The Athens Review of Books (85ο τεύχος)

[Περιεχόμενα 85ου τεύχους, Ιούνιος 2017]

κλικ-μεγέθυνση

ARB, Η κορυφαία κοινοβουλευτική στιγμή της Μεταπολίτευσης
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, 26 Σεπτεμβρίου 1989
Κλάρενς Ντάροου (Clarence Darrow), Γιατί είμαι αγνωστικιστής
Πήτερ Μπράουν (Peter Brown), Στο κέντρο ενός κόσμου που στροβιλίζεται
Πέτρος Μαρτινίδης, Οι μεταφορές και το άρρητο
Ρένα Μόλχο, H πόλη των “Εβραίων και τίποτε άλλο”
Ιωάννης Πολέμης, Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1071!
Σοβαρά επιστημονικά σφάλματα,  ανακρίβειες,  αβλεπτήματα στο εγχειρίδιο Ιστορίας Β΄ Λυκείου

Μανώλης Βασιλάκης, Κενοφανής αστέρας της Δικαιοσύνης: Η κυρία Καλλιρρόη παρανομεί
Ηρακλής Μήλλας, Πάθη στην Πόλη
Ντέμπρα Κόεν (Deborah Cohen), Εν τω πολλώ το ευ
Ιακώβ Σιμπή, Το Αρχείο Κάφκα μας αφορά!
ARB, Το εξώδικο Σαββίδη για τον «Κονδυλοφόρο»
ARB, Το άδειο Κιβώτιο του Αλεξανδρινού
Αι συνέπειαι της παλαιάς (δικαστικής) ιστορίας
ARB, Η αγωγή της οικογένειας Σαββίδη
ARB, Μια συναρπαστική δικογραφία (δια χειρός Βασίλη Γκουρογιάννη)
Λάμπρος Βαρελάς, Ο ασύμβατος και έκκεντρος Γιάννης Σκαρίμπας
Πάολο Φάμπρι (Paolo Fabbri), Ο Έκο στον Μεσαίωνα
Σημειωτική θεωρία και πολιτική αφήγηση
Αλεξάνδρα Σαμουήλ, Ο Ουμπέρτο Έκο και οι λογοτεχνικές σπουδές
Μιχάλης Πιερής, Ένας πραγματικός διανοούμενος του καιρού μας
Ειρήνη Παπαδάκη, Ένα όνομα για το ρόδο ή οι έννοιες και τα πράγματα
Νάσος Βαγενάς, Η κυπριακή περιπέτεια του Ουμπέρτο Έκο
Μια ιστορία λογοκλοπικής τρέλας
Βαγγέλης Δουβαλέρης, Μια «άλλη» ιστορία της φιλοσοφίας

Σχέδιο εξωφύλλου: ο Κ.Π. Καβάφης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Advertisements
This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

4 Responses to The Athens Review of Books (85ο τεύχος)

  1. Ο/Η Nτένης ο τρομερός λέει:

    http://thecricket.gr/2015/01/rena-molho/

    IΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 24, 2015, 11:41
    για την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης | συνέντευξη με την Ρένα Μόλχο

    από την Μαριάννα Ρουμελιώτη και το βυτίο | video: Γιάννης Νικολόπουλος | γράφημα: apophenia_2

    Σε μια εποχή που ο ρατσιστικός λόγος, ο αντισημιτισμός και η ισλαμοφοβία κατέχουν κεντρική θέση στο δημόσιο λόγο, το ζητούμενο δεν είναι απλά να οχυρωθούμε πίσω από μια άνευρη και νομικίστικη υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, ούτε να ξεμπερδέψουμε με μια απλή επίκληση σε ένα δήθεν ευρωπαϊκό ιδεώδες του ανθρωπισμού. Το ζητούμενο ήταν και είναι, να επιχειρήσουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για το παρελθόν και το τώρα. Να παρατηρήσουμε την πολιτική που χαράσσεται απέναντι στους εκάστοτε αδύναμους, στις μειονότητες ή απλά σε ομάδες που δεν εξυπηρετούν τις κάθε φορά επιδιώξεις της κυρίαρχης ιδεολογίας. Να δούμε την ιστορία του τόπου στον οποίο ζούμε, αφήνοντας κατά μέρος εθνικούς μύθους και άβολες πραγματικότητες. Μία απ’ αυτές στην ελληνική ιστορία είναι και η ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, για την οποία γνωρίζουμε λίγα και λέμε ακόμη λιγότερα. Δεν είναι τυχαίο ότι με αυτό το θέμα έχουν ασχοληθεί (εκτός από την ίδια την εβραϊκή κοινότητα) κυρίως συλλογικότητες από το χώρο της αναρχίας και της αυτονομίας, συλλογικότητες δηλαδή που έτσι κι αλλιώς κρατούν μια κριτική στάση απέναντι στην έννοια του κράτους και του πατριωτισμού. Ή δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι απόπειρες διδασκαλίας και μελέτης της ιστορίας των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ελλάδα, χρηματοδοτούνται από την εβραϊκή κοινότητα και όχι από το ελληνικό κράτος. Λογικό βέβαια αφού το ελληνικό κράτος προτιμά να αναπαράγει μία αφήγηση, η οποία λέει ότι όλοι οι χριστιανοί Έλληνες βοήθησαν τους εβραίους Έλληνες, αφήγηση που ασφαλώς απέχει πολύ απ’ την αλήθεια.

