Ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας χάθηκαν στα χρόνια της κρίσης

[Κ α λ ή  Π ρ ω τ ο μ α γ ι ά !]

Ο αριθμός των απασχολουμένων μειώθηκε περίπου κατά ένα εκατομμύριο. Σε άλλοτε «κραταιούς» κλάδους της οικονομίας όπως οι κατασκευές, χάθηκαν οι 6 στις 10 θέσεις εργασίας. Τα λουκέτα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στέρησαν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Περίπου ο ένας στους 10 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα απασχολείται με «μπλοκάκι» -πάνω από 280.000 άτομα συνολικά- ενώ η ημιαπασχόληση «τρέχει» με ρυθμό άνω του 50% την τελευταία εξαετία.

Τα μνημόνια, έφεραν τα πάνω-κάτω στην αγορά εργασίας. Στον βωμό της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, θυσιάστηκαν θέσεις εργασίας, αμοιβές και ωράρια, όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ του Θάνου Τσίρου στο thetoc.gr. Μόνο οι μεγάλοι εργοδότες –εταιρείες που απασχολούν πάνω από 50 άτομα προσωπικό η καθεμία- διατήρησαν τις θέσεις εργασίας που κατείχαν και πριν εμπλακεί η χώρα στα μνημόνια. Ωστόσο, οι εταιρείες αυτές είναι πολύ λίγες για να στηρίξουν την απασχόληση στην Ελλάδα. Η ραχοκοκαλιά της αγοράς εργασίας, παραμένει η μικρομεσαία δραστηριότητα η οποία επλήγη καίρια από την αύξηση των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών. Οι επιπτώσεις από τα αλλεπάλληλα λουκέτα, φάνηκαν ξεκάθαρα στις στατιστικές της εργασίας.

Στο διάστημα 2009-2015, ο αριθμός των απασχολούμενων μειώθηκε κατά 945.300 άτομα: από τα 4,556 εκατομμύρια στα 3,610 εκατομμύρια. Από το σύνολο των 945 χιλιάδων χαμένων θέσεων εργασίας, οι 716 χιλιάδες -δηλαδή περίπου οι 3 στις τέσσερις- χάθηκαν από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που απασχολούσαν έως και 10 άτομα προσωπικό, ενώ 113 χιλιάδες (περίπου το 12%) εξαφανίστηκαν από τις εταιρείες που απασχολούσαν από 11 έως 19 άτομα. Αντίθετα, ο αριθμός των απασχολουμένων στις επιχειρήσεις με περισσότερους από 50 εργαζομένους η καθεμία ήταν 476,6 χιλιάδες στο τέλος του 2009 για να αυξηθούν σε 504,4 χιλιάδες στο τέλος του 2015.

Τα στοιχεία που δημοσίευσε χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή για την εξέλιξη του εργατικού δυναμικού, οδηγούν σε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα για τι πραγματικά συνέβη στην αγορά εργασίας στα χρόνια των τριών μνημονίων:

• Στο δημόσιο, η απασχόληση μειώθηκε κατά 226 χιλιάδες άτομα κυρίως λόγω των αθρόων συνταξιοδοτήσεων (οι περισσότερες υπό την απειλή των αλλαγών στο ασφαλιστικό) αλλά και της μνημονιακής απαίτησης για εφαρμογή αυστηρών κανόνων του τύπου «μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις». Έτσι, ο αριθμός των απασχολουμένων, από το ένα εκατομμύριο που ήταν στο τέλος του 2009, περιορίστηκε στα 774,8 χιλιάδες άτομα στο τέλος του 2015. Μείωση, υπήρξε και στον αριθμό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Χάθηκαν 719 χιλιάδες θέσεις απασχόλησης με αποτέλεσμα να περιοριστούν από τα 3,555 εκατομμύρια, στα 2,835 εκατομμύρια.

