη ζωή του. Έκτοτε θα ερχόταν στην Ελλάδα για προσωρινή διαμονή, κυρίως τα καλοκαίρια στην αγαπημένη του Τήνο. Στο Παρίσι δημιούργησε την ομάδα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και εξέδιδε το ομότιτλο περιοδικό μέχρι το 1965. Έπειτα ήρθε ο Μάης του 1968. Ο Καστοριάδης έκανε την αυτοκριτική του: «η ιδέα που είχαμε, ότι το κοινό του περιοδικού ήταν απλώς παθητικοί καταναλωτές, δεν ήταν σωστή». Το 1970 απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα και μπορούσε πλέον να εκδίδει τα κείμενά του επώνυμα. Μέχρι τότε αναγκαζόταν να χρησιμοποιεί ψευδώνυμα. Κορνήλιος Καστοριάδης Από το 1974 άρχισε να εργάζεται και ως ψυχαναλυτής και η νέα επαγγελματική του πορεία επηρέασε τη φιλοσοφία του, στην οποία προστέθηκε άλλος ένας τομέας ανάλυσης. Το 1979 εξελέγη διευθυντής της Ecoles des Hautes Etudes en Sciences Sociales και το 1989, αναγνωρίστηκε και στην Ελλάδα, καθώς αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1993, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου του 1997, σε ηλικία 75 ετών.

    Το τραγούδι του Ρασούλη


    Το 1994 ο Μανώλης Ρασούλης έγραψε τραγούδι για τον Κορνήλιο Καστοριάδη με τίτλο, «Μου είπαν πως σε είδανε με τον Καστοριάδη». Σκόπευε να το του το στείλει στο Παρίσι, αλλά δεν το έκανε ποτέ. Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε CD single 1999, δύο χρόνια μετά το θάνατο του φιλοσόφου.

    Σκέψεις του Καστοριάδη

    Για την παιδεία: Ο κεντρικός λόγος της παιδείας σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι αναμφισβήτητος. […] Και δεν μιλώ για την παιδεία που παρέχει το «υπουργείο Παιδείας»…. Η παιδεία αρχίζει με τη γέννηση του ανθρώπου και τελειώνει με τον θάνατό του. Συντελείται παντού και πάντα. Οι τοίχοι της πόλης, τα βιβλία, τα θεάματα, τα γεγονότα εκπαιδεύουν τους πολίτες —σήμερα δε κατά κύριο λόγο «παρεκπαιδεύουν».

    – «Η Άνοδος της Ασημαντότητας» Κορνήλιος Καστοριάδης Για την πολιτική ζωή των Ελλήνων: Στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.Χ. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες για αυτοκράτορες για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις, η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας.

    – «Η Πολιτική Ζωή στην Ελλάδα» Για τις πολιτικές ευθύνες του ελληνικού λαού: Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”; Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

    – «Η Πολιτική Ζωή στην Ελλάδα» «Εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;» Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι. – «Η Πολιτική Ζωή στην Ελλάδα»…

  2. Ο/Η Δυο πράγματα λέει:

    Αντισημιτισμός και βολονταρισμός στις μυθοπλασίες της ελληνικής Αριστεράς

    https://athens.indymedia.org/post/552702/

    Όταν πέφτουν οι μάσκες ή ο αντισημιτισμός της ελληνικής αριστεράς

    από @ 04/08/2006 12:31 πμ.


    Όταν πέφτουν οι μάσκες… „αυτό που ο αντισημίτης εύχεται, αυτό που προετοιμάζει, είναι ο θάνατος του Εβραίου“ (Ζαν Πωλ Σαρτρ)

    Το βράδυ της 1ης Αυγούστου του έτους 2006, συνέβη ένα περιστατικό στην πόλη της Θεσσαλονίκης, που ούτε όσοι είχαν την αυταπάτη να νομίζουν πως γνώριζαν κάπως τον αντισημιτισμό της ελληνικής «παραδοσιακής» αριστεράς, δεν το ανέμεναν. Κνίτικος και κουκουέδικος όχλος, μετά από μια μαζική εκδήλωση αντισημιτικής υστερίας, «έσπασε τον κλοιό» της αστυνομίας (όπως αναφέρει ο Ριζοσπάστης με περηφάνια) που προστάτευε το Μνημείο του Ολοκαυτώματος στην Πλατεία Ελευθερίας και το βεβήλωσε, γεμίζοντάς το με φωτογραφίες από τον πόλεμο του Λιβάνου.. Η εκτροπή από αυτό το ταμπού: του σεβασμού της μνήμης των θυμάτων του ναζισμού, όχι από φασίστες, αλλά από άτομα που αυτοονομάζονται «αριστεροί», αποτελεί προσωρινά το αποκορύφωμα μιας σειράς φραστικών και πρακτικών αντισημιτικών εκδηλώσεων, στις οποίες πρωτοστάτησε το κκε. Παρουσιάστηκε το φαινόμενο, που το πιο νομοταγές κόμμα της «αριστεράς», η πιο υπάκουη οργάνωση απέναντι στις εντολές των αστυνομικών, να δίνει κυριολεκτικά μάχη ενάντια στους «ένστολους εργαζόμενους», μόνο και μόνο για να βεβηλώσει το Μνημείο, που μετά από επίπονες προσπάθειες πολλών ετών κατασκευάστηκε για να τιμήσει τα θύματα του ναζισμού. Η βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος και τα εγκώμια τού αντισημιτικού όχλου, προκαλούν την εντύπωση συνθήματος για την αναζωπύρωση ενός κλίματος που μόνο σε πογκρόμ μπορεί να οδηγήσει: Σε επιθέσεις εναντίον αυτών που θα θεωρούνται σιωνιστές. Η δήθεν αριστερά μιλάει ήδη ανοιχτά στα φόρουμ της, υποδαυλίζοντας ταυτόχρονα μια συνωμοσιολογική καχυποψία, για «τον ρόλο του ΚΙΣ [Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου]» στην Ελλάδα. Είμαστε αλληλέγγυοι με την διαμαρτυρία / καταγγελία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για τη βεβήλωση του Μνημείου, στην οποία τονίζει: «Το μνημείο αυτό, που εγκαινιάστηκε το 1997 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, αφιερώθηκε από την Ελληνική Πολιτεία στη μνήμη των 50.000 Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που εξοντώθηκαν από τους Ναζί. Οποιαδήποτε προσπάθεια σύνδεσής του με άλλα γεγονότα είναι άστοχη και προσβάλλει τη μνήμη των αθώων αυτών θυμάτων» Καταδικάζουμε αυτή τη βεβήλωση σαν επαίσχυντη αντισημιτική πράξη και καλούμε αυτούς, που δεν είναι φορείς αντισημιτικού μίσους και αντισημιτικών ιδεολογημάτων, να προβάλουν αντίσταση σε τέτοιες ενέργειες και να συμπαρασταθούν σε όλους όσοι θα κινδυνέψουν να γίνουν θύματα αντισημιτικών επιθέσεων. Ενάντια στις βεβηλώσεις των μνημείων του Ολοκαυτώματος Αλληλεγγύη με τις Ισραηλιτικές Κοινότητες και με τους Εβραίους συμπολίτες μας

    3. Αυγούστου 2006 – Café Morgenland – Terminal 119 – για την κοινωνική και ατομική αυτονομία Υπογραφές υποστήριξης της καταγγελίας στο: email@cafe-morgenland.de

  3. Ο/Η κι ένα ακόμα λέει:

    Καστοριάδης: μια ζωή

    05.12.2015

    ΕΦ.ΣΥΝ. – Προδημοσίευση
    http://www.efsyn.gr/arthro/kastoriadis-mia-zoi
    «Πώς να εξηγήσει κανείς ότι ένας διανοούμενος αυτού του βεληνεκούς παρέμεινε σε τέτοιον βαθμό “περιθωριακός” και αγνοήθηκε από τα πανεπιστήμια ώς το τέλος της ζωής του;» αναρωτιέται ο FranÇois Dosse, συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος, που συνέγραψε τη βιογραφία του Κορνήλιου Καστοριάδη
    .

    Το εξώφυλλο του βιβλίου του Francois Dosse, «Καστοριάδης Το εξώφυλλο του βιβλίου του Francois Dosse, «Καστοριάδης: μια ζωή», σε μετάφραση Ανδρέα Παππά από τις εκδόσεις Πόλις

    Η «Εφ.Συν.» δημοσιεύσει δύο αποσπάσματα του βιβλίου «Καστοριάδης: μια ζωή», που αφορούν τη σχέση του φιλοσόφου με το ΚΚΕ και την τροτσκιστική οργάνωση του Αγι Στίνα, προπολεμικά, αλλά και κατά τη διάρκεια της Κατοχής, προτού φύγει από την Ελλάδα για το Παρίσι.

    Εστω και αν η ανάλυση, του Στίνα και του Καστοριάδη, είναι εν πολλοίς «εκ των υστέρων», αποδίδει σωστά το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν το 1944 οι δυνάμεις εκείνες της Αριστεράς που εύχονταν τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα επιθυμούσαν μια σταλινικού τύπου δικτατορία

    Το 1938, ο νεαρός Κορνήλιος προάγεται στη δευτέρα Λυκείου της Λεοντείου Σχολής, στην Αθήνα, με βαθμό άριστα (10) και διαγωγή αρίστη. Εκείνη περίπου την εποχή, κάνει και τα πρώτα του βήματα στην πολιτική, ως μέλος του πυρήνα της Κομμουνιστικής Νεολαίας, της ΟΚΝΕ, που λειτουργούσε στην τάξη του. Παράλληλα, παραμένει άριστος μαθητής. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τα τρία άλλα μέλη του πυρήνα συλλαμβάνονται. Για καλή του τύχη, κανένας από τους συντρόφους του, παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονται, δεν θα αναφέρει το όνομά του.

    Στο ΚΚΕ εντάσσεται τους πρώτους μήνες μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους: «Δεν έχει σημασία να αφηγηθώ εδώ πώς ένας νέος που είχε πρόσφατα ανακαλύψει τον μαρξισμό θεώρησε ότι ήταν υποχρέωσή του να προσχωρήσει στην ΟΚΝΕ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά.

    Οπως δεν έχει σημασία και να εξηγήσω γιατί, μετά την κατοχή της χώρας από τις δυνάμεις του Αξονα και τη γερμανική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενωσης, ο σοβινιστικός προσανατολισμός του ΚΚΕ και η δημιουργία του ΕΑΜ ήταν απόρροια της γενικότερης στάσης του, που θα μπορούσε να αλλάξει μόνον με ιδεολογική πάλη στο εσωτερικό του Κόμματος. Η προσφυγή στην ωμή βία ως μοναδικό αντεπιχείρημα και οι εκπομπές του σοβιετικού ραδιοφώνου φρόντισαν σύντομα να διαλύσουν τις ψευδαισθήσεις αυτού του νεαρού».

    Αυτή η σύντομης διάρκειας προσέγγιση με τους σταλινικούς παραλίγο να κοστίσει στον Καστοριάδη τη ζωή του. Οταν ο τοπικός υπεύθυνος του ΚΚΕ τον κάλεσε, μαζί με έναν άλλον σύντροφό του, να δώσει εξηγήσεις για την αποστασιοποίησή του από τις κομματικές δραστηριότητες, αποφάσισε να μην πάει και να δώσει προτεραιότητα στο ραντεβού που είχε με μια κοπέλα. Ο φίλος του Καστοριάδη, που υπάκουσε στην κομματική εντολή να παρουσιαστεί, λίγες μέρες αργότερα θα βρεθεί νεκρός σε έναν από τους λόφους της Αθήνας.

    Ο Δεκέμβρης του ’44

    Η μικρή τροτσκιστική ομάδα του Στίνα, στην οποία εξακολουθούσε να ανήκει ο Καστοριάδης, θα επανεκδώσει το Εργατικό Μέτωπο. Η ανάλυση της κατάστασης που επιχειρούσε αυτή η ομάδα, όπως έγραφε αργότερα ο Καστοριάδης, ήταν η εξής: «Αυτό που συνέβη τον Δεκέμβριο του 1944 δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση να γίνει κατανοητό με τη βοήθεια των τροτσκιστικών, ή ακόμα και γενικά μαρξιστικών, “σχημάτων”.

    »Από τη μια, οι λαϊκές μάζες –ή έστω ένα μεγάλο τμήμα από αυτές– παίρνουν μέρος στις συγκρούσεις και υποστηρίζουν το Κομμουνιστικό Κόμμα, πιστεύοντας ότι η νίκη του ΚΚΕ θα αλλάξει το καθεστώς. […] Από την άλλη, ήταν φανερό–τουλάχιστον σε μένα– ότι πράγματι το ΚΚΕ θα άλλαζε το καθεστώς, αν νικούσε, εγκαθιδρύοντας όχι βέβαια τον σοσιαλισμό, αλλά μια δικτατορία –με το προσωνύμιο “λαϊκή δημοκρατία”– και αρχίζοντας να μετατρέπει τη χώρα σε σοβιετικού τύπου κοινωνία».