    Συναντήσαμε λοιπόν την ιστορικό Ρένα Μόλχο και μιλήσαμε για την πολύ ενδιαφέρουσα (και ασφαλώς διδακτική) ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, από το 1912 μέχρι και την απελευθέρωση από τους Ναζί.


    η ελληνική Θεσσαλονίκη και ο Μεσοπόλεμος

    Η Ρένα Μόλχο στην αρχή της κουβέντας, επιχείρησε να μας δώσει μια εικόνα για το τι συνέβαινε στην πόλη από τη στιγμή που προσαρτήθηκε στο ελληνικό κράτος μέχρι και το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ιστορικός, μας εξήγησε ότι το 1912 από τους 156.000 κατοίκους της πόλης οι 75.000 ήταν Εβραίοι. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν φτωχοί, ζούσαν σε καλύβες και γι’ αυτό το λόγο μόνο το 10% πλήρωνε την κοινοτική εισφορά. Χάρη σε αυτήν ζούσαν περίπου οι μισές εβραϊκές οικογένειες της Θεσσαλονίκης. Σε αυτό ακριβώς το γεγονός της εκτεταμένης φτώχειας, αλλά και στο ότι η πόλη είχε βιομηχανία από παλιά, πριν απ’ την Αθήνα, οφείλεται και το ότι στη Θεσσαλονίκη επέλεξε ο Μπεναρόγια να εγκατασταθεί και να ιδρύσει τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδία. Από τη στιγμή που η Θεσσαλονίκη προσαρτάται στο ελληνικό κράτος, στην πραγματικότητα λαμβάνεται και η απόφαση να «εξελληνιστεί», που σημαίνει, για να είμαστε ακριβείς, να δημιουργηθεί μια πόλη με έναν ομογενοποιημένο πληθυσμό, ο οποίος θα εξυπηρετήσει ευκολότερα τους εθνικούς στόχους και επιδιώξεις. Σταδιακά το μουσουλμανικό στοιχείο εγκαταλείπει την πόλη, ενώ και με την έλευση των χριστιανών προσφύγων, αλλάζει όλη η πληθυσμιακή ισορροπία της περιοχής. Ο Βενιζέλος παίρνει κάποια πρώτα μέτρα εναντίον της εβραϊκής κοινότητας.

    Το 1917 η μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης αποτελεί τη χρυσή ευκαιρία για την αλλαγή της πόλης. Το ελληνικό κράτος ορίζει μια τεράστια πυρίκαυστη ζώνη (μεγαλύτερη απ’ όση ήταν στην πραγματικότητα), περνάει σε δημόσιο έλεγχο όλα τα ακίνητα (ανεξαρτήτως αν καταστράφηκαν ολοσχερώς ή έχουν μικροζημιές) που βρίσκονται σ’ αυτήν και ζητά να πλειοδοτήσουν οι κάτοικοι για να τα αγοράσουν. Τα περισσότερα μέλη της εβραϊκής κοινότητας είναι φτωχά, ενώ τίτλοι ιδιοκτησίας για τις καλύβες δεν υπήρχαν. Έτσι το κέντρο πλέον «εξελληνίζεται» (σύμφωνα πάντα με τον ορισμό και το περιεχόμενο που θέλει να δώσει στον εαυτό του το ελληνικό κράτος).

