Κάποιος να ρωτήσει το λαοδίκη Κώστα Καζάκο

[…σχετικά με την Σρεμπρένιτσα]

του Αναγνώστη Λασκαράτου
« ‘Σβήνουν’ την πολιορκία του Σαράγεβου και τη γενοκτονία στην Σρεμπρένιτσα… Ο πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας απαγόρευσε την διδασκαλία τους στα σχολεία…». Η χτεσινή είδηση συνέπεσε με το πρόσφατο επεισόδιο που προκάλεσε ο Κώστας Καζάκος, ένας άνθρωπος που θέλοντας και μη, έχει ανοικτό λογαριασμό, με τον τρόπο του, σε αυτήν την ανέντιμη (είναι η επιεικέστερη λέξη που βρίσκω) υπόθεση.

Όπως γίνεται συνήθως ο κ.Καζάκος τα διόρθωσε τα σχετικά με την «προδοσία» της μετανάστευσης των νέων και προσωπικά δέχομαι τις εξηγήσεις του. Θα μπορούσε βεβαίως, μιλώντας για τους νέους μας που ξενιτεύονται, να έχει καταγγείλει το εκκολαπτόμενο καθεστώς Τσίπρα, που με τόσο αισχρό και πραξικοπηματικό τρόπο αφαιρεί το δικαίωμα της ψήφου από αυτό το υγιέστερο και δυναμικότερο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας (το καθεστώς Ερντογάν επέτρεψε στους Τούρκους  μετανάστες να ψηφίσουν), ξέροντας την περιφρόνηση που νιώθουν αυτοί οι μορφωμένοι νέοι για τον ταχυδακτυλουργό που υποδύεται τον πρωθυπουργό. Αν όμως δεν θέλουμε να κοροϊδευόμαστε, ο κ. Καζάκος και το ΚΚΕ βλέπουν από μια μεριά αυτούς τους μετανάστες περίπου όπως έβλεπε ο Ρωμιός πατριάρχης τον Κοραή, τον Φεραίο ή ακόμη και τους κληρικούς που είχαν μορφωθεί στη Δύση. Σαν φορείς των δημοκρατικών ιδεών, σαν οπαδούς του Διαφωτισμού, σαν υποστηρικτές της επιστημονικής Επανάστασης, σαν μεταλαμπαδευτές του δυτικού πνεύματος, σαν θανάσιμους εχθρούς του δικού τους σκοταδισμού και επαρχιωτισμού. Άλλωστε το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ προσβλέπουν στους 16χρονους ψηφοφόρους και κανένα κόμμα δεν τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για την αντιδημοκρατική αθλιότητα να δίνεται ψήφος σε ανήλικους.

Είναι γνωστό πως ο κ. Καζάκος είχε χρηματίσει πρόεδρος του λαοδικείου της πλατείας Συντάγματος, που δίκαζε τον Πρόεδρο Κλίντον. Επικρατούσε τότε μια νοσηρή αντίληψη στην κοινή γνώμη, που την είχαν διαμορφώσει το ΚΚΕ, η κρατική Εκκλησία, ο Κωνσταντόπουλος, ο Γλέζος, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, οι λαϊκιστές και πολλοί ακόμη «σοβαροί» από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ο Παπαθεμελής, ο Τσουκάτος,  και ενός εσμός ακροδεξιών βουλευτών και εξωκοινοβουλευτικών παραγόντων, δημοσιογράφων κλπ. Είχαν καταντήσει ηγετικοί παράγοντες όλης της Αριστεράς, να συνυπογράφουν κείμενα κατά της δίκης του Μιλόσεβιτς με τους Καρατζαφέρη, Ψωμιάδη, Χρυσανθακόπουλο, αλλά και τους Τσουκάτο, Μαντέλη, κλπOΧΙ στην έκδοση Μιλόσεβιτς»- ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 29.6.2001). Έπρεπε οι Σέρβοι εθνικιστές και φασίστες που συγκροτούσαν μαζί με Ρωμιούς Χρυσαυγίτες τις δολοφονικές συμμορίες των Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς και του χειρότερου όλων, του Σταυροφόρου Αρκάν, να είχαν αφεθεί από τη Δύση ανενόχλητοι, μαζί με τους παιδεραστές μητροπολίτες τους, τους αγίους Βρανίων Παχώμιο (συχνό προσκεκλημένο της μητρόπολης του Βώλου) και Τούζλας Βασίλειο, κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα της Ευρώπης και τα χειροκροτήματα των παρανοϊκών Ελλήνων συμμάχων τους, να δολοφονούν παιδιά και άμαχους και να βιάζουν γυναίκες. Κι όταν όλα τελείωσαν, έπρεπε η πολιτισμένη ανθρωπότητα να μην έχει το δικαίωμα να τους δικάσει με τους θεσμούς που έχει κατακτήσει και οι οποίοι μας κάνουν συχνά υπερήφανους για το γένος των ανθρώπων ή έστω έπρεπε κατά τους Έλληνες φίλους του Σλόμπο να εμπιστευτεί την απαράδεκτη σερβική Δικαιοσύνη, που δεν δικάζει ούτε τους διαβόητους παιδεραστές εθνικιστές Επισκόπους (“Serbian Church Accused of Sex Abuse Cover-up :: Balkan Insight”, 1.11.2010: «Μια ισχυρή συμμαχία του Ορθόδοξου κλήρου, δικαστικών αξιωματούχων και πολιτικών, μπορεί να πέτυχε να προστατεύσει παιδεραστές ιερωμένους από τη Δικαιοσύνη»)

Αναρωτιέται κανείς αν στη λογική των ανθρώπων αυτών η Νυρεμβέργη είχε δικαίωμα να δικάσει τους Ναζιστές εγκληματίες πολέμου. Αναρωτιέται κανείς αν αυτοί οι περίεργοι «Αριστεροί» με τις ακροδεξιές συμπάθειες,  αναγνωρίζουν στο ΕΔΑΔ το δικαίωμα να διορθώνει τις τόσο προκλητικές αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων της κάθε Μανωλάδας. Νομικοί όπως ο πρώην Πρόεδρος του ΔΣΑ (!!!) Κουβέλης, δεν ντράπηκαν να αμφισβητήσουν ένα διεθνές δικαστήριο με τεράστιο κύρος, στο οποίο πολλοί ιθαγενείς δικαστές μας δεν θα γινόντουσαν δεκτοί ούτε ως θυρωροί. Μέχρι σήμερα ούτε ένας από αυτόν το νεοελληνικό συρφετό δεν έχει ανακαλέσει, δεν έχει αποπειραθεί να δικαιολογηθεί, να ζητήσει συγνώμη ή τουλάχιστον να εξηγήσει τη στάση του ή έστω να ζητήσει τη δίκη των Ρωμιών Χρυσαυγιτών που πήραν μέρος στις επιχειρήσεις και των οποίων η συμμετοχή διερευνάται από την, όχι και ιδαίτερα πρόθυμη,  ελληνική Δικαιοσύνη για δεύτερη φορά (Δικαστικές εξελίξεις στην υπόθεση της συμμετοχής ..» – XYZ Contagion», 22.6.2015).

Μερικοί πιστεύουν μόνο στην αδέκαστη ελληνική Δικαιοσύνη και στις δίκες της Μόσχας και δεν το κρύβουν

 Ένα ακόμη Κωσταλέξι, το πιο μεγάλο και πιο ένοχο από όλα βαραίνει την ελληνική κοινωνία, που νομίζει πως με τη μέθοδο της σιωπής και της συλλογικής υποκρισίας ή ακόμη χειρότερα με την ενοχοποίηση των «ξένων»  και την εφεύρεση εξωτερικών εχθρών θα θεραπεύσει τα χάλια της. Ο κ.Καζάκος είναι ένας συμπαθής και ασυνήθιστα ζωηρός ηλικιωμένος, κουβαλητής πολλών νοσταλγικών αναμνήσεων μιας σκληρής και γραφικής εποχής, αλλά και αμφιλεγόμενων κινηματογραφικών ταινιών, λίγο κακομαθημένος («ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας: Ο Καζάκος ζητούσε πολλά για τον Οιδίποδα», 8.4.2017), που νομίζω ότι πριν αποχωρήσει από αυτόν τον κόσμο, οφείλει να τιμήσει τον τίτλο του ηθοποιού και να κάνει την αυτοκριτική του, ανοίγοντας έτσι το δρόμο και σε άλλους. Είναι περίπου βέβαιο όμως, πως δεν θα θελήσει να συγκρουστεί με τον κόσμο του ΚΚΕ, που θα τον ρίξει, στο βαθμό που το μπορεί, στον Καιάδα της λήθης. Χρειάζεται μεγάλη αρετή και τόλμη….

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ:
«Οι σφαγές με Ελληνικό χρώμα στη Σρεμπρένιτσα και η συμμετοχή της Χρυσής Αυγής» (12.7.2015, Gazzetta team): «Δύο κράτη έχουν την χειρότερη φήμη διεθνώς σχετικά με την στάση που κράτησαν στα γεγονότα της Σρεμπρένιτσα, που όπως ξέρουμε είναι η μοναδική περίπτωση πολεμικής θηριωδίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη σε τέτοια ασύλληπτη κλίμακα, ώστε να χαρακτηριστεί από τα Ηνωμένα Εθνη με τον όρο ‘γενοκτονία‘. Η Ρωσία και η Ελλάδα. Δεν ήταν μόνο η πολύπλευρη βοήθεια που πρόσφεραν στους επιτιθέμενους Σέρβους και Σερβοβόσνιους. Από τις χώρες αυτές ξεκίνησαν και πήγαν στα καυτά μέτωπα των συγκρούσεων -αλλά και των θηριωδιών που έγιναν κατά παράβαση των νόμων και των ηθών του πολέμου- ένοπλοι. Ένοπλοι που μάτωσαν τα χέρια τους, μαζί με τους Σέρβους ομοϊδεάτες τους, πιθανόν και με αίμα αθώων. Η Ελλάδα ποτέ δεν καταδίκασε καθαρά και κρυστάλλινα τα σερβικά εγκλήματα πολέμου, ούτε βοήθησε ποτέ ουσιαστικά το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Κανείς -εκτός από τους αρνητές της γενοκτονίας- δεν διανοείται να αμφισβητήσει σήμερα εκείνα τα τραγικά γεγονότα· ακόμη και οι ίδιοι οι Σέρβοι τα παραδέχονται…».

Από την  μεγάλη έρευνα του XYZ Contagion: «Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή της Χρυσής Αυγής……», πήρα το παρακάτω βίντεο.

12 Ιουλίου 1995, μια μέρα μετά την κατάληψη της Σρεμπρένιτσα. Ο στρατηγός Milenko Zivanovic, διοικητής του Σώματος Στρατού Ντρίνα, εξιστορεί το πως ‘καθάρισαν και τελείωσαν το τζαμί των Τούρκων στη Σρεμπρένιτσα’ και όλοι χειροκροτούν: ‘Αφού καθαρίσαμε χτες βράδυ τη Σρεμπρένιτσα και εξαφανίσαμε κάθε ίχνος μουσουλμανικής ζωής, πρέπει να κάνουμε το ίδιο στη συνέχεια και στις άλλες μουσουλμανικές περιοχές’. Παρόντες στο επινίκιο γεύμα ήταν και Έλληνες εθελοντές, μεταξύ των οποίων οι Μήτκος Αντώνιος και Καλτσούνης Κωνσταντίνος. Μαζί τους και ο προστατευόμενος από την Εκκλησία και το Κράτος της Σερβίας ατιμώρητος παιδεραστής Μητροπολίτης Σβόρνικ και Τούζλα Πανιερότατος Βασίλειος (Kacavenda).

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

14 Responses to Κάποιος να ρωτήσει το λαοδίκη Κώστα Καζάκο

  1. Ο/Η Πατρινός λέει:

    Πολυθεσίτης, τριπλόμισθος με ειδικό κόλπο που θα διαβάστε παρακάτω, ο οποίος διορίζεται από το ΚΚΕ, στον κομμουνιστικό δήμο, στα 82 του χρόνια στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, διώχνοντας τον άξιο νεότερο προκάτοχό του.
    Ποιός διώχνει τους νέους έξω από την Ελλάδα;

    http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/444835

    Ο πολυθεσίτης, αν και συνταξιούχος, κύριος Καζάκος προκαλεί και με τα λόγια του και με τις πράξεις του
    ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ ΝΤΟΥΚΑ

    Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Κώστας Καζάκος είναι 82 χρονών. Για την θέση του στο Θέατρο της Πάτρας αμείβεται με περίπου 4.300 ευρώ μηνιαίως μικτά (26.000 ευρώ το εξάμηνο είναι η σύμβασή του).