    Εστω και αν αυτή η ανάλυση, του Στίνα και του Καστοριάδη, είναι εν πολλοίς «εκ των υστέρων», αποδίδει σωστά το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν το 1944 οι δυνάμεις εκείνες της Αριστεράς που εύχονταν τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα επιθυμούσαν μια σταλινικού τύπου δικτατορία.

    Απομονωμένοι, οι «διεθνιστές κομμουνιστές» είχαν να αντιμετωπίσουν τόσο τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας όσο και τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Ο Στίνας αναφέρει ορισμένους από τους συντρόφους του, και συντρόφους του Καστοριάδη, που εξοντώθηκαν από τους σταλινικούς. «Δολοφόνησαν, αφού πρώτα του έβγαλαν τα μάτια, τον σπουδαστή Θανάση Οικονόμου, στέλεχος της ΕΠΟΝ, στου Γκύζη που, μαζί με κάποιους άλλους, είχε προσχωρήσει στην οργάνωσή μας.

    Δολοφόνησαν τον Θύμιο Αδραμυτίδη, έναν από τους πιο αγνούς και πιο σεμνούς αγωνιστές, στην αυλή του νοσοκομείου. […] Εσφαξαν με μαχαίρι –όπως σφάζουν τα πρόβατα– τον Παναγιώτη Τσιγκέλη, εργάτη, που είχε δραπετεύσει από το νησί όπου ήταν εκτοπισμένος, αμέσως μόλις τον συνέλαβαν στην πλατεία Βάθης. Σκότωσαν τον Νίκο Αραβαντινό, παλαιό διεθνιστή κομμουνιστή, γνωστόν σε όλη την Κεφαλονιά για τους αγώνες του στο εργατικό και αγροτικό κίνημα».

    Το 1945, στο εσωτερικό της μικρής τροτσκιστικής οργάνωσης, οι συζητήσεις για τον «χαρακτήρα της Σοβιετικής Ενωσης» θα είναι έντονες. Μαζί με έναν σύντροφό του, τον Σταμ, ο Καστοριάδης υποστηρίζει με πάθος την άποψη ότι δεν μπορεί πια να γίνεται δεκτή η τροτσκιστική ανάλυση που θεωρεί ότι η Σοβιετική Ενωση παραμένει κράτος των εργατών. Τα άλλα μέλη της οργάνωσης δεν συμφωνούν με την άποψή του, παραμένοντας πιστά στη θέση του Τρότσκι (του «Γέρου»). «Μόλις τον Σεπτέμβριο του 1947, η οργάνωση υιοθέτησε στο σύνολό της την ανάλυση του Καστοριάδη».

    Το 1945 η κατάσταση θα είναι απελπιστική για την οργάνωση του Στίνα, που δέχεται επιθέσεις τόσο από δυνάμεις της Δεξιάς όσο και από τους σταλινικούς. Οι φυλακισμένοι φτάνουν τους 16.000, χωρίς να υπολογίσουμε τους καταδικασμένους σε θάνατο: το ΚΚΕ δεν θα αργήσει «να σκληρύνει τη στάση του».

    Ο Ζαχαριάδης θα αποφασίσει τότε να υιοθετήσει το ΚΚΕ τον ένοπλο αγώνα ως μέθοδο πάλης, χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη προετοιμασία και χωρίς την έγκριση του Στάλιν, ο οποίος έχει συμφωνήσει ήδη από το 1944 ότι η Ελλάδα ανήκει στη σφαίρα επιρροής των Δυτικών. Αυτές θα είναι οι συνθήκες και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα όταν ο νεαρός Καστοριάδης θα αποφασίσει να συνεχίσει τους πολιτικούς του αγώνες και τις πανεπιστημιακές σπουδές του κάτω από άλλους ουρανούς.

    https://athens.indymedia.org/post/1570867/
    Η εκκαθάριση των διεθνιστών στην Ελλάδα, Δεκέμβρης 1944

    από @aixmi.wordpress.com 21/03/2017 8:58 μμ.

    Έτσι για να μην ξεχνάμε κάποια πράγματα τώρα που τα τελευταία χρόνια πολλοί θυμήθηκαν τον ΕΛΑΣ, την ΟΠΛΑ, τον ΔΣΕ


    Ένας απολογισμός των δολοφονιών των διεθνιστών, Τροτσκιστών και αναρχικών από πατριώτες κομμουνιστές στο Ελληνικό κίνημα αντίστασης κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
    …………………..

    Σκότωσαν το δημοσιογράφο Σπανέα πριν την «απελευθέρωση». Συζητούσε με κάποιους νέους εργάτες στα Ιλίσια, και τους εξοικείωνε με τις θέσεις του Λένιν για τον πόλεμο και τα καθήκοντα της εργατικής τάξης. Στη δεύτερή τους συνάντηση ένας καινούργιος είχε έρθει. Και όταν έφυγε ο Σπανέας, ο νεοφερμένος τον πυροβόλησε στην πλάτη και τον σκότωσε.

    Μετά την επανάσταση συνέλλαβαν και σκότωσαν τον Δημοσθένη Βουρσούκη, αγωνιστή από τους πιο εκλεκτούς τους πιο αφοσιωμένους, πιο δραστήριους, πιο μορφωμένους, δραπέτη της Ακροναυπλίας. Όταν έπιασαν τον Βουρσούκη το καταγγείλαμε αυτό σε χιλιάδες φυλλάδια και πήγαμε μια επιτροπή στον Τσιριμώκο και διαμαρτυρηθήκαμε. Ο τελευταίος μας είπε, τρέμοντας, ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτε.

    Τον Θανάση Οικονόμου, φοιτητή, στέλεχος της ΕΠΟΝ του Γκύζη που πέρασε στις γραμμές μας μαζί με πολλούς άλλους, τον σκότωσαν αφού πρώτα του έβγαλαν τα μάτια.

    Τον Θύμιο Αδραμυτίδη, από τους πιο αγνούς και σεμνούς αγωνιστές, τον σκότωσαν μέσα στην αυλή του Ευαγγελισμού, όπου δούλευε, το πρωί της 3ης Δεκέμβρη όταν καλούσαν συλλαλητήριο για την «ελευθερία» και τα «δικαιώματα» του λαού.

    Τον Παναγιώτη Τσιγγέλη, εργάτη, δραπέτη από τα νησιά, τον έσφαξαν αμέσως όταν τον έπιασαν στη Βάθη, με μαχαίρι όπως σφάζουν τα αρνιά.

    Σκότωσαν τον Νίκο Αραβαντινό, παληό διεθνιστή κομμουνιστή, πασίγνωστο σε όλη την Κεφαλονιά για τους αγώνες του στο εργατικό και αγροτικό κίνημα, με πολλά χρόνια φυλακή και εξορία. Τον πατέρα του, γνωστό προοδευτικό δάσκαλο τον είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί.

    Σκότωσαν τον Γ. Δόξα εργάτη ελαιοχρωματιστή, τον Μ Μούσκα γκαρσόνι, τους αδελφούς Θεμελή καπνεργάτες, τον Κ. Χαριτωνίδη επαγγελματία, τον Π. Παναγιωτίδη ράφτη, αδελφό του Ν. Παναγιωτίδη που είχε πεθάνει στην Ακροναυπλία.

    Σκότωσαν τους αρχειομαρξιστές εργάτες Ζούρη και Τζήκα.

    Σκότωσαν τον Σταύρο Βερούχη, ανάπηρο πολέμου, τυφλό από πολεμικό αέριο, γραμματέα της «Ομοσπονδίας αναπήρων και θυμάτων πολέμου» και εκλέκτορα της ΠΕΕΑ. Αυτόν τον σκότωσαν γιατί, όταν στο Πλατανιστό της Εύβοιας ανακάλυψαν μια αποθήκη με λάδια, αυτός επέμενε να διανεμηθεί το λάδι στους αγρότες που πέθαιναν από αποβιταμίνωση και όχι στην «Επιμελητεία του Αντάρτη» που ζητούσε ο υπεύθυνος του ΚΚΕ.

    Σκότωσαν τον Π. Σκυτάλη (Παναγιώτη Τζινιέρη) δάσκαλο, τελειόφοιτο της ΚΟΥΤΒ, γραμματέα της περιφερειακής Αθηνών και κατόπιν της Περιφερειακής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, συγγραφέα σειράς έργων για το εργατικό κίνημα. Το Σεπτέμβρη του 1930, οι αρχειομαρξιστές τον είχαν χτυπήσει στην Καβάλα, και ανύμπορος να βρει θεραπεία εκεί ήρθε στη Θεσσαλονίκη και έζησε μαζί μου για λίγο καιρό. Είχαν την ίδια προκατάληψη απέναντί του όπως απέναντι σε όλους τους κουτβιστές. Αλλά τον ήξερα ότι ήταν από τους πιο ανώτερους, καλλιεργημένους ανθρώπους, αφοσιωμένος με όλη του την ψυχή στο σοσιαλισμό. Γίναμε φίλοι. Κατά τη διάρκεια του εσωτερικού αγώνα του ΚΚΕ στα 1930 – 31 μου έστειλε ένα γράμμα πρακτικά θερμοπαρακαλώντας με να μην σπρώχνω τα πράγματα στο σημείο όπου θα έβρισκα τον εαυτό μου έξω από το κόμμα. Φαίνεται ότι είχε παρεκκλίνει από το κόμμα κάποια χρόνια νωρίτερα και με τη σειρά του βρέθηκε έξω από το κόμμα. Αλλά δεν πήρε ποτέ μέρος για μια στιγμή σε αντικομματική δραστηριότητα και ήταν αποφασιστικά ενάντια στον Τροτσκισμό. Στη δικτατορία του Μεταξά βρέθηκε έξω από το ΚΚΕ και στην κατοχή πήγε στο χωριό του, Κουνινά του Αιγίου, και δούλευε στα χωράφια για να ζήσει. Σε όλη την περιοχή και όχι μόνο στο χωριό του ήταν γνωστός, όλοι τον σέβονταν και όλοι τον εκτιμούσαν σαν έναν τίμιο, αγνό και μορφωμένο κομμουνιστή. Κάποια μέρα πέρασε από τα Κούνινα ο Βελουχιώτης και τον ζήτησε. Ο Τζινιέρης ήταν αυτός που είχε πάρει τον Θανάση Κλάρα, τον κατοπινό Βελουχιώτη, στην Περιφερειακή Επιτροπή της Αθήνας, ενώ όλοι οι πριν απ’ αυτόν περιφερειακοί γραμματείς ποτέ κανείς δεν του έδωσε σημασία. Συζήτησαν αρκετές ώρες. Ποιος ξέρει τί είπαν. Σε λίγες μέρες τον έπιασαν και συνοδεία τον πήραν στην «Ελεύθερη Ελλάδα». Εκεί τον έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αυτός κήρυξε απεργία πείνας και οι δήμιοι του τον άφησαν να πεθάνει.

    Σκότωσαν τον Ασημίδη (Γ. Κωνσταντινίδη, Γλαυκό) βασικό ιδρυτικό στέλεχος της ΟΚΝΕ, τελειόφοιτο του ΛΕΝΙΝ-ΚΟΥΡΣ και μέλος της διορισμένης από την Κ.Δ. το Νοέμβρη του 1931, Κεντρικής Επιτροπής του Ζαχαριάδη, ο οποίος επί πλέον τον είχε αποκαλέσει τραμπούκο και παρανοϊκό. Όταν ο Ασημίδης διαγράφηκε από το ΚΚΕ παραιτήθηκε από κάθε πολιτική δράση και ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου. Αυτό δεν ήταν ελαφρυντικό και δεν είχε σημασία. Διαφώνησε, έπρεπε να πεθάνει.

    Σκότωσαν στη Θεσαλονίκη τον Στεργίου, έναν παληό κομμουνιστή καπνεργάτη, πολύ αγαπητό σε όλους τους εργάτες, ανεξάρτητα από τάσεις. Η δολοφονία του είχε προκαλέσει τότε γενική αγανάκτηση σ’ ολόκληρη την εργατική τάξη.

    Σκότωσαν τον Α Ντούβα. Το αμάρτημα του ήταν ότι ανήκε στην τάση του Ασημίδη. Αλλά όταν ο Ασημίδης τα παράτησε, αυτός έμεινε στο ΚΚ. Στην Ακροναυπλία του είχαν δώσει και πόστο. Κάποτε φαίνεται θυμήθηκαν ότι είχε διαφωνήσει και διατάχτηκε η εκτέλεση του.

    Τον αδελφό του τον Γ. Ντούβα, γραμματέα της ΟΚΝΕ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς των Νέων, τον εκτέλεσαν στη Ρωσία στη μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών από τον Στάλιν το 1936 – 1938.

    Σκότωσαν τον Δαμασκόπουλο, το πιο δραστήριο στέλεχος στους δημοσίους υπαλλήλους.