    Η απόφαση ότι η εβραϊκή κοινότητα «χαλάει» την Θεσσαλονίκη που έχει φανταστεί η νέα εθνική αφήγηση, οδηγεί πλέον σε άρθρα, δημοσιεύματα και κινήσεις ανοιχτά εχθρικές προς τους εβραίους. Η εφημερίδα Μακεδονία στοχοποιεί και δαιμονοποιεί την εβραϊκή κοινότητα. Το 1927 ιδρύεται η εθνικιστική ομάδα 3Ε, η οποία και θα προχωρήσει το 1931 στον εμπρησμό του Κάμπελ, μιας μικρής εβραϊκής συνοικίας. Η πράξη αυτή είναι ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί και επίσης υπαινίσσεται όσα πρόκειται να ακολουθήσουν από το χριστιανικό στοιχείο της πόλης. Οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης θα αντιμετωπίζουν την εχθρότητα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση, μέχρι και την έναρξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τότε πια, οι Ναζί σε συνεργασία με κομμάτια του ντόπιου πληθυσμού και με την ανοχή (ή το μούδιασμα) ενός άλλου κομματιού, θα αναλάβουν το έργο της οργάνωσης της εκτόπισης και εξόντωσης των εβραίων και της λεηλασίας των περιουσιών τους.

    *

    [περνώντας με το ποντίκι πάνω από το χάρτη εμφανίζονται σημαντικές ημερομηνίες και συνοπτικά, μερικά στοιχεία, που αφορούν την ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από το 1912 μέχρι και 1944 . Τα στοιχεία τόσο για το γράφημα, όσο και για την παραπάνω συνοπτική αφήγηση της περιόδου, πάρθηκαν από τις απαντήσεις που μας έδωσε η Ρένα Μόλχο]

    (…..)

    [προτιμάμε να μην παρουσιάσουμε τη συνέντευξη με την κλασσική μορφή των ερωτήσεων απαντήσεων αλλά με μια δομή που θα εξυπηρετήσει καλύτερα – κατά τη γνώμη μας – τις ανάγκες της αφήγησης]

    Η καταγραφή και η αρχή της εξόντωσης των Εβραίων της Θεσσαλονίκης | Πλατεία Ελευθερίας – Ιούλιος 1942.

    «Μέχρι τον Ιούνιο του 1942 δεν έχουν ληφθεί αντισημιτικά μέτρα, απλώς ο διαχωρισμός είναι πιο έντονος απέναντι στους Εβραίους. Αυτό γίνεται, γιατί προσπαθούν πρώτα να λεηλατήσουν την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης. Αυτό ήταν παντού το σχέδιο των Γερμανών. Παντού έγινε πρώτα η λεηλασία. Έχουμε γράμματα που απευθύνονται στην εφορία, στο δημόσιο ταμείο και ζητούν ξεχωριστές καταστάσεις για τους Εβραίους, προκειμένου να δούν ποιοι είναι οι πλούσιοι. Ευτυχώς, στην εφορία δεν υπάρχουν ξεχωριστές καταστάσεις και έτσι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Στις 11 Ιουλίου έχουν ήδη μαζέψει τα δικά τους στοιχεία με διάφορους τρόπους, αφού στο μεταξύ έχουν κλέψει τα αρχεία της κοινότητας τα οποία και μελετάνε. Στα αρχεία της κοινότητας μπορούν να κρίνουν ποιοι Εβραίοι είναι εύποροι, βλέποντας ποιοι πληρώνουν κοινοτική εισφορά, διότι η κοινοτική εισφορά είναι το 10% επί της φορολογίας. Δηλαδή αν πληρώνει κάποιος 1000 ευρώ φόρο πρέπει να δώσει 100 ευρώ στην κοινότητα. Προσπαθούν λοιπόν να βγάλουν άκρη από αυτές τις λίστες. Όταν τελειώνουν και έχουν όλα τα ντοκουμέντα στα χέρια τους και έχουν επιθεωρήσει με άλλους τρόπους και έχουν επεκτείνει την προπαγάνδα τους στον ελληνικό πληθυσμό, δημοσιεύουν μια διαταγή στην Απογευματινή, την οποία δε γνωρίζει ούτε καν ο διορισμένος πρόεδρος της κοινότητας. Όλοι οι Εβραίοι άντρες από 15 έως 45 χρονών πρέπει να συγκεντρωθούν στην πλατεία Ελευθερίας για να καταγραφούν οι αρχηγοί των οικογενειών και τελικά να αποσταλούν σε καταναγκαστικά έργα. Αυτό γίνεται στην πλατεία Ελευθερίας από τις 8 το πρωί ως τις 3 το μεσημέρι, ένα Σάββατο μέσα στον Ιούλη, που ο ήλιος και η ζέστη είναι αφόρητη. Δεν τους επιτρέπουν να σκεπάσουν τα κεφάλια τους. Αν πάει κανείς να βάλει κάτι στο κεφάλι του, για παράδειγμα μια εφημερίδα, στέλνουν τα σκυλιά να τον ρίξουν κάτω. Τους υποχρεώνουν να κάνουν γυμναστικές ασκήσεις. Όλα αυτά με την περιφρούρηση της Ελληνικής Αστυνομίας. Διοικητής της Μακεδονίας είναι ο γνωστός δοσίλογος Β. Συμωνίδης και η Ελλάδα έχει δοσιλογική κυβέρνηση, γεγονός που δεν έχει παραδεχτεί ως σήμερα. Άλλωστε, οι δοσίλογοι πρωθυπουργοί είναι και οι μόνοι δοσίλογοι που έχουν δικαστεί και καταδικαστεί. Γιατί όλοι οι άλλοι πήραν θέσεις εξουσίας μετά τον Εμφύλιο.