    Παράλληλα είναι συνταξιούχος. Και λαμβάνει σύνταξη. Προκειμένου να λαμβάνει και την σύνταξη και τον μισθό του διευθυντή από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, εφευρέθηκε …πατέντα από την πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου. Συγκεκριμένα ο κύριος Καζάκος λαμβάνει μηδενική αμοιβή ως καλλιτεχνικός διευθυντής, και 26.000 ευρώ το εξάμηνο για υπηρεσίες ως ηθοποιού, σκηνοθέτη κ.λπ. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να παίρνει και τη σύνταξη ολόκληρη, διότι αν εμφανιζόταν ως αμοιβή καλλιτεχνικού διευθυντή θα λάμβανε μόνο το 30% της σύνταξης.

    Επιπλέον συμμετέχει και σε θεατρική σχολή της Αθήνας.

    Όταν ανέλαβε τη θέση του διευθυντή στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, προκλήθηκε θύελλα αντιδράσεων καθώς διώχθηκε ο προκάτοχός του Θοδωρής Αμπαζής. Επρόκειτο για τον πιο επιτυχημένο διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ των τελευταίων ετών, τόσο ως προς το καλλιτεχνικό έργο, όσο και ως προς την διαχειριστική διαφάνεια που επέβαλε στο πολύπαθο θέατρο της Πάτρας, το οποίο είχε εμπλακεί τα τελευταία χρόνια μέχρι και σε εισαγγελικές έρευνες για θέματα διαχείρισης.

    Ο πολυθεσίτης, συνταξιούχος 82χρονος Κώστας Καζάκος δέχθηκε να χάσει την θέση του ο πολύ νεότερος και πολύ επιτυχημένος προκάτοχός του προκειμένου να αναλάβει ο ίδιος μια ακόμη έμμισθη και προκλητικά καλοπληρωμένη θέση, σε καιρό κρίσης. Και το έπραξε αυτό σε πείσμα μιας ολόκληρης πόλης, η οποία είχε τότε ξεσηκωθεί, αντιπαραβάλοντας την κομματική του ταυτότητα. Κάνει τώρα, λοιπόν, ο κύριος Καζάκος μαθήματα ηθικής στους νέους επειδή αναγκάζονται να μεταναστεύσουν

    http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=227191
    Από τη «δίκη» Κλίντον στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

    Ο ρόλος του κομπάρσου σε ένα κινηματογραφικό έργο είναι ανιαρός, ασήμαντος.
    Είναι ο ρόλος που αποφάσισαν να παίξουν, είτε συνειδητά είτε εν αγνοία τους, οι ενδιαφερόμενοι για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Με την επίσημη κατάθεση του ενδιαφέροντος τους και τις προσωπικές συνεντεύξεις που έδωσαν, οι ίδιοι έγιναν κομπάρσοι σε ένα έργο με προκαθορισμένο τέλος, αυτό της επιλογής του Κώστα Καζάκου για τη συγκεκριμένη θέση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
    Δεν ξέρω εάν ο 80χρονος Κώστας Καζάκος μπορεί να προσφέρει αυτό που χρειάζεται στις μέρες μας ένας θεατρικός οργανισμός, όπως το ΔΗΠΕΘΕ.
    Υποψιάζομαι, όμως, ότι όλο και κάποιο λαϊκό δικαστήριο μπορεί να στήσει στην πλατεία Γεωργίου, όπως έκανε και πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος, όπου «δίκασε» και «καταδίκασε» τον Μπιλ Κλίντον!

    «Το δικαστήριο παραδίδει τους κατηγορουμένους στην ανατρεπτική οργή των λαών και στη χλεύη της ιστορίας», είχε πει χαρακτηριστικά και με στόμφο ο Καζάκος σαν να πρωταγωνιστούσε σε ταινία πατριωτικού περιεχομένου.

    Ωστόσο, ποιος να φανταζόταν τότε, εν Πάτραις, ότι ο θρυλικός «δικαστής» του Μπιλ Κλίντον θα ερχόταν μια μέρα στην πόλη μας για να κάνει τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ, επιλεγμένος μάλιστα μέσα από μια διαδικασία που συνιστά την αποθέωση της υποκρισίας!

  2. Ο/Η Ένας λέει:

    Από το 1:40 το λέει ξεκάθαρα, είναι προδοσία.
    Βεβαίως δεν τους είπε προδότες
    Είναι προδοσία η πράξη τους

    http://news247.gr/eidiseis/politistika-nea/kazakos-sto-radiofwno-24-7-den-einai-prodotes-alla-oute-patriwtes-oi-neoi-poy-feugoyn.4708085.html
    Καζάκος στο Ραδιόφωνο 24/7: Δεν είναι προδότες αλλά ούτε πατριώτες οι νέοι που φεύγουν

    Μιλώντας στο Ραδιόφωνο 24/7, ο γνωστός ηθοποιός ξεκαθάρισε ότι δεν αποκάλεσε ποτέ «προδότες» τους Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό, ωστόσο δεν θεωρεί τη στάση αυτή πατριωτική

    Ιουνίου 06 2017 18:57

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    Θέλω να σημειώσω πως την φωτογραφία από το Ριζοσπάστη, μας την έστειλε ο έγκριτος σχολιαστής μας «κομμουνόπανο» και τον ευχαριστώ πολύ, όμως δεν το έγραψα στη λεζάντα γιατί με τέτοιο ψευδώνυμο κλπ

    Με την ευκαιρία:

    https://enthemata.wordpress.com/2015/06/14/sre/
    Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα και ο ρόλος των Ελλήνων εθελοντών

    14 Ιουνίου 2015 3 Σχόλια

    Είκοσι χρόνια από τη σφαγή

    ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ ΒΟΣΝΙΑΣ, 11 ΙΟΥΛΙΟΥ 1995, ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ. ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΤΟ ΤΟΤΕ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ΤΖΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΟΣ (ΛΟΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΕΦ), Ο ΖΑΒΙΤΣΑΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (ΑΡΧΙΛΟΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΕΦ) ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ –ΑΛΛΟΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΟΧΙ– ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΤΡΥΦΩΝ, ΦΛΟΡΙΝ ΑΝΝΑ, ΣΧΙΖΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Κ., ΛΥΜΠΕΡΙΔΗΣ Γ. ΚΑΙ ΔΗΜΟΥΛΑΣ XΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ: «ΑΣΤΡΟΝ ΒΕΡΓΙΝΑΣ * ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΛΛΑΣ» (ΠΗΓΗ: ΧΥΖ CONTAGION)
    ………………………………

    3 σκέψεις σχετικά με το “Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα και ο ρόλος των Ελλήνων εθελοντών”
    ……………………

    O/H laskaratos
    15 Ιουνίου 2015 την 3:19 μμ

    Για την Ιστορία και για την Αλήθεια.
    Αριστερά: Συνενοχή και σιωπή:

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=854186

    ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

    OΧΙ στην έκδοση Μιλόσεβιτς

    Η αντιπροσωπεία των Ελλήνων βουλευτών έξω από τη γιουγκοσλαβική πρεσβεία

    Η αντιπροσωπεία των Ελλήνων βουλευτών έξω από τη γιουγκοσλαβική πρεσβεία
    Την κατηγορηματική τους αντίθεση στην έκδοση του Σλ. Μιλόσεβιτς στο ΝΑΤΟικό «Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία» εκφράζουν 79 Ελληνες βουλευτές όλων των κομμάτων που υπογράφουν και σχετικό κείμενο διαμαρτυρίας. Το κείμενο παραδόθηκε ήδη στη Γιουγκοσλαβική Πρεσβεία, ενώ η συλλογή των υπογραφών συνεχίζεται.

    Το κείμενο, που απευθύνεται προς τον Πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας, τον Πρόεδρο της Σερβίας, τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου της Γιουγκοσλαβίας και κοινοποιείται και προς τα γιουγκοσλαβικά κόμματα, αναφέρει:

    «Εμείς οι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου εκφράζουμε την κατηγορηματική μας αντίθεση στην προοπτική παραπομπής του πρώην Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και άλλων Σέρβων πολιτών στο λεγόμενο «Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία» που εδρεύει στη Χάγη.

    Είναι φανερό ότι το κατηγορητήριο και η όλη διαδικασία είναι νομικά έωλα και παραβιάζουν κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και διεθνούς δικαίου. Είναι επίσης γνωστό ότι η όλη δίωξη και επιχείρηση παραπομπής στο εν λόγω Δικαστήριο γίνεται κάτω από αφόρητες και εκτός κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου πιέσεις των δυνάμεων εκείνων που δε δίστασαν να βομβαρδίσουν ανηλεώς τη Γιουγκοσλαβία υπό το πρόσχημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    Για τους λόγους αυτούς και με πρόσθετο δεδομένο την επιδείνωση της υγείας του φυλακισμένου πρώην Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας ζητάμε την άμεση παύση της διαδικασίας παραπομπής του.

    Υπογράφουν οι παρακάτω βουλευτές:

    Σγουρίδης Π., Βαινάς Γ., Αλαμπάνος Δ., Αναγνωστόπουλος Θ., Γιαννακόπουλος Γ., Γκατζής Ν., Δαιλάκης Σ., Διαμαντίδης Ι., Δαμιανάκης Ε., Δασκαλάκης Γ., Δημοσχάκης Θ., Ζαμπουνίδης Ν., Θεοδώρου Χ., Θωμόπουλος Ι., Ιωαννίδης Φ., Καλαντζής Γ.,

    Κανέλλη Λ.,

    Καρατζαφέρης Γ.,

    Καρασμάνης Γ.,Καρράς Κ., Καχριμάκης Μ., Κασσίμης Θ., Κατσαρός Ν., Κατσιγιάννης Α., Κατσιλιέρης Π., Κεδίκογλου Β., Κατσανέβας Θ., Κολοζώφ Ο., Κοντομάρης Ε., Κοσιώνης Π.,

    Κουβέλης Φ.,

    Κουράκης Ι., Κρεμαστινός Δ., Κρητικός Π., Κωνσταντίνου Φ., Κωστόπουλος Δ., Λαμπρόπουλος Ι.,

    Λαφαζάνης Π.,

    Λεβογιάννης Ν., Λέγκας Ν., Λεονταρίδης Θ., Λουκάκης Μ., Λυμπερακίδης Λ., Μακρυπίδης Α., Μαντέλης Α., Μπέζας Α., Μπένος Σ., Μπετενιώτης Ε., Ξηροτύρη – Αικατερινάρη Α., Παναγιωτόπουλος Γ., Παπαγεωργόπουλος Ε., Παπαδημητρίου Ε., Παπαδόπουλος Σ., Παπαδέλης Φ.,

    Παπαθεμελής Σ.,

    Παπαρήγα Α.,

    Παπαληγούρας Α., Παπανικολάου Ε., Παππάς Β., Πολύζος Ε., Σαλαγιάννης Ν., Σαλαγκούδης Γ., Σκανδαλάκης Π., Σκοπελίτης Σ., Σκουλάκης Μ., Σκυλλάκος Α., Σπηριούνης Κ., Σπύρου Σ., Στολίδης Σ., Στριφτάρης Σ., Τζέκης Α., Τσακλίδης Ι., Τσιόγκας Δ., Τσιόκας Θ., Τσουκάτος Θ., Φωτιάδης Π.,

    Χουρμουζιάδης Γ., Χρυσανθακόπουλος Α., Ψωμιάδης Π.

    2.

    http://www.patris.gr/archive/2002/2/16/8th.html

    ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ
    Θλιβερή παρωδία δίκης θεωρούν τέσσερις βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου τα όσα διαδραματίζονται στη Χάγη όπου δικάζεται ο πρώην πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

    Συγκεκριμένα,

    οι βουλευτές Παναγιώτης Κρητικός (ΠΑΣΟΚ), Στέλιος Παπαθεμελής (ΠΑΣΟΚ), Παναγιώτης Λαφαζάνης (ΣΥΝ) και Αγγελος Τζέκης (ΚΚΕ)

    εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στα όσα συμβαίνουν μετά τη σύλληψη και την προσαγωγή του Μιλόσεβιτς στη Χάγη, μιας και όπως ανέφεραν σε δηλώσεις τους καταστρατηγείται κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας, ενώ οι συνθήκες κράτησης και δίκης του πρώην Γιουγκοσλάβου προέδρου σε καθεστώς ασφυκτικής απομόνωσης είναι πρωτοφανείς.

    Οι τρεις βουλευτές εκπροσωπώντας όπως υποστήριξαν και τους 80 βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου που είχαν υπογράψει έκκληση για να μην πραγματοποιηθεί η έκδοση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης επισκέφθηκαν χθες τα γραφεία της αντιπροσωπείας του ΟΗΕ στην Αθήνα, ενόψει της επικείμενης επίσκεψής τους στον πρώην πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

    3.

    http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/%CE%B7-%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B1

    Η ντροπή της Σρεμπρένιτσα

    Από τη μιά μεριά, ήταν οι Σέρβοι του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς, τα κυνηγημένα «αδέλφια μας», με το Μεγαλόσταυρο μόστρα στο καπέλο τους. Χριστιανοί Ορθόδοξοι μέχρι το κόκκαλο. Μικροί, αδύναμοι, φτωχοί, βαλκάνιοι και καταφρονεμένοι. Εχθροί των ακατονόμαστων εχθρών μας. Αντίσταση στο «ισλαμικό τόξο». Να ανάβουν κεριά στις εκκλησίες τους, να καίνε λιβάνια, να σταυροκοπιούνται.

