ΣΟΚ Κυριακής: Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος ζητά να του αλλάξουν σώβρακο (Θαύμα!)

Να παρέμβει η Πολιτεία! [Καταγγέλλουμε: Αφήνουν ποτέ πτώματα με βρόμικα εσώρουχα και εξώρουχα; Aίσχον!]

Πως ειδοποιεί, όμως γιά την αλλαγή των αμφίων του ο Άγιος;

Έρχεται, όπως διηγείται ο πατέρας Ιωάννης, σε μιά καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να χαιρετήσεις, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία’ έλα στην εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους χιτώνες.

Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από πιστούς.

Το 2005 ξαναζήτησε ο Όσιος να γίνη αλλαγή αμφίων μετά 28 χρόνια που πέρασαν από το 1977.
Ο κ. Στυλιανός ξέρει ότι εδώ μαζί ξεκινήσαμε στον αγώνα. Μού είπε λευκανθήκαμε. Ο αγαπητός Στυλιανός ειναι πολλά χρόνια στον αγώνα, και να προσεύχεσθε γι’ αυτόν. Εγώ είμαι εδώ 43 χρόνια κληρικός και τρία χρόνια πρίν ως λαίκός, συνολικά 46 χρόνια και έχουμε δεί χιλιάδες και εκατομμύρια πιστούς να περνουν μπροστά από τον Άγιο Ιωάννη.

Τί έχουμε να μαρτυρήσουμε; Τί είδαμε στις αλλαγές; Το συγκλονιστικό είπαμε είναι ότι είδοποιεί ο ίδιος! Ετσι σε μιά κοπέλα είπε:Να ‘ρθής να δής το μαξιλάρι μου που θα είναι γεμάτο δάκρυα. Κλαίμε για σας τους νέους. Προσευχόμαστε ιδιαίτερα γιά σας στο Θεό να σας στηρίξη.
Όταν το 1977 ανοίξαμε και είδαμε το μαξιλάρι όλο καθαρό ήταν, όμως εδώ δίπλα στούς οφθαλμούς ήταν βρεγμένο με μιά μεγάλη κηλίδα από δάκρυα. Είδαμε όλη την κεφαλή του Αγίου να κινείται, και ο Σεβασμιώτατος και οι ιερείς.

Συγκλονιστικό! Παίρνουμε την λάρνακα και ερχόμαστε σε δύο τραπέζια και βάζουμε τον Άγιο. Αυτό που σεβάστηκε ο ίδιος ο Θεός, ετίμησε και εχαρίτωσε και εδόξασε, που χάρισε το δώρο της αφθαρσίας ως την Β΄ Παρουσία…”

Ιερόν λίνκιον

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, Των Αμνοεριφίων, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

6 Responses to ΣΟΚ Κυριακής: Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος ζητά να του αλλάξουν σώβρακο (Θαύμα!)

  1. Ο/Η Παλιός λέει:

    http://atexnos.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CF%83%CF%89%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CF%81%CF%85%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF%CF%83/#prettyPhoto

    «ΤΟ ΕΣΩΒΡΑΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΥΦΩΝΟΣ»

    Η θεατρική παράσταση “Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος”, μία από τις συμμετοχές που αγαπήθηκε από το κοινό και ξεχώρισε για το χιούμορ και την ευρηματικότητα της στο 5ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών “Τα 12 Κουπέ”, που διοργανώνει το Τρένο στο Ρουφ, παρουσιάζεται από 5 Νοεμβρίου και κάθε Πέμπτη στο ίδιο θέατρο, στο Μουσικό Βαγόνι “Orient Express” από την ομάδα ΠΡΟΣΑΝΑΜΜΑ.

    Το σατιρικό ποίημα του Ζακυνθινού ποιητή Ιωάννη Κολώνια, γραμμένο το 1897, καυτηριάζει την εξαπάτηση και την εκμετάλλευση των θρησκόληπτων πιστών εκ μέρους αδίστακτων ιερωμένων. Το ξεχασμένο σώβρακο ενός εραστή παπά μετατρέπεται σε ιερό κειμήλιο από τη μοιχαλίδα σύζυγο ενός εύπιστου μέχρι ηλιθιότητας Kόντε και καθαγιάζεται με τη συνδρομή του ηγούμενου ενός μοναστηριού. Οι χαρακτήρες μετατρέπονται σε αφηγητές και αντίστροφα, ενώ οι μουσικοί συνυπάρχουν και παρεμβαίνουν στην παράσταση επενδύοντας την με μια πληθώρα μουσικών οργάνων και πολιτισμών.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι έχει κρατηθεί η ιδιόμορφη πρωτότυπη γλώσσα και ο δεκαπεντασύλλαβος ομοιοκατάληκτος στίχος του ποιήματος. Είναι μια παράσταση ανάλαφρη και καταγγελτική ταυτόχρονα, ιδιαίτερα σπινθηροβόλα, πικάντικη και ιδιαιτέρως σαρκαστική!

