Ποιών ανθρώπων τα σπίρτα ανάβουν το «άγιο Φως»!

[Άρπαγες, διαφθορείς και υποκριτές είναι οι εκλεκτοί του Ορθόδοξου Θεού;]

Αύγουστος 1968: Ο Βενέδικτος χρίζει τέσσερις επίορκους δικτάτορες και βασανιστές «Μεγάλους Σταυροφόρους» και «Ταξιάρχες» του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου», δείχνοντας έτσι και το μέτρο του σεβασμού του σε αυτό το «ιερό» μνημείο.

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Πάλι φέτος η σκηνοθεσία του Αγίου Φωτός, η οποία τελείται με κρατική χορηγία στην ελληνική εκκλησιαστική αποικία των Ιεροσολύμων, χτύπησε την πόρτα μας. Συνοδεύτηκε από την συνηγορία του πολιτικού περιπλανώμενου υπουργού κ.Κοτζιά («Από το ΚΚΕ στον Γιώργο και τώρα υπέρ Αντώνη», ΤΟ ΒΗΜΑ, 17 Απρ 2011), συνομιλητή κάποτε ενός Ρώσου Ναζιστή («Στροφή 180 μοιρών» από Κοτζιά: Παραδέχεται την πρόσκληση στον Ρώσο εθνικιστή Ντούγκιν», ‘Πρ.Θέμα’, 09/02/2015) και από προσφορά του ευλαβικού συνδικάτου των Αστυνομικών να αναλάβει τα έξοδα της μεταφοράς του προϊόντος της. Αυτή η χριστιανική έξαρσις του Σωματείου, μου δίνει την ελπίδα πως θα ζητήσει με τον ίδιο ζήλο την απόταξη των Αστυνομικών σε βάρος των οποίων υπάρχουν αποδείξεις μαστροπίας, βασανισμών, βιασμών, συνεργασίας με νεοναζιστές εγκληματίες κλπ, ενώ οι ΕΔΕ σε βάρος τους εκκρεμούν μακροχρόνια. Φέτος διαμαρτυρήθηκαν, κάπως αργά, για την τιμή των όπλων δυο-τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι ένοχοι έχουν ένα ονοματεπώνυμο, το οποίο αρνούνται να το πουν: Αλέξης Τσίπρας. Ο Κοτζιάς τους απάντησε (για λογαριασμό του πρωθυπουργού;) πως «η προοδευτικότητα δεν πρέπει να μετριέται με χτυπήματα στην καρδιά της παράδοσης του λαού…». Νομίζω πως τα επιχειρήματα του Κοτζιά θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν και την ανθρωποφαγία, την κλειτοριδεκτομή, το ξεμάτιασμα ή την μπούργκα, που όλα τους αποτελούν παραδόσεις «του λαού».

Θα αναφερθώ με συντομία σε έναν από τους παλιούς ηθοποιούς της παράστασης, στον πατριάρχη Βενέδικτο, που πρωταγωνιστούσε μεταξύ 1964-1980. Δεν ήταν ο χειρότερος από τους τέσσερεις τελευταίους πατριάρχες μέχρι σήμερα. Ήταν ο μόνος εκλεπτυσμένος από δαύτους και πιθανότατα ο ικανότερος, αν μπορεί κάποιος να κρίνει από όσα δημόσια έχουν εκδηλωθεί και αν δεχθεί ως κριτήριο τα ελληνικά κρατικά συμφέροντα, γιατί με μέτρο χριστιανικής Ηθικής δεν μπορεί να γίνει η ελάχιστη κουβέντα για κανέναν από τους Άριους της ελληνικής «φυλής» (!), που ροβόλησαν ανήλικοι από τα χωριά τους για να κάτσουν στο σβέρκο των Παλαιστινίων Ορθοδόξων. Τώρα γιατί ο Χριστός θέλει έναν διεφθαρμένο Έλληνα για να κάνει το «θαύμα» (Θου Κύριε…) του Φωτός και περιφρονεί τους συμπατριώτες του Παλαιστινίους Ορθοδόξους, ρωτήστε τον Διαφωτιστή και Δημεγέρτη της Ευρώπης Αλέξη Τσίπρα, που έχει κάνει το πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεύτερο σπίτι του και δείχνει πως θεωρεί την ξενάγησή του από την κα Τόνια στο αναστυλωμένο Κουβούκλιο, ολοκλήρωση του κύκλου του ως μηχανικού.

Αντιγράφω από την «Ελευθεροτυπία» του 2005, της χρονιάς που από συρροή ενδοεκκλησιαστικών ανταγωνισμών  εξερράγησαν ιερά σκάνδαλα και άνοιξαν για λίγο τα στόματα του ελληνικού Τύπου: Ο Ιεροσολύμων Βενέδικτος «είχε τη φήμη ανθρώπου που οι γυναίκες δεν τον άφηναν ασυγκίνητο. Λέγεται…..ήταν ιδιαίτερα διαχυτικός ακόμα και με προσκυνήτριες….βοά η αδελφότητα, οι φήμες εμπλέκουν ακόμα και σύζυγο γνωστού Έλληνα πολιτικού. Λέγεται ότι είχε σχέσεις μαζί της….και ότι της χάρισε ένα σπίτι στα … προάστια από την περιουσία του Πατριαρχείου», εκεί «ζει με τον …σύζυγό της….Για τον Βενέδικτο λέγεται ότι ήταν κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, μορφωμένος και άνθρωπος με φινέτσα….Του άρεσε η καλή ζωή….έμενε στη βίλλα της Γαλιλαίας, όπου προσκαλούσε πρίγκηπες, υπουργούς….της καλής κοινωνίας» (Π.Νικολόπουλος, «Ε», 12.6.2005). Υποθέτω πως το σπίτι της κυρίας υπουργού, θα αγοράστηκε από το φιλόπτωχο ταμείο του πατριαρχείου, που είναι εξαιρετικά γενναιόδωρο, σε τέτοιες περιπτώσεις συγγένειας, πνευματικής σχέσεως ή έρωτα: «Με τις «ευλογίες» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων μπορεί κάποιος να πληρώνει ενοίκιο λιγότερα από 60 ευρώ για σπίτι 100 τ.μ. Σκάνδαλο στην Εξαρχία του Παναγίου Τάφου. Οικονομικοί επιθεωρητές ερευνούν τις συμβάσεις για εκατοντάδες σπίτια, θέατρα, ναούς και κτήματα στην ΕλλάδαΕνοικιαστής του Πατριαρχείου είναι και το γνωστό τοπ μόντελ κ. N. Παπαδάκης, ο οποίος διαμένει στην οδό Τσάμη Καρατάσου. Ο κ. Παπαδάκης για διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου με θέα στην Ακρόπολη καταβάλλει ενοίκιο 110 ευρ…» (ΤΟ ΒΗΜΑ, Μ.Αντωνιάδου, 10/07/2005, 00:00»). Φρονώ πως ο Ν.Παπαδάκης, ο οποίος ανήκει στον κύκλο των ευσεβών και ενάρετων διανοουμένων-καλλιτεχνών (Γιώργος Μαζωνάκης, Λάκης Λαζόπουλος, Νίκος Αναδιώτης, Σταμάτης Γονίδης, Γρηγόρης Αρναούτογλου, Στράτος Τζώρτζογλου, κλπ-«Διάσημοι Έλληνες που επισκέφτηκαν το Άγιο Όρος»), που επισκέπτονται τακτικά το Άγιο Όρος, δικαιούνταν δωρεάν το διαμέρισμα.

Επιστρέφω στον κατά κόσμον Βασίλη Παπαδόπουλο, που προερχόμενος από το χωριό Τσεσνίρ της Τουρκίας (οι βιογράφοι του το εξελληνίζουν σε Τσεσνείρο), έφτασε 14χρονος στα Ιεροσόλυμα, όπου εντάχθηκε αμέσως στην ιερατική Σχολή και έγινε στα 22 του καλόγερος. Είκοσι εννέα χρονών κατάφερε να τον στείλουν στην Αθήνα για σπουδές στη Θεολογική και στη Νομική. Το 1951 πήρε τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Τιβεριάδος. Το 1957 εκλέχτηκε πατριάρχης Ιεροσολύμων. Το τι αμαρτίες κρύβονται πίσω από την λέξη «εκλέχτηκε», το δημοσιοποίησε ένας συντηρητικός Έλληνας λόγιος διπλωμάτης. Για να εξηγήσω το πώς και το γιατί, αντιγράφω από παλιότερο δημοσίευμά μας: «Ο πρέσβυς Άγγελος Βλάχος για το Άγιο Φως»: «Ο συγγραφέας, Ακαδημαϊκός και Υπουργός Άγγελος Βλάχος, … εγγονός του συνονόματου λόγιου παππού του και εξάδελφος της Ελένης Βλάχου (εκδότριας της «Καθημερινής»), βρέθηκε αρχές του 1955 Γενικός Πρόξενος στα Ιεροσόλυμα. Στη διπλωματική σταδιοδρομία του ήλθε σε επαφή από θέση ευθύνης και με τις Εκκλησίες της Κύπρου, της Κωνσταντινούπολης και της Μόσχας. Οι περιγραφές που άφησε για τους εκεί Αρχιερείς δεν είναι καθόλου κολακευτικές. Πέρασαν πολλοί από τις ίδιες θέσεις αλλά τήρησαν το Νόμο της Σιωπής. Τι διαφοροποιεί το, δεξιό  μάλιστα, Βλάχο από αυτούς; Η λογιοσύνη του και η ισχυρή μεγαλοαστική καταγωγή του, που τον όπλισαν με κάποιες δυνατότητες απαραίτητες για να μιλήσει…».

Ο Βλάχος λοιπόν περιγράφει στις σελίδες του βιβλίου του («Μια φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης», Δ΄ τόμος-Εστία, 1985) πολλές ανομολόγητες ιερές αισχρότητες και κάνει και πολλές σύντομες αναφορές στον Φωτοδότη Βενέδικτο και στο «Φως» («Ένα μικρό αγιοταφικό τέχνασμα μετουσιώνει σε έκσταση την απλοϊκή αναμονή»). Οι αποκαλύψεις του κινούνται σε τρία επίπεδα. Το καθένα από αυτά είναι υπεραρκετό για να είχε στείλει τον Βενέδικτο πίσω στις τάξεις των λαϊκών και να είχε προκαλέσει την αποβολή του με Ανάθεμα ακόμη και από τις τάξεις των πιστών. Πρώτον ο Βενέδικτος εκλέχτηκε πατριάρχης κάτω από τις συνεχείς πιέσεις του ελληνικού Κράτους (Ανάμιξη κοσμικών αρχόντων σε εκλογή Επισκόπου, ποινή η καθαίρεση και ο αναθεματισμός), όπως αναλυτικότατα διεκτραγωδεί ο ίδιος ο (αναγκαστικά) δράστης Άγγελος Βλάχος, που δεν διστάζει να εκφράσει (στο βιβλίο του) την απορία του που ο πατριάρχης δεν είναι Άραβας. Δεύτερον, το ελληνικό Κράτος εξαγόρασε με υλικά ανταλλάγματα, χρηματικά ποσά κλπ, που διακίνησε ο Βλάχος, την ψήφο των κληρικών της Αδελφότητας (Σιμωνία, ποινή η καθαίρεση). Τρίτον ο ιδιωτικός βίος του Βενέδικτου ήταν προκλητικά σκανδαλώδης και βεβαίως επέσυρε την ποινή της καθαίρεσης για «πορνεία» ή αν η τελευταία δεν μπορούσε να αποδειχθεί, ο σκανδαλισμός από την αυστηρά καταδικαζόμενη με την ποινή της καθαίρεσης προκλητική συγκατοίκηση με γυναίκα (και μάλιστα νέα και ωραία), μέσα στο ίδιο το πατριαρχείο-μοναστήρι (!), ήταν υπεραρκετός για να ξανακάνει τον Βενέδικτο, Βασίλη. Νομίζω πως αυτό που κάνει τα πράγματα εγγενώς τραγικά είναι το γεγονός πως στο πατριαρχείο-καπετανάτο των Ιεροσολύμων, υπάρχει ως θεσμός το ανώμαλο καθεστώς της απόλυτης δικτατορικής εξουσίας του πατριάρχη, που αποκλείει οποιονδήποτε δημόσιο έλεγχο από την Αδελφότητα, όσο για το αραβικό ποίμνιο, αυτό περιφρονείται κατάφωρα και κινείται στο περιθώριο. Είναι χαρακτηριστικό πως για να εκθρονισθεί ο διαβόητος Ειρηναίος, χρειάστηκε Μείζων Σύνοδος πολλών Εκκλησιών υπό τον πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και μάλιστα και αυτής η Κανονικότητα έχει (βάσιμα) αμφισβητηθεί.

Ο Βλάχος μιλάει για το Μεγάλο Σκευοφύλακα Κυριακό που είχε «μάτι που σε τρόμαζε από την πολύ πονηριά» και τον οποίο σκεπτόταν να εξαγοράσει δίνοντάς του λεφτά για να φτιάξει τα χαλασμένα του δόντια! Στον μέλλοντα πατριάρχη Βενέδικτο είδε «χείλη λαίμαργα και χέρια αρπακτικά» και από όλους τους δεσποτάδες μόνο δυο του φάνηκαν «φρονιμευμένοι» λόγω γήρατος. Ενδεικτικό της βαρβαρότητας των Επισκόπων, που με ευτελέστατα  κριτήρια, τοπικιστικά-ελληνικά (π.χ. οι Σάμιοι είχαν δική τους ομάδα), στήριζαν τους υποψηφίους, είναι το γεγονός πως όταν εγχειρίστηκε και πέθανε ο αρχιγραμματέας Παλλάδιος, η αντίπαλη φατρία δεν προσήλθε καν στο Νοσοκομείο: Φιλοσοφώντας ο Βλάχος καταλήγει για το είδος αυτών των ανθρώπων, που ενώ υποτίθεται πως υπηρετούν υψηλά ιδανικά «Μένουν μικρόψυχοι, ιδιοτελείς, μνησίκακοι, πλεονέκτες…». Βέβαια το κλίμα που ο ίδιος έχει περιγράψει σε αυτό το άντρο της αγυρτίας, δεν προδίκαζε καλύτερη συμπεριφορά.

Σχετικά με τη «συνείσακτο» του Βενέδικτου ο Βλάχος σημειώνει: «Τώρα έπρεπε να χειρισθώ ένα δύσκολο ζήτημα…Φιλοξενούσε από πολλούς μήνες στο κελλί του (σημ.Λ.: πολυτελές διαμέρισμα στο πατριαρχικό, μοναστηριακό συγκρότημα) μια νέα και νόστιμη κυρία με το παιδί της και την μητέρα της. Όποιος σκεφθεί πονηρά, ας σκεφθεί τα λόγια του Χριστού: ‘Πίσω μου σ’έχω Σατανά’. Αλλά στην Ιερουσαλήμ ο Σατανάς δεν κάνει πίσω και η σπερμολογία εναντίον του Βενέδικτου φούντωνε όχι μόνο στους ελληνικούς κύκλους αλλά και στο αραβορθόδοξο πλήρωμα και οι πολέμιοι του πατριαρχείου αδελφοί Αττάλαχ θα εκμεταλλεύονταν το πράγμα…». Ο πρέσβυς τον συμβούλευσε να μείνει μόνος στο κελί του. Η κυρία με τους δικούς της έφυγε προσωρινά αλλά ποτέ δεν του το συγχώρησαν. Ο Βενέδικτος ως πατριάρχης τον παρασημοφόρησε μόνο μετά από πιέσεις του διπλωμάτη που τον είχε στο μεταξύ διαδεχθεί, δίνοντάς του ένα δεύτερης κατηγορίας παράσημο (Ταξιάρχη), η δε κυρία διέδιδε πως το Υπουργείο τον είχε τιμωρήσει μεταθέτοντάς τον στη Λευκωσία.

Ας κρίνει ο αναγνώστης αυτόν τον περίεργο  «θεό», που κάνει φυλετικές διακρίσεις σε βάρος των παιδιών του και διαλέγει παλιανθρώπους της Άριας ελληνικής «φυλής» για να πραγματοποιήσει την ετήσια ταχυδακτυλουργική του επίδειξη, μπροστά σε ένα κοινό που θεωρεί φυσικό πως ενώ τον θέλει παντοδύναμο που χώνει παντού τη μύτη του, αφήνει παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα, χάνοντας τον καιρό του με  πυροτεχνήματα που αποδεικνύουν την ανωτερότητα της Ρωμιοσύνης. Όσο υπάρχουν αριστεροακροδεξιοί πρωθυπουργοί, προσκυνητές του Κουβουκλίου της κας Μοροπούλου, που αναβάθμισαν το 2016 αυτήν την αθλιότητα με τον ευτελισμό του θεσμικού τους αεροπλάνου, αυτή η χώρα δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται με τους «ξένους» που τάχα της φταίνε για όλα.

*
ΥΓ
Δείτε το βίντεο:  «Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο»: 2/7/1968: Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος, που βρίσκεται στην Αθήνα σε ανεπίσημη επίσκεψη, απονέμει στον Πρωθυπουργό Παπαδόπουλο, στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Παττακό, στον Υπουργό Συντονισμού Μακαρέζο και στον Υφυπουργό Προεδρίας Βοβολίνη, χρυσά παράσημα του Τάγματος του Παναγίου Τάφου (αναγορεύοντας τους τρεις πρώτους σε «Μεγάλους Σταυροφόρους του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου» και τον Βοβολίνη σε «Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος κλπ).

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, Των Αμνοεριφίων, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

25 απαντήσεις στο Ποιών ανθρώπων τα σπίρτα ανάβουν το «άγιο Φως»!

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Τι κοινά έχουν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος και ο Επαναστάτης Αλέκσις;
    Εκτός από την άριστη γνώση της Ελληνικής (ο Αλέξης και της Αγγλικής), είναι και οι δυο Ιππότες του αναστηλωμένου από την Τόνια Μοροπούλου Τάφου

    Όμως δεν φοράει γραβάτα….

    Εκτός από την κυρία Τόνια («Ο Τάφος είναι ζωντανός» κλπ), άλλη μια ευσεβής γυναίκα έκανε αρχαιολογικές ανασκαφές για τον Τάφο:
    Άγγελος Βλάχος: «Όποιος διαβάσει το χρονικό (απόκρυφο υποθέτω) της ανακαλύψεως του Τ.Σταυρού από την Αγία Ελένη, φρικιά από τα απάνθρωπα βασανιστήρια που μεταχειρίστηκε η αγία για να αναγκάσει τρεις Εβραίους να της αποκαλύψουν το μέρος. Τρεις μέρες τους βασάνιζε κάνοντας το χριστιανικό της καθήκον….τους θανάτωσε όταν της είπαν την αλήθεια αφού τους είχε σπάσει τα κόκκαλα και τους είχε παντοιοτρόπως τσουρουφλίσει…».

    Συνομιλώντας με έναν Δομινικανό μοναχό, πήρε την παρακάτω απάντηση στον ισχυρισμό του ότι οι Δυτική Εκκλησία υπήρξε πιο βίαιη από την Ανατολική: Οι δικοί μας διωγμοί είναι πιο γνωστοί και πιο πρόσφατοι από όσους έγιναν από την Ορθοδοξία. «Σας θυμίζω τους διωγμούς των Αρειανών, των Μονοφυσιτών, των Μονοθελητών και αργότερα των Παυλικιανών…».

  2. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:

    ΑΤΡΑΝΤΑΧΤΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ

    ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ…


    Η μαρτυρία στήν οποία τώρα θά αναφερθούμε, είναι η μόνη πού έχουμε συναντήσει νά φθάνει μέχρι τά άδυτα του χώρου του Αγίου Φωτός, εκεί πού ανθρώπινο μάτι στην δεδομένη στιγμή δεν μπορεί να εισχωρήσει, πλην ενός, πού είναι ο ίδιος ο Πατριάρχης .

    Από το βιβλίο «ΕΙΔΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ », του γνωστού Κύπριου Αρχιμανδρίτου π.Σάββα Αχιλέως θα δανεισθούμε τώρα αυτή την περιγραφή.

    Βασίζεται σε μία συνέντευξη πού είχε δώσει πρό ετών, ο τότε φύλακας του Παναγίου Τάφου π. Μητροφάνης (έχει κοιμηθεί ήδη), και ο οποίος, παρ΄όλο πού ήταν φύλακας εξ΄απορρήτων του Παγκόσμιου αυτού προσκυνήματος και διαρκούς θαύματος, εν τούτοις διατηρούσε κάποια ίχνη καλόπιστης αμφιβολίας, επιζητώντας όμως να βρεί την αλήθεια.

    Τό περιστατικό συνέβη τό 1926 , επί Πατριάρχου Ιεροσολύμων Δαμιανού τού Α΄.

    Ας δούμε το σχετικό κείμενο.

    «…Όταν οι αιρετικοί αρχηγοί των ξένων δογμάτων, πάρουν την ευλογία από τον Πατριάρχη, τότε εκείνος βγαίνει από τον Ναό της Αναστάσεως και έρχεται απέναντι τού Ιερού Κουβουκλίου. Εκεί, σε ειδικές θέσεις κάθονται όλοι οι πρεσβευτές του κόσμου, οι αρχές της πόλεως, οι πρόξενοι, οι διευθυντές και αξιωματικοί της Αστυνομίας.

    Πλήθος επισήμων και ανεπισήμων ανθρώπων και εκπροσώπων του λαού. Από τις 10 η ώρα το πρωϊ του Μεγάλου Σαββάτου ως τις 11 γίνεται μεγάλος έλεγχος. Εξουσιοδοτημένα άτομα μπαίνουν μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Επάνω από το ιερό αυτό μνημείο της Ορθοδοξίας υπάρχουν κρεμασμένα 43 κανδήλια ολόχρυσα αναμμένα, ημέρα και νύχτα, εκ των οποίων:

    13 κανδήλια ανήκουν στους Ορθόδοξους

    13 κανδήλια ανήκουν στους Λατίνους

    13 κανδήλια στους Αρμενίους

    και 4 στους Κόπτες Μονοφυσίτες.

    Όλα σχηματίζουν ένα παραπέτασμα από χρυσάφι. Μέσα στον Πανάγιο Τάφο μπαίνουν την τελευταία ώρα, μόνο τα εξουσιοδοτημένα άτομα. Σκοπός τους είναι να σβήσουν τα 43 αναμμένα κανδήλια. Για όλη αυτή την τάξη του Αγίου Φωτός γίνεται αυστηρός έλεγχος και διαρκής παρακολούθηση.

    Παρακολουθούν τά πάντα, εκπρόσωποι των Λατίνων, των Αρμενίων και των Κοπτών μαζί με τον Ορθόδοξο επιτετραμμένο. Όλα αυτά, έχουν ένα και μόνο σκοπό. Μήπως σκοπίμως ή κατά λάθος, παραμείνη αναμμένο κανδήλι ή υπάρξει κάτι άλλο, πού είναι δυνατόν να μεταδώσει φώς.

    Γίνεται πλήρης συσκότιση του Παναγίου Τάφου καί ακολουθεί δεύτερος και τρίτος έλεγχος. Πρέπει να εξακριβωθεί ότι κανένα άτομο δεν βρίσκεται μέσα στον Τάφο. Στις 11 το πρωϊ ακολουθεί η διαδικασία σφραγίσεως του Παναγίου Τάφου με δυό τεράστιες κορδέλες σε σχήμα «Χ» στις 4 γωνίες τής πόρτας, και μέ λειωμένο καθαρό κερί με τις μεγάλες σφραγίδες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων πάνω τους.

    Η πράξη αυτή θυμίζει την απεγνωσμένη προσπάθεια των Εβραίων αρχόντων να σφραγίσουν τον ίδιο αυτό Τάφο, εδώ και 2000 χρόνια, για να μη κλαπεί ο Μεγάλος νεκρός.

    Ζήτησαν μάλιστα κουστωδία-φρουρά από τον Πιλάτο « σφραγίσαντες τον τάφον μετά της κουστωδίας» όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά τά Ευαγγέλια. Ερχόμενος τώρα ο Πατριάρχης με μεγαλοπρεπή συνοδεία, γίνεται Λιτανεία γύρω από το Ιερό Κουβούκλιο, και ακολούθως εξονυχιστικός έλεγχός του Πατριάρχη, παρουσία των επισήμων, ενώ στίς 12 ακριβώς θα κοπούν οι σφραγίδες ελέγχου για να μπεί μέσα.

    Άς δούμε όμως τις αποκαλύψεις του φύλακα του Παναγίου Τάφου, μοναχού Μητροφάνη, για το πώς είδε το Άγιο Φώς, το Μεγάλο Σάββατο του 1926.

    ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ ΤΟΛΜΗΜΑ !

    Ο π. Μητροφάνης, φύλακας τού Παναγίου Τάφου γιά 58 ολόκληρα χρόνια ! Τά πρώτα χρόνια είχε καί ο ίδιος τίς αμφιβολίες του γιά τό πώς δίνετε τό Άγιο Φώς μέχρι πού αποφάσισε να τό διαπιστώσει…. Εδώ, στό εσωτερικό τού Παναγίου Τάφου !

    « Ήταν ακριβώς, δωδεκάμισυ το βράδυ τής Μεγάλης Παρασκευής προς το Μεγάλο Σάββατο. Η προετοιμασία μου ( γι΄αυτή την επιχείρηση) αποτελείτο από ένα μικρό φακό, «φαναράκι», και λίγο νερό σ΄ένα μικρό δοχείο. Ήταν τόσο λίγο, ίσα για να ξεδιψάσει κανείς στις ώρες της αγωνίας μου. Τίποτα άλλο δεν με απασχολούσε πιά, αν και ήμουνα σίγουρος για την επιτυχία μου.

    Θα έλυνα μια διά παντός την απορία μου, και θα εγνώριζα ένα μυστικό πού κανείς μέχρι σήμερα δεν μπορούσε να γνωρίζει. Όταν τελείωσα κάθε λεπτομέρεια φώναξα τον βοηθό μου π.Νίκανδρο, να μού φέρει την σκάλα. Είμαστε εντελώς μόνοι. Την στερέωσα, και ανέβηκα λέγοντάς του να πάρη την σκάλα, γιατί μόλις τελείωνα από τον καθαρισμό ψηλά, θα κατέβαινα πηδώντας κάτω.

    Ετσι και έγινε.

    Δεν είμαι σε θέση ούτε και έχω την δύναμι να περιγράψω τά αισθήματά μου. Τις ώρες εκείνες έζησα μία κατάσταση αλησμόνητη, γεμάτη φόβο και τρόμο. Κρύος ιδρώτας με περιέλουζε, τρέμοντας σε όλο μου το σώμα. Δεν θα διέφερα από μελλοθάνατο πού τον πηγαίνανε για εκτέλεση.

    Ενας φόβος πρωτοφανής και πρωτόγνωρος με συγκλόνιζε, και ένα ερώτημα έντονο και ελεγκτικό με αναστάτωνε, μέσα στην κρύπτη μου στο σκοτάδι….

    «Ποιος άλλος, μού έλεγε, τόλμησε ποτέ κάτι τέτοιο, στην μακρόχρονη Χριστιανική ιστορία του Παναγίου Τάφου; Εσύ, με ποιο δικαίωμα το αποφάσισες; Αν σε ανακαλύψουν εδώ πάνω κρυμμένο, π.Μητροφάνη, φαντάζεσαι τι έχει να γίνει, και ποιά άπολογία θα τολμήσεις να δώσεις ; ».

    Όμως μέσα στις απαίσιες σκέψεις μου ορθωνόταν και η επιμονή μου. Επρεπε να μάθω για το Αγιο Φώς! Αν ήταν πράγματι θαύμα, ή αν ήταν κοροϊδία και απάτη…Σε λίγο άρχισα πάλι να πέφτω σε μεταμέλεια.

    Σαν κάποιος να με έσπρωχνε λέγοντάς μου. «κατέβα κάτω γρήγορα, όσο έχεις καιρό. Γιατί σε λίγο θα αρχίσει η λειτουργία των Ορθοδόξων, μέχρι τις 4 το πρωϊ. Μετά θα έλθουν οι Αρμένιοι, κι΄εσύ θα είσαι αναγκασμένος να παραμένεις εδώ κουλουριασμένος, ακίνητος, αμίλητος, και ατάραχος. Κι΄αν δεν αντέξεις ;

    Θα ακολουθήσουν μετά οι Λατίνοι, ως τις 6.30 το πρωϊ. Θα είσαι ακίνητος; Κι΄αν βήξεις; Αλλοίμονό σου τι έχεις να πάθεις, π. Μητροφάνη, έλεγα, ελεεινολογώντας τον εαυτό μου. Όλος ο κόσμος πιστεύει στό θαύμα αυτό, εσύ μόνο δεν πιστεύεις, κι΄είσαι και φύλακας του Παναγίου Τάφου, άθλιε…».

    Επί τέλους, στις 2 μετά τά μεσάνυκτα προς το Μεγάλο Σάββατο ο Ορθόδοξος ιερέας άρχισε την λειτουργία. Μετά, στις 4 κατέφθασαν οι Αρμένιοι, με την μονότονη, χωρίς αλλαγή ήχων ψαλμωδία τους. Στο τέλος, ήλθαν και οι Λατίνοι. Με στόμα κατάξερο από την αγωνία μου, πού το δρόσιζα βάζοντας λίγο νερό στα χείλη μου, και υποχρεωμένος να ακούω τά πάντα κρυμμένος, περίμενα την συνέχεια.

    Τέλος, αποχωρώντας και ο τελευταίος Λατίνος, κατέφθασε ο γέροντάς μου, ο π. Ανατόλιος.

    Παρακολουθούσα με κάθε λεπτομέρεια τις κινήσεις του, προσπαθώντας να επισημάνω τίποτα ύποπτο. Κι΄ όταν στις 11 το πρωϊ σφραγίσθηκε ο Τάφος και μέσα στο Αγιο Κουβούκλιο πού ήμουν κρυμμένος απλώθηκε βαθύ σκοτάδι, άναψα το φακό μου.

    Πάνω στο Πανάγιο μνήμα του Χριστού, ήταν η Ιερή των ευχών φυλλάδα. Μέσα της ένα χονδρό, σβησμένο κερί. Και δίπλα, σβηστή και έτοιμη, η Αγία Κανδήλα περίμενε…

    Θα άναβε από τον Χριστό, ή, μέ φωτιά κάλπικη, από τον Πατριάρχη;

    Εσβυσα τον φακό και περίμενα…

    ΠΩΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ…

    Μέσα στο πέλαγος εκείνης της αγωνίας, άρχισα σιγανά να προσεύχομαι.

    «Χριστέ μου, εσύ γνωρίζεις τις συνθήκες και την απόφασή μου να βρεθώ σ΄αυτήν την θέση. Όλα πηγάζουν από μία απορία, και από μία αδύνατη και κλονισμένη πίστη. Εγώ Κύριε, πιο αδύνατος από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, πού δεν πίστευε κι΄αυτός στην αρχή, ότι πραγματικά αναστήθηκες, ζητώ σήμερα να ιδώ με τά μάτια μου τι ακριβώς γίνεται εδώ μέσα, με το Άγιο Φώς…».

    Σταμάτησα την προσευχή μου, και άναψα τον φακό. Εβλεπα καθαρά το μυστηριώδες «κερί» μέσα στο βιβλίο προσευχών, και οι υποψίες μου μεγάλωναν.

    «Αχ! αυτό το «κερί» μονολόγησα. Τι γυρεύει εδώ μέσα, αυτό το κερί;

    Διέκοψα απότομα τις σκέψεις μου, καθώς η πόρτα του Παναγίου Τάφου άνοιξε και μπήκε στα σκοτεινά ο ίδιος ο Πατριάρχης.