    Σκότωσαν τον Γάκη και τον Καπένη, παληά στελέχη του ΚΚΕ που πολεμούσαν στις γραμμές του ΕΛΑΣ. Αυτοί έπρεπε να πεθάνουν γιατί στην Ακροναυπλία είχαν διαφωνήσει με τον Ιωαννίδη και τον Μπαρτζώτα.

    Σκότωσαν τον Γιάννη Καλογερίδη, έναν εργάτη απ’ αυτούς που την Πρωτομαγιά του 1931 σκότωσαν τον αστυφύλακα Γυφτοδημόπουλο. Καταδικάστηκε πολλά χρόνια φυλακή και έμεινε με τον Τυρίμο, βουλευτή του ΚΚΕ, μέλος του Π.Γ. γραμματέα της Π.Ε. Αθηνών, ο οποίος πέρασε κατόπι στην Ασφάλεια και στην Προσωρινή Επιτροπή που κατασκεύασε ο Μανιαδάκης και κατόπιν στην κατοχή, βρήκε τη θέση του στους τσολιάδες του Ράλλη. Ο Καλογερίδης όταν βγήκε από τη φυλακή δεν μπήκε σε καμιά οργάνωση. Έπιασε δουλειά σ’ ένα μαγειρείο στον Πειραιά και εκεί τον βρήκαν και τον σκότωσαν επειδή πριν από πολλά χρόνια είχε διαφωνήσει με τον Τυρίμο.

    Σκότωσαν τον Κ. Σπέρα αναρχικό τσιγάρα, στέλεχος του Εργατικού Κέντρου Αθηνών, πριν από την ίδρυση της ΓΣΕΕ και αρχηγό της εξέγερσης των μεταλλωρύχων της Σερίφου τον Αύγουστο του 1917. Είχε πάρει μέρος στο Ιο και 2ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, ως εκπρόσωπος των αναρχοσυνδικαλιστών εργατών, των οποίων τις ιδέες υποστήριξε σε αυτά τα συνέδρια. Κατόπι, με την πλήρη επικράτηση του ΚΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα, παραιτήθηκε από κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δράση.

    Σκότωσαν τον Στέλιο Αρβανιτάκη, εργάτη τσιγάρα, κύριο εκπρόσωπο της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα και τον μόνο που είχε διαμαρτυρηθεί για τη σφαγή της Κρονστάνδης. Κατά τη διάρκεια της γενικής απεργίας του Αυγούστου του 1923, ήταν από τους αρχηγούς της Κομμουνιστικής Ένωσης του Πειραιά, της Οργάνωσης των πιο μαχητικών προλετάριων του Πειραιά και βρέθηκε επικεφαλής των απεργών εργατών του Πειραιά. Αποκλείστηκε από το ΚΚΕ με απόφαση της Κ.Δ. Από τότε ζούσε έξω από κάθε οργάνωση, οπαδός του Αναρχικού Κομμουνισμού. Όταν ήμουν στη Θεσσαλονίκη συνήθιζα να τον βλέπω συχνά και κουβεντιάζαμε διεξοδικά. Παρέμεινε πιστός στις πεποιθήσεις του μέχρι τέλους.

    Και αυτοί ήταν μόνο μερικοί από τους εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες αγωνιστές, ή απλών αθώων ανθρώπων, ανθρώπων υπεράνω πάσης υποψίας τους οποίους σκότωσε η ΟΠΛΑ. Στην Κοκκινιά, στο Αγρίνιο και, ενδεχομένως, σε άλλα μέρη, οι γυναίκες με τα μαύρα ήταν οι μητέρες ή οι σύζυγους των παλιών κομμουνιστών που δολοφονήθηκαν από τους πατριώτες κομμουνιστές του Σιάντου και Ιωαννίδη.

    Τα περισσότερα από αυτά τα εγκλήματα διαπράχθησαν κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη.

    Αυτή η «λαϊκή δημοκρατία» που ξέραμε και γνωρίσαμε τον Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα ήταν η χειρότερη δυνατή δυσφήμιση, χλευασμός και καταδίκη του σοσιαλισμού.
    ………………..

  4. Ο/Η κι αυτό λέει:

    Η Αντιφατική ταυτότητα των Νεοελλήνων από τον Κορνήλιο Καστοριάδη
    DOCTV.GR 31 Οκτωβρίου 2016

    Τα κεντρικά στοιχεία του Ελληνικού δράματος είναι, από τη μία μεριά, η τριπλή αναφορά που περιέχει για μας η παράδοση: αναφορά στους αρχαίους Έλληνες, αναφορά στο Βυζάντιο, αναφορά στην λαϊκή ζωή και κουλτούρα, όπως αυτή δημιουργήθηκε στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου και κάτω από την Τουρκοκρατία. Από την άλλη μεριά, η αντιφατική και, θα μπορούσε να πει κανείς, ψυχοπαθολογική σχέση μας με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, που περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι ο πολιτισμός αυτός έχει μπει εδώ και δεκαετίες σε μία φάση έντονης κρίσης και υποβόσκουσας αποσύνθεσης.

    Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσημο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστημένου της χώρας, οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους.

    Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πολιτισμός ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση.

    Ο βυζαντινός πολιτισμός από την άλλη, είναι πολιτισμός θεοκρατικής ετερονομίας, αυτοκρατορικού αυταρχισμού και πνευματικού δογματισμού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, μόνο σχολιαστές ιερών κειμένων.

    Η προσπάθεια συνδυασμού και συμφιλίωσης αυτών των δύο αυθεντιών λοιπόν, δεν μπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δημιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισμό, όπως αυτός που χαρακτήριζε το πνευματικό κατεστημένο της χώρας επί ενάμισυ σχεδόν αιώνα μετά την ανεξαρτησία και που επαναλάμβανε τα χειρότερα μιμητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είμαστε ο μόνος λαός με μεγάλο πολιτιστικό παρελθόν που πρόσφερε στον κόσμο το γελοίο και θλιβερό θέαμα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της γλώσσας που μιλιόταν πριν από 25 αιώνες. Ούτε οι Ιταλοί προσπάθησαν να ξαναζωντανέψουν τα λατινικά, ούτε οι Ινδοί τα σανσκριτικά. Και είναι εξίσου χαρακτηριστικό ότι ενώ η ∆υτική Ευρώπη, στους δυο περασμένους αιώνες εγέννησε δεκάδες λαμπρούς ελληνιστές, μόνο τρία ονόματα έχουμε που μπορούν να σταθούν αχνά στο ίδιο επίπεδο με αυτούς: Τον Κοραή, τον Βερναρδάκη και τον Συκουτρή -τον οποίο Συκουτρή οδήγησε χαρακτηριστικά σε αυτοκτονία ο φθόνος και το μίσος των κηφήνων τού εν Αθήνησι Πανεπιστημίου.

    Περηφανευόμαστε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να μάθουμε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουμε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες μελέτες. Αυτή η ίδια στάση έκανε ασφαλώς επίσης αδύνατη τη γονιμοποίηση της λαϊκής παράδοσης και την μεταφορά της στο χώρο της έντεχνης παιδείας, με εμφατική εξαίρεση την ποίηση. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ο τεράστιος μουσικός πλούτος της λαϊκής μουσικής σε μελωδίες, ρυθμούς, κλίμακες και όργανα, έμεινε νεκρός στα χέρια των νεοελλήνων συνθετών, όπως έμεινε άχρηστος και ο αρχιτεκτονικός και διακοσμητικός πλούτος της λαϊκής παράδοσης.

    Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο μεγάλα παρελθόντα, με τον αποστειρωτικό τρόπο που ετέθη, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής μας σχέσης με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, του συνδυασμού ενός κακομοιριασμένου αισθήματος κατωτερότητας και μιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Έτσι παίρνουμε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγμένα, κ.λπ. χωρίς να μιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ, και τους βρίζουμε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισμό τους. Πράγματα που η ∆ύση βέβαια δεν περίμενε τους νεοφώτιστους ελληνοορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια, και που δεν απαλείφονται με μια ετήσια εκδρομή στο Άγιο Όρος».

    Κορνήλιος Καστοριάδης, διάλεξη στον Τριπόταμο Τήνου 20/08/1994. [Πηγή: http://www.doctv.gr]
    http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG10398

  5. Ο/Η του κώλου λέει:

    Ορέ δε πα να λέτε.
    Το Έθνος είναι αλλού

  6. Ο/Η παρανομος λέει:

    Δηλ. στους άλλους πολιτισμούς εκτός Δύσης, (ξεπερνάω το θέμα ποιός ορίζει τι είναι Δύση και γιατί περιλαμβάνει τους αρχαίους Έλληνες), δεν υπήρξε εξέλιξη και αλλαγή των θεσμών τους;
    Προφανώς υπήρξε, άρα υπήρξε και κριτική των προηγούμενων. Πώς έγινε αυτή η κριτική; αν όχι με λογική συζήτηση μεταξύ των ανθρώπων; (πότε άραγε ανακαλύφθηκε στην «Δύση», η «λογική συζήτηση μεταξύ των ανθρώπων» ; πριν η μετά την οδηγία που δείχνει πίστη στο Θεό, ότι θα «ξεχωρίσει τους δικούς του»; – και θεωρεί ως πιο πιθανό να το είπε ο … Λένιν!!!)
    Παντού συνέβησαν θηριωδίες αλλά τι να κάνουμε την εγκληματική συστηματικότητα του ναζισμού, κανείς δεν την πλησίασε και ήταν καθαρό προϊόν της Δύσης.
    Επίσης παραπλανά ο Κορνήλιος, όταν λέει ότι αυτή η εγκληματικότητα στρέφεται εναντίον της ίδιας (περιλαμβάνοντας και τους Εβραίους σε αυτήν), με δύο τρόπους (παραπλανά) α) για τους αντισημίτες είτε ναζί είτε φιλελεύθερους οι Εβραίοι δεν ανήκαν στους εκλεκτούς λαούς β) Ο ίδιος ο Χίτλερ έχει δηλώσει θαυμαστής της βρεταννικής αυτοκρατορίας και των γενοκτονιών που είχε διαπράξει ως αποικιοκρατική δύναμη.
    Σίγουρα αν είσαι μαύρος και φτωχός, έχεις πολλές πιθανότητες, ο σερίφης να σε πυροβολήσει χωρίς να τιμωρηθεί γι αυτό, αλλά μπορεί να σε παρηγορήσει ότι κάποιος Καστοριαδικός μεταπτυχιακός θα κάνει διδακτορικό με σφοδρότατη κριτική στους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους κράτους.
    Βέβαια ο Κορνήλιος εκτός από φορέας ευρω – σωβινισμού (μου θυμίζει σε πιο εκλεπτυσμένη μορφή των δικό μας εθνο-σωβινισμό, του είμαστε ο πιο έξυπνος λαός, και τέτοια…), είναι πάντα και μια καλή αφορμή για αντικομμουνισμό. Γι αυτό το λόγο υπενθυμίζω την δήλωση κάποιου σοβαρότερου εκπρόσωπου της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής κουλτούρας.
    Mann expressed his belief that «equating Russian communism with Nazi-fascism, on the basis that both are totalitarian systems, was either superficial or insincere in showing a preference for fascism»

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Εσείς λέτε:
      Παντού συνέβησαν θηριωδίες αλλά τι να κάνουμε την εγκληματική συστηματικότητα του ναζισμού, κανείς δεν την πλησίασε και ήταν καθαρό προϊόν της Δύσης.

      Ο Καστοριάδης λέει:

      «Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες. Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση ­των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.».

      Να προσθέσω εγώ πως υπάρχει και η εγκληματική συστηματικότητα του σταλινισμού, του κόκκινου Πολ-Ποτ, της κόκκινης Β.Κορέας και του κινέζικου κομμουνισμού (πολιτιστική επανάσταση). Να προσθέσω πως υπάρχουν τα παραδοσιακά κινέζικα βασανιστήρια, το Isis, η Χαμάς, το Ιράν, η Χεζμπολάχ και ο κανιβαλισμός των λαών της Αφρικής; Αν μου βρείτε μια καταγγελία από τα κόμματα της ελληνικής Αριστεράς όλου του φάσματος, των φρικαλεοτήτων της Χαμάς, παρακαλώ να την καταθέσετε εδώ. Αν μου βρείτε επίσης μια καταγγελία του ΚΚΕ κατά της δολοφονίας 8.000 αμάχων, μεταξύ τους και αγοριών στη Σρεμπρένιτσα και μισό αίτημα του ΚΚΕ και της σχεδόν ολότητας του ΣΥΡΙΖΑ να διερευνηθούν οι ευθύνες των Χρυσαυγιτών που πολέμησαν εκεί, αν μου βρείτε μισή συγνώμη του ΚΚΕ (και του Κουβέλη, του Λαφαζάνη κλπ) για την ανοιχτή υποστήριξη (μαζί με τον Καρατζαφέρη, τον Παπαθεμελή, τον Ψωμιάδη, τον Χρυσανθακόπουλο και πάρα πολλούς του ΝΔΣΟΚ) της ατιμωρησίας της μεγαλύτερης σφαγής αμάχων στην Ευρώπη μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο, παρακαλώ να την καταθέσετε εδώ.