• Πιο ανθεκτικός αποδείχτηκε ο πρωτογενής τομέας καθώς οι θέσεις απασχόλησης μειώθηκαν κατά 13% ή κατά 67,2 χιλιάδες θέσεις εργασίας (από τις 532,9 χιλιάδες στο τέλος του 2009, στις 465,7 χιλιάδες στο τέλος του 2015). Η απόλυτη κατάρρευση, επήλθε στον δευτερογενή τομέα: ενώ στο τέλος του 2009, απασχολούνταν 962,7 χιλιάδες εργαζόμενοι, στο τέλος του 2015, ο αριθμός τους είχε περιοριστεί κατά 423,3 χιλιάδες (ή κατά 44%) στις 539,4 χιλιάδες. Ο κατασκευαστικός κλάδος, στέρησε από την οικονομία περισσότερες από 225 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ουσιαστικά, στο διάστημα 2009-2015 χάθηκαν οι έξι στις 10 θέσεις στην οικοδομή και στις κατασκευές καθώς ενώ πριν τη μεγάλη ύφεση απασχολούνταν 370,7 χιλιάδες άνθρωποι, στο τέλος του 2015 είχαν απομείνει μόλις 145,2 χιλιάδες θέσεις. Από τον τομέα της βιομηχανίας, χάθηκαν η μια στις τρεις θέσεις ή περίπου 197 χιλιάδες σε απόλυτο αριθμό. Στο τέλος του 2009 απασχολούνταν 592 χιλιάδες και στο τέλος του 2015 περίπου 394 χιλιάδες. Τέλος, στο τριτογενή τομέα, καταγράφηκε μείωση 15% στην απασχόληση. Στον τομέα που κρατάει το μεγαλύτερο μερίδιο στην απασχόληση (σ.σ το συνολικό ποσοστό ξεπερνά το 72%), η απασχόληση μειώθηκε από τα 3,06 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, στα 2,6 εκατομμύρια. Από τις 454 χιλιάδες θέσεις που χάθηκαν οι 222 χιλιάδες αφορούσαν στον κλάδο του εμπορίου, των ξενοδοχείων και της εστίασης ενώ 47,6 χιλιάδες αφορούσαν στον τομέα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.

• Το 64% των χαμένων θέσεων απασχόλησης (περίπου 600 χιλιάδες θέσεις) στο διάστημα 2009-2015 αφορά σε μισθωτούς ο αριθμός των οποίων μειώθηκε από τα 2,949 εκατομμύρια άτομα, στα 2,348 εκατομμύρια. Ο αριθμός των αυτοαπασχολουμένων χωρίς προσωπικό, περιορίστηκε κατά 128,6 χιλιάδες άτομα (από τα 376,9 χιλιάδες στα 248,4 χιλιάδες ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι με προσωπικό, είναι πλέον 855,9 χιλιάδες έναντι 964 χιλιάδων πριν από τα μνημονία. Μείωση παρατηρείται και στον αριθμό των «βοηθών στην οικογενειακή επιχείρηση» η οποία αποδίδεται κατά κύριο λόγο στα χιλιάδες «λουκέτα».  Ο αριθμός των βοηθών, από τις 266 χιλιάδες που ήταν προ κρίσης, έχει περιοριστεί στις 157,9 χιλιάδες.

• Στην περίοδο 2009-2015, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε μεγάλη μείωση στον αριθμό των πλήρως απασχολούμενων και κατακόρυφη αύξηση στον αριθμό των μερικώς απασχολούμενων. Το μερίδιο της μερικής απασχόλησης στο τέλος του 2009 ήταν μόλις 6,12% καθώς ο αριθμός των εργαζομένων της κατηγορίας ήταν 278,9 χιλιάδες σε σύνολο 4,556 εκατομμυρίων απασχολουμένων. Στο τέλος του 2015, οι μερικώς απασχολούμενοι είχαν αυξηθεί σε 343,2 χιλιάδες με τον αριθμό των απασχολούμενων να μειώνεται στα 3,61 εκατομμύρια άτομα και το μερίδιο να αυξάνεται στο 9,51%.

• Μόνιμη θέση εργασίας, κατέχουν 2,067 εκατομμύρια άτομα, αριθμός μειωμένος κατά 518,5 χιλιάδες σε σχέση με το 2009. Θέση προσωρινής απασχόλησης ή με σύμβαση ορισμένου χρόνου (είναι τα περίφημα «μπλοκάκια) κατέχουν με στοιχεία 2015 280,6 χιλιάδες άτομα έναντι 362,5 χιλιάδων στο τέλος του 2009. Ο αριθμός των «μπλοκάκηδων» μειώθηκε κυρίως λόγω του δημοσίου καθώς με τα μνημόνια απαγορεύτηκαν οι μαζικές ανανεώσεις συμβάσεων. Στην έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, η μεγάλη πλειοψηφία όσων καλύπτουν μια προσωρινή θέση απασχόλησης, δήλωσαν ότι δεν μπορούν να βρουν μόνιμη θέση.

