Δημήτρης Φύσσας, Εκ βαθέων: «οι λόγοι αποχώρησής μου από το ΚΚΕ» -περιοδικό «Αντί»

[Εξομολόγηση στο περιοδικό «Αντί» το 1985]

Fyssas-anti8.4.17
Από τις Στάχτες

Από το περιοδικό «Αντί» τ. 282, Παρασκευή 1 Μαρτίου 1985, στις σελίδες ‘Διάλογος’:

Από τον Δημήτρη Φύσσα πρώην μέλος του ΚΚΕ και του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ πήραμε την επιστολή που ακολουθεί, με τίτλο «Δέκα χρόνια και μισό». Τη δημοσιεύουμε έστω και καθυστερημένα ολόκληρη.

1. Σε κάποια προεόρτια γιορτασμού του «Πολυτεχνείου» (νομίζω του ’75) βγάζοντας το χέρι μου από τα κάγκελα της Δυτικής Πύλης (Τοσίτσα), χτύπησα με γροθιά το Γ. Καραμπελιά, εκπρόσωπο της ΟΠΑ. Αργότερα, σε συνεδρίαση του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, του οποίου ήμουν μέλος, χτύπησα επίσης τον Α. Καρκάσογλου (εκπρόσωπο της ΑΑΣΠΕ), ο οποίος μιλούσε για «πράκτορες της Μόσχας», «ρούβλια» κτλ. Στο ίδιο διάστημα και σε παρόμοιο πλαίσιο αποκάλεσα επανειλημμένα «χαφιέδες» μέλη των παρατάξεων ΑΑΣΠΕ και ΠΠΣΠ, σε τρεις τουλάχιστον Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου Φοιτητών Φιλοσοφικής Αθήνας –μιλώντας ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της Πανσπουδαστικής.

Αυτό εδώ το κείμενο ξεκινά με τη δημόσια αυτοκριτική μου, γενικά, και τη συγνώμη προς τα πρόσωπα ειδικά. Σε ό,τι με αφορά, κι επειδή πιστεύω πως κάποτε θα πρέπει να μιλάμε καθαρά γι’ αυτά τα πράγματα, δηλώνω το φταίξιμό μου, «παίρνω τις ευθύνες μου» και τονίζω ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Δεν αγνοώ ότι σε παρόμοιες ύβρεις και κλωτσοπατινάδες είχαν περιπλοκές όλα σχεδόν τα μέλη των οργανώσεων από την «πολιτική αλλαγή» του ’74 μέχρι τις καταλήψεις του ’79, αλλά σε μένα το βάρος ήταν δυσβάστακτο (συνδυάζω δε την αυτοκριτική μου τούτη –πρωτοφανή, απ’ όσο ξέρω, στην Αριστερά- με τη θεμελιακή μου απόφαση που ακολουθεί. Τέτοια αυτοκριτική δεν έχει κάνει μέλος του ΚΚΕ. Κάνοντάς την φεύγω και φεύγω κάνοντάς την.

2. Τώρα που έφτασε και η δική μου ώρα για αποχώρηση από το Κόμμα, θυμάμαι με βαριά καρδιά διάφορες κατηγορίες συντρόφων· ιδίως θυμάμαι ανθρώπους στων οποίων τη διαγραφή συνέβαλα, με μόνο εναντίον τους στοιχείο κάποιους διαφορετικούς προβληματισμούς: την Αθηνά Β. και τον Κώστα Π. στη Φιλοσοφική το ’76, το Χρήστο Ν. στα Άνω Πατήσια το ’79 κτλ. ανθρώπους για τους οποίους έγραψα «έκθεση» προς την καθοδήγηση (επειδή ήθελα να έχω τη φωλιά μου καθαρή, μήπως και μας έβλεπαν μαζί), όπως τον Γιώργο Φ. ανθρώπους που συκοφάντησα ο ίδιος ή ανέχτηκα να τους συκοφαντούν, επειδή οι χαρακτηρισμοί είχαν επίσημη προέλευση.