    Για άλλη μια φορά, αντιδράσαμε σαν ανώριμοι έφηβοι. Άρνηση. «Δεν υπάρχει σφαγή, είναι όλα προπαγάνδα των κακών Αμερικάνων». Κι όταν βρέθηκαν τα πτώματα; Όταν μετρήθηκαν τα σφαγμένα κορμιά στους λάκκους; Τότε, σιγή. Απόλυτη σιγή. Σαν την απόλυτη ντροπή. Αλλαγή συζήτησης. Βλέμματα στο κενό, πότε στον ουρανό, πότε στο πάτωμα. Πότε παραδεχθήκαμε το λάθος μας, για να το παραδεχτούμε στην περίπτωση της Σρεμπρένιτσα;

    4.

    http://www.iospress.gr/ios1999/ios19990509c.htm
    ΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ:

    ΟΡΘΟΔΟΞΙΕΣ. Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά συμμετέχει μαζικά στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος εναγκαλίστηκε τον Μιλόσεβιτς, για τους οπαδούς όμως μιας κάποιας Ορθοδοξίας όλα αυτά αποτελούν απλό αντιπερισπασμό του ΝΑΤΟ, προκειμένου να μπερδευτεί το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα! Πλειοδοτώντας στη γραμμή που θέλει οποιαδήποτε κριτική στις εθνικές εκκαθαρίσεις που διεξάγουν οι Σέρβοι να ισοδυναμεί με «άσκηση ψυχολογικής πίεσης στο λαό που αντιστέκεται», ο Παναγιώτης Παλαβός, μέλος του γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, φτάνει να αποφανθεί πως «ο Συνασπισμός και τα ΕΑΑΚ, οι δήθεν αριστεροί, έχουν μετατραπεί ανοιχτά και με θράσος στα φερέφωνα των ιμπεριαλιστών», επειδή στα ΔΣ διάφορων ΑΕΙ τόλμησαν να θέσουν ζήτημα ευθυνών (και) του Μιλόσεβιτς για την τωρινή τραγωδία («Ριζοσπάστης» 15/4).

    6.

    http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_22/i22_p06_brother.html


    O Συνασπισμός ύστερα, το κόμμα της λωτοφαγίας, προφανώς έχει ξεχάσει πως ένα διάσημο ιστορικό του στέλεχος, ο Mανώλης Γλέζος, έκανε τον πρόλογο στην ελληνική έκδοση ποιημάτων (!!!, βέβαια! και τα καθάρματα έχουν ευαισθησίες!) του Kάραζιτς, το 1996. Όταν, δηλαδή, ήταν παγκόσμια γνωστά αυτά που έγιναν στη Bοσνία, με αποκορύφωμα την σφαγή πάνω από 7 χιλιάδων ανδρών στη Σρεμπρένιτσα, ο Γλέζος (προφανέστατα: με την έγκριση του κόμματός του) επαινούσε τον «ποιητή επαναστάτη» Kάραζιτς.

    7.
    Ο κ.Τράγκας, όταν δεν παρουσιάζει Χρυσαυγίτες, αναπολεί:

    http://www.crashonline.gr/16-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%B7/

    16 χρόνια μετά από το ιστορικό ταξίδι της ΑΕΚ στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι…

    7. Απριλίου, 2015

    Ήταν M. Τετάρτη 7 Απριλίου 1999, η ΑΕΚ του Δημήτρη Μελισσανίδη ο οποίος πήρε αυτή την πρωτοβουλία και έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό από τους οπαδούς της ομάδας, βρέθηκε στην εμπόλεμη τότε Γιουγκοσλαβία και το Βελιγράδι προκειμένου να δώσει φιλικό αγώνα με την Παρτίζαν.
    …………..
    Την αποστολή του δικεφάλου συνόδεψε και αντιπροσωπεία, που αποτελούνταν από εκπροσώπους κομμάτων, όπως ο σημερινός ευρωβουλευτής Μανώλης Γλέζος, αλλά και πολλοί παράγοντες του ποδοσφαίρου όπως ο Αλέξης Κούγιας. Στο Βελιγράδι είχε ταξιδέψει και ο γνωστός μουσικός-στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος.
    ………………………..

  4. Ο/Η Antifa2 λέει:


    Στον τάφο Μιλόσεβιτς






    Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Πανηγυρική εκδήλωση υπέρ του Ράντοβαν Κάρατζιτς. Διακομματική η υποστήριξη, Κώστας Καραμανλής από τη ΝΔ, Σουλαδάκης από το ΠΑΣΟΚ, Κολοζώφ από το ΚΚΕ. Κάπου εκεί βρίσκεται και ο Μίμης Ανδρουλάκης του τότε ΣΥΝασπισμού, όπως επίσης ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Κανελλόπουλος και αμέτρητοι άλλοι συνδικαλιστές και δήμαρχοι. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ συναντήθηκε με τον Κάρατζιτς και του εξέφρασε την αλληλεγγύη και την συμπαράσταση του ποιμνίου του. Το ίδιο έκαναν και οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, Παπαρήγα και Δαμανάκη, δηλαδή εξέφρασαν κι αυτές την συμπαράσταση των δικών τους ποιμνίων. Δυστυχώς, στην ηγεσία της αριστεράς δεν έφταναν ποτέ οι εξομολογήσεις των Σερβόσνιων ‘αντιιμπεριαλιστών’ του Πάλε προς τους Ελληνες αριστερούς επισκέπτες-συμπαραστάτες για τα σχέδιά τους, πως όταν, δηλαδή, τελειώσει ο πόλεμος και έχουν ‘καθαρίσει’ με τις άλλες μειονότητες, όνειρό τους ήταν να απαλλάξουν την πατρίδα τους από τα κάθε λογής σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά απομεινάρια του παρελθόντος και να φέρουν πίσω τον … Σέρβο βασιλιά.



    http://www.gazzetta.gr/plus/article/772447/oi-sfages-me-elliniko-hroma-sti-sremprenitsa-kai-i-symmetohi-tis-hrysis-aygis

    Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015 – 12:44από Gazzetta team
    Οι σφαγές με Ελληνικό χρώμα στη Σρεμπρένιτσα και η συμμετοχή της Χρυσής Αυγής


    Σρεμπρένιτσα Βοσνίας, 11 Ιουλίου 1995, την ημέρα της πτώσης της πόλης και της αρχής της μεγαλύτερης ανθρωποσφαγής από τον Β’ ΠΠ. Πρόκειται για σημείο προέλασης προς την πόλη των Σερβοβόσνιων, από όπου προηγουμένως έχει περάσει ο Μλάντιτς με το επιτελείο του και τους αρχηγούς των παραστρατιωτικών του. Διακρίνονται το τότε στέλεχος της Χρυσής Αυγής, Τζανόπουλος Σπύρος (λοχίας της ΕΕΦ), οΖαβιτσάνος Δημήτριος (αρχιλοχίας της ΕΕΦ) και μαζί τους -άλλοι φαίνονται κι άλλοι όχι- βρίσκονται οι Βασιλειάδης Τρύφων, Φλορίν Αννα (Ελληνορουμάνος), Σχιζάς Βασίλης, Κυριακίδης Κ., Λυμπερίδης Γ. και Δημουλάς Xαράλαμπος.

    Μεγάλο ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει ένα ακόμη βίντεο, επίσης τεκμήριο στις δίκες της Χάγης, τραβηγμένο εκείνες ακριβώς τις μέρες, πρώτα στην εκκλησία της Βλασένιτσα (εκτός από τόπος καταγωγής του Σερβοβόσνιου διοικητή της ΕΕΦ, ήταν και αρχηγείο του Σώματος Στρατού Ντρίνα και βάση της ΕΕΦ), και κατόπιν στο σπίτι του Σερβοβόσνιου διοικητή της ΕΕΦ, σε πλούσιο εορταστικό επινίκιο γεύμα. Παρίσταται ο Μητροπολίτης Zvornik-Tuzla Vasilije Kacavenda (εθνικιστής και μέλος του κόμματος του Ράντοβαν Κάρατζιτς, που ευλογούσε τα όπλα των παραστρατιωτικών, αλλά και παιδόφιλος που καθαιρέθηκε-παραιτήθηκε το 2012 λόγω διαρροής βιντεοταινιών στις οποίες διακρινόταν καθαρά να κάνει σεξ με ανήλικα αγόρια), ο διάκος του δεσπότη, πολλοί στρατιωτικοί, όλος ο καλός ορθόδοξος κόσμος της πόλης και οι επίτροποι της εκκλησίας, ο στρατηγός Milenko Zivanovic, διοικητής του Σώματος Στρατού Ντρίνα, ο οποίος βγάζει 15λεπτο λόγο, και φυσικά, οι Ελληνες εθελοντές με τον Ελληνα διοικητή τους και με τον Σερβοβόσνιο διοικητή τους. Γελάνε όλοι μαζί στο σημείο που ακούνε τον στρατηγό Zivanovic να λέει ιστορίες για το πως «καθάρισαν και τελείωσαν το τζαμί των Τούρκων στη Σρεμπρένιτσα» και χειροκροτούν εκστασιασμένοι όταν ο στρατηγός αναλύει το θέμα:

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      @»….Παρίσταται ο Μητροπολίτης Zvornik-Tuzla Vasilije Kacavenda (εθνικιστής και μέλος του κόμματος του Ράντοβαν Κάρατζιτς, που ευλογούσε τα όπλα των παραστρατιωτικών, αλλά και παιδόφιλος που καθαιρέθηκε-παραιτήθηκε το 2012 λόγω διαρροής βιντεοταινιών στις οποίες διακρινόταν καθαρά να κάνει σεξ με ανήλικα αγόρια), ο διάκος του δεσπότη, πολλοί στρατιωτικοί, όλος ο καλός ορθόδοξος κόσμος της πόλης και οι επίτροποι της εκκλησίας,…».

      Δεν καθαιρέθηκε ούτε δικάστηκε ποτέ, εκκλησιαστικά ή πολιτικά.
      Παραιτήθηκε απλά όπως γίνεται και στην Ελλάδα.
      Ο κόσμος τόχει τούμπανο κλπ. Συλλογική υποκρισία.
      Κωσταλέξι.
      Παρασημοφορήθηκε κιόλας με ανώτατο παράσημο.

      https://en.wikipedia.org/wiki/Vasilije_Ka%C4%8Davenda
      Vasilije Kačavenda
      From Wikipedia, the free encyclopedia

      2012–13 child sex abuse scandal

      In November 2012, videos showing Kačavenda in sexual[11] acts with underage boys[12][13] were first given to his church’s synod. Kačavenda submitted his resignation on 9 November, claiming «serious health problems».[14][15][16] Although not long after, he changed his mind and stayed on his post.[citation needed] When videos showing him performing oral sex on an underage boy were made public in April 2013, he said that he would fight the slanderous allegations against him, but announced his resignation as bishop on 22 April, which was accepted immediately.[17][18][19] He was dismissed of all duties on 29 May 2013.[20]

      Serbian police in Belgrade arrested two men on 11 April 2013 for attempting to sell video showing Bishop Kačavenda in sex acts with four underage boys.[21][22] The videos length was about an hour and a half. One of the men who was arrested was a deacon in Kačavenda’s church and accused the bishop of pedophilia[23] and stated that Kačavenda attempted to kiss him on the neck and «private parts of the body», which was eventually the reason why he left the church.

      Honors
      In the midst of child sex abuse scandal, Kačavenda received one of the highest decoration of the Republika Srpska entity, Order of the Republika Srpska, from its president, Milorad Dodik.

      Αγκαζέ με τον πατριάρχη των Σέρβων

      http://serbie-droitshumains.blogspot.gr/2013/04/bunga-bunga-chez-leveque-vasilije.html#!/2013/04/bunga-bunga-chez-leveque-vasilije.html


      Mε νεαρό στρίπερ

      Tο παλάτι, τα σαλόνια και ένα όργιο (με ενήλικο) του Σεβασμιότατου Βασιλείου επισκόπου Τούζλας

      Καταγγελίες


      MAFIJA U CRKVI: Bojan Jovanović – Kačavenda mi je davao 30.000 maraka da mu dovodim decu!
      MAΦIA ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Μπόγιαν Γιοβάνοβιτς – Kačavenda έδωσα 30.000 μάρκα για να φέρει τα παιδιά!