  2. Ο/Η Παλιός λέει:

    http://sfrang2.blogspot.gr/2009/09/blog-post_05.html

    Του Αγίου Γρύφωνος…

    Στο 8ο τεύχος του περιοδικού «Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ» δημοσιεύτηκε ένα αφιέρωμα στον Επτανήσιο σατιρικό ποιητή Ιωάννη Κολώνια και ειδικά στο ποίημά του με τίτλο «Το Εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος». Το αντιγράφουμε αυτούσιο με την άδεια του εκδότη κ. Μάριου Βερέττα που επιμελήθηκε την παρουσίαση και τα σχόλια:

    Το Εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος

    Στις Εκδόσεις «Περίπλους», του εκλεκτού συναδέλφου Διονύση Βίτσου, ανακαλύψαμε έναν θησαυρό: το σατιρικό ποίημα του Ιωάννη Κολώνια με τίτλο «Το Εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος».

    Ο Ιωάννης Κολώνιας υπήρξε ένας αθυρόστομος σατιρικός ποιητής, που έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Ζάκυνθο, την Αθήνα, την Καλαμάτα, και πέθανε αλκοολικός στις Καρυές του Άθωνα.

    Το ποίημα «Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος» προέρχεται από τον Καζαμία του Ιωάννη Κολώνια, που κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά του 1896. Τα παρακάτω αποσπάσματα αντιγράφηκαν από την έκδοση του «Περίπλου».
    Ο ποιητής περιγράφει κατ’ αρχήν τον ήρωά του:

    «Ιεροκήρυξ ξακουστός και ρήτωρ εκ των πρώτων
    εγύριζεν σ΄Ανατολήν, Δύσιν, Βοράν και Νότον
    κηρύττων με ευφράδειαν πολλήν και ευγλωτίαν
    προτρέπων εις μετάνοιαν εκάστην κοινωνίαν.

    Τους δε πιστούς εφείλκυε με τη ρητορικήν του
    ως εφελκύει σίδηρον ο πόλος του μαγνήτου.
    Είχε δε λείψανα πολλά οσίων και μαρτύρων
    δια των πολλών θαυμάτων του τον θαυμασμόν ενσπείρων.

    Και νόσους εθεράπευε πολλάς και μαλακίας
    δια των λειψάνων του αυτών της θείας ενεργείας…»

    Ώσπου έξαφνα ο θεός Έρως ετόξευσε ευθύβολα τον ρασοφόρο:

    «Κηρύττων εκ του άμβωνος ο ρήτωρ διακρίνει,
    σε πλήθος άλλων γυναικών, μια νιά σαν μπουγαρίνι.
    Όσον κι αν είναι τις παπάς τ’ωραίον τον ελκύει
    γιατί τα άνθη εις την γην ο πλαστουργός εκφύει,
    βεβαίως ν’απολαύωμεν αυτών την ευωδίαν
    να απολαύσει ήθελε κι εκείνος την κυρία…»

    Η κυρία δεν είχε αντίρρηση κι ας ήταν παντρεμένη:

    «Η νέα ήτο σύζυγος κόντε τινός ζαπλούτου,
    την είδε, την ηγάπησε, έχασ’ ευθύς τον νού του.
    Ήτο πτωχή! Τι προς αυτό αφού πονεί η καρδία!
    τα πλούτη δεν μας φέρουνε τελείαν ευτυχία.

    Έρως και αφοσίωσις, ομόνοια κ’ ειρήνη
    την ευτυχίαν φέρουσι παντού την ευφροσύνη…
    Εκείνος την ελάτρευε την είχε ‘κόνισμα του
    το ίνδαλμα του βίου του, η τέρψις, η χαρά του.