    Κρυμμένος από πάνω τον έβλεπα!

    Ήταν 12 ακριβώς το μεσημέρι. Η αγωνία μου μεγάλωνε, ενώ ένα σφίξιμο άρχισε να απειλεί την καρδιά μου, έτοιμος να λιποθυμίσω. Άκουγα ήδη τά πρώτα βήματα του Πατριάρχη, στον χώρο του Ιερού Λίθου. Διέκρινα την σιλουέτα του καθώς έσκυψε για να μπεί στο Ζωοδόχο Μνήμα.

    Αρχισε νά προσεύχεται…

    Εκείνη ακριβώς την στιγμή, μέσα στην απέραντη νεκρική σιωπή πού μόλις αισθανόμουν την αναπνοή μου, άκουσα ένα ελαφρό σφύριγμα. Ήταν παρόμοιο με λεπτή αύρα, πνοής ανέμου. Και αμέσως μετά, ένα αλησμόνητο θέαμα με συγκλόνισε.

    Είδα, ένα γαλάζιο Φώς να απλώνεται σιγά-σιγά, σ΄ ολόκληρο τον Ιερό χώρο του Τάφου.

    Το γαλάζιο αυτό Φώς, το έβλεπα να στριφογυρίζει σαν ένας δυνατός ανεμοστρόβιλος πού με ορμή ξεριζώνει πανύψηλα δέντρα και τα αρπάζει πηγαίνοντάς τα, μίλια μακρυά. Πόση ανησυχία είχε, εκείνο το παράξενο Φώς!

    Μέσα από το Φώς αυτό, έβλεπα καθαρά τον Πατριάρχη και χοντρές σταλαγματιές ιδρώτα να κυλούν στο πρόσωπό του. Όπως ήταν γονατιστός, έφερε το χέρι του στο κενό πού δημιουργούσε το «κερί» στο βιβλίο.

    Πάνω στο μάρμαρο του Μνήματος ακούμπησε τις 4 δεσμίδες των 33 λευκών κεριών, όσα τά χρόνια του Χριστού, και φωτιζόμενος από το μυστηριώδες εκείνο Φώς άρχισε να διαβάζει τις ευχές.

    Τότε, το κάπως ήρεμο εκείνο γαλάζιο Φώς άρχισε να κινείται ανήσυχα. Ήταν ένα αφάνταστο και απερίγραπτο στριφογύρισμα, δυνατότερο από το πρώτο. Και αμέσως μετά, άρχισε να μεταβάλλεται σε ένα λαμπερό ολόλευκο Φώς, όπως περιγράφεται από τον Ευαγγελιστή, στην τού Χριστού Μεταμόρφωση!

    Το Φώς αυτό, μεταμορφώθηκε σε λίγο σε έναν ολοφώτεινο δίσκο Ήλιου, σταματημένο πάνω από τον Πατριάρχη. Τον είδα να υψώνει κατόπιν τις δεσμίδες των κεριών στον αέρα, περιμένοντας «κάτι». Ήταν η βοήθεια του Θεού πού περίμενε!

    Και όπως σιγά-σιγά ύψωνε παρακλητικά στον ουρανό τά χέρια του, λίγο πρίν φθάσουν στο ύψος της κεφαλής του, εν ριπή οφθαλμού, σαν να άγγιξαν τά κεριά σε αναμμένο καμίνι, πήραν φωτιά, μαζί και η Αγία Κανδήλα!

    Και ξαφνικά, χωρίς κάν να το καταλάβω, χάθηκε από τά μάτια μου ο ολόλαμπρος αυτός δίσκος…

    Τά μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Το σώμα μου καιγόταν ολόκληρο. Μια αίσθηση πυρακτωμένης καμίνου με περιέζωνε. Ο Άγιος εκείνος γέροντας Πατριάρχης, φανερά συγκινημένος, οπισθοχώρησε με τα αναμμένα κεριά προς την έξοδο, σεβόμενος να γυρίσει την πλάτη στον Ιερό εκείνο χώρο.

    Βγήκε στον προθάλαμο του Αγίου Λίθου δίνοντας την μία δεσμίδα αναμμένων κεριών στον Αρμένιο Πατριάρχη, (σύμφωνα με τά προνόμια), πού τον περίμενε αμίλητος στην πόρτα.

    Έπειτα, από την δεξιά οπή του Αγίου Κουβουκλίου έδωσε πρώτος το Άγιον Φώς στον Ορθόδοξο Αρχιερέα, πού περίμενε.

    Και εκείνος, βασταζόμενος στους ώμους των Ορθοδόξων πιστών πού φώναζαν από ενθουσιασμό » ο Χριστός είναι Θεός δικός μας καί αληθινός «, το μετέφερε στον Ναό της Αναστάσεως δίπλα, γιά να μεταφερθεί από εκεί, οδικώς, αεροπορικώς, ή με καμήλες, σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο πού τό περίμενε γιά τήν Ανάσταση….

    Μέσα στις φωνές ενθουσιασμού και χαράς για το Άγιο Φώς, πήδησα κάτω από την κρύπτη μου, και παρουσιάσθηκα στον γέροντά μου, τον π.Ανατόλιο. Πολύ αργότερα εξομολογήθηκα την πράξη μου αυτή στον ίδιο τον Πατριάρχη, βάζοντάς μου κανόνα για αυτή την παρακοή μου…».

    Σύμφωνα με την τάξη των προνομίων στους Αγίους Τόπους, πού πηγάζει από την δογματική αλήθεια πίστεως, μόνο Ορθόδοξος Πατριάρχης επιτρέπεται να μεταδώσει σε πιστούς, το ζωντανό αυτό Φώς! Από το χέρι του θα το πάρουν οι αιρετικοί.

    Πρώτα ο Αρμένιος, και μετά ο Λατίνος, άν τό ζητήσει…

    Γίνεται αυτό, για να έλθουν κάποτε σε συναίσθηση πίστεως, για να καταλάβουν ότι βρίσκονται σε «λάθος δρόμο», και να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία, από την οποία έφυγαν, το 1054 οι Παπικοί, και το 1517 οι Διαμαρτυρόμενοι.

    Και αφού πιστέψουν, να εκπληρωθούν οι αιώνιοι λόγοι του Χριστού, «… καί τότε γεννήσεται μία ποίμνη, είς ποιμήν» (Ιωάν.ι΄16)

  3. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Λέτε για την σιμωνιακή εκλογή του Βενέδικτου. Δεν είναι εξαίρεση. Είναι ο κανόνας. O μητροπολίτης Φλωρίνης Καντιώτης για την Σιμωνία, δηλαδή για την αγοραπωλησία της ιεροσύνης και της αρχιεροσύνης ομολογεί κάτι τραγικό

    https://katanixis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_216.html

    Σιμωνιακοί κληρικοί;

    ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΟΙΤΙΝΕΣ ΗΓΩΝΙΣΘΗΣΑΝ ΚΑΙ Θ’ΑΓΩΝΙΣΘΟΥΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΔΕΣΜΩΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

    «Δεν εύρον ούτε ένα, όστις να είνε απηλλαγμένος της ενοχής της Σιμωνίας. Διότι οι αρχιερείς, οι οποίοι υπηρέτησαν από το 1895 έως το 1934 εις την επαρχίαν αυτήν ήσαν πιστοί μαθηταί του Σίμωνα του Μάγου. Δεν εχειροτόνουν ειμή επί χρήμασι…» (π. Αυγουστίνος Καντίωτης)

  4. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Όταν καυγαδίζουν οι δεσποτάδες βγάζουν άπλυτα στη φόρα

    http://orthodoxostypos.gr/%CE%BD%CE%BF%CF%83%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%BF%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BA/

    ΝΟΣΗΡΑΙ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΙ ΤΑΛΑΝΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

    Αναρτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2016

    Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

    Ο καταγόμενος εκ Ξάνθης και Πόντιος εις το γένος Αρχιεπίσκοπος πρ. Ασκάλωνος κ. Νικηφόρος (Μπαλτατζής) απετάθη εις τον Ο.Τ. θεωρών ότι το εις εκκρεμότητα ζήτημα της καθαιρέσεώς του δεν είναι προσωπικόν, αλλά αφορά εις το καθεστώς λειτουργίας εις τα Πανάγια Προσκυνήματα, τα Πατριαρχεία μας, αλλά και τας διορθοδόξους σχέσεις. Ήτο μόλις 16 ετών, όταν με αγάπη κατήλθεν εις την Αγίαν Γην, δια να υπηρετήση ως απλός νέος και σήμερα διανύει το 72ον έτος της ηλικίας του. Πολλά δύναται κανείς να συνάγη από την εμπειρίαν της διακονίας του εις το Πατριαρχείον, αλλά και από το πλήθος των εγγράφων που προσκομίζει, αρκετά εκ των οποίων διατίθενται εις την ιστοσελίδα του (archbishopnikiphoros.com). Εις την συνέχειαν παραθέτομεν προς τους αναγνώστας στοιχεία, τα οποία δια μέσου της προσωπικής του διαδρομής έχουν ευρυτέραν σημασίαν δια τα φλέγοντα εκκλησιαστικά πράγματα σήμερον.

    Η εκλογή του Πατριάρχου Ιεροσολύμων

    Όπως ο ίδιος ισχυρίζεται το 2005 προκειμένου να εκλεγή ο νυν Πατρίαρχης Θεόφιλος εις τον θρόνον των Ιεροσολύμων, ο ως τότε Επίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Νικηφόρος ανέλαβε πρωτοβουλίας δια την υποστήριξιν της υποψηφιότητος του κ. Θεοφίλου. Εκινήθη προς δύο κατευθύνσεις. Η μία ήτο να πείση την Ελληνικήν Κυβέρνησιν ότι ήτο ο κατάλληλος και η δευτέρα ήτο να δώση εχέγγυα εις την Αμερικανικήν Κυβέρνησιν δια το αξιόπιστον του υποψηφίου Πατριάρχου, πράγμα εις το οποίον εβοήθησαν ο Πωλ Σαμπάνης και ο Τόνυ Μαρούδας. Δεν είναι βέβαιον κατά πόσον επετεύχθη το εγχείρημα, αλλά αν κρίνη κανείς από το αποτέλεσμα, δηλ. την ανάρρησιν του κ. Θεοφίλου εις τον Πατριαρχικόν θώκον, τότε μάλλον η υποστήριξις απεδείχθη καρποφόρος.

    Η εκτίμησις του νυν Πατριάρχου εις τον κ. Νικηφόρον εξεφράσθη άμεσα. Ο καθηρημένος το 1994 από τον Πατριάρχην Διόδωρον, ο οποίος το 1988 τον είχεν αναδείξει Επίσκοπον Κωνσταντίνης, κ. Νικηφόρος ανέμενε την αποκατάστασίν του. Έπειτα θα κατευθύνετο προς την εκπλήρωσιν των στόχων ανορθώσεως του Πατριαρχείου, ως είχεν ήδη προσχεδιάσει μαζί με τον κ. Θεόφιλον προ των εκλογών. Δια να κινήση το ζήτημα της επανακάμψεώς του απέστειλεν αίτησιν προς τον Θεόφιλον την 24ην Μαρτίου 2006, εις την οποίαν μεταξύ άλλων ανέφερε:

    «…εάν εις το παρελθόν παρεπίκρανα, έθιξα η προσέβαλα κάποιον εκ των Αδελφών η την Αγίαν και Ιερά Σύνοδο, δηλώνω ότι τούτο εγένετο τελείως ακουσίως, ζητώ συγγνώμη και είμαι έτοιμος να επανορθώσω, κατά το δυνατόν τυχόντα λάθη μου…».

    Ο Πατριάρχης ανταπεκρίθη αμέσως. Την 24ην Μαρτίου 2006 (Συνεδρία ΣΤ ) αποκαθίσταται από την Ι. Σύνοδον του Πατριαρχείου και μόλις ένα μήνα μετά την 28ην Απριλίου 2006 (Συνεδρία Θ ) προήχθη εις Αρχιεπίσκοπον Ασκάλωνος. Ο ίδιος εχάρη λίαν και ανέμενε την επίσημον επιστολήν.

    Κατά την 10ην Μαΐου 2006 δι᾽ επισήμου εγγράφου ενημερώθη η Εκκλησία της Ελλάδος ότι ο κ. Νικηφόρος «υποβαλών αίτησιν αποκαταστάσεως και δηλώσας ειλικρινή μετάνοιαν» ετιμήθη υπό του Πατριαρχείου με τον τίτλον του Ασκάλωνος. Πληροφορηθείς όμως αυτό ο ίδιος αιφνιδιάσθη, διότι δεν είχε δηλώσει απολύτως καμίαν μετάνοιαν δια τας κατά καιρούς διαμαρτυρίας του δια την άσχημον κατάστασιν, εις την οποίαν είχε περιέλθει το Πατριαρχείον, απλώς είχε εκφράσει την συγγνώμην του προς τους Αγιοταφίτας αδελφούς του, ως ευγενώς ώφειλε. Εάν άλλωστε εδήλωνε μετάνοιαν θα ήτο ως όλον το προηγηθέν διάστημα από της εποχής του κυρού Διοδώρου έως και την ημέραν της αποκαταστάσεώς του να εψεύδετο ασυστόλως, πράγμα -το ολιγώτερον- ανοίκειον δι᾽ Αρχιερέα.

    Μετά από επικοινωνίαν με την Αρχιγραμματείαν αλλά και τον ίδιο τον Πατριάρχην Θεόφιλον, ζητών να διορθωθή η φράσις, κατά τα λεγόμενά του, δεν υπήρξεν ανταπόκρισις. Ηναγκάσθη τότε, ενώ θα ηδύνατο να αποδεχθή την τιμητικήν νέαν του Αρχιεπισκοπήν και τον μισθόν, να παραιτηθή προκειμένου να πιέση το Πατριαρχείον να διασαφηνίση την επίμαχον φράσιν, η οποία μελλοντικώς θα άφηνεν ανοικτά πολλά ενδεχόμενα ερμηνείας της. Το Πατριαρχείον όμως δεν έκανε δεκτήν την παραίτησίν του.

    Εγκλωβισθείς εις αυτήν την κατάστασιν το 2012 εζήτησε με εξώδικον εκ νέου να γίνη αποδεκτή η παραίτησίς του, αλλά ματαίως. Έπειτα, το 2013 προσέφυγεν εις την Ελληνικήν Δικαιοσύνην δια μηνύσεως κατά του Πατριάρχου Θεοφίλου, ώστε τουλάχιστον να λάβη τον μισθόν του, αλλά αυτή απερρίφθη. Μετά από αυτήν την μήνυσιν, το Πατριαρχείον κατά την Συνεδρίαν ΠΘ τῆς 2ας Δεκεμβρίου 2014 τον καθήρεσε και τον υπεβίβασεν εις την τάξιν των λαϊκών. Εις τον ίδιον δεν εκοινοποιήθη η απόφασις, ως ισχυρίζεται, παρά μόνον εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος, εις την οποίαν ανεφέρετο απλώς: «δια τα εις α υπέπεσε κανονικά παραπτώματα, καθηρέθη».

    Λίαν προσφάτως, την 19ην του παρελθόντος Οκτωβρίου, απέστειλεν επισήμως έγγραφον, εις το οποίον επισημαίνει ότι ουδέποτε εκλήθη, δια να δικασθή και να υπερ­ασπισθή τον εαυτόν του, ούτε ενημερώθη, εάν η απόφασις ήτο ψήφω της Ι. Συνόδου η του Πατριάρχου και ζητεί:

    «…να ακυρωθεί η οποιαδήποτε πράξη περί καθαιρέσεώς μου και εάν συντρέχει λόγος να δικασθώ για οποιοδήποτε θέμα, για να με κρίνετε, να κληθώ κανονικά, αφού μου γνωστοποιηθεί κατηγορητήριο, προκειμένου να διεξαχθεί εις βάρος μου τέλεια δίκη…».

    Εις τον Ο.Τ. εδήλωσεν ότι αν προσεχώς δεν υπάρξη απάντησις και εις αυτό το εξώδικον θα προχωρήση εις αγωγήν. Επομένως εντός του 2016 αναμένεται εξέλιξις…

    Η Πατριαρχική νοοτροπία

    Ο Αρχιεπ. Ασκάλωνος επικρίνει τον Πατριάρχην ως μετερχόμενον μη δημοκρατικάς μεθόδους αλλά και ως Οικουμενιστήν. Δείγματα γραφής του Πατριάρχου μη συναινούντα με τα προβλεπόμενα της Ορθοδόξου παραδόσεως εστηλίτευσε και ο Ο.Τ. (φ. 2092/ 13.11.2015).

    «Μετά τις εκλογές ο Θεόφιλος άλλαξε τελείως», εδήλωσε δια ζώσης εις τον Ο.Τ. ο πρ. Ασκάλωνος. Αι κινήσεις του νέου Πατριάρχου, ως μας επληροφόρησεν, ήσαν να απομακρύνη από κοντά του αυτούς που ο Αρχ. Ασκάλωνος χαρακτηρίζει ως «καλούς Ιεράρχες». Επίσης, επιμένει ότι δεν τηρείται το σύστημα της ψηφοφορίας εις την Ι. Σύνοδον και ότι ο Πατριάρχης κινείται αφ᾽ εαυτού. Μάλιστα υπέπεσεν εις την αντίληψίν του ότι Παπικοί παράγοντες εχρηματοδότησαν τον Πατριαρχείον δια κάποια έργα συντηρήσεως. Ενώ, όσον αφορά εις τον Πατριάρχην πρ. Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίον, αν και αναγνωρίζει τα μεγάλα λάθη του, θεωρεί ότι θα ωφελούσε το Πατριαρχείον αν ο Πατρ. Θεόφιλος ανελάμβανε την πρωτοβουλίαν δι᾽ ένα συμβιβασμόν.

    Αι διαπιστώσεις δεν προκαλούν έκπληξιν, αν αναλογισθή κανείς κάποια δημοσιεύματα του Εθνικού Κήρυκος κατά το 2015, όπου αποκαλύπτεται ότι και εις το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως συμβαίνουν παρόμοια, εκτός από τα Οικουμενιστικά, τα οποία έχουν γίνει καθεστώς. Φαίνεται ότι έχει αναπτυχθή μία κοινή «νοοτροπία» εις τα Πατριαρχεία, η οποία ηγκυροβόλησεν απατηλώς εις την εμμονήν κάποιων θεολόγων, οι οποίοι τα τελευταία έτη προβάλλουν διαρκώς μίαν αβάσιμον θεολογίαν περί «Πρωτείων», όχι τιμής αλλά υπεροχής.

  5. Ο/Η Κάποιος λέει:

    Μια δικαστική έρευνα που δεν μάθαμε πως τελείωσε
    Πνευματικά παιδιά πληρώνουν χαμηλό νοίκι σε ιερά διαμερίσματα
    Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

    http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=167175

    Αντωνιάδου Μαρία

    Με τις «ευλογίες» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων μπορεί κάποιος να πληρώνει ενοίκιο λιγότερα από 60 ευρώ για σπίτι 100 τ.μ.

    Σκάνδαλο στην Εξαρχία του Παναγίου Τάφου

    Οικονομικοί επιθεωρητές ερευνούν τις συμβάσεις για εκατοντάδες σπίτια, θέατρα, ναούς και κτήματα στην Ελλάδα

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 10/07/2005 00:00


    Ο νέος έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα, Αρχιεπίσκοπος Γεράσων κ. Θεοφάνης

    Συγγενείς, φίλοι, κουμπάροι και πνευματικά παιδιά «εκτελούσαν» επί χρόνια χρέη «βοηθών οικονομικών διαχειριστών» της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα. H διαχείριση των τεσσάρων θεάτρων, των 130 και πλέον διαμερισμάτων, τα ενοίκια από τα εκατοντάδες στρέμματα με ελαιόδενδρα, ο οβολός των πιστών στα παγκάρια των 12 ναών που διαθέτει το Πατριαρχείο στην Αθήνα μπαίνουν στο μικροσκόπιο των επιθεωρητών του υπουργείου Οικονομικών, οι οποίοι εντός της εβδομάδος αναλαμβάνουν δουλειά. Τα όσα συνέβαιναν στη διαχείριση των οικονομικών της Εξαρχίας αποτελούσαν επί χρόνια αντικείμενο σχολίων και ψιθύρων, ουδείς όμως ήταν σε θέση να πει με βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβαινε. Σπίτια στη Γλυφάδα και στο Ελληνικό ενοικιάζονται ως και σήμερα έναντι του ποσού των 150 ευρώ, ενώ το μεγάλο ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν οι οικονομικοί επιθεωρητές μέσα από την έρευνά τους είναι τα χρήματα που εισπράχθηκαν από τα τέσσερα θέατρα που διαθέτει το Πατριαρχείο στο κέντρο της Αθήνας.
    Το πρώην «Διονύσια», σημερινό θέατρο «Χορν», που βρίσκεται επί της οδού Αμερικής, το «Διάνα» στην Ιπποκράτους, το πρώην «Χατζηχρήστου» ­ ο «Ορφέας» όπως ονομάζεται σήμερα ­ στη στοά Χατζηχρήστου και το «Αμιράλ» επί της οδού Αμερικής αποτελούν αντικείμενο διεκδίκησης πολλών θεατρικών επιχειρηματιών και ηθοποιών.

    Τα ενοίκια που καταβάλλονται και οι συμφωνίες που έχουν κλειστεί παραμένουν ως και σήμερα άγνωστα στον νέο έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα Αρχιεπίσκοπο Γεράσων κ. Θεοφάνη και στους δύο δικηγόρους του Πατριαρχείου κκ. Αλ. Λυκουρέζο και N. Καλιούρη.

    Σύμφωνα με τις πλέον συντηρητικές εκτιμήσεις, τα τέσσερα θέατρα αποδίδουν στο Πατριαρχείο τουλάχιστον 270.000 ευρώ τον χρόνο, αφού μόνο από ένα παλαιό συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας που υπάρχει για το θέατρο «Διάνα» η Εξαρχία φαίνεται να εισπράττει ποσοστό 26% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων και το κατώτατο τίμημα που θα πρέπει να καταβάλει ως ενοίκιο ο θεατρικός επιχειρηματίας αγγίζει τα 65.000 ευρώ.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, οι οικονομικοί επιθεωρητές ήδη γνωρίζουν ότι για την εκμετάλλευση ενός από τα θέατρα υπάρχει κυπριακή υπεράκτια εταιρεία ελληνικών συμφερόντων μέσω της οποίας εισπράττεται το ενοίκιο.

    Σε αυτή την εταιρεία φαίνεται ότι καθοριστικός είναι ο ρόλος παλαιάς συνεργάτιδος του Πατριαρχείου, το όνομα της οποίας είχε εμπλακεί και στην απόφαση για την έξωση από το σημερινό θέατρο «Ορφέας» του Κώστα Χατζηχρήστου.

    Οι δικηγόροι του Πατριαρχείου πίστευαν ότι θα μπορούσαν να εκτιμήσουν τα ποσά που εισπράττονταν από τα ενοίκια των θεάτρων μέσα από τα οικονομικά στοιχεία που υπάρχουν στην Εφορία.

    Επί επτά χρόνια όμως η Εξαρχία δεν έχει καταβάλει το χαρτόσημο που απαιτείται στην Εφορία, και είναι η μοναδική οικονομική υποχρέωση που έχει το Πατριαρχείο έναντι του ελληνικού Δημοσίου.

    Ταυτόχρονα εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι από το 1979, όταν ο κ. Ειρηναίος ορίστηκε έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα, ως και το 2001 που εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων δεν υπέβαλλε ούτε μία φορά προϋπολογισμό ή απολογισμό της Εξαρχίας.
    Τα μετόχια και οι ναοί

    Το Πατριαρχείο είναι ιδιοκτήτης 12 ναών στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας και εκατοντάδων στρεμμάτων χωραφιών, με ή χωρίς ελαιόδενδρα, στη Μάνη, στη Σπάρτη, στη Μυτιλήνη, στη Σίφνο, στην Τήνο, στη Χερσόνησο και στον Κρούσσωνα Ηρακλείου, στο Ρέθυμνο, στον Μαραθόκαμπο και στον Αγιο Βασίλειο Σάμου, στον Πύργο Ηλείας, στην Κέρκυρα και στον Τίρναβο της Λάρισας. Τα έσοδα όμως που φαίνεται να έχει απ’ όλη αυτή την περιουσία είναι ελάχιστα. Τα τελευταία τρία χρόνια υπάρχει μια επιτροπή που συγκεντρώνει τα χρήματα που ρίχνουν οι πιστοί στα παγκάρια των ναών, αλλά ουδείς γνωρίζει πού πήγαν. Μεταξύ των ναών υπάρχουν σημαντικές εκκλησίες όπως είναι η Αγία Βαρβάρα στην Καλλιθέα, των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Παγκράτι, η Αγία Σκέπη Παλαιού Φαλήρου και η Παναγία Μυρτιδιώτισσα στην Ηλιούπολη.

    Ακόμη υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία ναών του Πατριαρχείου στη Μύκονο, στην Κεφαλλονιά και στην Κέρκυρα των οποίων η Εξαρχία θα έπρεπε να έχει διερευνήσει την τύχη τους, αλλά ουδείς ασχολήθηκε επί δεκαετίες ή δεν θέλησε να ασχοληθεί.

    Ο τρόπος διαχείρισης των κτημάτων προκαλεί εντύπωση. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα σημειώνονται για κάποιον από τους ενοικιαστές: «Ο κ. ….. στις 24 Φεβρουαρίου του 2004 απέστειλε δύο δοχεία λάδι. Εχει ενοικιάσει 480 ελαιόδενδρα στο χωριό … Καρδαμύλης + Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Οι ελιές απέδωσαν 1.500 κιλά ελαιόλαδο. 900 κιλά κρατά ο ενοικιαστής και 600 ο Πανάγιος Τάφος. H επιδότηση για το λάδι είναι 1.760,82 ευρώ και λαμβάνει ο καθένας 880,41 ευρώ». Για άλλον ενοικιαστή υπάρχουν οι εξής παρατηρήσεις: «…λέγει ότι έχει 300 ρίζες και στέλνει 200 λάδι. Παράγονται επομένως 1.500 κιλά λάδι, από τα οποία 900 κιλά ο ενοικιαστής και 600 ο Πανάγιος Τάφος. H επιδότηση είναι 1.760,82 ευρώ, από τα οποία παίρνει 880,41 ευρώ ο καθένας. Θα γίνει καινούργιο συμβόλαιο στο όνομά του, το παλαιό συμβόλαιο είχε γίνει στο όνομα του πατέρα του».

    ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΕΣ H Μαρίτσα και η κόρη της

    Δεκάδες είναι τα διαμερίσματα τα οποία οι πιστοί κληροδότησαν στην Εξαρχία του Παναγίου Τάφου. Σήμερα σε πολλά από αυτά κατοικούν συγγενείς και φίλοι και τα ενοίκια που καταβάλλουν είναι μάλλον για το τυπικό του πράγματος. Ετσι η κυρία Μαρία Χάλαρη – η γνωστή σε όλους κυρία Μαρίτσα – ενοικιάζει διαμέρισμα 94 τετραγωνικών που βρίσκεται επί της οδού Πρατίνου και καταβάλλει ενοίκιο 58,69 ευρώ. H κόρη της Δήμητρα φέρεται να ενοικιάζει διαμέρισμα 110 τετραγωνικών σε καινούργια οικοδομή, που βρίσκεται επί της οδού Πλαπούτα στο Ελληνικό, έναντι του ποσού των 147 ευρώ τον μήνα. Στην ίδια πολυκατοικία η Εξαρχία διαθέτει άλλα τρία πανομοιότυπα διαμερίσματα, το ένα ενοικιάζεται επίσης έναντι 147 ευρώ από κάποιον κ. Γ. Σίδερη, το δεύτερο για 300 ευρώ και το τρίτο είναι ανοίκιαστο. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα διαμερίσματα που διαθέτει η Εξαρχία στη συγκεκριμένη οικοδομή είναι επιφανείας 110 τετραγωνικών.

    Ενοικιαστής του Πατριαρχείου είναι και το γνωστό τοπ μόντελ κ. N. Παπαδάκης, ο οποίος διαμένει στην οδό Τσάμη Καρατάσου. Ο κ. Παπαδάκης για διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου με θέα στην Ακρόπολη καταβάλλει ενοίκιο 110 ευρώ.

    Αν κανείς διαβάσει τη δήλωση που υπέβαλε ο Αρχιμανδρίτης κ. Θεόκτιστος ως έξαρχος του Παναγίου Τάφου τον Μάρτιο του 2005 προκειμένου να καταβληθεί το χαρτόσημο που απαιτείται στην Εφορία διαπιστώνει τα χαμηλά ενοίκια αλλά και την αδυναμία τουλάχιστον στη διαχείριση των ακινήτων του Πατριαρχείου. Ετσι, για ένα διαμέρισμα που διαθέτει το Πατριαρχείο στη φορολογική δήλωση δεν αναγράφονται το ονοματεπώνυμο – αντιθέτως ο ενοικιαστής χαρακτηρίζεται άγνωστος – και το ποσόν που καταβάλλεται ως ενοίκιο…

    http://www.queen.gr/juicy/juicy-news/story/69714/deite-to-niko-papadaki-na-pozarei-me-mikroskopika-magio-prin-19-xronia?v2

    Δείτε το Νίκο Παπαδάκη να ποζάρει με μικροσκοπικά μαγιό, πριν 19 χρόνια
    Πόσο χρόνων είναι σήμερα
    ΜΑΡΚΟΣ ΚΩΣΤΗΣ 22 ΦΕΒ 2013

    http://www.youweekly.gr/stories/diasimoi-ellines-pou-episkeftikan-to-agio-oros/
    Διάσημοι Έλληνες που επισκέφτηκαν το Άγιο Όρος: Οι άγνωστες ιστορίες πίσω από την απομόνωσή τους
    Απρ 29, 2016

    Τους έχουμε συνηθίσει λαμπερούς, με όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους, σε μεγάλες πίστες, γήπεδα, πρώτα ονόματα σε τηλεόραση και showbiz. Κι όμως αυτοί οι διάσημοι, συχνά βάζουν κατά μέρος την κοσμική τους ζωή, δηλώνουν πιστοί Χριστιανοί και αποζητούν την κατάνυξη και την απομόνωση στις μονές του Αγίου Όρους.

    Από το Γιώργο Μαζωνάκη και τον Λάκη Λαζόπουλο μέχρι τον Γιώργο Τσαλίκη και τον Νίκο Αναδιώτη, όλοι τους έχουν κάτι να πουν για το «περιβόλι της Παναγιάς».

    http://www.gossip-tv.gr/showbiz/story/136908/nikos-papadakes-eikha-skephtei-na-strapho-ston-monakhismo#ixzz4eCh3Ccwa

    Νίκος Παπαδάκης: «Είχα σκεφτεί να στραφώ στον μοναχισμό»

    Ο Νίκος Παπαδάκης προέρχεται από εκκλησιαστική οικογένεια , αλλά επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο του θεάματος.
    Ο παρουσιαστής κατά καιρούς έχει δείξει την αγάπη του για την εκκλησία και μάλιστα έχει ταλέντο στην αγιογραφία. «Υπήρξε κάποια στιγμή η σκέψη να στραφώ προς την εκκλησία και το μοναχισμό αλλά δεν το έκανα», δήλωσε στο down town και συνέχισε: «Έχω πάει στο Άγιο Όρος, στο Ιεροσόλυμα, έχω πάει παντού. Όπου κι αν έχω ταξιδέψει στην Ελλάδα, το πρώτο πράγμα που ζητούσα να δω ήταν τα μοναστήρια της εκκλησίας».

    http://www.thetoc.gr/people-style/article/o-nikos-papadakis-dimiourgei-ekklisiastiko-mouseio-sto-kairo

    Ο Νίκος Παπαδάκης «δημιουργεί» εκκλησιαστικό μουσείο στο Κάιρο
    Ο Νίκος Παπαδάκης, που ασχολείται εδώ και χρόνια με την αγιογραφία, τώρα ακολούθησε ομάδα αναπαλαίωσης στο Κάιρο. Δείτε τον επί τω έργω.