  5. Ο/Η ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λέει:

    http://www.lifo.gr/now/politics/147861

    Η επεισοδιακή αποχώρηση Κατσίκη από επιτροπή της Βουλής για τη ρατσιστική βία


    Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ δήλωσε ενοχλημένος από τις καταγγελίες

    8.6.2017

    Με επεισοδιακό τρόπο αποχώρησε ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Κώστας Κατσίκης από την επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων της Βουλής, μετά την τοποθέτηση του δικηγόρου Σαμσιντίν Ιντρίσου, ο οποίος είναι και μέλος του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών. Ο βουλευτής δήλωσε ενοχλημένος από τις καταγγελίες για την αντιμετώπιση προσφύγων και μεταναστών από τις ελληνικές Αρχές. Όλα ξεκίνησαν όταν ο κ. Ιντρίσου αναφέρθηκε στην περίπτωση της Μανωλάδας, λέγοντας ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη και σημειώνοντας ότι οι καταγγέλλοντες δεν έχουν εμπιστοσύνη στις αρχές και φοβούνται να κάνουν καταγγελίες. Τότε ο κ. Κατσίκης είπε στην Προεδρεύουσα ότι πρέπει να επιβάλει την τάξη και να μην επιτρέψει εντός της Βουλής να εκτοξεύονται αστήρικτες καταγγελίες. «Τι τον ευχαριστείτε; Επειδή προσβάλλει τους Έλληνες;» είπε χαρακτηριστικά ο βουλευτής των ΑΝΕΛ προς την πρόεδρο της επιτροπής, για να αποχωρήσει από την αίθουσα λίγα λεπτά αργότερα, επικαλούμενος υποχρέωση. Στα λεγόμενα του βουλευτή της συγκυβέρνησης αντέδρασαν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Ψυχογιός αλλά και ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Γιώργος Τσαρμπόπουλος, που ειρωνεύτηκε τον Κατσίκη λέγοντας: «Ευχαριστούμε για την ευγένειά σας». Αυτό προκάλεσε μεγαλύτερο εκνευρισμό στον βουλευτή των ΑΝΕΛ.

    http://www.lifo.gr/now/politics/147821

    Boυλευτής ΣΥΡΙΖΑ: Θα βάλουμε τώρα διόδια στην Εγνατία και μετά θα τα γκρεμίσουμε Πώς απαντά στις αντιδράσεις κατοίκων και φορέων για τους 38 σταθμούς διοδίων

    8.6.2017

    Με τους πολίτες της Καβάλας, αν έφτιαχναν ένα κίνημα «Δεν Πληρώνω» για τα διόδια στην Εγνατία, δήλωσε ότι θα ήταν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Κώστας Μορφίδης. Σε συνέντευξη του στον Σκάι, ο κυβερνητικός βουλευτής ανέφερε ότι «είναι μνημονιακή υποχρέωση η εγκατάσταση των νέων μετωπικών σταθμών», οπότε αυτοί θα εγκατασταθούν σε αυτήν τη φάση, με την προϋπόθεση ότι θα «ξηλωθούν» μόλις μπει σε λειτουργία το αναλογικό σύστημα. Πηγή: http://www.lifo.gr

  6. Ο/Η του κώλου λέει:

    Οι αρχές του Μιλόσεβιτς
    Πέρα απ’ τις αντιδράσεις του Μιλόσεβιτς, που χαρακτήρισε την κασέτα «προϊόν παρανομίας, που δε φέρει την άδεια αρμόδιων αρχών», δεν έγινε γνωστό το περιεχόμενο του ηχητικού «ντοκουμέντου»… Ο πρώην Πρόεδρος, πάντων, εξήγησε το λόγο των αντιρρήσεών του, λέγοντας: «Η ένστασή μου, εν προκειμένω, είναι ένσταση για λόγους αρχής. Διόλου δε με ενδιαφέρει εάν το περιεχόμενο της κασέτας είναι αυθεντικό ή όχι…».

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=1448135


    Τρίτη 1 Οχτώβρη 2002

    ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

    Σελίδα 18
    ΔΙΕΘΝΗ
    ΔΙΚΗ ΜΙΛΟΣΕΒΙΤΣ ΣΤΗ ΧΑΓΗ

    Παρουσίασαν κασέτα παράνομων υποκλοπών σαν «ντοκουμέντο»…

    Τη νομιμότητα των θεωρούμενων ως σημαντικών ενοχοποιητικών στοιχείων απ’ την ενάγουσα εισαγγελική αρχή του Δικαστηρίου της Χάγης, αμφισβήτησε χτες ο πρώην Πρόεδρος της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
    Οχι άδικα, καθώς τα «ενοχοποιητικά στοιχεία», που ακολούθησαν της κατάθεσης του ανώνυμου πρώτου μάρτυρα κατηγορίας, με τον κωδικό C-037, στηρίζονταν σε προϊόντα τηλεφωνικών υποκλοπών…
    Η κασέτα (απ’ τις μυστικές υπηρεσίες Βόσνιων μουσουλμάνων) της τηλεφωνικής υποκλοπής, που παίχτηκε σε κλειστή συνεδρίαση του δικαστηρίου, αφορούσε μία συνομιλία ανάμεσα στον πρώην πολιτικό ηγέτη των Σερβοβοσνίων Ράντοβαν Κάρατζιτς και το μάρτυρα κατηγορίας. Πέρα απ’ τις αντιδράσεις του Μιλόσεβιτς, που χαρακτήρισε την κασέτα «προϊόν παρανομίας, που δε φέρει την άδεια αρμόδιων αρχών», δεν έγινε γνωστό το περιεχόμενο του ηχητικού «ντοκουμέντου»… Ο πρώην Πρόεδρος, πάντων, εξήγησε το λόγο των αντιρρήσεών του, λέγοντας: «Η ένστασή μου, εν προκειμένω, είναι ένσταση για λόγους αρχής. Διόλου δε με ενδιαφέρει εάν το περιεχόμενο της κασέτας είναι αυθεντικό ή όχι…».
    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως αναμένεται να έχει η σημερινή ακροαματική διαδικασία, καθώς έχει κληθεί να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας ο νυν Πρόεδρος της Κροατίας, Στίπε Μέσιτις. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως ο Μέσιτς θα καταθέσει έναντι του Μιλόσεβιτς, ενώ ο ίδιος βρίσκεται εδώ και μία βδομάδα σε αντιπαράθεση με την εισαγγελική αρχή του Δικαστηρίου της Χάγης καθώς αρνήθηκε κατηγορηματικά να εκτελέσει ένταλμα σύλληψης κατά του Κροάτη στρατηγού Γιάνκο Μπομπέτκο, που κατηγορείται για τις σφαγές δεκάδων Σέρβων το Σεπτέμβρη του 1993 στο θύλακα του Μέντακ (νότια του Ζάγκρεμπ)…

  7. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.kathimerini.gr/912835/opinion/epikairothta/politikh/apo-paidi-kai-apo-kazako

    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ
    Από παιδί και από Καζάκο

    […..]

    Βέβαια, ο Κ. Καζάκος, μολονότι πρόεδρος, δεν είναι σοβαρό πρόσωπο. Ως ηθοποιός ήταν μέτριος και νομίζω ότι δεν θα τον θυμόταν κανείς σήμερα, εάν δεν είχε βασισθεί η καριέρα του στη Τζένη Καρέζη και, μετά, στο ΚΚΕ. Στον κινηματογράφο, επί χούντας, ερμήνευε υπερβολικούς, φωσκολικούς ρόλους, μονίμως οργισμένων, κομπλεξικών και αντιπαθητικών χαρακτήρων, του είδους που κατά βάθος μισούν τον εαυτό τους και ταλαιπωρούν τους γύρω τους. Επαιζε τον εαυτό του, μπαίνω στον πειρασμό να σκεφθώ· διότι και στον δημόσιο βίο, ως βουλευτής του ΚΚΕ, αυτό τον σαματατζίδικο στόμφο μετέφερε. Η αποκορύφωση της σοβαρής παρέμβασής του στον δημόσιο βίο (το 1999, στην παράσταση «Η δίκη του Κλίντον») ήταν, στην πραγματικότητα, η αποκορύφωση μιας ολόκληρης καριέρας στον κινηματογράφο και στο θέατρο ως κακής φάρσας – γεγονός που μας δίνει ένα μέτρο σοβαρότητας για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Μην παραλείψω ότι σιτίζεται από το Πρυτανείον και αυτός· διευθύνει το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Αυτός, λοιπόν, λέει προδότες εκείνους που διεκδικούν για τον εαυτό τους την ελευθερία να μη μοιραστούν μαζί του τον γερασμένο, αποτυχημένο και θλιβερό κόσμο του.

    Η έλλειψη σοβαρότητας, όμως, είναι εκείνο που δίνει την αυθεντικότητα στη δήλωση και ενισχύει την αξία της. Ο πρόεδρος Καζάκος, μέσα στη χοντροκομμένη απλοϊκότητά του, λέει με απλό και άτσαλο τρόπο αυτό που οι περισσότεροι από την Αριστερά που κυβερνά έχουν στο μυαλό τους. Είναι φανερό, λ.χ., στη συστηματική κωλυσιεργία εις βάρος της εισαγωγής της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού και, από την άλλη πλευρά, στην προκλητική κολακεία και στο ντάντεμα καταληψιών και καταστροφέων. Στους εκλογικούς υπολογισμούς της, η κυβέρνηση σίγουρα χαίρεται όταν της αδειάζουν τη γωνία όσοι δεν συμβιβάζονται με την ισοπέδωση της εξομοίωσης, όλοι εκείνοι που δεν αρκούνται στην απλή χαρά που βρίσκει το ζώο στο κοπάδι του: σπουδές της πλάκας, χαρτί της πλάκας και θέση στο Δημόσιο.

    [….]

  8. Ο/Η Kάσυ Διάρη, Αιλάς Σαιρβοία λέει:

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4665322

    Κυριακή 3 Αυγούστου 2008ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

    Σελίδα 23
    ΔΙΕΘΝΗ

    ΝΑΤΟΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ

    Αρχισε η δίκη – παρωδία του Κάρατζιτς

    Ιστορίες πολιτικής προδοσίας

    «Οσο περισσότερους ανθρώπους πουλάμε στη Χάγη, τόσο πιο ασφυκτικές γίνονται οι πιέσεις της Δύσης εις βάρος μας» έλεγε, λίγο πριν την εμφάνιση του Κάρατζιτς στην αίθουσα του δικαστηρίου της Χάγης, σε ρεπόρτερ του «Ασοσιέτεντ Πρες» ένας 54χρονος Σέρβος εργάτης, ο Ιλιγια Βκουκαντίνογιτς. Δεν είχε άδικο. Τα ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης είχε προηγηθεί η γκανγκστερική επιχείρηση μεταφοράς και έκδοσης του πρώην ηγέτη των Σερβοβόσνιων, Ράντοβαν Κάρατζιτς, στη Χάγη.
    Είχε επίσης προηγηθεί η άρνηση αξιωματούχων της ΕΕ να εγκρίνουν τη σύναψη εμπορικής συμφωνίας με τη Σερβία και η πολιτική επιλογή των ιμπεριαλιστικών φερέφωνων σε ΗΠΑ και ΕΕ να περιορίσουν τις αντιδράσεις τους έναντι του Βελιγραδίου σε ορισμένα τυπικά «συχαρίκια» και ολιγόλογες δηλώσεις περί «σημαντικού βήματος» της Σερβίας έναντι της διεθνούς δικαιοσύνης…
    Είναι έκδηλο αυτό που το κατανοεί η πλειοψηφία των απλών Σέρβων πολιτών και όχι μόνον… Οσο περισσότερο ενδίδει η νέα πολιτική σερβική ηγεσία στις πιέσεις της Δύσης, άλλο τόσο γιγαντώνονται οι αξιώσεις των ιμπεριαλιστών για ακόμη μεγαλύτερη ταπείνωση, για ακόμη μεγαλύτερο σκύψιμο του κεφαλιού στις απαιτήσεις του ξένου μεγάλου κεφαλαίου μπροστά στα μαστίγια και καρότα της ευρω-ατλαντικής ένταξης και «ολοκλήρωσης»…

    https://pemptokyma.wordpress.com/2016/07/12/%CF%84%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84/

    Τι άλλο έκαναν οι Ελληνες εθελοντές στη Σρεμπρένιτσα
    By πέμπτο κύμα
    πηγή: XYZ Contagion

    Νέα αποκλειστικά στοιχεία για την συμμετοχή Ελλήνων υπηκόων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα:
    Οι δεσμοί αίματος του ελληνικού με τον σερβικό εθνικισμό και της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς με τη Χρυσή Αυγή


    Το Βήμα, 11/12/2003. Για συμβόλαια θανάτου προορίζονταν τα όπλα του ελληνοσερβικού κυκλώματος, Φόβοι της ΕΛΑΣ για αιματοχυσία μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών.

    Πρωτοχρονιά 1996. Στο αρχηγείο του σερβοβοσνιακού στρατού του Μλάντιτς, στο Han Pijesak, μια όμορφη γιορτή με τον Μλάντιτς στο τσακίρ-κέφι, φορώντας ελληνικό τσολιαδίστικο φέσι και τον Αντώνη Μήτκο να διασκεδάζουν και να χορεύουν. Το φέσι του τσολιά συναντάει την Sajkaca και τα 4 κυριλλικά ‘C’ του σερβικού σταυρού («Samo sloga Srbina spasava», «μόνο η ενότητα θα σώσει τους Σέρβους»).