• Το πρόστιμο των 10.500 ευρώ για την ανασφάλιστη εργασία φαίνεται ότι έχει λειτουργήσει θετικά καθώς, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός των εργαζομένων που δηλώνουν ότι εργάζονται ανασφάλιστοι, έχει μειωθεί από τα 184 χιλιάδες άτομα στο τέλος του 2009, στα 130,8 χιλιάδες άτομα στο τέλος του 2015.

• Η κρίση «κούρεψε» και τις διπλοαπασχολήσεις. Δύο ή περισσότερες δουλειές είχαν στο τέλος του 2009 περίπου 155 χιλιάδες άτομα για να μειωθεί ο αριθμός τους στις 59,3 χιλιάδες στο τέλος του 2015.

Πηγή: thetoc.gr via hania.news

ΥΓ:
Ανοίγει η μισθολογική ψαλίδα δημόσιου – ιδιωτικού τομέα

[…]Ειδικότερα, βάσει των τελευταίων στοιχείων, το δ΄ τρίμηνο του 2016, το ωριαίο κόστος εργασίας στο Δημόσιο αυξήθηκε κατά 3,4%, ενώ το ωριαίο κόστος εργασίας στον επιχειρηματικό τομέα μειώθηκε κατά 3,3%. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αύξηση του ωριαίου κόστους εργασίας στον δημόσιο τομέα δεν οφείλεται στην αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων αλλά στην αύξηση του αριθμού τους, των ασφαλιστικών εισφορών και των επιδομάτων.

Οπως προκύπτει από τα επιμέρους ποσοτικά στοιχεία, το δ΄ τρίμηνο του 2016 το ωριαίο μισθολογικό κόστος στο Δημόσιο μειώθηκε κατά 0,7%, αλλά οι εισφορές και τα επιδόματα αυξήθηκαν κατά 13,4%. Το αποτέλεσμα είναι συνολικά το ωριαίο εργασιακό κόστος να αυξηθεί κατά 3,4%. Αντιθέτως στον ιδιωτικό τομέα, οι αμοιβές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά 2,9%, ενώ μείωση 5,9% καταγράφηκε στα επιδόματα και στις εισφορές. Στελέχη της Δημ. Διοίκησης μιλώντας στην «Κ» απέδιδαν τη διεύρυνση της «ψαλίδας», ως προς το ωριαίο κόστος εργασίας μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, στο γεγονός ότι στο Δημόσιο γίνονται προσλήψεις, ενώ την ίδια ώρα ο ιδιωτικός τομέας συρρικνώνεται συστηματικά. Περισσότερα >>>

Advertisements
This entry was posted in Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

6 Responses to Ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας χάθηκαν στα χρόνια της κρίσης

  1. Ο/Η Μίμης ο σιδεράς λέει:

    Πρωτομαγιά του 1976
    http://www.protagon.gr/themata/flashback/44341401922-44341401922
    Η Πρωτομαγιά θυμίζει πάντα τον Αλέκο Παναγούλη

  2. Ο/Η Mimi metallurgico λέει:

    1900
    Η απελευθέρωση και η τιμωρία των Χρυσαυγιτών Αττίλα και Ρεγγίνας

  3. Ο/Η των κώλων λέει:

    http://www.ereportaz.gr/choris-tin-parousia-dei-ke-ellinikou-dimosiou-i-diki-gia-to-skandalo-tis-genop-tours/

    Χωρίς την παρουσία της ΔΕΗ η δίκη για το σκάνδαλο της ΓΕΝΟΠ-ΤOURS
    Ήσσονος σημασίας υπόθεση θεωρεί, προφανώς, το σκάνδαλο της ΓΕΝΟΠ-Tours η ΔΕΗ!

    Δεν εξηγείται αλλιώς η «απόφασή» της να μην προχωρήσει σε δήλωση παράστασης Πολιτικής Αγωγής στην δίκη που ξεκίνησε σήμερα (αλλά διέκοψε για τις 23/12) στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών. Στο εδώλιο του κατηγορούμενου κάθονται συνολικά 59 άτομα, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, Νίκος Φωτόπουλος, ο πρώην αρχισυνδικαλιστής Ρίζος Ρίζος και η κόρη του, οι πρώην πρόεδροι της ΔΕΗ, Ιωάννης Παλαιοκρασσάς και Αρθούρος Ζερβός και πολλοί ακόμη.

    Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών που είχε αποκαλύψει το ereportaz (εδώ) οι κατηγορούμενοι φέρονται να έχουν διαπράξει τα κακουργήματα της «απιστίας στην υπηρεσία κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση» και της «απάτης» σε βάρος της ΔΕΗ Α.Ε.. Τα ποσά για τα οποία κατηγορούνται αφορούν τιμολόγια, που ξεπερνούν το 1.000.000 ευρώ για τις χρονικές περιόδους 2008, 2009, 2010, ένα δάνειο ύψους 500.000 ευρώ της ΔΕΗ προς τη ΓΕΝΟΠ, για το οποίο δεν δόθηκαν ποτέ σοβαρές εγγυήσεις για να επιστρέψουν τα χρήματα αυτά πίσω στη ΔΕΗ, καθώς και 300.000 ευρώ που δαπανήθηκαν από τη ΔΕΗ για μελέτη που ποτέ δεν εκπονήθηκε, αλλά ούτε και επιστράφηκαν τα χρήματα. Σύμφωνα με πληροφορίες το δάνειο επεστράφη λίγο πριν η υπόθεση φτάσει στο ακροατήριο.

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341402030-44341402030

    Τι μας λες, συνδικαλιστή;

    Σε έναν κόσμο που διαπραγματεύεσαι και παλεύεις μόνος, είναι μάταιο να μιλάς για συνδικαλισμό με όρους, κώδικες και ήθη που παραπέμπουν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα

    Κώστας Γιαννακίδης

    1 ΜΑΪΟΥ 2017

    Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν 45 χρόνια από τη ζωή τους σκυφτοί πάνω από έναν πάγκο, στο εργοστάσιο. Που μέτρησαν τα κέρματα στην τσέπη με μεγαλύτερη προσοχή από τις μέρες τους. Και έφτασαν ξέπνοοι, γέροι, κουρασμένοι, σε ένα καφενείο να μην έχουν τι να πουν, να μην ξέρουν τι να κάνουν.

    Είναι άλλοι άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή τους μέσα σε ένα γραφείο. Εμεναν όλα ίδια και άλλαζαν μόνο αυτοί, σαν ένα λουλούδι που μαραίνεται στο βάζο. Κοπέλες που έσπασαν χιλιάδες νύχια σε γραφομηχανές και πληκτρολόγια, που είπαν εκατομμύρια «παρακαλώ» στο τηλέφωνο και έντυσαν τόσες σεζόν τις κούκλες στη βιτρίνα, που έφτασαν να τις ζηλεύουν επειδή δεν μεγαλώνουν ποτέ.

    Ναι, όμως σήμερα τα πράγματα στην αγορά εργασίας είναι πιο σύνθετα από τότε. Πρέπει να είσαι δημόσιος υπάλληλος για να τελειώσεις την καριέρα σου στη δουλειά που την άρχισες. Αλλιώς θα αλλάξεις πέντε-έξι σημεία απασχόλησης, πιθανότατα και επαγγέλματα. Θα περάσεις περιόδους ανεργίας, με ελπίδα το πρωί και απελπισία το βράδυ. Θα δουλέψεις από το σπίτι, θα πάρεις «μαύρα», θα έχεις παράλληλη ή μερική απασχόληση. Μπορεί να κολλήσεις ένσημα στο εξωτερικό. Να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας που εργάζεσαι ως μισθωτός. Αλλά και μισθωτός που ψάχνεις μερικά μεροκάματα ως ελεύθερος επαγγελματίας.

    Οι συνδικαλιστές που θα πάρουν τον λόγο στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς, δεν θα αδικήσουν την αλήθεια περιγράφοντας την αγριότητα του τοπίου. Μισθοί της ντροπής, χωρίς δικαιώματα, ωράρια και επιδόματα. Εργαζόμενοι χωρίς αξιοπρέπεια, με σκυφτό κεφάλι να σκάβουν την πόλη με τα πόδια για μισό μεροκάματο. Παιδιά καβάλα σε μηχανές, σε γύρους θανάτου για μία παραγγελία παραπάνω. Ανθρωποι που ανοίγουν τρομαγμένοι τα μάτια στη μέση της νύχτας. Ποιος μπορεί να κάνει κάτι ουσιαστικό για όλους αυτούς; Σίγουρα όχι οι φωνές πίσω από τη ντουντούκα.