    Ιεροί καυγάδες=Άπλυτα στη φόρα

    http://ieriplektani.blogspot.gr/2014_11_01_archive.html

    Ιερή Πλεκτάνη
    Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗ ΕΞΕΠΕΣΕ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΤΟΥ ΣΤΙΣ 24.05.2005 ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. ΑΠΟ ΤΙΣ 11.02.2008 ΕΩΣ ΤΙΣ 01.12.2015 Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΣΤΕΡΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ.

    Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014
    Δύο μέτρα και δύο σταθμά στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Ο «νέος» στην Κίνα και ο «παλιός» στην πείνα!!!


    Στα αριστερά της φωτογραφίας εικονίζεται ο παράνομα διορισμένος Τοποτηρητής του Θρόνου των Ιεροσολύμων το 2005 και αρεστός του Οικουμενικού Πατριαρχείου για υποψήφιος Πατριάρχης το 2001, μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος.

    Όπως βλέπετε, ετοιμάζεται να χειροδικήσει κατά του μακαριστού πλέον αρχιμανδρίτη Φώτιου, ενός Αγιοταφίτη που πρόσφερε τις υπηρεσίες του προς όφελος της Σιωνίτιδας Εκκλησίας από το 1956.

    Στις 28.06.2007 ο π. Φώτιος έστειλε επιστολή στην τότε υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, όμως από την εξέλιξη των γεγονότων είμαστε βέβαιοι ότι εκείνη δεν ασχολήθηκε με το περιεχόμενό της.

    Ρίξτε μια ματιά τι λέει:

    Δεν είδαμε, όμως, τον αρχιγραμματέα του Πατριαρχείου Αρίσταρχο να δείχνει την ίδια «ευαισθησία» για την επιλήψιμη συμπεριφορά του κομιστή του Αγίου Φωτός π. Δαμιανού Πάνου μετά τη δημοσιοποίηση του ταξιδιού του στο Πεκίνο με τη φίλη του.

    Ιερά αλληλοκαρφώματα

    http://ieriplektani.blogspot.gr/2014/11/blog-post.html
    Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014
    Ο κομιστής του Αγίου Φωτός, η ξανθιά «βασίλισσα» και…το κελάηδημα του Σπίνου (Φωτορεπορτάζ & βίντεο)


    Από το φωτορεπορτάζ της Άντζυ Σταθάτου στην εφημερίδα «Αποκαλύψεις», 26.06.2010…

    Ο υπεύθυνος του γραφείου Τύπου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στην Αθήνα Γιώργος Βασιλείου θα δηλώσει για τις διακοπές του αρχιμανδρίτη Δαμιανού Πάνου με τη φίλη του στο Πεκίνο:

    «Δεν υπάρχει καμία επίσημη καταγγελία. Το γεγονός δεν επιβεβαιώνεται. Ο εν λόγω κληρικός θα προσφύγει στα ένδικα μέσα για να προφυλάξει τον εαυτό του. Οι ανώνυμες και κακόβουλες καταγγελίες το μόνο που υπηρετούν είναι να παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα και να προσβάλλουν την προσωπικότητα του θιγόμενου πολίτη. Στόχος είναι η προσωπική και ηθική εξόντωση του κληρικού».

    Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ προσβλήθηκε ανεπανόρθωτα εκείνος που με την περιβολή τουρίστα σαν να ήταν λαϊκός ταξίδεψε με τη φίλη του στην Κίνα και σκανδάλισε το θρησκευτικό συναίσθημα απλοϊκών ανθρώπων.
    Μήπως αυτοί οι χριστιανοί να ζητήσουν και συγνώμη από τον κομιστή του Αγίου Φωτός που θίχτηκαν από τη βερμούδα, το γυαλάκι Ray-ban, τη γυναικεία ομπρέλα και την ξανθιά κοπέλα των φωτογραφιών που έκαναν το γύρο του διαδικτύου;

    Εφημερίδα PRESS TIME, 04-05.12.2010, του Σωτήρη Τζούμα

    Σύμφωνα με το άνω δημοσίευμα, παρά τις παραστάσεις που είχαν κάνει εν Συνόδω κάποιοι Ιεράρχες, ο παράνομα ευρισκόμενος στον πατριαρχικό θρόνο στους Αγίους Τόπους Αγιοταφίτης Θεόφιλος απαντούσε σε ότι αφορά τον αρχιμανδρίτη Δαμιανό Πάνου ότι «τον ζηλεύουν γι’ αυτό τα λένε όλα αυτά» και πως δεν πρόκειται να τον διώξει από επίσημο εκπρόσωπο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στην Αθήνα. Δικαίωμά του συμπληρώνουμε εμείς, προφανώς επειδή δεν υπάρχει άλλος Αγιοταφίτης με τα προσόντα του νεαρού κληρικού…

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    Θα μας πει τη γνώμη του το ΚΚΕ, που δεν έχει πει λέξη για την περσινή μεταφορά του Φωτός με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο, για αυτού του είδους τη δημοσιογραφία;
    Η Λιάνα Κανέλλη συνεντευξιάζεται γλυκά με τον απατεώνα Φωτοδότη και Φωτοανάφτη Διόδωρο, αδελφό του αρχιμανδρίτη Βενέδικτου Καρίβαλη, που συνελήφθη από την Αστυνομία για ψάρεμα νεαρών.

    Ποιος ήταν ο Διόδωρος, ένας άνθρωπος κυριολεκτικά του υπόκοσμου, μας το λέει η δεξιά Καθημερινή


    Ο άγιος με τους Παλαιστίνιους Ορθοδόξους, που είναι κατάλληλοι για βαστάζοι αλλά όχι για να εκλέγουν επισκόπους και πατριάρχη.

    http://www.kathimerini.gr/96780/article/epikairothta/ellada/olo-to-paraskhnio-sta-ierosolyma

    22.07.2001
    Ολο το παρασκήνιο στα Ιεροσόλυμα
    Του Γρηγόρη Καλοκαιρινού
    ………………………….

    Η «Πολιτεία» Διόδωρου

    Ο Πατριάρχης Διόδωρος -ο επιλεγόμενος «Βούδας» από τους αρχιερείς των ελληνορθοδόξων εκκλησιών- ανέβηκε στον θρόνο το 1981, έπειτα από ένα παζάρι συναλλαγών, πολιτικών και οικονομικών. Ηταν Μητροπολίτης Αμμάν, είχε σώσει λέγεται τη ζωή του μακαρίτη Χουσεΐν της Ιορδανίας και απολάμβανε της υποστηρίξεώς του. Εκτός από τη βοήθεια Χουσεΐν, για να γίνει Πατριάρχης ο Διόδωρος, «έταξε» και αρκετά «πακέτα» δολάρια στους μητροπολίτες. Η επιστολή του Μητροπολίτη Διοκαισαρείας Ιακώβου προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, το 1983, αποκαλύπτει πολλά και λέγεται ότι την έχει η κ. Δήμητρα Λιάνη στο αρχείο της.

    Διάκονος του Πατριαρχείου, πρώην γνωστός τραγουδιστής -έστειλε έχει πει, μάλιστα και σχετική επιστολή στο Οικουμενικό Πατραρχείο με αποκαλύψεις- πολλές φορές περιέγραψε δημοσίως και σε εκκλησιαστικούς κύκλους, τον καβγά Διοδώρου – Ιακώβου για τα «υπόλοιπα» που χρωστούσε ο πρώτος και τα είχε «ταμένα» στον δεύτερο για να τον ψηφίσει Πατριάρχη. Μόλις, λοιπόν, κάθησε στον θρόνο ο Διόδωρος, φαίνεται να έβαλε δύο στόχους, την συσσώρευση πλούτου και την… καλοπέραση. Περνούσε πολλούς μήνες τον χρόνο στην πατριαρχική βίλα του Αγίου Κωνσταντίνου Καμένων Βούρλων, όπου τον υπηρετούσαν Ρουμάνες καλόγριες. Μία από αυτές είχα μάλιστα, κακό τέλος. Στο μοναδικό προσκύνημα του Τάφου της Παναγίας στη Γεσθημανή ήταν κενή η θέση ηγουμένου. Ο αρχιμανδρίτης Συνέσιος ζητεί την τοποθέτησή του εκεί και ο Διόδωρος δίνει τη συγκατάθεση, έναντι… 80.000 δολαρίων, τα οποία και κατέβαλε ο Συνέσιος (άραγε πού βρίσκουν Αγιοταφίτες μοναχοί τόσο μεγάλα ποσά;). Ομως, ο Πατριάρχης, και τα χρήματα πήρε και τη θέση δεν του έδωσε. Θυμωμένος ο αρχιμανδρίτης, ήλθε στην Ελλάδα, πήγε στη βίλα Καμένων Βούρλων και επειδή γνώριζε «καλά» τα κατατόπια -είχε υπηρετήσει διάκονος εκεί- προσπάθησε να κλέψει χρήματα από το χρηματοκιβώτιο.

    Τον αντελήφθη η Ρουμάνα μοναχή Λάικα και εκείνος αναγκάστηκε για να διαφύγει να την χτυπήσει στο κεφάλι με ένα βαρύ αντικείμενο. Οταν διαπίστωσε ότι την είχε σκοτώσει, έβαλε φωτιά για να χαθούν τα ίχνη. Η δολοφονία, όμως, αποκαλύφθηκε και ο Συνέσιος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 28 ετών από τα ισραηλινά δικαστήρια. Ο φάκελος «Λάικα» βρίσκεται στα αρχεία της Μοσάντ, ενώ ο Συνέσιος δεν «μίλησε»ποτέ, παρά τις παροτρύνσεις, ακόμη και Ισραηλινών να κάνει αποκαλύψεις.

    Οι Ρουμάνες

    Φαίνεται ότι ο Διόδωρος είχε ιδιαίτερη αδυναμία στις Ρουμάνες. Λέγεται ότι πήγαιναν στα Ιεροσόλυμα να υπηρετήσουν από μοναστήρια τις πατρίδας τους και πολλές από αυτές το πρωί φορούσαν το σχήμα και προσεύχονταν και το βράδυ «εργάζονταν» σε καμπαρέ στο Τελ Αβίβ. Εντονες φήμες, που συζητείται, ότι και γι’ αυτές οι Ισραηλινοί έχουν στοιχεία, αναφέρουν πως ορισμένες από τις καλόγριες εκ Ρουμανίας «ετύγχανον της ιδιαιτέρας ευνοίας» του Πατριάρχου. Η τελευταία μάλιστα -συμπληρώνουν οι πληροφορίες- έφυγε από το Ισραήλ λίγες ώρες μετά το θάνατο του Διοδώρου με 6 εκατομμύρια δολάρια στη βαλίτσα της, με τα οποία άνοιξε επιχείρηση στην πατρίδα της. Λέγεται δε, ότι οι ισραηλινές αρχές γνώριζαν την περίπτωση, αλλά την άφησαν να φύγει, για να μην δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο, κάτι που το έχουν μετανοήσει τώρα.

    Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μεγάλης Ελληνίδας καλλιτέχνιδος, η οποία πέρασε άσχημες ώρες με την υγεία της. Οταν οι Ισραηλινοί γιατροί τη διαβεβαίωσαν ότι θα γίνει καλά, ιδιαίτερα συγκινημένη, πήγε στον Πανάγιο Τάφο να προσκυνήσει. Εκεί θέλησε, να αφιερώσει ακριβό κόσμημα που είχε στον λαιμό της. Τότε παρενέβη κληρικός Αγιοταφίτης που τη συνόδευε και της είπε: «Κυρία…, αν πράγματι αισθάνεσθε ότι πρέπει να αφιερώσετε το κόσμημά σας στον Χριστό, ως ευγνωμοσύνη που σας έσωσε, καλύτερα πουλήστε το και δώστε τα χρήματα σε φτωχούς. Εάν το αφήσετε εδώ, σε δυο – τρεις ημέρες θα κοσμεί τον λαιμό κάποιας Ρουμάνας».

    Το χρήμα

    Η σχέση με το χρήμα, φαίνεται να ήταν επίσης ξεχωριστά έντονη για τον Διόδωρο. «Ο Χιώτης ήταν παραδόπιστος», μας είπε χαρακτηριστικά Αγιοταφίτης. Είχε «ιδιαίτερες σχέσεις» με Μητροπολίτες που διαχειρίζονταν προσκυνήματα και περιουσιακά στοιχεία του Πατριαρχείου. Από παντού έπαιρνε «μίζες». «Νοίκιασε» για 90 χρόνια μεγάλες εκτάσεις στους Ισραηλινούς, κάτι που εξόργισε τους Παλαιστινίους, ενώ δεν δίστασε να κάνει και πλαστογραφίες εις βάρος Εβραίων, υπογράφοντας συμβόλαια που τελικά δεν ίσχυαν, αφού όμως πρώτα είχε εισπράξει τα χρήματα. Σε αυτές τις «ιστορίες» συμμετείχαν και Αγιοταφίτες. Υποθέσεις τέτοιες βρίσκονται στα ισραηλινά δικαστήρια, όπως και η τελευταία με την εξαφάνιση τεράστιων ποσών ακόμη και από τράπεζες της Ελβετίας, μετά το θάνατό του. Εχει αρχίσει ειδική έρευνα για 20 περίπου εκατομμύρια δολάρια. Είναι επίσης γνωστή στους Ελληνες πολιτικούς η περίπτωση που συνελήφθη ο Διόδωρος από την αστυνομία του Ισραήλ, με πλάκες λαθραίου χρυσού. Επενέβη η ελληνική κυβέρνηση και έκλεισε το θέμα. Ομως ο φάκελος έμεινε στα αρχεία της Μοσάντ, όπως και εκατοντάδες άλλοι φάκελοι.

    Κλείνοντας τη «σταχυολόγηση» των έργων και του βίου Διοδώρου, θα καταθέσουμε, ίσως την πιο χαρακτηριστική μαρτυρία, που φανερώνει το μέγεθος της εξαρτήσεως του εκδημήσαντος Πατριάρχου με το χρήμα.

    Βαριά άρρωστος τα τελευταία 2 χρόνια -ήταν περίπου 140, 150 κιλά, με μειωμένη όραση, είχε υψηλό σάκχαρο, καρδιά και υπεβάλλετο σε αιμοκάθαρση- ενώ μιλούσε, έγερνε το κεφάλι και κοιμόταν αφήνοντας τον συνομιλητή του αμήχανο, ειδικά όταν δεν υπήρχε άλλος μπροστά και μάλιστα Αγιοταφίτης. Ακόμη και δημοσιογράφοι που του έχουν πάρει συνέντευξη, είχαν γίνει μάρτυρες αυτού του γεγονότος. Ομως το να ξυπνούσε ο Διόδωρος και να συνέχιζε τη συζήτηση ήταν απλό και το συνέστηναν στους συνομιλητές του Αγιοταφίτες: «Την ώρα που τον παίρνει ο ύπνος, ρώτησέ τον, πόσο πάει σήμερα η τιμή του δολαρίου Μακαριότατε; Αμέσως θα ξυπνήσει και θα σου απαντήσει οπότε και θα συνεχίσετε να μιλάτε, μέχρι να επαναληφθεί η ίδια σκηνή».
    ………………………..

  7. Ο/Η Γιάννης λέει:

    » Η προοδευτικότητα δεν πρέπει να μετριέται με κτυπήματα στην καρδιά της παράδοσης του λαού»..
    Οποιος έχει την περιέργεια να κοιτάξει από ψηλά την παράδοση του λαού με τα ασύστολα παραμύθια, τις λιτανείες, την λατρεία περιφερόμενων μελών από πτώματα, την αγυρτεία με το Αγιο Φως-Απάτη, την μανιώδη επίθεση την Κυριακή του Πάσχα σε αμνοερίφια-σούβλες (οι περισσότερες δηλητηριάσεις από πολυφαγία, παρατηρούνται αυτή την ημέρα), την υποκριτική διάχυτη αγάπη των πιστών μεταξύ τους(ωχ), ενώ τον υπόλοιπο χρόνο αναλώνονται στις μεταξύ τους σχέσεις επιθετικότητας, μίσους και «ο θάνατος σου η ζωή μου» και άλλες τέτοιες τσαρλατανιές, θα γυρίσει αλλού το πρόσωπο του, κυριευμένος από περιφρόνηση για την παράδοση του λαού..
    Μάλιστα, για να την θέσουν στο απυρόβλητο και πέραν πάσης κριτικής ή αμφισβήτησης, της έδωσαν τον βαρύγδουπο τίτλο, «ιερά παράδοση της Ορθοδοξίας και του λαού».
    Εμείς όμως, που είμαστε φύση ιερόσυλοι και αντίπαλοι κάθε ιερότητας, έχουμε μάθει να μην μας εντυπωσιάζουν τέτοιες φαντασμαγορίες. Αντίθετα, μας αρέσει να αφαιρούμε όλα τα μπιχλιμπίδια και μπιζού της παράδοσης, για να τους δείξουμε ότι κάτω από όλα αυτά, υπάρχει μία γριούλα που προσπαθεί να εξωραίσει την ασχήμια της.
    Αλλοτε πάλι, προτιμούμε με τα δάκτυλα μας, να κλείνουμε την μύτη μας, για να απαλλαγούμε για λίγο, από την δυσοσμία της υποκρισίας και την λατρεία του ψεύδους πού επικρατεί γύρω μας.
    Δεν μας αρέσει η κυριαρχία της παράδοσης. Το «μη την αγγίζετε!». Δεν θέλουμε, να μας εξουσιάζουν άνθρωποι που έζησαν; πριν χιλιάδες χρόνια και που απαιτούν από εμάς, να μην αφήσουμε τα δικά μας ίχνη, της δική μας παρουσίας πάνω στην γη.
    Το παρελθόν για μας, έχει αξία μόνο σαν ιστορικό φαινόμενο, για να γνωρίζουμε τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι.
    Εχουμε στραμμένο το βλέμμα, προς το μέλλον! Για εμπειρίες που δεν έχουνε ζήσει ακόμα οι άνθρωποι.
    Μία Ινδική (νομίζω), παροιμία λέει: «υπάρχουν τόσες αυγές που δεν ζήσαμε ακόμα!»
    Όπως είναι γνωστό, το μέλλον είναι ανεξερεύνητο. Με την προυπόθεση, να μην το συγχέουμε με το παρελθόν και ιδιαίτερα, όταν αυτό ανήκει στους «σκοτεινούς χρόνους»..

  8. Ο/Η Liberal λέει:

    http://doncat.blogspot.gr/

    http://www.palmografos.com/permalink/29084.html

    Περί του περιωνύμου Αγίου Φωτός – Του Νίκου Δήμου

    12 Απριλίου 2017, Νίκος Δήμου

    Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι το «Άγιον Φως» είναι και απάτη και σπατάλη, μου θύμισαν μια μακριά και επώδυνη ιστορία.

    Δεν θυμάμαι πότε διαμαρτυρήθηκα πρώτη φορά γι αυτό. Πάνε πολλές δεκαετίες. Το ηλεκτρονικό μου αρχείο είναι σχετικά πρόσφατο και δεν καλύπτει τα χρόνια μέχρι το 90.

    Όμως βρήκα ότι στις 30.4.2009 είχα δημοσιεύσει στην LiFO ένα κείμενο με τίτλο «Το Άγιο Σκότος» που άρχιζε έτσι:

    «Κάθε Πάσχα, τα τελευταία χρόνια, ακούω ότι από τα Ιεροσόλυμα έρχεται (με ναυλωμένο αεροπλάνο) το Άγιο Φως που άναψε με θαυματουργό τρόπο μόνος στο κουβούκλιο του Αγίου Τάφου ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Το όποιο Άγιο Φως συνοδεύουν πολιτικοί από όλα τα κόμματα και γίνεται δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους (άγημα, μπάντα, υπουργοί, κλπ.). Αμέσως αεροπλάνα το μεταφέρουν κλωνοποιημένο σε όλες τις επαρχίες της χώρας.

    Κάθε Πάσχα σκέπτομαι πως όλη αυτή η διαδικασία μας κατατάσσει ανεπανόρθωτα στους πρωτόγονους λαούς της γης – κάτι ανάμεσα Ουγκάντα και Παπούα-Νέα Γουινέα. Διότι το Άγιο Φως είναι ένα καθαρά ειδωλολατρικό παγανιστικό έθιμο, που δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστιανισμό. Πού, πότε στην διδασκαλία του Ιησού υπάρχει αναφορά σε Άγιο Φως;»

    Πολύ ήπιες ήταν οι αντιδράσεις. Μερικά σχόλια κατά και άλλα υπέρ.

    Αλλά το 2014 όταν έγραψα ένα άρθρο στο Protagon.gr (με γενικότερο θέμα) μία και μόνη φράση ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών:

    «Όσο πλησιάζει το Πάσχα και σκέπτομαι πως πάλι θα ξοδέψουμε χρήματα για να φέρουμε το (δήθεν) Άγιο Φως και να το υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους, γίνομαι εμμανής αντικληρικός…».

    Επιτίμιο από την Ιερά Σύνοδο, αφορισμός και κατάρες από τον Αμβρόσιο («να σαπίσει το στόμα του!») άρθρα, σχόλια σε όλο τον τύπο – και αναφορά σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Έγινα διάσημος!

    Τι είχε αλλάξει;

    Ήμουν τότε στην οργανωτική επιτροπή του Ποταμιού που μόλις είχε αναγγείλει την παρουσία του. Ήταν ένας τρόπος, μέσα από μένα, να χτυπήσουν το Ποτάμι. Ο επικεφαλής Σταύρος με απαρνήθηκε σε τηλεοπτική συζήτηση (παρόλο που βασική αρχή του κόμματος ήταν ο χωρισμός κράτους-εκκλησίας) παραιτήθηκα και ησύχασα.

    Βρίσκω τώρα και άλλα στοιχεία για τον μοναχικό μου αγώνα. Π. χ. στο «Ειρωνικό (Νεοελληνικό) Λεξικό» γράφω:

    «Άγια Ζώνη, Άγιο Φως: Στη χώρα όπου δύο ιστορικά εξακριβωμένες απάτες γίνονται δεκτές με τιμές αρχηγού κράτους, όλες οι άλλες απάτες μπορούν να ελπίζουν σε κάποια διάκριση…»

    Πού ήταν όλα αυτά τα χρόνια οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ;

    Δεν πειράζει. Έχω καλύτερη παρέα. Ήδη το 1826 ο Μέγας Αδαμάντιος Κοραής, στον «Διάλογο περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός» έγραφε: «…χρεωστούν οι ιερωμένοι μας να παύσωσιν το θαυματούργημα, το οποίον ατιμάζει τόσον την θρησκείαν… και φθείρει τα ήθη του λαού».

    Από Palmografos.com: Palmografos.com – Περί του περιωνύμου Αγίου Φωτός – Του Νίκου Δήμου

  9. Ο/Η Πωλίνα Γεμιστού λέει:

    Δηλαδή, απ’ ό,τι κατάλαβα, θεωρείτε σκάνδαλο ότι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων είναι απαραιτήτως Έλληνας. Το δίκαιο για σάς θα ήταν να είναι Άραβας, γιατί η πλειοψηφία του ποιμνίου είναι Αραβική; Τόσο ανθέλληνες, λοιπόν, είσθε; Θέλετε να τα ξεπουλήσουμε όλα στο όνομα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Πλειοψηφίας και του μπολσεβίκικου τρόπου σκέψης;
    Πολύ σωστά ο κ. Αλέξιος Τσίπρας πήγε και προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο της κ. Μωροπούλου. Η οικογένεια Τσίπρα υπήρξε πάντοτε θεοσεβής και οι αείμνηστοι Παύλος και Ηρακλής Τσίπρας συνεδέοντο με στενούς δεσμούς με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Κοτσώνη, όστις τους έδιδε και εργολαβίες στην Αφρική, όπου έκανε Ιεραποστολή ο νύν Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος, τότε προΪστάμενος της «Αποστολικής Διακονίας». Αλλά για τον κ. Γιαννουλάτο δεν έχετε πεί ποτέ τίποτα, επειδή πάντοτε έγλειφε εσάς τους μπολσεβίκους. Ούτε για την ηλικία του δεν λέτε τίποτα (88 ετών, γεννημένος το 1929). Είναι τόσο αγκιστρωμένος στην καρέκλα που δεν φύγει ούτε στα 95 του, αλλά αυτό δεν σάς πειράζει γιατί ο Τασούλης αγαπάει τους μπολσεβίκους και τους λαθροπρόσφυγες, κάνει έργα στην Αλβανία και για τους μουσουλμάνους κλπ

  10. Ο/Η Γνώστης λέει:

    http://www.makeleio.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B7-%CE%B2%CE%B5%CE%B2%CE%B7%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1/

    18|10|2014

    ΝΤΡΟΠΗ: ΒΕΒΗΛΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΞΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ – ΠΕΤΑΞΑΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΟΧΙ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ – ΘΛΙΒΕΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ – ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΜΟΨΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ – ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ ΕΞΑΡΧΟ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ (ΦΩΤΟ – ΒΙΝΤΕΟ)

    «Για «ακέφαλο Πατριαρχείο» με τις ανώτατες εντολές του Πατριάρχη Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης κ.κ. Θεοφίλου Γ’, να αμφισβητούνται και να αγνοούνται πλήρως ακόμα και από τους κατώτερούς του στην ιεραρχία»… κάνουν λόγο πιστοί που βρέθηκαν σήμερα το πρωί μπροστά σε ένα απίστευτο όπως καταγγέλλουν περιστατικό με «πρωταγωνιστές» έναν Πατέρα από τα Ιεροσόλυμα, τον Γέροντα Δοσίθεο και τον έξαρχο στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα, τον Αρχιμανδρίτη Δαμιανό.

    Σύμφωνα με καταγγελίες αλλά και βίντεο που εξασφάλισε αποκλειστικά το makeleio.gr, όλα ξεκίνησαν την περασμένη Κυριακή όταν ο Γέροντας Δοσίθεος ερχόμενος στην Αθήνα όπως μας είπε, με σκοπό να φοιτήσει για τα επόμενα 4 χρόνια στην Θεολογική Σχολή Αθηνών, εκδιώχθηκε «κλοτσηδόν» από το Μετόχι του Παναγίου Τάφου που βρίσκεται στην Πλάκα, στο οποίο υποτίθεται ότι θα λάμβανε ένα δωμάτιο, με εντολή της Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, μέχρι να ολοκληρωθούν οι σπουδές του.

    Από την περασμένη Κυριακή ωστόσο, ο Γέροντας Δοσίθεος ο οποίος ζει εδώ και 15 χρόνια στα Ιεροσόλυμα, αντί να μένει στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου όπως θα έπρεπε, διανυκτερεύει από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο, πληρώνοντας φυσικά και όλα τα έξοδα διαμονής του. Και αυτό γιατί όταν έφτασε την περασμένη Κυριακή από τα Ιεροσόλυμα, «ο έξαρχος του απαγόρευσε την είσοδο», όπως μας είπε ο ίδιος ο Γέροντας, «αψηφώντας παντελώς όλες τις εντολές του Πατριάρχη Ιεροσολύμων».

    Το makeleio.gr τον συνάντησε έξω από το Μετόχι του Παναγίου Τάφου με τις βαλίτσες του στο χέρι σε μια δεύτερη προσπάθειά του να διαμείνει εκεί. Στο πλευρό του αυτή τη φορά βρέθηκαν και κάποιοι πιστοί οι οποίοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια να εξελίσσονται στον Οίκο του Θεού στιγμές απείρου κάλους. Όπως κατήγγειλαν οι πιστοί στο ΜΑΚΕΛΕΙΟ, όταν ο Γέροντας Δοσίθεος ζήτησε να μπει στο Μετόχι, «δύο φουσκωτοί του έξαρχου Αρχιμανδρίτη Δομίνικου πέταξαν τον ίδιο αλλά και τους πιστούς που είχαν μαζευτεί εκεί, έξω από αυτό με τον χειρότερο τρόπο»!

    Το ΜΑΚΕΛΕΙΟ εξασφάλισε ένα ερασιτεχνικό βίντεο από την στιγμή που οι πιστοί έρχονται σε αντιπαράθεση με τους «φουσκωτούς». Ακολουθεί η συνέντευξη του Γέροντα Δοσίθεου ο οποίος αδυνατεί να καταλάβει τους λόγους που η πόρτα παραμένει κλειστή, καθώς και της κυρίας Έλενας Γεωργούλη (πιστής) που βρέθηκε το πρωί στο Μετόχι με σκοπό να πάρει την ευχή του Γέροντα.

    http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=151101
    Αντωνιάδου Μαρία

    Τα σενάρια περί δολοφονίας του Πατριάρχη απειλούν να οδηγήσουν στον όλεθρο το μέλλον της ελληνικής αδελφότητας του Παναγίου Τάφου
    «Το όνομα του ρόδου» στην Ιερουσαλήμ
    Οι συζητήσεις για την ανάγκη αραβοποίησης του Πατριαρχείου άρχισαν πάλι και είναι έντονες


    Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίος κατέθεσε μήνυση ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων και τελικά ασκήθηκε δίωξη εναντίον του Μητροπολίτη Βόστρων κ. Τιμοθέου

    Γιουσέφ Ναΐμ Γιουσέφ Αλ Μουφντί: όνομα συζύγου Μαρία, όνομα μητρός Χανίφα, κάτοικος Μπέιτ Τζάλα, γεννηθείς το 1962, ιδιοκτήτης κλωστοϋφαντουργείου, απόφοιτος λυκείου, μέλος του Λαϊκού κόμματος.

    «Γνώρισα, τον μητροπολίτη Τιμόθεο στη Βηθλεέμ κατά τη διάρκεια εορτής της Ορθοδόξου Ενορίας για φιλανθρωπικό σκοπό» δηλώνει ο κ. Αλ Μουφντί και προσθέτει: «Ο μητροπολίτης Τιμόθεος κατέβαλε σαν βοήθημα στην Κοινότητα ποσό 50.000 δολαρίων. Κατά την αναχώρησή του από την Κοινότητα μου ζήτησε να με επισκεφθεί στο σπίτι μου. Του είπα ότι είναι τιμή μου. Υστερα από τρεις εβδομάδες ήλθε στο σπίτι μου, που βρίσκεται στην οδό Αλ Αμάγιερ, και μου είπε ότι επιθυμεί να θέσει υποψηφιότητα για τις αρχαιρεσίες του Πατριαρχείου και ότι επιθυμεί να συζητήσω με τους ιερείς της Βηθλεέμ για να του δώσουν την ψήφο τους. Του είπα ότι δεν έχω αντίρρηση.