    Αλλος ένας άγνωστος Ελληνας εθελοντής. Δεξιά με το ριγέ μπλουζάκι. Η φωτογραφία προέρχεται από Ιταλό δημοσιογράφο και είναι από το 1993, στην περιοχή Grbavica, στο Σαράγεβο. Προφανώς πρόκειται για κάποιον από τους πρώτους εθελοντές, που είχαν καταφτάσει στη Β-Ε σχετικά νωρίς, και πριν τη δημιουργία της ΕΕΦ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, τέσσερις από αυτούς είχαν καθήκοντα ελεύθερου σκοπευτή. Πράγματι, ο συγκεκριμένος εθελοντής εξιστόρησε στον Ιταλό δημοσιογράφο ότι έκανε ασκήσεις σκοποβολής στο Εβραϊκό Νεκροταφείο του Σαράγεβο, στοχεύοντας τα αστέρια του Δαβίδ στους τάφους. Του εξηγούσε, επίσης, ότι τα bar-code επάνω στα προϊόντα ήταν μέρος της εβραιομασονικής συνωμοσίας για να κατακτήσουν οι εβραιοσιωνιστές τον κόσμο, και γι’ αυτό πήρε την απόφαση να πάει στη Βοσνία να πολεμήσει. Ακριβώς δίπλα του, με τον σταυρό, εγγονός τσέτνικ βοϊβόδα, γεννημένος στη Νέα Υόρκη, από οικογένεια διαφυγόντων μεγαλοτσέτνικ. Γύρισε στη Γιουγκοσλαβία, για να βρει τους άλλους τσέτνικ που βλέπουμε, για να πολεμήσουν μαζί «στο όνομα του Θεού και του έθνους», όπως είναι το διαχρονικό τους σύνθημα. Με τον αξιωματικό του JNA και το πορτρέτο του Μιχαήλοβιτς στον τοίχο και τα τρία δάχτυλα του Ελληνα αντισημίτη συνωμοσιολόγου, η σύνθεση δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστική.

    Βλασένιτσα Βοσνίας, 1995, άνδρες της ΕΕΦ με τον Σερβοβόσνιο διοικητή τους και έναν παπά. Διακρίνονται τα μέλη της Χρυσής Αυγής Κουσουμβρής Σωκράτης, Μπέλμπας Απόστολος, και ΜΜ, και οι Ζαβιτσάνος Δημήτριος (αρχιλοχίας της ΕΕΦ), Μήτκος Αντώνιος (διοικητής της ΕΕΦ), Φλορίν Αννα (Ελληνορουμάνος), Δημητρίου Χρήστος, Σπουργίτης Ελευθέριος και άλλοι.



    Πάσχα με τον Κάρατζιτς. Απρίλιος 1994, Πάλε, στην έδρα των Κάρατζιτς και Κράιζνικ. Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς παρασημοφορεί Ελληνες εθελοντές.
    Zβόνκο Μπάγιαγκιτς, Ράτκο Μλάντιτς και Ράντοβαν Κάρατζιτς πίνουν για τη Μεγάλη Σερβία, Sokolac, 1995
    XYZ Contagion

  9. Ο/Η Kάσυ Διάρη, Σταβρωφώρως λέει:

    https://xyzcontagion.wordpress.com/srebrenica/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AC%CE%BD-2/

    Srebrenica – Η πέμπτη μεγάλη έρευνα για τη Σρεμπρένιτσα και την ελληνική εμπλοκή » [Κατάστημα Χρυσή Αυγή] – Πορτρέτο Αρκάν + Σερβικά σήματα


    Κατάστημα Χρυσής Αυγής. Πορτρέτο Αρκάν και σερβικά σήματα, με το ρητό των τσέτνικ που λέει: «Με πίστη στον Θεό, για τον Βασιλιά και την Πατρίδα». Τα 4 κυριλλικά ‘C’ από τον σερβικό σταυρό σημαίνουν «Samo sloga Srbina spasava», «μόνο η ενότητα θα σώσει τους Σέρβους».

  10. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ελληνορθόδοξο ήθος

    Ο Εκβιαστής εκδότης της ακροδεξιάς αποκρυφιστικής Ελεύθερης Ώρας και Άρχων Μέγας Οφφικιάλιος των πατριαρχείων και Ομολογητής της Ορθοδοξίας αποκαλούσε την Εισαγγελέα του δικαστηρίου της Χάγης Κάρλα Ντελ Πόντε, μια εξαιρετική δικαστίνα, πρωτοσέλιδα μάλιστα, «Σκατόφατσα» και «κακοκρεββατιασμένη» («Νέοι Άνθρωποι, 6-7-2001)

    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=130771

    Η κυρία Ντελ Πόντε επανακάμπτει στην Αθήνα με νέα αιτήματα συνδρομής
    ΚΑΡΛΑ ΝΤΕΛ ΠΟΝΤΕ
    Η εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Γιουγκοσλαβία μιλάει στο «Βήμα»
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 18/02/2001 00:00
    ………………………..

    «Η Μαφία ήταν ευκολότερη από τον Μιλόσεβιτς»
    Με την πρώτη ματιά αναρωτιέσαι αν αυτή η μικροκαμωμένη γυναίκα μπορεί να είναι ο άνθρωπος που διέλυσε τη Μαφία στην περίφημη υπόθεση της «Pizza Connection». Που κυνήγησε τον Κάρλος. Που έστειλε φυλακή ελβετούς τραπεζίτες για ξέπλυμα χρήματος και έβαλε βαθιά το μαχαίρι στο ελβετικό τραπεζικό σύστημα. Που βοήθησε τον Ντι Πιέτρο στην επιχείρηση «Καθαρά Χέρια». Που αντιμετώπισε το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας. Που θέλει να πιάσει τον Μιλόσεβιτς.

    Στο γραφείο της, στον δεύτερο όροφο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Γιουγκοσλαβία, φθάνεις ύστερα από τρεις (τουλάχιστον) ελέγχους ασφαλείας. Είναι σαφές ότι η εισαγγελέας Κάρλα ντελ Πόντε δεν έχει στη ζωή μόνο φίλους και ότι όλοι οι εχθροί της δεν είναι απαραιτήτως στη φυλακή. Πόσο μάλλον όταν το κυνηγετικό της παλμαρέ περιλαμβάνει (ενδεικτικά) τη Μαφία, τον Κάρλος, τους ισλαμιστές, τον Μιλόσεβιτς και τους ελβετούς τραπεζίτες

    Δύο υποθέσεις βρίσκονται σε εξέλιξη στις αίθουσες του Δικαστηρίου. Δικάζονται Σέρβοι και Κροάτες, μέλη παραστρατιωτικών οργανώσεων στη Βοσνία. Οι μάρτυρες καταθέτουν χωρίς να φαίνονται τα πρόσωπά τους. Μια γυναίκα βάζει τα κλάματα. Απίστευτες φρικαλεότητες αναβιώνουν
    ……………..

    «Η Ελλάδα να ανοίξει τους λογαριασμούς»

    Οι λογαριασμοί του Μιλόσεβιτς και άλλων σέρβων καταζητουμένων στην Ελλάδα φαίνεται ότι προκαλούν τη δυσφορία της εισαγγελέως του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Γιουγκοσλαβία. Η οποία την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Αθήνα με νέα αιτήματα συνδρομής προς τις ελληνικές αρχές. Συγκεκριμένα η κυρία Ντελ Πόντε λέει τα εξής:

    «Τον Οκτώβριο του 1999 επισκέφθηκα την Ελλάδα και παρουσίασα έγγραφα κίνησης τραπεζικών λογαριασμών που είχε εντοπίσει η οικονομική μας έρευνα στην υπόθεση «Μιλόσεβιτς και συγκατηγορούμενοι». Ζήτησα να μπλοκαριστούν οι λογαριασμοί και να μου διαβιβαστούν όλα τα σχετικά στοιχεία για τους λογαριασμούς αυτούς».

    Δεν έγινε τίποτε;

    «Δεν ξέρω αν έγινε διότι από τότε δεν είχα κανένα νεότερο».

    Σε ποιον διατυπώσατε το αίτημα: στην κυβέρνηση; σε κάποιον δικαστικό;

    «Το ζήτησα από τον υπουργό Δικαιοσύνης και από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Πέρασε ένας μήνας και δεν είχα καμία απάντηση. Εστειλα νέο έγγραφο ζητώντας να μάθω τι έγινε με τους λογαριασμούς. Πάλι δεν πήρα απάντηση».

    Και τι θα κάνετε γι’ αυτό;

    «Τον Μάιο θα επιστρέψω στην Αθήνα να δω τι γίνεται με αυτή την υπόθεση. Αυτή τη φορά μάλιστα έχω και νέα αιτήματα συνδρομής να διατυπώσω».

    Νέα αιτήματα; Δηλαδή, τι ακριβώς θα ζητήσετε; Να ανοίξουν και άλλοι λογαριασμοί; κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων;

    «Δεν μπορώ να σας πω».

    Εχετε λοιπόν κρυφά όπλα;

    «Οχι. Δεν έχω κρυφά όπλα. Θεωρώ όμως ότι οι έρευνες πρέπει να διενεργούνται σε ένα κλίμα εμπιστευτικότητας».

    Θα ήταν βάσιμο να υποθέσω ότι ζητάτε να συλληφθούν καταζητούμενοι τους οποίους έχετε εντοπίσει να κρύβονται στην Ελλάδα;

    «Δεν μπορώ να σας πω. Αυτό που μπορώ μόνο να πω είναι ότι είμαι απογοητευμένη από την έλλειψη συνεργασίας των ελληνικών αρχών».
    ……………….

  11. Ο/Η massilia λέει:

    Η Σρεμπρενίτσα έχει γίνει σύμβολο των σφαγών της Βοσνίας, αλλά υπάρχει η τάση να αποσπά την προσοχή από άλλες θηριωδίες που έγιναν στη διάρκεια των τριών χρόνων του πολέμου. Η Βοσνία είναι μια χώρα που οι λογαριασμοί δεν ξεκαθαρίστηκαν, όπου δεν υπήρξε καταλογισμός ευθυνών. Και πουθενά αυτό δεν είναι πιο σκληρό από την Κράϊνα, την περιοχή με τη δεύτερη μεγαλύτερη συγκέντρωση ομαδικών τάφων, ο πρώτος από τους οποίους ανακαλύφθηκε το 1999 στο Κέβλιανι. Κοντά στο παλιό χρυσωρυχείο της Ομαρσκα, ο τάφος περιείχε 143 πτώματα ανδρών που είχαν δολοφονηθεί στο στρατόπεδο.

    Ενας δεύτερος τάφος ανακαλύφθηκε στο Κέβλιανι, αυτή τη φορά με 456 θύματα του στρατοπέδου της Ομαρσκα, και άλλοι γύρω από τα ορυχεία στη Λιούμπια. Αλλά μόλις το 2013 ο μεγαλύτερος ομαδικός τάφος εκτός της περιοχής της Σρεμπρενίτσα ήρθε στο φως, μερικά χιλιόμετρα μακριά από το χωματόδρομο της Ομαρσκα: ο τάφος στην Τομάσιτσα στον οποίο ο Φίκρετ Μπάτσιτς βρήκε τον αδελφό του.

    Ο τάφος τώρα μοιάζει με λιμνούλα, το νερό κάλυψε το βυθισμένο έδαφος, απ’ όπου φυτρώνουν καλάμια. Μια οικογένεια από το γειτονικό Σέρβικο χωριό έρχεται περπατώντας αργά στο χωματόδρομο, κουβαλώντας καλάμια ψαρέματος. Αλλά για πάνω από ένα χρόνο η περιοχή αυτή ήταν η σκηνή για κάτι που δεν είχε ξαναγνωρίσει η Βοσνία από το τέλος του πολέμου.
    «Εφτασαν εδώ, όλοι τους» θυμάται η Ντιάνα Σαρζίνσκι, διευθύντρια του νεκροτομείου στις εγκαταστάσεις του Σχεδίου Ταυτοποίησης της Κράϊνα (ΚΙΡ) στις παρυφές του Σάνσκι Μοστ. « Είναι τελείως διαφορετικό να ξεθάβεις πτώματα από έναν ομαδικό τάφο 11 ανθρώπων, όπως συμβαίνει συχνά. Και τελείως άλλο να βρίσκεις 434 πτώματα, ίσως και παραπάνω.» Ο αριθμός θα αγγίξει τελικά τα 600. «Διατηρήθηκαν στον άργιλο επί 20 χρόνια, συμπιεσμένα το ένα πάνω στο άλλο, κολλημένα μεταξύ τους από τους αποσυντιθέμενους ιστούς.»