      Είναι λογικό η Δύση ως πλουσιότερη και ισχυρότερη να αναπτύξει τρόπους μαζικής καταστροφής. Δεν θα μπορούσε να τις είχε αναπτύξει η Νιγηρία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η Νιγηρία έχει υψηλότερο πολιτισμό από τη Δύση. Η Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει τα εγκλήματα της Δημοκρατίας των ΗΠΑ, αλλά η Δημοκρατία της και ο λαός της είναι πολύ χειρότεροι από των ΗΠΑ. Δεν είχαν ποτέ τη δύναμη να κάνουν εγκλήματα σε παγκόσμια κλίμακα.
      Το σημαντικό είναι πως η Δύση, εκτός από το ότι είναι σχεδόν η μόνη περιοχή του κόσμου (μαζί με το Ισραήλ) που σέβεται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και μαχητικά υπερασπίζεται ανθρώπους που διώκονται στον υπόλοιπο κόσμο (και στον δικό της) διαθέτει την δύναμη της αυτοκριτικής, του δημόσιου ελέγχου και της καταδίκης των ενόχων, αρετών άγνωστων στον τρίτο κόσμο, στην Ανατολή και φυσικά κατά ένα μέρος και στη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν έχω ακούσει καμία αυτοκριτική για το 1922 και η Ρεπούση κατηγορήθηκε (και πολύ σωστά) για απόκρυψη των τουρκικών εγκλημάτων την ίδια στιγμή που έκρυψε και τα ελληνικά που είχαν προηγηθεί. Κανείς απολύτως δεν την κατηγόρησε για αυτό.
      Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια απολογία του ΚΚΕ για την απόλυτη σιωπή του στα φοβερά εγκλήματα του σταλινισμού και γενικά της ΕΣΣΔ,ακόμη και κατά κομμουνιστών, ακόμη και κατά Ελλήνων κομμουνιστών;
      Η Ε.Ε. ζητούσε επίμονα να τεθεί η Χ.Α. εκτός Νόμου. Δεν φταίει αυτή αν το ΚΚΕ δεν το ζήτησε ποτέ κι αν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν επίσημα και αδιαμαρτύρητα από τους υπόλοιπους, πως η Χ.Α. δεν εγκληματεί, πως δεν είναι ναζιστικό κόμμα και το δικαίωμα της Χ.Α. να σκοτώνει και να μαχαιρώνει ατιμώρητη και μάλιστα με κρατική χρηματοδότηση.
      Ελπίζω σε μια ανταπάντηση επί των συγκεκριμένων απαντήσεών μου.

      Προσωπικά δεν με αφορά η ρήση του Τόμας Mann,όχι γιατί μετράω τα εγκλήματα της Κολιμά
      https://www.politeianet.gr/books/9789605183998-shalamov-varlam-indiktos-istories-apo-tin-kolima-201055
      και τα βρίσκω μικρότερα από του Νταχάου, αλλά γιατί η ιδεολογική αφετηρία του Κομμουνισμού, ο Μαρξισμός, βρίσκεται στους αντίποδες του Ναζισμού. Το ίδιο μπορώ να πω και για τα τεράστια εγκλήματα του εφαρμοσμένου Χριστιανισμού σε σχέση με το Ευαγγέλιο.
      Ο Ναζισμός είναι σε όλη του την έκταση, ιδεολογία, ηγεσία, οπαδοί μια καθαρά διαβολική υπόθεση.

      • Ο/Η παρανομος λέει:

        Καλημέρα και ευχαριστώ για την απάντηση. Ξεκινάω από το τέλος, και μόνο για δύο θέματα, αργότερα και τα υπόλοιπα. Η φράση του Μαν, το γνωρίζω ότι δεν σας αφορά προσωπικά, όμως γύρω από από τον ευρύτερο «Καστοριαδισμό» αναπτύσσεται μια τέτοια συλλογιστική και προπαγάνδα. Εσάς απλώς θα σας υπενθύμιζα να προσθέσετε στην λίστα των «εγκληματιών» με τις καλές προθέσεις, εκτός από τον κομμουνισμό και τον χριστιανισμό και τον φιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, «the burden of white man» κλπ.
        Για την θέση του ΚΚΕ για την ΧΑ, επισυνάπτω το υπόμνημα προς τον Άρειο Πάγο.

        https://jailgoldendawn.com/2015/02/22/%CF%84%CE%BF-%CF%85%CF%80%CF%8C%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BA%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%B3/
        [Δημοσιεύουμε σε αυτή την ανάρτηση το Υπόμνημα που κατέθεσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Θανάσης Παφίλης στον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπο Βουρλιώτη λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, την 24/09/2013. Κρίνουμε ότι το Υπόμνημα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί παραθέτει στοιχεία για τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής σε μετανάστες, συνδικαλιστές, κομμουνιστές, κλπ, εκθέτοντας περαιτέρω την άποψη του κόμματος για την ποινική δίωξη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.]

        “Στην Αθήνα και στο κατάστημα του Αρείου Πάγου, σήμερα 24 του μήνα Σεπτεμβρίου του έτους 2013 ημέρα Τρίτη και ώρα 19.50 παρουσιάστηκε στον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπο Βουρλιώτη… ο Αθανάσιος Παφίλης…και κατέθεσε τα ακόλουθα:

        Είμαι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ. Αναφορικά με το θέμα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ σας εγχειρίζω το από 24-9-2013 υπόμνημα, στο περιεχόμενο του οποίου και αναφέρομαι.

        Αναφερόμενος στο υπόμνημά μου διευκρινίζω ότι η κοινοβουλευτική ομάδα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ αποτελεί τμήμα της όλης οργάνωσης, η οποία δρα ενιαία και είναι συνδεδεμένη με αυτή. Η γενικευμένη αυτή εξάπλωση των εγκληματικών φαινομένων αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία και τα μέλη της.

        Άλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω. Αναγνώστηκε, βεβαιώθηκε και υπογράφεται.

        ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ TOY APEIΟY ΠΑΓΟΥ

        ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΒΟΥΡΛΙΩΤΗ

        ΥΠΟΜΝΗΜΑ

        Το ΚΚΕ έχει με σαφήνεια τοποθετηθεί για το χαρακτήρα και το ρόλο της Χρυσής Αυγής, ως ναζιστικής, φασιστικής εγκληματικής οργάνωσης, που με τη δράση της προωθεί βαθιά αντιδραστικές ιδέες και θέσεις, όπως το ρατσισμό και το φυλετισμό και είναι βαθιά αντικομμουνιστική. Τρομοκρατεί τους εργαζόμενους (Ελληνες και μετανάστες) και το εργατικό-λαϊκό κίνημα.

        Με κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις, με τοποθετήσεις, παρεμβάσεις και ερωτήσεις στη Βουλή, με δημοσιεύματα στην εφημερίδα της Κ.Ε. του ΚΚΕ, «Ριζοσπάστης», έχουμε συγκεκριμένα καταγγείλει εγκληματικές πράξεις μελών και στελεχών της συγκεκριμένης οργάνωσης, κατά μεταναστών, εργαζομένων και μαζικών φορέων. Επίσης, έχουμε θέσει επανειλημμένα ζήτημα για την ανοχή και συνενοχή τμημάτων του κρατικού μηχανισμού απέναντι στις εγκληματικές δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής. Αντίστοιχες καταγγελίες και δράσεις έχουν υπάρξει από εργατικά σωματεία, μαζικούς φορείς, Λαϊκές Επιτροπές. Η κυβέρνηση και οι διωκτικές αρχές διαθέτουν πλήθος στοιχείων που θα έπρεπε να είχαν αξιοποιηθεί, με βάση το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, για τη λήψη των προβλεπόμενων μέτρων. Αντί γι’ αυτό υπήρξε ολιγωρία για τη διερεύνηση και τιμωρία αυτών των πράξεων, ακόμη και συγκάλυψη από κρατικά όργανα και αρχές. Αναφέρουμε πιο συγκεκριμένα, συνοπτικά, τις πιο σημαντικές περιπτώσεις :

        Δολοφονία Πακιστανού εργάτη μετανάστη στα Πετράλωνα.
        Εκατοντάδες καταμετρημένες δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και προσφύγων στο κέντρο της Αθήνας και σε συνοικίες (π.χ. αλιεργάτες Περάματος, Μεταμόρφωση, Μενίδι).
        Επιθέσεις σε κοινότητες και καταστήματα μεταναστών.
        Στήσιμο δουλεμπορικών γραφείων, χρυσαυγίτικων, ναζιστικών «ΟΑΕΔ» για παροχή στους εργοδότες φθηνών Ελλήνων εργατών χωρίς δικαιώματα, αντί για μετανάστες εργάτες.
        Έφοδοι της Χρυσής Αυγής, ακόμη και με παρουσία βουλευτή τους, σε νοσοκομεία για έλεγχο ταυτοτήτων και αδειών παραμονής συνοδών ασθενών. Οι έφοδοι αυτοί είχαν προαναγγελθεί από βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Ανάλογες έφοδοι έγιναν σε νηπιαγωγεία, σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες κλπ και ανακόπηκαν μετά από τη μαζική λαϊκή κατακραυγή και την αντίδραση των μαζικών φορέων.
        Καμπάνια αιμοδοσίας με τη ρατσιστική θέση, «μόνο για Έλληνες», που αντί να απαγορευθεί και να διωχθούν οι εμπνευστές της, κατέληξε στο να διώκονται εκπρόσωποι του σωματείου του νοσοκομείου της Σάμου που κινητοποιήθηκαν κατά της συγκεκριμένης ρατσιστικής ενέργειας.
        Συσσίτια και «φιλανθρωπία» «μόνο για Έλληνες», που σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίστηκαν αποφασιστικά από το μαζικό κίνημα και μόνο τελευταία απαγορεύτηκαν από τις αρχές.
        Απειλές σε βάρος του μέλους του ΚΚΕ Σ.Τ. και της οικογένειάς του, με «καρτέρι» έξω από το σπίτι του στη Χαλκιδική («κομμούνι θα σου κάψουμε το σπίτι»), τον Οκτώβρη 2012, γιατί προσπάθησε να διασώσει Σενεγαλέζο μετανάστη, από ανελέητη επίθεση χρυσαυγιτών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο υποψήφιος βουλευτής Ν. Ρήγας.
        Δολοφονική επίθεση, με ρόπαλα και μαχαίρια, στις 7/11/2012, έξω από το ΕΠΑΛ Λαγκαδά, σε βάρος μελών της ΚΝΕ, που μοίραζαν υλικό για πανεργατική απεργία, από γνωστούς μπράβους της Χρυσής Αυγής, τους οποίους κατονομάσαμε (Διχταπανίδης, Παναγιωτίδης).
        Επίθεση σε βάρος μέλους του ΚΚΕ, στα Γιάλτρα Εύβοιας, με επικεφαλής το γνωστό τοπικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής Τάσο Καραγάση, ανήμερα την 21η Απρίλη 2013, γιατί περνούσε τυχαία από το γλέντι για την επέτειο της δικτατορίας, που είχαν στήσει. Ο ίδιος χρυσαυγίτης είχε απειλήσει, πριν λίγο καιρό, τον εκπρόσωπο της Λαϊκής Συσπείρωσης, δημοτικό σύμβουλο του Δήμου Ιστιαίας.
        Επίθεση ενάντια σε μέλος του ΠΑΜΕ στην Ανάβυσσο, από μέλη της Χρυσής Αυγής γιατί άκουγε εργατικά τραγούδια μέσα στο αυτοκίνητό του, την παραμονή της Πρωτομαγιάς 2013.
        Προαγγελία επίθεσης κατά μελών του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ σε συγκέντρωση Χρυσαυγιτών, στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στις 8 Αυγούστου 2013, με παρουσία του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γ. Λαγού. Καθαρή στοχοποίηση του ΚΚΕ και ΠΑΜΕ («απόστημα», «τραμπούκοι») επειδή παλεύουν για να μη διακινδυνεύουν τη ζωή τους οι εργάτες της Ζώνης για ένα κομμάτι ψωμί.
        Δολοφονική επίθεση από γνωστά μέλη της Χρυσής Αυγής το βράδυ της 13η Σεπτέμβρη 2013 στο Πέραμα σε βάρος μελών και στελεχών που έκαναν αφισοκόλληση για το 39° Φεστιβάλ της ΚΝΕ-«Οδηγητή». Από τη δολοφονική επίθεση, που σχεδιάστηκε με μαφιόζικο τρόπο και έγινε με σιδερολοστούς και κοντάρια στα οποία είχαν προσαρμοστεί αιχμηρά αντικείμενα, υπήρξαν εννέα τραυματίες, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου και Συνδικάτων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης. Αναγνωρίστηκαν έξι από τους δράστες που είναι μέλη ή συνδέονται με τη Χρυσή Αυγή, μεταξύ των οποίων άτομο που συμμετείχε στην επίθεση εναντίον Αιγύπτιων ψαράδων τον Ιούνη του 2012, κατατέθηκαν μηνύσεις, δεν έχει γίνει καμία σύλληψη μέχρι τώρα.
        Δολοφονία του εργάτη και μουσικού Παύλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι.
        Το ΚΚΕ έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι η υπάρχουσα νομοθεσία είναι επαρκής για να αντιμετωπιστεί η εγκληματική δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, των μελών, στελεχών και εκτελεστών της και πρέπει να εφαρμοστεί, χωρίς άλλη καθυστέρηση ή ανοχή. Θα θέλαμε επίσης να τονίσουμε ότι η εφαρμογή της νομοθεσίας και η συζήτηση για ενδεχόμενη ανάγκη βελτίωσής της δεν μπορεί να οδηγήσει σε μέτρα που θα στοχοποιούν τη δράση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, στην προβολή της ανιστόρητης και αντιδραστικής θεωρίας των «δύο άκρων», στην επιβολή σιγής νεκροταφείου και «κοινωνικής συναίνεσης» των εκμεταλλευόμενων απέναντι στη βάρβαρη επίθεση που δέχονται.