    Στην πλατεία Ελευθερίας λοιπόν, έχουν στηθεί τραπέζια όπου οι Εβραίοι άντρες καταγράφονται και παίρνουν έναν αριθμό, ο οποίος δίδεται από δημοτικούς υπαλλήλους. Δεν παραβλέπουν ούτε έναν Εβραίο, τους καταγράφουν όλους. Είναι εκεί που είναι σήμερα η Alpha Bank και πρωτύτερα η Ιονική τράπεζα για όποιον ξέρει τη Θεσσαλονίκη. Τώρα, μιλώντας με αυτόπτες μάρτυρες Χριστιανούς, στα πλαίσια ενός προγράμματος συνεντεύξεων αυτόπτων μαρτύρων που είδαν την εκτόπιση και τη λεηλασία των Εβραίων, σε όλη την Ελλάδα*, μου λένε ότι «καθόμασταν μουδιασμένοι και βλέπαμε και δεν αντιδρούσαμε». Αυτό λένε οι καλόπιστοι. «Είχαμε αποσβολωθεί, δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε». Κανένας από τους παθητικούς παρατηρητές δεν αντέδρασε, δεν διαμαρτυρήθηκε. Ο Μέρτεν, ο οποίος βρισκόταν εκεί, παρόλο που ο ίδιος ισχυρίζεται το αντίθετο, ήταν ο αξιωματικός, υπεύθυνος για την πόλη της Θεσσαλονίκη και ανήκε στη Βέρμαχτ. Αυτός υπέγραφε όλες τις εντολές και η συνεργασία μεταξύ Γκεστάπο και Βέρμαχτ είναι τώρα πλέον τεκμηριωμένη, πολυγραμμένη και πολυδημοσιευμένη, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο Μέρτεν φιλοξενούνταν από μια οικογένεια ευπόρων Χριστιανών στο σπίτι τους. Αυτοί ήταν οι μόνοι που διαμαρτυρήθηκαν στον Μέρτεν, γιατί υπήρχαν τόσες πολλές λιποθυμίες ανθρώπων κάτω από τον καυτό ήλιο, που ο Ερυθρός Σταυρός πηγαινοερχόταν συνέχεια. Και μετά τη δεύτερη μέρα της απογραφής (σημειώστε ότι η πρώτη έγινε στην Εβραϊκή αργία του Σαββάτου στις 11 Ιουλίου του ’42), τη Δευτέρα, τα μέτρα ήταν πολύ πιο ήπια, δηλαδή δεν τους βασάνιζαν δημοσίως. Γιατί την πρώτη μέρα όχι μόνο τους εξευτέλιζαν και τους ταπείνωναν, αλλά είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι Γερμανοί και οι Γερμανίδες στα κτίρια, γύρω από την πλατεία Ελευθερίας που ήταν το μέγαρο Στάιν και άλλα κτίρια πολύ σημαντικά στην πόλη της Θεσσαλονίκης και κάθε φορά που ένας Εβραίος έπεφτε ξερός, χειροκροτούσαν. Αυτός είναι άλλος ένας λόγος που οι Χριστιανοί παρατηρητές, δεν καταλάβαιναν τι γίνεται εκεί πέρα. Δεν πίστευαν ποτέ ότι αυτό θα γίνει. Μπορεί να το άκουγαν για την Πολωνία ή για άλλες χώρες στην Ευρώπη, για την Ελλάδα όμως δεν το πίστευαν. Γιατί αυτές ήταν οι διαβεβαιώσεις των Γερμανών και της δοσιλογικής κυβέρνησης του Τσολάκογλου, που έλεγε ότι οι Εβραίοι είναι πατριώτες. «Δε θα ληφθεί κανένα μέτρο εναντίων τους». Ότι δήθεν οι υπόλοιποι Εβραίοι της Ευρώπης δεν ήταν πατριώτες ενώ οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ήταν.