3. Ήδη τη στιγμή αυτή έχω στην πλάτη μου «προειδοποίηση διαγραφής» που ψήφισε η ΚΟΒ Κάτω Ιλισίων το Σεπτέμβρη του ’83 (σε μάλλον επεισοδιακές συνθήκες)· λόγω της δημοσίευσης στο περιοδικό «ΑΝΤΙ» μιας επιστολής μου που δήλωνε ότι ξαναρχίζω να το αγοράζω· ήδη έχω «τρακαριστεί» με παλιούς συντρόφους που κάνουν πως δε με βλέπουν, αποστρέφοντας το βλέμμα και γυρνώντας το κεφάλι· ήδη έχω ακούσει από δεύτερο και ντρίτο χέρι ότι είμαι «δεξιό στοιχείο», «ότι έχω αλλάξει ταξική συνείδηση», ότι έχω «υποχωρήσει στο στρατό» (εδώ εφιστώ την προσοχή: ΕΧΩ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΑ ΑΠΟΛΥΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ, ΔΗΜΟΣΙΑ, ΑΜΥΝΟΜΕΝΟΣ, αν συνεχιστούν οι περί στρατού λασπολογίες) –όποιος γνωρίζει την οικογενειακή μου προέλευση αμέσως καταλαβαίνει πόσο χαζό είναι ότι είχα οποιοδήποτε πρόβλημα από το στρατό κτλ. κτλ. Από την άλλη μεριά οι άνθρωποι της γενιάς μου και της ηλικίας μου βρίσκονται κατά πλειοψηφία είτε εκτός κόμματος είτε νεκροζώντανοι εντός, όπως εγώ τα τελευταία χρόνια (Διονύσης Μ., Άγγελος Κ., Γιώργος Κ., Κική Τζ., Χριστίνα Μ., Γιάννης Α., Γιάννης Φ., Κάρης Ζ., Τίτος Κ., Αθηνά Β., Λάμπης Τ., Μαρία Μ., Στέλιος Ξ., Άγγελος Σ., Άρτεμις Δ., Λίτσα Σ., για να θυμηθώ από φίλους μου και μόνο). Όσοι απόμειναν, ανυποψίαστοι κατά βάση, έχουν πάρει θέση από Επιτροπή Πόλης και πάνω, καθώς και θέσεις στο «μαζικό κίνημα» (Δήμαρχοι, μέλη ΔΣ Σωματείων, Εξωραϊστικών Συλλόγων κτλ., μέλη επιτροπών ανέργων κτλ.) καθώς και άλλες θέσεις, του κομματικού μηχανισμού (δημοσιογράφοι, κλητήρες, υπάλληλοι, οδηγοί, μέλη εξωκομματικών επιτροπών κτλ.)

Αυτό που εννοώ είναι ότι περνώντας σήμερα στους «πρώην» ξέρω λίγο πολύ τι θ’ αντιμετωπίσω, το ‘χω ξαναδεί το έργο σ’ όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις.

4. Γιατί αποχωρεί από το ΚΚΕ ο καθένας απ’ όσους αποχωρούν, είναι βέβαια ειδικό θέμα του καθενός· μιλώντας για τον εαυτό μου και μόνο, αποχωρώ μετά από δέκα χρόνια και μισό, κι αφού τα τελευταία τέσσερα έχω δώσει ουκ ολίγες εσωκομματικές μάχες – αποχωρώ λοιπόν από ένα συνδυασμό δύο βασικών αιτιών: πείστηκα ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα, από τη μια, και έφτασα στο όριο της αντοχής μου όσον αναφορά την προσπάθειά μου να επηρεάζω καταστάσεις μέσα στην κατά καιρούς ΚΟΒ μου, από την άλλη φόρο τιμής αποτίω σ’ όσους μένουν ακόμα μέσα προσπαθώντας· έχουν πιο πολλή αντοχή κι ελπίδα από μένα, όπως κι εγώ είχα περισσότερη απ’ όσους είχαν φύγει πιο παλιά. Δεν αγνοώ, τέλος, ότι υπάρχουν δυνάμεις που σκέφτονται, μάχονται κι ελπίζουν, ακόμα και σε υψηλά κλιμάκια: τους εύχομαι καλή επιτυχία.

5. Όσον αφορά την ουσία των διαφωνιών μου (που κατέληξαν στο «δεν γίνεται τίποτα», όπως γράφω παραπάνω), είναι πολλές και πολύπλευρα εκφρασμένες (ιδιαίτερα σε προσυνεδριακό κείμενό μου του Δεκέμβρη 1982, που δεν θεωρήθηκε κατάλληλο για δημοσίευση). Πολύ συνοπτικά, αφού τούτο δω είναι μάλλον κείμενο προσωπικής αναγραφής και αυτοκριτικής παρά κείμενο ζυμώσεων επί τηε ουσίας, έχουν ως εξής:

α. Ισχνές έως ανύπαρκτες εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες: κοπτάτσιες· εξουθενωτική αντιμετώπιση διαφωνούντων· «εκλογή» με υπόδειξη της καθοδήγησης ή –το νέο φρούτο- από εισήγηση «ε π ι τ ρ ο π ή ς  π ρ ο τ ά σ ε ω ν» εκλογής· διαμόρφωση της γραμμής στους «απάνω» και αποστολή της στους «κάτω»· παρακομματικές διαδικασίες κτλ.