        Αθήνα, 24 Σεπτέμβρη 2013
        Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης”

        Αυτά προς το παρόν.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Ευχαριστώ.
        Επανειλημμένα έχουμε γράψει για τα εγκλήματα των αστικών κθεστώτων, της Γαλλικής Επανάστασης, της αμερικανικής Δημοκρατίας, της ελληνικής κ.ο.κ. Δεν είμαστε ούτε εθελότυφλοι ούτε υποκριτές.

        Προσωπικά συνιστώ ένθερμα την ανάγνωση του παραπάνω.

        Το ΚΚΕ δεν είναι φιλικό προς τη Χ.Α. Πρός Θεού δεν το είπαμε ποτέ αυτό.
        Είναι εχθρικό, εχθρικότατο.
        Απλά δεν χρησιμοποίησε ποτέ τις δυνατότητες που δίνει η αστική Δημοκρατία.
        Δεν είναι αυτό που προκάλεσε τις διώξεις, ούτε τις ζήτησε ούτε συνέτεινε, αν και είχε θύματα στο Πέραμα.
        Η Ε.Ε. δια του αρμοδίου επιτρόπου Νιλς Μούιζνιεκς το ζητούσε επίμονα,αλλά τα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς σιωπούσαν εκκωφαντικά για πολλούς και ανιχνεύσιμους λόγους.
        http://www.tovima.gr/society/article/?aid=466959

        http://www.pronews.gr/elliniki-politiki/95522_n-mihaloliakos-sto-diaolo-o-kathe-moyiznieks

  7. Ο/Η Ευρω-ρωμιός λέει:

    ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΟΜΠΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ … ΤΟΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

    http://hypnovatis.blogspot.gr/2016/01/blog-post_11.html

  8. Ο/Η Ευρω-ρωμιός λέει:

    ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ: Ποια Ευρώπη; Ποιες απειλές; Ποια υπεράσπιση;

    Η Ευρώπη δεν ταυτίζεται πια δικαιωματικά, εδώ και καιρό, ούτε με μια γεωγραφική ούτε με μια εθνική ενότητα, Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ευρωπαϊκής δημιουργίας εντοπίζεται στη Νέα Αγγλία, στα τέλη του 18ου αιώνα —και τ’ αποτελέσματα της εξακολουθούν να είναι ζωντανά. Επίσης δεν είναι κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων, έδώ και δυό αιώνες. Η Ιαπωνία, οι αντιφρονούντες του Τοίχου του Πεκίνου, εκατομμύρια άνθρωποι σπαρμένοι σε όλο τον πλανήτη της ανήκουν. Οι λευκοί της Νότιας ’Αφρικής, όχι. Φυσικά, ή Ευρώπη δεν γέννησε μονάχα αυτά. Είναι επίσης ή κοινωνικοϊστορική περιοχή όπου δημιουργείται ο καπιταλισμός, παρανοϊκό μα αποτελεσματικό πρόταγμα απεριόριστης επέκτασης της «ορθολογικής» κυριαρχίας, ο ιμπεριαλισμός, πού ήταν η υλοποίησή του στο επίπεδο τού πλανήτη. Τέλος, μέσα από μια τερατώδη στρέβλωση και αντιστροφή του καπιταλιστικού προτάγματος, ο ολοκληρωτισμός […]
    Δεν εφηύρε η Ευρώπη τον πόλεμο, το μίσος προς τούς άλλους, τον ρατσισμό, την υποδούλωση, τις σφαγές εξόντωσης, την αναγκαστική πολιτιστική αφομοίωση: ή καταγραμμένη ιστορία ξεχειλίζει απ’ αυτά. Η Ευρώπη τα εφάρμοσε και αυτή, Μα η ιδιαιτερότητα της είναι πώς όλα αυτά στην Ευρώπη αμφισβητήθηκαν και πολεμήθηκαν από μέσα.
    Το πρόταγμα της αυτονομίας, που γεννήθηκε στην Ευρώπη, πολύ απέχει από το στάδιο της πραγμάτωσής του: γι’ αυτό το να αποκαλούμε τις δυτικές κοινωνίες «δημοκρατικές» αποτελεί γλωσσικό αμάρτημα ή εξαπάτηση. Οι «ευρωπαϊκές» κοινωνίες παραμένουν κοινωνίες μεικτές, με δυαδική θέσμιση, όπως ο κοινωνικός καταμερισμός, ή κυριάρχηση από τον γραφειοκρατικό καπιταλισμό και ο ιμπεριαλισμός προς τον Τρίτο Κόσμο συνυπάρχουν με τα δημοκρατικά στοιχεία πού οι αγώνες των λαών κατάφεραν να επιβάλουν στη θέσμιση της κοινωνίας. Αποτελούν, αν μιλήσουμε με ακρίβεια, φιλελεύθερες ολιγαρχίες.
    Όσα όμως αξίζει να υπερασπιστούμε δεν μπορούν να προστατευτούν με τα Κράτη και τις κυβερνήσεις έτσι όπως είναι* Πρώτον, γιατί είναι οργανικά ανίκανα για κάτι τέτοιο. Ή αποσύνθεση των δυτικών ηγετικών στρωμάτων και των μηχανισμών διεύθυνσης της κοινωνίας δεν είναι ούτε τυχαία ούτε περαστική.

    Έπειτα, και κυρίως, γιατί δεν υπερασπιζόμαστε τα ίδια πράγματα.

    Ή υπεράσπιση των στοιχείων πού αξίζουν την υπεράσπισή μας στις «ευρωπαϊκές» κοινωνίες θα είναι δυνατή μόνο με τον όρο ότι οι λαοί αυτών των χωρών θα βγουν από την απάθεια τους και την ιδιωτικοποίησή τους, θ’ ανασκουμπωθούν, θα ριχτούν στο έξης στην πολιτική δραστηριότητα, θ’ αγωνιστούν και πάλι για να κάνουν οι ίδιοι την ιστορία τους και όχι να την υφίστανται.

  9. Ο/Η παρανομος λέει:

    Για τον Στάλιν και την περίοδο των εκκαθαρίσεων, έχει κάνει αυτοκριτική το ίδιο το ΚΚΣΕ, την οποία υιοθέτησαν και τα άλλα κόμματα. Δεν μπορεί να απολογηθεί το ΚΚΕ για το Στάλιν, έχει έτσι κι αλλιώς τα δικά του λάθη, για τα οποία απολογείται στον λαό. Ωφείλει βέβαια να κάνει κριτική, να αναλύσει σε βάθος τι πήγε στραβά με το σοσιαλιστικό εγχείρημα του 20ου αιώνα, πέρα από την επιφανειακή εξήγηση της «προσωπολατρείας», και αυτό δεν το έχει κάνει, όντως. Υπάρχει βέβαια εδώ ο κίνδυνος αντί της σωστής κριτικής από την πλευρά της επαναστατικής πάλης για τον σοσιαλισμό να διολισθήσει στην υιοθέτηση της αστικής αντεπαναστατικής προσέγγισης του θέματος και να οδηγηθεί σε ένα είδος δήλωσης υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα με την μορφή της προκαταβολικής παραίτησης από την απαραίτητη λαϊκή αντι-βία στην βία της αντεπανάστασης.
    Για το 1922, ξέρετε φαντάζομαι ότι πρωταγωνίστησε στην αντιπαράθεση σε αυτή την εκστρατεία και την χαρακτήρισε ιμπεριαλιστική.
    Είναι σίγουρο ότι η δεν υπάρχει κάποια εγκληματική φύση, στο DNA κάποιων λαών, αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο θα ήμασταν ρατσιστές. Το ΚΚΕ έχει με συνέπεια πολεμήσει απόψεις που «άνθισαν» στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, περί γερμανών νεοναζί κλπ θέτοντας πάντα στην πρώτη γραμμή την ταξική διάσταση των προβλημάτων. Από την άλλη είναι οι κοινωνικές-οικονομικές συνθήκες αυτές που καθιστούν μια χώρα ιμπεριαλιστική και όχι μυστικιστικοί περί φυλής η αφηρημένοι πολιτιστικοί, λόγοι. Επικαλούμαι πάλι τον Μαν, που είχε γράψει: «καταλαβαίνω ότι θα μπορούσε οποιοδήποτε έθνος να είναι στην θέση του δικού μου και να διαπράξει αυτά τα εγκλήματα, όμως τα διέπραξε το δικό μου», το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις ΗΠΑ και τον ακαριαίο η βασανιστικό θάνατο δεκάδων χιλιάδων αθώων αμάχων, ανδρών, γυναικών και βρεφών, στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι.
    Στο θέμα της Σρεμπρένιτσα, και γενικά στο θέμα του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, έχει ευθύνη το ΚΚΕ, γιατί λόγω συντονισμού του παραδοσιακού (και ορθού) αντι – αμερικανισμού του με το γενικότερο περιρέον στην Ελλάδα φιλοσερβικό κλίμα, υποτίμησε την σημασία του σερβικού εθνικισμού-σωβινισμού. Όμως δεν έχει άδικο για την βασική υπαιτιότητα του ευρωαμερικανικού ιμπεριαλισμού στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και στην διαφωνία του με ένα διεθνές δικαστήριο στημένο από τους μεγάλους δολοφόνους για να δικάζει τους μικρούς δολοφόνους (η στο μέλλον και επαναστάτες, που θα θεωρούνται «τρομοκράτες»)).
    Για το Ισραήλ, έχει θέση υπέρ των δύο κρατών, άρα δεν υιοθετεί απόψεις όπως της Χαμάς, με την οποία δεν έχει σχέσεις,αν δείτε δε, πάντα οι συναντήσεις με Παλαιστίνιους, είναι με την ΟΑΠ. Απο την άλλη η Χαμάς έχει εκλεγεί και στηρίζεται (κακώς κατά τη γνώμη μου) από ένα μέρος του Παλαιστινιακού λαού και είναι η Δύση και το Ισραήλ που προώθησαν αυτή την ανάπτυξη όπως και με άλλες φονταμενταλιστικές οργανώσεις, ΑΛ ΚΑΙΝΤΑ, ΙΣΙΣ κλπ γνωστά όλα αυτά να μην τα ξαναλέμε. Πρόσφατα εξάλλου συναντήθηκε με το ΚΚ Ισραήλ.
    http://www.typosthes.gr/gr/politiki/article/133888/sunadisi-koutsouba-me-tin-igesia-tou-kommounistikou-kommatos-israil/
    Νομίζω αυτά είναι αρκετά, μόνο να επισημάνω ΄ότι ο Πολ Ποτ χρηματοδοτούνταν από την Δύση και τον ανέτρεψε τελικά σώζοντας την χώρα, το φιλοσοβιετικό (τότε) Βιετνάμ.
    Αλλά με όλα αυτά ξεχάσαμε την αρχή της συζήτησης, αλήθεια πιστεύετε ότι κριτική, με λογική συζήτηση μεταξύ των ανθρώπων δεν υπήρχε πριν την δυτική νεωτερικότητα; Σε ποια χρονολογία έγινε αυτή η καινοτομία;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      1. Δεν πιστεύω πως το ΚΚΕ πρέπει να απολογηθεί για το σταλινισμό, πέρα από κάποια αυτοκριτική για την τότε στάση του (που κι εγώ μπορώ να της βρω δικαιολογίες) απέναντι στο φαινόμενο. Είναι όμως αυτονόητο πως είναι κατάφωρα ένοχο διότι συνεχίζει να κρύβει από τους αναγνώστες του Ριζοσπάστη τα φοβερά εγκλήματα που έγιναν στην ΕΣΣΔ την περίοδο αυτή, δεν τοποθετείται πάνω σε αυτά, αφήνει να εννοηθεί, ιδιαίτερα στη νεολαία πως δεν συνέβησαν στο βαθμό που λέγεται και προωθεί μια αντίληψη πως ο συμψηφισμός είναι μια μέθοδος αποδεκτή για να βολευτούν ηθικής φύσεως ερωτήματα. Όμως θα συμφωνείτε ο πόλεμος του Βιετνάμ δεν δικαιολογεί τα γκούλαγκ.