    Από κει και πέρα άρχισαν καταιγιστικά μέτρα εναντίον των Εβραίων. Αυτοί που είχαν συγκεντρωθεί και καταγράφηκαν ήταν 9000 άτομα (η δημογραφική νόρμα είναι επί πέντε, αρχηγοί οικογενειών). Τους 3000 τους πήραν αμέσως σε καταναγκαστικά έργα σε 12 διαφορετικά σημεία γύρω από τη Θεσσαλονίκη, δηλαδή σε κάτεργα. Για να πάνε εκεί εξετάστηκαν από Έλληνες γιατρούς, συνοδεύτηκαν από την Ελληνική Αστυνομία και από Έλληνες αξιωματικούς και μηχανικούς. Όταν πήγαν εκεί και μετά από 1,5 μήνα άρχισαν να πεθαίνει το 12%. Οι συνθήκες ήταν τρομερές. Τους δίνανε να φάνε 400 θερμίδες την ημέρα και τους είχαν να δουλεύουν επί 12 ώρες. Δεν είχαν που να κοιμηθούνε, κοιμόνταν στο πάτωμα σε ορυχεία. Δεν υπήρχαν ούτε φάρμακα, ούτε γιατροί. Μέχρι που άρχισαν να πεθαίνουν και τότε κάλεσαν Εβραίους γιατρούς και τους πήραν δια της βίας για να περιθάλψουν αυτούς που πέθαιναν. Στην κοινότητα έγινε ξεσηκωμός. 12% μέσα σε 2 μήνες είναι πολύ υψηλό το ποσοστό, νέοι άντρες μέχρι 45 χρονών. Και τότε σκέφτηκαν στην κοινότητα, ορισμένοι παλιοί κοινοτικοί ηγέτες, ότι ίσως ένας τρόπος ήταν να εξαγοράσουν μέσω του νομικού συμβούλου της κοινότητας, που λεγόταν Γιομτώβ Γιακοέλ, τους εργάτες που είχαν πάει στα καταναγκαστικά έργα, με έλληνες ειδικευμένους εργάτες στην οδοποιία και σε τέτοια έργα, γιατί εκτός των άλλων οι Εβραίοι ήταν και άμαθοι σ’ αυτά. Οι ειδικευμένοι εργάτες θα πληρώνονταν με το ποσό της εξαγοράς και έτσι κι αλλιώς όπου πήγαν Χριστιανοί εργάτες πληρώνονταν. Μόνο οι Εβραίοι ήταν δούλοι εργάτες. Πράγματι λοιπόν, έγινε μια διαπραγμάτευση με τον εργολάβο που λεγόταν Μίλερ και τον Γιομτώβ Γιακοέλ, και θα χρειάζονταν 2 δισεκατομμύρια για να γίνει αυτή εξαγορά και να απελευθερωθούν οι Εβραίοι εργάτες».

    Το εβραϊκό νεκροταφείο

    Οι εκτοπίσεις και η εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης

    «Από τη στιγμή που καταστρέφεται το νεκροταφείο, στις 6 Δεκεμβρίου του’42, κλιμακώνονται όλα τα άλλα μέτρα εναντίων των Εβραίων. Πρώτα απ’ όλα, στις 3 Φεβρουαρίου έρχεται η επιτροπή Ρόζενμπεργκ, η οποία θα οργάνωνε τις εκτοπίσεις. Οι απεσταλμένοι του Άιχμαν ήταν ο Dieter Wisliceny και ο Alois Brunner, ο οποίος κρυβόταν μέχρι πρόσφατα στη Συρία και τώρα πέθανε. Δίνεται εντολή ότι από 25 Φεβρουαρίου πρέπει να διαγραφούν οι Εβραίοι από όλους τους συλλόγους της πόλης. Αυτή η διάταξη έχει μεγάλη σημασία και φτάνει μέχρι την απελευθέρωση. Δίδονται καταιγιστικές εντολές στην κοινότητα. Πρώτα απ’ όλα τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας οφείλουν σε ειδικές φόρμες να καταγράψουν τα περιουσιακά τους στοιχεία με το δρόμο όπου μένουν. Από 1η Μαρτίου οφείλουν να περιοριστούν σε ορισμένες περιοχές της Θεσσαλονίκης, δηλαδή τους μαντρώνουν. Δεδομένου ότι στην ιστορία της πόλης, όπως και σε όλες τις ελληνικές πόλεις, όπου υπήρχαν εβραϊκές κοινότητες που δεν είχαν πέσει κάτω από καθολική ή ιταλική κατοχή, δεν υπήρχαν γκέτο. Η έννοια της ξεχωριστής συνοικίας για τους Εβραίους δεν υπήρχε. Στη Θεσσαλονίκη δημιουργούνται 5 γκέτο, τα οποία περιφρουρούνται. Το ένα από αυτά, είναι από την οδό 25η Μαρτίου μέχρι την οδό Εθνικής Αμύνης έξω ακριβώς από το Πανεπιστήμιο, και είναι σχεδόν η μισή πόλη.