β. Καμιά σχέση του κόμματος με την ιστορία του: τυπικό παράδειγμα η δημοσίευση Αύγουστο ’82 στο «Ριζοσπάστη» άρθρου για τον Πλουμπίδη, όπου  γράφεται «…η γνωστή προσωπική του αντίθεση με την καθοδήγηση», χωρίς να γράφει ούτε ποια ήταν η αντίθεση ούτε ποια ήταν η καθοδήγηση. Καμιά σχέση, επίσης, ούτε καν με το κοντινό παρελθόν και τις αναλύσεις του (μόνο οι καθιερωμένες επετειακές γιορτές): για το ΚΚΕ΅δεν υπάρχει «χθες», υπάρχει –θέλοντας και μη- ένα στιγμιαίο «σήμερα» (για να ξεχαστεί αμέσως) και τα πάντα θυσιάζονται στο ολοένα ερχόμενο «αύριο», το οποίο κυρίως θριαμβεύει.

γ. Στην επιστήμη και στην τέχνη, καλό είναι μόνο ό,τι είναι κομματικό. Έτσι ανεβαίνει στα ύψη ο από τριακονταετίας (τουλάχιστον) στερεμένος Ρίτσος μιας πανεύκολης ποίησης που δημιουργεί όχι μόνο ε΄θκολους αναγνώστες, αλλά –το κυριότερο- κακούς ποιητές, παιδιά που στιχουργώντας «ειρήνη – άνθρωπος – ζυμωτό ψωμί –ειρήνη – αδελφέ μου –πεζούλια – Κόμμα – ειρήνη» πιστεύουν ότι γράφουν σωστά, ακολουθώντας τα πρότυπο του πρωτότυπου (άσε τα επετειακά: «Βιετνάμ», «Παιδιά της ΚΝΕ», «Κατράκης» κτλ.) Απορρίπτεται αντίθετα ο Σαββόπουλος ή το ροκ· η Σύγχρονη Εποχή «δεν πουλούσε – τουλάχιστον μέχρι τελευταία- βιβλία του Ηλία Πετρόπουλου κτλ. Όσο για περιπτώσεις όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Κωστής Μοσκώφ ή ο Μίμης Ανδρουλάκης (που προσπαθούν να συνδυάσουν την κομματική ιδιότητα με κάποιες άλλες σκέψεις ή δημιουργίες) στις συζητήσεις μεταξύ τους οι δογματικοί εκφράζουν την αγανάκτησή τους και λένε τρομερά πράγματα γι’ αυτούς.

δ. Η αντιμετώπιση των άλλων κομμάτων και οργανώσεων. Το μέτρο μπορεί να δώσει η άρνηση της ΚΝΕ να συζητήσει με τις άλλες οργανώσεις (Σεπτέμβρης ’84) ή η αντιμετώπιση των άλλων εκπροσώπων από τον απίθανο Χρήστο Τόλη (μέλος του Γραφείου του ΚΣ) στην τηλεοπτική συζήτηση του Αυγούστου 1984: «εμείς κάναμε πρώτοι Φεστιβάλ, και μετά το πήραν και τα ΠΑΙΔΙΑ από δω (sic)…» (Φαντάσου τον Υφυπουργό Ν. Γενιάς σε κυβέρνηση του ΚΚΕΔ. Φρίκη.

ε. Έντυπα και λοιπό υλικό που δεν διαβάζονται, παρά την οποιαδήποτε προσπάθεια, ιδιαίτερα αν είσαι λίγο «προβληματισμένος» (στην κομματική ορολογία: προβληματικός). Για παράδειγμα στο «Ριζοσπάστη» πάνε κάπως να ξεχωρίζουν μόνο τα θέματα του Δανίκα, μερικά κομμάτια της αθλητικής σελίδας, δυο τρία άρθρα του Τσίμα, του Οικονομίδη και του Ανδρουλάκη και κάπως οι έρευνες του Γιάννη Θεοδωράκη. Μετά όχι απλώς το χάος, αλλά το βάραθρο.