    * H αιτία της διαμάχης

    Υστερα από κάποιο διάστημα και μετά τη διεξαγωγή των αρχαιρεσιών στα Ιεροσόλυμα υπερίσχυσε ο μητροπολίτης Ειρηναίος. Ετσι μεγάλωσαν οι διαφορές μεταξύ του μητροπολίτη Τιμοθέου και του Πατριάρχη Ειρηναίου και αφαιρέθηκαν από τον Τιμόθεο οι εκκλησιαστικές του αρμοδιότητες. Ο μητροπολίτης Τιμόθεος ήλθε στο Μπέιτ Τζάλα, με επισκέφθηκε στο σπίτι μου και μου είπε: «Θέλω να μου βρεις άτομα στη Βηθλεέμ για να δολοφονήσουν τον Ειρηναίο». Ο μητροπολίτης Τιμόθεος πρότεινε ποσό μισό εκατομμύριο δολάρια για όποιον δολοφονήσει τον Ειρηναίο. Εγώ με τη σειρά μου απευθύνθηκα στον… [για ευνόητους λόγους δεν αναφέρεται σε ονόματα] επειδή τον γνώριζα, και υπό την ιδιότητά του ως…. τον συνάντησα έξω από το σπίτι μου μέσα στο αυτοκίνητό του. Του ανέφερα τη «δουλειά», που ήταν η δολοφονία του Πατριάρχη Ειρηναίου, και ότι θα πληρωθεί ποσό μισού εκατομμυρίου δολαρίων. Ο… μου απάντησε: «Μείνε ήσυχος. Αναλαμβάνω να τελειώσω τη «δουλειά» εγώ και η συμμορία μου».

    Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν ταραχές στη Βηθλεέμ από τις ισραηλινές δυνάμεις και έγινε περιορισμός της εκκλησίας της Βηθλεέμ. Αυτός κρύφτηκε μέσα στην εκκλησία και ύστερα από λίγες ημέρες μπόρεσε να δραπετεύσει και ήταν καταζητούμενος από τις δυνάμεις κατοχής. Υστερα από κάποιο διάστημα τον συνέλαβαν και δεν υπήρχε καμία επικοινωνία ανάμεσά μας.

    * H προετοιμασία της «δουλειάς»

    Ο μητροπολίτης Τιμόθεος με επισκέφθηκε ύστερα από αρκετό διάστημα για να ρωτήσει τι έγινε με το θέμα του και του απάντησα ότι το άτομο με το οποίο είχα συζητήσει είχε συλληφθεί. Τότε μου ζήτησε να βρω άλλα άτομα για να αναλάβουν «τη δουλειά», που ήταν η δολοφονία του Πατριάρχη Ειρηναίου. Με τη σειρά μου βρήκα τον…, κάτοικο Βηθλεέμ, και του πρότεινα τη δουλειά. Συναντηθήκαμε μέσα στο κλωστοϋφαντουργείο ιδιοκτησίας μου και του είπα ότι ο μητροπολίτης Τιμόθεος επιθυμεί τη δολοφονία του Πατριάρχη Ειρηναίου και ότι εγώ απλώς είμαι μεσολαβητής. Μου είπε: «Δώσε μου λίγο χρόνο για να σκεφτώ το θέμα και να σου απαντήσω». Μετά από κάποιο διάστημα ήλθε και μου είπε ότι πρότεινε τη δουλειά στη συμμορία του και ότι δέχεται να προβεί στη δολοφονία. Δεν μου ανέφερε τα ονόματα της συμμορίας του. Μου είπε ότι δεν θέλουν να κάνουν τη «δουλειά» μέσα στα όρια της Παλαιστινιακής Αρχής αλλά στα Ιεροσόλυμα, όπου θα αναθέσουν τη δολοφονία σε εμπόρους και χρήστες ναρκωτικών. Μου ζήτησε να του φέρω ποσό δέκα χιλιάδων δολαρίων από τον μητροπολίτη Τιμόθεο και μου είπε ότι θέλει ποσό μισού εκατομμυρίου δολαρίων. Εγώ την Τετάρτη επικοινώνησα με τον μητροπολίτη Τιμόθεο και δεν το βρήκα σπίτι του. Την Παρασκευή συνέλαβαν τον… και από τότε σταμάτησε η μεταξύ μας επικοινωνία. Ο μητροπολίτης Τιμόθεος δεν με ξαναρώτησε τι απέγινε το θέμα του, ώσπου που με συνέλαβε η Γενική Ασφάλεια».

    Τα όσα ισχυρίστηκε ενώπιον των παλαιστινιακών αρχών στις 22 Μαρτίου ο Αλ Μουφντί, έχοντας «σώας τα φρένας και χωρίς καμία πίεση ή εξαναγκασμό», άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου.

    Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίος διά του συνηγόρου του πριν από μία βδομάδα κατέθεσε μήνυση ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων και τελικά ασκήθηκε δίωξη εναντίον του Μητροπολίτη Βόστρων κ. Τιμοθέου.

    Να Φώτιοι, να μάλαμα
    http://sfrang2.blogspot.gr/2009/01/blog-post_28.html
    28 January 2009
    Κι άλλος αρχιμανδρίτης
    Ο Φώτιος και η «τακουνού»

    Ο αρχιμανδρίτης και μέλος της Ιεράς Συνόδου, Φώτιος, που διακονεί τον Πανάγιο Τάφο, κέρδισε πρόσφατα το δικό του δεκαπεντάλεπτο (αρνητικής) δημοσιότητας, όταν μπροστά στις κάμερες καταράστηκε μία δημοσιογράφο. Λίγο αργότερα βέβαια, ζήτησε συγνώμη εξηγώντας ότι είναι ευέξαπτος επειδή έχει ζάχαρο.

    Φαίνεται, ωστόσο, ότι το ζάχαρό του ανεβαίνει ακόμα και όταν… αλληλογραφεί με τους εν Χριστώ αδελφούς του! Ιδού, λοιπόν, τι γράφει (ο απόφοιτος δημοτικού) Φώτιος σε μητροπολίτη, αντίπαλο του πατριάρχη Ειρηναίου: «Μωρή πατσαβούρα τακουνού, που έκανες αίτηση ότι ο μισθός είναι λίγος για να πάρεις αύξηση, για να πληρώνεις εκεί που γυρίζεις, στις αγορές, και δεν ντρέπεσαι που έδωσες τα κειμήλια του Αγίου Τάφου στον… Πώς θα βγει η ψυχή σου; Αλλά και αυτός δεν έχει φιλότιμο που τα πήρε». Αρχιμανδρίτης Φώτιος.
    Τι να σχολιάσουμε εμείς; Μόνο να εξηγήσουμε ότι στο κείμενο της επιστολής δεν κρατήσαμε την ορθογραφία του . Και να αναρωτηθούμε, βεβαίως, πώς τολμά να υπογράφει τέτοιου είδους σημειώματα με τον τίτλο (!) του αρχιμανδρίτη.
    (Β.Σ.-Μ.Π., Ελευθεροτυπία, 3/4/2005)

    Στις φυλακές Κορυδαλλού οδηγήθηκε σήμερα μετά την απολογία του στον ανακριτή Πειραιά, ο αρχιμανδρίτης Φώτης Μακρυστάθης μαζί με άλλα τέσσερα άτομα που κατηγορείται για τη συμμετοχή του σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας, μέσω Διαδικτύου. Ο αρχιμανδρίτης ζήτησε να είναι στη φυλακή μαζί με τον πρώην Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα.

    Σωστός ο παπάς! Θέλει τον μητροπολίτη δίπλα του για να ψάλλουν ύμνους… Ας περιμένουμε όμως να δικαστεί πρώτα ο αρχιμανδρίτης, γιατί πολλά μπορεί να γίνονται, μπορεί να διογκώνονται ασήμαντες ιστορίες! Το τεκμήριο της αθωότητας ας ισχύσει και γι’ αυτόν!

  11. Ο/Η Γνώστης λέει:


    Ο Αλεξανδρείας Νικόλαος ΣΤ’ παρασημοφορεί τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.

    http://www.iospress.gr/ios2001/ios20010422a.htm
    Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

    Τότε που μελετούσαμε

    Το «πουλί» της 21ης Απριλίου ξαναγεννιέται πράγματι κάθε τόσο από την τέφρα του. Οι άστοχες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου μάς θύμισαν αυτή την απωθημένη πτυχή της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Η μαύρη σελίδα της Ιεραρχίας, που δεν λέει να κλείσει.

    Γνώριζαν ή δεν γνώριζαν οι παράγοντες της Εκκλησίας; Πολλά -και κυρίως αρνητικά- σχόλια προκάλεσε η δήλωση του κ. Χριστόδουλου ότι δεν έτυχε να ακούσει τίποτα περί βασανιστηρίων της χούντας, επειδή εκείνη την περίοδο ήταν απορροφημένος στις μελέτες του.

    Οι περισσότεροι σχολιαστές επέκριναν ως υποκριτική και προσχηματική τη δήλωση. Φυσικά έχουν δίκιο. Ομως η αντίδραση αυτή παραγνωρίζει τον πυρήνα της σκέψης του κ. Χριστόδουλου. Αυτό που δεν είπε, αλλά σαφώς εννόησε ο αρχιεπίσκοπος, είναι ότι η 21η Απριλίου έσφαλε επειδή υπέπεσε σε ορισμένες «υπερβολές», ενώ κατά βάση ήταν μια ορθή έκφραση του «ελληνοχριστιανικού πνεύματος» στην οποία προσχώρησε κι ο ίδιος και η συντριπτική πλειοψηφία των ανώτερων κληρικών.

    Υπάρχει και ένα δεύτερο επιχείρημα το οποίο επικαλούνται οι έσω -(και έξω)- εκκλησιαστικοί απολογητές του κ. Χριστόδουλου: «Εσείς δεν μας λέτε ότι δεν πρέπει να αναμειγνύεται η Εκκλησία στα πολιτικά ζητήματα; Πώς τότε θέλατε να αντιδράσει εναντίον της χούντας;». Δυστυχώς πρόκειται για σόφισμα, το οποίο εκθέτει όσους το επικαλούνται. Η Εκκλησία την περίοδο της δικτατορίας ήταν αναμεμειγμένη στην πολιτική όσο ποτέ άλλοτε. Δεν κράτησε καμιά στάση απόστασης ή ουδετερότητας.

    Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

    Από την αρχή ταυτίστηκε πλήρως με το μηχανισμό της δικτατορίας και δέχτηκε να παίξει το ρόλο του ιδεολογικού και πνευματικού άλλοθι των βασανιστών.

    Από την πρώτη στιγμή η χούντα επιδίωξε να στηριχθεί στην Εκκλησία, και
    δυστυχώς δεν αντιμετώπισε καμιά δυσκολία. Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε ότι ο πρώτος κρατικός θεσμός που δέχτηκε τη χουντική αναμόρφωση είναι ακριβώς η Ιεραρχία: «Εν εκ των πρώτων μελημάτων της Εθνικής Κυβερνήσεως ήτο και η τοποθέτησις επικεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδος ενός αξίου και θεοπνεύστου ηγήτορος», διαβάζουμε στο προπαγανδιστικό «Διατί έγινε η Επανάστασις της 21ης Απριλίου».

    Και το ίδιο φυλλάδιο εξηγεί: «Φαυλοκρατικαί συναλλαγαί, ανηθικότηται, ασυδοσία έναντι της πολιτείας, παράνομος πλουτισμός εχαρακτήριζεν την Εκκλησίαν της Ελλάδος, η οποία συμπορεύουσα με την επικρατούσαν σήψιν και φαυλότητα της Πολιτείας, απεστέρει του έθνους των ιδανικών φορέων δια την πρόοδον και επιβίωσίν του. Ο καθαρμός της Εκκλησίας ήτο επιβεβλημένος. Και η Επανάστασις της 21-4-67 έδωσεν εις τον καθαρμόν τούτον, απόλυτον προτεραιότητα».

    Από την «αριστίνδην» Ιερά Σύνοδο που διόρισε η χούντα με επικεφαλής τον Ιερώνυμο ξεκινά μια περίοδος ανωμαλίας και περιφρόνησης των λεγομένων «Ιερών Κανόνων». Ανωμαλία που κληρονομήθηκε το 1974 από τον Σεραφείμ και το 1998 από τον Χριστόδουλο.

    Την επαύριο του πραξικοπήματος το επίσημο όργανο της Εκκλησίας αρχίζει το λιβανωτό: «Ο απροκαταλήπτως κρίνων την εν Ελλάδι πραγματικότητα, μετά την εγκατάστασιν της νέας Εθνικής Κυβερνήσεως, δεν είναι δυνατόν ή να ομολογήση ότι εις πολλούς τομείς της εθνικής και κρατικής δραστηριότητος εγένετο ήδη αισθητή μια νέα πνοή υγείας και ανακαινιστικής δημιουργίας. Η επιτευχθείσα γαλήνη και το εξαγγελθέν πρόγραμμα της Κυβερνήσεως γεννούν την ελπίδα ότι θα ανατείλουν διά τον τόπον καλύτεραι ημέραι. Οι στόχοι του κυβερνητικού προγραμματισμού είναι τω όντι αξιέπαινοι». («Εκκλησία», 15/5/67).

    Ο Ιερώνυμος αισθάνεται υποχρεωμένος να εκφράσει δημόσια στον Καλαμποκιά («υπουργό» Παιδείας στην πρώτη κυβέρνηση της χούντας) την ευγνωμοσύνη της Εκκλησίας κατά τη σύγκλιση της «αριστίνδην Συνόδου»:

    «Η Εθνική Κυβέρνησις ηθέλησεν ίνα η αναγεννητική πνοή την οποίαν αντιλαμβανόμεθα πνέουσα εις πάντας τους τομείς της δημοσίας ζωής πνεύση και εντός της Εκκλησίας. Επιθυμούμεν να επαναλάβωμεν τας προς την Εθνικήν Κυβέρνησιν προσωπικάς ευχαριστίας». (23/5/67).

    Και φυσικά η παρέμβαση της χούντας δεν υπήρξε «στιγμιαία». Ακόμα και στους εκλεκτούς της μητροπολίτες δεν είχε εμπιστοσύνη και φρόντιζε αυτή η ίδια να διορίζει τους νέους. Το διαλαλεί περήφανος ένας από τους ευεργετηθέντες ιεράρχες, ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, προς τον «υπουργό» Βορείου Ελλάδος Γκαντώνα, κατά την ενθρόνισή του στη θέση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης: «Ευχαριστώ την Εθνική Κυβέρνησιν, ήτις προέκρινεν την μετριότητά μου διά να ποιμάνω το ποίμνιον της θεοσώστου ταύτης επαρχίας».

    Κατά τα άλλα, είναι γνωστό ότι (σύμφωνα με την παράδοση) την εκλογή των ιεραρχών την καθορίζει το… Αγιο Πνεύμα. Ο Λεωνίδας πάντως δεν υπήρξε αγνώμων. Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε θερμός προπαγανδιστής του «προεδρικού» ζεύγους. Τον δικτάτορα Παπαδόπουλο τον αποκαλούσε «Σωτήρα του Εθνους», «ευλογημένον», «άνθρωπο του Θεού» και «άξιο της πατρίδος». Οσο για τη διαβόητη Δέσποινα Παπαδοπούλου, γι’ αυτήν επιφύλασσε μια ειδική προσφώνηση: «Δύο Δέσποινας έχομεν: Μίαν εις τους ουρανούς, την Παναγίαν, και άλλην εις την γην, την κυρίαν Προέδρου».

    Η συμπεριφορά του Λεωνίδα δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Ολόκληρη η Εκκλησία λειτουργούσε ως προπαγανδιστικός μηχανισμός του Απριλιανού καθεστώτος. Και αντίθετα από όσα μας λένε σήμερα οι υποστηρικτές του αρχιεπισκόπου, εκείνη την περίοδο η Ιεραρχία ήταν αναμειγμένη στην ενεργό πολιτική όσο ποτέ άλλοτε.

    Λιβανίζοντας τον δικτάτορα

    Δεν υπάρχει άλλος πολιτικός στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους που να έχει υμνηθεί τόσο πολύ και να έχει τιμηθεί με τέτοιο τρόπο από την Εκκλησία όσο ο δικτάτορας Παπαδόπουλος και ο στενός πυρήνας των πραξικοπηματιών.

    Το Μάιο του 1968 ο Ιερώνυμος απένειμε στον Παπαδόπουλο τον «Χρυσούν Σταυρόν του Αποστόλου Παύλου», μια τιμή που δεν αξιώθηκε κανείς πρωθυπουργός δημοκρατικής κυβέρνησης. Ολόκληρη η Ιεραρχία δήλωσε ότι κάνει δεήσεις στον Υψιστο για να φυλάει τον δικτάτορα και τους πραξικοπηματίες «ίνα φέρητε εις πέρας το ιερόν και σωτήριον έργον το οποίον ανελάβατε προς αιωνίαν δόξαν της πατρίδος».

    Την ίδια μέρα προσφώνησε τον Παπαδόπουλο στο μέγαρο της Αρχιεπισκοπής ο Αντώνιος Γαβαλάς εκ μέρους όλων των κληρικών που εργάζονταν εκεί (δηλαδή και του γραμματέα της κ. Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη): «Αι άγιαι ψυχαί των ιερέων θα δέωνται του Θεού ημών υπέρ της ευοδώσεως και ολοκληρώσεως του εθνοσωτηρίου έργου της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967. Αποδεικνύετε ότι είσθε ο πρώτος και μόνος που σέβεται και τιμά το ευλογημένον, αλλά τόσον περιφρονημένον ελληνικόν ράσον (…) Αλλά ο Θεός αγαπά την Ελλάδα (…) Επρεπε να ανατείλη, έπρεπε να ξημερώση η θεοδώρητος εκείνη ημέρα της 21ης Απριλίου 1967. Η Επανάστασις της 21ης Απριλίου σώζει την Ελλάδα από την καταστροφήν και την εξουθένωσιν, εις την οποίαν αφεύκτως ωδηγείτο. Επί της Εθνικής Κυβερνήσεως αποκτά επί τέλους και η Εκκλησία της Ελλάδος Ηγεσίαν. Ω χαράς ευαγγέλια!».

    Το Νοέμβριο του 1972 η Ιεραρχία παραδίδει στον Παπαδόπουλο και τα «Διάσημα Μεγαλοσταύρου του Τάγματος Αποστόλου Παύλου» και ο Ιερώνυμος δίνει μια σπάνια παράσταση δουλικότητας: «Δεν τολμώ να καταχραστώ περαιτέρω της καλωσύνης Σας και να λάβω και άλλο μέρος του πολυτίμου χρόνου Σας (…) Η Υμετέρα μόνον Εξοχότης το ετόλμησε (από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους) και με το ξίφος της αποφασιστικότητος, η οποία
    Σας διακρίνει, αποκόψατε τα δεσμά της εσταυρωμένης Εκκλησίας. Η Εκκλησία Σάς ικετεύει: ολοκληρώσατε το Εργο Σας μέχρι τέλους. Η Εκκλησία Σάς ευγνωμονεί ήδη και θα Σας ευγνωμονεί εσαεί».

    Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, οι πραξικοπηματίες δήλωναν σε κάθε ευκαιρία ότι
    επιτελούν θείο έργο και υπονοούσαν ότι έχουν ειδική θεϊκή εντολή. Ο Παττακός, κάτω από τα θερμά χειροκροτήματα των συνέδρων στο Δ’ Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο, το έλεγε καθαρά: «Θεωρώ επιδαψίλευσιν της Θείας Χάριτος το γεγονός ότι μου παρέχεται η ευκαιρία να σας μεταφέρω το μήνυμα της ελληνοχριστιανικής επιβεβαιώσεως του Αποστόλου της
    Επαναστάσεως πρωθυπουργού κ. Γ. Παπαδοπούλου».

    Και πάλι ο Παττακός, το 1971, δήλωνε ότι «η απαρέγκλιτος γραμμή της Εθνικής Κυβερνήσεως είναι η υλοποίησις της χριστιανικής διδασκαλίας και της εμπραγμάτου αγάπης», και απέδιδε τη γραμμή «εις τον ευσεβή πρωθυπουργό μας».

    Ούτε ένας από τους σημερινούς μητροπολίτες που είχαν κάποια ηλικία (και θέση) επί δικτατορίας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι διαφοροποιήθηκε. Με πικρία το διαπιστώνει ο πρωτοπρεσβύτερος Πυρουνάκης, με επιστολή του στον ερευνητή Γιώργο Καρανικόλα: «Σημειώνω το καλόπιστο λάθος σου, να νομίζεις ότι ελάχιστοι δεσπότες στη δικτατορία έκαναν Αντίσταση. Κανείς!».

    Μητροπολίτες και πατριάρχες

    Ακόμα και οι σημερινοί «εκσυγχρονιστές» ιεράρχες νιώθουν άβολα όταν τίθεται σχετικό θέμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εφημερίδα που υποστήριζε μέχρι θανάτου τον Παπαδόπουλο και έχει σήμερα ταχθεί υπέρ του Χριστόδουλου, δημοσιεύει φωτογραφίες του «αντιπολιτευόμενου» μητροπολίτη Χρυσοστόμου με τον Λαδά για να τον πιέσει να μη μιλά για χουντικούς μέσα στην Εκκλησία.

    Ποιον να πρωτοθυμηθεί κανείς;

    * Τον μητροπολίτη Κωνστάντιο Αλεξανδρούπολης, ο οποίος έγραφε επιστολές στον Παπαδόπουλο και του ζητούσε νέα παρέμβαση, και δήλωνε ότι εργάζεται για το δημοψήφισμα; «Με το θάρρος που μου δίδει η αφοσίωσίς μου προς το πρόσωπόν Σας και η ειλικρινής αγάπη μου προς το έργον της Επαναστάσεως, έρχομαι να θέσω υπ’ όψιν Σας την αγανάκτησιν και τον αναβρασμόν, ο οποίος επικρατεί εις την παράταξιν των Αρχιερέων που προήλθαν μετά την Επανάστασιν της 21ης Απριλίου (…) Φρονώ ότι εν όψει του Δημοψηφίσματος, διά την επιτυχίαν του οποίου όλοι μας εργαζόμεθα, επιβάλλεται η αναστολή των εργασιών της Ιεράς Συνόδου».

    * Τον μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνο, ο οποίος με εγκύκλιό του δήλωνε: «Η Εθνική Κυβέρνησις έχει επιτελέσει τεράστιον εθνικόν έργον. Το σύνθημα του Προέδρου της Εθνικής Κυβερνήσεως «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μοναδικόν και ιστορικόν, ήχησεν ως εγερτήριον σάλπισμα»;

    * Τον μητροπολίτη Σάμου Παντελεήμονα, ο οποίος χτυπούσε τις καμπάνες όταν τον επισκεπτόταν ο Παττακός, και είχε αναρτήσει τη σημαία με το όρνιο της χούντας στη μητρόπολή του;

    * Τον μητροπολίτη Κιλκισίου Χαρίτωνα, ο οποίος δήλωνε ότι «η Επανάστασις εδώ είμεθα ο κ. Νομάρχης, ο κ. Διοικητής, και εγώ»;

    * Τον μητροπολίτη Καστοριάς Δωρόθεο, ο οποίος χαρακτήριζε την 21η Απριλίου «λαμπροφόρο νύκτα» και καλούσε τους πιστούς να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα της χούντας; «Η επανάστασις της 21ης Απριλίου 1967 ήνοιξε την λεωφόρον της ευτυχίας, της γαλήνης, της ευημερίας, της προόδου και της Ειρήνης. Εάν δώσωμεν το ψηφοδέλτιόν μας με το ΝΑΙ θα ευτυχήσωμεν, ενώ αντιθέτως εάν ψηφίσωμεν ΟΧΙ θα δυστυχήσωμεν
    και οδύνην πολλήν θα δοκιμάσωμεν». («Φωνή της Καστοριάς», 15/9/68).

    * Τον μητροπολίτη Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Κωνσταντίνο, ο οποίος ανακοίνωνε την «περίλαμπρον νίκην του Δημοψηφίσματος»;

    * Τον μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο, ο οποίος με εγκύκλιό του αποφαινόταν ότι όσοι δεν ψηφίσουν «ναι» δεν είναι χριστιανοί (6/1207-20/9/68);

    * Τον μητροπολίτη Ζακύνθου Απόστολο, ο οποίος καταπατώντας την παράδοση, έδινε στον Παττακό το σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου κατά τη λιτανεία;

    * Τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος που έσπευσε να συγχαρεί την 21η Απριλίου;

    * Τον μητροπολίτη Καβάλας Αλέξανδρο, ο οποίος θεωρούσε το χουντικό Σύνταγμα «το καλύτερο, αρτιώτερο, σαφέστερο και πλέον δημοκρατικό και φιλελεύθερο από κάθε προηγούμενο του τόπου μας»; Υπερηφανευόταν, μάλιστα, ότι «θα το ψηφίσωμεν ρίπτοντες την Κυριακήν ένα μεγαλοπρεπές ΝΑΙ εις την κάλπην, διά να διατρανώσωμεν τα ευγνώμονα αισθήματά μας προς τους μεγαλουργούς ηγέτες μας».

    * Τον μητροπολίτη Ζιχνών (και μετέπειτα Πατρών) Νικόδημο, ο οποίος είχε συντάξει παρόμοια εγκύκλιο (576/20/9/68);

    * Ο θλιβερός κατάλογος δεν έχει τέλος. Αν εξαιρέσουμε τον Χρυσόστομο Πειραιώς, οι υπόλοιποι μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδας δέχτηκαν μετά χαράς να αναλάβουν το ρόλο εκφωνητή της χουντικής προπαγάνδας. Αλλά δεν πήγαν πίσω και οι πατριάρχες.

    Πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα δήλωνε: «Εγώ γνωρίζω και βλέπω ότι ο ελληνικός λαός έχει πλήρη ελευθερίαν» (18/5/69). Απευθυνόμενος δε προς τον Παττακό: «Παρακολουθώ το έργον της κυβερνήσεως εκ διαφόρων πληροφοριών και εκπλήσσομαι διά την αποδοτικότητα των προσπαθειών της,
    ιδιαιτέρως εκπλησσόμενος διά την ιδικήν σας δραστηριότητα: Σεις πλέον δεν πετάτε καν αεροπορικώς, πετάτε ο ίδιος».

    – Τον Αύγουστο του 1968 ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος αναγόρευσε τη χουντική τρόικα σε «Μεγάλους Σταυροφόρους του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου».

    – Τον Μάιο του 1969 ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Νικόλαος απένειμε στον Παπαδόπουλο το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, λέγοντας: «Ο δρόμος τον οποίον ακολουθήσατε διά την λύσιν της πολιτικής καταστάσεως και την εξυγίανσιν του τόπου είναι ο καλύτερος, και θα μας φέρει εις την Ανάστασιν του έθνους (…) Ο Θεός σας επέλεξεν ως όργανόν Του (…) Το έργο αυτό σάς το ανέθεσεν η πρόνοια του Θεού».

    Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα στοιχεία είναι δημοσιευμένα στα επίσημα έντυπα της Εκκλησίας ή στις εφημερίδες της εποχής και είναι προσιτά σε κάθε ενδιαφερόμενο. Οσο για τα πιο «προσωπικά» στοιχεία, αυτά προέρχονται από ειδικό Δελτίο που εκδόθηκε από την ίδια την Αρχιεπισκοπή κατά τη μεταπολίτευση, όταν η «ιωαννιδική» ομάδα Σεραφείμ ήθελε να εκθέσει την «παπαδοπουλική» ομάδα του Ιερώνυμου. Φυσικά από τα έντυπα των ιερωνυμικών μπορεί κανείς να αντλήσει ανάλογες πληροφορίες και για τους σεραφειμικούς.

    Μετά από όλα αυτά, ας μην απορεί κανείς που οι ιεράρχες υπήρξαν και μετά τη δικτατορία οι πρώτοι που υποστήριξαν «ως μέτρο χριστιανικής αγάπης» την αμνήστευση των χουντικών και την αποφυλάκιση των πρωταιτίων του πραξικοπήματος. Επικεφαλής της πρώτης φιλοχουντικής οργάνωσης της μεταπολίτευσης, της «Ελληνικής Αμνηστίας», ήταν ο γνωστός μητροπολίτης Λεωνίδας. Με προκήρυξή του τον Σεπτέμβριο του 1979 ο διαβόητος Λεωνίδας καταγγέλλει: «Είναι γνωστό σε όλους ότι Ελληνες Αξιωματικοί επί πέντε χρόνια τώρα σαπίζουν στις φυλακές του Κορυδαλλού ως πολιτικοί κρατούμενοι. Και να σκεφθή κανείς ότι αυτοί οι έντιμοι στρατιωτικοί προέταξαν πάντοτε τα στήθη τους μέχρι αίματος για την ελευθερία και τη σωτηρία της πατρίδος. Είναι ολοφάνερο ότι η πράξις αυτή είναι άδικη, παράνομη, καταλυτική κάθε έννοιας ηθικής τάξεως, διασπαστική της ενότητος του έθνους και διά τούτο αντιχριστιανική. Συνεπώς αυτοί οι άνθρωποι δεν έπρεπε να μείνουν ούτε μια ώρα φυλακή».

    Βέβαια ο Λεωνίδας έπαψε να είναι μητροπολίτης. Αλλά και ολόκληρη η Ιερά Σύνοδος του «δημοκράτη» Σεραφείμ, μόλις θεώρησε ότι οι καιροί το επιτρέπουν, έσπευσε να ζητήσει την αποφυλάκιση. Ηταν το 1992, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη. Τότε ενώθηκαν όλοι, παπαδοπουλικοί,
    ιωαννιδικοί και ουδέτεροι ιεράρχες για να ζητήσουν την απελευθέρωση των παλιών τους ευργετών. Και βέβαια δεν διαφώνησε ούτε ο κ. Χριστόδουλος ούτε κανείς άλλος από τους σημερινούς κήνσορες της δημοκρατίας.
    (Ελευθεροτυπία, 22/4/2001)

    http://www.iospress.gr/ios2001/ios20010422b.htm
    Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

    Τότε που μελετούσαμε
    1. 2.

    Ο «γραμματέας» μαζί με τον «αλήτη»

    Το ελαφρυντικό της νεαράς ηλικίας επικαλούνται οι περί τον κ. Χριστόδουλο για να δικαιολογήσουν όσα ισχυρίστηκε ο ίδιος για τη στάση ή τη δράση του την περίοδο της δικτατορίας. Θεωρούν, δε, ότι η δημοσίευση της φωτογραφίας του εν μέσω όλων των πρωτοκλασάτων πραξικοπηματιών είναι παραπλανητική. Ο πράγματι σχετικά νέος (γεννήθηκε το 1939) αρχιμανδρίτης ήταν όμως ιδιαίτερα ικανός και φιλόδοξος. Κατόρθωσε έτσι να επιλεγεί από τον Ιερώνυμο ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου και ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο του 1968. Στη θέση αυτή παρέμεινε και μετά την εκδίωξη του Ιερώνυμου από τον Σεραφείμ. Μητροπολίτης εκλέχθηκε στις 13 Ιουλίου
    1974, πρόλαβε δηλαδή τις τελευταίες μέρες της χούντας του Ιωαννίδη.

    Δυστυχώς δεν «μελετούσε» απλώς κατά την περίοδο της χούντας ο κ. Χριστόδουλος. Ως γραμματέας και στη συνέχεια αρχιγραμματέας της Συνόδου ήταν ενήμερος όλων των «ευαίσθητων» ζητημάτων. Κυριολεκτικά το δεξί χέρι του Ιερώνυμου, αλλά και του Σεραφείμ.

    – Ο Χριστόδουλος ακολουθεί τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στις
    πολιτικο-εκκλησιαστικές εξορμήσεις του και καταγράφει με στρατευμένο πνεύμα τις εντυπώσεις του. «Μπροστά μας η Βόρειος Ηπειρος, η αλύτρωτη. Μεγάλοι και μικροί, παιδιά και γέροι, στρατός και λαός μ’ ένα στόμα ψάλλουν: Εχω μια αδελφή, κουκλίτσα αληθινή, την λένε Βόρειο Ηπειρο την αγαπώ πολύ. Για τούτο μια αυγή, χωρίς διαταγή, θα τρέξω ν’ αγκαλιάσω ‘γω τη δόλια μ’ αδελφή» (περ. «Εφημέριος», 1970, σ. 566-574).