    Περιορίζονται λοιπόν οι Εβραίοι στα γκέτο. Έχουν συγκεκριμένες ώρες κυκλοφορίας μόνον και στις 15 Μαρτίου, αρχίζουν οι αποστολές και οι εκτοπίσεις. Παίρνουν κάθε φορά 2.800 άτομα, με τα πόδια, από τη Δυτική Θεσσαλονίκη (δηλαδή περιοχή 25η Μαρτίου), όπου υπήρχαν πολλές εβραϊκές συνοικίες και πάνε μέχρι την Ανατολική Θεσσαλονίκη που είναι ο παλιός σταθμός. Οι πολίτες της Θεσσαλονίκης βλέπουν τους Εβραίους σε κακή κατάσταση. Βλέπουν τους γέρους να τους μεταφέρουν με καροτσάκια οικοδομικής χρήσης, γιατί δεν μπορούν να κάνουν οι γέροι τέτοιες πορείες, και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Οι Γερμανοί και η ελληνική αστυνομία είναι εκεί με μαστίγια και ρόπαλα και τους απειλούν όλους. Δε μπορεί κανείς να κάνει τίποτα. Υπήρχαν ορισμένοι κομμουνιστές και υπάρχουν ορισμένες ιστορίες από έλληνες πολίτες, οι οποίοι απέσπασαν από την πομπή Εβραίους, Για παράδειγμα, ένας κομμουνιστής που ήταν ερωτευμένος με μια Εβραιοπούλα, πήγε με έναν σύντροφο του και την απέσπασαν από την πομπή, αλλά αυτά είναι σπάνιες περιπτώσεις. Εκτοπίστηκαν σε 19 αποστολές, από τις 15 Μαρτίου ως τις 10 Αυγούστου, όλοι σχεδόν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης. Μιλάμε για 46.000 άτομα. Από αυτά, οι 37.000 μικρά παιδιά, γέροι, ανίκανοι προς εργασία, εκτελέστηκαν πριν κατεβούν ακόμη στο στρατόπεδο. Σε φορτηγά με δηλητηριώδη αέρια. Ακόμα δεν είχαν λειτουργήσει οι θάλαμοι αερίων. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους, πήγαν πρώτα στο Άουσβιτς και τους χρησιμοποίησαν και κει για καταναγκαστική εργασία ή παράλογη εργασία, αρκεί για να τους εξοντώσουν δηλαδή, μέσα από την πείνα και την εργασία. Εξοντώθηκαν οι περισσότεροι. Έχουμε μαρτυρίες του Πρίμο Λέβι, έχουμε μαρτυρίες από Εβραίους επιζήσαντες κλπ. Και μετά στο Μπιρκενάου είχαν χτιστεί θάλαμοι αερίων, όπου τους πήγαιναν και τους δηλητηρίαζαν και τους έθαβαν σε ομαδικούς τάφους. Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη μόνο το 4% αυτών των ατόμων. Από τους 46.000 δηλαδή, επιστρέφουν περίπου 1.900 Εβραίοι. Απ’ αυτούς βέβαια μόνο 600 είναι από τα στρατόπεδα. Οι υπόλοιποι έχουν κρυφτεί, έχουν πάει στην Αντίσταση, είτε ως κρυμμένοι, είτε ως μάχιμοι στην Αντίσταση, που μόλις άρχιζε να οργανώνεται στο τέλος του ’42 στην περιοχή της Μακεδονίας και εν γένει στην Ελλάδα. Κάποιοι έχουν πάει στην Παλαιστίνη, όπου υπήρχε και η ελληνική κυβέρνηση στην εξορία άλλωστε. Αυτοί είναι οι υπόλοιποι 1350 που επιστρέφουν».