    Τον ηγαπούσε και αυτή, αλλ’ όσο μια γυναίκα!
    Που έχει στην καρδίαν της χώρο για άλλους δέκα…»

    Και ιδού η ευκαιρία της συνάντησης των δύο εραστών:

    «Ο κόντες ετοιμάστηκε μίαν λαμπρά πρωία
    να πάη εις το κτήμα του στην εξοχή μακρία…
    Εκείνη: «Να περίστασις!» στην κουβερνάντα λέει,
    διότι της ειχε προειπεί το πάθος που την καίει.
    «Τρέξε αμέσως στου παπά, πόνοι με έχουν ζώσει
    να φέρει τ’ άγια λείψανα ευθύς να με σταυρώσει»»

    Ο παπάς βέβαια δεν άργησε να ανταποκριθεί. Κατέφθασε με τα λείψανα και τον διάκονό του. Ο ίδιος ανέλαβε τη «θεραπεία» της κοντέσας και ο διάκονος της καμαριέρας της. Δυστυχώς όμως:

    «Πλην πριν να τελειώσουνε, πριν επανέλθ’ η τάξις,
    ακούεται εις την αυλήν ο θόρυβος αμάξης.
    Επέστρεφεν ο κύριος και βλέπων μαζευμένους
    δούλους και δούλες στην αυλήν πολύ τεταραγμένους,

    «Πώς τι συμβαίνει;» ερωτά. Κ’ εκείνοι: «Η κυρία
    μόλις εφύγατ’ έπαθεν σφοδρή κεφαλαλγία
    κ’ είναι επάνω ο παπάς αυτός και την σταυρώνει
    με τ’ άγιά του λείψανα να μαλαχθούν οι πόνοι»»

    Ο κόντες έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα, όπου την τελευταία στιγμή ο παπάς πρόλαβε και ντύθηκε, ενώ η κοντέσα έμεινε ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Μόλις έφυγε ο ρασοφόρος με τη συνοδεία του, ο δύστυχος κόντες έσκυψε να χαϊδέψει την άρρωστη, αλλά κάτω από το προσκεφάλι της έκανε μια συνταρακτική ανακάλυψη:

    «…πλην κάτω αφ’ το προσκέφαλο εξείχον δυό κορδέλλαις.
    Ταις τράβηξε κι απόρησε κ’ είχε μεγάλο δίκιο
    γιατ’ έβγαλ’ ένα ‘σώβρακο, πολύ μεγάλο, ανδρίκιο!»

    Η μοιχαλίδα όμως δεν έχασε την ψυχραιμία της και εξήγησε αμέσως την παρουσία του ξένου ανδρικού εσώρουχου:

    «Ως ότου το κεφάλι μου, ψυχή μου, μου περάσει
    τώχει αφήσει ο παπάς τους πόνους να μου γιάνη
    είναι τ’ Αγίου Γρύφωνος όπου για πόνους κάνει.

    Είναι πολύ θαυματουργός αφού το σώβρακό του
    αμέσως μ’ εθεράπευσε, σκέψου το κόκκαλό του.
    Ω! Αγιέ μου Γρύφωνα πολύ θα σε δοξάζω
    και την αγίαν μνήμην σου με νήστεια θα γιορτάζω»

    Στη συνέχεια, η κοντέσα ενημέρωσε κρυφά τον ρασοφόρο εραστή της, ο οποίος κατέφυγε στον ηγούμενο του μοναστηριού για συμπαράσταση. Κι εκείνος αφού τον συμβούλεψε να μην βγάζει ποτέ το σώβρακό του σε ξένα σπίτια:

    «Αμέσως δίνει διαταγάς να ενδυθούν παπάδες,
    Διακόνοι, εξαπτέρυγα, θυμιατά, λαμπάδες.
    Διότι τ’ αγίου Γρύφωνος το ‘σώβρακο θα φέρουν
    εις τον ναόν και με ωδάς και ύμνους θα γεραίρουν.

    Όλη αυτή η ιερά λοιπόν ακολουθία
    επήγανε στου δυστυχούς του κόντε την οικία.
    Ανέρχεται ο ‘γούμενος την κεφαλήν του γέρνει
    και με πολλήν ευλάβειαν το εσωβράκι παίρνει.

    Το έφερε να τ’ ασπασθούν όσ’ ήσαν παρησία
    τ’ ασπάζεται κι ο σύζυγος εν πίστει κ’ ευλαβεία…»

    Μ’ αυτό τον τρόπο, το σώβρακο του θρασύτατου μοιχού παπά έγινε ιερό κειμήλιο, παρόμοιο ακριβώς με όλα τα άλλα που προσκυνούν και φιλούν ακόμη και σήμερα οι πιστοί σε Ανατολή και Δύση, προς μεγάλη ικανοποίηση των ρασοφόρων παράσιτων…

  3. Ο/Η βουκατιος λέει:

    Μπραβο σε σας αλλα και στο ποιητη, σημερα δυστυχως δεν εχουμε σωβρακα γιατι χρησιμοποιουν πανες…….