    – Στο συγγραφικό του έργο της περιόδου περιλαμβάνονται νομικά κείμενα
    υποστήριξης των χουντικών νομοσχεδίων («Γενική επισκόπησις του σχεδίου νόμου περί των εκκλησιαστικών δικαστηρίων», περ. «Εκκλησία», 1972, σ. 32-37, 81-84, 192-195).

    – Ο ίδιος υπογράφει και μελέτη για τη σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας, από την οποία προκύπτει η «κανονικότητα» της χουντικής Ιεράς Συνόδου («Ο θεσμός και το έργον της ΔΙΣ», περ. «Εκκλησία», 1972, σ. 374-380, 480-483, 532-536, 568-573).

    – Ο Χριστόδουλος επιλέγεται για να αποδώσει τις φιλοχουντικές τελετές τη
    Ιεραρχίας: «Εν συνεχεία, ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπαδόπουλος, υπό τας ενθουσιώδεις ζητωκραυγάς του λαού, λαβών ανά χείρας την αναμνηστικήν πλάκα…» (περ. «Εκκλησία», 1971, σ. 318).

    – Στο ίδιο κείμενο μνημονεύονται και τα λόγια του μητροπολίτη Λεωνίδα προς τον Παπαδόπουλο: «Ανθρωπε του Θεού και άξιε της πατρίδος μας».

    – Ο αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου ήταν εκείνος που συντόνιζε τη φιλοχουντική δράση των ιεραρχών. Το αποκαλύπτει ο ιδιόρρυθμος μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» (17/2/1978). Ο Αμβρόσιος περιγράφει τη δουλική υποταγή του μητροπολίτη Παντελεήμονα στον Παττακό (ανάρτηση σημαίας της «επαναστάσεως», πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες κ.λπ.) και καταγγέλλει ότι πίσω απ’ αυτή τη συμπεριφορά βρίσκονταν οι εντολές της Αρχιγραμματείας.

    – Την περίοδο της δικτατορίας ισχυροποιείται η τρόικα της Χρυσοπηγής, δηλαδή η ομάδα των τριών φιλόδοξων αρχιμανδριτών Χριστόδουλου (Παρασκευαΐδη) – Καλλίνικου (Καρούσου) -Αμβρόσιου (Λενή). Ο αρχηγός της ομάδας, Καλλίνικος, έκανε σεμινάρια στη Χωροφυλακή και επί δικτατορίας ανακηρύχθηκε ανεπισήμως σε πνευματικό πατέρα των σωμάτων ασφαλείας.
    Οσο για τον Αμβρόσιο, αυτός υπήρξε ταγματάρχης της Χωροφυλακής και μετά τη δικτατορία εξακολουθούσε να υμνεί τους βασανιστές.

    Το σημαντικότερο βέβαια είναι ότι ο κ. Χριστόδουλος και οι συνεργάτες του δεν διαφοροποιήθηκαν από την ακροδεξιά προσκόλληση εκείνης της περιόδου μέχρι και την αναρρίχησή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

    Ο Χριστόδουλος κατόρθωνε να ισορροπεί μεταξύ της υποστήριξης του Σεραφείμ και των καλών σχέσεων με τους «ριγμένους» ιερωνυμικούς. Ταυτόχρονα διατήρησε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τους νέους ακροδεξιούς και φιλοχουντικούς πολιτικούς σχηματισμούς.

    Τα κακά της δικτατορίας τα ανακάλυψε μόλις τώρα που η παλιά ακροδεξιά φουρνιά έχει πλέον εκλείψει. Τώρα πια μπορεί να στραφεί στη «μεταμοντέρνα» ρατσιστική και εθνικιστική ακροδεξιά.

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ

    «Εκκλησία» (1967-1974). Επίσημο Δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
    Καταγράφονται τα λιβανωτά της Εκκλησίας στη χούντα και προβάλλουν ανάγλυφα οι στενές σχέσεις των πραξικοπηματιών με τους ιεράρχες. Στους βασικούς συγγραφείς της περιόδου συμπεριλαμβάνεται ο τότε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης.

    «Εφημέριος» (1967-1974). Παράρτημα της «Εκκλησίας». Κείμενα και σχόλια που εκφράζουν την «Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών».

    Γιώργου Καρανικόλα «Ρασοφόροι. Συμφορά του Εθνους» (Εκδ. Θουκυδίδης, δ’ έκδοση, Αθήνα 1985). Καταγραφή της αρνητικής ιστορίας της ελληνικής Εκκλησίας από την Τουρκοκρατία μέχρι τις μέρες μας. Γραμμένο από τον γνωστό δημοσιογράφο και ερευνητή, ο οποίος διετέλεσε και αρχισυντάκτης της «Χριστιανικής Δημοκρατίας».

    Αθανάσιου Αγγελόπουλου «Εκκλησιαστική Ιστορία. Εικοστός αιώνας» (εκδ. Αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1984). Το καθεστώς διοίκησης της Εκκλησίας την περίοδο 1917-1980. Λεπτομερής περιγραφή της ιερωνυμικής περιόδου και της σεραφειμικής «αποκατάστασης». Η στενή διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και Εκκλησίας. Περιλαμβάνονται ντοκουμέντα και επίσημα
    έγγραφα.

    Γιώργου Καραγιάννη «Εκκλησία και κράτος. 1833-1997» (Εκδ. Το Ποντίκι, Αθήνα 1997). Ιστορική επισκόπηση των σχέσεων Εκκλησίας και νεοελληνικού κράτους, με ειδική αναφορά στην περίοδο της δικτατορίας.

    Σπύρου Καρατζαφέρη «Φάκελος Εκκλησία». (Εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1979).
    Δημοσιογραφική έρευνα που φιλοξενήθηκε στην «Ελευθεροτυπία» της μεταπολιτευτικής περιόδου. Στο γνωστό στιλ του συγγραφέα, αλλά με αρκετά στοιχεία για τους χουντικούς ιεράρχες.

    ΔΕΙΤΕ

    «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» (1971) του Κώστα Χρονόπουλου. Ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει τα προπαγανδιστικά κλισέ της χούντας και προβλήθηκε, φυσικά, μετά τη μεταπολίτευση.
    (Ελευθεροτυπία, 22/4/2001)

  12. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    https://dimpenews.com/2014/06/30/%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%BF-%CE%B9/

    ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΑΠΌ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ;


    ανθρώπινη αλυσίδα για να υπερασπιστούν τον άραβα αρχιμανδρίτη Χριστόφορο που το Ιεροσολύμων θέλει να πειορίσει στο Πατριαρχείο.

    .
    Πορφύρης Δ Σταφυλά Π

    Ένα βήμα πριν από το σχίσμα βρίσκεται το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.Τελευταίες πληροφορίες φέρουν την παλαιστινιακή αραβική ορθόδοξη κοινότητα να βρίσκεται στις παραμονές ιστορικών αποφάσεων χωρίς προηγούμενο.Ουσιαστικά επιδίδει τελεσίγραφο στον Θεόφιλο.Είτε θα ικανοποιήσει τα αιτήματα τους είτε να επιστρέψει στην Ελλάδα.Οι παλαιστίνιοι αισθάνονται ότι έχουν πέσει θύματα διακρίσεων στον ίδιο τον καταματωμένο τους τόπο.Σκέφτονται μέχρι και την διακοπή κοινωνίας και την μη μνημόνευση του Πατριάρχη κατά την λειτουργία που ισοδυναμεί με σχίσμα.


    ο επίσκοπος Χάννα

    Ο επίσκοπος Σεβάστειας Α.Hanna ο κατ΄εξοχήν εκπρόσωπος της παλαιστινιακής ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας παραχώρησε συνέντευξη στο παναραβικό δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι almayadeen. Ισχυρίζεται ότι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος και οι λοιποί έλληνες επίκοποι του πατριαρχείου υπό την πίεση των ισραηλινών αρχών επιχειρούν να πουλήσουν ακίνητη περιουσία που ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Παλαιστίνης στους ισραηλινούς.


    έγγραφο 25.02.14 πληρεξούσιο του πατριαρχικού π.Ιssa Musleh για πώληση γης αρκετών τ.μ

    Τονίζει ότι η ελληνική εκκλησιαστική αρχή δεν θέλει οι ορθόδοξοι Άραβες να ηγηθούν του χριστιανισμού στην περιοχή. Εκφράζει την κατηγορηματική του αντίθεση στην απόφαση των ισραηλινών αρχών οι άραβες χριστιανοί να υπηρετούν στον ισραηλινό στρατό.Απαιτεί μεταρυθμίσεις στο εσωτερικό της εκκλησίας για να διαφυλαχθεί ο πνευματικός της ρόλος και να μην εκπέσει σε αυτόν ενός μεσιτικού γραφείου ακινήτων.Διαβεβαιώνει ότι δεν είναι εχθρός του ελληνικού κράτους ούτε κανενός άλλου και ότι θα συνεχίσει μαζί με τους συναδέλφους του να μάχεται κατά της απόπειρας εκκένωσης της Ανατολής από χριστιανούς.Χαρακτηριστικά τόνισε ότι οι τιμωρίες και τα αντίποινα όπως η αναστολή κι περικοπή μισθοδοσίας των αράβων ορθόδοξων χριστιανών κληρικών και οι λοιπές διώξεις δεν θα κάμψουν το φρόνημα τους και δεν θα λυγίσουν στην πίεση των ισραηλινών.Ο επίσκοπος Hanna κατέληξε: «Αρνούμαστε τη λογική να έρχονται κληρικοί από την Ελλάδα και να μας αντιμετωπίζουν ως ξένους στον τόπο μας « .


    τα ορθόδοξα χριστιανόπουλα αποφασιμένα σε κινητοποίηση

    Ανεξάρτητες πηγές υποστηρίζουν ότι στην πράξη δεν λειτουργεί το Συνοδικό σύστημα και ότι ουσιαστικά ο πατριάρχης είναι μονοκράτορας.Δεν υπάρχει ιερατική σχολή για να ανατροφοδοτεί με άραβες χριστιανούς γηγενείς το κλήρο.Υπάρχει ένας συγκεντρωτισμός εξουσίας στην πατριαρχική έδρα.Όλοι οι επίσκοποι είναι στην Ιερουσαλήμ.Τα μοναστήρια τους είναι κλειστά.Δεν χειροτονούνται παρά μόνο έγγαμοι ιερείς ώστε να μην επανδρώνονται οι μονές με γηγενείς και να μην υπάρχουν υποψήφιοι για επισκοπικές έδρες.Έχουν μόνο 5 αρχιμανδρίτες και 2 επισκόπους 1 στα Ιεροσόλυμα κι έναν στην Ιορδανία.


    Η φατριοποίηση εθνικοοικοπεδοποίηση της Εκκλησίας ο υπερκερασμός της ευρύτερης έννοιας εκκλησίας από αυτόν του έθνους περιορίζει την δυναμική της την συρρικνώνει και την καθιστά ευάλωτη σε κάθε επιβουλή.Χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή αυτό της ουκρανικής εκκλησίας.

    dimpenews.com

  13. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    http://www.gazzetta.gr/plus/article/1071720/mythoi-alitheies-kai-eyro-gyro-apo-agio-fos-pics-vids

    Στις «Γκρίζες ΖώνεςΓκρίζες Ζώνες – Άγιο Φως Ιεροσόλυμα» o μητροπολίτης Κορνήλιος, ο οποίος εκείνη τη χρονιά μπήκε στον πανάγιο τάφο ως τοποτηρητής του Πατριαρχικού θρόνου στη θέση του Ειρηναίου, μίλησε για το φυσικό και υπερφυσικό (ή κτιστό και άκτιστο) φως: «Οι ευχές του Πατριάρχη έχουν τη δύναμη να καθαγιάσουν το φυσικό φως. Υπάρχει το φυσικό και το υπερφυσικό φως». Η Μαρία Καρχιλάκη τον ρωτά: «Εδώ μιλάμε για φυσικό ή υπερφυσικό φως;». «Εδώ μιλάμε για φυσικό φως», λέει αυθόρμητα ο κ. Κορνήλιος, «είναι φυσικό φως, το οποίο ανάβεται από την ακοίμητη κανδήλα εντός του Ιερού Κουβουκλίου». Ο μητροπολίτης προσέγγισε αρκετά προσεκτικά την έννοια του θαύματος: «Θαύμα είναι η επίκληση ή η προσευχή του αρχιερέως και καθαγιάζεται το φως».

    Ο Μέγας Πρωτοπρεσβυτέρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και διδάκτωρ Θεολογίας Γεώργιος Τσέτσης στο άρθρο «Θρύλος και πραγματικότητα για το Άγιον Φως» (Το Βήμα, 21/4/2006), έγραψε: «Ο πατριάρχης ανάβει την λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται πάνω στον πανάγιο τάφο. Όπως ακριβώς πράττει ο κάθε πατριάρχης και ο κάθε κληρικός την μέρα της Λαμπρής, όταν παίρνει φως Χριστού από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται υπεράνω της συμβολίζουσας τον τάφο του Κυρίου αγίας τράπεζας. Το μυστήριο όμως που καλλιεργήθηκε γύρω από το τελετουργικό της αφής του αγίου φωτός και οι λαϊκές περί αυτού αντιλήψεις στις μέρες μας συνετέλεσαν στην οικειοποίηση και εκμετάλλευση από εξωεκκλησιαστικούς κύκλους της άκρως συμβολικής και κατανυκτικής αυτής λειτουργικής πράξεως της εκκλησίας μας».

    Με την άποψη αυτή συμφωνεί και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης στο βιβλίο «Tο αρχιτεκτονικό συγκρότημα του ναού της αναστάσεως Ιεροσολύμων και το θέμα του αγίου φωτός» (University Studio Press, 1999): «Πρόκειται για έναν θρύλο, ο οποίος καλλιεργήθηκε στους αγίους τόπους μετά την εισβολή των σταυροφόρων και στο πλαίσιο της διαμάχης ορθοδόξων, λατίνων και Αρμενίων, που ο καθείς διεκδικούσε δι’ εαυτόν το προνόμιο του “λαμβάνειν εξ ουρανού” το ανέσπερο φως!»

  14. Ο/Η Nikolaos λέει:

    Δεν μας φτάνει που χιλιάδες αν όχι δεκάδες χιλιάδες έλληνες υφάρπαξαν και απολαμβάνουν τις περιουσίες των 70 χιλιάδων εβραίων της Θεσσαλονίκης που σφαγιάστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (αλήθεια τα σπίτια και οι περιουσίες τόσων ανθρώπων τί απέγιναν?) αλλά και χιλιάδων άλλων σε Ιωάννινα, Δράμα, Χαλκίδα, Κέρκυρα κλπ, δεν μας φτάνει που η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν περιορίστηκε να συνεργαστεί μέρος του πληθυσμού της για την φυσική εξόντωση των εβραίων αλλά εξαφάνισε ολοσχερώς το μεγαλύτερο εβραικό νεκροταφείο του κόσμου, αυτό της Θεσσαλονίκης με 5000000 τάφους,όπου σήμερα ανυψώνεται ως βδέλυγμα της ερημώσεως το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο χρησιμοποιώντας τις ταφόπλακες για την αναστήλωση και αποπεράτωση της κατά τα άλλα «παλαιοχριστιανικής» εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, όταν το εβραικό νεκροταφείο του Βερολίνου έμεινε άθικτο.
    Εν έτει 2017, ακόμα και μετά τα κροκοδείλια δάκρυα του Άδωνη για παλαιότερες αντισημιτικές δηλώσεις του, στην Ελλάδα συνεχίζουν και καίνε Ιούδες… και είς ανώτερα….

    ΥΓ. Σύμφωνα με τηλεοπτικό ρεπορτάζ/έρευνα του Νίκου Ευαγγελάτου πριν χρόνια, η Μεγάλη Παρασκευή είναι παραδοσιακά η μέρα με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στους Οίκους Ανοχής όπου κρατούνται σκλάβες κοπέλες και γυναίκες με την ανοχή των αρχών. Αυτό ισοδυναμεί με βιασμό και όχι συναίνεση. Και φυσικά όλοι αυτοί οι ελληνάρες το απόγευμα θα τρέξουν κοστουμαρισμένοι με τη γυναίκα και τα παιδιά τους στον επιτάφιο. Αυτή είναι η ορθοδοξία, το ψάρι βρωμάει και από το κεφάλι και από την ουρά.. Και πάλι εις ανώτερα.

    http://www.protothema.gr/greece/article/671339/fotografies-kremasmenoi-ioudes-stin-kalamata/

    Τηρείται και φέτος το έθιμο – Τα ομοιώματα θα παραδοθούν στις φλόγες κατά την περιφορά του Επιταφίου

    Το έθιμο των κρεμασμένων ομοιωμάτων του Ιούδα τηρούν και φέτος οι κάτοικοι της Καλαμάτας.

    Από το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής ξεκίνησαν οι προετοιμασίες, με αρκετούς Ιούδες να βρίσκονται ήδη στις θέσεις τους, πριν παραδοθούν στις φλόγες κατά την περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους και στις γειτονιές.

    Δείτε τις φωτογραφίες…

  15. Ο/Η του Γαϊτάνου λέει:

    xryshaygh.com/enimerosi/view/petros-gaitanos-den-metaniwnw-gia-tis-dhlwseis-mou-gia-thn-chrush-augh-mia#ixzz4eGKg6DUE
    Πέτρος Γαϊτάνος: “Σιγά μη μετανιώσω που υποστήριξα την Χρυσή Αυγή! Είπα την Αλήθεια”
    Σάββατο, 30 Απριλίου 2016 – 19:07

    xryshaygh.com/enimerosi/view/petros-gaitanos-den-metaniwnw-gia-tis-dhlwseis-mou-gia-thn-chrush-augh-mia#ixzz4eGKg6DUE

  16. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_27/i27_p08_palestine.html

    Aυτή η ιστορία είναι βρώμικη. Πρωταγωνιστούν σ’ αυτήν βρώμικα συμφέροντα, βρώμικα χέρια, βρώμικα πρόσωπα. Mερικά απ’ τα πρόσωπα θα παρελάσουν από κάτω. Aλλά δεν πρέπει να ξεγελαστείτε. Tα πρόσωπα έχουν φυσικά τους πρώτους ή τους δεύτερους ρόλους τους· αλλά δεν είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές. Πίσω απ’ τα πρόσωπα υπάρχουν μηχανισμοί, κρατικοί μηχανισμοί ή παρακρατικοί – από γίνεται η κυρίως δουλειά. Έτσι ώστε τα πρόσωπα που εμφανίζονται επί σκηνής είναι συχνά frontmen. Bιτρίνες. Aποτυπώματα των μηχανισμών.
    Ένα τέτοιο πρόσωπο, frontman, υπήρξε – θα τον θυμάστε – ο Aπόστολος Bαβύλης. Aνάμεσα στις υπόλοιπες δουλειές τους τέτοιοι τύποι βοηθούν στον αποπροσανατολισμό. «Mπαίνουν μπροστά» στο οπτικό πεδίο του φιλοθεάμανος κοινού, και κρύβουν το τι συμβαίνει από πίσω. Tο κοινό όμως γουστάρει, γιατί προτιμάει τα παραμύθια. Oι μηχανισμοί είναι πολύ βασικοί. Kαι έρχονται κοντύτερα στην «επιφάνεια» όταν τα πρόσωπα τσαλακώνονται. Ή πεθαίνουν. Σε «μεταβατικές περιόδους» οι μηχανισμοί δουλεύουν υποχρεωτικά χωρίς την προκάλυψη των frontmen. Όπως τα μελίσσια όταν φτιάχνουν βασιλοκέλια για να βγάλουν καινούργια βασίλισσα στο σμήνος. Oι αρχιτράγοι, π.χ. οι πατριάρχες, είναι τέτοιες «βασίλισσες». H εκκλησία και το κράτος είναι η μηχανή.

    η άλλη κατοχή της Παλαιστίνης:
    η ελληνο-ορθόδοξη

    O Διόδωρος νο 2 υπήρξε μεγάλη φυσιογνωμία. Πέθανε τον Δεκέμβρη του 2000· μετά από σχεδόν 20 χρόνια «πατριάρχης Iεροσολύμων και λοιπά». Σπουδαίο πρόσωπο σε σπουδαία θέση: μπορεί το πατριαρχείο αυτό να έχει μικρότερο ποιμνίο από μια επαρχιακή μητρόπολη στην μητέρα ελλάδα (ούτε 100.000 πιστούς, βασικά άραβες) έχει όμως σπουδαία γεωπολιτική θέση. Kαι πολύ πολύ μεγάλη έγγυα περιουσία σ’ αυτήν την γεω-πολιτική θέση. Δηλαδή αυτό που είναι χρυσάφι, στρατόπεδο και νεκροταφείο μαζί: πολλές χιλιάδες στρέμματα γης.
    O Διόδωρος νο 2 έγινε πατριάρχης Iεροσολύμων το 1981· όταν στην ελλάδα έγινε κυβέρνηση το πασοκ. Kαι στις δεκαετίες της ποιμαντορικής του πρωτοκαθεδρίας, διέπρεψε. Διατηρούσε ιδιόκτητο κύκλωμα σωματεμπορίας γυναικών από την ρουμανία: το πρωί εμφανίζονταν σαν καλόγριες, το βράδυ δούλευαν barwomen. «Aπολάμβανε τις υπηρεσίες» του κυκλώματος όχι μόνο στην Iερουσαλήμ αλλά και στην ελλάδα, όπου περνούσε πολλούς μήνες τον χρόνο: στην πατριαρχική βίλα στον άγιο Kωνσταντίνο στα Kαμένα Bούρλα. Έκανε λαθρεμπόριο χρυσού. Kαι – αυτό έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία – «παραχωρούσε» γη ιδιοκτησίας του πατριαρχείου στο ισραηλινό κράτος.


    Xάρτης της ελληνο-ορθόδοξης κατοχής στην παλαιστίνη. Bασισμένος σε στοιχεία των Itamar Katz και Ruth Kark.
    Δημοσιεύτηκε απ’ τον «ιό της Kυριακής» στις 1/7/97.

    Mια αναγκαστική παρένθεση εδώ. Tο «ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο Iεροσολύμων» είναι η μόνη θρησκευτική μηχανή στους «άγιους τόπους» που διατηρεί πλήρη την σχετική ανεξαρτησία της. Σχετική ανεξαρτησία: ο ουσιαστικός έλεγχος του πατριαρχείου βρίσκεται στα χέρια του ελληνικού κράτους. Tυπικό, συμβατικό λόγο περιορισμένης ισχύος έχουν και τα κράτη του ισραήλ, της ιορδανίας, και (μετά τις συμφωνίες του Όσλο του 1993) η περιβόητη «παλαιστινιακή αρχή». Tί πάει να πει ουσιαστικός έλεγχος; Όλοι οι πατριάρχες (αλλά και τα μέλη της «αγιοταφικής αδελφότητας», ενός ολιγομελούς κλειστού θρησκευτικού τάγματος που εκλέγει τον άγιο boss) πρέπει να είναι έλληνες υπήκοοι. Mε ό,τι αυτό συνεπάγεται. Tί πάει να πει τυπικός, συμβατικός λόγος; Ότι οι κυβερνήσεις των γύρω κρατών, ανάμεσά τους κι αυτό το κουρελάκι αυτο-διοίκησης που λέγεται «παλαιστινιακή αρχή» έχουν έναν (όχι εντελώς δεσμευτικό) λόγο στην λίστα των υποψηφίων για τον πατριαρχικό θρόνο, εφόσον «αναγνωρίζουν» (ή όχι) την εκλογή του.
    Πώς βρέθηκαν τα βρώμικα χέρια του ελληνικού κράτους στην περιοχή; Oι αρμοδιότητες πάνω στο πατριαρχείο Iεροσολύμων δόθηκαν στην Aθήνα, απ’ τα μέσα του 19ου αιώνα, απ’ τις «μεγάλες δυνάμεις». Γιατί; Για να κοπεί η φόρα της ρωσίας που θα μπορούσε, για λόγους δογματικούς, να είναι η εναλλακτική λύση «προστασίας της ορθοδοξίας» στη Mέση Aνατολή. Oύτε το Λονδίνο ούτε το Παρίσι, που είχαν συμφέροντα και βλέψεις για ακόμα μεγαλύτερες κατακτήσεις στην περιοχή (τότε υπό τον έλεγχο της Oθωμανικής αυτοκρατορίας) ήθελαν μέσα στα πόδια τους τους τσάρους. Δεν προχωράμε σε πιο αναλυτικές λεπτομέρειες που έχουν πάντως το ενδιαφέρον τους: το πατριαρχείο Iεροσολύμων «σήκωσε ελληνική σημαία» για λόγους γεωπολιτικών, ιμπεριαλιστικών συσχετισμών στο τρίγωνο δυτική ευρώπη / ανατολική ευρώπη / μουσουλμανικός κόσμος. Tέλος παρένθεσης.

    Λέγεται για τον Διόδωρο νο 2 πως τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβλεπε καλά, ήταν 150 κιλά (άγιο πάχος!) είχε καρδιά, ζάχαρο, έκανε αιμοκάθαρση· και την ώρα που μιλούσε ντάγκλαρε και έριχνε το κεφάλι στο πλάι ροχαλίζοντας. Aυτό έφερνε σε αμηχανία τους τυχόν συνομιλητές του· αλλά πάντα υπήρχε εκεί δίπλα ένας «αγιοταφίτης» με γνώση των μυστικών του χαρακτήρα του πατριάρχη. «Aν θέλετε να τον ξυπνήσετε και να συνεχίσετε την κουβέντα» συμβούλευε ο holy bodyguard «ρωτείστε δυνατά ποιά είναι η σημερινή ισοτιμία του δολαρίου»… O Διόδωρος νο 2 πεταγόταν· το κόλπο δούλευε.
    O Διόδωρος νο 2 δεν ήταν καθόλου μαλωμένος με τις ελληνικές κυβερνήσεις, των «σοσιαλιστικών» περιλαμβανόμενων. Tο αντίθετο. Kάθε φορά που είχε μπλεξίματα με τις ισραηλινές αρχές – όπως τότε που τον έδεσαν για λαθρεμπόριο πλακών χρυσού – η Aθήνα φρόντιζε να μεσολαβεί υπέρ του. Oύτε και με το ισραηλινό κράτος ήταν μαλωμένος. Για παράδειγμα: 107 στρέμματα εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας στο κέντρο της (εβραϊκής δυτικής) Iερουσαλήμ είχαν νοικιαστεί απ’ την δεκαετία του 1950 στο «εβραϊκό εθνικό ίδρυμα» για 50 χρόνια. Πάνω σ’ αυτή τη γη έχει κτιστεί και το προεδρικό μέγαρο. Λέγεται πως το ενοίκιο είναι εξαιρετικά υψηλό: ένα δολάριο το χρόνο το στρέμμα. Λέγεται ακόμα ότι στη διάρκεια της θητείας του ο Διόδωρος νο 2 ανανέωσε την ενοικίαση για άλλα 999 χρόνια.
    Mπορεί να ήταν λάτρης της περιπέτειας ο Διόδωρος νο 2, αλλά είχε σταθερούς προσανατολισμούς. Tου αποδίδεται αυτό το πόρισμα που (κατά την ταπεινή μας γνώμη) θα έπρεπε να τον τοποθετήσει στο βάθρο των «μεγαλύτερων ελλήνων»:
    Ξέρετε γιατί το Oρθόδοξο Πατριαρχείο επέζησε πάνω από 1.500 χρόνια στην Iερουσαλήμ; Mόνο επειδή πεισματικά προστατεύουμε την ακίνητη περιουσία μας… Ένα είναι το σημαντικό: Real estate, μόνο real estate!


    Oπαδοί του Θεόφιλου νο 3 πανηγυρίζουν για την εκλογή του – στην Iερουσαλήμ..

    Δεύτερη παρένθεση. Όπως συμβαίνει γενικά με την εκκλησία, τα μοναστήρια, τους παπάδες, η έκταση της έγγυας ιδιοκτησίας του πατριαρχείου Iεροσολύμων είναι επτασφράγιστο μυστικό. H κοινή πεποίθηση των αράβων ορθοδόξων είναι ότι πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες στρέμματα, απλωμένα τόσο στο έδαφος του νυν ισραηλινού κράτους όσο και σ’ ότι έχει απομείνει στα παλαιστινιακά μπαντουστάν. Eικάζεται με βεβαιότητα αν και χωρίς πλήρη στοιχεία ότι το «ελληνο-ορθόδοξο» παπαδαριό έχει στην ιδιοκτησία του πάνω απ’ την μισή έκταση της πόλης της Iερουσαλήμ. Kαι πολλά άλλα ακόμα.
    Tον Mάιο του 2007 οι Itamar Katz και Ruth Kark εξέδωσαν τα πορίσματα μιας πολύχρονης έρευνας με θέμα «H εκκλησία και η έγγυα ιδιοκτησία: το ελληνορθόδοξο πατριαρχείο Iεροσολύμων». Oι ερευνητές δεν κατάφεραν να τρυπώσουν στα πατριαρχικά λοογιστήρια· περιορίστηκαν σε κάθε άλλη εξωτερική πηγή. Aπό χάρτες των άγγλων (όταν είχαν τον έλεγχο της Παλαιστίνης μέχρι τον β παγκόσμιο) έως αποφάσεις ισραηλινών δικαστηρίων. H έρευνα επίσης δεν αφορούσε τις ιδιοκτησίες του πατριαρχείου στην ιορδανία, στην (αιγυπτιακή) χερσόνησο του Σινά, στην κύπρο, στην ελλάδα, στην τουρκία, στην ανατολική ευρώπη και στις ηπα· αφορούσε μόνο το ισραηλινό / παλαιστινιακό έδαφος. Mε χοντρικούς υπολογισμούς η έρευνά τους κατάφερε να ταυτοποιήσει μόνο τις μισές ιδιοκτησίες, αρκετές πάντως για να συμπεράνουν ότι το πατριαρχείο είναι ένας απ’ τους μεγαλύτερους «ιδιωτικούς» ιδιοκτήτες γης στο κράτος του Iσραήλ.
    Tο ενδιαφέρον ωστόσο της έρευνας είναι όχι μόνο στα στρέμματα και στις θέσεις τους (σε πολλές περιπτώσεις σε στρατηγικά σημεία για την επέκταση του ισραηλινού κράτους) αλλά και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς. Aντίθετα απ’ ότι συμβαίνει αλλού με τις ιδιοκτησίες των παπάδων, όπους άλλες ανήκουν σε μοναστήρια, άλλες σε μμητροπόλεις, κλπ, η περιουσία του πατριαρχείου Iεροσολύμων με ιορδανικό νόμο του 1958 «ανήκει» αποκλειστικά στον πατριάρχη! Tο «ανήκει» σημαίνει ότι είναι ο ένας και μοναδικός διαχειριστής της, χωρίς άλλα (περιττά) «όργανα»: μπορεί να την πουλάει, να την νοικιάζει, να την αυξάνει, να την μειώνει, και ο λογαριασμός είναι αποκλειστικά δικός του.
    Aυτή η απόλυτη φεουδαρχία μετατρέπει τον εκάστοτε πατριάρχη Iεροσολύμων σε «πρόσωπο / βιτρίνα στρατηγικής σημασίας». Θα ήταν τέτοιος οπουδήποτε στον κόσμο· είναι δέκα φορές τέτοιος σε μια περιοχή του κόσμου όπου το έδαφος είναι ποτισμένο με πολύ αίμα, καθώς οι μεν λευκοί αποικιοκράτες το κατακτούν στρέμμα στρέμμα, οι δε ιθαγενείς προσπαθούν (χωρίς μεγάλη επιτυχία) να το υπερασπιστούν με νύχια και δόντια.
    Aξιοποιώντας την φεουδαρχική λογική, οι πατριάρχες Iεροσολύμων δεν είναι υποχρεωτικό να πουλάνε κομμάτια της ιδιοκτησίας τους. Έχουν και δεύτερη επιλογή: τις μακρόχρονες ενοικιάσεις. Σε κάθε περίπτωση ο βασικός πελάτης είναι το ισραηλινό κράτος. Aν όχι για άλλους λόγους, επειδή έχει αρκετά λεφτά· και αρκετό στρατό για να «προστατεύει» τα συμβόλαια που υπογράφει.
    H κεντρικότητα του πατριαρχικού ρόλου κάνει καθοριστικό, με υπόγειο τρόπο, και τον ρόλο του ελληνικού κράτους. Όταν ο επικεφαλής του μαγαζιού είναι «δικός σου άνθρωπος», όταν άμεσα ή έμμεσα ελέγχεις μια τόσο μεγάλη real estate μπίζνα, τότε μπορείς να ασκείς μια όσο «φιλοπαλαιστινιακή» πολιτική θέλεις. Yπάρχει τόσος χώρος κάτω απ’ το τραπέζι ώστε σαν γνήσιος συνεταίρος στην κατοχή να συμπεριφέρεται ανάλογα.
    Tέλος παρένθεσης.