    Οι εβραϊκές περιουσίες

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    Νεοελληνικός πολιτισμός

    http://www.lifo.gr/articles/titivismata_blogs/147624

    MINIMALISM IS FOR PUSSIES

    Απόφαση σοκ: Διεθνές ένταλμα σύλληψης για όσους νέους φεύγουν εξωτερικό

    Πρέπει όλοι να μείνουμε στη χώρα γιατί ποιος θα πηγαίνει στις παραστάσεις του Καζάκου, εγώ;

    6.6.2017


    Σαράντα χρόνια παλεύει με το ταλέντο ο Κώστας Καζάκος, ένας πραγματικός ήρωας

    Aπό τον aNameToCome

    Ένα από τα παιδικά μου τραύματα είναι όταν οι γονείς μου –καλοί άνθρωποι, κομμουνιστές – με είχαν πάει να δω την παράσταση του Βυσσινόκηπου του Τσέχοφ που ανέβαζε η Τζένη Καρέζη με τον σύζυγο της Κώστα Καζάκο. Η παράσταση είχε τεράστια επιτυχία και για βρεις εισιτήριο έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ. Ο πατέρας μου ήταν μεγάλος θεατρόφιλος και με τα πολλά τα είχε καταφέρει και σε αυτόν χρωστάω ότι ξαναπήγα στο θέατρο μετά από μια δεκαετία αν και μέχρι και σήμερα μισώ στην πραγματικότητα το θέατρο. Δεν ξέρω τι μου είχε κάνει την χειρότερη εντύπωση αλλά θυμάμαι σε αυτή την τρυφερή ηλικία να απορώ γιατί αυτοί οι τύποι έσκουζαν και χτυπιόντουσαν τόσο πολύ. Ξέρω ότι η Τζένη Καρέζη θεωρείται κάτι σαν ιερό τέρας και ίσως να είναι αλλά σε μένα είχε φανεί μια υστερική κυρία που φώναζε ανελέητα με ένα εξαιρετικά δραματικό και επιτηδευμένο τρόπο που μου προκαλούσε δυσφορία. Το ίδιο και με σημαντικά λιγότερο ταλέντο έκανε και ο σύζυγος της. Από τότε κατάλαβα ότι εγώ με την τέχνη δεν θα τα πάμε καλά και πέρασαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω ότι αυτό που στη χώρα μας ήταν και σε μεγάλο βαθμό ακόμα αποκαλείται τέχνη είναι ένα θλιβερό συντεχνιακό κύκλωμα διεκπεραιώσεων που ζει απομυζώντας το κρατικό χρήμα. 6.6.2017 Ο Καζάκος δίνει εξηγήσεις για τους «προδότες νέους που μεταναστεύουν» και καταγγέλλει τα social media Θύελλα ξέσπασε προχτές με τις δηλώσεις του Κώστα Καζάκου ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ μας είπε ότι οι νέοι που δεν παραμένουν στη χώρα και φεύγουν στο εξωτερικό, είναι προδότες. Και το είπε αυτό ενώ ό ίδιος λαμβάνει €4.000 μισθό από το ΔΗΠΕΘΕ του κομμουνιστή Δημάρχου της Πάτρας. Να μείνουν στη χώρα να αγωνιστούν λέει οι νέοι, όπως αγωνίστηκε αυτός τόσα χρόνια να αποφύγει το ταλέντο μην τον πετύχει σε καμιά από τις υπέροχες ταινίες που έπαιξε. Να αγωνιστούν όπως ο ίδιος όταν δίκαζε τον Κλίντοντο 1999 σε δημόσιο λαϊκό δικαστήριο όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος επισκέφτηκε την Ελλάδα και τον βρήκε ένοχο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταδικάζοντας τον σε θάνατο από τα γέλια με τα καραγκιοζιλίκια στα οποία πρωταγωνιστούσε. Έχει δίκιο ο κύριος Καζάκος, σε εποχές που η πατρίδα σε χρειάζεται πρέπει να μένεις πίσω και να πολεμάς. Όπως πολέμησε ό ίδιος όταν στην περίοδο της Χούντας πρωταγωνιστούσε στα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω», «Υποβρύχιο Παπανικολής» και άλλα πατριωτικά έπη. Έτσι και οι νέοι μας, πρέπει να παραμείνουν, να δουλεύουν για €300 το μήνα ανασφάλιστοι αν δεν έχουν την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην γίνουν τσάτσοι ενός πολιτικού συστήματος για να διοριστούν στο Δημόσιο που τόσο ο ίδιος λατρεύει.

    Και το λέει στα ίδια παιδιά που βλέπουν αριστερούς υπουργούς να του πουλάνε επανάσταση συγκυβερνώντας με ψεκασμένους ακροδεξιούς έχοντας τα λεφτά τους στο εξωτερικό.