  4. Ο/Η Ουγκ λέει:

    http://www.vimaorthodoxias.gr/thavmata/thavmata-agiou-ioanni-tou-rosou/

    Θαύματα Αγίου Ιωάννη του Ρώσου

    Κάποια περίοδο πού ο αγάς – σαν ευσεβής Μουσουλμάνος – είχε φύγει σε ιερή αποδημία – προσκύνημα στη Μέκκα, ή γυναίκα του θέλησε νά καλέ­σει σε φαγητό φίλους και γνωστούς γιά νά ευχηθούν γιά τόν ασφαλή γυρισμό και τήν καλή υγεία του αγά της. Καθώς έφερνε ή κυρία στους συνδαιτυμόνες τό γνωστό φαγητό τής Ανατολής, τό πιλάφι, στράφηκε προς τόν Ιωάννη και του είπε: «Πόση χαρά θα ένιωθε, Γιοβάν, σήμερα ο αφέντης σου, αν γευό­ταν από αυτό τό αγαπημένο του φα­γητό». Ό Ιωάννης με απλότητα ζήτησε ένα πιάτο με πιλάφι. Και με τη δύνα­μη τής αδιάκριτου πίστεως και θερμής προσευχής του τό πιάτο θαυματουρ­γικά απεστάλη στο αφεντικό του! Οι παριστάμενοι δεν πίστεψαν. Γέλασαν… Όταν όμως μετά από καιρό επέστρε­ψε ο αγάς και έφερε πίσω τό πιάτο ά­δειο με τό οικόσημο τής μωαμεθανικής του οικογενείας, τότε πείστηκαν όλοι γιά τη δύναμη τής πίστεως του άκα­κου και φιλάγαθου και φιλάνθρωπου αυτού δούλου.

    Ύστερα και από τό γεγονός αυτό, τό ζεύγος των κυρίων πίεζε περισσότερο τόν Ιωάννη νά μην κατοικεί πια στον ανθυγιεινό στάβλο και του παραχώρη­σαν δωμάτιο γιά νά ζει με αξιοπρέπεια. Αυτός όμως και πάλι – όπως και τήν πρώτη φορά – ευγενικά και σταθερά αρνήθηκε. Προτίμησε νά ζει ως ταπει­νός δούλος Ιησού Χριστού στο «ησυ­χαστήριο» πού τόσα χρόνια είχε αγα­πήσει μένοντας πιστός στα θελήματα του αγά του και στη διακονία και τις περιποιήσεις των άκακων και άλογων ζώων.

  5. Ο/Η Ουγκ λέει:

    https://www.ekklisiaonline.gr/thavmata/o-agios-ioannis-o-rosos-gyrise-kai-tin-koitakse/
    O Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γύρισε και την κοίταξε
    Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος Ι.Μ. Τιμ. Προδρόμου Βέροιας

    Δεν αξιώθηκα να πάω στο ιερό νησί της Χαλκίδας για να προσκυνήσω. Κάποια φορά που ξεκινήσαμε, έριξε τόσο χιόνι, που δεν μπορέσαμε να πάμε έξω από την πόλη.
    Άκουσα όμως μία απίθανη ιστορία με τον άγιο αυτόν, και την καταγράφω. Πριν χρόνια, ένα λεωφορείο με κυρίες μεγάλης ηλικίας πήγαν προσκύνημα στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο.

    Έφτασαν στην εκκλησία και ο ξεναγός των εκδρομέων οδηγούσε τις προσκυνήτριες και τις εξηγούσε τα σχετικά. Η γερόντισσα, που μας διηγήθηκε το πάθημά της, τότε ήταν κοντά στα ογδόντα, αλλά με μυαλό τετρακοσιάρικο. Tώρα είναι στα ενενήντα και το μόνο που την στενοχωρεί είναι που δεν την βαστούν τα ποδάρια της να πάει στην εκκλησία.

    Συνήθιζε, λοιπόν, τότε που πήγαινε ακόμα στην εκκλησία, να μπαίνει μέσα και να πιάνει κουβέντα με τις εικόνες. Αλλά πρώτα έπρεπε να ανάψει δεκάδες, ναι καλά διαβάσατε, δεκάδες κεριά για τα ζωντανά και άλλα τόσα για τα πεθαμένα. Άσε τι άναβε για τους αγίους. Και έχοντας αυτό το χούι, συνήθως χάνονταν από τις παρέες. Μόνο όταν ήταν να βγουν από τον ναό την φώναζαν.