      2. Για το 1922 δεν έχει καμία ευθύνη, τουναντίον, έχει όμως ευθύνη όταν σωπαίνει σήμερα σχετικά με την συμπεριφορά των Ελλήνων στρατιωτών απέναντι στα γυναικόπαιδα και τους άμαχους της Τουρκίας. Το τι έκαναν οι Τούρκοι το ξέρουν όλοι στην Ελλάδα, υπάρχει προφανής ανάγκη να μαθευτεί το τι έκαναν και οι Έλληνες. Αυτό θα ήταν πατριωτισμός και διεθνισμός και οφειλή στην ιστορική αλήθεια και στην αυτογνωσία των Νεοελλήνων και χτύπημα στον επικίνδυνο ελληνικό εθνικισμό και Ναζισμόπου σηκώνει κεφάλι με όπλο το απόλυτο ψέμα και το απόλυτο Κακό.

      3. Προσωπικά η απόλυτη σιωπή του ΚΚΕ για τις φοβερές ωμότητες των Σέρβων Ορθοδόξων Εθνικιστών σε βάρος χιλιάδων άμαχων με σοκάρει και τη θεωρώ καθαρά εγκληματική συμπεριφορά του κόμματος, ιδίως αν συνδυασθεί με την υποστήριξη στη δικαστική ασυλία των Μιλόσεβιτς-Κάρατζτς κλπ και στη συνένοχη συγκάλυψη που το ΚΚΕ προσφέρει στους Χρυσαυγίτες που πήραν μέρος στον πόλεμο για τους οποίους το ΚΚΕ πιστεύει και δεν ντρέπεται να το δείχνει, πως δεν πρέπει να διερευνηθούν οι πράξεις τους.

      4. Το ότι η Χαμάς έχει εκλεγεί αποτελεί απλά ένα επιβαρυντικό στοιχείο σε βάρος της μεγάλης μερίδας των Παλαιστινίων που την ψήφισε. Η ψήφος στον Χίτλερ, στο Μουσολόνι στη Χ.Α. ή στη Χαμάς δεν είναι πλυντήριο ούτε για τους ψηφοφόρους ούτε για τους ψηφισμένους. Απλή λογική. Η σιωπή του ΚΚΕ για το τέρας Χαμάς, είναι η μόνιμη σιωπή όταν κακουργούν «οι δικοί μας».

      5. Η κριτική των καλών ανθρώπων, λίγων έως αρκετών, σε βάρος των κυβερνήσεών τους και των πράξεων των «ομοεθνών» τους υπήρξε πάντα. Η νόμιμη και απρόσκοπτη έκφρασή της είναι η κατάκτηση της Δύσης, όπως συνέβη σταδιακά μετά τη Γαλλική και την αμερικανική Επανάσταση. Οι φιλόσοφοι και οι στοχαστές της Δύσης αλλά και έντιμοι δημοσιογράφοι και πολίτες, δεν καταδικάζονται να πιουν κώνειο, δεν παραπέμπονται σε δίκες της Μόσχας, δεν εξορίζονται στη Σιβηρία. Υπάρχουν και εξαιρέσεις θα μου πείτε. Ασφαλώς και υπάρχουν και θα υπάρχουν όσο ο «σοφός λαός» συναινεί έστω και με τη σιωπή του. Χωρίς να εντάσσω την περίπτωση του δημοσιογράφου του Σκάι που απολύθηκε στο είδος της δημοσιογραφίας που εγώ πιστεύω και το οποίο θα υπερασπιζόμουν, με ενοχλεί αφόρητα η απόλυσή του κάτω από τη γενική σιωπή, μια απόλυση που προφανέστατα δεν μπορεί να αποδοθεί στις δημοκρατικές ευαισθησίες Αλαφούζου, αλλά σε υπόγειες (συμψηφιστικές) διαύλους επικοινωνίας του με την αριστεροακροδεξιά κυβέρνηση. Στην Ελλάδα (της σιωπής) του ΚΚΕ, ο Καμμένος μπορεί να είναι Υπουργός Στρατού, αν και ισχυρίστηκε (με λίγη βοήθεια του Γεωργαλά;) πως ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν αρχηγός της 17Ν (δεν άκουσα μισή κουβέντα από το ΚΚΕ για το γεγονός) και μπορεί να απολύεται ένας δημοσιογράφος (εργαζόμενος) από έναν (εφοπλιστή) μιντιάρχη, που είπε κάτι παρεμφερές για κάποιους επαναστατημένους συντρόφους του κ.Τσίπρα και για την ανοχή του ίδιου απέναντί τους. Υπάρχει κάποιο θέμα εδώ κι εγώ δεν ανήκω στη σχολή της εθελοτυφλίας, της επιλεκτικής κριτικής και της εκκωφαντικής σιωπής, ιδίως αν ο θιγόμενος «δεν είναι δικός μας».
      Οι αρχές που υποστηρίζουμε πρέπει να υποστηρίζονται με συνέπεια και με αναλογικότητα. Οι εκπτώσεις δεν γίνονται αποδεκτές.

      • Ο/Η παρανομος λέει:

        Κανείς δεν είναι αντικειμενικός και ουδέτερος, πάντα όλοι είναι (είμαστε) μεροληπτικοί υπέρ «των δικών μας», ‘οποιοι κι αν είναι (η νομίζουμε ότι είναι) αυτοί. Αυτό ισχύει από τα άτομα, έως πολύ περισσότερο για συλλογικά υποκείμενα, τα οποία έχουν και τα ίδια υπόσταση και συμφέροντα, ενώ ταυτόχρονα, ορατά και αόρατα νήματα τα συνδέουν με τα συμφέροντα διάφορων κοινωνικών τάξεων η του εκάστοτε έθνους κράτους η ευρύτερων διεθνών συμμαχιών. Βλέπουμε έτσι ακόμα και κινήματα ενάντια στον εθνικισμό, τον πόλεμο κλπ, να έχουν κάποιες προτιμήσεις στην επιλογή των πεδίων δράσης τους, οι οποίες δεν εξηγούνται χωρίς συνυπολογισμό της προηγούμενης παρατήρησης. Από την άλλη, αν κάποιος υποβαθμίζει την ευθύνη ενός εγκληματία, δεν μετατρέπεται και ο ίδιος σε εγκληματία, αλλιώς θα έπρεπε να θεωρήσουμε ως εγκληματικό το ελληνικό κράτος (και κατ’ επέκταση τους πολίτες του), επειδή με επιμονή μάλιστα, διατηρεί μνημείο αφιερωμένο στον δολοφόνο δεκάδων χιλιάδων αθώων ψυχών, στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι.
        Η νόμιμη και απρόσκοπτη έκφραση της κριτικής, όντως εμφανίσθηκε στην Δ. Ευρώπη, είναι άλλωστε μια από τις παραμέτρους του διαφωτισμού, το έργο του οποίου παραμένει ανολοκλήρωτο. Επ’ αυτού δύο παρατηρήσεις.
        1. Αυτό δεν αρκεί, καθώς ενδέχεται και όντως συμβαίνει, να μπορείτε να διαμαρτυρηθείτε όσο θέλετε για την αθλιότητα, στην οποία καταδικάζει την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων του πλανήτη το σύστημα αυτό, αλλά να μην μπορείτε να κάνετε τίποτα που να μειώνει -έστω- αυτή την αθλιότητα.
        2. Αυτό το γεγονός, οδήγησε σε υπερανάπτυξη έμμεσων και πολύ πιο εξελιγμένων μεθόδων λογοκρισίας, χωρίς όταν αυτές αποτυγχάνουν να περιφρονούνται και οι «παλιές καλές» συνήθειες.
        Το ρεπορτάζ, πχ του Seymour Hersch σχετικά με τα παρασκήνια στο αμερικάνικο κατεστημένο κατά τις ημέρες που αποφασιζόταν ο βομβαρδισμός της Συρίας, δημοσιεύθηκε στη γερμανική εφημερίδα Die Welt στις 25 Ιούνη, ενώ τα αμερικάνικα και αγγλικά ΜΜΕ αρνήθηκαν να το δημοσιεύσουν!

        ΥΓ
        Δεν συμφωνώ με την παρομοίωση των Παλαιστινίων, με τους ψηφοφόρους του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Ειναι σημαντική η διαφορά ότι η Γερμανία και η Ιταλία, ήταν χώρες ιμπεριαλιστικές, αποκιοκρατικές που κατακτούσαν και καταπίεζαν άλλους, ξένους λαούς, ενώ οι Παλαιστίνιοι, δεν είναι θύτες, αλλά θύματα κατοχής καταπίεσης, εξανδραποδισμού και εθνοκάθαρσης από το ιμπεριαλιστικό κράτος του Ισραήλ. Αν γίνουν οι Παλαιστίνιοι θύτες, οι κομμουνιστές θα καταγγέλλουν τους Παλαιστίνιους, όπως καταγγέλλουν τους Ισραηλινούς, ενώ τους υπεράσπιζαν, όταν ήταν διωκόμενοι από τους ναζί αλλά και άλλους αντιδραστικούς και αντισημίτες στην Ευρώπη.

      • Ο/Η Po λέει:

        πρόχειρη απάντηση στο 1 κ’ 2 περί της ικανότητας της ελεύθερης άποψης, που «δεν αρκεί» να επηρεάσει κλπ.

        – επηρεάζει πάντα, είτε ελάχιστα είτε πολύ, βλ. Βιετνάμ κ.α.
        – ενεργοποιεί δημοκρατικούς θεσμούς, όπως δικαιοσύνη, γερουσία, όργανα κοινοβουλίου κλπ. παραδείγματα ουκ ολίγα, φτάνει να το ψάξει κανείς και θα βρει χιλιάδες τέτοια. Οι προηγμένες χώρες/δυνάμεις της δύσης πριν 20-30-40 χρόνια ήταν λιγότερο ευαίσθητες στη κοινή γνώμη και έπρατταν περισσότερες αυθαιρεσίες με επεμβάσεις κ.α. Αναρωτηθήκατε που οφείλεται; Την ξέρετε την απάντηση.
        – και τέλος το σημαντικότερο: Αν είναι να βελτιωθεί μια κοινωνία, δεν θα βελτιωθεί χωρίς την ελευθερία λόγου κι έκφρασης και με σεβασμό στην ελευθερία του ατόμου. Όπου δεν υπήρξαν αυτές οι ελευθερίες, είχαμε Πάντα, μα Πάντα ολοκληρωτικό καθεστώς.

        Σήμερα, δηλαδή μετά το 1989 με την πτώση του «υπαρκτού» δεν υπάρχει ‘αστική’ δημοκρατία, αλλά Δημοκρατία σκέτο.
        Δεν έχουμε γνωρίσει άλλη, δεν ξέρουμε άλλη, δεν γνώρισε έως τώρα η ανθρωπότητα καλύτερη.

        Υποχρεούμαστε ως Πολίτες να διαφυλάξουμε τις όποιες κατακτήσεις Της. Αν θέλουμε να πάμε παραπέρα.

      • Ο/Η Zωζώ Σαπουνάκη, ζήτω η Δημοκρατία λέει:

        Exactement mon cher ami!

  10. Ο/Η παρανομος λέει:

    Προς τους επιχορηγημένους από το ίδρυμα Φορντ

    Γέροι και Νιοί

    Όλοι παίξαμε «κρυφτό» σαν είμαστε παιδιά. Όλοι «φυλά­­ξαμε», με τα μούτρα κολλημένα σε κάποιο τοίχο, μετρώντας ως τα σαράντα για να κρυφτούνε οι άλλοι σε κρυψώνες που τους ξέραμε καλά, είτε στην αυλή μας παίζαμε είτε στη γειτονιά.

    Μα, σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, έπρεπε να κάνουμε πως τάχα δεν ξέρομε. Αλλιώς πώς θα γινόταν «παιχνίδι»; Πώς θα τρέχαμε να πιάσουμε τον αφελή και δυσκίνητο, να τον στήσουμε στον τοίχο με τη σειρά του; Να κρυφτούμε τώρα και μεις στους ίδιους πασίγνωστους κρυψώνες. Έτσι, για να παρατείνεται η ηδονή του παιχνιδιού, για να ξεπροβοδίσουμε τη μέρα, σκίζοντας τ’ απομεινάρια της με τους αλαλαγμούς της ακούραστης ζωντάνιας που μας κυβερνούσε.

    Μα τώρα τι γίνεται; Τι σόι κρυφτό είναι αυτό που παίζεται στις μέρες μας; Κι αφού δεν παίζομε –ελάχιστοι έστω– γιατί υπολογίζετε πως εμείς θα κρατήσουμε τους κανόνες του παιχνιδιού κάνοντας τάχα πως δεν ξέρομε;

    Τελευταία δημοσιεύτηκαν σαφείς κατηγορίες κατά του θεσμού των επιχορηγήσεων Φορντ, κατά του πράκτορα της Φορντ στην Ελλάδα, καθώς και κατά των επιχορηγουμένων.