στ. Τα θέματα προσωπικής ζωής, σεξ, γούστου, αθλητικών προτιμήσεων: εδώ ισχύει η εξωφρενική αρχή «για όσα έχουμε θέση, το μέλος συμμορφώνεται μ’ αυτήν. Για όσα δεν έχουμε –και μέχρι, κι αν, αποκτήσουμε- το μέλος οφείλει να τα αγνοεί». Εν των μεταξύ το κόμμα προσπαθεί να έχει θέση και στα πιο μικροζητήματα, ώστε να πετυχαίνει τη μεγαλύτερη δυνατή ομοιομορφία των μελών του, πράγμα αυτόχρημα απαράδεκτο. Θεωρείται αιρετική η θέση που πολλές φορές είχα εκφράσει: «μας ενώνει το πρόγραμμα και το καταστατικό, από ‘κει και πέρα έχουμε και πρέπει να έχουμε πολλές διαφορές μεταξύ μας».

ζ. Η σχέση με την ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ. Από τη ρεαλιστική διαπίστωση ότι χωρίς την ΕΣΣΔ δύσκολα θα στεκόταν το επαναστατικό κίνημα στην εποχή μας, μέχρι την υποστήριξη του αλάθητου και την επικρότηση όλων των ενεργειών της υπάρχει τεράστια διαφορά.

Τέλος πάντων, όλα τ’ άλλα θα μπορούσαν να λυθούν και να συζητηθούν, αν στο πρώτο θέμα γινόταν κάτι ουσιαστικό, αν δηλαδή το κόμμα λειτουργούσε δημοκρατικά. Χαρακτηριστικά είναι ότι ούτε κι εγώ προσωπικά έχω κάτι συγκεκριμένο να προτείνω πάνω στην εντελώς τρέχουσα πολιτική κατάσταση, έχω τα αδιέξοδα της πολιτικής μου ανάλυσης απέναντι π.χ. στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όπως ακριβώς τα έχει το κόμμα. Όμως μια γραμμή που βγαίνει (αν έβγαινε) από πέντε, δέκα, είκοσι χιλιάδες ανθρώπους έχει πολύ μαγαλύτερες πιθανότητες να προσεγγίσει την πραγματικότητα απ’ ό,τι μια γραμμή από πέντε,λ δέκα, είκοσι άτομα: και, δυστυχώς, έτσι βγαίνει σήμερα η γραμμή στο ΚΚΕ.

6. Δεδομένου ότι το Κόμμα χτίζει γύρω και μέσα του μια τεχνητή πραγματικότητα, η ζωή του κομματικού μικρή σχέση έχει με τη ροή των πραγμάτων, γύρω όπως αυτά ισχύουν για κάθε άνθρωπο. Έτσι, για οποιονδήποτε τυχόν διαβάσει το κείμενο αυτό, κάποιο περιορισμένο ενδιαφέρον μπορεί να παρουσιάζουν οι ρίζες της διαφοροποίησής μου, όχι μόνο τώρα που το τελικό βήμα ήταν θέμα χρόνου, όσο όλα τα χρόνια που πέρασαν. Λοιπόν, πιστεύω πως είχα κάποια επαφή με τη ζωντανή πραγματικότητα μέσω σημαντικών παραγόντων –ιμάντων που με «έσωσαν», όπως συνηθίζω να λέω, και τελικά μ’ έφεραν έτσι που να βαρύνουν αποφασιστικά στην κριτική μου ματιά απέναντι στο κόμμα. Τέτοιοι παράγοντες στάθηκαν, εντελώς σκόρπια:

– Η ποίηση γενικά, ο Καβάφης ειδικά, η επαφή μου με την ιστορία, τη φιλολογία, την επιστήμη γενικότερα.

– Ο Πετρόπουλος, ο Σαββόπουλος, ο Βερν, η επιστημονική φαντασία.

– Ο «Φόρος τιμής στην Καταλωνία» και το «1984» του Όργουελ.

– Η μελέτη της ιστορίας του κόμματος, το διάβασμα βιβλίων Ιταλών και Γάλλων κομμουνιστών (ιδιαίτερα Προκάτς, Έλλενστέιν και Μπαλιμπάρ), οι κατά καιρούς συγκρούσεις μου με κομματικούς καθοδηγητές, όπου και όταν διαφωνούσα, η αλληλεπίδραση με τη γυναίκα μου και φίλους, το τελευταίο γράμμα του Μπουχάριν και άλλα.

– Το γήπεδο («Παναθηναϊκός» από γεννησιμιού μου), το σκάκι, η πρέφα περισσότερο από τ’ άλλα.