    Έτσι και στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Οι άλλες συντρόφισσές της απομακρύνθηκαν. Αλλά αυτή, πλησιάζοντας στο προσκυνητάρι, εκεί που έχουν τον άγιο, τα είδε αλλιώς και σταμάτησε. Έβλεπε ένα παλικάρι ξαπλωμένο και κατάλαβε πως είναι νεκρός. Και άρχισε να κλαίει το παλικάρι: «ποιός να ξέρει πώς σε λένε, και πού να βρίσκεται η μάννα σ’ να σε κλάψει, παλικάρι μ’. Κι η πατρίδα σ’ η Ρωσία λένε πως τάχα είναι μακρυά, παιδί μ’. Έ, τι δα τράβηξες και συ για τον Χριστό, για να σε έχν εδώ». Τον είπε και άλλα μοιρολόγια και έκλαψε με την ψυχή της η γιαγιούλα. Και τότε …πέρασε η ώρα και άρχισαν να μαζώνονται για να φύγουν. Όταν είδαν ότι η θειά αυτή έλειπε, κάποια νεότερη την έψαξε μέσα στην εκκλησία και τελικά την βρήκε. –Άντε, θειά Π. Φεύγουμε, μας περιμένουν.

    Φτάνουν εκεί που ήταν μαζεμένοι όλοι, και λέει στον αρχηγό.

    –Καλά, εσείς μας είπατε ότι θα ρθούμε στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Και Άγιο Γιάννη δεν είδαμε.

    – Πώς δεν τον είδαμε; Εκείνος εκεί είναι.

    –Α, αυτός είναι;

    -Γιατί, εσύ τι νόμισες;

    – Εγώ τον είδα και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαψα, γιατί είναι νέος, από μακριά. Και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαιγα. Πού να είναι η μάννα τ’ να τον κλάψει;.

    -Τί λες, θειά Π. Αυτός είναι ο Άγιο Ιωάννης ο Ρώσος.

    – Εγώ, παιδί μ’; Τί να πω; Εκεί που τον έκλαιγα, γύρισε κατά εδώ το κεφάλι τ’ και με κοιτούσε. Κι εγώ τον έκλαιγα κι αυτός με κοιτούσε. Μέχρι που με φώναξαν και σας βρήκα. Δεν κατάλαβα. Κάτσε μια στιγμή να πάνω να τον προσκυνήσω και φεύγουμε.

    Ποιός τολμούσε να την αρνηθεί το τελευταίο προσκύνημα.

    – Έ, παιδί μ’, μεγάλη η χάρη τ’. Κάθε άγιος έχει την χάρη τ’. Τόσοι αγίοι έχουμε. Δοξασμένο τ’ όνομά Του. Αυτά, που λες, έπαθα.

    Μας διηγείται και άλλα τέτοια, πολλά μπορώ να πω, αλλά όταν τα λέει δεν σηκώνει μάτια να σε κοιτάξει. Ή θα πλέκει τίποτα με το τσιγκελάκι ή τις βελόνες, ή με τα ροζιασμένα και στεγνά δάχτυλά της θα διπλώνει και θα ξεδιπλώνει καμιά χαρτοπετσέτα.

    Και εμείς δεν την λέμε τίποτα. Την αφήνουμε στην μακάρια και ευλογημένη απλότητά της, να νομίζει ότι δεν αξίζει ούτε τα μάτια να σηκώσει για να κοιτάξει τα άγια εικονίσματα.

    Μόνον όταν τελειώνει, σηκώνει τα γαλανά ξεπλυμένα ματάκια της, που είναι βαθιά μέσα στις κόγχες, από την αγρύπνια και από τα δάκρυα, και λέει: «Αυτά, παιδί μ’, έπαθα».

    Δόξα τω Θεώ. Τι θησαυρούς κρύβει αυτή η Αγία Ορθοδοξία, η Αγία Εκκλησία μας;! Και τί θα δουν όσα μάτια το αξίζουν στον άλλο κόσμο;!

  6. Ο/Η Nikolaos λέει:

    Να σας πω εγώ μια ιστορία για τον Άγιο -αληθινη όμως- για ένα πούλμαν γεμάτο γριές που πήγαιναν προσκύνημα. Στο δρόμο για να περάσει η ώρα πήγαινε μια μία στο μπροστινό κάθισμα, έπαιρνε το μικρόφωνο και έλεγε από ένα σοκιν ανέκδοτο, χαρακτηριστική στιγμή που δεν λείπει από κανένα ομαδικό προσκύνημα. Μέχρι που ξεκίνησαν οι στροφές και μισές ξερασαν και οι άλλες μισές κατουρηθηκαν πάνω τους. Μετα από τέτοια τρομάρα, πολλές σίγουρα είδαν τον άγιο με μάσκα να γυρνάει και να τις κοιτάει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s