    Κι όμως κανείς από τους θιγόμενους δεν απάντησε. Το κρυφτό λοιπόν συνεχίζεται: Ξέρομε πως ξέρετε. Ξέρετε πως ξέρομε. Άλλα τώρα δε μιλάμε. Είμαστε κρυμμένοι.

    – Πού;
    Και να μην ξέραμε τους κρυψώνες της γειτονιάς!
    Κρυψώνα Αη: Περιφρόνηση των κατηγοριών.
    Κρυψώνα Βη: Οι κατηγορούντες αγνοούνται.
    Κρυψώνα Γη και καλύτερη: Ελπίδα παρέμβασης της λογοκρισίας. Τι κάνει η ευλογημένη και δεν κλείνει το στόμα μερικών αναιδών που τα βάζουν με τη μεγαλοψυχία των Φορντ; Αντί να τους ευγνωμονούμε για την ανιδιοτελή τους πρόθεση να βοηθήσουν τη χώρα μας να αναπτυχθεί; Πώς είναι δυνατό να προστατεύεται το πρώτο άταχτο ναυτάκι από την ετεροδικία και να επιτρέπουν να σπιλώνεται κοτζάμ Φορντ;

    Σπιλώνεται όμως; Ή ισχύει στην περίπτωση το ανέκδοτο του ψύλλου που κέρδισε σε στοίχημα το δικαίωμα να βιάσει τον ελέφαντα; Τη στιγμή, λοιπόν, που τον βίαζε, έπεσε στο κεφάλι του ελέφαντα ένας χοντρός κλάδος δέντρου και του ’ξυσε την αυτάρα. Ο ελέφαντας μούγκρισε με την αυθάδεια του κλάδου. Κι ο ψύλλος «βιάζων» τον ρώτησε: «Σέ πόνεσα ψυχή μου;»

    Αν κάποιος λοιπόν σπιλώνεται, είμαστε μεις. Ας μείνουν κρυμμένα τα παιδιά της παρέας και σιωπηλά. Έτσι θ’ ακούσουν καλύτερα, αυτό που υποτίθεται πως δεν ξέρουν, πως ξέρομε πως ξέρουν.

    Εμείς, πάντως, δεν παίζομε άλλο. [ ]
    – Τι είναι η επιχορήγηση Φορντ;

    Το ’πα πριν δυο χρόνια στο βιβλίο μου «Ελύτης ο Ηλιοπότης». [ ]

    Εκεί, στη σελίδα 69, έγραφα πως ανακάλυψα στο αμερικάνικο περιοδικό Ράμπαρτς –Οκτώβρης ’70– το κείμενο του Δρ. Ντάβιντ Ράνσον, διαπρεπούς μέλους του Κέντρου Σπουδών του Ειρηνικού. Τριάντα δύο σελίδες αποκαλύψεων, με το γενικό τίτλο: «Ο Νέος Δούρειος Ίππος – Αλλοτρίωση». Ο Ράνσον κατάγγελνε τη δράση μιας διεθνούς συνωμοσίας με στόχο τη διανόηση. Με το πρόσχημα των ευγενέστερων ιδανικών, τη βοήθεια για την ανύψωση των υπανάπτυκτων λαών, η Οργάνωση εξουδετερώνει τους μόνους που μπορούν να της κλείσουν το δρόμο: τους διανοούμενους. Πώς; Κόβοντάς τους ένα επίδομα. Έτσι εξασφαλίζει τη σιωπηλή ανοχή τους. Από κει κι έπειτα είναι πια πολύ εύκολο να προσφέρει στην αποικιοκρατική μηχανή της Αμερικής τους λαούς που εποφθαλμιά στο πιάτο.

    Μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα σαν το Κάρνεγκυ, το Ροκφέλλερ και το Φορντ συνεργάζονται γι’ αυτά τα «υψηλά ιδανικά» και τη διάβρωση εκείνων που θεωρείται φυσιολογικό ν’ αντιδράσουν.

    Για την πρώτη χειροπιαστή επιτυχία της επιχείρησης «Βοήθεια σε υπανάπτυκτους» σεμνύνεται, έγραφα, το ίδρυμα Φορντ με τα λαμπρά αποτελέσματα της δράσης του στην Ινδονησία.

    – Ποια ειν’ αυτά;

    Οι υποτροφίες σε καλλιτέχνες, συγγραφείς κ.λπ., οι επιχορηγήσεις σε οργανισμούς, οι δωρεάν σπουδές νέων στα αμερικάνικα πανεπιστήμια, η μετεκπαίδευση νέων επιστημόνων, και γενικά η παρέμβαση παντού όπου ήταν δυνατόν, προκειμένου να αλλοιωθεί η εσωτερική δομή, ετοίμασαν σε μια δεκαπενταετία (1950-’65) το κλίμα, την ανοχή, τη μισαλλοδοξία και κατά συνέπεια τους ντόπιους σφαγιαστές των 600.000 Ινδονήσιων συμπατριωτών τους, που κατηγορήθηκαν σαν κομμουνιστές ή και συμπαθούντες.

    Έτσι το ίδρυμα Φορντ ξόδεψε βέβαια γενναιόδωρα (ποσά εξάλλου που εκπίπτονται στη φορολογία), αλλά πρόσφερε στην αμερικάνικη κυβέρνηση μια ξενυχιασμένη και αποκεφαλισμένη Ινδονησία. Κι επειδή, φυσικά, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους, οι Φορντ βγάζουν τα λεφτά τους στο εκατονταπλάσιο, από τον ινδονησιακό λαό πού δουλεύει στις επιχειρήσεις τους με μεροκάματα πείνας.

    Αυτά μας πληροφορούσε ο καλός κύριος Ράνσον.

    Όταν κυκλοφόρησα το βιβλίο μου, πίστευα, πως δε θα βρισκόταν πια Έλληνας, συγγραφέας, καλλιτέχνης ή ποιητής που θα δεχόταν την επιχορήγηση Φορντ. Ως τότε κανείς μας δεν ήξερε τι σήμαιναν και που απόβλεπαν αυτές οι μεγαλόψυχες προσφορές. Ακόμα, υποτίθεται, ούτε και εκείνοι που είχαν «τιμηθεί» μ’ αυτή τη διάκριση. Για τις εκπλήξεις-σοκ που με περίμεναν, δεν αξίζει τον κόπο να μιλήσουμε τώρα. [ ]

    Έκτοτε κι αλλά έντυπα ασχολήθηκαν με τις επιχορηγήσεις Φορντ. Οι απανωτές αποκαλύψεις όχι μόνο δεν εμείωσαν τον ζήλο των διανοουμένων μας, αλλά είδαμε τη ζητιανιά τους να φτάνει σε παροξυσμό. Αλληλοφαγωμοί και μίση αδελφοκτόνα χωρίζουν κείνους που επιχορηγούνται με τα επιδόματα αλλοτρίωσης, από όσους δεν επιχορηγήθηκαν ακόμη. Αυτοί μάλιστα, οι τελευταίοι, είναι που κατηγορούν τον εδώ πράκτορα της Φορντ, σαν αναρμόδιο πρόσωπο εξ αιτίας της αμορφωσιάς του.

    – Θεέ και Κύριε. Το πρόβλημά μας, λοιπόν, είναι κει; Αν αυτή η καημένη κυρία ήταν μορφωμένη, δεν θα υπήρχε πρόβλημα; Δεν αφήνομε στους Αμερικανούς το περιθώριο, ούτε καν να μας τιμήσουν με κάποια αμφιβολία; Θέλω να πω, πως δεν αποκλείεται να πίστευαν οι Αμερικανοί, πως δε θα βρισκόταν κανείς Έλληνας, μορφωμένος και μάλιστα διανοούμενος, πρόθυμος να παίξει το ρόλο του πράκτορα. Να όμως που γελάστηκαν κι αυτοί και μεις.

    Όσο για σας, που είστε μορφωμένοι, δε θίγεστε για τίποτ’ άλλο παρά για την αμορφωσιά της Μυριβήλη;
    – Μα ποιοι είμαστε, λοιπόν; Είμαστε έθνος εμείς; Μην είμαστε καμιά φυλή της κεντρώας Αφρικής από τις ελάχιστες που ξεχάστηκαν στις βαθιές ζούγκλες; Έτσι ασύστολα που διαμαρτυρόμαστε, έτσι ξεδιάντροπα και ξετσίπωτα που επαιτούμε; Ούτε ένα ντύμα ντροπής δεν κρατήσαμε. Ούτε τις αναστολές των κοινών γυναικών δεν έχομε. Αυτές, τουλάχιστον, κρατήθηκαν μακριά από το επάγγελμα, επί ένα μήνα, όταν πρωτομπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα. Δεν είναι το ίδιο, θα μου πείτε,

    – Φτάνει πια το κρυφτούλι. Το ίδιο είναι.

    Αλλά, ας υποθέσουμε πως κάνω λάθος. Ας παραδεχτούμε πως δεν μας αντιμετωπίζουν ούτε και μας χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί σαν αποικία.

    – Τότε πώς να εξηγήσουμε το ενδιαφέρον του ιδρύματος Φορντ για την ελληνική διανόηση; Ποιο είναι το κίνητρο τους; Γιατί δε βγήκαν, όπως και τ’ άλλα ξενόγλωσσα ινστιτούτα, να προκηρύξουν διαγωνισμούς, υποτροφίες ή και απονομή βραβείων; Γιατί όλα γίνονται στα μουλωχτά, με κρυφές συνεννοήσεις, ψιθυρίσματα και παζαρέματα; Γιατί στέλνονται σαν εμπροσθοφυλακή τα «κοπέλια» της Μυριβήλη (οι ήδη επιδοτούμενοι και ελπίζοντες να ξαναεπιδοτηθούν) και ανιχνεύουν το έδαφος –που σημαίνει την φιλική ή μη διάθεση των υποψηφίων– προτείνοντας να τους βοηθήσουν, δίνοντάς τους το Φορντ; Και γιατί στους πιο σκληρούς και αλύγιστους προσεγγίζει προσωπικά η ίδια η κ. Μυριβήλη; [ ]

    – Κι ακόμα, γιατί όσοι παίρνουν Φορντ, το κρύβουν; Πέρυσι βραβεύτηκε ο Τσίρκας μ’ ένα γαλλικό βραβείο. Δεν έμεινε «δημοκρατική» εφημερίδα να μην αναφέρει το τιμητικό για τον συγγραφέα και την Ελλάδα γεγονός, με πηχιαίους τίτλους, καλλιτεχνικές φωτογραφίες του συγγραφέα και συνεντεύξεις. Θαυμάσια!

    – Γιατί όμως, όταν δυο χρόνια πριν, εισέπραξε την επιχορήγηση Φορντ, το πέρασε στα μουγκά;

    – Γιατί αλήθεια; Μήπως ντρεπότανε; Τόση συνωμοσία σιωπής πώς να εξηγηθεί, παρά πως είχε την πεποίθηση πως δεχότανε βρώμικα αργύρια;

    Αλλά και οι Αμερικανοί που είναι τόσο αθώοι, αγαθοί και γενναιόδωροι, γιατί μας κρύψανε το στοργικό ενδιαφέρον τους και δεν το δημοσίεψαν; Να πληροφορηθούν κι οι μάζες πόσο ανοιχτοχέρηδες είναι. Ή μήπως αυτό ακριβώς δεν θέλουν; [ ]

    Και γιατί να μην πληροφορηθούμε την ακόμα ευγενέστερη χειρονομία των Αμερικανών, που εκδώσανε με δικά τους έξοδα τα 18 και 38 «Αντιστασιακά Κείμενα» όλων των οργισμένων συγγραφέων του τόπου, όπως θα εκδώσουν μελλοντικά και τα 108;

    – Ή μήπως δεν ήταν αντιστασιακά; [ ]

    Αυτό μου θύμισε κάποιον άλλον, αγαθιάρη όμως, που μου ανακοίνωσε στο Παρίσι, πως όσο ήταν στην Ελλάδα μάζευε δυναμίτιδα γιατί είχε καταστρώσει ένα μεγαλεπίβολο σχέδιο που θ’ ανέτρεπε το καθεστώς, μόλις θα επέστρεφε.

    – Τι λες βρε παιδί μου! Και πως θα γίνει αυτό;

    – Να, μου λέει. Άμα θα ’χω μαζέψει εκατό κιλά δυναμίτιδα, θ’ ανοίξω λάκκους γύρω-γύρω στην Ακρόπολη και θα τους γεμίσω. Ύστερα θα μαζευτούμε εκατό ψυχωμένοι διανοούμενοι και…

    – Κατάλαβα, τον διέκοψα. Το καθεστώς μπορεί να κοιμάται ήσυχο.

    – Γιατί; με ρωτά θιγμένος.

    – Ε, ώσπου να γεννηθούν παιδί μου, εκατό διανοούμενοι ψυχωμένοι!