    O Θεόφιλος νο 3 κάνει τις συστάσεις μεταξύ Mπους και θεού – στις αρχές του 2008

    Mπορεί πριν πεθάνει ο Διόδωρος να επεξέτεινε την ενοικίαση των 107 στρεμάτων για 999 χρόνια· αλλά επειδή το νέο διέρρευσε, πρόλαβε να κάνει το κουνέλι, ώστε να πάει ήσυχος στον παράδεισο. Πώς; Mε μία τακτική που επρόκειτο να φτιάξει σχολή: η υπογραφή (στα συμβόλαια) δεν είναι δική μου… μου την έκλεψαν είπε. Tελικά το μόνο που αυτοί οι ιεροί διαχειριστές παραδέχονται ότι μπορεί να τους κλέψει κανείς, είναι η υπογραφή τους…
    Όταν χήρεψε ο πατριαρχικός θρόνος ήταν τέλη του 2000. O διάδοχος έπρεπε να εκλεγεί το 2001. O νέος γύρος της ισραηλινής επέκτασης / θηριωδίας είχε ξεκινήσει, και (θυμάστε;) πολλά ακόμα επρόκειτο να μπουν μπροστά για την γέννηση της κατά Oυάσιγκτον «νέας Mέσης Aνατολής». Mπορεί εμείς κι εσείς να τα αγνοούσαμε τότε, όχι όμως τα ενδιαφέρομενα κράτη. Mεταξύ αυτών και το ελληνικό. Συνεπώς η εκλογή του frontman της ελληνο-ορθόδοξης κατοχής της Παλαιστίνης ήταν ένα πολιτικά ευαίσθητο και σύνθετο ζήτημα. Θα έπρεπε να είναι ο καταλληλότερος των καταλληλότερων. O πιο κωλοπετσομένος· και, προκειμένου για τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους, ο πιο πατριώτης.
    Kαι βρέθηκε.

    Tην έχει την περιουσία του το Iεροσολύμων και στην ελληνική επικράτεια. Mια ντουζίνα εκκλησίες σε Aθήνα και Πειραιά είναι δικές του. Kάμποσες εκτάσεις αγροτικές στη Mάνη, στη Σπάρτη, στη Σίφνο, στη Mυτιλήνη, στην Tήνο, στο Hράκλειο, στο Pέθυμνο, στη Σάμο, στον Πύργο Hλείας, στον Tύρναβο… Έχει και κάμποσα διαμερίσματα…Ψιλοπράγματα! A, και 4 θέατρα την Aθήνα· πράγμα που επιτρέπει στο τάγμα του πανάγιου τάφου, ή πιο σωστά στον επικεφαλής πατριάρχη, να εισπράτει καμιά 300 χιλιάδες ευρώ το χρόνο από καλλιτεχνικά νοίκια.
    Όλα αυτά φυσικά θέλουν ανθρώπους – επί – τόπου. Aπ’ το 1979 ο «επιτόπου άνθρωπος» του Iεροσολύμων στην ελλάδα ήταν κάποιος Eιρηναίος. Πλήρης τίτλος: μητροπολίτης Iεραπόλεως και έξαρχος του παναγίου τάφου. Kαι θα πρέπει να ήταν άξιος διαχειριστής της πατριαρχικής περιουσίας, κάτι σαν «ειδικός περί τα ακίνητα». Πρώτον, γιατί επί 20 και βάλε χρόνια που έμεινε στο πόστο ξέχασε να κάνει φορολογικές δηλώσεις (στο ελληνικό κράτος), το οποίο απ’ την μεριά του ξέχασε να φορολογεί τα έσοδα απ’ την εκμετάλλευση των ακινήτων… Tι με δεξιές, τι με σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, η θρησκευτική γεωπρόσοδος στο ακέραιο. Kαι δεύτερον επειδή αυτός ο Eιρηναίος έφτιαξε στο τέλος και μια offshore στην Kύπρο για να εισπράτει (για λογαριασμό του;) τα νοίκια των τεσσάρων θεάτρων. Aδαμάντινος. Για υποκοσμιακός αδαμάντινος! Mε τις άκρες του στην ελλάδα, με τα όλα του.
    H διαδοχή του Διόδωρου νο 2 σήμανε τελικά την δική του προαγωγή. Tο 2001 ο Eιρηναίος εκλέχτηκε πατριάρχης Iεροσολύμων. Όταν 4 χρόνια αργότερα «ξέσπασε το σκάνδαλο» (;) με την πάρτη του, όταν μαθεύτηκε ότι είχε «νοικιάσει» σε ισραηλινούς για ενάμισυ αιώνα περιουσία του Πατριαρχείου μεν, αλλά στην ανατολική (δηλαδή αραβική) Iερουσαλήμ, και μάλιστα σε πολύ ευαίσθητη θέση, γνωρίσαμε (ελάχιστα από) τα έργα μιας άλλης περσόνας, ενός άλλου απ’ αυτούς που ρίχνονται αρμοδίως μπροστά για να κρύψουν τα σοβαρά: του Aπόστολου Bαβύλη, πράκτορα της ευπ. H ιστορία πήγαινε κάπως έτσι: ότι ο Bαβύλης, με την διπλή του ιδιότητα του πράκτορα των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών και του έμπιστου του αρχιτράγου ελλάδας Xριστόδουλου πήγε μαζί με τον Eιρηναίο στα Iεροσόλυμα για να «βοηθήσει» στην εκλογή του… Kαι μετά ο πατριάρχης ήταν αχάριστος, και τον έριξε (του έταξε και του έφαγε κάτι κατοστάρες χιλιάδες δολάρια είπε…), και άλλα τέτοια τραγικά.
    H αλήθεια είναι ότι το 2001 ο Eιρηναίος δεν χρειαζόταν και μεγάλη βοήθεια για να εκλεγεί. Tα χρόνια της παραμονής του στην ελλάδα είχε κάνει γνωριμίες με στελέχη του Aραφάτ, αλλά και με ισραηλινούς εργολάβους που έκαναν μπίζνες στα πέριξ. Ένα το κρατούμενο. Ήταν εκλεκτός του ελληνικού κράτους, πράγμα που έδινε πρόσθετες εγγυήσεις στο Tελ Aβίβ – δεύτερο το κρατούμενο. Kαι τρίτο: ο βασικός του αντίπαλος για τον θρόνο, κάποιος «μητροπολίτης Bόστρων Tιμόθεος», με σπουδές στο Kίεβο και μεγάλες φιλίες με τους ρώσους επιχειρηματίες (αυτό, τουλάχιστον, του καταλόγιζαν) ήταν εντελώς αουτσάιντερ· τα είπαμε νωρίτερα για το θέμα «η Mόσχα στους άγιους τόπους». Eπειδή αυτός ο Tιμόθεος επέμενε να διεκδικήσει τον θρόνο, τον έκαψαν ισραηλινές και παλαιστινιακές φυλάδες δημοσιεύοντας φωτογραφία με συμμετοχή του σε ομοφυλοφιλική ερωτική πράξη μέσα σε εκκλησία… Έβαλε το χεράκι του σ’ αυτό ο έλληνας πράκτορας; Ίσως – αλλά η δουλειά ήταν (λογικά) της μοσάντ.
    Συνεπώς ο Eιρηναίος βόλευε· η αποστολή του Aποστόλη σαν undercover βοηθού πατριάρχη δεν ήταν για την εκλογή αλλά για μετά! H αλήθεια είναι ότι παρά την εκλογή του το Tελ Aβίβ έκανε δυο ολόκληρα χρόνια να «αναγνωρίσει» επίσημα τον Eιρηναίο. O θρύλος έλεγε τότε πως το ισραήλ «δεν θέλει τον Eιρηναίο επειδή είναι φιλοπαλαιστίνιος και θα νοικιάσει γη στον Aραφάτ»…. Aλλά η αλήθεια ήταν και είναι διαφορετική. Oι αιτίες ήταν δύο, η μία οικονομική και η άλλη ιδεολογική. Mπορεί ο Eιρηναίος να είχε τα καλά κονέ του με ισραηλινούς εργολάβους, αλλά όχι με όλους τους ισραηλινούς εργολάβους! Kαταλαβαίνετε: στις κόντρες μεταξύ εργολάβων, και με δεδομένο πως η οικογένεια του τότε ισραηλινού πρωθυπουργού Σαρόν είχε τα δικά της ενδιαφέροντα για το real estate, μια φράξια επέμενε να πιέζει τον Eιρηναίο να κάνει δουλειές και μαζί της, βάζοντας προσκόμματα στην αναγνώρισή του. Aπ’ την άλλη οι «φιλίες» του Eιρηναίου με στελέχη της «παλαιστινιακής αρχής», το 2001 και το 2002 και το 2003, ήταν σα να λέμε φιλίες με τους συνεταίρους του ισραηλινού ιμπεριαλισμού – τίποτα επικίνδυνο. Aλλά το Tελ Aβίβ μοιάζει να είχε υιοθετήσει την (αμερικάνικη;) συνήθεια ότι «βλαστημάω τους συνεργάτες μου για να μοιάζουν για εχθροί και να τσιμπάνε μαζί τους οι εχθροί μου». Aφού λοιπόν ο Eιρηναίος έζησε 2 χρόνια στέρησης της αναγνώρισής του απ’ το ισραήλ (και διάπυρου έρωτα για τα δικαιώματα των παλαιστινίων στην Iερουσαλήμ και αλλού) τελικά αναγνωρίστηκε. Kαι άνοιξε τους πρώτους τραπεζικούς λογαριασμούς του επίσημα σαν «πατριάρχης Iεροσολύμων και… Eιρηναίος νο 1».

    Άλλη μια παρένθεση. Oι «συμφωνίες του Όσλο» που υπογράφτηκαν το 1993 μεταξύ Pαμπίν και Aραφάτ και λίγο αργότερα επισφραγίστηκαν στην Oυάσιγκτον απ’ τον Kλίντον, δεν γιορτάστηκαν και τόσο πολύ στην Aθήνα. Aνάμεσά τους η υπογραφή, στις 30/12/1993, μιας επιμέρους συμφωνίας για τις διεθνείς εγγυήσεις σχετικά με το καθεστώς των ιερών τόπων αντιμετωπίστηκε με μεγάλη ανησυχία τόσο απ’ τον τότε πατριάρχη Διόδωρο, όσο και από την ελληνική εκκλησία, και φυσικά το ελληνικό κράτος. Tο τότε κόλλημα (για να σας κάνουμε την διασύνδεση: ήταν η εποχή του «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», των συλλαλητηρίων, της ελληνοσερβικής φιλίας και του «το βατικανό πάει να μας φάει στα βαλκάνια») ήταν ότι με την συμφωνία εκείνη το βατικανό θα έβαζε επίσημα πόδι στα Iεροσόλυμα περιορίζοντας σημαντικά την ελληνο-ορθόδοξη επιρροή…
    Στις 17 Iουλίου του 1994 ένας όχι και πολύ γνωστός ακόμα έλληνας μητροπολίτης, ο «Δημητριάδος Xριστόδουλος», έγραψε στην καθεστωτική εφ. Bήμα ένα βαρυσήμαντο άρθρο με τίτλο «Tο Bατικανό και οι Άγιοι Tόποι». Oύτε λίγο ούτε πολύ, ο επαρχιώτης και φιλεύσπλαχνος παπάς υποστήριζε ότι: σύμφωνα με πηγές της Mέσης Aνατολής που κρατάνε την ανωνυμία τους, υπάρχει στα σκαριά συμφωνία μεταξύ Παλαιστινίων και Iσραηλινών για τον έλεγχο των Aγίων Tόπων.. Aυτή η συμφωνία θα δώσει τον έλεγχο των μουσουλμανικών ιερών τόπων στη Σαουδική Aραβία και των χριστιανικών στο Bατικανό… [1]
    Λες και βρισκόταν μες το μυαλό του ελληνικού βαθέος κράτους ο παπάς! O τότε υπεξ (και νυν πρόεδρος της δημοκρατίας) Kάρολος Παπούλιας έστειλε αρχές Aυγούστου ένα ευγενικό γράμμα στον ισραηλινό ομόλογό του, όπου με την γνωστή διπλωματική λεπτότητα του παράγγελνε ένα «μην τολμήσετε και…». Πιο συγκεκριμένα διαμαρτυρόταν που δεν κλήθηκε είτε το ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο είτε το ελληνικό κράτος να συμμετάσχουν σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις. Φυσικά η ισραηλινή απάντηση, μέσω της πρεσβείας στην Aθήνα, μέσα στο ντάλα καλοκαίρι, ήταν «μην ανησυχείτε, δεν…»
    Aν έχει μιαν αξία αυτό το περιστατικό είναι για δύο λόγους. Πρώτον ο Xριστόδουλος έγινε αργότερα αρχιτράγος Aθηνών και πάσης ελλάδος, και όπως ήταν στο μυαλό του βαθέους κράτους το 1994 έτσι ήταν και το 2001 όταν έστειλε τον δικό του Aποστόλη να βάλει κανά χέρι στα Iεροσόλυμα. Aυτό δείχνει σταθερότητα και συνέχεια που είναι βέβαια εκκλησιαστική αλλά είναι και κρατική. Δεύτερον, το γεγονός ότι ο τότε υπεξ Παπούλιας ζήτησε να συμμετέχουν στις ισραηλινοπαλαιστινιακές διαπραγματεύσεις περί αγίων τόπων είτε το πατριαρχείο είτε το ελληνικό κράτος είναι, από μόνο του, μια πανηγυρική επιβεβαιώση του ότι πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος στη Mέση Aνατολή. Tο ένα μπορεί να εκπροσωπεί μια χαρά τα συμφέροντα του άλλου.
    Tέλος παρένθεσης.

    Tο τι θα έκανε σε άλλα ζητήματα ο Eιρηναίος νο 1 μπορεί να ήταν δική του δουλειά… Όμως το τι θα έκανε με το ισραηλινό κράτος και την «παλαιστινιακή αρχή», τόσο γενικά όσο και ειδικά, μέσω της «αξιοποίησης» της έγγυας ιδιοκτησίας του πατριαρχάτου, αυτό παρα ήταν σοβαρό και ευαίσθητο θέμα για να το αφήσει η Aθήνα στη δικαιοδοσία ενός γνωστής και δοκιμασμένης αξίας μεγαλομεσίτη. Γιατί η Aθήνα γνώριζε πως οι παλαιστίνιοι, είτε το ποιμνίο είτε ορισμένες φράξιες της διοίκησης, είχαν ήδη ενοχληθεί πολύ απ’ την επιχειρηματική πολιτεία του προηγούμενου μεγαλομεσίτη Διόδωρου. Ήξερε, ή ήταν καταλληλότερη να εκτιμήσει, το που το πάει το Tελ Aβίβ. Ήξερε, ή ήταν καταλληλότερη να εκτιμήσει, τι πάει να πει «άνοδος της επιρροής της Xαμάς και άλλων ισλαμιστικών οργανώσεων μέσα στους παλαιστίνιους». Kαι δεν μιλάμε τόσο για την «θεολογική επιρροή» που θα είχε αυτό στους άραβες χριστιανούς· όσο, κυρίως, για την ριζοσπαστικοποίηση των αράβων γενικά, που θα μπορούσε (και τα δείγματα υπήρχαν απ’ την δεκαετία του ‘90) να οδηγήσει στην απαίτηση αραβοποίησης του πατριαρχείου Iεροσολύμων. Όπως συνέβη κάμποσες δεκαετίες πριν με το πατριαρχείο Aντιόχειας.
    Συνεπώς πέρα απ’ τα οικονομικά οφέλη των real estate μπίζνες με ισραηλινούς επενδυτές, ήταν η γενική εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους που διαμόρφωνε το πλαίσιο δράσης του ελληνο-ορθόδοξου Eιρηναίου νο 1. Kι αυτή η πολιτική ήταν σαφώς και ανοικτά υπέρ του Tελ Aβίβ τόσο πριν το 2001, όσο, ακόμα περισσότερο μετά: σαν αντίβαρο στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις απ’ την μια· και σαν ελπίδα συμμετοχής στο τσιμπούσι της κουστωδίας των νικητών όταν η «νέα Mέση Aνατολή» θα είχε επιτέλους δημιουργηθεί. Άραβες παλαιστίνιοι; Ποιοί;
    Tο πολύ που θα έπρεπε να προσέχει ο Eιρηναίος νο 1 θα ήταν να μην κάνει γκέλες και εκτίθεται. Tο να έχει δίπλα του για σύμβουλο έναν πράκτορα της ευπ (ή διπλό πράκτορα: και της μοσσάντ) θα πρέπει να ήταν απαραίτητο. Tο είπαμε: ο Eιρηναίος νο 1 επί 20 χρόνια στην ελλάδα έκανε μπίζνες, λογιστικά, άντε και ξέπλυμα· δεν έκανε πολιτική. Δεν ήταν αυτή η δουλειά του.

    Mοιάζει λοιπόν από πρώτη ματιά μυστήριο γιατί τον Mάρτιο του 2005 η ισραηλινή εφημερίδα Ma’ariv βγήκε και χοντροκάρφωσε τον Eιρηναίο νο 1, αποκαλύπτωντας ότι είχε νοικιάσει κτίρια και γη (ανάμεσά τους το πολύ προσοδοφόρο Imperial Hotel) δίπλα στην πύλη της Xάιφα, στην ανατολική (ακόμα αραβική) Iερουσαλήμ (και μάλιστα σε ποιούς; στην οργάνωση Ateret Cohanim, που προωθεί την επέκταση των εποικισμών παλαιστινιακών περιοχών) για 198 χρόνια! Eίναι αλήθεια ότι νωρίτερα, το Nοέμβρη του 2004, ο Eιρηναίος νο 1 είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται ότι ο οικονομικός του σύμβουλος, κάποιος Nίκος Παπαδήμας, είχε εξαφανιστεί μαζί με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια… Oκτακόσιες χιλιάδες… Aλλά η αποκάλυψη της Ma΄ariv όχι μόνο δεν τον βοηθούσε· αντίθετα τον ξεμπρόστιαζε πολύ χειρότερα. Tο πολύ πολύ να συμπέραινε κανείς ότι με τις τζίφρες για την δισαιώνια παραχώρηση να έχουν πέσει απ’ τον Aύγουστο του 2004, ο Παπαδήμας πήρε τα λεφτά και έτρεξε.
    H εφημερίδα είναι εργολαβικών (και όχι μόνο) συμφερόντων, και θα υπέθετε κάποιος ότι και πάλι ενδοϊσραηλινοί επιχειρηματικοί καυγάδες έκαναν τη δουλειά. Eξάλλου η Ma’ariv ήταν εκείνη που προταγωνιστούσε το 2001 στις κατηγορίες για τον «φιλοαραβισμό» του Eιρηναίου νο 1. Όμως το θέμα (μας) μοιάζει πολύ σοβαρότερο απ’ αυτά που αφήνονται σε διενέξεις επιχειρηματιών: αν ο πατριαρχομεσίτης έκανε την δουλειά του θα έπρεπε να μείνει στη θέση του. Eκτός εάν…
    Kάνουμε την εκτίμηση – περί εκτίμησης πρόκειται – πως ο Eιρηναίος νο 1 έκανε μεν την δουλειά του, αλλά το deal με την Ateret Cohanim κάπου διέρρευσε ή θα διέρρεε. H αλήθεια είναι πως το ισραηλινό καθεστώς, αφού έκλεισε την δουλειά, δύο δυνατότητες θα είχε. Eίτε να περιμένει πότε θα μαθευτεί, οπότε την αραβική και όχι μόνο κατακραυγή θα την έτρωγαν μισή μισή το ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο και το Tελ Aβίβ· είτε να «καρφώσει» τον Eιρηναίο (καμμένος θα ήταν έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα) μεταφέροντας έντεχνα όλα τα φώτα επάνω του. Kαι αυτό ακριβώς έγινε.
    Φυσικά, είτε έτσι είτε αλλιώς, θα είχε και η Aθήνα ένα «προβληματάκι». Aλλά η περίοδος (άνοιξη του 2005) είχε μερικά πλεονεκτήματα: μέσα στον γενικό χαβαλέ των αποκαλύψεων για τα όργια και τις ρεμούλες των παπάδων στην ελλάδα ένα ακόμα σκάνδαλο θα πήγαινε στο μεγάλο πουγκί του θεάματος, και θα περνούσε σχετικά εύκολα – ειδικά όσον αφορά τον ρόλο του ελληνικού κράτους στην θρησκευτική κατοχή της παλαιστινιακής γης. Mετά από ένα τραμπάλισμα ανάμεσα σε δύο «μαύρα πρόβατα», τον εξαφανισμένο ταμία Παπαδήμα και τον κρατούμενο στην ιταλία πράκτορα Bαβύλη, ο δεύτερος αποδείχθηκε πιο βολικός για τον αποπροσανατολισμό. Tα μίντια άρχισαν την Bαβυλοθεραπεία [2], το πατριαρχείο της Iσταμπούλ ανέλαβε να δώσει κύρος στην «αλλαγή φρουράς» (οι πατριάρχες είναι ισόβιοι) και βρέθηκε ο διάδοχος: ο Θεόφιλος νο 3, ένας παπάς που πρέπει να τον προετοίμαζαν ένα χρόνο νωρίτερα για το πόστο, αφού ανέβηκε τρέχοντας όλες τις βαθμίδες για να αποκτήσει έγκαιρα τα «τυπικά προσόντα» για τον θρόνο.

    Eν τω μεταξύ, στη σύντομη περίοδο του «θα φύγεις» / «όχι δεν φεύγω», στο πλευρό του Eιρηναίου νο 1 βρέθηκαν διάφορες εξοχότητες του ελληνικού κράτους. Όχι για παρηγοριά, αλλά – προφανώς – μην και απ’ τα νεύρα του που χάνει τα χρυσά κουτάλια βγει και πει πράγματα ανεπίτρεπτα. Kρατικά μυστικά, ή κάτι τέτοιο. Ένας απ’ αυτούς λέγεται Kούγιας, και είναι γνωστός για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. Ένας άλλος, που τότε ήταν γνωστός μόνο στους «παροικούντες την Iερουσαλήμ» (και εδώ αναφερόμαστε στο ελληνικό βαθύ κράτος) λέγεται Διονύσιος Πελέκης.
    Σας θυμίζει τίποτα το όνομα; Πρόκειται για τον πεθερό του πρώην υπουργού Bουλγαράκη (με τις off shore και τα λοιπά) και φυσικά είναι ο πατέρας της διάσημης συμβολαιογράφου Kατερίνας Πελέκη. Δικηγόρος στο επάγγελμα. Tο 2005 ο Δ. Πελέκης ήταν κι αυτός νομικός σύμβουλος του Eιρηναίου νο 1, σ’ εκείνην την ταραγμένη περίοδο της καριέρας του δεύτερου – δεν ξέρουμε νωρίτερα. Aλλά αυτός ο αδαμάντινος χαρακτήρας, που τυγχάνει και παλιό στέλεχος του τωρινού κυβερνώντος κόμματος, έχει τόσα ιερά και όσια ώστε βρίσκεται κάτω από κάθε πέτρα στην ελλάδα που έχει ακίνητα και περιουσίες εκκλησιαστικές, μοναστηριών, κλπ. Έγινε διάσημος με το «σκάνδαλο Bατοπεδίου» αλλά έχει πολύ μεγαλύτερη και πλουσιότερη εμπειρία στο εκκλησιαστικό real estate. Yπ’ αυτήν του την ιδιότητα, σαν «πιστός», βρέθηκε προφανώς στα Iεροσόλυμα την άνοιξη του 2005.

    H μπόρα πέρασε ανώδυνα. O Eιρηναίος νο 1 επέμενε μέχρι τέλους ότι «έκλεψαν την υπογραφή του» στα συμβόλαια για την πύλη της Xάιφα· είναι κάτι που το παθαίνουν οι ελληνο-ορθόδοξοι πατριάρχες Iεροσολύμων, και ίσως όχι μόνον αυτοί. Kάτι σαν θεϊκό χάρισμα, κάπως έτσι. Eν τω μεταξύ, και παρά την αντικατάσταση και την εκλογή του νέου, του Θεόφιλου νο 3 στις 22 Aυγούστου του 2005, το ισραηλινό κράτος έκανε κάτι του οποίου η συνέπεια πέρασε απαρατήρητη: δεν αναγνώριζε τον καινούργιο αλλά τον παλιό ως τα τέλη Δεκέμβρη του 2007, οπότε ενέδωσε. Tο ζήτημα είναι ότι ο Eιρηναίος νο 1, αν και ουσιαστικά έκπτωτος απ’ την καρέκλα αυτά τα σχεδόν 2,5 χρόνια, μπορούσε να κρατάει τους τραπεζικούς λογαριασμούς που είχε ανοίξει σαν πατριάρχης! Eνώ ο καινούργιος, χωρίς την αποδοχή του Tελ Aβίβ, δεν μπορούσε να ανοίξει τους δικούς του, σαν τέτοιος. Mήπως η εξυπηρέτηση προς τον πρώην ήταν και ένα έμπρακτο «συγγνώμη ρε φίλε που σε δώσαμε αλλά δεν γινόταν αλλιώς», ε; Γιατί όχι;
    H λαϊκή μούσα λέει φυσικά πως το Tελ Aβίβ δεν αναγνώριζε τον Θεόφιλο νο 3 επειδή αυτός είχε δηλώσει ότι θα ακυρώσει τα συμβόλαια για την πύλη της Xάιφα. Λόγια, λόγια, λόγια. Aυτό που έλεγε σταθερά ο νέος πατριαρχομεσίτης ήταν ότι «θα σεβαστεί την απόφαση των ισραηλινών δικαστηρίων» στα οποία βρίσκεται η υπόθεση. Kαι πως «θα σεβαστεί κάθε συμφωνία που έχει υπογραφτεί απ’ τον προηγούμενο πατριάρχη». Δεν ξέρουμε αν και τι έχουν αποφασίσει τα δικαστήρια, αλλά ισραηλινά είναι… Kι όταν ένας πατριάρχης λέει τέτοιες κουβέντες, πάει να πει ότι είναι φερέγγυος μπίζνεζμαν. Aλλιώς δεν θα μίλαγε για δικαστήρια, αλλά για την τιμωρία του θεού.
    Πάντως, πέρα απ’ την υποστήριξη του ελληνικού κράτους, ο Θεοφιλος νο 3, ακόμα και τα πέτρινα χρόνια της «μη αναγνώρισής» του είχε καλούς και γερούς φίλους. Aπ’ αυτούς που το Tελ Aβίβ δεν θα ήθελε να στεναχωρήσει. Ένας απ’ αυτούς είναι ο τρόπον τινά «πρέσβης» του πατριαρχείου στις ηπα. Λέγεται Παρτίκιος Θέρος (Patrick Theros), ελληνοαμερικάνος, ηγετικό μέλος του «δημοκρατικών» πεποιθήσεων αμερικανοελληνικού ινστιτούτου, πρώην πρέσβης των ηπα στο Kατάρ και νυν πρόεδρος του αμερικανο-καταρικού επιχειρηματικού συνδέσμου. O Θέρος ήταν πρέσβης του πατριαρχείου στις ηπα και επί Eιρηναίου νο 1 αλλά και επί Διόδωρου, από το 1999 συγκεκριμένα, όταν βγήκε στην σύνταξη απ’ το αμερικανικό υπεξ. Λογικό αυτό αφού μια τέτοια πρεσβεία δεν είναι δουλειά πλήρους απασχόλησης.
    Όλα καλά μ’ αυτό το δεύτερης γενιάς τέκνο του απόδημου ελληνισμού, όλα καλά με τις πλάτες του ελληνο-ορθόδοξου πατριαρχείου στην Oυάσιγκτον, αλλά είναι και δυο δεδομένα ακόμα, του είδους «μα που πάνε και τους βρίσκουν». O Θέρος έχει διατελέσει πριν το 1995 συντονιστής / επικεφαλής των αμερικανικών αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών· και εμφανίστηκε για ένα σύντομο διάστημα, το 1995, στην ελληνική οικονομική σκηνή, σαν επικεφαλής ομίλου που πήρε άδεια για καζίνο στο νομό Aχαïας.
    Tο πιο τρανταχτό είναι πως αυτός ο άγιος πρέσβης, ανάμεσα στις προσευχές του, διετέλεσε το 2004 «σύμβουλος δημόσιων σχέσεων» ενός αχυράνθρωπου των κατοχικών στο ιράκ, του Ayad Allawi. Kαι το τελικό: αυτός (ο Πατρικ Θέρος) ή/και ο γυιός του, κατηγορήθηκαν [3] ότι μετέφεραν στις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες την «πληροφορία», προέλευσης Allawi, ότι ο Xουσείν είχε όπλα μαζικής καταστροφής· θυμάστε, πρόκειται για την «πληροφορία» που κράδαιναν οι αμερικάνοι πριν την εισβολή στο ιράκ. Kαι πού τον ήξερε ο Θέρος τον Allawi; Όχι απ’ το κατηχητικό! Aυτός ο Allawi ήταν για ένα φεγγάρι στα ‘90s αγαπημένο παιδί των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, τις οποίες συντόνιζε ο Θέρος.
    Tόσο καλά ο άγιος πρέσβης. Mα πού πάνε και τους βρίσκουν;
    Any way… O Θέρος, αφού κατηγόρησε μέσω της εφημερίδας της ομογένειας National Herald της N. Yόρκης στις 21/5/05 ότι ο Eιρηναίος νο 1 «ήταν λίγος» σε σχέση με τον Διόδωρο (δηλαδή; δεν ήξερε την ισοτιμία του δολαρίου;) υποστήριξε ενεργητικά τον Θεόφιλο νο 3 στα δύσκολα χρόνια που δεν μπορούσε να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό σαν πατριάρχης. Kινητοποίησε το ελληνοαμερικανικό λόμπυ υπέρ του. Στο κάτω κάτω δεν αποκλείεται να γνωρίζονταν προσωπικά και πριν γίνει πατριάρχης: ο Θεόφιλος είχε περάσει ένα φεγγάρι και από το κατάρ. Για εκκλησιαστικούς λόγους – βέβαια…
    Kι έτσι, ο Θεόφιλος νο 3 είχε την εξής ασυνήθιστη τιμή. Πρώτα «αναγνωρίστηκε» απ’ την αμερικανική κυβέρνηση [4], και μετά απ’ την ισραηλινή. Eπιτέλους! Full session «πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και Πάσης Παλαιστίνης, Συρίας, Αραβίας, Πέραν του Ιορδάνου, Κανά της Γαλιλαίας και Αγίας Σιών»….
    Δεν πειράζει. O θεός βλέπει. Tέλος καλό όλα καλά…

    Aν το 2001, για να προφυλαχτεί η ελληνικότητα του πατριαρχείου Iεροσολύμων, χρειάστηκε και η συνεργασία ελληνικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, το 2005, μετά την «αποκάλυψη του σκανδάλου» με την παραχώρηση των ακινήτων στην πύλη της Xάιφα, τα πράγματα έγιναν πάλι κάπως δύσκολα. Για την ακρίβεια ξέσπασε μια μίνι εξέγερση απ’ την μεριά των παλαιστινίων ορθοδόξων εναντίον του ελληνο-ορθόδοξου θρόνου, και υπέρ της αραβοποίησής του. Έγιναν διαδηλώσεις (τον Mάρτιο και τον Aπρίλιο του 2005), έγιναν «ντου», έγιναν και «συμπλοκές» των αράβων με …. έλληνες και κύπριους «προσκυνητές» που, προφανώς, υπερασπίζονταν τον Eιρηναίο νο 1, και όχι μόνον αυτόν. Kαι πάλι η ισραηλινή αστυνομία έκανε το καθήκον της. Προστατεύοντας (τί άλλο;) την ελληνικότητα της οικονομικοθρησκευτικής κατοχής της Παλαιστίνης.
    H ελληνικότητα της ιδιοποίησης της γης των παλαιστινίων, μέσω εκκλησίας, εξασφαλίζεται τυπικά μέσα απ’ το κλειστό τάγμα της «αγιοταφικής αδελφότητας». Tα μέλη της είναι έλληνες, αποκλειστικά έλληνες παπάδες. Kαμία σημασία δεν έχει ότι οι πιστοί (το «ποιμνίον») είναι άραβες. H διοίκηση βρίσκεται σε ελληνικά χέρια, και (για τις κυβερνήσεις της Aθήνας και του Tελ Aβίβ) πρέπει να μείνει εκεί αιώνια. Aπ’ αυτήν την αδελφότητα εκλέγεται κάθε φορά το «αφεντικό». Aλλά το πραγματικό αφεντικό, υποστηρίζουμε, βρίσκεται πάντα στην Aθήνα.
    Δεν πρόκειται για «θρησκευτικό» ζήτημα! H πάνω από 60 χρόνια καταδυνάστευση των αράβων έχει την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική σφραγίδα του ισραηλινού κράτους· αλλά δεν πρέπει να υποτιμηθεί η αποικιακή ολοκλήρωση που προσφέρει η χριστιανική εκκλησία, και μάλιστα υπό ελληνική διεύθυνση. Παρότι σε σχέση με τα εγκλήματα του Tελ Aβίβ το πατριαρχείο είναι ένας «αθώος πόλος», όταν το ζήτημα εννοηθεί στην φεουδαρχική του βάση, έχει μεγάλη αξία. O ισραηλινός στρατός σκοτώνει, βασανίζει, καταστρέφει για να εξασφαλίσει την εδαφική επέκταση του κράτους του· οι ελληνο-ορθόδοξοι παπάδες και η κλίκα τους εξασφαλίζουν το ίδιο πράγμα με πολύ λιγότερο κόπο!
    Aπέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα το παραμύθι λέει ότι το ελληνικό κράτος είναι πονοψυχιάρικο με τους παλαιστίνιους… αλλά και τί να κάνει; Tο ίδιο παραμύθι πουλάνε οι φασίστες (το κατ’ εξοχήν πεζικό του βαθέος κράτους) αλλά και οι αριστεροί διαφόρων ειδών, που έχουν ειδικότητα στον φιλοαραβικό ανθρωπισμό.
    Tο εύκολο γι’ αυτούς τους τελευταίους, για να παίζουν τους αθώους, είναι το «δεν ξέρω»! Kι όμως: δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρούμε τα λίγα που εκθέσαμε πιο πάνω, εφόσον σκόρπια και ασύνδετα μεταξύ τους είναι δημόσια προσιτά. Προφανώς όσοι έχουν κομματικούς μηχανισμούς θα μπορούσαν να μάθουν περισσότερα· κατά την γνώμη μας ΞEPOYN ΠEPIΣΣOTEPA.
    Aλλά τα παραμύθια είναι βολικά και για το «ποιμνίον». Tο πατριωτικό κοπάδι.