    Αν η Πρωτομαγιά μας δίνει μία επετειακή ευκαιρία να συζητήσουμε τα εργασιακά, είναι καιρός πια να βάλουμε στην κουβέντα και τα συνδικαλιστικά. Διότι αυτό που θα συμβεί σήμερα στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, είναι επαρκές μόνο αν το δεις ως επετειακή εκδήλωση μνήμης προς εκείνους που αγωνίστηκαν για την προάσπιση και την κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων. Μέχρι εκεί. Πέραν των επετειακών δεν υφίσταται σχέση με το σύγχρονο κόσμο. Να παίξεις τη «Φάμπρικα» του Χαλκιά, να παίξεις και την «Πρώτη του Μάη» του Μπακαλάκου και πάμε πάλι για του χρόνου.

    Πριν από λίγες μέρες, στο TED στο Βανκούβερ, είπαν ότι μέχρι να φτάσει ο αιώνας στα μισά του, τα ρομπότ θα απειλούν πάνω από το 50% των θέσεων εργασίας στον πλανήτη. Λογικό. Μέχρι τότε δεν θα υπάρχει εργοστάσιο που να χρειάζεται ανθρώπινα χέρια. Η αγορά και η φύση της εργασίας υφίστανται δραματικές αλλαγές, όμως ο εγχώριος συνδικαλισμός παραμένει βαθιά αναχρονιστικός, προσηλωμένος σε κώδικες, ήθη και συνθήκες που αντιστοιχούν καλύτερα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Πολλά επαγγελματικά στελέχη, με πολιτικές βλέψεις, ενίοτε με διαθέσεις συναλλαγής και αγωνιστικά ένστικτα που αφυπνίζονται αν απολυθεί κανένας δικός μας και πάμε και αποκλείσουμε το μαγαζί στο οποίο δούλευε. Ποιος εργαζόμενος αισθάνεται σήμερα ότι έχει την κάλυψη του συνδικαλιστικού του οργάνου; Και ποιο συνδικάτο αντιλαμβάνεται τη ρευστότητα των συνθηκών, την ανάγκη για επιμόρφωση ή και για αλλαγή επαγγέλματος;

    Σε έναν κόσμο που διαπραγματεύεσαι και παλεύεις μόνος, είναι μάταιο να μιλάς για συνδικαλισμό με τους όρους που γίνεται σήμερα. Τα συνδικάτα κατέληξαν να λειτουργούν ως μαυσωλεία μίας εποχής που δεν υπάρχει πλέον. Αρτηριοσκληρωτικά, δύσκαμπτα, αρνούμενα να αποδεχθούν ότι ο κόσμος αλλάζει επειδή, απλούστατα, δεν θα ήθελαν να αλλάξει ποτέ.