– Το χίπικο παρελθόν μου και η αγάπη μου για το παλιό ροκ, ο κινηματογράφος, το ρεμπετικο κτλ.

7. Δε νομίζω ότι θα μπορούσε να ενθουσιαστεί κανένας δεξιός με την περίπτωσή μου, ιδιαίτερα αν διάβαζε τούτο το κείμενο: στο κάτω κάτω νομίζω πως ο Μαρξισμός παραμένει η πυξίδα μου κι επιπλέον –δε ντρέπομαι να το πω, δεν έχω αντίθετα κόμπλεξ, αυτό δα έλειπε-  Ψήφισα και ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, ακριβώς λόγω αντίθεσης μου στην ΕΟΚ. Ούτε και οι φίλοι μου του ΠΑΣΟΚ (ότι δεν συγκρίνεται με τη Δεξιά, δεν το συζητάω βέβαια, αλλά αυτό δεν φτάνει)· με κόμμα που μας κοροϊδεύει κανονικά στα διάφορα μεγάλα θέματα δεν πάω (άσε που ούτε καν στα «αυθαίρετα»  δεν έχει βάλει τάξη: με κάνει κι αισθάνομαι σα χαζός που δεν πάω κι εγώ να χτίσω μια παράγκα της μιας νύχτας σε κάποια παραλία και μετά να υψώσω τη σημαία «κοινωνικό πρόβλημα».) Κι ας μην αναφέρω τις δημοκρατικές του διαδικασίες…

Μάλλον προς ΚΚΕ εσωτερικού με φέρνουν τέτοιοι προβληματισμοί. Όμως αυτοί:

– ποτέ δεν μίλησαν καθαρά για τη συμμετοχή που ετοίμαζαν στις Μαρκεζινικές εκλογές του ’73 (ως «παλιό» αυτό με καίει)·

– ποτέ δεν είπανε ότι έκαναν άσχημα που διέγραψαν τη Β΄ Πανελλαδική και τι εγγυήσεις δίνουν για να μην τον ξαναδούμε το έργο (κι αν το είπαν, δεν ήχησε πειστικά)·

– επιμένουν μαϊμουδίζοντας να θέλουν την ΕΟΚ, πράγμα που για μένα είναι σχεδόν προδοσία.

Καλό θα ήτανε να άλλαζε το ΚΚΕ. Έστω και για μια στις χίλιες θ’ άξιζε να περιμένει κανείς. Τώρα όμως πια, δεν ξέρω. Βλέποντας και κάνοντας. Και μάλον προσανατολίζομαι προς το λευκό στις επόμενες εκλογές.