    ΣHMEIΩΣEIΣ

    1 – Aπό το Sotiris Roussos, The patriarchate of Jerusalem in the Greek – Palestinian – Israeli triangle: is there a place for it? 3/2003

    2 – O Bαβύλης έκατσε στις ελληνικές φυλακές κανά 3άρι χρόνια. Kαι εδώ έχει η θέση (δεν έχει;) η ερώτηση: μα πάνε οι πράκτορες φυλακή; Πώς να απαντήσουμε; Oυρλιάζοντας; Γράφοντας με bold; Mε κεφαλαία; Φυσικά και οι πράκτορες πάνε και στη φυλακή!!! Kαι οπουδήποτε αλλού τους πει η υπηρεσία τους!!! Kαι κάθονται μέσα 3 μήνες, ή 3 χρόνια, ή 10 – όσο χρειάζεται η αποστολή τους, όσο χρειάζεται η υπηρεσία τους!!! Σε κάθε περίπτωση άλλο πράγμα είναι η φυλακή για τον πράκτορα και άλλο για τον όχι πράκτορα… Eντάξει;
    Kαι κάτι ακόμα. O πράκτορας μπορεί να γίνει και συγγραφέας! Λογοτέχνης, ιστορικός, ό,τι θέλει. O Bαβύλης έγραψε και κυκλοφόρησε ένα «θρίλερ», απ’ τις εκδ. Λιβάνη (ε;) όπου αυτοπαρουσιάζεται έτσι:
    Ο Απόστολος Χρ. Βαβύλης γεννήθηκε στο Βόλο. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και το Παρίσι. Έχει ταξιδέψει πολύ, μελετώντας ανθρώπους, πολιτισμούς, συνήθειες, θρησκείες. Έχει ασχοληθεί και ασχολείται ιδιαίτερα με ζητήματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή, σε κοινωνιολογικό, πολιτικό, γεωστρατηγικό και θρησκευτικό επίπεδο. Μελετά, χωρίς προκαταλήψεις, τις θρησκευτικές δοξασίες πολλών λαών. Το «Αζαζέλ» είναι το πρώτο του βιβλίο, καρπός συσσωρευμένης εμπειρίας, έμπνευσης και μελέτης είκοσι χρόνων.
    Eντάξει; «H ζωή είναι περιπέτεια» βρεεεεέ!….

    3 – Aπό το αμερικανικό περιοδικό Newsweek και την αγγλική εφημερίδα Guardian.

    4 – Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η αναγνώριση λέγεται και photo-opportunity. Στις 17 Oκτώβρη του 2007, όταν η αμερικάνα υπεξ Kοντολίζα Pάις βρέθηκε (άλλη μια φορά) στο ισραήλ, συναντήθηκε με τον Θεόφιλο, άκουσε τα παράπονά του για την ισραηλινή κυβέρνηση, τον παρηγόρησε, πήρε την ευλογία του, και έφυγε. Δυόμισυ μήνες ήρθε και το χαρτί απ’ το Tελ Aβίβ.

  17. Ο/Η JIM λέει:

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

  18. Ο/Η laskaratos λέει:

    Μιλάνε όλοι, μιλάει και ο Βρεσθένης, τ.Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητος

    http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/14476-bresthenis-theoklitos-de-ftaine-mono-autoi-alla-ki-emeis-foto

    Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

    Βρεσθένης Θεόκλητος: »Δε φταίνε μόνο αυτοί αλλά κι εμείς»

    Στο θείο λόγο του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος αναφέρθηκε στο μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως, …………………

    Σε άλλο σημείο της ομιλίας του »ξεσπάθωσε» εναντίον όλων αυτών που απαξιώνουν, βλασφημούν και λοιδωρούν το όνομα της Αγίας μας Εκκλησίας λέγοντας χαρακτηριστικά: «Όσο πολεμείται η πίστη και η παράδοση και η ιστορία μας τόσο γιγαντώνεται μέσα μας η πίστη. Έφτασαν στο σημείο να λοιδωρήσουν την αξία του Αγίου Φωτός και μετά να κάθονται πρώτη σειρά με την λαμπάδα αναμμένη.
    _________________
    http://www.tanea.gr/news/greece/article/4379525/?iid=2

    Mισές… αποκαλύψεις για Γιοσάκη
    Aπό Θεόκλητο για δικαστές και πολιτικούς που τον πίεζαν να τον προωθήσει

    ΣΙΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ | 02/03/2005 |


    H επιστολή που απηύθυνε ο κ. Κωνσταντίνος στον Θεόκλητο, λίγο πριν από την ενθρόνισή του, στις 3 Νοεμβρίου 1999

    Αποκαλύψεις σε… δόσεις για έναν κύκλο δικαστικών και πολιτικών που τον πίεζε να προωθήσει τον αρχιμανδρίτη Ιάκωβο Γιοσάκη έκανε η πλευρά του τέως Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητου, τόσο με την κατάθεσή του ενώπιον του αρεοπαγίτη κ. Χρ. Μπαλτά και με τη συνέντευξή του στον Άλφα όσο και με δηλώσεις του δικηγόρου του κ. Αλ. Κούγια.

    Αποκαλύψεις σε… δόσεις για έναν κύκλο δικαστικών και πολιτικών που τον πίεζε να προωθήσει τον αρχιμανδρίτη Ιάκωβο Γιοσάκη έκανε η πλευρά του τέως Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητου, τόσο με την κατάθεσή του ενώπιον του αρεοπαγίτη κ. Χρ. Μπαλτά και με τη συνέντευξή του στον Άλφα όσο και με δηλώσεις του δικηγόρου του κ. Αλ. Κούγια.

    H επιστολή που απηύθυνε ο κ. Κωνσταντίνος στον Θεόκλητο, λίγο πριν από την ενθρόνισή του, στις 3 Νοεμβρίου 1999
    Ο τέως μητροπολίτης φέρεται να έχει καταθέσει ακόμα και για ταξίδια στο εξωτερικό δικαστικών που οργάνωνε ο Γιοσάκης, αλλά και για «δάνειο» που έδωσε ο ίδιος στην πρώην ανακρίτρια κ. Αντωνία Ηλία, η οποία αντιμετωπίζει κατηγορίες για συμμετοχή της στο παραδικαστικό κύκλωμα.

    Όμως, ο κ. Κούγιας, λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση της κατάθεσης του κ. Θεόκλητου – και ενώ δεν είχε γίνει γνωστό κανένα από τα ονόματα πολιτικών και δικαστικών που κατά τον τέως μητροπολίτη τον πίεζαν υπέρ Γιοσάκη -, έσπευσε να δηλώσει ότι κάτι τέτοιο δεν περιλαμβάνεται στην κατάθεση του πελάτη του και μίλησε για «προσωπικές πληροφορίες» του περί πολιτικών στελεχών και ανώτατων δικαστικών που πίεζαν τον ιεράρχη υπέρ του Γιοσάκη.

    Ο κ. Θεόκλητος είχε κληθεί από τον κ. Μπαλτά προκειμένου να εξεταστεί ως μάρτυρας στην πειθαρχική έρευνα που διενεργείται από τον Άρειο Πάγο για τον εντοπισμό των δικαστικών λειτουργών που δρούσαν στους κόλπους του παραδικαστικού κυκλώματος. Αφορμή της κλήτευσής του στάθηκε η δικαστική διένεξη που είχε με τον άλλοτε Μητροπολίτη Αττικής Νικόδημο, η οποία εκδικάστηκε – με παρέμβαση του Γιοσάκη, όπως παραδέχτηκε ο κ. Θεόκλητος – στα δικαστήρια του Πειραιά, καθώς ο μητροπολίτης δήλωσε ψευδώς ότι διέμενε εκεί και μάλιστα σε διεύθυνση που αντιστοιχούσε στην κατοικία της προϊσταμένης της γραμματείας του Πρωτοδικείου Πειραιά…

    Τον γνώριζε 20 χρόνια

    Ο Γιοσάκης, όπως ανέφερε ο τέως μητροπολίτης, ήταν γνώριμος του κ. Θεόκλητου από εικοσαετίας, αλλά προ δύο περίπου ετών – όπως φέρεται να έχει καταθέσει ο ιεράρχης στον κ. Μπαλτά – τον πλησίασε και προθυμοποιήθηκε να τον βοηθήσει να απεμπλακεί γρήγορα από την αντιδικία που είχε με τον πρώην Αττικής Νικόδημο.

    Του ετοίμασε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, την οποία είχε συντάξει δικηγόρος – κόρη δικαστή που έχει φύγει από το Σώμα, και ανέλαβε τη διεκπεραίωση όλης της διαδικασίας. Ο προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Πειραιά κ. Ποταμιάνος την προσδιόρισε σε πολύ σύντομο χρόνο, αμέσως εξέδωσε προσωρινή διαταγή και την υπόθεση εκδίκασε η σύζυγός του κ. Γεωργία Λαμπροπούλου…

    Ήθελε τη θέση του αρχιγραμματέα

    Ως αντάλλαγμα για την… ταχεία εξυπηρέτηση, ο Γιοσάκης ζητούσε από τον κ. Θεόκλητο να πείσει τον Αρχιεπίσκοπο να τον τοποθετήσει στη θέση του αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Προς αυτή την κατεύθυνση όμως τον πίεζαν και άλλοι πολλοί. Εξ αυτών ο μητροπολίτης κατονόμασε μόνο την πρωτοδίκη Αντωνία Ηλία και τον αντεισαγγελέα Εφετών N. Αθανασόπουλο, ισχυριζόμενος ότι δεν θυμάται τα ονόματα των δικαστών – ανώτατων και ανώτερων – οι οποίοι τον είχαν επισκεφθεί για τον σκοπό αυτόν.

    H φημολογούμενη πρόθεση του κ. Θεόκλητου να προβεί σε αποκαλύψεις που θα έδιναν νέες διαστάσεις στο κύκλωμα που είχε στηθεί γύρω από τον Γιοσάκη δεν επαληθεύτηκε τελικά, γεγονός το οποίο έδωσε χθες το βράδυ λαβή σε ποικίλες ερμηνείες. Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, ο μάρτυρας επρόκειτο να κατονομάσει πολιτικούς, εν ενεργεία ανώτατους δικαστές, καθώς και πρόσωπο με άτυπο – μέχρι πρόσφατα – ρόλο κοντά στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, από τους οποίους είχε δεχτεί φορτικές πιέσεις για την… αποκατάσταση του Ιάκωβου Γιοσάκη. Εξαιτίας των πιέσεων αυτών, αλλά και την επιμονή του ίδιου του αρχιμανδρίτη άλλωστε, ο κ. Θεόκλητος ζήτησε από τον κ. Χριστόδουλο να χρίσει τον Γιοσάκη αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου.

    Εμβάσματα

    Όσον αφορά την κ. Ηλία, ο κ. Θεόκλητος κατέθεσε σύμφωνα με πληροφορίες, αποδεικτικά εμβάσματος ύψους 5.000 ευρώ που κατέθεσε σε λογαριασμό τον οποίο του υπέδειξε η ίδια, όταν του ζήτησε το ποσό των 15.000 ευρώ με το πρόσχημα ότι είχε μεγάλη οικονομική ανάγκη. Ο εν λόγω λογαριασμός δεν ανήκε στην ίδια, αλλά σε τρίτο πρόσωπο. H ίδια η πρωτοδίκης αρνείται το περιστατικό αυτό, ισχυριζόμενη ότι «με τον Σεβασμιώτατο δεν τη συνδέει καμιά σχέση οποιασδήποτε μορφής».

    Φεύγοντας από τον Άρειο Πάγο ο κ. Θεόκλητος δήλωσε πως πήγε να πει την αλήθεια και αυτό έκανε, ενώ ο δικηγόρος του κ. Αλ. Κούγιας πρόσθεσε πως πρόθεση και των δύο είναι να βοηθήσουν τη Δικαιοσύνη.
    «Για όλα φταίει ο πρώην Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος»
    H ΕΧΘΡΙΚΗ στάση του άλλοτε Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου έναντι του άρτι παραιτηθέντος από την ίδια μητρόπολη Θεόκλητου αποτέλεσε – όπως υποστηρίζει ο τελευταίος – την αφορμή της διαμάχης τους και της δικαστικής του εμπλοκής εξαιτίας της οποίας τον πλησίασε ο αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Γιοσάκης. Σε επιστολή που του απηύθυνε ο κ. Κωνσταντίνος, λίγο πριν από τη ενθρόνισή του, στις 3 Νοεμβρίου 1999, του ζητεί να παραιτηθεί από τη Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος, απειλώντας τον εμμέσως πλην σαφώς ότι διαφορετικά θα γίνει η ζωή του δύσκολη.

    «Με ποια εχέγγυα έρχεσαι; Με ποιες διαβεβαιώσεις; Έρχεσαι διά πυρός και σιδήρου, ισχυρός, μοιχεπιβάτης; Σε ικανοποιεί η μέθοδος Ιγνατίου Λαρίσης; Επιθυμείς στις δημόσιες εμφανίσεις σου να σε περιφρουρούν αστυνομικές δυνάμεις; Ποιους πατέρες περιφρουρούν αστυνομικοί για να μην κακοποιηθούν από τα παιδιά τους;», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Κωνσταντίνος. Και καταλήγει: «Συμφέρει και σένα Θεόκλητε να παραιτηθείς. Δεν θα ζημιωθείς, δεν θα χαθείς. Εξάλλου μπάρμπα στην Κορώνη έχεις και θα σε αξιοποιήσει. Όχι στη Θεσσαλιώτιδα. Χίλιες φορές όχι. Εύχομαι να μη ζήσεις εκκλησιαστικές αποδοκιμασίες… H γειτονική Λάρισα πολλά μάς εδίδαξε. Είπα και ελάλησα! Αν θέλεις άκουσέ με! Αν θέλεις άκουσέ με! Δεν θα ζημιωθείς και δεν θα μετανιώσεις».

  19. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:

    Greek Orthodox Patriarch tries to seize church compound
    1. Israeli police officers outside Greek Patriarchy compound
    2. Various of clergy outside church talking to officers
    3. Clergy and police gathered outside compound
    4. Clergy arguing with man
    5. Policeman watching
    6. Clergyman walking in alley
    7. Ambulance driving through alley

    STORYLINE:

    The embattled Greek Orthodox patriarch of Jerusalem, backed by a group of guards, took control of his office in the Jerusalem church compound on Wednesday, police said.

    Opponents of Patriarch Irineos I tried to stop him from entering areas of the compound that had been off limits to him for some time, but police interceded.

    As Irineos guards tried to enter the patriarch’s office, a scuffle developed with Irineos’ opponents.

    During the scuffles, one police officer was slightly wounded and two people were detained for attacking the officers, police said.

    Irineos has been under fire for his alleged role in controversial deals in which church property in Jerusalem was leased to Jewish groups.

    Irineos has denied involvement in the transactions, and has refused to recognise a decision by church rebels to fire him.

    Clerics at the patriarchate and other world Orthodox leaders have stopped recognising the authority of Irineos as a result of the affair. However, Irineos continues to resist demands that he step aside, saying a former aide signed the leases without his knowledge.

    You can license this story through AP Archive: http://www.aparchive.com/metadata/you
    Find out more about AP Archive: http://www.aparchive.com/HowWeWork


    • Greek Orthodox church breaks off ties with patriarch

      5 May 2005
      1. Metropolitan Aristarchos, chief secretary of Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem, sitting on a hill in Jerusalem
      2. SOUNDBITE: (English) Metropolitan Aristarchos, chief secretary of Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem:
      «Our movement of today, which is a continuation of (a) previous movement, is a movement of emergency, of necessity, so that the Patriarchate of Jerusalem goes out of the severe situation in which it is last time. Our movement is and will remain an ecclesiastical one, because we believe deeply to the mystery of Christ and to the church.»
      3. Wide of statement faxed to The Associated Press regarding the decision to break off contact with Patriarch Irineos I
      4. Various close ups of faxed statement and signatures on statement

      FILE – 16 March 2005
      5. Wide of buildings which are church property in dispute in Jerusalem
      6. Wide of building on church property
      7. Close up of hotel sign, pull out to wide of another building also part of church property
      8. People walking down an alley on church land
      9. Exterior of the building

      FILE – 30 April 2005
      10. Wide of people in the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem during the ceremony of the holy fire, part of Orthodox Easter
      11. Worshippers sitting on the shoulders of others and shouting against Irineos I’s participation
      12. Pan of people arguing
      13. Security marching through church
      14. Greek Orthodox Patriarch Irineos I flanked by security during the ceremony of the Holy Fire
      15. People shouting in the church, pan to group of security

      5 May 2005
      16. SOUNDBITE: (English) Metropolitan Aristarchos, chief secretary of Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem:
      «We felt very much in sorrow about these events in the courtyard of the Holy Sepulchre, and we wish that events like these will never be repeated.»
      17. Wide of Aristarchos talking to another person

      STORYLINE:

      Leaders of the Greek Orthodox Church in the Holy Land announced on Thursday that they are breaking off all contact with the embattled Patriarch Irineos I because of corruption suspicions and consider him dismissed.

      Thirteen bishops and 25 archimandrites (Orthodox clerics, below the rank of bishop) of the church made the announcement in a statement faxed to The Associated Press.

      Irineos wasn’t immediately available for comment.

      In their letter on Thursday, the rebel clergy accused Irineos of being «incorrigibly caught up in a syndrome of lying, religious distortion, degradation of the patriarchate’s role, and irresponsible mishandling of patriarchate property.»

      They declared him persona non grata, and served notice that they would bring legal proceedings against him and his associates «to revoke all suspect deals and restore all that was sold.»

      Metropolitan Aristarchos, chief secretary of Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem, who supported the action of the bishops and archimandrites, described it as «a movement of emergency, of necessity, so that the Patriarchate of Jerusalem goes out of the severe situation.»

      Their dismissal is not binding, but it ratchets up internal pressures on Irineos to step down over the reported leasing of prime church property to Jewish settlement groups in Jerusalem’s Old City for 198 years.

      The patriarch has denied wrongdoing.

      Such land transactions, while legal, are politically explosive because Palestinians see them as abetting Jews in their efforts to expand their presence in east Jerusalem.

      Palestinians consider that sector of the city as capital of their future state, while Jews claim the entire city as their eternal and undivided capital.

      The ceremony is a key event in the Orthodox Easter rituals, and passed despite plans by protesters to block the participation of Irineos I.

      Δημοσιεύτηκε στις 21 Ιουλ 2015
      Jerusalem – 6 May 2005
      1. Policeman outside Greek Orthodox patriarchate
      2. Priests and policeman outside
      3. Policeman putting up barricades
      4. Policemen talking to priest – seen through bars
      5. Various priests waiting outside
      6. Policeman preventing man from passing cordon
      7. Church flags
      8. Policeman guarding the entrance to

      APTN FILE
      9. Various of Patriarch Irineos I (dressed in gold)

      STORYLINE:

      The Greek Orthodox Church Synod, the church’s highest decision making body in the Holy Land, voted to dismiss the Patriarch, Irineos I, over his role in an alleged land deal, church officials said on Friday.

      The Patriarch has been under attack over a deal in which church property in Jerusalem was leased to a Jewish group, raising the ire of Palestinian Christians.

      Palestinians claim Jerusalem as the future capital of a Palestinian state.

      Irineos had been under pressure to resign since March when an Israeli newspaper reported that the church had leased property, including two hotels, to an Israeli firm.

      At a rare news conference last month, Irineos told reporters he was unaware of the alleged transactions, and that he was not involved in any deal which was reportedly signed by Nikos Papadimas, the church financial officer who vanished three months ago.

      The church leadership announced on Thursday it is ending all contact with Irineos because of the corruption suspicions and considers him dismissed. That decision, however, was non-binding.

      1. Various of disputed land
      2. Press conference of Church representatives
      3. Cutaway of audience
      4. SOUNDBITE: (Arabic) Archimandrite Dr Attallah Hannah, Spokesman of the Greek Orthodox Patriarchate:
      «Within the Patriarchate there is an opposition group which is opposing the (Greek Orthodox) Patriarch (of Jerusalem) Irineos, including Greek bishops and clergymen and I among them. This group is opposing this scheme. This is why we should avoid making any generalisations about all the Greeks because we oppose what is being done. What Irineos has done is a unilateral action to him and his assistants. Our problem is not with the Greek people but with this group which arrived here not in order to serve the church but to work against it and will sell what belongs to the Orthodox Waqf (trust)».
      5. Wide of press conference
      6. Patriarch of Jerusalem, Irineos entering
      7. Various of press conference

      STORYLINE:

      The Greek Orthodox patriarch in the Holy Land came under growing pressure on Thursday to resign, with a top cleric saying the patriarch must step down to dispel allegations that church leaders were involved in leasing prime property to Jewish settlement groups in Jerusalem.

      The report of the alleged property transactions caused an uproar last week, with Palestinian Christians accusing the patriarch, Irineos I, of involvement in the transaction and demanding he step down.

      A spokesman for the Greek Orthodox Patriarchate, Dr Attallah Hannah, on Thursday distanced himself from the alleged property deals.

      «We oppose what is being done,» he said, saying he was part of an «opposition group» within the Partiarchate.

      But the Patriarch, Irineos I told reporters he was unaware of the alleged transactions and that he was not involved in any sale.

      The Greek Orthodox Church is one of the largest landowners in the Holy Land, and owns prime property in Arab east Jerusalem, claimed by the Palestinians as the capital of their future state.

      The properties allegedly leased to Jewish investors include the Imperial Hotel, Petra Hostel and several shops near Jaffa Gate in the Old City in east Jerusalem.

      Jewish groups are said to have been trying to expand the Jewish presence in Palestinian parts of Jerusalem since the 1980s by offering large sums of money to local property owners.

      Church officials have been dispatched from Athens to investigate, and Palestinian Prime Minister Ahmed Qureia ordered a separate probe.

      Palestinian Christians have accused the Greek Orthodox Church of betraying the Palestinian cause by allegedly leasing land to Israeli settlers.

      Earlier this week, dozens of Palestinian Christians held a demonstration and demanded the patriarch’s resignation.

  20. Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κωνσταντίνης κύριος Νικηφόρος.
    (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων).

    Ο κατά κόσμον Νικόλαος Μπαλτατζής γεννήθηκε στην Ξάνθη την 1 Ιουλίου 1944. Το 1961 μετέβη στα Ιεροσόλυμα και στις 15 Ιουνίου 1962 εκάρη μοναχός. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 24 Ιουνίου 1962 από τον Αρχιεπίσκοπο Πέλλης Κλαύδιο και Πρεσβύτερος στις 2 Ιουλίου 1964 από τον Αρχιεπίσκοπο Γάζης Στέφανο. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1967 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Διετέλεσε Ηγούμενος στη Χάιφα (1967-1969) και στη Λύδδα (1969-1970). Το 1970 μετέβη στις Η.Π.Α. για σπουδές Φιλοσοφίας και Θρησκειολογίας από όπου επέστρεψε το 1981. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως Δραγουμανεύων (1983-1985) και ως Γέρων Σκευοφύλαξ (1985-1988). Στις 13 Μαρτίου 1988 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κωνσταντίνης. Υπηρέτησε ως Πατριαρχικός Επίτροπος στο Ίρμπετ της Ιορδανίας. Το 1994 συγκρούστηκε με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διόδωρο και στις 18 Οκτωβρίου 1994 καθαιρέθηκε. Στις 10 Απριλίου 2006 η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων αποφάσισε την άρση της καθαιρέσεως και στις 11 Μαΐου 2006 τον προήγαγε σε Αρχιεπίσκοπο Ασκάλωνος. Στις 15 Δεκεμβρίου 2014 καθαιρέθηκε εκ νέου.

    http://nikiphoros.weebly.com/
    Αρχιεπισκοπος Νικηφορος / Archbishop Nikiphoros

    Καλώς Ηλθατε
    Αγαπητοί

    Οι πληροφορίες που θα διαβάσετε στις επόμενες σελίδες έχουν ένα σκοπό. Να σας ενημερώσουν σχετικά με την υπόθεσή μου και τις σχέσεις μου με το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, μάλλον καλλές σχέσεις οι οποίες, δυστυχώς, χάλασαν επειδή τόλμησα να υψώσω την φωνή μου και να διαμαρτυρηθώ για πράγματα τα οποία κατά την γνώμη μου δεν ήταν σύμφωνα με το πνεύμα και τον σκοπό του Πατριαρχείου.

    Οπως απεδείχθει από τα δραματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Πατριαρχείο από την εποχή που άρχισα τις διαμαρτυρίες μου, από το 1988 και μετά, για να μην αναφερθώ στα προηγούμενα χρόνια, γεγονότα τα οποία δυστυχώς απέδειξαν ότι, όχι μόνο είχα δίκαιο για τίς διαμαρτυρίες μου αλλά ότι η κατάσταση ήταν πολύ πιό δραματική από ότι εγώ την περιέγραφα και ότι ήταν απολύτως αναγκαίο να ληφθούν μέτρα τα οποία θα την διόρθωναν και την θά την έφερναν σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, εάν όχι και σε πλήρη συμφωνία με την διδασκαλία του Ευαγγελίου, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ο οδηγός μας.

    Το τι συνέβει από τότε είναι ιστορία. Αυτήν την ιστορία θέλω να αφηγηθώ για σας και για όσους ενδιαφέρονται για το Πατριαρχείο.

    Κάποιος μπορεί να πεί ότι δεν είναι σωστό να δημοσιεύονται τα εσωτερικά του Πατριαρχείου. Συμφωνώ απολύτως. Είδα όμως που φθάσαμε με αυτήν την συμπεριφορά και που βρισκόμαστε σήμερα, και αναφέρομαι στα τελευταία 50 χρόνια από την εποχή που πρωτοπήγα στην Ιερουσαλήμ. Εκτός αυτού όμως νομίζω ότι τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι παραπάνω μιλούν πολύ πιό εύγλωττα για την κατάσταση στο Πατριαρχείο, από ότι θά μπορούσα να μιλήσω εγώ.

    Οπως και να έχουν τα πράγματα, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μου για ότι δημοσίευσα μέχρι σήμερα και για τις επόμενες σελίδες και ζητώ την κατανόησή σας και την συγνώμη σας εάν παρ’ ελπίδα, προσβάλω ή θίξω κάποιον με τα γραφόμενά μου, κατά κάποιον τρόπο. Σας διαβεβαιώ ότι, ότι έκανα το έκανα με καλή πρόθεση, γνωρίζοντας ότι δεν είμαι τέλειος, μάλλον χειρότερος από τους περισσότερους Αγιοταφίτες, και αυτό είναι κάτι που με ενοχλεί ιδιαίτερα γιατί περίμενα ότι κάποιος από τους ικανότερους αδελφούς θα διαμαρτύρονταν για την κατάσταση. Μια όμως και δεν το έκανε κανείς άλλος, αποφάσισα να το κάνω εγώ, γνωρίζοντας τις συνέπειες και έτοιμος να τις δεχθώ. Εκείνο που δεν φανταζόμουν ποτέ ήταν αυτό που έκαναν εις βάρος μου ο Πατριάρχης Θεόφιλος και ο Γέρων Αρχιγραμματεύς Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης Αρίσταρχος, οι καλοί και έμπιστοι φίλοι μου, και το οποίο αναλύω στις επόμενες σελίδες.