    Ο Σόιμπλε είναι καθίκι, ανώμαλος, φασίστας ενώ εγώ είμαι και γαμώ τις καλλιτέχνιδες ας πούμε

    Στο ίδιο μήκος κύματος κι ένας άλλος άνθρωπος της τέχνης, η αοιδός Αφροδίτη Μάνου η οποία σε παραλήρημα της στο Facebook, μας εξήγησε ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι δικαίως παραπληγικός αφού ο άνθρωπος που τον πυροβόλησε το έκανε με πολιτικά κριτήρια. Αποκαλεί τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών μισητό, κομπλεξικό, άρρωστο, ενώ τον συγκρίνει με τον Αδόλφο. Όταν το Facebook αφαίρεσε την ανάρτηση της, επανήλθε και μας εξήγησε πόσο καταπληκτική και τίμια καλλιτέχνης είναι και ότι αγαπά τα ΑΜΕΑ! Δεν θα στεκόμασταν στο αντιαισθητικό παραλήρημα της κυρίας αν ήταν ένα μοναδικό, τυχαίο περιστατικό. Όμως σε συνδυασμό με τις δηλώσεις Καζάκου αλλά κυρίως με παρόμοιες δηλώσεις άλλων «καλλιτεχνών» κυρίως του χώρου του τραγουδιού των τελευταίων χρόνων, είναι ενδεικτικές της ποιότητας του καλλιτεχνικού χώρου της χώρας και της αντίληψης που κυριαρχεί σε αυτόν. Μια πολιτική ανάλυση παιδαριώδης, λαϊκίστικη που μοναδικό σκοπό έχει να πολλαπλασιάσει το μίσος και να χαϊδέψει τα κατώτερα ένστικτα του κοινού. Να κάνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από ό,τι η τέχνη έχει ως στόχο να κάνει. Μια πολιτική ανάλυση παιδαριώδης, λαϊκίστικη που μοναδικό σκοπό έχει να πολλαπλασιάσει το μίσος και να χαϊδέψει τα κατώτερα ένστικτα του κοινού. Να κάνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από ό,τι η τέχνη έχει ως στόχο να κάνει.


    Κινδυνεύουμε να χάσουμε αυτές τις ωραίες εικόνες αν δεν καταρρίψουμε το μύθο της κλιματικής αλλαγής

    Η μαλακία δεν είναι βέβαια προνόμιο του καλλιτεχνικού κόσμου, αφού η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, το συνδικαλιστικό όργανο που ανέδειξε τιτάνες του λαϊκού κινήματος όπως ο Φωτόπουλος, έβγαλε ανακοίνωση στήριξης του Ντόναλντ Τραμπ και της απόφασης του να αποσύρει τις ΗΠΑ από την συμφωνία για το κλίμα. Οι τίμιοι αγωνιστές που ανταμείβονται με συντάξεις πολλών χιλιάδων ευρώ, ξεσκεπάζουν τη συνωμοσία των επιστημόνων με τα μεγάλα συμφέροντα στην κατασκευή του μύθου της κλιματικής αλλαγής. Επιτέλους μάθαμε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το κλίμα και ότι τα παγόβουνα λειώνουν επειδή κάποιος έχει ξεχάσει ανοιχτό το θερμοσίφωνα. Που βασίζουν οι συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ την θεωρία τους; Μα φυσικά στο μόνο που τους ενδιαφέρει, το προσωπικό τους συμφέρον που δεν είναι άλλο από τον λιγνίτη. Η χώρα μας έχει δεσμευτεί στην μείωση της χρήσης του πιο ρυπογόνου μέσου παραγωγής ενέργειας μια και είμαστε η μόνη χώρα στον πολιτισμένο κόσμο που τον χρησιμοποιεί σε τέτοιο βαθμό και αυτό απλούστατα σημαίνει απώλεια προνομίων των συνδικαλιστών που λυμαίνονται το χώρο. Που να μπαίνουν τώρα άλλοι πάροχοι και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τι φλωριλίκια είναι αυτά; Άλλωστε τι είναι πιο σημαντικό, το μέλλον του πλανήτη ή το να μπορούν οι κύριοι της ΓΕΝΟΠ να πηγαίνουν σε συνέδρια στο εξωτερικό σε πεντάστερα ξενοδοχεία με τα λεφτά μας; Η απάντηση είναι προφανής, στα παπάρια μας ο πλανήτης σας. Πηγή: http://www.lifo.gr

  3. Ο/Η Άρης Τερός λέει:

    «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω». Ούτε και τα ΒΛΗΜΑΤΑ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s