Δημήτρης Φύσσας
ένας ανένταχτος
κριτικός αριστερός

_______________
ΥΓ: Γράφει ο Δημ. Φύσσας στην προσωπική του σελίδα στο facebook:

Η δημόσια αυτοκριτική ενός παλιού μέλους της ΚΝΕ και του ΚΚΕ
Τι είχα γράψει το μακρινό 1985
Φεύγοντας οριστικά από το ΚΚΕ, γύρω στο τέλος του 1984, τους έδωσα –σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής– ένα γράμμα αποχώρησης. Το γράμμα αυτό (μερλάχιστες ή καθόλου αλλαγές, δε θυμάμαι καλά), το ΄δωσα στο περιοδικό «Αντί», όπου και δημοσιεύτηκε το Μάρτη του 1985.
Τότε ήμουνα ήμουνα 28 στα 29, ενώ σήμερα έχω υπερδιπλάσια ηλικία. Προφανώς πολλές από τις πολιτικές μου αντιλήψεις έχουν από τότε αλλάξει, άλλες πάλι όχι. Δεν έχει αλλάξει όμως καθόλου η γνώμη μου και η σχετική αυτοκριτική μου, όπως τη είχα διατυπώσει τότε, για τη συμμετοχή μου σε πράξεις σωματικής και λεκτικής βίας.
Για το λόγο αυτό και μόνο, θεωρώ το γράμμα αυτό το σημαντικότερο πολιτικό κείμενο της ζωής μου. Ήθελα ν΄ απαθανατιστεί στην αιωνιότητα του διαδικτύου, και γι΄ αυτό το ΄δωσα στο φίλο Στράτο Φουντούλη και στις Staxtes του. Και τον ευχαριστώ για το σκανάρισμα και ανέβασμα.
Δεν είναι όμως μονάχα η προσωπική πλευρά, δεν απευθύνομαι -τρομάρα μου- στους … μελλοντικούς μου βιογράφους. Μ΄ ενδιαφέρει να γίνει φανερή η ευθύνη που είχε τότε η ΚΝΕ/ΚΚΕ, αλλά και συνολικά η μεταπολιτευτική Αριστερά, για τη διάδοση της βίας. Τότε δεν υπήρχε Ακροδεξιά, καλά καλά δεν υπήρχε Δεξιά στα Πανεπιστήμια, μα και σε πολλούς ακόμα χώρους. Τη βία εμείς τη διαδώσαμε και τη συντηρήσαμε. Κυρίως μεταξύ μας, μα και προς άλλες πλευρές (π.χ. προς καθηγητές).
(Γιατί όλες οι αριστερές οργανώσεις είχαν κάποια δόση σταλινισμού, μεγαλύτερη ή μικρότερη, άρα πολιτικού θρησκευτισμού με αριστερό προσωπείο).
Αυτό το γράμμα ενός ούτε τριαντάρη -που είναι ας πούμε το διαβατήριό του προς μια κανονικότερη ζωή, και μ΄ αυτό που ο ίδιος ίσως αρχίζει κάπως να ωριμάζει – πολύ θα ήθελα να γίνει αφορμή για να θέσουμε προς συζήτηση το φαινόμενο της μεταπολιτευτικής βίας , λεκτικής και σωματικής, για το οποίο αποκλειστικός υπεύθυνος -τότε- ήταν η Αριστερά. Και τη μεγαλύτερη ευθύνη την είχε η δυνατότερη οργάνωσή της, η ΚΝΕ και το ΚΚΕ.
Κάθε κρίση και γνώμη, δεκτή και επιθυμητή. Κάθε.
Κλακέτα. παμε.

(δικές μου οι υπογραμμίσεις)

Advertisements
This entry was posted in Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