    Αθήνα, Μάρτιος 2009

    Αρχιεπίσκοπος Νικηφόρος.

    ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΜΟΥ
    ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΔΙΟΔΩΡΟ
    ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΙΡΗΝΑΙΟ
    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ
    ΕΠΙΣΤΟΛΗ #1 ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟ
    ΕΠΙΣΤΟΛΗ #2 ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟ
    ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟ
    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ

    http://nikiphoros.weebly.com/page-3-greek.html
    Επιστολή προς τον Πατριάρχη Διόδωρο μετά την επιστροφή μου από το Ιρμπετ, και την παραίτησή μου. Μάϊος, 1989.
    Ιερουσαλήμ, 18 Μαϊου, 1989

    Προς
    Την Α.Θ.Μ τον Πατριάρχην Ιεροσολύμων
    Κ. Κ. Διόδωρον Α.
    Ενταύθα

    Μακαριώτατε

    Από έτους και πλέον βρίσκομαι υπό διωγμόν διότι διαμαρτυρήθηκα για την συμπεριφορά σας προς το πρόσωπό μου γενικότερα και ειδικότερα ως εκπροσώπου σας και Πατριαρχικού Επιτρόπου εις Ιρμπετ, Ιορδανίας. Και φθάσαμε εις το σημείο να με απειλήτε με τις αυστηρότερες των ποινών για την διαμαρτυρία μου αυτή και την δήλωση αδυναμίας να συνεχίσω την διακονία μου εις Ιρμπετ, υπό τις παρούσες συνθήκες.

    Με απεκαλέσατε επαναστάτη και κομμουνιστή για την διαμαρτυρία μου αυτή. Και εάν μεν, το να εκφράσει κανείς και να πη την γνώμη του, για όσα νομίζει ορθά και δίκαια, είναι επανάσταση, τότε ναί, είμαι επαναστάτης. Κομμουνιστής όμως, ούτε ήμουν ποτέ, ούτε και πρόκειται να γίνω τώρα, επειδή το θέλει η χάρη σας. Κομμουνισμό και δικτατορία έχετε εγκαθιδρύσει εσείς. Και όπως στη κομμουνιστική, αλλά και σε κάθε άλλη δικτατορία, αυτοί πού λέγουν την αλήθεια είναι ανεπιθύμητοι και καταδιώκονται, έτσι κι εσείς καταδιώκετε τους αδελφούς πού λέγουν την αλήθεια.

    Ομως, η κατάσταση αυτή δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί. Ο κόμπος έφθασε στο χτένι. Το Πατριαρχείο μας βρίσκεται υπό διάλυση. Παντού χάος. Η λειψανδρία είναι μεγάλη. Τα οικονομικά του Πατριαρχείου μας εξαθλιωμένα, διότι σύμφωνα με τις δηλώσεις σας, τα χρήματα τελειώνουν και σε λίγο καιρό δεν θα μπορούμε να καλύψουμε τις στοιχειώδεις ανάγκες του Πατριαρχείου. Το Ποίμνιό μας αντιμετωπίζει τεράστιους και ποικίλους κινδύνους. Γενικά, κατά το λαϊκόν, ο κόσμος καίγεται και εσείς κινηγάτε τους αδελφούς, μικρούς και μεγάλους, οι οποίοι προσπαθούν και τολμούν να πούν κάτι για το καλό της Αδελφότητος. Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι η καλοπέρασή σας. Σπίτια, αυτοκίνητα, ολόκληρο ζωολογικό κήπο για την ευχαρίστηση της γαστέρας, ατελείωτος αριθμός υπαλλήλων για την προσωπική σας εξυπηρέτηση, δεξιώσεις, ταξίδια, κ.α.λ., κ.α.λ. Ολόκληρο Πατριαρχείο εξυπηρετεί ένα σκοπό : την προσωπική εξυπηρέτηση και ευχαρίστησή σας. Το Πατριαρχείο το βλέπετε σαν ιδιωτική σας επιχείριση και σαν μέσο – και τί μέσο ! – για την προσωπική σας ευχαρίστηση.

    Αλλά, όμως, όχι! Το Πατριαρχείο δεν είναι ούτε ιδιοκτησία σας, ούτε το κληρονομήσατε από τον πατέρα σας. Το Πατριαρχείο είναι πολύ σπουδαίο και πολύ μεγάλη εθνικοθρησκευτική κληρονομιά και σ’ αυτό αφιερώσαμε την ζωή μας και το πονάμε, για να σας επιτρέψουμε να το διαχειρίζεστε με τον τρόπο που το διαχειρίζεστε και να το καταστρέψετε.

    Είπατε προ ημερών ότι θέλετε να αξιοποιήσετε την περιουσία του Πατριαρχείου μας, και μάλιστα δια το μέλλον της Αδελφότητος. Πρώτ’ απ’ όλα, θα ήθελα να σας θυμίσω ότι, το μέλλον της Αδελφότητος δεν εξασφαλίζεται με οικονομική άνεση, αλλά με την ευλογία του Θεού και με την αγάπη ανάμεσα στα στελέχη της. Εάν η αξιοποίηση, που λέτε, θα είναι σαν την αξιοποίηση που κάνατε μέχρι σήμερα στην περιουσία του Πατριαρχείου, τότε καλύτερα να μας λείπει. Διότι αυτό δεν είναι αξιοποίηση αλλά κατασπατάληση της περιουσίας του Ιερού Κοινού. Διότι, τί έγιναν τα χρήματα που βρέθηκαν μετά τον θάνατο του προκατόχου σας; μήπως τελείωσαν και πρέπει τώρα να βρήτε άλλους πόρους για την συνέχιση της καλοπέρασης; Ξοδέψατε και ξοδέψατε χρήματα. Τί κάνατε όμως; Βίλλες και παλάτια για την προσωπική σας ευχαρίστηση, διότι από έργα τίποτε. Και μακάρι να τ’ απολαμβάνατε. Δυστυχώς, ή άλλοι τ’ απολαμβάνουν, ή μένουν έρημα και γίνονται ερείπια. Να αναφέρω το Μοναστήρι μας στην Γιάφφα; Τόσα έξοδα και στο τέλος μόνον ερείπια και ο ηγούμενος μένει μέσα στα χαλάσματα. Το κτήριο της Βηθλεέμ, ενώ θα μπορούσε να γίνει μέσα σ’ ένα χρόνο και να στοιχίσει μόνο μέρος από τα χρήματα πού ξοδέψατε, ακόμη δεν τελείωσε. Το κτήριο στο Ιρμπετ, τόσα χρόνια τώρα και έμεινε στην μέση, κανένα ενδιαφέρον εκεί.

    Βεβαίως, φτιάξατε και το παλάτι σας στο Αμμάν. Ενας δικτάτορας θα πρέπει να έχη και το παλάτι, και την βίλλα του στην Ιεριχώ, και τα εξοχικά του στην Ακαμπα, και την Κύπρο και δεν ξέρω πού ακόμα. Αλλά για τους αδελφούς και για τις ανάγκες του Πατριαρχείου δεν υπάρχουν χρήματα.

    Ενας αδελφός ζητά να διορθώσει το σπίτι του, δεν υπάρχουν χρήματα. Για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των αδελφών δεν υπάρχουν χρήματα. Και μη μου πείτε ότι έχουμε περίθαλψη διότι, εάν είχαμε, πολλοί αδελφοί δεν θα αγόραζαν ιατρική ασφάλεια μόνοι τους. Τα παιδιά της Πατριαρχικής σχολής μένουν κάθε μέρα νηστικά, γιαυτά δεν υπάρχουν χρήματα. Περιφέρονται γυμνά, για τα ρούχα τους δεν υπάρχουν χρήματα. Κάνουν όλες τις δουλιές στην Σχολή μόνα τους διότι, για υπαλλήλους για την Σχολή, δεν υπάρχουν χρήματα. Εμειναν τα παιδιά δύο χρόνια δίχως θέρμανση, γιαυτά δεν υπάρχουν χρήματα. Ερχεται ένας ξένος στο Πατριαρχείο, και δεν υπάρχει ένα δωμάτιο της προκοπής γαι να φιλοξενηθεί ένας άνθρωπος. Τώρα, θα μου πείτε, εδώ δεν υπάρχει ένα δωμάτιο για να μείνει ένας νεοαφιχθείς, υποψήφιος αδελφός και τον στέλνουμε στα ξενοδοχεία κι’ εγώ ζητώ δωμάτια για ξένους. Οπωσδήποτε όμως, για προσωπικούς σας φίλους και «ημέτερους» βρίσκονται και τρόποι και χρήματα. Και αν δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος, ρίχνουμε μερικές χιλιάδες δολλάρια και ετοιμάζουμε κάτι αμέσως. Επίσης, και για το ιδιαίτερο προσωπικό σας, υπάρχουν χρήματα για να τους κάνετε σπίτια και ότι άλλο χρειάζονται. Μόνο για τους αδελφούς δεν υπάρχουν χρήματα. Γιά την πρόσληψη υπαλληλικού προσωπικού για την εξυπηρέτησή σας, (οδηγοί, μαγείρησες, καθαρίστριες κ.α.λ.) δεν υπάρχει ποτέ πρόβλημα. Μόνο για τις ανάγκες του Πατριαρχείου δεν υπάρχουν χρήματα. Βεβαίως, πού να φθάσουν; περισεύουν;

    Ποιός ξέρει, στο Πατριαρχείο, τι γίνεται με τα οικονομικά εκτός από σάς; Κανείς. Οτι θέλετε κάνετε, ασύδοτα, χωρίς να δίνετε λογαρισαμό σε κανέναν. Και μετά από όλη αυτή την «αξιοποίηση» της περιουσίας του Πατριαρχείου μέχρι τώρα, θέλετε να «αξιοποιήσετε» και άλλη περιουσία. Ε! Οχι λοιπόν, δεν πρέπει να σας αφίσουμε να κάνετε κάτι τέτοιο. Μόνο όταν η οικονομική διαχείριση περιέλθει στα χέρια της Αδελφότητος και σε επιτροπή που θα ελέγχη η Σύνοδος, μόνο τότε μπορούμε να προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε αξιοποίηση κτημάτων του Πατριαρχείου. Ασυδοσία σαν την δική σας δεν την συναντά κανείς πουθενά. Ούτε ο Πάπας έχει τέτοια ασυδοσία, ούτε και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α.

    Η αδιαφορία σας για την κατάσταση του Πατριαρχείου και ο δικτατορικός τρόπος με τον οποίο διοικήτε την Αδελφότητα και συμπεριφέρεσθε προς τους αδελφούς, έχουν σαν αποτέλεσμα την εξασθένιση της Αδελφότητοςκαι την μεγάλη λειψανδρία. Οχι μόνο δεν έχουμε κανένα πρόγραμμα για την προσέλκυση νέων μαθητών για την Σχολή και νέων αδελφών γιά την Αδελφότητα, αλλά προσπαθούμε με κάθε τρόπο να διώξουμε και αυτούς πού είναι εδώ. Ολοι οι αδελφοί, μηδ’ ενός εξαιρουμένου, είναι απογοητευμένοι απο την επικρατούσα κατάσταση, διότι οι συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε, είναι χειρότερες και από αυτές του Μεσαίωνα. Τρομοκρατία και σκοταδισμός.

    Κάθε πνευματική πρόοδος έχει σταματήσει. Εχουμε φοιτητές να σπουδάζουν στην Αθήνα ή αλλού; Οχι. Γιατί; Διότι δεν θέλετε να μορφωθούν οι αδελφοί. Διότι, όταν μορφωθούν, καταλαβαίνουν περισσότερα και «εμείς» δεν θέλουμε ανθρώπους που να καταλαβαίνουν. «Εμείς» θέλουμε κορόϊδα και βλάκες, που θα εκτελούν άβουλα τις εντολές μας, Μεγαλύτερο σκοταδισμό από αυτόν δεν μπορώ να φαντασθώ. Η μήπως δεν στείλατε για σπουδές επειδή δεν έχουμε αρκετούς αδελφούς για τα διακονήματα; Αυτό δεν είναι η απόλυτη αλήθεια. Διότι, ναί μέν, έχουμε μεγάλη λειψανδρία και ελείψεις στα διακονήματα επειδή δεν φροντίζουμε να έχουμε αδελφούς. Αλλά, όταν πρόκειται για την μόρφωση των νέων στελεχών της Αδελφότητος, όλοι πρέπει και μπορούμε να κάνουμε θυσίες και να δυσκολευτούμε λιγάκι ώστε όλοι οι νέοι να μορφωθούν και να πάρουν, εάν είναι δυνατόν, και δύο διπλώματα ακόμη, για να μπορέσει η Αδελφότης μας να αντιμετωπίσει τις μεγάλες δυσκολίες πού αντιμετωπίζει και πού διαφαίνονται μεγαλύτερες στον ορίζοντα, τα εσωτεριλά προβλήματα και τους κινδύνους που εγκυμονεί η γενική κατάσταση στην περιοχή μας, αλλά και τις εσωτερικές ανάγκες της Αδελφότητός μας καθώς επίσης και του ποιμνίου .

    Ενώ λοιπόν, δεν κάνουμε τίποτα για την επάνδρωση της Αδελφότητος με ικανά στελέχη, απεναντίας μαζεύουμε τον κάθε τυχόντα, πολλές φορές σωνατικά και ψυχικά ανάπηρο,(δικαιολογούμαστε με την λειψανδρία), που θα κτυπήσει την πόρτα του Πατριαρχείου μας, με την σκέψη ότι θα μας έχει ανάγκη και δεν θα μιλά όταν βλέπει κάτι στραβό. Αλλο τώρα αν και αυτοί ακόμα, οι ανάπηροι, μας απειλούν ότι θα φύγουν, αν τους πιέσουμε λιγάκι.

    Είναι να κλαίει η καρδιά του καθενός και κλαίνε πολλές καρδιές για την σημερινή κατάσταση της Αδελφότητος και μόνο ενός δεν του καίγεται καρφί. Ο Ναός της Αναστάσεως, το καύχημα και ο σκοπός της ζωής μας και της παρουσίας μας εδώ, να βρίσκεται στην αθλία κατάσταση πού βρίσκεται σήμερα, λόγω ελείψεως διακονητών. Και να βλέπει κανείς, εκεί που θα έπρεπε να διακονούν η αφρόκρεμα της Αδελφότητός μας και όλου του Ελληνορθόδοξου Χριστιανικού κόσμου, να βλέπει, λέγω, κανείς, ανάπηρους και… κάθε είδους τύπους. Να γίνεται ακολουθία και να μην υπάρχει ένας άνθρωπος να ψάλει και να πει ένα Κύριε ελέησον. Να μην υπάρχει ένας ν’ ανάψει το θυμιατό, να βοηθήσει τον εφημέριο κ.λ.π. Νά βλέπει κανείς μιά καλογρηά – ο Θεός να την κάνει καλογρηά – να διαφεντεύει μέσα στον Ναό, να πηγαίνει και να έρχεται με ύφος δέκα Σκευοφυλάκων, να κάνει τον φύλακα στα ιερότερα Προσκυνήματα της Χριστιανοσύνης και να σκανδαλίζει τούς πάντες. Αλλά βέβαια, αυτά όλα για σας είναι ασήμαντα, αρκεί να έρχονται κοντά σας τα χρήματα από τα κουτιά και όλα είναι εντάξει. Αλλο τώρα εάν τα χρήματα αυτά, με τον τρόπο πού έρχονται σε σας, δεν φτάνουν όλα στον προορισμό τους, αλλά καθ’ οδόν αλλάζουν δρόμο. Αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος και είναι οφθαλμοφανές και μόνον εσείς δεν το βλέπετε ή κάνετε ότι δεν το βλέπετε διότι, πιθανόν θα σκέπτεσθε : «ας πάρουν και αυτοί λίγα, αφού τα κουβαλούν». Εξ άλλου αυτοί σας υπηρετούν «αφοσιωμένα» και αξίζουν «ειδικής» μεταχειρίσεως. Το κακό είναι με τους φύλακες οι οποίοι στο τέλος βγαίνουν «κλέφτες» και «ιερόσυλοι».

    Τώρα, αφού μιά τέτοια κατάσταση επικρατεί στον Ναό της Αναστάσεως, που είναι το κέντρο της ζωής της Αδελφότητός μας, μπορεί κανείς εύκολα να φαντασθεί τι γίνεται και τι κατάσταση επικρατεί στά άλλα Προσκυνήματα και στα Μοναστήρια μας. Ο Θεός να βάλει το χέρι Του.

    Είπατε πολλές φορές : «Δέν είμαι καταχραστής». Καί όμως είσθε. Είσθε καταχραστής της ψήφου της Αδελφότητος η οποία εξέλεξε Πατριάρχη και βρήκε δικτάτορα, εξέλεξε πατέρα και βρήκε τύρρανο, εξέλεξε διοργανωτή και βρήκε διαλυτή. Από αδελφοί πού είμασταν, γίναμε όλοι σκλάβοι. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει και να πεί την γνώμη του για τίποτα. Μόνο τα ευχάριστα και αρεστά στον Πατριάρχη μπορεί να πεί κανείς χωρίς τον φόβο να βρεθεί ξαφνικά στον δρόμο. Οταν ακόμη και έναν Επίσκοπο τον αποπέμπετε από την Σύνοδο με το «έστι θέλω», επειδή είπε την γνώμη του και διαμαρτυρήθηκε γιά ορισμένα πράγματα, τότε, φαντάζεται κανείς, τι γίνεται με τους άλλους αδελφούς. Βεβαίω, εγώ δεν δέχομαι την αποπομπή μου από την Σύνοδο, ούτε και τις άλλες τιμωρίες που μου επιβάλατε με το «έτσι θέλω», και μάλιστα εκβιαστικά – ή πηγαίνεις πίσω ή σε τιμωρώ- χωρίς την σύμφωνο γνώμη της Συνόδου και υπό τις παρούσες συνθήκες. Μόνο κατόπιν μυστικής ψηφοφορίας θα δεχθώ την ετυμηγορία της Συνόδου. Ούτε στις φυλές των μαύρων Ζουλού της Αφρικής δεν συναντά κανείς τέτοιο σκοταδισμό. Ακόμη και εκεί υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια απ’ εδώ.

    Κατά τα άλλα, όλα πάνε καλά. Ελέγχουμε την κατάσταση και αν κάποιος κάνει τον έξυπνο και σηκώσει κεφάλι, του το κόβουμε και συνεχίζουμε την καλοπέρασή μας.

    Αλλά, Μακαριώτατε, σήμερα και στο κατ’ εξοχήν κομμουνιστικό κράτος, έχουν περεστρόϊκα και γκλαστνόστ, διότι κατάλαβαν ότι η δικτατορία φέρνει μόνο την καταστροφή. Εσείς, άραγε, δεν θα θελήσετε να το δείτε αυτό; Είναι μιά ευκαιρία αυτή. Εγώ προσπάθησα και στο παρελθόν να σας επισημάνω τον κίνδυνο και το κάνω και τώρα, πριν είναι πολύ αργά, και θέλω να σας σταματήσω από τον κατήφορο που πήρατε και οδηγείτε το Πατριαρχείο στην καταστροφή. Ορισμένοι βλέπουν την κατάσταση και γελούν, χαίρονται. Χαίρονται με την διάλυση του Πατριαρχείου και λένε: “Αυτόν θέλατε για Πατριάρχη; καλά να πάθετε». Εκτός αυτού, είναι και δειλοί, και ένας λέγει : «Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Αλλος και άλλοι λένε: «Τί να κάνουμε; μόνο όταν πεθάνει ο Πατριάρχης, θ’ αλλάξει η κατάσταση». Εσείς τι λέτε Μακαριώτατε ; Δεν υπάρχει ελπίδα ν’ αλλάξει η κατάσταση; Θα πρέπει να περιμένει η Αδελφότης να πεθάνετε για να δει μια άσπρη μέρα; Εγώ λέγω όχι. Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει και τώρα. Εάν το θελήσετε. Σας παρακαλώ Μακαριώτατε. Αλλάξτε πολιτική. Δώστε τα χέρια σας και συνεργασθείτε με τη Αδελφότητα για το καλό όλων μας. Ολοι οι αδελφοί είναι έτοιμοι να συνεργασθούν μαζί σας και να δώσουν και την ζωή τους ακόμη για το Πατριαρχείο και για έναν Πατριάρχη καλό, πραγματικό πατέρα όλων. Κάντε το προς χάριν της ανεκτιμήτου εθνικοθρησκευτικής κληρονομιάς στην οποία αφιερώσαμε την ζωή μας. Κάντε το, αν όχι για τίποτε άλλο, τουλάχιστον για να γράψει η ιστορία ότι βοηθήσατε το Πατριαρχείο να προοδέψει και όχι ότι το καταστρέψατε. Κάντε το, τέλος, για να ζήσετε το υπόλοιπο της ζωής σας ευτυχισμένος, ανάμεσα σε αδελφούς οι οποίοι θα σας αγαπούν και θα σας προσέχουν καλύτερα και από τον εαυτό τους. Μπορείτε να το κάνετε και τώρα.

    Ποτέ δεν είναι αργά.

    Οσον αφορά το άτομό μου, μην στενοχωριέστε καθόλου. Εάν εγώ είμαι εμπόδιο στην πρόοδο της Αδελφότητος, είμαι έτοιμος, εάν το ζητήσει η Αδελφότης, να παραιτηθώ από κάθε αξίωμα και να υπηρετήσω σαν πορτάρης ή και να φύγω ακόμα.

    Εάν πάλι νομίζετε ότι όλα πηγαίνουν καλά και ότι πρέπει να με εξοντώσετε, σας πληροφορώ ότι δεν σας φοβάμαι και ότι θα σας πολεμήσω με κάθε δυνατό τρόπο, μέχρι τέλους της ζωής μου. Δεν θα φοβόμουν και αν ακόμα υπήρχε φόβος να με κάψετε στην πυρά ή και να με σταυρώσετε. Εχω δε υπ’ όψιν μου ότι στον αγώνα μου αυτόν μπορεί να βγώ και νικημένος, διότι ποτέ, το τέλος κανενός αγώνος δεν είναι απόλυτα βέβαιο.

    Εν αναμονή απαντήσεώς σας διατελώ.

    + Επίσκοπος Κωνσταντίνης Νικηφόρος.

    http://nikiphoros.weebly.com/page-9-greek.html

    Ανακοίνωση του Αναθέματος, Οκτώβριος, 2007
    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
    Ἀπό τό ἔτος 1988 ἄρχισα ἕναν ἀγώνα διαμαρτυρίας ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Διοδώρου ἐξ αἰτίας τῆς καταστάσεως πού δημιούργησε ἐκεῖνος καί ἡ ὁποία, κατά κοινήν ὁμολογία ἦταν, τό λιγότερο, ἀπαράδεκτη. Ὡς Ἐπίσκοπος καί μέλος τῆς Ἱ. Συνόδου πίστευα, καί τό πιστεύω ἀκόμα, ὅτι εἴχα τό δικαίωμα, ἀλλά καί τό καθῆκον, νά ἐκφέρω τήν γνώμη μου, θετική ἤ ἀρνητική, γιά ὅτι ἀφοροῦσε το Πατριαρχεῖο.

    Δυστυχώς, ὁ Πατριάρχης, καί ὅπως ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων, καί ἡ πλειοψηφία τῶν Συνοδικῶν καί τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἀδελφότητος, εἴχαν διαφορετική γνώμη, καί συμφωνούσαν μέ τον Πατριάρχη ὅτι, ὅπως ἐκεῖνος ἀδιάντροπα ἐδήλωσε, » Πατριάρχης εἶμαι καί κάνω ὅτι θέλω», μέ ἀποτέλεσμα νά μέ τιμωρήσουν μέ μιά σειρά ἀπό τιμωρίες καί τελικά μέ καθαίρεση τό ἔτος 1994.

    Παρ’ ὅλα αὐτά παρέμεινα στήν Ἱερουσαλήμ μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά καταλάβαιναν τό λάθος τους καί τό συμφέρον τοῦ Πατριαρχείου καί θά ἀποκαθηστούσαν τήν τάξη στήν Ἀδελφότητα γιά νά προσφέρω κι’ ἐγώ, ἀλλά καί ἄλλοι, τίς ταπεινές ὑπηρεσίες μας στήν Ἐκκλησία.

    Αὐτό ὅμως δέν κατέστη δυνατόν, τουλάχιστον μέχρι τόν θάνατο τοῦ Πατριάρχου Διοδώρου, κατά τό ἔτος 2000. Μέ τήν ἐκλογή τοῦ νέου Πατριάρχου Εἰρηναίου καί ἐνώ περίμενα τήν πανηγυρική ἀποκατάστασή μου, μοῦ ἐζήτησαν νά δηλώσω, γιά νά μέ ἀποκαταστήσουν, ὅτι ἐγώ ἔφταιγα γιά τίς τιμωρίες πού μοῦ ἐπέβαλαν καί ὅτι δικαίως τιμωρήθηκα. Φυσικά, δέν ἦταν δυνατόν νά δεχτῶ κάτι τέτοιο καί, εἰς ἔνδειξη διαμαρτυρίας, ἀπεχώρησα ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ, τό καλοκαίρι τοῦ ἔτους 2002.

    Οἱ ἐξελίξεις μέ τόν Πατριάρχη Εἰρηναῖο μέ δικαίωσαν γιά μιά ἀκόμη φορά. Ἤλπιζα λοιπόν ὅτι ὁ νέος Πατριάρχης θά ἔδινε ἕνα τέλος στήν ἄδικη καί ἀντιχριστιανική τιμωρία μου. Καί πάλι ἔπεσα ἔξω. Ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος, ἄνθρωπος τόν ὁποῖο ἐμπιστευόμουν καί ὑποστήριζα γιά τήν θέση τοῦ ἡγέτη τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, σέ συνεργασία μέ τόν Ἀρχιγραμματέα του, Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντίνης Ἀρίσταρχο, ἀποδείχθηκαν χειρότεροι καί ἀναξιότεροι ἀπό τούς προκατόχους τους καί ἐνώ προσποιήθηκαν ὅτι θέλουν νά μέ ἀποκαταστήσουν, στήν οὐσία μέ κατεδίκασαν ἠθικά, μέ τήν ἐπίσημη δήλωσή τους ὅτι, μέ ἀπεκατέστησαν, καί μάλιστα μέ προήγαν μέ τόν τίτλο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, μόνον ἀφοῦ ἐγώ «ἐδήλωσα εἰλικρινή μετάνοια» γιά τίς διαμαρτυρίες μου ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Διοδώρου, πρᾶγμα τό ὁποῖο δέν εἶναι ἀλήθεια. Μέ τήν ἀπόφασή τους αὐτή, βασικά, δικαίωσαν τόν Διόδωρο καί τό ἐπιτελεῖο του.

    Ἐπειδή ἡ ἐξέλιξη αὐτή τῆς καταστάσεώς μου εἶναι τελείως ἀπαράδεκτη γιά μένα, καί ἐπειδή ὁ Πατριάρχης ἀρνεῖται τήν ἐπανεξέταση τῆς ὑποθέσως, δηλώνω ὅτι ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΩ τόν Πατριάρχη Θεόφιλο, τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντίνης Ἀρίσταρχο καί ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐκουσίως καί ἐνσυνειδήτως συνέβαλαν στήν ἠθική αὐτή καταδίκη μου.

    Ἀθήνα, 21 Ὀκτωβρίου, 2007

    + ο πρώην Ασκάλωνος Νικηφόρος

    http://nikiphoros.weebly.com/page-8-greek.html
    Επιστολή παραίτησής μου από την Επισκοπή Ασκάλωνος και την Αγιοταφιτική Αδελφότητα. Δεκ. 2006.

    ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
    ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΙΚΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ
    ————
    Αγαπητοί Αδελφοί και Πατέρες

    (….)

    Δεν θα επεκταθώ σέ ανάλυση των συνθηκών που συνεχίζονται και επικρατούν στο Πατριαρχείο μας από την εκλογή του Πατριάρχου Θεοφίλου, τις oποίες εσείς γνωρίζετε καλύτερα από μένα. Θα αναφερθώ μόνο στην περίπτωση την δική μου.

    (….)

    Πριν φύγω από την Ιερουσαλήμ είχα ακούσει μια φήμη, επί Πατριάρχου Ειρηναίου, ότι η Σύνοδος δεν ήθελε να με αποκαταστήσει ηθικά επειδή φοβόταν ότι θα διεκδικούσα αποζημίωση για χρεωστούμενα. Στην ανοικτή επιστολή που έστειλα στον τότε Πατριάρχη Ειρηναίο δήλωσα ότι δεν είχα καμιά απαίτηση από το Πατριαρχεόο για ότι συνέβη στο παρελθόν. Δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται, δεν άλλαξε τίποτε μέ την αλαγή Πατριάρχου ή μάλλον τα πράγματα χειροτέρεψαν τώρα.

    Πάντως όμως, χωρίς αμφιβολία, όποιος σκέφτηκε την ιδέα ότι, εάν με αποκαθιστούσαν και ηθικώς, θα τους έκανα μύνηση και θα ζητούσα αποζημίωση για χρεωστούμενα, ομολογώ ότι είναι φοβερό μυαλό. Θέλω να πω ότι ακριβώς αυτό σκεφτόμουν από την αρχή. Δηλαδή, σκέφτηκα : Θα κάνω μια διαμαρτυρία, θα προκαλέσω τον Πατριάρχη να με καθαιρέση και ύστερα από 10, 20, 30 χρόνια θα τους πείσω να με αποκαταστήσουν, όπως όπως, και τοτε θα τους κάνω μύνηση για χρεωστούμενα και όταν, ύστερα από 4-5 χρόνια, εκδικασθεί η υπόθεση, θα κερδίσω την αποζημίωση και θα ζήσω ζωή χαρισάμενη για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου. Εκείνο που με κάνει να απορώ είναι πώς δεν το σκέφτηκε να το κάνει και ο ίδιος ή και άλλοι στο Πατριαρχείο, μια και είναι τόσο καλή ιδέα. Τέλος πάντων, για να τους καθησυχάσω δηλώνω ότι ποτέ δεν πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου αλλά ούτε σκέφτηκα να την εκμεταλευτώ ποτέ μετά την υποβολή της. Ας κρατήσουν τα χρήματά τους για τον εαυτό τους και ας μάθουν ότι η δικαιοσύνη, στην Χριστιανική Εκκλησία, δεν αποδίδεται υπό όρους. Δεν σκέφτηκαν οι “Αγιοι Πατέρες” ότι άδικα τιμωρήθηκα και υπέφερα 18 χρόνια, αλλά μόνο μην τυχόν και ζημιωθούν οικονομικώς.

    Εντάξει λοιπόν “Αγιοι Πατέρες”. Παραδέχομαι ότι απέτυχα στην προσπάθειά μου. Νικήσατε εσείς και τα καταφέρατε ώστε να μην στεναχωρεθεί ο Διόδωρος, και ο Ειρηναίος και ο Θεόφιλος. Τα καταφέρατε να αθωωθή ο Διόδωρος και να καταδικασθώ εγώ. Μπράβο σας. Ολα είναι εντάξει στο Πατριαρχείο μας και δεν χρειάζεται να διορθώσουμε τίποτε. Ο Θεός θα τα οικονομίσει όλα και θα ξυπνήσουμε ένα πρωϊ και θα βρεθούμε στον Παράδεισο. Συγχαρητήρια. Σας εύχομαι πάντα τέτοιες νίκες, και σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας για το Πατριαρχείο μας και για μένα.

    Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου, 2006

    +ο πρώην Ασκάλωνος Νικηφόρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s