    Κάποια πτώματα αναγνωρίζονται στη βάση μερικών μόνο οστών, και οι οικογένειες πρέπει μετά ν’ αποφασίσουν αν όσα έχουν τους φτάνουν για ταφή ή αν θα περιμένουν κι άλλα. «Οι άνθρωποι βρίσκουν τους αγνοούμενους τους, αλλά δεν τους βρίσκουν ολόκληρους» λέει ο Αμορ Μάσοβιτς, που ίδρυσε την Επιτροπή Αγνοουμένων της Μουσουλμανο-Κροατικής Ομοσπονδίας. «Αρχικά θάβουν μερικά δάκτυλα και ένα πόδι, και πέντε χρόνια αργότερα κάποιος χτυπά την πόρτα, και να το αριστερό πόδι, δύο χρόνια αργότερα ένα μέρος του κρανίου. Είναι μέρος αυτής της τρομερής κατάστασης κενού». Κάποια στιγμή, οι Ισλαμικές πνευματικές αρχές αποφάσισαν ότι είναι αντίθετο στη θρησκεία να θάβουν λιγότερο από το 40% του πτώματος, επιτείνοντας το ψυχικό τραύμα των πιστών εκείνων που προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα με κομμάτια.

    «Στη διάρκεια της πολιορκίας του Σεράγεβου» θυμάται ο Μάσοβιτς, ο Σερβοβόσνιος στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς είπε στο πυροβολικό του να «τους σπρώξουν στα όρια της τρέλας». Πρόκειται για την ίδια ιστορία, απλά η τρέλα συνεχίζεται και μετά τον πόλεμο. Η τρέλα των συγγενών των αγνοουμένων, η οποία θα τους βασανίζει μέχρι τον θάνατό τους. Εμφανίζονται σαν στατιστικά στοιχεία, και οι 40.000 τους. Αλλά κάθε αριθμός είναι μια ιστορία τρόμου που βιώνουν οι άνθρωποι, σαν ένα μυθιστόρημα που πρέπει να διαβάζουν μέχρι το τέλος της ζωής τους».
    Υπάρχουν οργανώσεις που σχηματίζουν γέφυρα μεταξύ των μηχανισμών έρευνας και των οικογενειών των αγνοουμένων. Ο Μιρσάντ Ντουράτοβιτς, που επέζησε από την Ομαρσκα, είναι ο πρόεδρος της Ενωσης Κρατουμένων Στρατοπέδων του Πρίεντορ το 1992. Είναι επίσης, όπως το θέτει ο ίδιος, «ο αγγελιοφόρος του θανάτου» για οικογένειες που γνωρίζει καλά. Φέρνει νέα κυρίως για άνδρες που γνώριζε από την Ομαρσκα, όπου συστηματικά φώναζαν κάθε βράδυ άνδρες από τους θαλάμους που ξεχείλιζαν για να τους βασανίσουν, να τους βιάσουν, να τους ακρωτηριάσουν και να τους σκοτώσουν.

    «Εχω βιώσει κάθε είδους επαφή» λέει ο Μιρσάντ. «Χτυπάω το κουδούνι, και για 20 δευτερόλεπτα αγκαλιαζόμαστε γιατί τα λόγια είναι περιττά. Ξέρουν εξαρχής τι νέα φέρνω. Δεν μπορείς να εξηγήσεις ή να περιγράψεις τα αισθήματα, και δεν το εύχομαι σε κανέναν. Κατά παράξενο τρόπο είναι το καλύτερο και το χειρότερο αίσθημα μαζί.»

    Συζητάμε στο μέρος που βρέθηκε ο ομαδικός τάφος της Τομάσιτσα, μετά από ακόμα μια μέρα μνήμης στην Ομαρσκα. Γυναίκες αφήνουν λουλούδια στις κλειδωμένες τώρα πόρτες των θαλάμων κράτησης. Σκληραγωγημένοι άνδρες καταρρέουν καθώς ξαναζούν τις ανυπόφορες αναμνήσεις. «Το ζήτημα των αγνοουμένων ήταν αυτό που με έκανε να επιστρέψω» λέει ο Μιρσάντ. Ζούσε στη Γερμανία μέχρι το 1999. «Εχω χάσει 47 μέλη της ευρύτερης οικογένειάς μου». Ο Μιρσάντ είναι περιποιημένος και συχνά φοράει κουστούμι, κάτι σπάνιο εδώ πέρα. Όταν ο Μιρσάντ μιλάει για «αισθήματα» μιλάει από πείρα. «Το χειρότερο απ’ όλα» λέει «ήταν όταν χτύπησα την πόρτα της μητέρας μου για να της πω ότι ο άνδρας της, ο πατέρας μου, και οι δύο άλλοι γιοί της, τα αδέλφια μου, είχαν βρεθεί. Από τη μία, αυτά ήταν τα νέα που όλοι μας περιμέναμε. Από την άλλη, ήταν η απαρχή μιας διαφορετικής μορφής θλίψης. Η μητέρα μου πάντα έλεγε πως όταν θα βρίσκονταν ο πατέρας και τα αδέλφια μου, τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα. Ο πόνος της αναμονής την σκότωνε, και κράτησε τόσο πολύ. Τώρα που τους θάψαμε, μπορούμε τουλάχιστον ν΄ αρχίσουμε ν’ αντιμετωπίζουμε το πένθος. Εκείνη τη μέρα έπρεπε να είμαι και αγγελιοφόρος και γιος».

    Για τον Μιρσάντ, υπάρχει ένας απώτερος σκοπός στη δουλειά του: «Ν’ αποδείξω ότι έγινε γενοκτονία σε μια περιοχή όπου δεν υπήρξε καμία καταδίκη για γενοκτονία». Το διεθνές δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα πολέμου αποφάσισε σε μια σειρά υποθέσεων ότι γενοκτονία διαπράχτηκε στη Σρεμπρενίτσα και στη γειτονική Ζέπα, αλλά πουθενά αλλού στη Βοσνία. «Ν’ αποδείξω τους συστηματικούς φόνους και ν’ αποδείξω τη συστηματική απόκρυψη των πτωμάτων. Συστηματική και προμελετημένη. Δεν τους αρκούσε να σκοτώσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους, να κάψουν τις πόλεις και τα χωριά τους, να τινάξουν στον αέρα τα τζαμιά και τις καθολικές εκκλησίες, να κάψουν τους φακέλους και τα έγγραφα και την ιστορία, να οδηγήσουν τους άνδρες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως και είτε να τους εκτελέσουν είτε να τους εκδιώξουν, έτσι ώστε να είναι σαν αυτοί οι άνθρωποι ποτέ να μην υπήρξαν – έπρεπε να κρύψουν συστηματικά τους νεκρούς. Αν αυτό δεν είναι γενοκτονία, δεν ξέρω τι είναι».
    Τα πτώματα από την Τομάσιτσα, όπως αυτά από όλη την Κράινα, φτάνουν αρχικά στις εγκαταστάσεις στις παρυφές του Σάνσκι Μοστ. Ο ρόλος της εγκληματολογικής ανθρωπολόγου Ντιάνα Σαρζίνσκι είναι απόδειξη της ηγετικής θέσης παγκοσμίως που κατέχει η Βοσνία στον τομέα αυτό: Από το Σαράγεβο, σπούδασε στο Κολλέγιο Μπρυν Μορ στην Πενσυλβάνια και μετά στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασιρ στο Ηνωμένο Βασίλειο, πριν γυρίσει στην πατρίδα της για να προσληφθεί στο ICMP σαν ασκούμενη.

    Η τρέχουσα πρακτική εδώ είναι ο παγκόσμιος «χρυσός κανόνας» λέει η Σαρζίνσκι. Τα υπολείμματα πλένονται σχολαστικά και καθορίζεται το βιολογικό προφίλ. Επιστήμονες και τεχνικοί δουλεύουν σιωπηλά, ντυμένοι με μπλε φόρμες και μάσκες,, πλένοντας το σωματικό υλικό, καθαρίζοντας τα οστά με οδοντόβουρτσες. Τα οστά απολυμαίνονται και στη συνέχεια απομακρύνεται κάθε εξωγενές DNA που μπορεί να έχει προσκολληθεί σε αυτά. Ένα μικρό δείγμα οστού – ένα «παράθυρο οστού» – αφαιρείται, για να δοθεί στα εργαστήρια. «Δεν μας επιτρέπεται, ως ανθρωπολόγοι, να καθορίσουμε την αιτία του θανάτου – αυτό είναι έργο των παθολόγων» λέει η Σαρζίνσκι. «Αλλά μπορούμε να προετοιμάσουμε ποινικές υποθέσεις και να υποδείξουμε πιθανές αιτίες». Οι τρύπες από σφαίρες στα κρανία αυτών των ανδρών από τη Χόζιτσα Κάμεν, μια για κάθε κρανίο, μιλάνε από μόνες τους.

    Οι αριθμοί που έφταναν από την Τομάσιτσα ήταν τόσο τεράστιοι που «χρειάστηκε να περάσουμε τα πτώματα με αλάτι, βασικά να τα μουμιοποιήσουμε» λέει. «Είχαν διατηρηθεί στον άργιλο για τόσο πολύ καιρό που η αποσύνθεσή τους ήταν ραγδαία, εξαιτίας της αποξήρανσης των ιστών, των εντόμων και των σκουληκιών».

    Τα πτώματα από την Χράστοβα Γκάβιτσα, ένα χωριουδάκι κοντά στο Σάνσκι Μοστ, παρουσίασαν ένα άλλο είδους πρόβλημα. Τον Αύγουστο του 1992 οι Σέρβοι έφεραν εκεί 125 κρατούμενους με λεωφορεία. Τους κατέβασαν από τα λεωφορεία, τους έδεσαν σε ομάδες των τριων, έδωσαν σε κάθε άνδρα ένα τσιγάρο, τους εκτέλεσαν και τους έχωσαν έναν έναν σε σχισμές των βράχων (ο τάφος αποκαλύφθηκε γιατί ένας άνδρας λευτερώθηκε κι επέζησε για να διηγηθεί την ιστορία). Τα ανθρώπινα μέρη είχαν συμπιεστεί για τόσο πολύ καιρό, που είχαν ενωθεί, οι ιστοί είχαν κολλήσει μεταξύ τους και τα κόκαλα από το ένα πτώμα μπλέκονταν με τα κόκαλα του άλλου.» λέει η Σαρζίνσκι.

    Στη συνέχεια τα οστά πρέπει να αντιπαραβληθούν με άλλα από τον ίδιο σκελετό. Αυτό είναι σημαντικό για να αποδειχθεί το μέγεθος της ληστείας των τάφων που έχει διαπραχτεί. «Εγινε πολύ γρήγορα φανερό ότι από τα 434 πτώματα που παραλάβαμε από την Τομάσιτσα,, 56 περιπτώσεις ανθρωπίνων μελών έπρεπε να επανενωθούν με περιπτώσεις που είχαμε παλαιότερα ταυτοποιήσει στη Γιακόρινα Κόσα» λέει η Σαρζίνσκι. Αλλα πάλι υπάγονται στην κατηγορία, ΧΟ (χωρίς όνομα).
    Ρωτάω τη Σαρζίνσκι αν θέλει να έρθει στη φετινή ημέρα μνήμης στην Ομαρσκα – να βάλει πρόσωπα στα οστά αυτά. «Δεν μπορώ» απαντάει. «Πρέπει να κάνω τη δουλειά αυτή όπως έχει. Δεν μπορώ να περάσω αυτή τη γραμμή».

    Η αυλή της Χάβα Τατάρεβιτς φλέγεται με τα χρώματα του τέλους του καλοκαιριού. Είναι η μεγαλύτερη αδελφή της δολοφονημένης μητέρας του Ζίαντ Μπάτσιτς. Επέζησε – «αν μπορείς να πεις αυτό το πράγμα επιβίωση» λέει – για να διηγηθεί την ιστορία της νύχτας στην οποία έχασε την οικογένειά της, μερικές βδομάδες πριν τη δολοφονία της οικογένειας του Ζίαντ. « Ηταν μια από τις πρώτες μέρες του πολέμου. Ανδρες ήρθαν στο σπίτι και τους πήραν όλους μαζί τους. Πήραν τον άντρα μου τον Μούρχαρεμ,. Και τους έξι γιούς μου: Τον Σέναντ, τον Σέαντ, τον Νίχαντ, τον Ζίαντ, τον Νίντζαντ και τον Ζίλχαντ. Ηρθαν στο σπίτι με όπλα και κουκούλες και απλά είπαν: «Θα έρθετε μαζί μας, αλλιώς σας σκοτώνουμε εδώ και τώρα». Αρχισα να κλαίω και μου είπαν «Μη φοβάσαι, γριά, θα γυρίσουν» Και τους οδήγησαν πέρα από το λόφο.
    «Δεν ξανάδα τους γιους μου, αλλά μερικές μέρες αργότερα οι ίδιοι άνδρες γύρισαν και ρήμαξαν τα πάντα. Εκλεψαν ότι βρήκαν στο σπίτι, έφαγαν, ήπιαν, και έσπασαν ότι είχε απομείνει. Σκότωσαν όλα μας τα ζώα. Με πήραν στο στρατόπεδο στο Τρενόπολιε, και μετά με τα λεωφορεία στο Τράβνικ. Από κει, μετά από πολύ καιρό, ήρθε η αδελφή μου και με πήρε στην Κροατία, και μετά στη Γερμανία».