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Πολλοί εκλαμβάνουν τα δραματικά στοιχεία που παραθέτει η ανάρτηση ή άλλα παρόμοια, σαν την αιτία της κακοδαιμονίας μας. Είναι, ένα συνηθισμένο λάθος. Πρόκειται για συμπτώματα και όχι για αιτία. Η διερεύνηση των αιτίων πρέπει να αναζητηθούν πίσω στο παρελθόν. Και όποιος θέλει να ανιχνεύσει τις πρώτες αιτίες, οφείλει να είναι εξοπλισμένος με θάρρος και πάθος για ιστορική αλήθεια. Πόσοι όμως, έχουν την απαραίτητη θέληση για αλήθεια;
    Κάποιοι φροντίζουν, ώστε οι πολίτες να μην επιχειρήσουν ποτέ μία πραγματική έρευνα, των αιτιών.
    «Δεν χρειάζεται να σκέπτεσαι» του λένε, «σκεπτόμαστε εμείς για εσένα. Εσύ είσαι ο εργαζόμενος, ο εργάτης, ο προλετάριος, ο άνεργος. Εχεις εξ’ ορισμού το δίκαιο με το μέρος σου. Εφ’ όσον είσαι εργάτης και φτωχός, είσαι δίκαιος, καλός, είσαι θύμα της εκμετάλλευσης του κεφαλαίου, του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Κάθε σου απαίτηση, είναι ντε φάκτο ιερή και νόμιμη. Οι άλλοι, είναι οι πλούσιοι, η άρχουσα τάξη, το κεφάλαιο, οι εκμεταλλευτές. Είναι ντε φάκτο, οι άδικοι και αδίστακτοι μπουρζουάδες, που πρέπει να εξαφανιστούν και αυτό θα συμβεί σε μία σοσιαλιστική κοινωνία και ακόμα περισσότερο στον κομμουνιστικό παράδεισο (βλ. κόλαση), όπου ο καθένας θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και θα απολαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες το(!) Μέχρι τότε, αντί να χρησιμοποιείς το μυαλό σου, μπορείς να φωνάζεις συνθήματα, όπως: το δίκαιο του λαού είναι νόμος- ψωμί παιδεία ελευθερία- ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός- η γη θα γίνει κόκκινη κλπ. Αν μάλιστα, είσαι και οργισμένος, τότε δεν θα υπάρχουν πολλοί που θα τολμήσουν να αμφισβητήσουν το ιερό δίκαιο σου. Επειδή το δίκαιο σου είναι πάνω από κάθε κριτική και αμφισβήτηση- όσοι έχουν αντίθετη άποψη από την δική σου, είναι πράκτορες του κατεστημένου και οπορτουνιστές- έχεις το πλεονέκτημα να θεωρείς, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάθε μορφή βίας, ακόμα και αιματοχυσία. Μη προβληματίζεσαι για αυτό. Αρκεί να το κάνεις με την απαραίτητη φαντασμαγορία περί αιώνιου δικαίου των προλεταρίων, που μόνο αυτοί μπορούν να δημιουργήσουνε μια ανθρώπινη κοινωνία και καθώς οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα την βία, θα επικεντρωθούν στις φαντασμαγορικές σου υποσχέσεις, περί αταξικής κοινωνίας και άλλα τέτοια.
    Είμαστε υπέρ του πολέμου, επειδή έτσι θα γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό. Όταν όμως, κτίσουμε τον σοσιαλισμό, τότε θα είμαστε υπέρ της ειρήνης, σαν υπέρτατο αγαθό. Βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η ειρήνη μας ενδιαφέρει μόνο όταν επιβάλλουμε το δικό μας καθεστώς, ώστε να εξασφαλίσουμε την διαιώνιση του, αφού κάθε διατάραξη της ειρήνης, θα μπορεί να είναι και αμφισβήτηση του κομμουνιστικού ιδεώδους.
    Το μεγάλο μας ιδεολογικό όπλο, είναι ο μαρξισμός. Δεν είναι ανάγκη να τον μελετάς. Θα το κάνουμε εμείς για σένα. Για αυτό υπάρχει όλο το ιδεολογικό υπόβαθρο της Αριστεράς.
    Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, εσύ μπορείς να θυμώνεις, να απεργείς, να διαδηλώνεις, να κάνεις φασαρία, να διαμαρτύρεσαι, να γιορτάζεις την πρωτομαγιά και να τιμάς τους ήρωες σου.
    Μόνο πρόσεξε! Οφείλεις να είσαι πάντα, σ’ ένα μαντρί. Μαζί με τους πολλούς. Η μαζικότητα, θα σε εξασφαλίσει να μη σκέπτεσαι.. Και αν δεν σου αρέσει αυτό το μαντρί, υπάρχουν άλλα μαντριά, που μπορείς να διαλέξεις.
    Μη ξεχνάς, ότι εκτός από τον ταξικό εχθρό, υπάρχει και ένας άλλος, εξ ίσου επικίνδυνος. Αυτός που δεν του αρέσουν τα μαντριά. Αυτόν όμως, συνήθως τον τρώει ό λύκος!»
    Αυτή είναι σύντομα, η ιστορία της εργατικής τάξης, του σοσιαλισμού και της Αριστεράς.
    Ο σοσιαλιστικός παράδεισος (καλλίτερα κόλαση), κατέρρευσε. Αυτό το εγχείρημα, είχε μια σοβαρή αδυναμία. Οφειλε να αποδείξει την αλήθεια του παραδείσου του, εδώ στην γη και όχι κάπου στον ουρανό, κάποτε στο απροσδιόριστο μέλλον.
    Εν τω μεταξύ όμως, με τις φαντασιώσεις του και το μαρξιστικό -και όχι μόνο- δόγμα του, προκάλεσε σύγχυση στο μυαλό των ανθρώπων, τους οδήγησε σε διχαστικές πρακτικές, απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αντίληψη περί αναζήτησης ευθυνών, όχι στο εαυτό του, αλλά στους κακούς πλούσιους, σε παλιμπαιδισμό και σπατάλη, τεράστιου χρόνου..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s