9 Responses to Δημήτρης Φύσσας, Εκ βαθέων: «οι λόγοι αποχώρησής μου από το ΚΚΕ» -περιοδικό «Αντί»

  1. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Στην ΚΝΕ, οργανώθηκα τον Απρίλιο του 1975 στην ηλικία των δεκαεπτά και μετά από μερικά χρόνια, έγινα μέλος του ΚΚΕ. Αποχώρισα, αμέσως μετά από το 13ο συνέδριο του. Ελάχιστα πράγματα θυμάμαι. Από ένα σημείο και μετά, ένιωθα ανία και πλήξη. Επαναλαμβάναμε, τα ίδια και τα ίδια. Είχε γίνει συνείδηση στην σκέψη μου, ότι αυτό το κόμμα, βρίσκεται σε ένα συνεχές αδιέξοδο, ότι αυτό το ίδιο είναι το αδιέξοδο. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχα την τόλμη να το εγκαταλείψω, επειδή ένα μέρος από την ιστορία του, εξακολουθούσε να με γοητεύει, αλλά και γιατί δεν είχα «που να πάω». Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα, ότι η πραγματική ευλογία είναι να μην έχεις που να πας. Ότι αυτό το κόμμα, όχι μόνο δεν έκφραζε τις σκέψεις μου και τον χαρακτήρα μου, αλλά ήταν κυριολεκτικά οι αλυσίδες μου, που με κρατούσαν φυλακισμένο. Ενιωσα έντονη την επιθυμία, να συναντήσω τον εαυτό μου, τον οποίο είχα χάσει με την οργάνωση μου σ’ αυτό τον σκοτεινό και αυταρχικό πολιτικό μηχανισμό.
    Αυτό που κυριαρχεί στο ΚΚΕ, είναι η «καθοδήγηση» (τι ηλίθια λέξη!). Τα περί δημοκρατικών αποφάσεων, είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Στο τέλος, θα γίνει αυτό που θέλει η καθοδήγηση.
    Δεν θυμάμαι να ασκούσαμε βία προς τα έξω, αλλά θυμάμαι την βία που υπήρχε προς το εσωτερικό του. Αλλοτε φανερή και άλλοτε συγκαλυμμένη. Αλλοίμονο σ’ αυτόν που θα τολμούσε να κάνει κριτική στην ηγεσία ή στην «γραμμή». Υπήρχε μία διάχυτη φιλυποψία, και έπρεπε να είσαι προσεκτικός με τις λέξεις που θα χρησιμοποιούσες. Θυμάμαι μία σκηνή, που μου συνέβη κατά την διάρκεια του 13ου συνεδρίου στο γήπεδο του Μίλωνα (αν θυμάμαι καλά τον τόπο διεξαγωγής του). Κάποια στιγμή σήκωσα το χέρι μου να χαιρετήσω έναν γνωστό μου, που κάθονταν λίγο μακρύτερα από εμένα, και ο Σκυλάκος (όνομα και πράγμα) μαζί με άλλους συντρόφους του, φαντάστηκαν ότι του δίνω γραμμή και μου επιτέθηκαν λεκτικά, με απίστευτη μανία.
    Η αποχώρηση μου, ήταν κάθετη και ποτέ δεν έχασα το χρόνο μου ξανά μ’ αυτό το δογματικό οργανισμό. Αυτό έγινε, επειδή αφ’ ενός είχε ωριμάσει μέσα μου η αναγκαιότητα για αποχώριση μου και αφετέρου γιατί όταν αφήσω κάτι πίσω μου, κόβω μαζί του κάθε δεσμό. Σχεδόν, δεν ξέρω τίποτα γύρω από το ΚΚΕ.
    Ποια είναι η γνώμη μου για τη προσφορά αυτού του κόμματος; Μπορώ να την περιγράψω ως εξής: ας φανταστούμε τον γενικό γραμματέα του, Κουτσούμπα και γύρω του δημοσιογράφους και κάμερες από τηλεοπτικούς σταθμούς.
    – Είμαστε έτοιμοι παιδιά; τους ρωτάει
    – Ναι, αρχηγέ, είμαστε έτοιμοι, του λένε.
    Κουτσούμπας: η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός καθώς και οι αγρότες και οι άνεργοι, πρέπει να ακυρώσουν στην πράξη τα μνημόνια που είναι η τυραννία και η εκμετάλλευση του λαού μας από την άρχουσα(!) τάξη, τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Ολος ο λαός, οφείλει να κατέβει στους δρόμους και να σταματήσει αυτήν την ληστρική επιδρομή, των μονοπωλίων και του κεφαλαίου.
    Και μετά μία βόλτα, σε κάποια ταβέρνα, για κανένα αιγοπρόβατο.
    Αυτό είναι η είναι η προσφορά του. Αυτό είναι το ΚΚΕ, τίποτα περισσότερο.
    Οσο για την ευχή του Δ. Φύσσα, να αλλάξει το ΚΚΕ, τώρα ξέρουμε πως δεν άλλαξε καθόλου. Και φυσικά, ούτε πρόκειται να αλλάξει. Αυτή είναι η μοίρα των δογμάτων. Θρησκευτικών και πολιτικών. Τα δόγματα, ή υπάρχουν ή εξαφανίζονται. Και ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Αυτά- ανάμεσα τους και το ΚΚΕ- υπάρχουν, επειδή δεν είμαστε σε θέση να αντιπροτείνουμε μία έλλογη λύση που θα τα αντικαταστήσει. Αν και όταν επινοήσουμε τέτοια λύση, το ΚΚΕ και όλα τα άλλα δόγματα θα εξαφανιστούν, ως δια μαγείας..

    • Ο/Η Po λέει:

      Μία από τα ίδια κι εγώ φίλε Γιάννη, η εμπειρία σχεδόν καρμπόν με τη δική σου και ακόμη περισσότερο με αυτή του Δ. Φύσσα.
      «Ποια η άποψη του κόμματος» για τα εικαστικά, την ποίηση και την τέχνη γενικότερα ρωτούσες να δεις αν «έπρεπε» να σου αρέσει το έργο που αντίκριζες, το βιβλίο που (θα) διάβαζες…
      Δημοκρατία ήταν μόνο μία: Η πρόταση της καθοδήγησης. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην «περάσει» -ο ύ τ ε μ ί α στο εκατομμύριο.

      Και φυσικά αργότερα κατάλαβα (μετά από πάμπολλα διαβάσματα και πολύ σκέψη) ότι: Ούτε μία στο εκατομμύριο ο κομμουνισμός να αποτελεί τη… νιότη, το «φωτεινό» μέλλον αυτού του κόσμου.

      Μου πήρε βεβαίως χρόνο για να απαλλαγώ απ’ τη χοντροκοπιά ονόματι «Ιστορική Αναγκαιότητα» (ασπιρίνη για όλες τις χρήσεις).