    Η κ. Τατάρεβιτς κάνει μια παύση. «Αρχισα να τους ψάχνω, όλους τους, αμέσως» συνεχίζει μετά από λίγο. «Πρώτα έψαξα σε όλους τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Εγραψα γράμματα. Κάθε φορά που άνθρωποι από τη διασπορά έφταναν στη Γερμανία τους ρωτούσα: Μήπως είδατε τα παιδιά μου; Μήπως είδατε τον άντρα μου; Αρχισα να γυρνάω πίσω τα καλοκαίρια για να ξαναχτίσω το σπίτι και να φυτέψω διάφορα. Και ρωτούσα τους πάντες, ακόμα και τους Σέρβους γείτονες: Μήπως τους είδατε; Ξέρετε πού μπορεί να βρίσκονται;»

    «Δεν ξέρω πως επέζησα από όλο αυτόν τον πόνο. Δεν ξέρω καν αν επέζησα από τον πόνο. Το μόνο που ήθελα ήταν να μάθω – πώς πέθαναν; Μήπως είναι ακόμα ζωντανοί; Μήπως γυρίσουν στο χωριό όσο θα βρίσκομαι στη Γερμανία; Αν ήταν νεκροί, το μόνο που ήθελα, ήταν να κρατήσω τα κόκαλά τους στα χέρια μου και να βρω ένα τόπο με πράσινη χλόη για να τους θάψω, να πω τις προσευχές μου και να λέω: εκεί, εκεί βρίσκονται οι νεκροί γιοί μου».
    Υστερα, μετά από ένα τέταρτο του αιώνα, έμαθε για τον ομαδικό τάφο που ανακαλύφθηκε το 2013. «Νομίζω πως το ήξερα, είχα ένα προαίσθημα, κάτι μου έλεγε ότι αυτό ήταν. Γυρίσαμε στη Βοσνία μια Κυριακή, στο τόπο του ομαδικού τάφου, στην Τομάσιτσα. Ηταν ένας τάφος γεμάτος με παιδιά και νεαρούς από το χωριό μας. Και κει ήταν ένας γιος μου, ο Σέναντ, φορώντας ακόμα τη βέρα του. Και ήξερα, πριν ακόμα πάρουν τους άλλους στα εργαστήρια, μια φωνή μου έλεγε ότι αυτοί ήταν, οι άλλοι πέντε. Και ναι, αργότερα, μια γυναίκα ήρθε: «Εχουμε τον σύζυγό σας, έχουμε τους γιους σας, μου είπε».

    Το δειλινό πέφτει. Στην κοιλάδα αντιλαλεί η φωνή του απογευματινού μουεζίνη – που κάποιοι προσπάθησαν να μην ακουστεί ποτέ ξανά εδώ. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη βαρβαρότητα που κυριάρχησε πριν από 24 χρόνια, αλλά η αξιοπρεπής παρουσία της κ. Τατάρεβιτς και το δάκρυ που κυλά, την κάνουν τελείως πραγματική.
    «Είναι πολύ δύσκολο να χάσεις ένα παιδί, νομίζω» λέει. «Αλλά να τα χάσεις όλα; Τι να πω; Τι μπορώ να κάνω; Δεν μπορώ να βγω από το πετσί μου και να μπω σ’ ένα άλλο. Πρέπει να συνεχίσω να κάνω ότι μπορώ με το δικό μου. Τουλάχιστον είναι θαμμένοι τώρα. Η αναμονή τέλειωσε».

    Τα παραπάνω είναι το δεύτερο μισό από το άρθρο Bringing up the bodies in Bosnia του Ed Vulliamy που δημοσιεύτηκε στον Guardian τον περασμένο Δεκέμβριο. Αν κανένας ενδιαφέρεται μπορώ να ποστάρω το πρώτο μισό

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ευχαριστούμε για την υπενθύμιση. Πολλοί ενδιαφέρονται και στο όνομα των θυμάτων σε παρακαλώ να δημοσιεύσεις και το πρώτο μέρος.

  12. Ο/Η massilia λέει:

    Είναι οι ανήσυχοι νεκροί. Τοποθετημένοι σε σειρές, σ’ ένα παλιό βιομηχανικό κτήριο στις παρυφές της Βοσνιακής πόλης του Σάνσκι Μοστ. Μερικοί σκελετοί είναι σχεδόν ακέραιοι, άλλοι τίποτε περισσότερο από ένα ισχίο και μερικά πλευρά, τοποθετημένα σα να περιμένουν την άφιξη περισσότερων οστών. Πριν τον πόλεμο της Βοσνίας, στις αρχές της δεκαετίας του 90, στο μέρος αυτό επεξεργάζονταν ξυλεία. Σήμερα επεξεργάζονται – προσπαθούν να συναρμολογήσουν – τους νεκρούς. Τα υπολείμματα είναι τοποθετημένα σε ανυψωμένα τραπέζια, στα πόδια των οποίων βρίσκονται τα αντικείμενα που βρέθηκαν στα πτώματα όταν έγινε η εκταφή τους, όλα χωρίς εξαίρεση από κάποιο μαζικό τάφο.

    Στο κτήριο αυτό, που το διευθύνει το Σχέδιο Ταυτοποίησης της Κράινα, τα πάντα γίνονται με επιμέλεια. Αυτοί οι νεκροί αγνοούνται επί 24 χρόνια, μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους, ενώ οι οικογένειές τους – που επέζησαν από τον τυφώνα της βίας που σάρωσε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης – έψαχναν, αναρωτιούνταν, φοβόντουσαν το χειρότερο. Αυτός ο χώρος, είναι μέρος μιας αλυσίδας που επιδιώκει ν’ απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα, και η δουλειά που γίνεται είναι o πιο αξιοπρόσεκτος συνδυασμός επιστήμης, ανθρώπινων δικαιωμάτων και δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο σήμερα. Σκοπός είναι να εντοπιστούν και να εκταφούν οι 40.000 άνθρωποι που αγνοούνται από την εποχή των πολέμων των δυτικών Βαλκανίων – της χειρότερης ανθρωποσφαγής που στιγμάτισε την Ευρώπη μετά το Τρίτο Ράιχ – και στη συνέχεια να συναρμολογήσουν τα υπολείμματα στο μέτρο που αυτά μπορούν να βρεθούν, να τα αναγνωρίσουν, να τα ονομάσουν και να επιστρέψουν αυτούς τους νεκρούς στους ζωντανούς για να τους θάψουν.
    Στο τέλος ενός κακοτράχαλου ορεινού δρόμου, μεταξύ των κωμοπόλεων του Πρίεντορ και του Σάνσκι Μοστ, βρίσκεται το σπίτι που ο Ζίαντ Μπάτσιτς ξανάχτισε στο χωριουδάκι του Τσαράκοβο από τις στάχτες που το άφησαν το 1992. Δίπλα στο σπίτι βρίσκεται ένα ταπεινό μαρμάρινο μνημείο, στο οποίο έχουν λαξευτεί τα ονόματα 38 ανθρώπων, οι περισσότεροι μέλη της ευρύτερης οικογένειας του Μπάτσιτς. Κάποιοι απ’ αυτούς σκοτώθηκαν τη νύχτα της 25ης Ιουλίου 1992. Αλλοι εξαφανίστηκαν. Ο Μπάτσιτς ήταν 15 χρονών τότε. Αφού ο πατέρας του κι οι περισσότεροι άνδρες οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως – οι Σέρβικες ομάδες θανάτου επέστρεψαν για να ξεκαθαρίσουν τις γυναίκες και τα παιδιά.

    «Είμασταν στο σπίτι» θυμάται ο Μπάτσιτς, «όταν ακούσαμε τις φωνές των στρατιωτών «Εξω! Εξω»… Όταν, εμείς και οι γειτονικές οικογένειες, βγήκαμε έξω, άρχισαν να ρίχνουν τα πολυβόλα. Αναγνώρισα ένα άντρα, οι υπόλοιποι φορούσαν κουκούλες… Είδα τη μητέρα μου να πέφτει πρώτη, μετά τον αδελφό και την αδελφή μου – κι έτρεξα σ’ ένα θάμνο να κρυφτώ. Εμεινα κρυμμένος μέχρι που σταμάτησαν να πυροβολούν και να φωνάζουν – Αναγνώρισα έναν από τους άνδρες με τις κουκούλες από τη φωνή του: Ηταν γείτονές μας, από την κάτω πλευρά της κοιλάδας. Η μητέρα μου, ο αδελφός μου και η αδελφή μου ήταν νεκροί. Αλλά εγώ επέζησα. Με ξαπόστειλαν όταν ήρθε η συνοδεία με τα λεωφορεία και βρέθηκα σ’ έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Γερμανία. Και ποτέ δεν μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα ξαναγυρνούσα εδώ, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να ξέρω τι συνέβη… Επρεπε να βρω τον αγνοούμενο πατέρα μου, όλους τους θείους μου, και να μάθω πού είχαν θάψει την μητέρα μου, τον μικρότερο αδελφό και την αδελφή μου.

    Εχουν γίνει επτά συλλήψεις για τη σφαγή των χωρικών του Τσαράκοβο. Δύο από τους κατηγορούμενους είναι ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους σε κατ’ οίκο περιορισμό, και ο Μπάτσιτς πιστεύει πως αυτοί είναι οι άνδρες που αναγνώρισε την νύχτα της σφαγής. «Να ένα από τα σπίτια τους εκεί πέρα» λέει, δείχνοντας ένα άσπρο κτήριο στο βάθος της κοιλάδας. «Ελπίζουμε ότι αυτές οι δίκες θ’ αποκαλύψουν που βρίσκεται η οικογένειά μου. Πρόκειται να καταθέσω. Παρόλο που είμαστε περικυκλωμένοι απ’ αυτούς, δεν φοβάμαι κανένα και τίποτα πια. Η μόνη μου ανάγκη σ’ αυτή τη ζωή είναι να βρω αυτούς που έχασα».

    Εκεί που ο χωματόδρομος του Μπάτσιτς συναντά ένα τσιμεντένιο παράδρομο στέκεται ένα μικρό μαγαζί που ανήκει στον θείο του, τον Φίκρετ Μπάτσιτς, που παίρνει το σημειωματάριο μου και σημειώνει τα ονόματα των συγγενών του που αγνοούνται από την τελευταία βδομάδα του Ιουλίου του 1992. Του παίρνει πολλή ώρα να τελειώσει. Η λίστα περιλαμβάνει 29 ονόματα, μεταξύ αυτών τα ονόματα της μητέρας του, της γυναίκας του, του γιού του που ήταν 12 χρονών, της κόρης του που ήταν 6, των τεσσάρων αδελφιών του, μεταξύ των οποίων και του πατέρα του Ζίαντ, των τριών αδελφών του, αρκετών θείων, θειάδων και ανηψιών. Από τους 29, οι 19 είναι παιδιά, το μικρότερο δύο ετών.

    Ο Φίκρετ δούλευε στη Γερμανία τότε. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να γυρίσει όλα τα προσφυγικά στρατόπεδα σ’ όλη την Ευρώπη. «Δεν ήξερα καλά καλά τι έκανα, έμοιαζα με άγριο κυνηγόσκυλο. Αλλά τίποτα. Ετσι το μόνο που μου απέμενε ήταν να γυρίσω πίσω. Ποτέ μου δεν πίστευα πως θα τόκανα, να γυρίσω στο κατεστραμμένο σπίτι. Αλλά το έκανα το 1998, μόνο και μόνο για ν’ αρχίσω να ψάχνω, γιατί τίποτα άλλο δεν είχα πια στη ζωή μου παρά να βρω τα πτώματα και τους ανθρώπους που ήταν υπεύθυνοι γι’ αυτό. Ρώτησα ένα Σέρβο, που ήταν κουμπάρος στο γάμο μου, και τον οποίο είχε μεγαλώσει η γιαγιά μου: Πού είναι; Δεν υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που μπορούσα να ρωτήσω. Τον ικέτεψα, πρέπει να μάθω ποιος το έκανε αυτό και πού βρίσκονται θαμμένοι. Το μόνο που μου’ πε ήταν: «Δεν ξέρω, δεν ήμουν εδώ τότε». Ηταν φανερό πως μου’ λεγε ψέματα. Πήγα στην αστυνομία στο Πρίεντορ, αλλά όλοι ήξεραν πως η αστυνομία είχε εξαφανίσει τα πτώματα…. Και τότε συνειδητοποίησα ότι το μόνο που μου απέμενε ήταν ν’ αρχίσω να σκάβω. Εσκαψα παντού. Οποτεδήποτε γινόταν εκσκαφή βοήθαγα». Ο Φίκρετ πήγε στον ομαδικό τάφο που ανακαλύφθηκε στο χωριό Κέβλιανι το 1999, δίπλα στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως που είχαν δημιουργήσει οι Σερβοβόσνιοι στην Ομαρσκα. Δεν βρήκε κανένα ίχνος από την οικογένειά του.