    Και δεν περιμένει κανείς από τους καλλιτέχνες να παραστήσουν τα αιμοβόρα πρωτοπαλλήκαρα. Το ρόλο αυτό μπορούν να τον παίζουν οι πολλοί. Ενώ, αντίθετα, μόνο ο πνευματικός άνθρωπος είναι ικανός να εκφράζει, με την παρουσία του, συμπυκνωμένη την εθνική συνείδηση. Αλλά και να την αφυπνίζει. Ακόμη και να την προσανατολίζει.

    Ένας τέτοιος προορισμός προϋποθέτει διαφορετικές αρετές και διαφορετικές ευθύνες από κείνες που διακρίνουν τον επιδέξιο πολεμιστή στο πεδίο της μάχης.

    Γιατί ο πνευματικός άνθρωπος είναι ένας πολεμιστής πού δεν τον καλεί κανείς να πολεμήσει. Έχει όμως το προνόμιο πως διαλέγει τον αντίπαλό του. Τον πιο επικίνδυνο, τον πιο αμείλιχτο δυνάστη του στη ζωή: Τη συνείδησή του. Γίνεται ο θύτης του εαυτού του μα και το θύμα του. Μόνος του στρατεύεται και μόνος του σταυρώνεται απάνω στις απαιτήσεις του από τον εαυτό του, αλλά και στις παραιτήσεις του.

    Η αυτοσταύρωση είναι η υψίστη θυσία. [ ] «Αυτό που είναι τρομερό, όταν αναζητάς την αλήθεια, είναι ότι την βρίσκεις», λέει ο Βίκτωρ Σερζ. Το φορτίο είναι αλήθεια βαρύ. Αλλά είναι κι αυτό πού διαφοροποιεί τον πνευματικό άνθρωπο από τις μάζες. Η ευθύνη του να ερευνήσει για λογαριασμό τους, να τις πληροφορήσει και ν’ αγωνιστεί γι’ αυτές, του δίνει αυτόματα το δικαίωμα να διεκδικήσει μια θέση στο παιχνίδι της Ιστορίας. Όχι για τον εαυτό του, φυσικά, αλλά για το λαό που αντιπροσωπεύει, συνεχίζοντας την ιστορική κληρονομιά του, αν υπάρχει, ή δημιουργώντας ένα παρελθόν για τους επερχόμενους. [ ]

    – Και μεις τι κάνουμε; Τι κάναμε χθες, τι πριν πέντε χρόνια, τι πριν δέκα;

    Όσο για σήμερα, οι δικοί μας ποιητές γράφουν τραγουδάκια για τις νυχτερινές μπουάτ.

    Θα ’πρεπε ίσως να μελετήσουμε κάποτε με ιδιαίτερη προσοχή και ν’ αναζητήσουμε τις αιτίες που δρουν ανασταλτικά στην πνευματική μας πρόοδο. Το γεγονός π.χ. πως μερικοί δημιουργοί δώσανε κάποτε ένα έργο αληθινά αξιόλογο και πως έκτοτε, αν και ζήσανε χρόνια πολλά και μακάρια, δεν έφτασαν ποτέ πια στο ίδιο επίτευγμα αν και το φυσικό θα ’ταν να το ξεπεράσουν, πρέπει να ’χει κάποια εξήγηση. Η «Ζωή εν τάφω» του Μυριβήλη (πριν ακρωτηριαστεί), το «Νούμερο» του Βενέζη, το «Άξιον εστί» του Ελύτη, έδωσαν ανάλογες συνέχειές τους; Μήπως έφτασαν σ’ αυτή την κορύφωση, γιατί οι δημιουργοί τους ταυτίστηκαν, έστω και υποχρεωτικά, με το σύνολο κι εκφράσανε καθολικά προβλήματα;

    – Τι γίνηκε από κει κι έπειτα; Πού και πότε αγγίξανε τα προβλήματά μας; Ποιος μας εκφράζει; Πού βρίσκεται η λογοτεχνική και ποιητική μας παραγωγή σε σχέση με τα δράματα που μας συγκλονίζουν και σε σύγκριση με τα παγκόσμια επίπεδα, συμπεριλαμβανομένων και των νέγρικων; Σ’ ένα μηδέν τόσο μεγάλο ώστε να χωράει μέσα όλος ο ναρκισσισμός του κόσμου.

    Από τη στιγμή που θ’ αξιωθεί ο ρωμιός να πιάσει την πένα στο χέρι του και να συντάξει μια φράση υποφερτή ή ένα στίχο, θεωρεί πλέον τον εαυτό του ξεχωριστή περίπτωση. Αμόρφωτοι, αδιάβαστοι, ακατατόπιστοι για το τι συμβαίνει γύρω τους και κυρίως αδιάφοροι, μα πόσο αδιάφοροι, περιφέρουν την ύπαρξή τους σαν παράσημο στο στήθος της ανθρωπότητας.

    Ούτε εφημερίδα δε διαβάζουν, ξένη ή ελληνική. Αποκομμένοι από τους συνανθρώπους τους, άλλη φιλοδοξία δεν έχουν, παρά πώς να εγκριθούν από τους παλιούς. Ψάχνουν αγωνιωδώς να βρουν μια χαραμάδα, να εισχωρήσουν στα τείχη του κατεστημένου. Μα μπορεί κανείς να πάει μπροστά, όταν φιλοδοξεί να αρέσει στις πίσω γενιές; Κι αυτοί –το ισχυρόν κι αμετακίνητο κατεστημένο– άλλο που δε θέλουν, παρά τούτα τα ανώδυνα ναρκισσάκια που δε δημιουργούν προβλήματα, ούτε κι έργο που θ’ απειλούσε την ύπαρξή τους. [ ]

    Ύστερα απ’ αυτό καταλαβαίνετε πόσο απλό είναι να σε πάρει υπό την προστασία του το κατεστημένο: Ό,τι κι αν γράφεις, οικονομολογικά άρθρα, κοινωνικά, κριτική θεάτρου ή κινηματογράφου, πρέπει πάντα ν’ αναφέρεις, τουλάχιστον μια φορά, τ’ όνομα του Σεφέρη. Αν βέβαια κάμεις καμιά βαθυστόχαστη έρευνα για το πόσα «ε» και πόσα «αι» έχει μέσα στους στίχους του ο Καβάφης ή για το νούμερο τα παπούτσια που φορούσε ο Σεφέρης, τότε, αν δε σε προτείνουν για νόμπελ, σε καθησυχάζουν πως είσαι οπωσδήποτε μεγάλος ποιητής ή συγγραφέας, πως έχεις μεγάλο μέλλον στα ελληνικά γράμματα και πως γι’ αυτό πρέπει να υπάρξεις. Και περιμένοντας το νόμπελ, μπορείς για την ώρα να πάρεις το Φορντ.

    Σ’ άλλους αιώνες υπήρχαν οι μαικήνες, οι αυλές, οι φεουδάρχες. Σήμερα είναι τα μεγάλα βιομηχανικά, πολεμικά, δημοσιογραφικά μπλοκ που επιβλέπουν και ελέγχουν την πνευματική πορεία της ανθρωπότητας, μην πάθουν κι αυτά (τα μπλοκ) τη λαχτάρα που πάθανε οι βασιλιάδες, οι ευγενείς κι οι φεουδάρχες με τις παροχές τους. Και τώρα οι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι γιατί η κουλτούρα κατεβαίνει και στο λαό. Εισδύεις λοιπόν παντού, εξαρθρώνεις το εσωτερικό σύστημα σε βάθος, διαφθείρεις κι εξαγοράζεις συνειδήσεις και τα πάντα διαφοροποιούνται προς όφελός σου.

    Σ’ όλη την πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη, δυνάστες στάθηκαν οι προνομιούχοι οικονομικά εύρωστοι λαοί. Αλλά τους αρέσει δεν τους αρέσει, επαναλαβαίνω, η Ιστορία είναι ισοπεδωτική. Γιατί η Ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία των Νέων Ιδεών και όχι των κατεχόντων. Ο πολιτισμός είναι Πνεύμα.

    Και το πνεύμα δεν τράφηκε ποτέ από τους συμβιβασμούς και την επαιτεία, υπηρετήθηκε όμως συχνά από πεινασμένους. Στο πείσμα των λογιών λογιών ιδεολογικών κατευναστικών που χρησιμοποίησαν οι κατά καιρούς προνομιούχοι ισχυροί του κόσμου, για να το εξουδετερώσουν.[ ]

    – Μα τα χειροκροτήματα, αγαπητοί μου, σας δημιουργούν υποχρεώσεις. Το κοινό σάς εξαργύρωσε επιταγές πίστης.

    – Τι θα κάνετε χωρίς αντίκρυσμα;

    Θα μου πείτε, βέβαια, πως τα αργύρια της εξουδετέρωσης και της αλλοτρίωσης τα δέχτηκαν πριν από σας, πρώτοι οι ήδη αναγνωρισμένοι, που στάθηκαν σύμβολα για όλους μας. Και ποιος ισχυρίστηκε πώς απαλλάσσονται; Όταν μάλιστα έχουν επί χρόνια προεισπράξει την πίστη και τη δόξα, η χρεωκοπία τους είναι δόλια. Έτσι κι αλλιώς ανήκουν στην παρακμή. Δεν είχαμε πια τίποτα να περιμένουμε απ’ αυτούς.

    – Σεις όμως; Ποιο ήθος και ποια υγεία αντιπαραθέσατε στην παρακμή και τη δόλια χρεωκοπία τους;

    Η Μάργκαρετ Μηντ, γνωστή Αμερικανίδα κοινωνιολόγος επισημαίνει στο τελευταίο της βιβλίο πως οι σχέσεις των γενεών αντιστράφηκαν: «Είναι οι νέες γενιές που γίνονται δάσκαλοι των παλαιότερων».

    Σε μας, νέοι, μεσήλικες και γέροι, διαπληκτίζονταν στις πόρτες της Φορντ, σαν τους ζητιάνους στα σκαλιά της εκκλησιάς. Μα ποτέ δε βγήκε έργο από χέρια απλωμένα σε ζητιανιά. Μόνο μέσα σε γροθιές σφιγμένες από αγανάχτηση, απόγνωση και μοναξιά γεννήθηκαν ποιήματα.

    Όλοι από τις ίδιες δυσκολίες φθειρόμαστε. Κι όλοι στο ίδιο καζάνι ανασφάλειας ζούμε. Ο πειρασμός για τη σιγουριά και την άνοδο είναι τόσο δυνατός.

    Αλλά πιστέψτε με, δεν υπάρχει αντίτιμο της λευτεριάς. Αν οι μεγάλοι της γης αποφάσιζαν να βγάλουν σε πλειστηριασμό τη Σελήνη, σίγουρα οι Αμερικανοί θα την αγόραζαν. Αλλά δε θα μπορέσουν ποτέ ν’ αγοράσουν έναν ελεύθερο άνθρωπο.

    «Και ο καλύτερος εαυτός μας είναι κείνος που ανταλλάξαμε με την ασφάλειά μας».

    Δεν ισχυρίζομαι πως η φτώχεια είναι δημιουργική. Η λευτεριά όμως είναι.

    Σκεφτείτε, πόσο μεγάλη είναι μια λευτεριά που δε μπορεί να την αγοράσει η Αμερική!

    Αφού, λοιπόν, η λευτεριά δεν έχει αντίτιμο, είναι υποχρεωτικά, πάντα, φτωχότερη από το μέγεθός της.

    Κι όμως ο αληθινός δημιουργός είναι πραγματικά άπληστος. Όχι για να χορτάσει, μα για να σημαδέψει το χρόνο και το χώρο με το πέρασμά του. Κοιτάξτε γύρω σας. Όλα τα μνημειώδη έργα έχουν τη σφραγίδα της απληστίας. Οι δημιουργοί τους εκσπερμάτωσαν στη γη και τη γονιμοποίησαν. Τι να τους κάνει ο κόλπος μιας γυναίκας; Με τα νύχια και τη μεγαλοφυΐα τους σκαλίσανε τη γη και της φυτέψανε τ’ αριστουργήματά της. Σκίσανε τα μάρμαρα με την αρρενωπότητά τους και προκαλέσανε γη και ουρανούς στολίζοντάς τους με αγάλματα, παρθενώνες, πυραμίδες, γοτθικούς ναούς.

    – Και σεις παιδιά; Ούτε στην άλλη γειτονιά δεν τινάξατε το σπέρμα σας.

    – Γιατί; Για ένα επίδομα δέκα χιλιάδων δραχμών το μήνα!

    – Γιατί; Για να παχύνει η αδιαφορία σας επί 365 μέρες;

    Και την 366η μέρα, τι θα μας πείτε; Ποιο τραγούδι θα μας τραγουδήσετε; Να σας πω εγώ: Κανένα.

    Σας γέλασαν. Και οι άλλοι, μπορεί και μεις, και ο εαυτός σας. Ο άνθρωπος γεννιέται λεύτερος και περήφανος, έρημος σαν τους Θεούς. Ακατάδεχτος σαν κι αυτούς. Τότε είναι και Ποιητής.

    Αθήνα 12 Δεκ. ’72

    Λιλή Ζωγράφου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s