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Το ΚΚΕ εκμεταλλεύεται συναισθηματικά την ανάγκη των τίμιων ανθρώπων για μια δίκαιη κοινωνία και τους παλιούς ηρωικούς αγώνες μελών του, που είχαν τραγικα αποτελέσματα, χωρίς όμως το ανάλογο αντίκρυσμα. Η ωρίμανση της κοινωνίας, αν γίνει ποτέ, θα το συρρικνώσει, μαζί με όλα τα υπόλοιπα πολιτικά υποπροϊόντα που υπάρχουν.

  2. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    Πολυ χρήσιμο να μεταφέρεται η εμπειρία, βοηθάει εμάς τους νεότερους να κατανοούμε τον κόσμο.

  3. Ο/Η Δημήτρης Φύσσας λέει:

    Ευχαριστώ αγαπητέ Ροϊδη για την αναδημοσίευση από τις Staxtes. Ελπίζω οι μικρές μου εμπειρίες να συνεισφέρουν στον προβληματισμό για τη βία και το σταλινισμό.

    • Ο/Η Po λέει:

      όλες οι μικρές (αλλεπάλληλες) εμπειρίες συμβάλλουν στην αποδόμηση του ανορθολογισμού, απ’ όπου κι αν προέρχεται.
      μιλώ ακόμη και για τους γκραμσιανούς, διότι ούτε «ανθρώπινος ολοκληρωτισμός» υπάρχει, κι ούτε υπήρξε ποτέ, ήταν, είναι, και π α ρ α μ έ ν ε ι πάντα Oλοκληρωτισμός.

      Εμείς σε ευχαριστούμε για το de profundis.

  4. Ο/Η Frixos λέει:

    Δεν ξερω, εγω το γραμμα/»εκθεση» (my ass) που ειχα στειλει στη «Επιτροπη Κομματικου Ελεγχου» (οργανο εκλεγμενο απ΄ευθειας απο το συνενδριο για θεματα εφαρμογης του καταστατικου- παλι my ass) αλλα και αυτη που ειχε δημοσιευτει σε Μαο-σταλινικη φυλλαδα, αποφευγω να τη διαβασω γιατι -παρ΄ολο που το τελος της σχεσης με το ΚΚΕ (πολλα χρονια πριν την αποχωρηση του Δ.Φυσσα) δεν εγινε με ενα λυγμο (γραμμα) αλλα με μια εκκριξη (σφοδρη συγκρουση)-, δεν θα αντεχα να ξανασυναντησω τον μαλακισμενο εαυτο μου μεσα απο τα γραπτα μου εκεινης της εποχης.

    Ειναι αληθεια αυτο που λεει ο ΔΦ, τη βια στον κοινωνικοπολιτικο βιο την εισηγαγε και την εξεθρεψε το ΚΚΕ και η ΚΝΕ για να παρει σημερα τη σκυταλη οι ναζιστες.

  5. Ο/Η Frixos λέει:

    Ρο,
    φυσικα μια απο τα ιδια καθως, οπως ειχε πει και ο Σαββοπουλος, «Ολοι οι ελληνες ειμαστε πρωην φανταροι».
    Θα μπορουσα να γραψω πολλα βιβλια αλλα δεν νομιζω οτι (θα’πρεπε να) ενδιαφερουν κανεναν, εκτος απο καποιους κολλημενους.
    Θα μπορουσε να αντιτεινει καποιος οτι αυτο το καρο (και η κοινωνια που επιβαινει) δεν ξεκκολησε ποτε απο το βαλτο απο την ιδρυση του σε κρατος μεχρι σημερα και ουτε νομιζω οτι προκειται να ξεκολλησει ποτε, οσο δηλαδη αυτοδιοικειται ο τοπος απο …αυτοχθονες ιθαγενεις (που λεει και ο Σωρρας).
    Εν πασει περιπτωσει, και με πρωταρχικη εξαιρεση τον φασισμο, αυτο που πρεσβεύει και εκφραζει το ΚΚΕ δεν ειναι τιποτε αλλο απο την αναδειξεη και ανακυριξη των χειροτερων πλευρων του ανθρωπινου εαυτου σε κυριαρχες.
    Το γεγονος οτι ο Δ. Φυσσας, εγω και καποιοι αλλοι ειχαμε την πολυτελεια να διαφωνουμε ανοιχτα με το ΚΚΕ οφειλεται αποκλειστικα και μονο στο γεγονος οτι ηταν διαφορετικες οι συνθηκες απο αυτες που επικρατουσαν κατα την «διαφωνια» του Κωστα Καραγιωργη ή Γυφτοδημου

    http://www.istorikathemata.com/2012/07/blog-post_06.html

    Παλι καλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s