    Υστερα, το 2004, ξεκίνησαν εργασίες σ’ ένα δεύτερο ομαδικό τάφο, και πάλι κοντά στην Ομαρσκα, στην Τομάσιτσα. Ο Φίκρετ ήταν εκεί, σκάβοντας, αλλά η οικογένειά του και πάλι δεν ήταν ανάμεσα στα πτώματα που βρέθηκαν. «Κανείς μας δεν ήξερε τότε» λέει « ότι βρισκόμασταν μόλις 100 μέτρα μακριά από τον μεγαλύτερο απ’ όλους τους ομαδικούς τάφους. Ο πόνος δεν υποχωρεί, μόνο χειροτερεύει, δυναμώνει, όσο περνάει ο καιρός. Πήγα στο ανώτατο δικαστήριο, κι ένας Αμερικάνος εισαγγελέας έδειξε ενδιαφέρον για λίγο, αλλά μετά είπε πως έπρεπε να φύγει ν’ αναλάβει κάποια άλλη δουλειά. Μετά απ’ αυτό, τα παράτησα, δεν μπορούσα να συνεχίσω.»
    Υστερα, το 2013, έγινε μια μεγαλύτερη, πιο μακάβρια ανακάλυψη στην Τομάσιτσα: Εκατοντάδες άλλα πτώματα. Ο Φίκρετ βρέθηκε επί τόπου, λίγα λεπτά μετά την πρώτη φτυαριά. «Αρχικά, βρήκαν τους γείτονες μου, τους αδελφούς Τατάρεβιτς, που ζούσαν στο τέλος αυτού του δρόμου. Υστερα βρήκαν έναν ξάδελφό μου. Και μετά τον αδελφό μου τον Ρέφικ – δεν υπήρχαν έγγραφα αλλά ταυτοποιήθηκε το DNA. Μου είναι δύσκολο να πω πώς αισθάνθηκα. Ηταν σαν κάποιος που μου ανήκει να αναδύεται από βάθος 10 μέτρα….Συνέχισα αυτή τη δουλειά για τρεις μήνες μέχρι που βρέθηκε το τελευταίο πτώμα και είτε αναγνωρίστηκε είτε όχι. Τώρα πρέπει να περιμένουμε τον τάφο που περιέχει τις γυναίκες και τα παιδιά. Δύο βρέθηκαν στην Τόμασιτσα, αλλά 17 παιδιά παραμένουν αγνοούμενα.»

    Η κινητήρια δύναμη πίσω από την έρευνα είναι η Διεθνής Επιτροπή Αγνοουμένων Προσώπων (ICMP), που ιδρύθηκε το 1996 με πρωτοβουλία του Πρόεδρου Μπιλ Κλίντον. Η ICMP έφτασε για να απαιτήσει τον εντοπισμό και την αναγνώριση των 30.000 προσώπων στη Βοσνία (και των 10.000 αγνοούμενων σε όλη την περιοχή) που βρίσκονται θαμμένα σε ομαδικούς τάφους και θεωρούνται αγνοούμενοι. Τα περισσότερα έχουν βρεθεί και τα υπολείμματα τους έχουν επιστραφεί στους οικείους τους, αλλά 8.000 πρόσωπα στη Βοσνία παραμένουν αγνοούμενα.
    «Βασιζόμαστε στην υπόθεση ότι όλοι οι αγνοούμενοι έχουν δικαιώματα, τα ίδια δικαιώματα» λέει η γενική διευθύντρια της οργάνωσης Κατρίνε Μπόμπεργκερ. «Αλλά πέρα από τις ανθρωπιστικές αρχές, είναι ζήτημα επιβολής του δικαίου – αποτελεί υποχρέωση των κρατών βάσει του διεθνούς νόμου να βρίσκουν τους αγνοούμενους.» Τα λεφτά που απαιτούνται είναι ελάχιστα σε σχέση με τους προϋπολογισμούς επιχειρήσεων ή ακόμα και εθελοντικών οργανώσεων – πλην όμως «στα θέματα χρηματοδότησης ο κόσμος γίνεται όλο και πιο κακός» λέει η Μπόμπεργκερ, «και οι αγνοούμενοι είναι εύκολο να ξεχαστούν.»

    Το καλοκαίρι του 1991, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας άρχισε να βάφεται στο αίμα, αρχικά στη Σλοβενία, ύστερα στην Κροατία, κατόπιν στη Βοσνία, καθώς οι Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες ζητούσαν την ανεξαρτησία τους και η κυβέρνηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι επιδίωκε να χαράξει τα σύνορα της «Μεγάλης Σερβίας», η οποία εκτείνονταν στην Κροατία και τη Βοσνία, κάτι που συνεπάγονταν την εξαφάνιση, μέσω της θανάτωσης ή της εκδίωξης, κάθε μη Σέρβου στα εδάφη της.

    Στη Βοσνία, εξαπολύθηκε ένα πογκρόμ την άνοιξη του 1992, κυρίως εναντίον των Μουσουλμάνων Σλάβων στα ανατολικά και εναντίον των Βόσνιων Μουσουλμάνων και των Καθολικών Κροατών στη βορειοδυτική Κράϊνα. Η Βοσνιακή πρωτεύουσα, το Σαράγεβο, υποβλήθηκε σε μια αδιάκοπη πολιορκία και η νεότευκτη δημοκρατία διαιρέθηκε βίαια.

    Εκανα ρεπορτάζ γι’ αυτό τον πόλεμο και τον Αύγουστο του 1992 ανακάλυψα στρατόπεδα συγκεντρώσεως που είχαν δημιουργήσει οι Σέρβοι για Μουσουλμάνους και Κροάτες κρατούμενους, κοντά στο Πρίεντορ της Κράϊνα. Το φονικό συνεχίστηκε μέχρι λίγο μετά τη σφαγή της Σρεμπρενίτσα τρία ματοβαμμένα χρόνια αργότερα. Κράτησα επαφή με όσους επέζησαν από αυτά τα στρατόπεδα και μ’ όσους πένθησαν εξαιτίας αυτών των στρατοπέδων και τελικά κατάλαβα πως το αίσχος της «εξαφάνισης» προκαλεί αμέτρητο πόνο σ΄αυτούς που μένουν πίσω. Επιστρέφω στη Βοσνία κάθε χρόνο για τις ημέρες μνήμης του στρατοπέδου και ακούω πώς, με πόσους τρόπους, οι λέξεις «αγνοούμενος» και «εξαφανισμένος» είναι πιο σκληρές από τη λέξη «νεκρός»: Αφήνουν τις μανάδες, τους πατεράδες και τις οικογένειες χωρίς μια κηδεία, έναν τάφο να επισκέπτονται, μια αφήγηση του τι έγινε και πώς.

    Όταν οι ερευνητές από το δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου έφτασαν το 1996 για να προετοιμάσουν τη ποινική δίωξη των θυτών της Σρεμπρενίτσα, το πρώτο εξωφρενικό τους καθήκον ήταν να ψάξουν για τα αποδεικτικά στοιχεία της σφαγής: Τα θύματα, τους 8.100 άνδρες και παιδιά που τα είχαν οργώσει στο χώμα. Τους οδηγούσε ένας Γάλλος ερευνητής ονόματι Ζαν Ρενέ Ρουέ, ένας ανθρωπολόγος ονόματι Ρίτσαρντ Ράιτ, που είχε δουλέψει στους ομαδικούς τάφους του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου στην Ουκρανία κι ένας πρώην αρχαιολόγος με ειδίκευση στο αρχαίο και μεσαιωνικό Λονδίνο, ο Ιαν Χάνσον – που είναι τώρα υποδιευθυντής επιστημονικής εγκληματολογίας, ανθρωπολογίας και αρχαιολογίας στο ICMP.

    Η δουλειά στη Σρεμπρενίτσα ξεκίνησε αρχικά στον χώρο των πέντε, όπως πιστευόταν τότε, μαζικών τάφων στους οποίους είχαν κρύψει τα θύματα. Τότε, η μακάβρια αλήθεια ήρθε στο φως: οι εξετάσεις έδειξαν ότι ανθρώπινα μέλη από τους, όπως αποκλήθηκαν, πρωτεύοντες τάφους είχαν μεταφερθεί σε δευτερεύοντες, για να εξαφανιστούν τα πειστήρια. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις είχαν εκταφεί εκ νέου και ξαναταφεί σε τριτεύοντες τάφους. Το γεγονός αυτό είχε δύο συνέπειες: Η πρώτη, ότι περισσότερα από ενάμιση εκατομμύριο οστά και ανθρώπινα μέλη από 8.100 ανθρώπους είχαν διασπαρθεί σε αμέτρητους τάφους. Και η δεύτερη, ότι οι ελάχιστοι επαρχιακοί δρόμοι της αγροτικής ανατολικής Βοσνίας, είχαν για βδομάδες, μήνες πλημμυρίσει από φορτηγά που μετέφεραν τα αποσυντιθέμενα, ζέοντα υπολείμματα αυτών των ανθρώπων. Κι όμως κανένας δεν άνοιξε το στόμα του.

    «Ολο αυτό το αποκαλούμε ληστεία τάφων» λέει ο Χάνσον. Οι Σέρβοι είχαν κανονίσει οι δευτερεύοντες τάφοι να βρίσκονται σε περιοχές όπου είχαν σημειωθεί ένοπλες συγκρούσεις, έτσι ώστε να μπορούν να ισχυριστούν ότι τα θύματα της σφαγής είχαν σκοτωθεί σε μάχη. Τα πάντα είχαν σχεδιαστεί προσεκτικά».

    Η έρευνα για τους αγνοούμενους αρχικά θεωρήθηκε ανθρωπιστική υπόθεση. Αλλά ο σκοπός του δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου ήταν να χτίσει την ποινική δίωξη. Όταν το ICMP έφτασε το 1996, θέλησε να βρει τους κρυμμένους νεκρούς για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά και για να βρει αδιάσειστα στοιχεία για να θεμελιώσει το τι έγινε και για να επιβάλει το Κράτος Δικαίου. Τα θύματα καταφανώς έδωσαν την έγκρισή τους: Από τους συγγενείς των αγνοουμένων που έδωσαν αίμα για το τεστ DNA, το 90% συμφώνησε τα όποια αποτελέσματα να χρησιμοποιηθούν σαν αποδεικτικά στοιχεία στις δίκες.

    Εξαρχής, η διαδικασία εύρεσης και αναγνώρισης των νεκρών εμποδίστηκε από άρνηση, έλλειψη συνεργασίας και από θρησκευτικά μονομερείς θεσμούς που ασχολούνταν με τους νεκρούς της δικιάς τους πλευράς και καμίας άλλης – ιδιαίτερα μεταξύ των υπεύθυνων για πάνω από το 80% των αγνοουμένων, των Σερβοβόσνιων. «Όταν πρωτοφτάσαμε» λέει ο Χάνσον, που εκείνη την περίοδο δούλευε για το διεθνές δικαστήριο, «οι άνθρωποι που είχαν τις πληροφορίες που χρειαζόμασταν δεν ήταν καλοί άνθρωποι. Ηταν άνθρωποι με όπλα που δεν ήθελαν να κάνουμε αυτό που είχαμε έρθει να κάνουμε. Πηγαίναμε στα αστυνομικά τμήματα που υποτίθεται ότι μας βοηθούσαν και βλέπαμε φωτογραφίες μας στους τοίχους με την επιγραφή «Μη συνεργάζεστε με αυτούς τους ανθρώπους.»

    Με αυτό το σκοπό, το ICMP επενέβη, όχι απλά για να βοηθήσει στην έρευνα για πτώματα και να ενισχύσει την τεχνογνωσία γι’ αυτό, αλλά και για να «συνδράμει» τη Βοσνιακή κυβέρνηση στη μετατροπή μιας ανοργάνωτης, θρησκευτικά μονομερούς έρευνας σε μια συστηματοποιημένη, συγκεντρωτική επιχείρηση.

    Η αρχική έρευνα εστιάστηκε κυρίως στη Σρεμπρενίτσα. Η ταυτοποίηση έγινε αρχικά χρησιμοποιώντας κλασσικές ανθρωπολογικές μεθόδους: Αναγνώριση των αντικειμένων που βρέθηκαν πάνω στους νεκρούς, ταυτοποίηση οδοντιατρικών στοιχείων, ρούχων κλπ. Αλλά από το 2000 το ICMP άρχισε να χρησιμοποιεί δείγματα DNA από το αίμα που έδιναν οι συγγενείς των νεκρών, αντιπαραβάλλοντας τα με τα δείγματα που μαζεύανε από οστά που είχαν εκταφεί. Αυτή ήταν η δεύτερη επανάσταση στην εγκληματολογική ανθρωπολογία και τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους: εφτά βεβαιωμένες αναγνωρίσεις το 1997, 52 το 2001, 522 το 2004.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s